Posts tonen met het label kramat. Alle posts tonen
Posts tonen met het label kramat. Alle posts tonen

dinsdag 16 juni 2020

Eugeen van Aerschot

Titel:Een kras op haar ziel
Auteur: Eugeen van Aerschot
Publicatiedatum: maart 2020
Uitgeverij: Kramat
Recensie: Jaimy
Waardering: vier kraaien


Karen, een dertigjarige getrouwde vrouw, ondervind seksuele problemen.
Enkel op dat vlak, loopt het niet lekker tussen haar en haar man.
Lichamelijke beperkingen zijn er niet en ze besluit om een psycholoog te bezoeken en hem haar probleem voor te leggen.
De psycholoog stelt voor om een hypnose-sessie uit te voeren met Karen.
Het kan namelijk zo zijn, dat Karen in een vorig leven iets heeft meegemaakt waardoor ze nu een afkeer heeft van seks.
Karen gelooft totaal niet in reïncarnatie en is dan ook niet bepaald blij met de gang van zaken bij deze psycholoog.

Karen is journaliste en na de nodige research besluit ze toch om op het aanbod van de psycholoog in te gaan.
Waar ze in het begin heel sceptisch was, is ze er na de eerste sessie inderdaad van overtuigd dat ze al een leven geleefd heeft.
Kim was een jonge vrouw die woonde in de Filipijnen. Ze is bruut vermoord enkele jaren voordat Karen geboren werd.
Karen raakt helemaal in de ban van Kim en besluit om naar de Filipijnen af te reizen om de moord en zo ook haar probleem te onderzoeken.
Uiteraard gaat dit allemaal niet van een leien dakje en Karen stuit op heel wat verzet.

Een kras op haar ziel is een hartstikke origineel verhaal. Over het geloof in reïncarnatie zijn de meningen uiteraard verdeeld maar toch weet van Aerschot dit tot een sterk, geloofwaardig verhaal te maken.
Ook de onderzoekende kant van Karen past precies in het plaatje, omdat ze journaliste is lijkt het alleen maar logisch dat ze dit tot op de bodem wil uitzoeken.
De karakters en de beschrijvingen van de omgeving zorgen ervoor dat je je echt zij aan zij met Karen in haar zoektocht op de Filipijnen waant.
Ook de spanningsboog blijft strak gespannen waardoor je steeds verder wilt lezen.
Langzaamaan naderen we het eindpunt en het lijkt alsof Karen met lege handen naar huis zal moeten keren.

Het originele plot en de strakke spanningsboog maken dit boek tot een succes. Echte sterke plottwists kent het niet, maar toch is het niet heel voorspelbaar.
Het is er zeker eentje om over na te denken.


maandag 22 januari 2018

Johan Deseyn ondervraagd (door Ann)

Het genre horror is iets dat niet door iedereen graag gesmaakt wordt.  Interesses verschillen nu eenmaal en gelukkig maar.  Wat Vlaanderen betreft denk ik op filmgebied spontaan aan Jonas Govaerts die het knappe ‘Welp’ regisseerde of het donkere ‘Linkeroever’ van Pieter Van Hees.  En in de boekenwereld popt er direct één naam in mijn hoofd : Johan Deseyn ! Vanwege het aparte genre denk ik dat het voor de Nederlandstalige horrorauteurs een enorme uitdaging moet zijn om ten eerste een uitgeverij te kunnen overtuigen èn ten tweede om een publiek te vinden die jouw donkere wereld durven binnen te stappen.  Deseyn heeft sinds tientallen jaren zijn vast publiek te pakken en dat is meer dan terecht ! Met boeken zoals ‘Yellowmoon’, ‘Thanathor’, ‘Dolmen’ en het recente ‘Deal?’ bewijst hij meer dan eens dat hij tot de top hoort in het Vlaamse, gure horrorwereldje.
Bedankt alvast voor jouw enthousiaste medewerking en euh … ikzelf kijk alvast uit naar de demonen die jouw nieuwe boek zullen beheersen !  Tot op de Antwerpse boekenbeurs alweer !



