Posts tonen met het label vlaams. Alle posts tonen
Posts tonen met het label vlaams. Alle posts tonen

donderdag 19 maart 2020

Win Pontifex van Pol Dehullu GESLOTEN

Vandaag hebben wij een Vlaams spannend boek in de aanbieding. Aangzeien we eens meer ons buurland zouden moeten lezen, roep ik vooral eens de Nederlanders op om mee te doen. Ja ja, natuurlijk mag je als Vlaming ook meedoen. Aangezien er random gekozen wordt, maakt iedereen even veel kans.


Waar gaat het boek over?
De Heilig-Bloedprocessie in Brugge eindigt in mineur, wanneer de bisschop sterft aan een zware hartaanval. De volgende dag is zijn lijk verdwenen. Onderzoeksjournaliste Eva Storms en student Wolf Garcia beginnen te praten met mensen die de overleden bisschop gekend hebben. Priester Gilles Perrier is hun gids in het kerkelijke wereldje, waarin ambitie en eerzucht, intriges en machtswellust wel erg ver lijken te staan van de evangelische waarden. De onthullingen volgen elkaar op, tot het bisdom lucht krijgt van het onderzoek en priester Perrier zwaar onder druk zet.
Deze meeslepende thriller voert ons doorheen mysterieuze locaties, met pittige dialogen en spitse humor, van een drama in de Bloedprocessie tot een even onthutsende ontknoping in het Oostendse Kursaal.

Dan de vraag: welk beroep oefent de auteur uit?
Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Pontifex
Wordt je ook, als je dat nog niet bent, lid van de facebookgroep Thrillerlezers! ?

Winnaar Ans Stier

zaterdag 9 november 2019

Getiteld Vissen praten niet van Tine Bergen

In juni 2019 bracht Tine Bergen haar boek Vissen praten niet uit. Het werd genomineerd voor de Hercule Poirotprijs (thrillerprijs van Vlaanderen). Voor ons nieuwe item Getiteld bijt Tine het aas (oh nee, spits) af.
Tien vragen rondom de titel van Vissen praten niet:


Beste Tine,

we kunnen helaas geen interview doen aan het water met een hengeltje, ook al ben ik opgegroeid als visser, dankzij mijn vader die een vijver had gevuld met duizenden karpers. Sterker nog, wij gingen als kind altijd zwemmen in die vijver met die karpers, waardoor de vissen aan onze tenen knabbelden. 

Dat terzijde zou ik graag een kort interview met jou afnemen met een aquarium op de achtergrond en wat visgeluidjes die daarbij horen. Ben je er klaar voor? ;)

Vraag 1: zalm of tonijn?
Zalm (tonijn lijkt teveel op dolfijn).

Vraag 2: als je een lijk wil laten verdwijnen, zou je dan een aquarium vullen met piranha's of met haaien? 

Piranha's natuurlijk! 

Vraag 3: wist je dat haaien eigenlijk geen menseneters zijn, maar enkel op jacht gaan naar bloedsporen in het water? Stel nu dat je in het midden van de oceaan aan het dobberen bent en je schaaft je been per ongeluk waardoor er bloed in het water druppelt. Zou je dan om jezelf te redden je partner in het water gooien?

Nee. Al denk ik wel dat mijn man me zou helpen, zodat we er gewoon allebei heelhuids uitkomen.  

Vraag 4: stel dat je een levensgrote aquarium hebt staan in je eigen huis, wat voor vissen zou je daar dan in zetten en waarom?

Zeemeerminnen :-) Allebei mijn kinderen hebben iets met zeemeerminnen. En ik wil ze zelf ook wel eens graag van dichtbij bekijken.  

Vraag 5: je hebt nu vissen gekozen voor dit boek. Welke diersoort zal er op je volgende cover prijken? 

Ondergang verschijnt volgende week en daar speelt een kat een vrij belangrijke rol in, ook op de cover.  

Vraag 6: heb je voor dit boek research gedaan over vissen en aquaria? Of heb je je verbeelding losgelaten?

Als je een bezoek aan de zoo en aan sealife als research kan zien? Ik gebruik vooral mijn verbeelding.  

Vraag 7: stel dat je een aquarium hebt met drie goudvissen en je hebt ook drie katten in huis. Hoe los je dat probleem op als die katten hongerig dag en nacht naar dat aquarium zitten te staren?

Dat probleem stelt zich niet, onze kat wordt zo overvoed dat hij de muizen ook gewoon levend binnenbrengt :-) Overvoeden dus!
Vraag 8: Heb je zelf vissenbloed? (nota: zoek maar op ;))

Nee, ik heb net heel snel koud. En ik geloof dat ik een vrij warm en zorgzaam mens ben. Dat probeer ik in elk geval te zijn.  

Vraag 9: Ken je het spreekwoord 'voor een visser zijn deur vissen?'

Vissen waar al door een expert gevist wordt gaat waarschijnlijk niet veel opleveren ... Al valt er misschien wel een en ander af te kijken van de meester ;-) 

Vraag 10: Stel dat je op een onbewoond eiland zit met slechts een hengel waarmee je jezelf kunt redden. Maar het grote probleem is: je bent bang van vissen. Hoe los je dat op om te overleven?

Ik zou krabben vangen, dat kan je ook met een hengel doen. En krab is lekkerder dan vis ;-) 

zondag 7 juli 2019

Boem Boem 1 van Jan van der Cruysse

Titel: Boem Boem 1 Aanslag in Antwerpen
Auteur: Jan van der Cruysse
Uitgever: Manteau
Publicatiedatum: juni 2019
Recensie door Fany
Waardering: 4 kraaien

Een explosief verhaal waar onverwachte dingen gebeuren en niets is wat het lijkt. 
De serie Bling Bling was zijn debuut en mijn eerste kennismaking met Jan Van Der Cruysse. Vanaf het eerste boek dat ik las van hem viel ik voor zijn aparte schrijfstijl en ik was benieuwd of zijn nieuwe reeks op hetzelfde elan doorging. Wat was ik blij toen ik opnieuw werd beloond met een heerlijke portie sarcasme en een spannend verhaal waarbij de auteur inspeelt op de actualiteit en zijn levenservaring. 

