King schrijft aan de lopende band en je zal alle boeken maar verzamelen, dan heb je al aardig wat plankjes vol. En voor de liefhebbers kwam deze week kwam Het instituut uit.
Midden in de nacht, in een huis in een rustige straat in een buitenwijk van Minneapolis, worden de ouders van Luke Ellis stilletjes vermoord. Luke zelf wordt in een zwarte SUV geladen en weggereden. Dit alles duurt minder dan twee minuten. Luke wordt wakker in het Instituut, in een kamer die precies op zijn slaapkamer lijkt, alleen zonder raam. Aan de andere kant van de deur zijn meer deuren, met daarachter meer kinderen, die daar allemaal op dezelfde manier zijn beland als Luke. Kalisha, Nick, George, Iris en de tienjarige Avery hebben allen speciale krachten, zoals telekinese of telepathie. Zij zitten in Voorkant. Ooit waren er nog meer kinderen, maar die zijn naar Achterkant verhuisd.
Het personeel van deze sinistere faciliteit, dat onder leiding staat van de genadeloze mevrouw Sigsby, wil de bovennatuurlijke gaven van de kinderen inzetten voor zijn eigen doeleinden. En deinst nergens voor terug om dat te bereiken. Als je meewerkt, krijg je muntjes voor de automaten. Zo niet, dan wacht een wrede straf. Hoe meer kinderen er naar Achterkant worden gestuurd, hoe wanhopiger Luke wordt om te ontkomen en hulp te zoeken. Maar er is nog nooit iemand uit het Instituut ontsnapt…
Wij mogen een exemplaar verloten en we gaan dit keer een paar dingen van je vragen:
1. Deel deze actie op je tijdlijn.
2. Zet onder dit bericht waarom jij graag deze King wil lezen. Mocht je enkel onder anoniem kunnen plaatsen, dan moet je onder jouw bericht even jouw naam zetten of mij een mailtje sturen
3, De hoeveelste King is dit boek? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com
WINNAAR:
LIan
- Startpagina
- 2021 teamboeken
- Archief
- Andersdananders
- Bekentenissen van een boekhandelaar
- Boekenfeestjes
- Boekenduel
- Boekvonnis
- Boekenkasten
- Buiten zijn boekje
- Cheffies special
- Contact
- Columns
- Leesclubs
- Getiteld
- Gouwe ouwes
- Kort geding
- Nieuws
- Ondervraagd
- Spotlight
- Uitgebroed
- Thrillerdate
- Uit mijn eigen kast
- Verwacht
- Verfilmd
- Winacties
- Privacy
- Algemeen
- Wij
- Tot op het bot
- Homepage
- Op de thee
- Recensies
Posts tonen met het label horror. Alle posts tonen
Posts tonen met het label horror. Alle posts tonen
donderdag 12 september 2019
Win Het instituur van Stephen King GESLOTEN
Labels:
boekerij,
Het instituut,
horror,
king,
prijsvraag,
stephen king,
verloting,
winacties,
Winnen
vrijdag 2 november 2018
Het ding van John Saul
Titel: Het ding.
Auteur: John Saul.
Uitgeverij: Areopagus
Publicatiedatum: 1993
Recensie door: Tamara
Kraaien: 3
Een
telefoon rinkelt in de nacht met schokkend nieuws. Het petekind van MaryAnne
Carpenter, de dertienjarige Joey, is in één klap wees geworden. Door een
tragisch ongeluk hebben zijn beide ouders, MaryAnne's vrienden, het leven
verloren. Haastig vertrekt MaryAnne met haar twee eigen kinderen naar de
afgelegen boerderij in Idaho om Joey te troosten. Maar er is iets vreemds aan
de hand met de jongen. Joey gedraagt zich niet als de stille, droevige puber
die MaryAnne heeft verwacht. En hij lijkt geheim te koesteren die haar ergste
nachtmarries te boven gaan. Dan beginnen de moorden... Een onzichtbare,
onverzadigbare killer heeft het op MaryAnne en haar jonge gezin voorzien.
“Haar linkerhoef
verbrijzelde de zijkant van Teds hoofd.”
Ik kreeg van diverse
kanten te horen dat dit écht een boek voor mij zal zijn. Dus met grote verwachtingen
begon ik ook aan dit boek. ( Al is het sowieso al niet heel verstandig om met
grote verwachtingen aan een boek te beginnen, aangezien je vaak teleurgesteld
gaat worden....)
Maar het begin begint al
lekker. Als lezer hoef je niet lang te wachten op de eerste”moord” en hij is
meteen al eentje om je vingers bij af te likken. Maar meteen daarna zakt het
boek ook enorm in elkaar. Het werd meer een blabla verhaal dan een hakhakhak
verhaal. Maar ik vond dan ook niet dat de auteur zijn best deed om met het
blabla gedeelte, de aandacht van mij vast te houden. Ik werd steeds meer
geneigd om het boek halverwege dicht te klappen.
Pas tegen het einde, toen
zat ik er pas goed in en kon het boek ook niet meer wegleggen. Het einde was
wel voorspelbaar, het gehele verhaal eigenlijk, maar dat neemt niet weg dat het
boek daarom perse slecht is. Het heeft mij wel weten te boeien, maar niet vanaf
het begin tot het einde. Hier en daar waren er wat verrassingselementen maar
naar mijn mening te weinig om het boek een topper te vinden.
Wel grappig is,dat niet
alleen de naam van mijn zoon wordt genoemd ( Joey) maar ook ik krijg een klein
rolletje. Als de naam van mijn man erin
voor was gekomen, had ik het heel bizar gevonden.
Maar het verhaal is
origineel, apart, klein beetje horror en gruwel maar is te weinig gedaan met de
karakters om ze je in je hart te sluiten, van te houden of boos op te zijn.
Ook zitten er een paar
kleine foutjes in. De “ergste” vond ik wel de zin : Ze stuurde Joey de gang
op...” maar ze was toen nog niet eens op de ranch dus Logan zal er wel mee
bedoeld zijn.
Het einde is open en laat
het gevoel achter dat er nog een vervolg op komt ( of er al is). Ondanks het
matige boek, ben ik wel benieuwd naar het eventuele vervolg.
Komt dit boek in mijn
“pareltjes” boekenkast?: Nee, daarvoor hield hij mij niet genoeg vast.
Hoop ik meer van deze
auteur te lezen?: Hij heeft aardig wat
boeken geschreven, dus ik geef hem zeker nog een kans.
Raad ik dit boek aan
anderen?: Zeker aan mensen die nog weinig horror hebben gelezen. Maar weer niet aan de mensen die veel horror hebben
gelezen.
Al met al een redelijk
boek, geen pareltje maar een leuk tussendoortje.
Labels:
Het ding,
horror,
John Saul,
Recensies,
Tamara Gruben
maandag 10 september 2018
De ziener van Kevin Valgaeren
“Het lichaam van de
koetsier bleef nog even overeind staan alvorens het in elkaar stuikte en naast
losgeslagen hoofd op de grond viel.”
In de pastorie van
Borley komen duistere krachten weer tot leven
De executie van een jonge zuster en een jonge pater in de 16de eeuw betekent het
ontstaan van de legende van Borley: een klein dorp in het zuidoosten van Engeland. Op het einde van de 19de eeuw laat dominee Henry Bull er een pastorie bouwen op de fundamenten van een oud klooster. Het is het begin van een reeks onverklaarbare gebeurtenissen en waarnemingen.
Londen, 2007. David Mayfair is een roekeloze jongeman met een duistere gave: hij kan voorbij het leven kijken en de dood observeren. Na het overlijden van zijn ouders wordt hij geadopteerd door zijn oom Dorian Walpole en verhuist hij van de Belgische provinciestad Turnhout naar de Engelse metropool Londen. Onder het strenge mentorschap van zijn oom ontwikkelt hij zich tot een Ziener. Er is slechts één probleem: David Mayfair kent geen angst.
Wanneer een anonieme briefschrijver de Ziener vraagt om de moord op twee tienermeisjes te onderzoeken, vertrekt hij tegen de wil van Dorian naar het mysterieuze Borley. Maar al snel blijkt dat Borley zijn duistere geheimen niet zomaar prijs zal geven.
Stap voor stap leert de Ziener wat echte angst is, zeker wanneer duidelijk wordt dat zijn aanwezigheid in Borley geen toeval is.
De Ziener is een verbluffende en ijzingwekkende thriller, die gebaseerd werd op historische feiten.
De executie van een jonge zuster en een jonge pater in de 16de eeuw betekent het
ontstaan van de legende van Borley: een klein dorp in het zuidoosten van Engeland. Op het einde van de 19de eeuw laat dominee Henry Bull er een pastorie bouwen op de fundamenten van een oud klooster. Het is het begin van een reeks onverklaarbare gebeurtenissen en waarnemingen.
