Toni Coppers ondervraagd

 

De Boekmaskes mochten ‘Val’ van Toni Coppers lezen.  Dit keer geen verhaal met als hoofdpersonage Liese Meerhout.  De protagonisten van dienst zijn dit keer Alex Berger en Sara Cavali.  Toch even vragen aan Toni Coppers of het nieuwe speurdersduo voortaan de plaats zal innemen van Liese Meerhout en welke affiniteiten hij zelf heeft met Alex en Sara.

● Zou je je, voor die ene enkeling die jou nog niet kent, even willen voorstellen aan de bezoekers van Thrillerlezers!?

Ik schrijf thrillers. Ik werk afwisselend aan twee reeksen: sinds elf jaar aan een reeks rond een vrouw -Liese Meerhout, commissaris in Antwerpen- en sinds een paar jaar aan eentje rond een man -Alex Berger. Een aantal boeken in de Liese Meerhout serie werden verfilmd in de serie ‘Coppers’ (VTM en RTL 4)

● In ‘De zaak Magritte’ en ‘Val’ geen Liese Meerhout, maar een splinternieuw speurdersduo.  Is het verhaal van Liese Meerhout volledig verteld?  Vanwaar de beslissing om een nieuw speurdersduo te introduceren in jouw boeken?

Integendeel! Maar ik heb mezelf -en mijn lezers- altijd beloofd dat het geen bandwerk mag worden, dat de verhalen fris en levendig moeten blijven, en dat kan ik door af en toe eens te kunnen afwisselen tussen Liese en Alex.

● Hoe moeilijk is het, om na zo lang te hebben gewerkt met Liese, een nieuw personage te creëren?

Niks moeilijk, gewoon heerlijk! Alex is een man die ik internationale avonturen laat beleven, en dat schrijft anders dan Liese Meerhout. Net daarom is het niet zo moeilijk om tussen beiden te switchen.

● Alex heeft zich teruggetrokken in Oostende.  De zee speelt een belangrijke rol in zijn leven.  Heb jij ook een speciale band met de Belgische kust en met Oostende in het bijzonder?

Ik ben graag in Oostende, ik vind het een heerlijke stad. Van nature neig ik meer naar bossen en bergen, maar een verlaten strand en de monotone golfslag van de zee inspireren, heb ik al gemerkt.

 

Oostende

● In ‘Val’ wordt het kleurenpalet van het zeewater herhaaldelijk beschreven.  Met ‘De zaak Magritte’ en ‘Val’ kies je voor opvallende kleuren voor de covers.  Spelen kleuren een rol in jouw leven?  Is dit een trend die je gaat doorzetten?

Kleuren en geuren -en eigenlijk vooral dat laatste- spelen een belangrijke rol, inderdaad. Zowel in mijn boeken als in mijn dagelijkse leven. Misschien omdat ik lichtjes overgevoelig ben voor slechte geuren en kleuren J

● In ‘Val’ ontmoet de lezer Sara Cavali en Alex Berger, twee personages die in hun verleden heel wat schade hebben opgelopen (wat geen vreemd gegeven is in thrillerwereld).  Hoe onderscheiden Sara en Alex zich van andere getraumatiseerde rechercheurs in thrillerland?

Ik ken natuurlijk niet alle andere rechercheurs in de boeken van buitenlandse collega’s… Ik zou zeggen: Alex en Sara zijn kwetsbare, beschadigde mensen die uiteindelijk de rug rechten, en net in die weerbaarheid zit het ‘m volgens mij.

C Karolien Coenen

● Is er enige gelijkenis tussen Sara, Alex en Toni Coppers?

Absoluut.  Het belang van mildheid en mededogen, de wetenschap dat mensen breekbaar zijn. De manier waarop we met leed omgaan. De mate waarin we compassie voor anderen kunnen opbrengen.

● Nietzsche, Sartre, de Dalai Lama.  Best indrukwekkende namen in ‘Val’.  Hou je van filosoferen?