In het begin moest ik even wennen aan dit verhaal waarbij er twee totaal verschillende verhaallijnen door elkaar lopen. Het leek wel : "Het leven zoals het is" in het gedeelte over het peloton van het Belgische leger dat in 1986 in Duitsland gestationeerd was. De ervaringen van Moon en Korneel en de andere militairen werden erg gedetailleerd verteld en overgoten met feiten, maar ook met een kwinkslag beschreven . Een tweede verhaallijn speelt zich af in 2020 in Antwerpen. Het is de 100ste verjaardag van dit sportieve en internationale evenement en er zal gefeest worden. De wereld is verbijsterd wanneer er een granaat gegooid wordt en er is opeens overal paniek. Met man en macht wordt er gezocht naar mogelijke daders en al snel worden de stereotiepe daders verdacht en ondervraagd. Heel de wereld heeft Antwerpen op zijn radar en iedereen heeft wel een idee over wie er verantwoordelijk is voor de gruwel. Groot is de verbazing als er onverwachte dingen gebeuren en plotseling moet de zaak van alle kanten bekeken worden. 

Met zijn typische scherpe pen en bijtende humor heeft Jan opnieuw een intelligente thriller op papier gezet waarbij meer vragen dan antwoorden lijken te zijn. Wanneer na nieuwe informatie alles misschien anders is dan het lijkt en er met een open blik gekeken wordt naar de situatie, komen verontrustende dingen naar boven.

Hoewel ik me bij de start van het boek soms afvroeg waarom er zoveel details beschreven werden en hoe deze vreemde thriller zou eindigen, werd ik opnieuw meegenomen in het verhaal. 
Op het einde toen alles mooi samenkwam tot één geheel dacht ik alleen maar: "Dit is een meesterlijk geconstrueerde en onderhoudende thriller waarbij de auteur door de ogen van zijn personages vragen durft te stellen en vooroordelen durft omver te werpen".

Na alle aanslagen is heel onze wereld jammer genoeg ook veranderd. Door deze thriller die nieuwe mogelijkheden toont en durft te kijken naar de echte vijand wordt nog eens beklemtoont dat angst nooit mag winnen. Waarschijnlijk heeft de auteur bij het schrijven van dit fictief verhaal, net zoals ik tijdens het lezen, aan die noodlottige dag in Brussel of een andere aanslag gedacht. 

Na Boem Boem 1 Aanslag in Antwerpen kan ik alleen vol ongeduld wachten op de nieuwe en waarschijnlijk verrassende ontwikkelingen in deel twee. Een tweede Bling Bling is de nieuwe reeks Boem Boem niet, wat goed is, omdat de auteur zo origineel en vernieuwend blijft. Jan Van Der Cruysse heeft bewezen dat hij geen eendagsvlieg is maar een blijver! 

vrijdag 21 juni 2019

Het vergeten meisje van Toni Coppers


Titel: Het vergeten meisje
Auteur: Toni Coppers
Publicatiedatum: mei 2019
 Waardering: 4 kraaien


Samenvatting

Wat als de dader in je hoofd zit?

Wijkagente Camilla Bonardo is een vrolijke jonge vrouw. Als ze bij de routinecontrole van een woning een bloedbad aantreft, slaagt ze er niet in haar collega's te alarmeren: ze gaat volledig in shock. De dagen na haar lugubere ontdekking krijgt Camila de beelden niet uit haar hoofd. Haar therapeut stelt hypnose voor om de trauma te helpen verwerken. Als Camila tijdens de hypnose de deur van haar kindertijd opent, belandt ze in een nog grotere nachtmerrie. Maar zijn haar herinneringen echt of zijn ze fantasie? De ontredderde vrouw zoekt steun bij haar vriendin en collega Liese Meerhout. Die kan het niet laten ongevraagd te gaan graven in het verleden van haar vriendin. Al snel blijkt dat Lieses nieuwsgierigheid slapende honden uit het verleden wakker maakt: Camila's leven is in gevaar…

Inmiddels is ‘Het vergeten meisje’ al de zestiende thriller van Toni Coppers rond Liese Meerhout en las ik nou net de boeken die Liese niet als hoofdpersoon hadden. Een kundig auteur beheerst zijn taal zo dat je als lezer gewoon bij elk boek zou moeten kunnen instappen. Ik ga dit proberen met Het vergeten meisje..

Al snel komen we in wat verschillende situaties terecht:
 Wijkagent Camilla ontdekt een misdaadscene waarvan ze totaal in shock raakt. Liese staat op een geboortefeest, waar ze verliefd wordt op haar petekind Quinten. De derde situatie is hoofdinspecteur Mason die in het ziekenhuis zit, omdat zijn vriendin Nelle onderuit is gegaan met de fiets. Hij ontmoet in de wandelgangen Alec Neuville, die daar is in verband met zijn huishoudster die in coma ligt. De twee mannen raken bevriend. Zij voeren vele mooie gesprekken in de gangen van het ziekenhuis.

Camila gaat in therapie en tijdens de sessies komt ze langzaam bij de gebeurtenissen van het verleden die haar op een of andere manier nog steeds in de weg zitten. Maar zijn het echte herinneringen of bedachte herinneringen?
 Liese gaat aan de slag met die oude herinneringen van Camila.

En uit de vriendschap tussen Mason en zijn nieuwe vriend Neuville ontstaan er bij Mason grote vraagtekens of hij er wel goed aan heeft gedaan om zijn nieuwe vriend te vertrouwen.

Zo wisselen privé en politietaken elkaar mooi af in dit psychologische verhaal. Hierdoor leef je mee met de spoken in het hoofd van agent Camila en ook met de moeder van Liese die steeds zieker lijkt te worden. De personages zijn mooi uitgediept en de sfeer van de omgeving wordt goed neergezet. Je ziet jezelf wandelen door herkenbare plekken.


Toni Coppers heeft een zeer prettige schrijfstijl en zijn gebruik van echte Vlaamse woorden komt niet in overvloed voor. Ik heb geen enkele keer 1 van mijn Vlaamse kennissen te hoeven inschakelen. Je snapt gelijk wat bedoeld wordt. Zo is ‘Het vergeten meisje’ een toonvoorbeeld voor hoe boeken van over de grens (en vice versa) geschreven worden: niet al je woorden aanpassen aan het andere land, maar het moet wel gelijk duidelijk zijn.