- Kan je jezelf even kort voorstellen ?
Johan Deseyn is mijn echte naam. Ik gebruik geen pseudoniem. Ik ben geboren in 1959 in Kortrijk en woon sedert mijn eerste hap naar adem in Deerlijk. Sedert 01.11.17 ben ik met ‘brugpensioen’ na een loopbaan van 40 jaar. Ik ben gehuwd en samen hebben we één dochter.

- Wanneer voelde je het kriebelen om te beginnen schrijven ?  Of is dat iets dat al van jongsaf in het bloed zat?
Het schrijven van verhalen is gestart toen ik jong was (12 – 13 jaar). Opstellen op school werkte ik thuis verder uit tot langere verhalen. Het schrijven zelf ontplooide in het meest prille stadium van het vertellen van verhalen, tot het noteren in verhaalvorm van wat ik had verteld. Later ontwikkelde zich dat naar novelles om uiteindelijk tot volwaardige romans te evolueren. Het is iets wat inderdaad al lang in mijn bloed zat, namelijk de drang om verhalen uit te vinden (mijn fantasie ontwikkelde zich enorm) en die te vertellen aan anderen.

- Het aantal horrorschrijvers in Vlaanderen is beperkt. Werd jouw eerste manuscript met open armen onthaald ? 
Het aantal (uitgegeven) horrorschrijvers voor volwassenen is extreem beperkt. Je kan ons zeker op de vingers van één hand tellen. Ik ben daarbij dan nog de enige die ‘enkel’ dat genre schrijft. Ik heb weet van misdaadauteurs die zich in de afgelopen jaren aan een griezelroman hebben gewaagd. Ikzelf heb 13 jaar moeten zoeken naar een uitgeverij die mijn eerste roman wilde uitgeven. Het ingezonden manuscript kwam telkens terug met de melding dat ‘zij’ geen nieuw fonds voor dat genre wilden opstarten. Er waren geen precedenten en ‘zij’ wisten niet welke wegen uit te gaan. ‘Zij’ hadden ook geen opvolgers indien mijn boek zou aanslaan, dus… begonnen ze er niet aan.
Kramat was in 1999 van plan iets unieks uit te geven, iets wat nog geen andere uitgeverij in België in de afgelopen 50 jaar had gepresteerd: moderne horror van een Belgische schrijver uitgeven. Mijn manuscript ‘Erfenis’ kwam blijkbaar op het juiste moment bij het juiste team aan.

- 'Deal?' is best ook een erg donker en psycho-dramatisch verhaal.  Heb jij altijd al een fascinatie gehad voor het obscure, horror of het dramatische ?
Inderdaad. Ik ben eigenlijk ‘vooral’ geïnteresseerd door wat niet ‘dagdagelijks’ is. Als kind diende ik mijn eigen vrienden, vijanden, werelden uit te vinden, want ik was tamelijk veel alleen. Ik fantaseerde graag. Hoe enger het werd, hoe intenser mijn fantasie zich ontwikkelde. Wat vandaag de dag om ons heen gebeurt (wat ‘mensen’ betreft), vind ik niet zo aangenaam: oorlogen, schandalen op elk vlak, altijd die competitiedrang, altijd de beste moeten zijn, total loss van verdraagzaamheid… Sla vandaag een krant open of sla volgende maand een krant open: altijd hetzelfde: oorlog, strijd, politiek, competitie, schandalen, bedrog…
Mijn genre is gebaseerd op fantasie. Er gebeuren erge dingen, maar niets van wat ik schrijf (wat de horror betreft) is realiteit. Ik verwerk meestal ook levensbeschouwingen in mijn boeken onder de vorm van opmerkingen door protagonisten tijdens gesprekken.