Met mate J

● Wat kan jou ongelukkig maken?

Kinderleed.

● Er komen nogal wat namen van auteurs voorbij.  Lees jij zelf veel?

Heel veel! Al sinds mijn zestiende, een levenslange passie.

● Als je dan een boek begint te schrijven, plan je dan vooraf om bepaalde citaten te gebruiken, of komt dat spontaan tijdens het schrijfproces?

Dat komt spontaan -die dingen wijzen zichzelf uit tijdens het schrijven…

● Zo is er ook de verwijzing naar Charles Aznavour en zijn ‘La jeunesse’.  De melancolie spat van de bladzijde.  Ik was er echt van aangedaan.  Ben jij een melancholische ziel?  Een fan van Aznavour?

Dat heb ik vooral gebruikt omdat het perfect paste bij het gevoel dat die scène moest uitdragen – de tijd die nooit stopt, het feit dat het nooit terugkomt en we dat op het moment zelf te weinig beseffen.

●  Alex reist wat af.  Reis jij veel en graag?  Zijn reizen een bron van inspiratie voor jou?  Verwerk je eigen reiservaringen in jouw verhalen?

Ik ben vijftien jaar lang reis-en cultuurjournalist geweest voor de VRT (Radio 1). Alles wat ik toen gezien en beleefd heb, speelt onlosmakelijk mee in mijn schriftuur vandaag. Zoals een reisvriend ooit zei: ‘Wie reist, leeft dubbel’.

● Alex is onder de indruk van de schoonheid van het meer van Lugano.  Heb jij op deze aardbol ergens een plaats die speciaal is voor jou?

De mate waarin een plek speciaal of onvergetelijk is, hangt bij mij af van de mensen en de omstandigheden, van fases in mijn leven ook. De speciale plekken zijn dan ook te veel om op te noemen…

Lugano

● Alex toont zich op meerdere momenten begaan met onze planeet, met het klimaat.  Ben je sterk bekommerd om waar het met onze planeet naartoe gaat?  Heb je, subtiel, een boodschap willen doorgeven aan de lezer van ‘Val’?

Wat wil je, met vijf kinderen tussen 17 en 27? De jeugd leert ons veel -onder meer dat we de planeet en de toekomst van de latere generaties op het spel aan het zetten zijn.

copyright Luc Dalemans

● Staat er ondertussen een nieuw boek op stapel?  Zal het opnieuw met Sara en Alex zijn of is Liese Meerhout weer aan zet?

Liese Meerhout is opnieuw aan zet, en hoe J  Er staat een geweldige thriller met haar op stapel die begin februari zal verschijnen.

Thrillerlezers! en ik wensen jou nog veel schrijfplezier en we kijken heel nieuwsgierig uit naar je volgende boek.

Interview door Anita

 

Het vergeten meisje van Toni Coppers

Titel: Het vergeten meisje

Auteur: Toni Coppers

Publicatiedatum: mei 2019

 Waardering: 4 kraaien

Samenvatting

Wat als de dader in je hoofd zit?

Wijkagente Camilla Bonardo is een vrolijke jonge vrouw. Als ze bij de routinecontrole van een woning een bloedbad aantreft, slaagt ze er niet in haar collega's te alarmeren: ze gaat volledig in shock. De dagen na haar lugubere ontdekking krijgt Camila de beelden niet uit haar hoofd. Haar therapeut stelt hypnose voor om de trauma te helpen verwerken. Als Camila tijdens de hypnose de deur van haar kindertijd opent, belandt ze in een nog grotere nachtmerrie. Maar zijn haar herinneringen echt of zijn ze fantasie? De ontredderde vrouw zoekt steun bij haar vriendin en collega Liese Meerhout. Die kan het niet laten ongevraagd te gaan graven in het verleden van haar vriendin. Al snel blijkt dat Lieses nieuwsgierigheid slapende honden uit het verleden wakker maakt: Camila's leven is in gevaar…

Inmiddels is ‘Het vergeten meisje’ al de zestiende thriller van Toni Coppers rond Liese Meerhout en las ik nou net de boeken die Liese niet als hoofdpersoon hadden. Een kundig auteur beheerst zijn taal zo dat je als lezer gewoon bij elk boek zou moeten kunnen instappen. Ik ga dit proberen met Het vergeten meisje..