Gelijk vanaf het begin van het boek zit ik in het verhaal en dat is een positief punt. Ook het plot bleef mij tot de laatste bladzijde boeien.

vrijdag 31 mei 2019

Amla van Sterre Carron

Amla is het twaalfde boek in de reeks rond Rani Diaz en haar team. Pitta was het eerste boek dat ik van deze Vlaamse thrillerschrijfster las en onmiddellijk was ik geïntrigeerd door de aparte rechercheur Rani en haar team. 

Toen ik de kans kreeg om Amla te lezen, kon ik deze niet laten voorbijgaan. Zelf was ik heel benieuwd of deze thriller anders en verrassend zou zijn. 

Wat heeft dit boek me meegesleurd! Eenmaal ik in het verhaal zat, moest ik gewoon weten hoe het eindigde. De schrijfster daagde me uit om mee op zoek te gaan naar de ware schuldige en ze slaagde erin om me meermaals te doen twijfelen. Hoewel ik uiteindelijk wist hoe het plot in elkaar zat vond ik het slim bedacht en goed uitgewerkt.

Amla is een rauw verhaal waarbij gruwelijke gebeurtenissen Norah en haar gezin vernietigen. Wie is toch verantwoordelijk voor deze ijzingwekkende daden en waarom zou iemand overgaan tot deze onvoorstelbare acties? Het werd al snel duidelijk dat in het leven van Norah niets was hoe het leek en er kwamen nieuwe onthullingen die voor nog meer vragen zorgden. 

In deze psychologisch uitstekend onderbouwde politiethriller leerde ik meer weten over de teamleden van Rani en ontdekte ik een afgrijselijke maar toch realistische ontknoping. 

Wat ik echt knap aan dit boek vind is, dat nadat ik het boek gelezen heb, nog niet alle raadsels opgelost zijn. Dit doet me ongeduldig uitkijken naar het volgende deel in de reeks omdat ik benieuwd ben hoe de avonturen van Rani en haar teamleden op werk en privé-gebied evolueren. Amla maakt duidelijk dat politiemensen ook gevoelens en een leven naast hun werk hebben. Naast de wreedheid van hun cases worden de speurders natuurlijk geconfronteerd met de moeilijke balans tussen hun passie en hun thuissituatie.

Amla explodeert in een huiveringwekkend einde en de auteur durft vreselijke scènes te verwerken in het verhaal. Met haar beeldende en expliciete schrijfstijl heeft ze een thriller geschreven die emotioneel, diepgravend en onthutsend is.

Amla is een must-read voor wie graag een spannend verhaal met onderhuidse dreiging, psychologie en onverwachte plotwendingen ontdekt en niet te teergevoelig is. 

4,5 kraai
Fany

vrijdag 12 april 2019

Verast van Hugo Luijten


Verast was mijn eerste kennismaking met auteur Hugo Luijten, een naam die me tot nu toe onbekend was. Ik was dan ook zeer benieuwd naar dit nieuw talent van Vlaamse bodem.
  
Samenvatting: In een Antwerpse megabioscoop kost een rampzalige brand tientallen mensen het leven. Gaat het om een terroristische aanslag? Een bendeafrekening? En welk politiek belang heeft burgemeester Denaeyer, die zich voortdurend met de zaak bemoeit? De politie tast in het duister en de uitgebluste commissaris Stef Cools lijkt wel de laatste persoon die geschikt is om het onderzoek in deze kolkende chaos te leiden. En dan wordt hij een persoonlijk doelwit...

Het eerste wat ik dacht, geef ik grif toe, was: wéér een boek over een politieman. Het thema uitgebluste commissaris of flik is, laat ons eerlijk wezen, niet al te origineel. En dan krijg je ook nog het ‘persoonlijk doelwit’ erbij, wat meestal mijn alarmbellen doet rinkelen.

Met deze gedachte in mijn hoofd sloeg ik aan het lezen, om toch uiteindelijk aangenaam ‘verrast’ te worden door dit verhaal. Ja, Stef Cools is een uitgebluste flik en ja, er zitten clichés in het verhaal, maar toch voelt het ook weer anders dan anders aan, omwille van de zeer vlotte schrijfstijl van de auteur.
Het verhaal is niet bijster origineel, maar het sleept je wel mee. Daarnaast is het onderwerp aanslagen ook brandend actueel, zeker in een wereld waar terreuraanslagen helaas niet zo veraf meer zijn als ze vroeger waren. Dit maakt dat je ook met interesse leest over de wie, wat, waarom achter dit verhaal.

De klassieke ingrediënten: een moeizame zaak, de knorrige commissaris die uiteraard in de clinch gaat met alle vormen van gezag, de plotwendingen, zijn ruimschoots aanwezig, evenals dialogen (die me wel meesleepten omdat ze echt zeer vlot geschreven waren). Ook een flinke dosis humor en spanning waren aanwezig.

Verast beschrijft aanvankelijk niet in detail hoe die aanslag gebeurde en het kost ook even tijd om in de huid van Cools te kruipen, maar zodra je dat doet, word je wel meegesleept en wil je gewoon weten hoe het eindigt.

Het is zeer duidelijk dat Verast het begin is van een reeks, zeker door de laatste scène die dit overduidelijk weggeeft en dat kan het zeer zeker worden. Ik hoop alleen dat de auteur niet de typische toer op gaat van zijn personages door allerlei persoonlijke strubbelingen te laten gaan om de verhaallijnen te rekken. Als hij daarvan wegblijft, dan heeft hij zeker een reeks te pakken die rustig kan groeien, net als het karakter van Cools.

Hugo Luijten is een naam waar we zeker nog van gaan horen.

4 kraaien voor Verast.
Martijn


zondag 27 januari 2019

Actie 26 GESLOTEN

In de leesclub is momenteel Waarvan akte van Piet Coucke. Binnenkort het eindoordeel van deze Boekvonnis.
Voor nu mogen wij 5 exemplaren weggeven.

Over het boek:
De introverte tolk Christine Ponnet wordt tijdens een Europees congres voor notarissen in Den Haag bij een moordzaak betrokken. Haar analytische geest helpt onverwacht en verrassend een Nederlandse rechercheur de notarismoord te
ontrafelen. Het onderzoek verplaatst zich naar Gent en de donkerbruine intriges rond notaris sen, notariaten en hun opvolging.
Over de auteur:
Met meer dan 30 jaar reclamewerk op de teller is Piet Coucke (°1963) als
stichtend vennoot, creatief directeur en copywriter bij reclamebureau AB (www.ab.be) het aardig gewoon om verhalen te bedenken. Vanuit zijn rijke, gevarieerde ervaring en opgedane mensenkennis is hij goed geplaatst om fictie te schrijven die bekoort en beklijft. ‘Waarvan akte’ is zijn (ont)spannend debuut.