- Welke Vlaamse auteur vind jij goed ? Zijn er ook buitenlandse auteurs die niet in jouw boekenkast ontbreken?
Moeilijke vraag. Ik lees enkel SF, Fantasy en Horror. Dus veel Vlaamse schrijvers lees ik niet. Ik heb een aantal uitstekende collega’s maar namen noemen wil ik niet doen uit vrees mensen te vergeten. Ik wil niemand uitsluiten en niemand naar voren schuiven.
Het zijn vooral dan ook buitenlandse auteurs die ik lees: Gaiman, Barker, Simmons, Lee, Saul, Koontz, Herbert, King, Lovecraft, Poe, Straub, Tolkien, Hill, McCammon, Brite…

- Jouw verhalen spelen zich steeds af in Amerika. Vanwaar deze keuze eigenlijk ?  Zijn de plaatsen die je gebruikt ook gebaseerd op steden of gebieden die je zelf bezocht hebt?
Ik situeer mijn romans (en verhalen) altijd in Amerika omdat mij dat alle vrijheid schenkt. Ik kan schrijven wat ik wil, hoe ik wil, over wie ik wil. Ik heb geen restricties, geen beperkingen. Ik vind zelfs meestal het dorp of de stad (Westhaven, Dolmen’s Hill, Yellowmoon, Harronville…) zelf uit. Ik maak een grondplan en situeer het ‘ergens’ in een bestaande omgeving. Ik heb Amerika inderdaad bezocht, maar al de locaties uit mijn boeken heb ik natuurlijk niet aangedaan.
Ik doe dit omdat ik ‘in den beginne’ mijn verhalen in mijn eigen dorp situeerde. Dat heeft geleid tot problemen met iemand die zich aangesproken voelde en dreigde mij voor de rechter te sleuren. Het is dus uit ervaring dat ik mijn verhalen ver van mijn deur ben gaan situeren. Veilig en ver, in onbestaande plaatsen.

- In wat voor sfeer werk je aan je manuscripten ?  Wens je totale stilte of heb je liever wat muziek ?  Sluit je je volledig af ?
Ik schrijf enkel wanneer ik alleen ben én in totale stilte. Ik hou enorm van muziek, maar wanneer ik schrijf: complete stilte. Dat heb ik nodig om me te concentreren. Wanneer ik dan een roman (of verhaal) herwerk, corrigeer of redigeer, mag er lichte, instrumentale muziek zijn. Geen stemmen, niemand die praat…

- Als je één boek uit je toch wel al indrukwekkende schrijfcarrière mag kiezen, welke zou je dan kiezen ?  En waarom ?
Ik heb nu reeds 102 titels geschreven. Daarvan zijn er 13 romans (waarvan 12 uitgegeven). De andere titels horen bij kortverhalen of novelles. Elke keer ik een boek afwerk, ben ik er meestal tevreden over. Telkens opnieuw, dus… mijn beste boek? Ik zou het niet weten. Elke titel heeft een eigen opbouw, eigen ontwikkeling en een eigen portie horror. Ook de spanningsmomenten en sfeerschepping zijn telkens anders. Ik ben dan ook meestal geneigd mijn laatste titel als beste te beschouwen. Momenteel is dat Deal?.

- Welk boek van jou zou je aanraden aan iemand die nog niks van je gelezen heeft ? 
Ik raad op de Boekenbeurs meestal Daemonium of Necromancer aan aan mensen die mij niet kennen en iets van mij willen lezen. Ik vraag hen ook of zij het genre kennen (en appreciëren). Zoals ik hierboven beschreef, varieert elke titel in zowat alles, behalve de schrijfstijl.