Londen, 2007. David Mayfair is een roekeloze jongeman met een duistere gave: hij kan voorbij het leven kijken en de dood observeren. Na het overlijden van zijn ouders wordt hij geadopteerd door zijn oom Dorian Walpole en verhuist hij van de Belgische provinciestad Turnhout naar de Engelse metropool Londen. Onder het strenge mentorschap van zijn oom ontwikkelt hij zich tot een Ziener. Er is slechts één probleem: David Mayfair kent geen angst.
Wanneer een anonieme briefschrijver de Ziener vraagt om de moord op twee tienermeisjes te onderzoeken, vertrekt hij tegen de wil van Dorian naar het mysterieuze Borley. Maar al snel blijkt dat Borley zijn duistere geheimen niet zomaar prijs zal geven.
Stap voor stap leert de Ziener wat echte angst is, zeker wanneer duidelijk wordt dat zijn aanwezigheid in Borley geen toeval is.
De Ziener is een verbluffende en ijzingwekkende thriller, die gebaseerd werd op historische feiten.
Het verhaal begint in 1538 waar je het (liefdes) verhaal
leest van Valeth en Mary. Dit is, zoals het begin van de meeste thrillers, het
begin van de “problemen”.
Daarna ga je gelijk door naar 2007 waar je kennis maakt met David. Ook daar splits het verhaal zich in tweeën. David in zijn jongere jaren en David zoals hij nu is. Dit wordt mooi in het verhaal verweven, zodat je een beetje het idee krijgt hoe David zich ontwikkeld als een Ziener en wat dat betekend voor zijn toekomst.
Daarna ga je gelijk door naar 2007 waar je kennis maakt met David. Ook daar splits het verhaal zich in tweeën. David in zijn jongere jaren en David zoals hij nu is. Dit wordt mooi in het verhaal verweven, zodat je een beetje het idee krijgt hoe David zich ontwikkeld als een Ziener en wat dat betekend voor zijn toekomst.
Ook in dit boek moest ik weer even wennen aan het
taalgebruik (als in oude woorden) maar dat heeft maar twee of drie bladzijdes
nodig en dan zit je meteen in het verhaal. Kevin weet het verhaal zo op papier
te zetten dat je je ook daadwerkelijk waant in 1538 en het leven van David. Dit
vind ik persoonlijk heel knap, niet veel auteurs weten je niet zo in het
verhaal te zuigen als Kevin dat doet.
Het verhaal houd je bezig, of je nu wil of niet. Je hebt eigenlijk geen andere keus dan lezen… Blijven lezen.
Het verhaal houd je bezig, of je nu wil of niet. Je hebt eigenlijk geen andere keus dan lezen… Blijven lezen.
Het verhaal zelf zit goed in elkaar en alle lijntjes zijn
mooi verbonden aan het eind. Ook al is het een open eind, het hoeft niet
vervolgd te worden zeg maar.
Er gebeuren veel dingen in het boek die ik niet zag aankomen. Het verhaal loopt soepel, vlot en beelden. Het middenstuk zakte voor mij een beetje in maar niet zo erg dat ik ertegen aan het lezen was. Het einde maakte het voor mij dan ook weer ruimschoots goed. Ook al was het niet wat ik er van gedacht had en ik weet ook niet zo goed hoe ik het einde precies moet vinden. Ik ga niet in details treden, want ik wil dat verassingselement niet verwoesten.
Het einde is wel een einde waar je van moet houden. Het gehele verhaal is zo prachtig neergezet, dat je het bijna zou geloven! (Ook al benadrukt Kevin in zijn nawoord duidelijk dat het een fictief verhaal is.)
Als je geen liefhebber bent van geesten (of spekters in het boek genoemd) en\ of onverklaarbare gebeurtenissen zal het boek je ook niet trekken, ondanks dat Kevin prachtig schrijft.
Hou je er wel van, dan zou ik je hem zeker aanraden! Je zal ongetwijfeld tot diep in de nacht blijven lezen, al staan je ogen schots en scheef in je hoofd.
Er gebeuren veel dingen in het boek die ik niet zag aankomen. Het verhaal loopt soepel, vlot en beelden. Het middenstuk zakte voor mij een beetje in maar niet zo erg dat ik ertegen aan het lezen was. Het einde maakte het voor mij dan ook weer ruimschoots goed. Ook al was het niet wat ik er van gedacht had en ik weet ook niet zo goed hoe ik het einde precies moet vinden. Ik ga niet in details treden, want ik wil dat verassingselement niet verwoesten.
Het einde is wel een einde waar je van moet houden. Het gehele verhaal is zo prachtig neergezet, dat je het bijna zou geloven! (Ook al benadrukt Kevin in zijn nawoord duidelijk dat het een fictief verhaal is.)
Als je geen liefhebber bent van geesten (of spekters in het boek genoemd) en\ of onverklaarbare gebeurtenissen zal het boek je ook niet trekken, ondanks dat Kevin prachtig schrijft.
Hou je er wel van, dan zou ik je hem zeker aanraden! Je zal ongetwijfeld tot diep in de nacht blijven lezen, al staan je ogen schots en scheef in je hoofd.
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: JA JA JA JA JA JA JA
JA !!!! (Kevin, je hebt er een fan bij!)
Zal ik dit boek aanraden?: JA JA JA JA JA JA JA !!!!!!! (Behalve als je niet van geesten houdt!)
Komt dit boek bij mij in de boekenkast?: JA JA JA JA JA.
( In mijn boekenkast staan (voor mij) de pareltjes, de crème de la crème, de boeken die mij heeft weten te verassen, vast te houden en nog dagenlang te teisteren.)
Zal ik dit boek aanraden?: JA JA JA JA JA JA JA !!!!!!! (Behalve als je niet van geesten houdt!)
Komt dit boek bij mij in de boekenkast?: JA JA JA JA JA.
( In mijn boekenkast staan (voor mij) de pareltjes, de crème de la crème, de boeken die mij heeft weten te verassen, vast te houden en nog dagenlang te teisteren.)
Ik geef dit boek 4,5 kraaien. Dit omdat het laatste element
waar ik het overhad voor mij iets wat afbreuk deed aan het verhaal. Maar dat
maakt het verhaal niet minder mooi. (Maar ik moet eerlijk zijn, al had ik het
boek graag 4,8 kraai gegeven maar dat mag dan weer niet.)
Tamara
“ Er is een ongeschreven wet die stelt dat het ten strengste verboden is om een letterverslaafde te storen tijdens het lezen.”
Labels:
De ziener,
Gothic,
horror,
Kevin Valgaeren,
Recensies,
schaduwprijs
zaterdag 3 februari 2018
Win een gesigneerde Djinn GESLOTEN
Ik las onlangs het eerste en tweede deel van Zwart bloed. Boeken die in de horrorhoek thuishoren, maar mij echt erg bevielen.
De auteur Shirley Ann van Wingerden is hard bezig aan deel 4. Maar onlangs kwam zij met Djinn, een kleiner en dunner boekje.
Wij mogen twee gesigneerde exemplaren verloten.
Eerst waar Djinn over gaat:
Het zit niet mee in het leven van de jonge Romy. Ze ontvlucht de zoveelste burenruzie en belandt niet veel later in een underground podium in het centrum van de Rotterdamse havenstad. Ze doet haar beklag bij de barkeeper en vindt bij hem een luisterend oor. Ze vertelt hem al haar ergernissen, maar ook haar duistere verlangens. Haar leven lijkt een mooie wending te nemen, maar als snel blijkt dat ze de verkeerde in vertrouwen heeft genomen.
Interesse? dan nu wat je moet doen:
1. Je bent lid van Thrillerlezers! Zo niet nog dan kan je dat
Hier worden
2. Noem minimaal twee schepsels die voorkomen in de boeken van Zwart bloed. Zie ook eventueel de recensie over Engel der wrake van deze week. Je vidnt de recensie: Hier
Stuur je antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Djinn
3. Delen geeft extra kans
4. Onder dit bericht zetten waarom je wilt winnen, geeft jou ook een extra lotje
De auteur Shirley Ann van Wingerden is hard bezig aan deel 4. Maar onlangs kwam zij met Djinn, een kleiner en dunner boekje.
Wij mogen twee gesigneerde exemplaren verloten.
Eerst waar Djinn over gaat:
Het zit niet mee in het leven van de jonge Romy. Ze ontvlucht de zoveelste burenruzie en belandt niet veel later in een underground podium in het centrum van de Rotterdamse havenstad. Ze doet haar beklag bij de barkeeper en vindt bij hem een luisterend oor. Ze vertelt hem al haar ergernissen, maar ook haar duistere verlangens. Haar leven lijkt een mooie wending te nemen, maar als snel blijkt dat ze de verkeerde in vertrouwen heeft genomen.