Het boek werd vorig jaar besproken in een  recensie waarvan akte door Ann. Hoeveel kraaien kreeg het boek?
Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Waarvan akte

donderdag 24 januari 2019

De aanslag die moest gebeuren van Michiel Janzen

Titel: De aanslag die moest gebeuren
Auteur: Michiel Janzen 
Uitgeverij: Lannoo
Publicatiedatum: oktober 2018
Waardering: 3,5 kraai

Het boek werd mij aangeraden op de Boekenbeurs in Antwerpen om toch snel eens te lezen. Wat weerhield mij dan toch om het snel op te pakken? De achterflap eerlijk gezegd. De naam van de extreemrechtse politicus Gust Dewilde in het bijzonder. Ik vond het nogal flauw een zo duidelijke verwijzing naar de bekende politicus te zien en dacht gebruik dan die naam. Maar natuurlijk zou je dan als uitgeverij te maken kunnen gaan krijgen met eventuele claims. Oke, nadat dit punt uit de weg was geruimd en de aanbeveling van Tomas Ross naar achteren geduwd, pakte ik het dan toch eens op. 

Het onderwerp met de vele aanslagen is natuurlijk erg actueel. Het boek start Bam, hatseflats gelijk met een eerste poging die gevuld is met een razendsnelle en erg spannende scene. De adrenaline zit er vast in. Dit beginstuk speelt zich als een film op je netvlies af. 
Het grootste deel van het boek leest sowieso  weg als een soort van James Bond film: dure auto's met specialisaties waar ik tot het lezen nog nooit gehoord had, mooie motoren en de dure merknamen van de horloges die 1 van de hoofdpersonen verzameld. Onderwerpen waar veel mannen instemmend zullen meeknikken bij het lezen en watertandend verder lezen. 

Het boek wordt vertelt vanuit verschillende personages die allemaal op enigerlei wijze iets met de komende aanslag te maken hebben. Zoals bekend zorgt afwisseling tussen personages dat en het verhaal zelf al snel spannender is door dat je door de ogen van die personages kijkt hoe het verhaal in elkaar zit en je daardoor als het ware het hele verhaal van alle kanten bij elkaar ziet komen. 
Daarnaast heeft deze Michiel Janzen een lekkere schrijfstijl waar je net als een Ducati op de weg, door het boek scheurt. 

Is het altijd even geloofwaardig? Soms is het net wat te gemakzuchtig hoe de personages elkaar leren kennen, zoals de vader van een van de medeplichtigen in hetzelfde gebouw woont, als een van de hoofdpersonages die onderzoek doet. Of een achtergebleven kistje met aanwijzingen dat zich in het leeggeruimd huis bevindt waar een van de personages gaat wonen. Alsof men dat kistje over het hoofd ziet, als men onderzoek daar heeft gedaan. Iets wat mij bij, een ervaren thrillerauteur, zou iriteren, maar ik nu vergeef bij een eerste thriller. 

Daarnaast lijkt de auteur zeker veel onderzoek gedaan te hebben, waardoor het grootste deel juist wel geloofwaardig overkomt. Zo maakt hij gebruik van slang(straattaal) , waar ik meer thuis in ben dan de gemiddelde lezer en dan in de speciale auto's. Komt radicalisering mooi naar voren hoe dat in zijn werk kan gaan en speelt ook onze inlichtingdienst nog een rol in het geheel. Hij blijkt al uitgebreid onderzoek gedaan te hebben naar belangrijke, legendarische aanslagen op bekende politici zoals De Gaulle. 

Ik heb het boek in 1 dag uitgelezen, omdat ik het echt spannend vond. Op bepaalde vlakken heeft het raaklijnen met de boeken van Tomas Ross zelf die het boek dus aanraadt, maar is het in een veel flitsendere stijl geschreven. Maar op andere punten laat de auteur steken vallen en wordt soms wel echt te makkelijk een oplossing gezocht. 

Ik kijk zeker uit naar een volgend boek van deze Michiel Janzen en daarbij van uitgaande dat een auteur elk boek weer beter wordt. 

Voor nu een 3,5 kraai 

vrijdag 28 september 2018

Rusteloos van Damen & Vandermeeren


Titel: Rusteloos
Auteurs: Damen & Vandermeeren
Uitgeverij: Van Halewijck
Publicatiedatum: September 2018
Recensie door Karin
Waardering: 4 kraaien
         
Wat vond ik van de cover ?
Ik heb een vooruit-exemplaar mogen lezen, in pdf, dus de cover heb ik maar even opgezocht. Een vrouwenfiguur in donkere straten in een historische stad, gaat er een zekere dreiging van uit ? Sowieso denk ik dat het boek opvalt in de handel. Alleszins zou het boek zeker en vast mijn aandacht trekken zodat ik het zou oppakken om er meer over te weten te komen.

Wat verwacht ik van tevoren ?
Ik ben fan van de boeken van Hilde Vandermeeren en haar thrillers die meestal gebaseerd zijn op een min of meer onbekend medisch thema. Ik vermoed dat er aan elk van die boeken dan ook een zeer uitgebreide research vooraf gaat, en dat bewonder ik wel. Verder spelen haar boeken meestal in het buitenland, en hebben ze daardoor voor mij een internationale uitstraling, ben best wel trots op mijn landgenote J. Voor mij zijn de verwachtingen dan ook hoog gespannen voor deze samenwerking tussen schrijfster en advocaat. Gaat het boek in dezelfde stijl zijn als de andere boeken van Vandermeeren, komt er een mooi plottwist ?


Mijn recensie :
De van oorsprong Vlaamse Kirsten heeft zich als advocate gevestigd in de Portugese hoofdstad Lissabon, ze werkt als een van de jonge advocates bij een gerenomeerde firma en is verloofd met Tomás. Als de dochter van een politicus verdwijnt en de hoofdverdachte een Vlaamse aannemer in Lissabon blijkt te zijn, wordt Kirsten als advocate van deze verdachte aangewezen. 
Het verhaal wordt vanuit 2 standpunten verteld, dat van Kirsten als advocate, en vanuit het oogpunt van onderzoeksjournalist Miguel. Naast de verhaallijn rond de verdwijning van Mariana speelt ook nog het verleden van Kirsten en de relatie tussen Kirsten en Tomás.