Al snel komen we in wat verschillende situaties terecht:

 Wijkagent Camilla ontdekt een misdaadscene waarvan ze totaal in shock raakt. Liese staat op een geboortefeest, waar ze verliefd wordt op haar petekind Quinten. De derde situatie is hoofdinspecteur Mason die in het ziekenhuis zit, omdat zijn vriendin Nelle onderuit is gegaan met de fiets. Hij ontmoet in de wandelgangen Alec Neuville, die daar is in verband met zijn huishoudster die in coma ligt. De twee mannen raken bevriend. Zij voeren vele mooie gesprekken in de gangen van het ziekenhuis.

Camila gaat in therapie en tijdens de sessies komt ze langzaam bij de gebeurtenissen van het verleden die haar op een of andere manier nog steeds in de weg zitten. Maar zijn het echte herinneringen of bedachte herinneringen?

 Liese gaat aan de slag met die oude herinneringen van Camila.

En uit de vriendschap tussen Mason en zijn nieuwe vriend Neuville ontstaan er bij Mason grote vraagtekens of hij er wel goed aan heeft gedaan om zijn nieuwe vriend te vertrouwen.

Zo wisselen privé en politietaken elkaar mooi af in dit psychologische verhaal. Hierdoor leef je mee met de spoken in het hoofd van agent Camila en ook met de moeder van Liese die steeds zieker lijkt te worden. De personages zijn mooi uitgediept en de sfeer van de omgeving wordt goed neergezet. Je ziet jezelf wandelen door herkenbare plekken.

Toni Coppers heeft een zeer prettige schrijfstijl en zijn gebruik van echte Vlaamse woorden komt niet in overvloed voor. Ik heb geen enkele keer 1 van mijn Vlaamse kennissen te hoeven inschakelen. Je snapt gelijk wat bedoeld wordt. Zo is ‘Het vergeten meisje’ een toonvoorbeeld voor hoe boeken van over de grens (en vice versa) geschreven worden: niet al je woorden aanpassen aan het andere land, maar het moet wel gelijk duidelijk zijn.

Gelijk vanaf het begin van het boek zit ik in het verhaal en dat is een positief punt. Ook het plot bleef mij tot de laatste bladzijde boeien.

Win Het vergeten meisje van Toni Coppers GESLOTEN

Het vergeten meisje is het nieuwste boek van Toni Coppers. 
Eerst even de korte inhoud:

Wat als de dader in je hoofd zit?
Wijkagente Camila Bonardo is een vrolijke jonge vrouw. Als ze bij de routinecontrole van een woning een bloedbad aantreft, slaagt ze er niet in haar collega's te alarmeren: ze gaat volledig in shock. De dagen na haar lugubere ontdekking krijgt Camila de beelden niet uit haar hoofd. Haar therapeut stelt hypnose voor om het trauma te helpen verwerken. Als Camila tijdens de hypnose de deur van haar kindertijd opent, belandt ze in een nog grotere nachtmerrie. Maar zijn haar herinneringen echt of zijn ze fantasie? De ontredderde vrouw zoekt steun bij haar vriendin en collega Liese Meerhout. Die kan het niet laten ongevraagd te gaan graven in het verleden van haar vriendin. Al snel blijkt dat Lieses nieuwsgierigheid slapende honden uit het verleden wakker maakt: Camila's leven is in gevaar…

Er zijn al heel wat boeken verschenen rondom Liese Meerhout en Het vergeten meisje is het.... Juist! dat is dan net de vraag van deze week.
Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Toni

Er zijn twee exemplaren beschikbaar.