Interesse? dan nu wat je moet doen:
1. Je bent lid van Thrillerlezers! Zo niet nog dan kan je dat
Hier worden
2. Noem minimaal twee schepsels die voorkomen in de boeken van Zwart bloed. Zie ook eventueel de recensie over Engel der wrake van deze week. Je vidnt de recensie: Hier
Stuur je antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Djinn
3. Delen geeft extra kans
4. Onder dit bericht zetten waarom je wilt winnen, geeft jou ook een extra lotje
Labels:
Djinn,
horror,
prijsvraag,
shirley ann,
winactie,
Winnen,
zwart bloed
donderdag 1 februari 2018
Zwart bloed Engel der wrake van Shirley Ann van Wingerden
Titel: Zwart bloed, Engel der wrake
Auteur: Shirley Ann van Wingerden
Publicatiejaar: 2013
Uitgeverij: Boekenbent
Cover
Heel mooi dat pikzwarte met de witte veer en druppels bloed.
Achterflap
Engel der Wrake is het spannende vervolg op In Mist Gevangen. Anderhalf jaar na de dramatische gebeurtenissen op de Carnissesingel heeft Anne haar leven weer op de rails. De Demons Lair is gerenoveerd en wordt heropend. Ze is verhuisd omdat ze een frisse start wil maken. Helaas is haar nieuwe buurman niet zo van haar gecharmeerd. Sterker nog, bij hun eerste ontmoeting laat hij blijken dat hij haar niet mag.
Mening
Wowwww...
Het duurde even voor ik weer omgeschakeld was richting het lezen van horror. Ik lees het te weinig en moet dan even wennen. Maar als het dan zover is...
Als ik dan in het wereldje van Anne, Dion, Lotte, heksen, Golems, Harpijers, vampieren en helhonden, zit dan wil ik toch verdorie niet eindigen met een vette cliffhanger. Wat doe je mij aan Shirley Ann? Was dit een omnibus geweest: ik had gewoon door gelezen.
Ik laat mij opnieuw in dit deel meenemen in de bizarre wereld van Anne die onder invloed is van de aantrekkelijke Dion. Zelfs ik raak geïntrigeerd door de man.
Deel twee eindigt waar deel 1 stopte. Eindigde het daar met dat Anne zwanger bleek van Dion. Hier bevalt ze van twee kinderen. Waarvan 1 door Dion meegenomen wordt op het moment dat het uit Anne komt. Na een aantal maanden opgenomen te zijn geweest, start zij weer in Demons Lair, de tent waar regelmatig bandjes optreden. We komen al snel alle vertrouwde personen uit deel 1 tegen, tenminste diegene die deel 1 overleefden.
Wel introduceert zij enkele nieuwe , zeer intrigerende personages in de vorm van nieuwe buren. Daarin vallen vooral de agressieve bazige Jackie en de helpende Marcus op.
Anne transformeert langzaam steeds verder tot een demon door het drinken van Dions bloed toen dat nodig was. Bijna is ze de grens al over, maar wordt net op tijd tegengehouden.
De strijd die ze voert met gewone agenten maar ook een special team van het Instituut voor bijzonder forensisch onderzoektegen allerlei wonderlijke figuren is soms adembenemend.
Echt, dit verhaal zie je regelmatig als een film voor je ogen afspelen als je de harpijen vliegend door de lucht ziet gaan en met hun klauwen een agent beetpakken. Beeldend geschreven dus door deze auteur. Dat ik mij zo laat meesleuren in een voor mij niet vaak beschreven wereld is een blijk van de auteurs kunnen. De auteur verblijft zelf veel in het metalmuziekwereldje en dat proef je duidelijk uit de beschrijvingen van de muzikanten. Extra leuk detail vind ik zelf ook dat je geen personages als in Twilight voor je ziet door haar beschrijvingen. Het voelt donker, viezig, grauw. Wat hoort in dit soort verhalen naar mijn gevoel.
Dit boek is een waardige opvolger van het vorige. Spannender en intrigerender. Ook gewoon bekende personages ook nu weer laten overlijden, is iets wat je niet vaak ziet gebeuren.
Dat ik zo baal dat het boek eindigt met een cliffhanger zegt wel dat ik veel plezier heb gehad. Mocht je nog nooit horror gelezen hebben en twijfelen of je het wat vind, raad ik je dit Zwart bloed aan. Begin bij deel 1 zou ik zeggen. Ik ben nieuwsgierig naar deel 3, want het kind van Anne en Dion moet ergens een belangrijke rol gaan spelen.
Ik hoef zelf niet elke dag dit genre te lezen maar ter afwisseling is dit een zeer smakelijk hapje.
Een duidelijke en vette vier kraaien voor Engel der wrake
Auteur: Shirley Ann van Wingerden
Publicatiejaar: 2013
Uitgeverij: Boekenbent
Cover
Heel mooi dat pikzwarte met de witte veer en druppels bloed.
Achterflap
Engel der Wrake is het spannende vervolg op In Mist Gevangen. Anderhalf jaar na de dramatische gebeurtenissen op de Carnissesingel heeft Anne haar leven weer op de rails. De Demons Lair is gerenoveerd en wordt heropend. Ze is verhuisd omdat ze een frisse start wil maken. Helaas is haar nieuwe buurman niet zo van haar gecharmeerd. Sterker nog, bij hun eerste ontmoeting laat hij blijken dat hij haar niet mag.
Mening
Wowwww...
Het duurde even voor ik weer omgeschakeld was richting het lezen van horror. Ik lees het te weinig en moet dan even wennen. Maar als het dan zover is...
Als ik dan in het wereldje van Anne, Dion, Lotte, heksen, Golems, Harpijers, vampieren en helhonden, zit dan wil ik toch verdorie niet eindigen met een vette cliffhanger. Wat doe je mij aan Shirley Ann? Was dit een omnibus geweest: ik had gewoon door gelezen.
Ik laat mij opnieuw in dit deel meenemen in de bizarre wereld van Anne die onder invloed is van de aantrekkelijke Dion. Zelfs ik raak geïntrigeerd door de man.
Deel twee eindigt waar deel 1 stopte. Eindigde het daar met dat Anne zwanger bleek van Dion. Hier bevalt ze van twee kinderen. Waarvan 1 door Dion meegenomen wordt op het moment dat het uit Anne komt. Na een aantal maanden opgenomen te zijn geweest, start zij weer in Demons Lair, de tent waar regelmatig bandjes optreden. We komen al snel alle vertrouwde personen uit deel 1 tegen, tenminste diegene die deel 1 overleefden.
Wel introduceert zij enkele nieuwe , zeer intrigerende personages in de vorm van nieuwe buren. Daarin vallen vooral de agressieve bazige Jackie en de helpende Marcus op.
Anne transformeert langzaam steeds verder tot een demon door het drinken van Dions bloed toen dat nodig was. Bijna is ze de grens al over, maar wordt net op tijd tegengehouden.
De strijd die ze voert met gewone agenten maar ook een special team van het Instituut voor bijzonder forensisch onderzoektegen allerlei wonderlijke figuren is soms adembenemend.
'Dit...', gromde hij. 'Is geen duivenveer! Er zit iets achter je aan en ik weet niet wat het is. Wat ik wel weet, is dat het groot is en dat het kan vliegen!'
Echt, dit verhaal zie je regelmatig als een film voor je ogen afspelen als je de harpijen vliegend door de lucht ziet gaan en met hun klauwen een agent beetpakken. Beeldend geschreven dus door deze auteur. Dat ik mij zo laat meesleuren in een voor mij niet vaak beschreven wereld is een blijk van de auteurs kunnen. De auteur verblijft zelf veel in het metalmuziekwereldje en dat proef je duidelijk uit de beschrijvingen van de muzikanten. Extra leuk detail vind ik zelf ook dat je geen personages als in Twilight voor je ziet door haar beschrijvingen. Het voelt donker, viezig, grauw. Wat hoort in dit soort verhalen naar mijn gevoel.
Dit boek is een waardige opvolger van het vorige. Spannender en intrigerender. Ook gewoon bekende personages ook nu weer laten overlijden, is iets wat je niet vaak ziet gebeuren.
Dat ik zo baal dat het boek eindigt met een cliffhanger zegt wel dat ik veel plezier heb gehad. Mocht je nog nooit horror gelezen hebben en twijfelen of je het wat vind, raad ik je dit Zwart bloed aan. Begin bij deel 1 zou ik zeggen. Ik ben nieuwsgierig naar deel 3, want het kind van Anne en Dion moet ergens een belangrijke rol gaan spelen.
Ik hoef zelf niet elke dag dit genre te lezen maar ter afwisseling is dit een zeer smakelijk hapje.
Een duidelijke en vette vier kraaien voor Engel der wrake
Labels:
demonen,
Engel der wrake,
harpijen,
heksen,
horror,
Recensies,
shirley ann,
vampiers,
zwart bloed
maandag 22 januari 2018
Johan Deseyn ondervraagd (door Ann)
Het genre horror is iets dat niet door
iedereen graag gesmaakt wordt. Interesses
verschillen nu eenmaal en gelukkig maar.