Soms ontpopt een gerucht zich tot een mythe. En soms is het goed om mythes in stand te houden.


Het boek is voor mij meer een politieverhaal dan  een thriller, maar dan zonder het politie-aspect, en wel vanuit de invalshoek van de advocaten van de verdediging en de journalist, en dat is ook weer zo eens iets anders. Ik ergerde me wel een beetje aan het feit dat Kirsten zo weinig aandacht heeft voor haar moeder, hoewel je duidelijk merkt dat die met iets zit. Gelukkig zet zich dat naar het einde van het verhaal min of meer recht.  Naar mijn gevoel kabbelt het boek op een gezappige manier voort naar een goed uitgewerkte ontknoping, maar de eerlijkheid gebiedt me toe te geven dat ik de laatste 15 hoofdstukken in 1 ruk heb uitgelezen, en daardoor een dezel van miijn nachtrust ergens ben kwijtgespeeld.

Doden kunnen altijd wachten, het zijn de levenden die iets goed te maken hebben.

Het laatste hoofdstuk is dan ook een gigantische cliffhanger naar deel 2 van deze trilogie, en ik vind het altijd prettig als een boek op het einde nog zo’n boost krijgt. Vooral omwille van die ontwikkeling op het einde kijk ik dan ook met plezier uit naar het vervolg !
Het boek is geen typische Hilde Vandermeeren, en dat vind ik op zich een beetje jammer, maar al bij al is het toch een mooie samenwerkingen tussen 2 topmensen in hun vakgebied.  Ik geef ‘Rusteloos’ met plezier een dikke 4 kraaien !

maandag 14 mei 2018

Want alles gaat voorbij, maar niets gaat over van Jo Claes


Titel: Want alles gaat voorbij, maar niets gaat over
Auteur: Jo Claes
Uitgeverij: Houtekiet
Bladzijde:  428 pagina’s

Auteur: Jo Claes (1955) is een Vlaamse auteur, en daarnaast leraar Engels en Nederlands. Hij schreef een aantal novelles en romans en publiceerde bestsellers over mythologie, hagiografie en iconografie.

Voor zijn debuut, de verhalenbundel De Stenen Toren  ontving Claes de Debuutprijs. In 2008 verscheen De zaak Torfs, de eerste misdaadroman met de Leuvense inspecteur Thomas Berg als hoofdpersonage. Voor het zevende deel in de reeks, De mythe van Methusalem, won Claes in 2014 de Knack Hercule Poirotprijs. Een jaar later werd het boek bekroond met De Gouden Strop 2015. De jury prees Claes voor zijn gebruik van een aantal klassieke elementen van de thriller, het intelligente verhaal, de spanning, en het met veel vaart en beeldend beschreven verhaal.

Cover: Typische cover voor Jo Claes, met Thomas Berg in de hoofdrol. Ieder boek heeft een foto met een standbeeld uit Leuven. Het is altijd weer de vraag waar het standbeeld voor staat en waar of hoe het in het verhaal past. Ook deze foto is door zijn dochter Uschi Claes gemaakt. Mooie samenwerking, eentje waar je dankbaar en trost op mag zijn.

Achterflap:
Op een avond in april wordt Thomas Berg, hoofdinspecteur bij de federale politie van Leuven, omvergereden. Zijn arm is gebroken, de chauffeur pleegt vluchtmisdrijf. Een week later wordt een bevriend echtpaar van Berg vermoord. De dader laat hen op een bizarre manier achter, vastgebonden op stoelen en met een plastic zak over hun hoofd. In hun onmiddellijke nabijheid treft de politie een cijfer aan. Omdat Berg met ziekteverlof is en de slachtoffers kende, mag hij het onderzoek niet zelf voeren. Zijn frustratie en machteloosheid worden nog groter wanneer een tweede koppel uit zijn kennissenkring op dezelfde wijze wordt gedood. Ook dit keer laat de dader een getal achter. Berg is ontzet wanneer hij ontdekt dat de moorden verband houden met zijn verleden en met de grote liefde van zijn leven. Tegen het bevel van zijn superieuren in gaat hij zelf achter de moordenaar aan.

Mijn mening:
Het twaalfde deel alweer in de reeks met hoofdinspecteur Thomas Berg in de hoofdrol. In dit deel is Thomas minder of zelfs voor een groot deel niet betrokken bij de lopende zaken.
Door een aanrijding is Thomas zodanig gewond geraakt, dat hij met ziekteverlof moet en derhalve niet de leiding heeft. Het is erg frustrerend voor Thomas om thuis te moeten blijven en zich nergens mee te mogen bemoeien. Zeker als het moordonderzoek dat gaande is, twee vrienden van hem betreft. Het bevriende echtpaar is vermoord in hun eigen huis en de werkwijze is vreemd te noemen voor een roofmoord. Dat het bekenden van Berg betreft  is nog een reden dat Thomas niet aan de zaak mag werken.
De frustratie en koppigheid van Berg zorgt voor spanningen binnen het team en verontwaardiging bij zijn leidinggevende. Thomas zou Thomas niet zijn en blijft zich bemoeien met de zaak. Hij loopt zelfs het risico om op non-actief gezet te worden.
Als er nog meer moorden gepleegd worden met dezelfde werkwijze en binnen zijn kennissenkring, is het duidelijk voor Berg, hij zal in zijn verleden moeten gaan graven en op zoek gaan naar aanwijzingen. Wie wil hem wreken en waarvoor?