vrijdag 29 december 2017

Doodverklaard van Inge Verbruggen

Titel: Doodverklaard

Auteur: Inge Verbruggen

Publictiejaar: 2017

Uitegeverij: Kramat

Achterflap
Heb jij jezelf al eens gegoogled? 
Isa Mendonck is gelukkig met haar leven. Ze doet het goed op school en heeft een hechte vriendengroep. Op een feestje leert ze de knappe Siebe kennen. De ochtend erna googlet ze zichzelf uit verveling en vindt bij de vijfde hit een doodskaartje... van zichzelf! Totaal overstuur roept ze de hulp van haar vrienden in. Wie wil haar dood en kan zo'n gedetailleerd overlijdensbericht opstellen? En waarom? Ze heeft nog nooit iemand kwaad gedaan! De stappen die de dader neemt, worden drastischer en levensgevaarlijk. 
Inge Verbruggen is boekenverslaafd. Ze leest alle genres, maar Young Adult nog het meest, omdat ze zelf altijd 17 is gebleven. Al heel vroeg wist ze dat ze schrijfster wilde worden en spannende verhalen vol avontuur wilde creëren. In 2011 kwam haar eerste Vlaamse Filmpje 'Alexander' uit en in 2013 verkoos de kinderjury van diezelfde John Flanderswedstrijd haar verhaal 'De smartphone' unaniem als winnaar.




Mening

Met ‘Doodverklaard’ neemt de Vlaamse Inge Verbruggen je mee op een sneltrein … een TGV als het ware. In volle vaart kom je terecht in het leven van de 16-jarige Isa. Zoals het elke jongere betaamt geniet ze volop van het leven : uitgaan, vrienden, school. Ze heeft zopas ook Siebe ontmoet waar ze hopeloos verliefd op is. Een periode in het leven zoals het zou moeten zijn totdat ze in een vlaag van verveling haar naam googlet en oog in oog komt te staan met haar eigen overlijdensbericht. De verschrikkelijke datum 14 mei komt angstaanjagend dichtbij … het worden dagen van tobben, schrikbeelden, speculaties en twijfels. Wie kan ze nog vertrouwen ? Waarom overkomt dit haar ?
“De tijd loopt niet, de tijd rent de ziel uit mijn lijf.”
Een cover die op het eerste zicht niet aanspreekt. Een groepje jongeren dat veel plezier heeft terwijl er op de voorgrond een meisje te zien is dat in haar gedachten verzonken is. Op zich niet storend, maar het is de kleur of wazigheid die me niet echt kan bekoren. Achteraf gezien sluit de keuze van het kaft weliswaar helemaal aan bij het verhaal. Opvallend is ook dat het een zeer stevig boek is, uitermate goed gebonden.
Het is niet ondenkbaar dat sommige lezers misschien gaan muggenziften dat enkele zaken soms iets teveel op toeval berusten, maar is dat niet iets dat veelvuldig voorkomt bij zowel thrillers als romans ? Mij heeft het alleszins niet gestoord en het zal zeker de jeugdige lezer niet opvallen.
Verbruggen laat je meermaals op een verkeerd spoor terecht komen. Zeer sterk dat ze je zelfs, als volwassen thrillerliefhebber, af en toe in stilte doet vloeken omdat je gedachten in de war werden gestuurd. Daar ligt tevens ook een deel van de kracht in dit boek : verwarring brengen. De schrijfster doet dit door de personages uiterst goed te karakteriseren èn door de emoties van het hoofdpersonage goed te beschrijven. De wanhoop, het verdriet en angst van Isa zijn met momenten zeer tastbaar. Het zijn ook situaties die zeer herkenbaar zijn voor zowel jong als oud waardoor je je als lezer nog meer kan inleven.
De taal is zeer makkelijk, fris en jong. De hoofdstukken kort en krachtig. Kortom dit boek vraagt om gelezen te worden !

Ann

woensdag 22 november 2017

Deal! van Johan Deseyn

Titel : Deal!

Auteur : Johan Deseyn

Uitgeverij : Kramat

ISBN : 978 94 624 20731


Woorden.
Zinnen.
Ze kwellen je dag en nacht.

Soms krijg je ze op papier, soms zijn ze al weg vooraleer je ze kan noteren. En eens je ze op papier gezet krijgt, word je keer op keer afgeketst door de zoveelste uitgever op een rij.

Zo vergaat het ook Cassius, 44 jaar, alleenstaand, wannabe horrorschrijver en wonend in een grauw appartement in het saaie Harronville. Het grijze leven van een nobody. Dag in dag uit dezelfde routine : opstaan, werken in de carwash, binnenspringen in de plaatselijke kroeg, daarna even naar de nachtwinkel en dan naar huis om de goedkope pils achteraf te slagen en te hopen dat er eindelijk een positief antwoord van een uitgeverij in de mailbox zit. Zijn leven verandert grondig wanneer Damarcus onverwachts zijn pad kruist.