Wat Vlaanderen betreft denk ik op filmgebied spontaan aan Jonas Govaerts
die het knappe ‘Welp’ regisseerde of het donkere ‘Linkeroever’ van Pieter Van
Hees. En in de boekenwereld popt er
direct één naam in mijn hoofd : Johan Deseyn ! Vanwege het aparte genre denk ik
dat het voor de Nederlandstalige horrorauteurs een enorme uitdaging moet zijn
om ten eerste een uitgeverij te kunnen overtuigen èn ten tweede om een publiek
te vinden die jouw donkere wereld durven binnen te stappen. Deseyn heeft sinds tientallen jaren zijn vast
publiek te pakken en dat is meer dan terecht ! Met boeken zoals ‘Yellowmoon’,
‘Thanathor’, ‘Dolmen’ en het recente ‘Deal?’ bewijst hij meer dan eens dat hij
tot de top hoort in het Vlaamse, gure horrorwereldje.
Bedankt alvast voor jouw enthousiaste
medewerking en euh … ikzelf kijk alvast uit naar de demonen die jouw nieuwe
boek zullen beheersen ! Tot op de
Antwerpse boekenbeurs alweer !
- Kan je jezelf even kort
voorstellen ?
Johan Deseyn is mijn echte
naam. Ik gebruik geen pseudoniem. Ik ben geboren in 1959 in Kortrijk en woon
sedert mijn eerste hap naar adem in Deerlijk. Sedert 01.11.17 ben ik met
‘brugpensioen’ na een loopbaan van 40 jaar. Ik ben gehuwd en samen hebben we
één dochter.
- Wanneer voelde je het
kriebelen om te beginnen schrijven ? Of is dat iets dat al van
jongsaf in het bloed zat?
Het schrijven van verhalen is gestart toen ik
jong was (12 – 13 jaar). Opstellen op school werkte ik thuis verder uit tot
langere verhalen. Het schrijven zelf ontplooide in het meest prille stadium van
het vertellen van verhalen, tot het noteren in verhaalvorm van wat ik had verteld.
Later ontwikkelde zich dat naar novelles om uiteindelijk tot volwaardige romans
te evolueren. Het is iets wat inderdaad al lang in mijn bloed zat, namelijk de
drang om verhalen uit te vinden (mijn fantasie ontwikkelde zich enorm) en die
te vertellen aan anderen.
- Het aantal
horrorschrijvers in Vlaanderen is beperkt. Werd jouw eerste manuscript met
open armen onthaald ?
Het aantal (uitgegeven)
horrorschrijvers voor volwassenen is extreem beperkt. Je kan ons zeker op de
vingers van één hand tellen. Ik ben daarbij dan nog de enige die ‘enkel’ dat
genre schrijft. Ik heb weet van misdaadauteurs die zich in de afgelopen jaren
aan een griezelroman hebben gewaagd. Ikzelf heb 13 jaar moeten zoeken naar een
uitgeverij die mijn eerste roman wilde uitgeven. Het ingezonden manuscript kwam
telkens terug met de melding dat ‘zij’ geen nieuw fonds voor dat genre wilden
opstarten. Er waren geen precedenten en ‘zij’ wisten niet welke wegen uit te
gaan. ‘Zij’ hadden ook geen opvolgers indien mijn boek zou aanslaan, dus…
begonnen ze er niet aan.
Kramat was in 1999 van plan
iets unieks uit te geven, iets wat nog geen andere uitgeverij in België in de
afgelopen 50 jaar had gepresteerd: moderne horror van een Belgische schrijver
uitgeven. Mijn manuscript ‘Erfenis’ kwam blijkbaar op het juiste moment bij het
juiste team aan.
Inderdaad. Ik ben eigenlijk
‘vooral’ geïnteresseerd door wat niet ‘dagdagelijks’ is. Als kind diende ik
mijn eigen vrienden, vijanden, werelden uit te vinden, want ik was tamelijk
veel alleen. Ik fantaseerde graag. Hoe enger het werd, hoe intenser mijn
fantasie zich ontwikkelde. Wat vandaag de dag om ons heen gebeurt (wat ‘mensen’
betreft), vind ik niet zo aangenaam: oorlogen, schandalen op elk vlak, altijd
die competitiedrang, altijd de beste moeten zijn, total loss van
verdraagzaamheid… Sla vandaag een krant open of sla volgende maand een krant
open: altijd hetzelfde: oorlog, strijd, politiek, competitie, schandalen, bedrog…
Mijn genre is gebaseerd op
fantasie. Er gebeuren erge dingen, maar niets van wat ik schrijf (wat de horror
betreft) is realiteit. Ik verwerk meestal ook levensbeschouwingen in mijn
boeken onder de vorm van opmerkingen door protagonisten tijdens gesprekken.
- Welke Vlaamse auteur vind jij goed ? Zijn er ook buitenlandse auteurs die niet in jouw boekenkast ontbreken?
Moeilijke vraag. Ik lees
enkel SF, Fantasy en Horror. Dus veel Vlaamse schrijvers lees ik niet. Ik heb
een aantal uitstekende collega’s maar namen noemen wil ik niet doen uit vrees
mensen te vergeten. Ik wil niemand uitsluiten en niemand naar voren schuiven.
Het zijn vooral dan ook buitenlandse
auteurs die ik lees: Gaiman, Barker, Simmons, Lee, Saul, Koontz, Herbert, King,
Lovecraft, Poe, Straub, Tolkien, Hill, McCammon, Brite…
- Jouw verhalen spelen zich steeds af in Amerika. Vanwaar deze keuze eigenlijk ? Zijn de plaatsen die je gebruikt ook gebaseerd op steden of gebieden die je zelf bezocht hebt?
Ik situeer mijn romans (en
verhalen) altijd in Amerika omdat mij dat alle vrijheid schenkt. Ik kan
schrijven wat ik wil, hoe ik wil, over wie ik wil. Ik heb geen restricties,
geen beperkingen. Ik vind zelfs meestal het dorp of de stad (Westhaven,
Dolmen’s Hill, Yellowmoon, Harronville…) zelf uit. Ik maak een grondplan en
situeer het ‘ergens’ in een bestaande omgeving. Ik heb Amerika inderdaad
bezocht, maar al de locaties uit mijn boeken heb ik natuurlijk niet aangedaan.
Ik doe dit omdat ik ‘in den
beginne’ mijn verhalen in mijn eigen dorp situeerde. Dat heeft geleid tot
problemen met iemand die zich aangesproken voelde en dreigde mij voor de
rechter te sleuren. Het is dus uit ervaring dat ik mijn verhalen ver van mijn
deur ben gaan situeren. Veilig en ver, in onbestaande plaatsen.
Ik schrijf enkel wanneer ik
alleen ben én in totale stilte. Ik hou enorm van muziek, maar wanneer ik
schrijf: complete stilte. Dat heb ik nodig om me te concentreren. Wanneer ik
dan een roman (of verhaal) herwerk, corrigeer of redigeer, mag er lichte, instrumentale
muziek zijn. Geen stemmen, niemand die praat…
- Als je één boek uit je toch wel al indrukwekkende schrijfcarrière mag kiezen, welke zou je dan kiezen ? En waarom ?
Ik heb nu reeds 102 titels
geschreven. Daarvan zijn er 13 romans (waarvan 12 uitgegeven). De andere titels
horen bij kortverhalen of novelles. Elke keer ik een boek afwerk, ben ik er
meestal tevreden over. Telkens opnieuw, dus… mijn beste boek? Ik zou het niet
weten. Elke titel heeft een eigen opbouw, eigen ontwikkeling en een eigen
portie horror. Ook de spanningsmomenten en sfeerschepping zijn telkens anders.
Ik ben dan ook meestal geneigd mijn laatste titel als beste te beschouwen.
Momenteel is dat Deal?.- Welk boek van jou zou je aanraden aan iemand die nog niks van je gelezen heeft ?
Ik raad op de Boekenbeurs
meestal Daemonium of Necromancer aan aan mensen die mij niet
kennen en iets van mij willen lezen. Ik vraag hen ook of zij het genre kennen
(en appreciëren). Zoals ik hierboven beschreef, varieert elke titel in zowat
alles, behalve de schrijfstijl.
Labels:
deal,
deerlijk,
horror,
interview,
Interviews,
johan deseyn,
kramat,
ondervraagd,
vlaams
zaterdag 16 december 2017
Win Zucht van Rik Raven GESLOTEN
Van Rik Raven mogen wij deze week een exemplaar van Zucht verloten. De vraag waarop je een antwoord moet geven is de volgende:
Welke schrijver heeft haar het meest geïnspireerd?
Het antwoord is terug te vinden op haar website http://www.rikraven.com/
Als je het hebt gevonden, mag je het sturen naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Zucht
Waar gaat Zucht over?