En terwijl ik daar zwaargewond in bed lig, moet ik hopeloos toekijken hoe mijn vrienden een voor een worden vermoord. Gruwelijker kan toch niet. Zoiets is de pure hel. Op die manier doe je iemand oneindig meer afzien. Dat is veel erger dan je slachtoffer gewoon doodrijden
In dit boek krijg je regelmatig een inkijkje in het verleden van Thomas Berg. Zelf waardeer ik het altijd enorm om de hoofdpersoon op zo’n manier beter te leren kennen. Lezers van deze serie hebben allemaal één vraag die steeds onbeantwoord bleef, in dit boek krijgen ze daar eindelijk antwoord op!
Jo Claes weet je als lezer ook dit keer weer te bekoren met zijn fantastische schrijfstijl. De personages worden nog verder uitgediept en leer je zo nog beter kennen. Vooral door de inkijk in het verleden van Thomas Berg, is zijn personage gegroeid. Het boek leest heerlijk weg en voor je er erg in hebt is het uit.
Wat een beetje spijtig is aan dit verhaal, is dat ik al een idee had hoe het in elkaar zou kunnen zitten. In welke hoek de dader gezocht zou moeten worden en helaas was dat ook het geval. In deze reeks heb ik het nog nooit bij het juiste eind gehad, wat betreft de afloop. Jo Claes weet je normaal gesproken steeds op het verkeerde been te zetten, om dan uiteindelijk met een Sage of en mythe naar een verrassende einde toe te werken. Vandaar dat mijn eindoordeel dit keer iets lager uitvalt dan gebruikelijk. De boeken met Thomas Berg in de hoofdrol blijven tot mijn lievelingsboeken behoren. Ik wacht nu alweer met smacht op het vervolg!



Beoordeling:

Originaliteit: 3
Leesplezier: 4
Psychologie: 4
Spanning: 3
Plot: 3

Drie en een halve kraai voor “Want alles gaat voorbij, maar niets gaat over” van Jo Claes.

Lilian



vrijdag 9 maart 2018

Leesclub De mol van Bart Debbaut

Daar overal de leesclubs de grond uit werden gestampt, besloten wij het eens een periode op een lager pitje te zetten. Maar nu komt Bart Debbaut met zijn nieuwe boek De mol genaamd en ik heb de schrijver hoog zitten, want geniet erg van zijn boeken. Ik vind het echt heel erg leuk om zijn nieuwe boek in onze leesclub te plaatsen.
Wij zijn op zoek naar nog 4 lezers die samen met mij het boek gaan lezen. Meldt je aan voor 15 maart.

Waar gaat het boek over (doe eens een gok):
Een prachtige locatie en spannende opdrachten: een groep van tien Vlamingen - waaronder één saboteur - maakt zich klaar voor het nieuwe seizoen van De Mol. Allen hebben ze slechts één doel voor ogen: de bedrieger onder hen ontmaskeren. Het avontuur lonkt!
Maar vlak na de aftrap van de opnames verdwijnt Mary-Ann, één van de kandidaten, spoorloos. Het productieteam tast in het duister, dit hadden ze niet gepland. Is er een verrader op de set of speelt de mol dubbelspel?

De voorwaarden:
1. Je kan het boek binnen 3 weken lezen en een review maken
2. Je wordt in een besloten facebookgroep geplaatst met alle deelnemers en beantwoordt daarin de gestelde vragen, zoals oa wat je verwacht voor het lezen. Je doet dus actief mee.
3. Je meldt je aan op Thrillerlezersblog@gmail.com o.v.v Leesclub en je vermeldt of je een fysiek of digitaal exemplaarwilt hebben.
Volgende week woensdagavond kies ik de deelnemers en zend de gegevens naar de utgeverij en wordt het boek zsm toegestuurd. Op 19 maart zullen we gaan starten.

zaterdag 17 februari 2018

Toni Coppers ondervraagd

Toni Coppers is vooral bekend rondom zijn boek met Liese Meerhout. In 2018 is hij tien jaar bezig met deze serie. Voor zijn boeken won hij al meerdere prijzen.
In opdracht van VTM werd de Liese Meerhout-serie in Antwerpen verfilmd tot een tv-serie, getiteld Coppers. De 13-delige serie werd uitgezonden tussen begin januari en eind maart 2016.
Elk jaar lopen wij de auteur tegen het lijf in Antwerpen op de Boekenbeurs em wij mochten hem ondervragen



*Wil je jezelf aan de hand van vijf kenmerken voorstellen aan de lezers?

Schrijver. Vader. Man. Vriend. En een nogal mild mens voor wie ‘mededogen’ een hele mooie eigenschap is. 

* Ik begreep dat je pas op je 40e ben gaan schrijven: waarom duurde het zo lang en waarom kwam toen opeens wel de drang tot schrijven?

Waarom het zo lang duurde? Het leven, denk ik, dat is de eenvoudigste verklaring. Ik ben als pas afgestudeerde aan de slag gegaan bij de openbare omroep en dat is zo’n fascinerende biotoop dat je van het ene in het andere rolt en niet echt stil staat bij andere dingen. De zin om te schrijven was er altijd, alleen vertaalde die zich in teksten voor documentaires en occasionele reportages. Pas later –ik ben in alles een laatbloeier- durfde ik het grotere werk aan. 

* Je schreef voor je je waagde aan thrillers komische boeken, niet?

Ik debuteerde met De Beha van Madonna, een bundel literaire reisbrieven. Ik was in die tijd reisjournalist voor de VRT (Radio 1), en produceerde toen meerdere reisprogramma’s bij de openbare omroep. Tien jaar later begon ik “echt” als schrijver met Dixit, een pastiche rond een communicatiegoeroe, een jaar later gevolgd door de sequel op Dixit, Heilige Nachten. Dat gaf me echt het zetje dat ik nodig had om als volbloed misdaadschrijver aan de slag te gaan.

Van waar de overstap naar thrillers?

Omdat het gaat over fundamentele ethische vragen, over goed en kwaad en de dunne lijn daartussen. Over diepmenselijke zwakheden maar ook over de empathie voor de uitschuivers die je als mens kunt maken –vaak met afschuwelijke gevolgen.

* Lees jezelf graag thrillers? 

Neen. Wél misdaadromans –en ik maak graag een onderscheid omdat het voor mij belangrijk is. Thrillers moeten het vooral hebben van de spanning, misdaadromans van het verhaal en de personages, en ik ben veel meer geïnteresseerd in het tweede dan in het eerste. 

    *Noem eens wat thrillers die jou goed bevielen?

Fred Vargas schrijft mooie, intelligente misdaadromans die voornamelijk in Parijs spelen, Volker Kutscher schrijft goede historische misdaadromans over Berlijn. De meester blijft natuurlijk John Le Carré –voor mij tenminste. 

* Je koos voor je lange serie een vrouwelijk hoofdpersonage Liese Meerhout. Hoe is dat om vanuit een vrouwpersoon te schrijven?