‘Waarschijnlijk is het wijs te aanvaarden wat je niet kan veranderen…maar het proberen veranderen wat je net niet kan aanvaarden is evengoed.’


Het uitzicht van het boek èn de inhoudstafel (best wel een leuk pluspunt) doen het reeds vermoeden … dit is een klepper van formaat. Zo’n 480 bladzijdes vullen is geen sinecure en toch is Johan Deseyn erin geslaagd de lezer een constante tred van hunkerende nieuwsgierigheid te gunnen.

Deze auteur doet menig horrorfanaten een belletje rinkelen. Hij wordt dan ook niet voor niets de Vlaamse Stephen King genoemd. Met ‘Deal?’ heeft Deseyn deze keer zichzelf ruimschoots overtroffen. Het gewaad der duisternis wordt gedurende drie kwart van de tijd door Deseyn zeer mooi over het levensverhaal van Cass gedrapeerd. Geen overmaat aan bloederige taferelen, maar wel een zeer bedrukte, zwartmoedige sfeer waardoor je achteraf denkt : deze cover hóórt gewoon bij ‘Deal?’. Het is pas naar het einde toe dat de schrijver beetje bij beetje het donkere doek opheft waardoor er een heldere kijk is in de duisternis, meer hoop en liefde kan zegevieren en het besef komt dat wie goed doet, goed ontmoet (hoewel je achteraf deze zin ook in een andere vorm kan gieten).

Wie hoopt op bloedstollende spanning en nagelbijten is er een beetje aan voor de moeite, het is meer de intrigerende nieuwsgierigheid die de bovenhand neemt. Het is moeilijk in te schatten welke weg Johan Deseyn op wil gaan en dat is juist waar de zeer grote kracht van ‘Deal?’ gepositioneerd is.

Naast de verhaallijn van Cass is er een zeer kleinere verhaallijn omtrent het plaatselijke politiekorps. Pas naar het einde toe loopt deze parallel met het hoofdverhaal.

Ook de hersenspinsels van protagonist Cass worden als hoofdstuk verwerkt. Het zijn eveneens vooral de verhalen die door Cassius zelf geschreven worden die meer voldoen aan het horrorgehalte, terwijl het leven van het hoofdpersonage het boek meer de psychologische kant aandoet.

Aan de alerte lezers en criticasters is het weliswaar raadzaam te melden dat kritiek in verband met fouten omtrent namen je beter wacht tot ongeveer de helft van het boek om melding te maken van enige vergissingen.

Cassius wordt door de auteur feilloos beschreven, zijn negativiteit en tekort aan kordaatheid vult het boek en vult de ruimte omheen de lezer. Ook de naasten van het hoofdpersonage, die meermaals aan bod komen, worden zodanig neergezet dat je een relatief duidelijk beeld van hen krijgt. De helpende hand van Cass daarentegen geeft ‘Deal?’ een uitermate mysterieuze tint, iemand die je als lezer meermaals golven van een koude windvlaag doen voelen. Zowel hij als Cass evolueren als personage duidelijk genoeg, iets wat het verhaal ten goede komt.

Deseyn heeft met dit boek een indrukwekkende pageturner gevormd door een uitgebalanceerde symbiose van sfeer en karakters.

Woorden.

Zinnen.

In ‘Deal?’ waren ze haast tot perfectie geschreven.
Koop bij bol.com
Ann

donderdag 26 oktober 2017

Maurice van Anne-Laure van Neer

Titel: Maurice
Auteur: Anne-Laure van Neer
Uitgeverij: Kramat
Publicatiedatum: 15 maart 2017

Omslag
De omslag is mooi van eenvoud. De lijn wordt voorgezet van het debuut door een silhouet van een (mans)persoon te plaatsen. Hij heeft een doornenkroon op zijn hoofd, dus de link met de Messias wordt gemaakt. Het rode druppeltje komt ook terug op deze kaft. Voerde bij het vorige boek wit als hoofdtoon, nu is het de zwarte kleur.