Zucht. Een vloek, in de 17e eeuw uitgesproken, die zijn doel voorbij schoot. Jack de Pater was nog bezig zijn zonnebril in zijn binnenzak te stoppen toen hij binnenliep. `Hé, wacht verdomme, waar gaat zij met die kleine naar toe? Richard ging voor hem staan. `Ik herinner me niet dat ik jou hier heb uitgenodigd. De Pater zuchtte geërgerd terwijl hij door het raam boven het aanrecht keek naar de Jeep en zijn motor op de oprijlaan. `Je dacht toch niet dat je me kunt tegenhouden? Ik moet Nell spreken. `Jij vertrekt weer. `Dat zal best, maar nog niet meteen, want ik weet wat er met Nell aan de hand is. In het leven van Richard van de Wal ziet alles er goed uit. Zijn vrouw Jan, eerder lijdend aan een psychose, komt eindelijk weer naar huis. Maar voordat ze thuiskomt, gebeuren er rare dingen. Zo ziet hij zijn dochters bruine ogen van kleur veranderen. Wat te denken als ze hem met blauwe ogen aankijkt en hem vraagt of je leven kunt opzuigen? Jan krijgt een dagdroom, die iets moet betekenen en niets anders dan een visioen kan zijn. Richard vraagt zich af waar het verband zit. Als een merkwaardige kerel, luisterend naar de naam Jack de Pater, claimt hen te kunnen helpen, beginnen de problemen pas echt. Een eeuwenoude vloek heeft Jack en het kleine meisje in zijn greep. Het is aan Richard om het tij te keren. Een opdracht die niet alleen van zijn Japanse moeder komt... Zucht wordt voorgelezen door Alexander Heeren.
woensdag 13 december 2017
Zwart bloed In mist gevangen van Shirley-Ann van Wingerden
Titel: Zwart Bloed In mist gevangen
Auteur: Shirley-Ann van Wingerden
Uitgeverij: Boekbent
Auteur
Shirley-Ann van Wingerden is een Nederlandse auteur uit Rotterdam. Naast het schrijven heeft ze nog twee passies: Muziek en schilderen. In 2011 debuteerde ze met het eerste deel in de horrorserie Zwart Bloed, In mist gevangen. In april 2013 is het tweede deel uitgekomen, Engel der Wrake. Familiegeheimen, het derde deel van deze serie kwam in 2015 uit.
Achterflap
Wie had dat ooit kunnen denken dat onschuldige dagdromerijen zouden kunnen leiden tot een serie gruwelijke gebeurtenissen in en rond Rotterdam. Anne in ieder geval niet! Vanaf het moment dat Anne de aantrekkelijke Dion de Winter ontmoet, verandert haar leven drastisch. Hoe komt het dat hij zoveel van haar weet? Wat wil hij van haar??
Zijn je dagdromen privé, of loert er iemand mee naar je diepste geheimen en verlangens? Monsters bestaan. Niet alleen in films of televisieseries. Ze zijn alleen niet zo makkelijk te herkennen, want ze zien er uit als jij en ik. Anne ondervindt dit aan den lijve in dit spannende verhaal 'In Mist Gevangen'.
Mening
In mist gevangen begint direct lekker met een enorme slachtpartij, welk zich afspeelt in Rotterdam.
Er zijn nogal wat lijken en tevens zijn er symbolen te vinden die men niet gelijk thuis kan brengen.
Zodoende wordt Het Bijzonder forensisch onderzoek ingeschakeld. Een speciaal team wat in het geheim opereert in zaken waar men iets paranormaal vermoedt. Naast het team speelt Anne de hoofdrol in het boek.Zij heeft een geheimzinnige afspraak in het pand waar de lijken zijn gevonden, maar wat in een paar dagen is omgebouwd tot een rockkroeg. Dion de Winter is een uiterst aantrekkelijke man die haar ontvangt. Anne denkt lang dat zij in de maling genomen wordt door een goede vriend van haar. Er is echter iets bijzonders met deze Dion de Winter.
En daar kantelt het verhaal van gewoon een eventueel spannend verhaal naar een andere dimensie. Deze Dion is namelijk de persoon die in Anne haar (dag) dromen voorkomt. Ook weet hij wel heel veel van wat niemand behoort te weten.
Heerlijk orgineel bedacht en ik ben vanaf dat moment volledig in het boek getrokken. Duidelijk hangt de sfeer dat er gruwelijke dingen gaan gebeuren in de lucht.
Anne komt steeds verder in de macht van Dion, ook al voelt ze regelmatig dat zaken niet kloppen. Annes nichtje schakelt hulp in om Anne te kunnen bevrijden.Dit mondt tegen het einde van het boek uit in een gruwelijk, meer horror kan bijna niet, spektakel waar alle personages bijelkaar komen in een strijd die uitgevochten moet worden. Een enorme rollercoaster voert jou als lezer naar dit einde toe en ik als nietkenner van fantasy en horrorboeken vreet bijna mijn nagels op naar hoe eng het beschreven wordt.
Dit boek heeft vaart en actie, een zeer prettige schrijfstijl en is gewoon heel erg spannend. Ik, die altijd riep niet van Fantasy en horror te houden, las nu naast Joris van Leeuwen een tweede boek in dit genre en ik moet nu gewoon toegeven dat ik niet van elfjes hou, maar wel van de Dions.
Heksen, demonen..het kan je afstoten, maar in wezen is horror een heftiger thriller met personen uit een ander wereld. Gruwelijke zaken met veel spanning laten je huiveren in deze 317 bladzijdes. Dat het daarnaast afspeelt in rotterdam maakt het voor mij extra leuk, omdat ik veel plekken ken. Ik ga zeker ruimte maken om heel snel het tweede deel te gaan lezen.
Auteur: Shirley-Ann van Wingerden
Uitgeverij: Boekbent
Auteur
Shirley-Ann van Wingerden is een Nederlandse auteur uit Rotterdam. Naast het schrijven heeft ze nog twee passies: Muziek en schilderen. In 2011 debuteerde ze met het eerste deel in de horrorserie Zwart Bloed, In mist gevangen. In april 2013 is het tweede deel uitgekomen, Engel der Wrake. Familiegeheimen, het derde deel van deze serie kwam in 2015 uit.
Achterflap
Wie had dat ooit kunnen denken dat onschuldige dagdromerijen zouden kunnen leiden tot een serie gruwelijke gebeurtenissen in en rond Rotterdam. Anne in ieder geval niet! Vanaf het moment dat Anne de aantrekkelijke Dion de Winter ontmoet, verandert haar leven drastisch. Hoe komt het dat hij zoveel van haar weet? Wat wil hij van haar??
Zijn je dagdromen privé, of loert er iemand mee naar je diepste geheimen en verlangens? Monsters bestaan. Niet alleen in films of televisieseries. Ze zijn alleen niet zo makkelijk te herkennen, want ze zien er uit als jij en ik. Anne ondervindt dit aan den lijve in dit spannende verhaal 'In Mist Gevangen'.
Mening
In mist gevangen begint direct lekker met een enorme slachtpartij, welk zich afspeelt in Rotterdam.
Er zijn nogal wat lijken en tevens zijn er symbolen te vinden die men niet gelijk thuis kan brengen.
Zodoende wordt Het Bijzonder forensisch onderzoek ingeschakeld. Een speciaal team wat in het geheim opereert in zaken waar men iets paranormaal vermoedt. Naast het team speelt Anne de hoofdrol in het boek.Zij heeft een geheimzinnige afspraak in het pand waar de lijken zijn gevonden, maar wat in een paar dagen is omgebouwd tot een rockkroeg. Dion de Winter is een uiterst aantrekkelijke man die haar ontvangt. Anne denkt lang dat zij in de maling genomen wordt door een goede vriend van haar. Er is echter iets bijzonders met deze Dion de Winter.
Heerlijk orgineel bedacht en ik ben vanaf dat moment volledig in het boek getrokken. Duidelijk hangt de sfeer dat er gruwelijke dingen gaan gebeuren in de lucht.
Dit boek heeft vaart en actie, een zeer prettige schrijfstijl en is gewoon heel erg spannend. Ik, die altijd riep niet van Fantasy en horror te houden, las nu naast Joris van Leeuwen een tweede boek in dit genre en ik moet nu gewoon toegeven dat ik niet van elfjes hou, maar wel van de Dions.
Heksen, demonen..het kan je afstoten, maar in wezen is horror een heftiger thriller met personen uit een ander wereld. Gruwelijke zaken met veel spanning laten je huiveren in deze 317 bladzijdes. Dat het daarnaast afspeelt in rotterdam maakt het voor mij extra leuk, omdat ik veel plekken ken. Ik ga zeker ruimte maken om heel snel het tweede deel te gaan lezen.