Ik ken haar ondertussen erg goed, denk ik, voor mij is ze ook een bestaande vrouw. Dat kan niet anders. Ze evolueert natuurlijk, net als je zelf als mens evolueert. Ik vind haar nog steeds een prachtige vrouw met het hart op de juiste plaats. Ze is technisch niet de beste flik, daarvoor is ze nogal wanordelijk en heeft ze te veel lak aan regels en procedures. Maar wat ze niet heeft aan technische bagage, maakt ze ruimschoots goed met haar empathie. Ze gaat door een muur voor mensen, ze wordt woest van onrechtvaardigheid.

Ik heb voor een vrouw gekozen omdat ik het cliché van de knorrige, oude mannelijke commissaris beu was, de brompot die een drankprobleem heeft, hoekig en nors is tegen vrouwen, alleen op de wereld staat. Ik wou daar een vrouw tegenover stellen die midden in de wereld staat en die met vallen en opstaan haar geluk probeert te maken en gelooft in wat ze doet: de wereld proberen een tikkeltje rechtvaardiger te maken.

* Is jouw inspiratie oneindig om met deze reeks verder te gaan?

Het een is niet noodzakelijkerwijs gebonden aan het ander, vind ik: ik denk dat ik altijd wel misdaadromans zal schrijven omdat het genre me zo boeit en ik er heel veel in kwijt kan, maar zodra ik voel dat Liese Meerhout uitverteld is of dat het bandwerk wordt, begin ik aan iets anders.

* Voor De zaak Margritte koos je voor Berger, een rouwende man die het leven zonder zijn geliefde niet meer ziet zitten. Je hebt de man ongelofelijk goed neergezet. Het verhaal was zo inlevend. Hoe kwam je aan dit personage?

Ik wou al een tijd iets doen met de aanslagen in Parijs en Brussel, en met de fundamentele vragen die dergelijke drama’s ons doen stellen: waar eindigt mijn vrijheid en begint die van een ander? Overwint de liefde écht de haat of wensen we dat alleen maar? Ik wou een man neerzetten die het belangrijkste in zijn leven kwijt is –de liefde- en daar niet mee in het reine komt. Hij moet een nieuw doel in zijn leven vinden, en hij vindt dat met véél vallen en opstaan. 

* Is het echt een eenmalig uitstapje of komen er meer verhalen met Berger. Ik heb de man in mijn hart gesloten namelijk en zou zeer graag een vervolg zien.

Ik volg je: het was bedoeld als een solo project, maar de man heeft ook mijn hart gestolen, hij zit onder mijn huid. Ongetwijfeld komt er een kort of lang vervolg, alleen weet ik vandaag nog niet hoe. 

* Van je boeken rondom Liese Meerhout is een tv reeks gemaakt op VTM. Hoe was dat voor jou om te zien? Hoe waren de reacties rondom de serie?

De reacties waren zeer lovend, zowel van de pers als van het publiek. Dat maakt me ontzettend trots, natuurlijk!




* Je won al verschillende prijzen, wat heb je nog op je lijst staan wat je graag zou willen?

Elke prijs die je krijgt, is een erkenning van een competente jury, daar kan je dus alleen maar blij om zijn. Maar elk verkocht boek is een erkenning van een lezer of lezeres die daar zijn of haar tijd en geld aan wilt spenderen, en dat is de grootste erkenning en de grootste prijs die je als schrijver kunt krijgen. 


Dan nog wat ander soort vragen:


*Waar knap je op af bij mensen?

Bullenbakkerij. Agressiviteit. Opgeblazen ego’s. 

*Wat is jouw quilty pleasure?

Koetjesreep. En ‘Allo allo’ op de dvd-speler. 


*Wat is jouw slechtste eigenschap?

Een lichte tot ernstige vorm van uitstelgedrag.


*Met wie zou jij wel eens een avondje willen doorzakken?

John Le Carré. Obama. En mijn vrouw, altijd leuk.


*Welk muzieknummer heb jij het meest afgeluisterd in je leven?

Ik luister vooral klassiek en jazz. Ik vermoed dat Mozart nogal hoog scoort.


*Je mag 3 dingen meenemen naar een onbewoond eiland. Welke worden dat?

Als het alleen maar dingen zijn en geen mensen, zou ik thuisblijven, denk ik: ik zou het toch niet overleven.

maandag 22 januari 2018

Johan Deseyn ondervraagd (door Ann)

Het genre horror is iets dat niet door iedereen graag gesmaakt wordt.  Interesses verschillen nu eenmaal en gelukkig maar.  Wat Vlaanderen betreft denk ik op filmgebied spontaan aan Jonas Govaerts die het knappe ‘Welp’ regisseerde of het donkere ‘Linkeroever’ van Pieter Van Hees.  En in de boekenwereld popt er direct één naam in mijn hoofd : Johan Deseyn ! Vanwege het aparte genre denk ik dat het voor de Nederlandstalige horrorauteurs een enorme uitdaging moet zijn om ten eerste een uitgeverij te kunnen overtuigen èn ten tweede om een publiek te vinden die jouw donkere wereld durven binnen te stappen.  Deseyn heeft sinds tientallen jaren zijn vast publiek te pakken en dat is meer dan terecht ! Met boeken zoals ‘Yellowmoon’, ‘Thanathor’, ‘Dolmen’ en het recente ‘Deal?’ bewijst hij meer dan eens dat hij tot de top hoort in het Vlaamse, gure horrorwereldje.
Bedankt alvast voor jouw enthousiaste medewerking en euh … ikzelf kijk alvast uit naar de demonen die jouw nieuwe boek zullen beheersen !  Tot op de Antwerpse boekenbeurs alweer !



- Kan je jezelf even kort voorstellen ?
Johan Deseyn is mijn echte naam. Ik gebruik geen pseudoniem. Ik ben geboren in 1959 in Kortrijk en woon sedert mijn eerste hap naar adem in Deerlijk. Sedert 01.11.17 ben ik met ‘brugpensioen’ na een loopbaan van 40 jaar. Ik ben gehuwd en samen hebben we één dochter.

- Wanneer voelde je het kriebelen om te beginnen schrijven ?  Of is dat iets dat al van jongsaf in het bloed zat?
Het schrijven van verhalen is gestart toen ik jong was (12 – 13 jaar). Opstellen op school werkte ik thuis verder uit tot langere verhalen. Het schrijven zelf ontplooide in het meest prille stadium van het vertellen van verhalen, tot het noteren in verhaalvorm van wat ik had verteld. Later ontwikkelde zich dat naar novelles om uiteindelijk tot volwaardige romans te evolueren. Het is iets wat inderdaad al lang in mijn bloed zat, namelijk de drang om verhalen uit te vinden (mijn fantasie ontwikkelde zich enorm) en die te vertellen aan anderen.