Jacqueline en Linda zijn de twee winnaars

Een avond met Toni Coppers

Zalige avond gehad 9 mei bij de boekvoorstelling: Het vergeten meisje van Toni Coppers.

Hierbij het verslagje en sfeerbeelden. Veel plezier. en Toni Coppers: het was een avond die ik nog lang ga koesteren! Bedankt!

Jeeh je meent het niet… Mijn naam is getrokken… ik mag naar de boekvoorstelling van de nieuwste van mijn favoriet aller tijden: Toni Coppers. Ik ben zo blij als wat. Heb toch wel een vreugdedansje gedaan .
Woensdag kan ik het niet meer zwijgen en plaats een berichtje op de fb pagina van thrillerlezers!. Ik krijg promt toch een berichtje van Inki zeker met de vraag om een verslagje van de avond online te zetten. Dus dat doen we dan he. Wie kan Inki iets weigeren?

Donderdag 9/5/2019: eindelijk is het zover.

Toni heeft een nieuwe Liese Meerhout klaar en ik mag naar de boekvoorstelling gaan in het mooie Sint-Truiden. 

Vanuit het Leuvense is het toch een 3 kwartier rijden maar dat heb ik er graag voor over. Een van mijn beste vriendinnen gaat mee. Fijn!

 We spreken af op de Carpoolparking in Aarschot en vertrekken naar Sint-Truiden. Gietende regen onderweg, maar dat kan de fun niet blussen. In Sint-Truiden aangekomen werd het cultureel Centrum snel gevonden. Auto werd geparkeerd en wij naar binnen in de foyer. Na 10 min mochten we al de zaal binnen. Jan Hautekiet (voor de belgen bekent van Studio Brussel) begon op zijn piano te spelen. Rick de Leeuw zong enkele toepasselijke songs. Alles werd aan elkaar gepraat door Stijn Meuris (Noordkaap). Iedereen was vol lof over Toni. Ereburger van Sint – Truiden, al vond ik dat de burgemeester eerst wel eens enkele boeken had mogen lezen zodat ze wist waarover ze praatte.Ook de gouverneur van Limburg kwam aan de beurt. Dan was het een interview met Toni zelf… Dit boek is samen met zijn vrouw Annick geschreven en de prachtige foto op de cover is zijn oudste dochter Ella. Dan volgde er een super interessant interview met de traumapsycholoog en psychotraumatherapeut Erik de Soir, die Toni geholpen heeft met het boek en die tevens ook een prominente rol erin gekregen heeft

Na afronding, bedankjes en bloemen was het dan tijd voor de receptie. Het boek werd ook reeds te koop aangeboden en Toni zat klaar om te signeren. Voor mij en vele andere het hoogtepunt van de avond. Weer een boek van Toni met handtekening voor mijn collectie. Blij blij blij….

Na een leuke babbel (met een mond vol hapjes…) vertrokken we blij en voldaan huiswaarts. Nu ligt het boek naast me te smachten om gelezen te worden… maar ja… Dat verslagje voor Thrillerlezers! moest eerst af.

. 

Toni een dikke dikke merci dat ik erbij mocht zijn… een dikke mercie voor de fijne avond, de leuke babbel en tot binnenkort!

Door Karen Hertogs

Winactie 18 GESLOTEN

Als commissaris Liese Meerhout een telefoontje krijgt uit Oxford, is ze niet weinig verbaasd: haar ex-vriend Simon blijkt er te wonen. Hij vraagt haar de verdwijning van een studente te onderzoeken. Ze wimpelt hem af: zij en haar team hebben in Antwerpen de handen vol met de moord op een bekende professor. De man werd zwaar toegetakeld en een kostbaar manuscript over middeleeuwse fabeldieren is verdwenen. Een roofmoord voor een onverkoopbaar museumstuk? 
Liese's sidekick hoofdinspecteur Michel Masson likt als enige zijn vingers af bij het onderzoek in de mooie privébibliotheek van de professor. Maar alle sporen leiden naar Oxford. Liese volgt zoals steeds haar intuïtie. Ze steekt het Kanaal over en bezorgt haar Britse collega's een hoge bloeddruk bij haar koppige zoektocht naar het boek en het verdwenen meisje...

