Leesclub met Fatale prikkels met Sterre Carron

 

Op een noodlottige nacht ontdekt Marthe het levenloze lichaam van haar vriend. Werd een spelletje soloseks hem fataal of schuilen er duistere geheimen? In paniek zoekt ze koortsachtig naar haar dochtertjes, maar haar speurtocht wordt abrupt verstoord door een vreemde man op de trap. Kan ze tijdig hulp inroepen of wordt ze zelf een weerloze prooi? Rani Diaz en haar toegewijde team worden op de zaak gezet. Wat ze aantreffen op de plaats delict tart alle verbeelding. Wanneer de eigenaar van een massagesalon op beestachtige wijze wordt vermoord, is het hek helemaal van de dam. Terwijl het aantal slachtoffers blijft toenemen, rijst de vraag: zijn de getroffenen willekeurig gekozen, of is er een sinistere connectie die hen verbindt? In een jachtige race tegen de klok zoeken de inspecteurs naar een verband. Slagen ze erin om deze gewelddadige dader te stoppen, of blijft hij of zij ongrijpbaar? Terwijl het team dieper in de zaak duikt, komen ze zelf zwaar onder vuur te liggen. De inzet is hoog en niemand is veilig in deze adembenemende thriller. 

Wij mochten een leesclub draaien met het nieuwe boek en in aanwezigheid van Sterre Carron die veelvuldig op alle vragen en reacties reageerde. Aangezien mensen geen ellenlange verslagen lezen, maken wij altijd een Kort geding waar elke deelnemer in maximaal 15 zinnen zijn leeservaring deelt.

Hilona:

Voor de leesclub Kort Geding van Thrillerlezers mocht ik het boek Fatale Prikkels van Sterre Carron lezen.
Direct vanaf het allereerste hoofdstuk is de toon gezet. Het verhaal begint beklemmend en aangrijpend en na de eerste hoofdstukken heb ik even tijd nodig om mezelf te herpakken. Hiermee laat Sterre een nieuwe kant van zichzelf zien die me absoluut aanspreekt. Het voelt vertrouwd om alle bekende personages weer tegen te komen en ik geniet er enorm van. Met dit boek laat Sterre een rauwe kant zien, die ik nog niet eerder heb ervaren. Het verhaal leest als een trein en ik kan het daarom ook maar moeilijk naast me neer leggen. Als een ware Diaz ben ik ervan overtuigd te weten wie het monsterlijke
brein achter alle ellende is, al houd ik ook een kleine slag om de arm. In shock ben ik wanneer het verhaal zich na een flinke plottwist ontrafelt. Een einde dat ik absoluut niet zag aankomen.
Fatale Prikkels van Sterre Carron krijgt van mij 4.5 kraai.

Hilona

 

Wendy:

Sterre heeft zichzelf weer overtroffen met deze billenknijpende thriller. Vanaf bladzijde 1 werd ik meegetrokken in dit spannende verhaal waarin team Diaz te maken krijgt met een gruwelijke seriemoordenaar die nergens voor schuwt. Een vlot lezende thriller waarin de stukken van de seriemoordenaar in de ik-vorm geschreven zijn. Dit meekijken door de ogen van de moordenaar maakt de leeservaring extra spannend. De bekende personages worden neergezet zoals we ze kennen. Goed, duidelijk en met hun eigen specifieke karaktertrekken. De personages die deel uit maken van dit verhaal worden mysterieus en verdacht neergezet wat maakte dat ook ik op het verkeerde been werd gezet. De spanning loopt goed op naar een voor mij verrassende climax! Gaandeweg het verhaal zag ik het wel aankomen. Maar het verrassingseffect en het ongeloof waren er niet minder door. Ik heb genoten van Fatale Prikkels.

Wendy

Het krijgt van mijn 4 vette kraaien.

 

Karin:

Een nieuw deel in de Rani Diaz reeks en deze was voor mijn gevoel nog heftiger en harder dan gebruikelijk. Vanaf de eerste blz. zit de lezer te gruwen bij de daden van een steeds verder ontsporende misdadiger. Geschreven in de ik-persoon ben je deelgenoot van diens gedachten en acties en dat zijn geen fraaie. Het taalgebruik van deze moordenaar is grof en ook dit was even wennen, maar was wel passend bij het alles behalve innemende personage. Het taalgebruik van de rest van het boek is zoals gebruikelijk van Sterre: vlot, plezierig en snel weg lezend. Ook de thuissituatie en privé problemen van de teamleden komen uitgebreid aan bod, wat op zich echt erg leuk is maar heel soms ook iets afleidt van de case. Gestaag wordt er toegewerkt naar de onthulling van de dader en de uiteindelijke climax. Geen complete verrassing, maar dat doet aan het plezier en het verhaal niks af. Ook een nieuw personage dit keer, zal het een blijvertje zijn? Het lijkt me leuk en verfrissend, dus ik hoop van wel. Al met al een heerlijk boek dat ik met veel plezier heb gelezen.