- Het aantal horrorschrijvers in Vlaanderen is beperkt. Werd jouw eerste manuscript met open armen onthaald ? 
Het aantal (uitgegeven) horrorschrijvers voor volwassenen is extreem beperkt. Je kan ons zeker op de vingers van één hand tellen. Ik ben daarbij dan nog de enige die ‘enkel’ dat genre schrijft. Ik heb weet van misdaadauteurs die zich in de afgelopen jaren aan een griezelroman hebben gewaagd. Ikzelf heb 13 jaar moeten zoeken naar een uitgeverij die mijn eerste roman wilde uitgeven. Het ingezonden manuscript kwam telkens terug met de melding dat ‘zij’ geen nieuw fonds voor dat genre wilden opstarten. Er waren geen precedenten en ‘zij’ wisten niet welke wegen uit te gaan. ‘Zij’ hadden ook geen opvolgers indien mijn boek zou aanslaan, dus… begonnen ze er niet aan.
Kramat was in 1999 van plan iets unieks uit te geven, iets wat nog geen andere uitgeverij in België in de afgelopen 50 jaar had gepresteerd: moderne horror van een Belgische schrijver uitgeven. Mijn manuscript ‘Erfenis’ kwam blijkbaar op het juiste moment bij het juiste team aan.

- 'Deal?' is best ook een erg donker en psycho-dramatisch verhaal.  Heb jij altijd al een fascinatie gehad voor het obscure, horror of het dramatische ?
Inderdaad. Ik ben eigenlijk ‘vooral’ geïnteresseerd door wat niet ‘dagdagelijks’ is. Als kind diende ik mijn eigen vrienden, vijanden, werelden uit te vinden, want ik was tamelijk veel alleen. Ik fantaseerde graag. Hoe enger het werd, hoe intenser mijn fantasie zich ontwikkelde. Wat vandaag de dag om ons heen gebeurt (wat ‘mensen’ betreft), vind ik niet zo aangenaam: oorlogen, schandalen op elk vlak, altijd die competitiedrang, altijd de beste moeten zijn, total loss van verdraagzaamheid… Sla vandaag een krant open of sla volgende maand een krant open: altijd hetzelfde: oorlog, strijd, politiek, competitie, schandalen, bedrog…
Mijn genre is gebaseerd op fantasie. Er gebeuren erge dingen, maar niets van wat ik schrijf (wat de horror betreft) is realiteit. Ik verwerk meestal ook levensbeschouwingen in mijn boeken onder de vorm van opmerkingen door protagonisten tijdens gesprekken.

- Welke Vlaamse auteur vind jij goed ? Zijn er ook buitenlandse auteurs die niet in jouw boekenkast ontbreken?
Moeilijke vraag. Ik lees enkel SF, Fantasy en Horror. Dus veel Vlaamse schrijvers lees ik niet. Ik heb een aantal uitstekende collega’s maar namen noemen wil ik niet doen uit vrees mensen te vergeten. Ik wil niemand uitsluiten en niemand naar voren schuiven.
Het zijn vooral dan ook buitenlandse auteurs die ik lees: Gaiman, Barker, Simmons, Lee, Saul, Koontz, Herbert, King, Lovecraft, Poe, Straub, Tolkien, Hill, McCammon, Brite…

- Jouw verhalen spelen zich steeds af in Amerika. Vanwaar deze keuze eigenlijk ?  Zijn de plaatsen die je gebruikt ook gebaseerd op steden of gebieden die je zelf bezocht hebt?
Ik situeer mijn romans (en verhalen) altijd in Amerika omdat mij dat alle vrijheid schenkt. Ik kan schrijven wat ik wil, hoe ik wil, over wie ik wil. Ik heb geen restricties, geen beperkingen. Ik vind zelfs meestal het dorp of de stad (Westhaven, Dolmen’s Hill, Yellowmoon, Harronville…) zelf uit. Ik maak een grondplan en situeer het ‘ergens’ in een bestaande omgeving. Ik heb Amerika inderdaad bezocht, maar al de locaties uit mijn boeken heb ik natuurlijk niet aangedaan.
Ik doe dit omdat ik ‘in den beginne’ mijn verhalen in mijn eigen dorp situeerde. Dat heeft geleid tot problemen met iemand die zich aangesproken voelde en dreigde mij voor de rechter te sleuren. Het is dus uit ervaring dat ik mijn verhalen ver van mijn deur ben gaan situeren. Veilig en ver, in onbestaande plaatsen.

- In wat voor sfeer werk je aan je manuscripten ?  Wens je totale stilte of heb je liever wat muziek ?  Sluit je je volledig af ?
Ik schrijf enkel wanneer ik alleen ben én in totale stilte. Ik hou enorm van muziek, maar wanneer ik schrijf: complete stilte. Dat heb ik nodig om me te concentreren. Wanneer ik dan een roman (of verhaal) herwerk, corrigeer of redigeer, mag er lichte, instrumentale muziek zijn. Geen stemmen, niemand die praat…

- Als je één boek uit je toch wel al indrukwekkende schrijfcarrière mag kiezen, welke zou je dan kiezen ?  En waarom ?
Ik heb nu reeds 102 titels geschreven. Daarvan zijn er 13 romans (waarvan 12 uitgegeven). De andere titels horen bij kortverhalen of novelles. Elke keer ik een boek afwerk, ben ik er meestal tevreden over. Telkens opnieuw, dus… mijn beste boek? Ik zou het niet weten. Elke titel heeft een eigen opbouw, eigen ontwikkeling en een eigen portie horror. Ook de spanningsmomenten en sfeerschepping zijn telkens anders. Ik ben dan ook meestal geneigd mijn laatste titel als beste te beschouwen. Momenteel is dat Deal?.

- Welk boek van jou zou je aanraden aan iemand die nog niks van je gelezen heeft ? 
Ik raad op de Boekenbeurs meestal Daemonium of Necromancer aan aan mensen die mij niet kennen en iets van mij willen lezen. Ik vraag hen ook of zij het genre kennen (en appreciëren). Zoals ik hierboven beschreef, varieert elke titel in zowat alles, behalve de schrijfstijl.