Wat te doen?
Met welk boek debuteerde Toni ooit? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Coppers

Winnaar: Gerda van Drunen

Toni Coppers ondervraagd

Toni Coppers is vooral bekend rondom zijn boek met Liese Meerhout. In 2018 is hij tien jaar bezig met deze serie. Voor zijn boeken won hij al meerdere prijzen.
In opdracht van VTM werd de Liese Meerhout-serie in Antwerpen verfilmd tot een tv-serie, getiteld Coppers. De 13-delige serie werd uitgezonden tussen begin januari en eind maart 2016.
Elk jaar lopen wij de auteur tegen het lijf in Antwerpen op de Boekenbeurs em wij mochten hem ondervragen



*Wil je jezelf aan de hand van vijf kenmerken voorstellen aan de lezers?

Schrijver. Vader. Man. Vriend. En een nogal mild mens voor wie ‘mededogen’ een hele mooie eigenschap is. 

* Ik begreep dat je pas op je 40e ben gaan schrijven: waarom duurde het zo lang en waarom kwam toen opeens wel de drang tot schrijven?

Waarom het zo lang duurde? Het leven, denk ik, dat is de eenvoudigste verklaring. Ik ben als pas afgestudeerde aan de slag gegaan bij de openbare omroep en dat is zo’n fascinerende biotoop dat je van het ene in het andere rolt en niet echt stil staat bij andere dingen. De zin om te schrijven was er altijd, alleen vertaalde die zich in teksten voor documentaires en occasionele reportages. Pas later –ik ben in alles een laatbloeier- durfde ik het grotere werk aan. 

* Je schreef voor je je waagde aan thrillers komische boeken, niet?

Ik debuteerde met De Beha van Madonna, een bundel literaire reisbrieven. Ik was in die tijd reisjournalist voor de VRT (Radio 1), en produceerde toen meerdere reisprogramma’s bij de openbare omroep. Tien jaar later begon ik “echt” als schrijver met Dixit, een pastiche rond een communicatiegoeroe, een jaar later gevolgd door de sequel op Dixit, Heilige Nachten. Dat gaf me echt het zetje dat ik nodig had om als volbloed misdaadschrijver aan de slag te gaan.

Van waar de overstap naar thrillers?

Omdat het gaat over fundamentele ethische vragen, over goed en kwaad en de dunne lijn daartussen. Over diepmenselijke zwakheden maar ook over de empathie voor de uitschuivers die je als mens kunt maken –vaak met afschuwelijke gevolgen.

* Lees jezelf graag thrillers? 

Neen. Wél misdaadromans –en ik maak graag een onderscheid omdat het voor mij belangrijk is. Thrillers moeten het vooral hebben van de spanning, misdaadromans van het verhaal en de personages, en ik ben veel meer geïnteresseerd in het tweede dan in het eerste. 

    *Noem eens wat thrillers die jou goed bevielen?

Fred Vargas schrijft mooie, intelligente misdaadromans die voornamelijk in Parijs spelen, Volker Kutscher schrijft goede historische misdaadromans over Berlijn. De meester blijft natuurlijk John Le Carré –voor mij tenminste. 

* Je koos voor je lange serie een vrouwelijk hoofdpersonage Liese Meerhout. Hoe is dat om vanuit een vrouwpersoon te schrijven?

Ik ken haar ondertussen erg goed, denk ik, voor mij is ze ook een bestaande vrouw. Dat kan niet anders. Ze evolueert natuurlijk, net als je zelf als mens evolueert. Ik vind haar nog steeds een prachtige vrouw met het hart op de juiste plaats. Ze is technisch niet de beste flik, daarvoor is ze nogal wanordelijk en heeft ze te veel lak aan regels en procedures. Maar wat ze niet heeft aan technische bagage, maakt ze ruimschoots goed met haar empathie. Ze gaat door een muur voor mensen, ze wordt woest van onrechtvaardigheid.