Ik geef het 3,75 Kraaien.

 

Karin

Anita:

Van een aftrap gesproken! Het begin van ‘Fatale prikkels’ is er ééntje om ‘U’ tegen te zeggen!

De dader die als ‘ik’-personage heel nabij voelt, trekt je onmiddellijk mee in het verhaal. Het is een echte horrorstart. ‘Ik’ ontbindt zonder dralen de gruwelduivels: plastisch en tot in het detail komen de misdaden in beeld.

Anita

Sterre Carron tapt in deze 21 ste Rani Diaz uit een enigszins ander vaatje: rauw, eng en beklemmend zijn de woorden die het best de sfeer vatten waarin ‘Fatale prikkels’ baadt. Niemand lijkt gespaard te worden. Niets is wat het lijkt te zijn. Het team moet alle zeilen bijzetten; Rani heeft de grootste moeite én om haar team in het gareel te houden én om de dader te ontmaskeren. Er worden veel brokken gemaakt en het is maar de vraag of het Mechelse team deze zaak tot een goed einde kan brengen. Lezer, wees op je hoede!

4 Kraaien!

 

Renée:

Vanaf het begin van het boek zit de spanning er erg goed in. Ik geniet erg van het mooie taalgebruik, de vele mooie uitspraken en het stukje humor wat in de tekst verweven is..

Sterre beschrijft met details, zonder dat het daarbij teveel wordt. Na de 2e moord had ik even een dipje zo van en de volgende maar weer. Dat was maar van korte duur. Het boek pakte me daarna weer helemaal.

In het boek lees je ook het verhaal van de dader. Dit maakt dat je zijn daden een beetje anders bekijkt, maar toch is het ook weer niet zo dat je sympathie met hem krijgt. Het boek blijft tot het einde erg spannend, ook omdat je mee wilt speuren en ook daarna blijft het bij je.

Sterre heeft er een nieuwe fan bij. Ik geef dan ook 4,5 kraai.

 

Jantsje:

Na het lezen van sommige boeken blijven vaak alleen de grote lijnen hangen, niet de details. Maar daar had ik bij het boek ‘Fatale prikkels’ helemaal geen last van. Zelfs toen ik door omstandigheden een paar dagen niet kon lezen bleef het prikkelen. Mede daardoor valt dit boek onder de categorie betere of beste boeken voor mij. Dit was naar mijn idee ook de beste uit de Rani Diaz serie. Geen moment heb ik me verveeld want het bleef spannend. Ze wist me zelfs weer op het verkeerde been te zetten door een verhaallijn die ik niet had verwacht.

Sterre heeft me door het Vlaamse taalgebruik weer wat nieuwe uitdrukkingen en woorden in het Vlaams geleerd. Bij de meeste woorden kon je door een zin eruit halen wat er werd bedoeld, maar soms moest ik googlen of Sterre vragen wat ze ermee bedoelde. Ik vond dat niet storend maar juist leuk. Jammer dat het vooral in het eerste gedeelte van het boek voorkwam, of was ik er zo aan gewend dat het me niet is opgevallen? Door de vlotte manier waarop het boek is geschreven is het gemakkelijk om te volgen, maar het is beslist geen Jip en Janneke taal.  Ook vind ik het fijn om te lezen dat er eens een begripvolle partner is, dat is in heel veel boeken wel anders.
Eigenlijk kan ik geen minpuntje ontdekken, behalve dat ik ervan baal wanneer het uit is.
Mijn fatale conclusie heeft me geprikkeld tot het geven van 5 kraaien.

Alles opgeteld, gedeeld, staartdelingen enzovoort, komt het cijfer uit op:

Kort geding met We hebben een geheimpje van Mariska Noordeloos

 

1 boek

6 lezers

6 meningen

Eindcijfer 2,75

Hilona:

Voor de leesclub Kort Geding van Thrillerlezers! hebben we het boek We hebben een geheimpje van Mariska Noorderloos gelezen. In dit boek wordt een zwaarbeladen thema, namelijk kindermisbruik/pedofilie beschreven.

Mariska heeft een vlotte schrijfstijl en het verhaal wordt in een langzame opbouw vanuit verschillende gezichtspunten verteld. Ook krijg je een inzicht in het verleden, wat helpt om het verhaal beter te begrijpen. Ik voel tijdens het lezen dat er heftige emoties bij mij opkomen en ik wil vooral in het begin Marianne regelmatig wakker schudden en een schop onder haar kont geven. Verdriet, walging en woede wisselen zich af. Na ongeveer 2/3e deel krijgt het verhaal een stroomversnelling en in korte tijd gebeurt er ontzettend veel. Ik moet eerlijk bekennen dat ik dit niet altijd helemaal kan volgen. Ik had liever ook hier wat meer inleiding gezien, zoals in het eerste 2/3e deel. Nu oogt dit vind ik wat rommelig en chaotisch. Ook mis ik een beetje de psychologische diepgang.