Labels:
Boekbent,
fantasy,
horror,
in mist gevangen,
Recensies,
review,
rotterdam,
shirley-Ann,
Shirley-ann van Wingerden,
zwart bloed
zondag 5 november 2017
Spanning en angst
Door Jack Schlimazlnik
In de Facebookgroep van Thrillerlezers! heb ik een keer gevraagd hoe dat nu zat met horror en thrillers. De grens daartussen is slechts dun en vluchtig, zoals ook te zien is in het werk van bijvoorbeeld Edgar Allan Poe en Stephen King. Thrillers zijn eerder het milde broertje van horror, de spanning is er wel, maar slaat niet om naar onversneden angst.
In de Facebookgroep van Thrillerlezers! heb ik een keer gevraagd hoe dat nu zat met horror en thrillers. De grens daartussen is slechts dun en vluchtig, zoals ook te zien is in het werk van bijvoorbeeld Edgar Allan Poe en Stephen King. Thrillers zijn eerder het milde broertje van horror, de spanning is er wel, maar slaat niet om naar onversneden angst.
Ook in de psychologie gaan spanning en angst hand in hand.
Iemand die angstig is, is vaak zeer gespannen. Een onderdeel van angsttherapie
is het leren ontspannen van je spieren, bijvoorbeeld door de lift te nemen in
plaats van de trap, lekker relaxed! Tenzij je net de film De Lift van Dick Maas
hebt gezien, natuurlijk. Daarom: zonder spanning geen angst. Dus gebruikt een
horrorschrijver deels dezelfde methoden als de thrillerschrijver om die
spanning op te bouwen. Anders dan in de horrorfilm beschikt de horrorschrijver
niet over schrikeffecten (dat heeft te maken met de manier waarop wij lezen, we
lezen niet letter voor letter, noch woord voor woord, waardoor nooit iets
volkomen onverwachts kan gebeuren in een zin of alinea), dus zijn daar
literaire methoden voor nodig. Sfeer opbouwen, zorgen dat de lezer zich
helemaal in de situatie kan verplaatsen, dat die het zich voor kan stellen daar
te zijn waar het gebeurt. Althans, zo werkt voor mij de beste spanning, in
horror of thriller.
Nog iets dat je leert bij angsttherapie: niet iedereen is
voor hetzelfde bang. Een schrijver kan er niet op vertrouwen dat een lezer een
boek eng of zelfs maar spannend vindt, daarom is het belangrijk om dat
spannende (of enge) verhaal op een goede manier te vertellen, waarbij de lezer
niet alleen doorleest omdat het spannend is, maar omdat het boeiend is. Het
werkt daarom niet altijd om je eigen angsten (of die van een personage) als
horror uit te schrijven, beter is het terug te vallen op universele angsten als
de angst voor de dood, de angst voor buitensluiting en eenzaamheid, de angst
voor pijn en bovenal de angst voor het onbekende. Het onbekende achter de
gesloten deur is altijd enger dan het monster dat zichtbaar door de open deur
komt.
Misschien is het daarom dat ik zo twijfel aan mijn
horror/thriller verhaal. Als het een thriller is, is het horroreffect volkomen
onverwacht, het onbekende. En als het horror is, kan het verrassend zijn dat
het grote onbekende is dat het angstaanjagende niet bovennatuurlijk is. Aan de
andere kant, bij echte horror kun je als lezer al heerlijk huiveren om wat komen
gaat - of niet komen gaat? Als schrijver heb je echter te maken met het
inlossen van verwachtingen en dat staat op gespannen voet met ècht verrassen.
Er is iets ontegenzeggelijks psychologisch aan horror lezen,
want het zit tussen je oren. Als je het je niet voor kunt stellen, wordt het
nooit eng, hooguit walgelijk (in sommige subgenres), en anders dan bij film heb
je niks anders dan je verbeelding om tekst om te zetten in iets dat je je voor
kunt stellen. Dat is ongeveer hetzelfde bij erotische verhalen. De combinatie
tussen erotiek en horror is misschien daarom niet ongebruikelijk. Seks in
thrillers is dat evenmin, het breekt de spanning even, zonder je uit die wereld
tussen je oren te halen.
Muziek maakt een groot deel uit van de effecten in een horrorfilm.
Dave Vanian van The Damned zei ooit iets als dat de meeste horrorfilms helemaal
niet eng zijn onder muziek. Zelfs een stomme film als Nosferatu - Eine
Symphonie des Grauens (Walter Murnau, 1922) werd in bioscopen uitgevoerd met
een (klein) live orkest of met een bioscoop-orgel voor de juiste sfeer en
griezelige effecten. Maar als schrijver heb je dat niet ter beschikking. Of
wel?
Een opmerkelijk horrorverhaal is Doodstil van Bies van Ede.
Om te beginnen was het een opvallend boek omdat Bies van Ede vooral bekend is
als kinderboekenschrijver, die samen met Paul van Loon heeft samengewerkt. In
Doodstil richt hij zich op een volwassen publiek. Het verhaal begint als een
thriller, zo'n verhaal dat zoemt van samenzweringen. Maar naarmate het verhaal
vordert, blijkt dat er iets dusdanig is misgegaan in de wereld dat de uitkomt
van het verhaal pure horror is, die zich in het gehucht Doodstil in Groningen
afspeelt. Maar als doorgewinterde horrorschrijver weet Van Ede dat het steeds
opdrijven van de spanning niet werkt: soms moet het onderbroken worden en humor
is daarbij een goed instrument. Een instrument dat Van Ede goed beheerst. Paul
van Loon maakte er zijn handelsmerk van: griezelen + humor = grumor.
Grappig van Doodstil is dat Van Ede ook muzikant is en
daarom een rocknummer heeft geschreven dat bij het verhaal past. Het was toen
het boek werd gepubliceerd als mp3 te downloaden. Het medium was relatief
nieuw, maar de combinatie van gruwelen en muziek niet.
Het komt tegenwoordig niet vaak meer voor, maar in het
verleden was moord een thema voor populaire liedjes. Van de eerder genoemde
Vampier van Hannover is een lied gemaakt, de kale Franse seriemoordenaar Henri-Désiré
Landru kreeg een spotdicht als lied "Landru is een vrouwenmoordenaar, pak
hem bij zijn haar, schudt hem door elkaar". Van moderne moorden ken ik
alleen het lied Mein Teil van Rammstein, gebaseerd op het gruwelijke vergrijp
van kannibaal Armin Meiwes.
In de USA is het een speciaal muziekgenre: murder ballads.
Vrij recent kwamen die in het nieuws omdat stripmaker Erik Kriek er een graphic
novel van maakte met een verstripping van vijf van die murder ballads. De titel
daarvan is In the pines, tevens de titel van een van de bekendste Amerikaanse
murder ballads. Deze murder ballad is onder meer door Nirvana uitgevoerd, onder
de titel "Where did you sleep last night". Mijn favoriete murder ballad is Where the Wild
Roses Grow van Nick Cave and the Bad Seeds, samen met Kylie Minogue. Dat
nummer staat dan weer op een album met meer murder ballads, waarvan er één, The
Curse of Millhaven, is gebaseerd op het werk van horrorschrijver Peter Straub. En zo kun je toch nog muziek luisteren die
past bij wat je leest, al zal het nooit een echte soundtrack worden.
Het is interessant om te zien hoe sommige schrijivers de
muziek die zij bij het schrijven als een soort soundtrack aan de lezers
proberen door te geven. Beginnende schrijvers gaan er vaak vanuit dat de muziek
die zij horen bij het schrijven een sfeer opwekt en dat die op een of andere
magische manier via de tekst bij de lezer beland, in elk geval de sfeer van de
muziek. Maar zo werkt het natuurlijk niet.
Sommige schrijvers geven een lijstje met muziek bij het
boek, dat "moet" je dan luisteren tijdens het lezen, zodat je in de
juiste sfeer komt. Dat is niet helemaal mijn ding, want vaak staat er muziek in
zo'n lijst die ik niet graag luister.
Als lezer heb ik het liefst stilte om me heen. Maar ik vraag
me af of er lezers zijn die zelf bij een boek een soundtrack samenstellen. Ik
kan me er iets bij voorstellen dat je een bepaalde playlist luistert tijdens
het lezen van een boek... maar welke nummers staan daarop? Soundtracks van
spannende films? Moderne muziek als pop en rock? Pompeuze klassieke muziek als
Wagner?
Labels:
column,
Columns,
de lift,
edgar allan poe,
horror,
Jack,
jack schlimazlnik,
murder ballads,
stephen king
maandag 2 oktober 2017
Syndroom van J. Sharpe
Titel: SyndroomAuteur: J. Sharpe
Uitgever: Zilverspoor
Jaar van uitgave: augustus 2017
Samenvatting
HIJ IS OVERAL...
Hoe vind je iemand die volgens anderen niet bestaat?
Na een ongeluk ligt Peters moeder in een coma en is zijn vader niet meer de man die hij vroeger was. Hierdoor is Peter genoodzaakt te stoppen met school, te gaan werken en de verzorging van zijn zusje op zich te nemen. Als hij haar op een dag ophaalt uit school en ze naar een winkelcentrum rijden, gebeurt het ondenkbare. Ze worden achtervolgd. En de achtervolger is niet van deze wereld...