Het verhaal gaat over Maurice die zich zelf als De Verlosser van de mensheid ziet. Hij heeft er lustig op los gemoord en de Alfamensen die hem voor de voeten liepen of reden verwijderd van onze aardbol. Op het sterfbed moet hij echter zijn moeder beloven te gaan stoppen. Hij mag nog 1 persoon doden en de juiste persoon heeft hij al in gedachten. Echter komen er zoveel personen op zijn pad die hem aan het twijfelen en in verwarring brengen, dat het hem in uiterst komische ontwikkelingen brengt. Wie gaat het uiteindelijk worden? En wie verlost eigenlijk wie in dit verhaal?

Met Justine, haar debuut, verraste Anne-Laure van Neer mij al door haar spitsvondigheid waarmee ze veel hilariteit en leesplezier opwekte, dus bij de vooraankondiging van Maurice wist ik dat dit boek daarvoor niet onder kon gaan doen.
Kom op, een boek over de nieuwe Verlosser die van zijn moeder niet meer mag moorden met nog 1 troefkaart in handen. En dan zoveel mensen ontmoeten die in aanmerking komen...

Ik moest het boek in gedeeltes lezen door drukte overal. En kon zo wel fantaseren hoe het zou zijn om een Maurice op het werk te hebben lopen. Het verhaal reisde dus mee.

Terwijl ik zeker erg genoten heb van opnieuw een origineel, vlot geschreven verhaal met mooie plotwendingen, heb ik een paar punten van kritiek:
het woord thriller zou ik hier niet op plakken, maar dat staat ook nergens op de omslag. Als je het zou oppakken met de gedachte nu ga ik eens thriller lezen, dan word je teleurgesteld. Ik denk dat er meer spanning in had gekund. Er gebeurt namelijk genoeg, maar omdat alles in een decor van een John Lanting-achtige sfeer plaatsvindt, kan de spanning niet de boventoon voren boven dit komische geweld. Kan iets te veel humor bevatten? Ja is mijn mening. Iets maar rustmomenten in het verhaal hadden het nog sterker gemaakt.
Het heeft nu een te veel aan overweldigende hilarische momenten op bijna elke bladzijde. De elementen die een verhaal zogenaamd spannend maken zijn namelijk wel aanwezig in Maurice. Elke keer komt er weer een nieuw brokje informatie waardoor je je afvraagt hoe dit zal gaan aflopen. Er zijn verrassende plotwendingen die uiteindelijk naar een geweldig einde toewerken. En zo vind ik bijvoorbeeld de vondst van het geheim van Maurice's dochter fantastisch bedacht. Of de samenkomst van personen uit het debuut. Let wel: Maurice is volkomen los leesbaar. Alleen voor de lezers van het vorige boek volgt een 'aha erlebnis'. Het boek zit vol met zeer originele vondsten.

Ik kijk uit naar een derde boek waar de humor iets meer gedoseerd wordt en wat minder repeterende gebeurtenissen zitten. Ik heb namelijk ontzettend genoten en deze vrouw heeft een zeer bijzondere eigen stijl van schrijven waar ze hopelijk nog heel veel van gaat laten zien.

Originaliteit 5 ( als het hoger kon, zou het hoger zijn)
Spanning 2
Schrijfstijl 4
Leesplezier 4,5
Plot 5
Psychologie 5

4,5 kraaien voor Maurice

woensdag 8 februari 2017

Maurice stapt dichterbij

Anne-Laure van Neer geeft dinsdag op haar facebookpagina aan met de laatste correctieronde bezig te zijn voor Maurice. Las jij Justine al en kijk je net als ik ook uit naar Maurice?
De kritieken waren voor haar debuut uistekend. Ze was zelfs genomineerd voor de Hercule Poirotprijs in 2015.