Ik heb voor een vrouw gekozen omdat ik het cliché van de knorrige, oude mannelijke commissaris beu was, de brompot die een drankprobleem heeft, hoekig en nors is tegen vrouwen, alleen op de wereld staat. Ik wou daar een vrouw tegenover stellen die midden in de wereld staat en die met vallen en opstaan haar geluk probeert te maken en gelooft in wat ze doet: de wereld proberen een tikkeltje rechtvaardiger te maken.

* Is jouw inspiratie oneindig om met deze reeks verder te gaan?

Het een is niet noodzakelijkerwijs gebonden aan het ander, vind ik: ik denk dat ik altijd wel misdaadromans zal schrijven omdat het genre me zo boeit en ik er heel veel in kwijt kan, maar zodra ik voel dat Liese Meerhout uitverteld is of dat het bandwerk wordt, begin ik aan iets anders.

* Voor De zaak Margritte koos je voor Berger, een rouwende man die het leven zonder zijn geliefde niet meer ziet zitten. Je hebt de man ongelofelijk goed neergezet. Het verhaal was zo inlevend. Hoe kwam je aan dit personage?

Ik wou al een tijd iets doen met de aanslagen in Parijs en Brussel, en met de fundamentele vragen die dergelijke drama’s ons doen stellen: waar eindigt mijn vrijheid en begint die van een ander? Overwint de liefde écht de haat of wensen we dat alleen maar? Ik wou een man neerzetten die het belangrijkste in zijn leven kwijt is –de liefde- en daar niet mee in het reine komt. Hij moet een nieuw doel in zijn leven vinden, en hij vindt dat met véél vallen en opstaan. 

* Is het echt een eenmalig uitstapje of komen er meer verhalen met Berger. Ik heb de man in mijn hart gesloten namelijk en zou zeer graag een vervolg zien.

Ik volg je: het was bedoeld als een solo project, maar de man heeft ook mijn hart gestolen, hij zit onder mijn huid. Ongetwijfeld komt er een kort of lang vervolg, alleen weet ik vandaag nog niet hoe. 

* Van je boeken rondom Liese Meerhout is een tv reeks gemaakt op VTM. Hoe was dat voor jou om te zien? Hoe waren de reacties rondom de serie?

De reacties waren zeer lovend, zowel van de pers als van het publiek. Dat maakt me ontzettend trots, natuurlijk!




* Je won al verschillende prijzen, wat heb je nog op je lijst staan wat je graag zou willen?

Elke prijs die je krijgt, is een erkenning van een competente jury, daar kan je dus alleen maar blij om zijn. Maar elk verkocht boek is een erkenning van een lezer of lezeres die daar zijn of haar tijd en geld aan wilt spenderen, en dat is de grootste erkenning en de grootste prijs die je als schrijver kunt krijgen. 


Dan nog wat ander soort vragen:


*Waar knap je op af bij mensen?

Bullenbakkerij. Agressiviteit. Opgeblazen ego’s. 

*Wat is jouw quilty pleasure?

Koetjesreep. En ‘Allo allo’ op de dvd-speler. 


*Wat is jouw slechtste eigenschap?

Een lichte tot ernstige vorm van uitstelgedrag.


*Met wie zou jij wel eens een avondje willen doorzakken?

John Le Carré. Obama. En mijn vrouw, altijd leuk.


*Welk muzieknummer heb jij het meest afgeluisterd in je leven?

Ik luister vooral klassiek en jazz. Ik vermoed dat Mozart nogal hoog scoort.


*Je mag 3 dingen meenemen naar een onbewoond eiland. Welke worden dat?

Als het alleen maar dingen zijn en geen mensen, zou ik thuisblijven, denk ik: ik zou het toch niet overleven.