Als ze even later een kledingwinkel binnenstappen, overtuigt Peter zichzelf ervan dat de achtervolging een hallucinatie was. Maar als zijn zusje het pashokje in verdwijnt en er niet meer uitkomt, wordt hem al snel duidelijk dat er iets vreselijk mis is. Zeker als niemand zich haar nog kan herinneren. Zelfs zijn vader beweert geen dochter te hebben. Het is alsof ze nooit heeft bestaan...
Mening
Ik hou van prologen. Het schijnt niet meer te horen maar van mij mag een spannend boek lekker starten met een vette proloog. Even de verbazing van 'wat is dit en dan het verhaal laten starten in een rustig tempo. Maar zo rustig is dat niet in Syndroom. Het begint met vaart en eigenlijk stopt dat niet.
Peter haalt zíjn zus van school om te winkelen en al snel denkt zijn zus dat ze achtervolgd worden. Hij denkt dat zijn zus fantaseert, maar als zijn zusje figuurlijk en letterlijk in een pashokje verdwijnt, wordt het voor hem en zeker ook voor jou als lezer dat dit een verhaal gaat worden waar je je heel vaak gaat afvragen welk gedeelte nu juist echt is of niet echt gebeurd.
De verkoopster zegt namelijk dat er helemaal niemand bij hem was. Als hij stennis maakt en de politie arriveert, kan hij geen foto's van zijn zus vinden op zijn telefoon. Ook zijn vader ontkent het betsaan van Aisha.
De manier hoe Sharpe schrijft bevalt mij erg; spannend, vaart, twijfels strooiend.
Syndroom: combinatie van samenhangende verschijnselen waarvan de oorzaak (nog) niet bekend is.
Je gaat mee in de totale verwarring van Peter de hoofdpersoon. Maar wanneer droomt hij echt? Welke situaties vinden binnen of buiten de vele dromen plaats. Kundig weeft hij een spinnenweb waarbinnen zo ontzettend veel gebeurt en je dus niet weet in welke dimensie in het verhaal jezelf zit.
Zeer origineel bedacht en durfallerig om met zo'n einde het verhaal te laten stoppen. Zoals joris zelf zegt wilde hij ons als lezer prikkelen zelf te bedenken wat er aan de hand is.
Zo'n einde en voorop de omslag zelf 'een geweldige mindfuck' schrijven , iets wat je alleen kan beamen, laat al zien wat een begenadigd schrijver J. Sharpe is.
Een verhaal wat alle kanten lijkt op te stuiteren, maar zeer ingenieus inelkaar steekt. Wat je niet kan of wil wegleggen: door door en door. Je wilt weten wat er nu toch aan de hand is.
J. Sharpe, een schrijver die mij afschrikte met het vooroordeel dat fantasy altijd elfjes en trolletjes zijn. Horror, fantasy en thrillerelemeneten zijn gemixed in dit boek en doen mij zo ontzettend smaken naar veel meer J. Sharpe. Ik heb echt een nieuw schrijver toe te voegen aan mijn lijstje om in de gaten te houden en eens op zoek te gaan naar een vorig boek. Terwijl ik nu al weet dat ik dit boek binnen een half jaar ga herlezen. Benieuwd hoe ik het dan ervaar.
Deze kerel is zo ontzettend goed...
Spanning 5
Originaliteit 5
Leesplezier 5
Plot 5
Psychologie 5
Absoluut 5 sterren voor dit Syndroom
Een van de beste boeken die ik dit jaar las!
Labels:
blogtour,
fantasy,
horror,
j. sharpe,
joris van leeuwen,
mindfuck,
recensie,
Recensies,
syndroom,
zilverspoor
zaterdag 30 september 2017
Column door Jack Schlimazlnik

3 redenen om
thrillers te haten
Er zijn drie redenen om thrillers te haten:
1. Je weet van tevoren hoe het eindigt
2. Het beperkt in het schrijven
3. Er worden teveel opties open gelaten.
Dat leek me een leuke clickbait. Nu de genuanceerde versie.
In 2016 maakte ik mijn debuut als thrillerauteur met het
verhaal Stille wateren in de bundel Nordic Noir van uitgeverij LetterRijn. Het
was de eerste keer dat ik serieus een uitstapje maakte van de
verbeeldingsliteratuur (fantasy, sciencefiction en horror) naar de thriller.
Reuze spannend. Ik moest wel heel erg mijn best doen om realistisch te blijven
(wat inherent is aan Scandinavische thrillers). Dat is beperkend, bij thrillers
is het bovennatuurlijke immers zelden of nooit gewenst. Dat was dus een flinke
kluif om te schrijven, ofschoon collega Mike Jansen in diezelfde bundel wel een
soort spookverhaal publiceerde (Draugr).
Het frustreerde me zozeer, dat ik nog een "Nordic
Noir"schreef, maar dan een mèt bovennatuurlijke verschijnselen. Dat was
Het lied van de pijn en dat werd in Wonderwaan gepubliceerd. Bij dat verhaal
wordt pas helemaal op het einde duidelijk dat het geen "gewone"
thriller is, maar eerder horror. Het is daarom moeilijk dat verhaal als horror
te verkopen, de lezer ziet in het begin een vrij normale thriller.
Als op een boek "thriller" staat, verwacht je geen
bovennatuurlijke zaken. Zo verwacht je bij horror geen langzaam opbouwende
thriller waar de nadruk ligt op actie en gevaar en alleen de ontknoping in het
bovennatuurlijke blijkt te liggen. Zeker bij korte verhalen wil de horrorlezer
snel ter zake komen, het moet bij voorkeur eng zijn vanaf het begin.
Bij een thriller weet je dus meestal wel hoe het afloopt: op
een realistische, niet bovennatuurlijke manier. De schrijver wordt daarmee in
zijn verbeelding beperkt, want de bovennatuurlijke ontknopingen en plotlijnen
kunnen niet gevolgd worden, die opties blijven buiten beschouwing. Ik denk ook
niet dat er veel lezers zijn die bij een thriller aangenaam worden verrast als
er een bovennatuurlijke ontknoping is.
Het verhaal waar ik nu mee bezig ben zit er tussenin. Het
begint als een thriller en ik suggereer al snel dat er iets bovennatuurlijks
aan de gang is. Is het een thriller? Is het horror? Ik heb liever geen van
beiden, heb liever dat de lezer zich door het spannende verhaal laat meeslepen
en verrast wordt door de ontknoping, welk pad ik ook kies.
Ik ben niet de enige die op die rand van thriller en
verbeeldingsliteratuur balanceert.
Ik las vroeger veel horror en veel detectives. De
verschijnselen "paranormale thriller" en "occulte thriller"
kende ik niet, tot ik het een keer in de VN Thrillergids tegenkwam. De occulte
thriller waarbij ik voor het eerst met de term werd geconfronteerd, was
Vuurgeest van Jack Lance. Lance wordt "de Nederlandse Stephen King"
genoemd en dan weet je het wel. Hoewel ik Lance toch net wat beter vind
schrijven dan King, maar goed, het kan er ook aan liggen dat ik vooral
vertalingen van King heb gelezen. Ik kende Lance van de horror-tak van de
schrijfwedstrijd Unleash Awards, die hij samen met Alex de Jong organiseerde.
Ook had ik enkele korte horrorverhalen van Lance gelezen. Ik vond het daarom
wat raar dat een horrorboek in de VN Thrillergids stond, maar "occulte
thriller" bereikt natuurlijk een groter publiek dan "horror",
een genre dat in Nederland niet bepaald populair is.
Vuurgeest is een raar verhaal. Het volgt grotendeels het
plot van een detective (aanwijzingen worden door zoektochten gevolgd, waarop
weer aanwijzingen worden gevonden, en zo voorts), maar blijft een ondertoon van
het paranormale (het bovennatuurlijke) of het occulte (het verborgene) houden.
Dat maakt het tot suspense, wat ook de naam is van de uitgeverij die Lance
beheert, Suspense Publishing. Jack Lance is een pseudoniem, onder zijn eigen
naam, Ron Puyn, is hij misschien bekender als schrijver van boeken over
paranormale belevenissen en verschijnselen, hij schreef daarover ook artikelen
over voor verschillende tijdschriften zoals ParaVisie.