vrijdag 21 oktober 2016

Lelijke kaftjes bij Soetewey

De Vlaamse Rudy Soetewey schrijft aardige thrillers: een aantal subliem, soms een missertje en gewoon meestal een  goed onderhoudend boek. Ik heb de meeste boeken van deze auteur wel gelezen. Nu verscheen onlangs zijn volgende boek Terecht. En ja hoor, weer een omslag om te janken zo lelijk. Waarom toch een van Vlaams beste thrillerauteurs elke keer opnieuw zo'n kaft gunnen. Elke keer opnieuw lijkt het alsof het zoontje van de auteur van drie jaar oud wat heeft mogen fabriceren. Oke, van Mondriaan zegt men ook altijd dat elke kleuter het kan schilderen. Van Nijntje van Bruna denkt ook elke simpele geest dat het makkelijk na te maken is en toch is het subliem goed. Dus wie weet is mijn kennis van kaften minimaal. Soms kan je zeggen dat iets een kwestie van smaak is, maar helaas zorgen deze kaften er toch voor dat het een goedkope uitstraling heeft. Alsof het een boek in eigen beheer is waar niet te veel geld aan uit gegeven kan worden. Jammer! De kwaliteiten van het schrijftalent behoren toch iets meer kwaliteit in het kaftje om de tekst te krijgen..
Maar: don't judge a book by the cover!

donderdag 26 november 2015

Tweede druk Justine

Op de facebookpagina van de Vlaamse schrijfster Anne-Laure Van Neer stond deze ochtend het volgende bericht:

"Er komt een tweede druk voor mijn Justine! 
How cool is that? 
Ik word er zelfs goedgeluimd van, zomaar, om negen uur 's ochtends op een doordeweekse dag. Zeer uitzonderlijke toestand."


Mooi voor een boek wat anders is dan anders! Mooi resultaat! En voor degenen die Justine nog niet kennen is het boek een enorme aanrader vanuit mij. Ik heb zo genoten van dit boek. Waar het over gaat?

Hoe ver ga je om je vrijheid te behouden? Justine De Jager, 75 jaar, zit in de verhoorkamer om een moord te bekennen. Niet uit schuldgevoel maar uit noodzaak: ze wil naar de gevangenis om aan het verzorgingstehuis te ontsnappen.  Inspecteur Verbeke neemt haar getuigenis af. Verbijsterd luistert hij naar haar waanzinnig relaas waaruit blijkt dat Justine voor niets terugdeinst om haar vrijheid te behouden. Vertelt ze de waarheid of is de oude vrouw dementerende?

donderdag 29 oktober 2015

Justine van Anne-Laure Van Neer

Cover
Simpel zwart wit cover met een rood druppeltje bloed. In silhouet zie je een oud dametje met hoed, stok en handtas. Door het silhouet is een vingerafdruk geprint. Eenvoudig maar eigenlijk wel tof.

Achterflap
Justine De Jager, 75 jaar zit in de verhoorkamer om een moord te bekennen. Niet uit schuldgevoel maar uit noodzaak: ze wil naar de gevangenis om aan het verzorgingstehuis te ontsnappen. 

Inspecteur Verbeke neemt haar getuigenis af. Verbijsterd luistert hij naar haar waanzinnig relaas waaruit blijkt dat Justine voor niets terugdeinst om haar vrijheid te behouden. Vertelt ze de waarheid of is de oude vrouw dementerende?


"Achter de balie stond een vrouw van vijftig die omgebouwd was naar een dertiger. Haar voorhoofd bewoog niet wanneer ze sprak, alsof ze een masker droeg. De stof van haar fluorescerende topje spande bijna even hard als de huid van haar borsten. Er ging iets dreigends van uit, als een vulkaan die op uitbarsten stond. Dat ze haar lichaam had laten verbouwen, vond ik verknipt. In een tehuis waar de gemiddelde leeftijd 95 was, zou ze er met haar vijftig levensjaren sowieso altijd jong uitzien."