Zoals ik in een eerdere bijlage schreef, fascineerde dat
soort mysterieuze zaken mij. Iets dat echt is gebeurd, of tenminste waarvan men
zegt dat het echt is gebeurd, met ooggetuigen en met een locatie die je vaak
gewoon kunt bezoeken, is vele malen enger dan fictie. Natuurlijk zocht in ik
Londen het East End van Jack the Ripper op (vrijwel niets van overgebleven, in
de volle zon met zo'n 25 graden en extreme droogte is de sfeer er ook niet
bepaald naar) en ik kan verschillende panden in Den Haag aanwijzen waar het zou
spoken. In Hannover ben ik op zoek gegaan naar waar Fritz Haarmann, de vampier
van Hannover, zijn slachtoffers maakte (ik hoefde vanuit mijn huis daar slechts
de straat uit te lopen en een straat over te steken). Wat dat betreft is fictie
veilig, je kunt ermee stoppen wanneer je wilt. Het paranormaal toerisme is
relatief veilig, je kunt weggaan als je wilt. Pas wanneer je zelf te maken
krijgt met spookbeelden, is er geen ontsnappen aan en dat is ronduit
angstaanjagend.
Wie beseft hoe het occulte werkt, de kunst van de angst
kent, en dat in een thriller kan verwerken, heeft een grote voorsprong op
anderen. Dus geen wonder dat de Nederlandse Stephen King min of meer het Vrij
Nederland-vlaggenschip van de occulte thriller werd.
Nu wil het toeval dat er in Nederland ook nog een
schrijfster is die met Stephen King wordt vergeleken, en dan heb ik het over
Rik Raven. Raven heeft, als je haar blogs volgt, best wel moeite met het vinden
van het "juiste hokje". Schrijft ze fantasy? Horror? Occulte of
paranormale thrillers? In Nederland is dat een dingetje, lezers delen je graag
ergens bij in, niet alleen per boek, maar graag ook als schrijver. Niet voor
niets schrijven sommige bekende schrijvers hun thrillers onder pseudoniem,
alsof het een ander merk is.
Die indeling in genres was bij de eerdergenoemde Unleash
Awards al lastig. Als schrijver moest je een keuze maken of je het verhaal
instuurde voor de tak van "horror en suspense" of de tak
"fantasy en sciencefiction". In 2011 bestond die scheiding niet meer,
en gelukkig maar, want mijn inzending Op ons kunt u bouwen was vleesch noch
visch en had de derde plaats vermoedelijk niet behaald als ik het naar een van
de twee takken had opgestuurd: het verhaal begint als horrorverhaal, maar
eindigt als fantasy. Rik Raven is zeker niet de enige die moeite heeft met
hokjes.
Er zijn in Nederland (voor zover ik weet) maar liefst twee
schrijfsters die de thriller met sciencefiction combineren. De ene is Oxana
Langbeen. Zij schrijft over een Maigret-achtige politiecommissaris, commissaris
Omer, die zijn werk doet in een sciencefictionsetting met interplanetaire
ruimtevaart en dergelijke, en dat ook nog gecombineerd met een parodie-achtige
milde humor. De andere schrijfster is Pepper Kay, die in haar serie rondom
interstellair privédetective Kit Guardner eveneens het heelal verkent.
Dan is er Brad Winning (pseudoniem van de eerdergenoemde
Alex de Jong), die in Ondergang (steampunk) en Bloed & eer (fantasy rond
privé-detective Sylvester Curare) duidelijke thrillerelementen heeft opgenomen.
Hij zal zeker niet de enige zijn: de thriller laat zich immers uitstekend
combineren met andere genres, want wie wil er niet een spannend verhaal lezen?
Dat zie je bijvoorbeeld ook in de "The
Watch"-boeken uit de Schijfwereld-serie (Discworld) van Terry Pratchett.
In de The Watch-boeken speelt de stadswacht (de politie) van de stad
Ankh-Meurbork de hoofdrol. De politie bestaat onder meer uit dwergen en
weerwolven. Het is de bedoeling dat ze de rust bewaren in de stad en misdaden
oplossen. Omdat de inwoners van de stad bestaan uit tovenaars, dwergen, heksen,
golems en ander fantasy-volk zijn de oplossingen niet altijd conventioneel. Zie
bijvoorbeeld het korte verhaal Theatre of Cruelty: https://www.lspace.org/books/toc/toc-english.html
In de USA schijnt dat hokjesgebeuren minder een issue te zijn.
Dus even terug naar Stephen King. Het eerste boek dat ik van King las, was
Carrie en dat is duidelijk horror met bovennatuurlijke verschijnselen. De
volgorde van de overige boeken die ik van hem las, kan ik met geen mogelijkheid
reconstrueren. King is een schrijver met een heel breed oeuvre, die zich niet
makkelijk in hokjes laat vangen, maar dat maakt zijn fans niet veel uit. Ik ben
geen fan van King. Ja, hij schreef een van de allerbeste korte horrorverhalen
die ik ooit las (Mevrouw Todd gaat binnendoor), maar ook heel saai werk (Bazaar
van boze dromen), of boeiende thrillers als Dolan's Cadillac (niets
paranormaals aan), waartegenover weer dikke pillen staan die me niet konden
boeien (Pet Sematary/Dodenwake), onder meer door hun voor mij volkomen oninteressante
personages met hun obsessies. Tommyknockers dat sterk begint, maar vaag en raar
eindigt. In Stand by me gaat het eerder om suspense, het idéé dat er iets is
dat niet klopt, dan over iets paranormaals. Maar is dat niet precies het
doorbreken van de hokjes waardoor op het raakvlak van verschillende genres iets
moois ontstaat?
De meest voor de hand liggende combinatie van thriller is
een combinatie van een ander genre dat je voortdurend in spanning probeert te
houden: horror. Het is vermoedelijk niet voor niets dat Edgar Allan Poe voor
beide genres de "uitvinder" wordt genoemd. Volgende keer meer
horror... hou de valium maar vast bij de hand.
Labels:
carrie,
Columns,
horror,
Jack,
jack schlimazlnik,
king,
Nordic Noir,
occult,
rik raven
vrijdag 10 februari 2017
Diabolik van Tom Thys
Titel: DiabolikAuteur: Tom Thys
Uitgeverij: Zilversspoor
370 pagina's
Tom Thys debuteerde met de verhalenbundel “Volmaakt monster”, gelauwerd door internationaal gepubliceerd auteur Thomas Olde Heuvelt (Hex, Harten Sara) en horrorschrijver Anthonie Holslag. Inmiddels werden verschillende van Thys’ verhalen vertaald naar het Engels en gepubliceerd in magazines als Massacre, Under the Bed en Night to Dawn.
Met het titelverhaal van zijn nieuwe bundel, Diabolik, sleepte Thys een nominatie voor de prestigieuze EdgeZero award in de wacht.
Diabolik is een afspiegeling van onze duistere verlangens, onze verborgen obsessies, de ware kleur van onze ziel, zonder maskers, zonder grenzen. Deze observatie valt uiteen in twaalf verhalen waarin de personages in een neerwaartse spiraal van geweld, seks, middelenmisbruik en normvervaging terechtkomen. Kunst en expressie blijken telkens de drijfveer die hen naar de afgrond van de samenleving dwingt.’
Diabolik is een bundel van 12 verhalen, die er niet om liegen, waarbij je vanaf het eerste verhaal de smaak van bloed al in je mond proeft.
Zo waan je je in het eerste verhaal meteen in een psychologische verwikkeling van je eigen mindset. Met de totale verwarring alom.
In het verhaal ‘sterven op celluloid’ wordt je meegenomen naar de schaduwwereld die elke stad heeft, maar die nooit in beeld wordt gebracht. Noah is de personage die je laat meekijken door het oog van de camera in deze lugubere wereld. Gelukkig ligt dit verhaal niet open en bloot op straat, want dan zou je geregeld een los hoofd tegenkomen midden in een woonwijk.
In het verhaal ‘voor eeuwig’ lijkt de kunst de realiteit te overtreffen, of de realiteit de kunst.
Een meeslepend verhaal over een man die, zijn obsessie om een realistisch kunstwerk neer te zetten, tegengehouden moet worden. Om dit te realiseren zal nog één iemand slachtoffer moeten worden om zijn kunstwerk compleet te maken.
Zo heeft elk verhaal zijn eigen setting, zijn eigen personages, zijn eigen kunstzinnige en expliciete beschrijvingen. Als horrorliefhebber ga je zeker van dit boek smullen.
En voor menigeen is dit een absolute aanrader, wil je eens iets out of the box lezen.
Elk verhaal is los van elkaar te lezen. En stop niet totdat je bij de laatste bladzijde bent gekomen, want met als afsluiter ‘Diabolik’ zou je dan absoluut de kers op de slagroomtaart missen.
Tom Thys heeft me in een verhalenbundel getrokken waarvan ik niet los kon komen, de drang naar elk volgend verhaal bleef aan me kleven. Dit smaakt naar meer, hoe luguber dit ook moge klinken.
Plot: 4
Spanning: 4
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4,5
Psychologie: 4,5
Danielle
Labels:
diabolik,
horror,
recensie,
Recensies,
thrillers,
tom thys,
verhalenbundel,
zilverspoor
Abonneren op:
Posts (Atom)