Wat een bijzonder boek! Laat ik daar maar mee beginnen. Het is verdomd origineel en hoe vaak komen we dat tegen? De ingrediënten bekijkend speelt het verhaal zich voornamelijk af op het politieburo en in het gebouw waar Justine woont.
Tergend langzaam werkt Justine toe naar hoe ze de moord gepleegd zou hebben. Tergend omdat je zelf al als lezer iets krijgt van "schiet eens een beetje op". Precies wat  inspecteur Verbeke meemaakt tijdens de dagen dat hij haar verhoort. Je wilt Justine haasten door de bladzijdes sneller om te gaan slaan. Maar in haar getuigenis zit zoveel absurde wendingen , zoals van Hugo het jonge knulletje wat bezoek krijgt van het zandmannetje. Of wat dacht je van Buurman Tom die op de onderste verdieping woont, waar Justine zelf graag zou willen wonen en die ze stapelgek maakt met ingenieuze uitvoeringen van ideetjes om het te laten spoken in het appartement.
Of haar zoon en schoondochter met hun mopshondje waar Justine ook iets uithaalt.
Dit alles ter voorkoming dat ze naar een verzorgingshuis zou moeten, want met dat voorstel kwam haar zoon. Die denkt namelijk dat moeder echt dement begint te worden met alle vreemde gebeurtenissen.
Het mooie van het verhaal is dat je net zo vertwijfeld bent als Verbeke met de vraag of het echt gebeurd is of dat Justine alles uit de kast haalt om liever naar de gevangenis te gaan dan naar een verzorgingstehuis. Het verhaal neemt zo regelmatig hilarische wendingen dat je er bijna van overtuigd bent dat of zij het verzint of dat de collega's van Verbeke hem in de maling aan het nemen zijn.
Hoe Justine vertelt hoe ze het eventuele lijk weggewerkt heeft in vele etappes: ik heb zitten schateren van het lachen.
Natuurlijk weten we tegen het einde van het verhaal of het werkelijk gebeurd is of niet. Maar tot die tijd heb je een flink aantal genoeglijke uurtjes. En nee, dit is geen thriller in de zin van een nagelbijtend verhaal waar je kippenvel van op de armen krijgt. Het is een misdaadroman en ook een debuut van een nieuwe schrijftster waar ik in ieder geval erg benieuwd van naar het volgende boek ben.
Iemand die met haar debuut zo'n origineel verhaal neerzet en je vaak laat lachen en je in het gevoel van de inspecteur mee laat gaan kan niet anders dan nog veel mooi werk gaan afleveren in de toekomst. Dit kan geen toevalstreffer zijn.
Enige punt van verbetering zou kunnen zitten in de iets te oppervlakkige andere personen rondom Justine heen. Als die wat minder bordkarton waren geweest, had het boek de volle vijf sterren gekregen.

leesplezier      5
schrijfstijl        4 
psychologie    4,5 (qua 2 hoofdpersonen)
plot                 5
originaliteit     5 
spanning        3,5 

Een 4,5 ster voor Justine

vrijdag 23 januari 2015

Cover van de week

Rudy Soetewey is een schrijver die slechts bekend is onder een beperkt aantal lezers. Hij won prijzen en werd vele malen genomineerd. Maar als ik in de facebookgroep vraag wie zijn werk kent, komt daar maar heel weinig reactie op van mensen die hem gelezen hebben. Getuige van deze man is echt een aanrader. Maar nu komt binnenkort een nieuw boek van hem uit. Toevallig zag ik deze ochtend in binnen een kwartier tijd de twee lelijkste omslagen van de afgelopen 13 maanden. Dus het was even moeilijk kiezen welke ik zou plaatsen. Het werd de nieuwe van Soetewey. Ik vraag mij serieus af of iemand hier echt voor het ontwerpen geld gekregen heeft of dat het verstandelijke zoontje van drie van een familielid het ontworpen heeft. Wat een foeilelijke kaft!
De foto, het lettertype enzovoort.
Maar aangezien smaken verschillen, horen wij graag jouw mening.