Wij hebben een geheimpje van Mariska Noorderloos is een vlot geschreven aangrijpend verhaal met een gedurfd thema. Het krijgt van mij 3 inktpotjes.

 

Karin:

Mariska Noordeloos heeft een snel weg lezende manier van schrijven en gebruikt hierbij gangbare (straat)taal. Het boek is geschreven in de ik-vorm en bezien vanuit verschillende personages. Bovendien lees je ook stukjes over vroeger waardoor het hier en nu verklaarbaarder wordt. Het heeft op zich een sterk en vooral heftig plot, maar ik denk dat er iets meer in had kunnen zitten.

Ik miste de echte psychologische diepgang. Ondanks dat de dingen die ik las echt verschrikkelijk waren, kon ik ze niet echt onderhuids voelen.

De climax van het verhaal vond ik helaas ook wat ‘over the top’ en er zaten voor mij wat (te) veel onwaarschijnlijkheden in. Om die reden zie ik het minder als een psychologische thriller maar meer als een drama of roman met spanning.

Niet een boek dat mij echt wist te raken, daardoor kom ik helaas uit op: 2,5 kraaien.

 

Tamara:

Om te beginnen is het een heel heftig boek. Ik raad het de tere zieltjes ook niet aan om het op te pakken.

In het begin komt het boek langzaam op gang (wat goed is). Je maakt kennis met Remon en Marianne. Hoe Remon zich vergrijpt aan kleine kinderen en wat dat voor gevolgen heeft. Maar ook hoe het voor Marianne is. Hoelang blijft ze geloven in de onschuld van haar man?

Na de helft komt er ineens vaart in het boek, dan gebeuren er ineens heel veel dingen tegelijk en dat maakt het voor mij af toe wat verwarrend. Het einde is ook echt meteen het einde, dat had voor mij beter uitgewerkt mogen worden. Niet nagelbijtend spannend of een "wauw" gevoel.

Mariska Noordeloos heeft een fijne manier van schrijven en blijft je triggeren om door te lezen.

Ik geef dit boek 3 kraaien.

 

Jolanda:

Ik vond dit verhaal over pedofilie erg heftig. Het verhaal, vanuit verschillende perspectieven verteld is soms wat lastig te volgen maar tot op 2/3 e van het boek is de verhaallijn nog wel duidelijk. Daarna is niets meer wat het lijkt en lijkt het verhaal een beetje op hol te slaan. Verrassend is het wel, maar van mij had er wel wat minder mogen gebeuren. Aan het einde van het boek, waarin ik hoopte op wat gerechtigheid, bleek alles nog eens veel erger dan ik van tevoren had kunnen bedenken. Meer is in dit geval niet beter.

Het boek heeft mijn verwachtingen helaas niet waar kunnen maken. Het is meer een verschrikkelijk drama wat nog eens verschrikkelijker afloopt dan dat het bij mij spanning opriep.

2,5 kraai

 

Jantsje:

Wij hebben een geheimpje is een boek wat vlot leest. Door de beschrijvingen van wat te dader deed is gelukkig niet tot in de kleine details weer gegeven, maar toch net genoeg om het niet vlak te maken. Ik wilde het boek verder lezen maar eigenlijk wilde ik het ook aan de kant gooien. Omdat ik zelf kinderen en kleinkinderen heb had ik soms moeite om het verder te lezen. Sommige dingen maakten me echt kwaad en kon ik wel janken toen ik over de kinderen las.

Door de sprongetjes in de tijd leerde je de personen goed kennen, maar daarom nog niet begrijpen. Je moet wel goed in je vel zitten om over dit moeilijke onderwerp te lezen en is daardoor niet voor iedereen weggelegd.

Aan het eind van het boek gebeurde veel dingen tegelijk. Met een niet verwachte uitkomst. Toch vind ik het boek 3 kraaien waard.

 

Wendy:

Wij hebben een Geheimpje is vlot geschreven. In ieder hoofdstuk gebeurt veel. Verschillende personages vertellen vanuit de ik-vorm. Aan het begin van het hoofdstuk staat vermeld welk personage dit is. Desondanks merkte ik dat het toch op bepaalde momenten voor wat verwarring zorgde en ik even terug moest bladeren om e.e.a. duidelijk te krijgen.

De personages hadden wat mij betreft veel meer uitgediept mogen worden. Wat extra emoties, gedachtegangen en meer dialogen hadden de spanning nog wat verder op kunnen voeren. Verder wil ik graag als tip aandragen dat kortere zinnen prettiger lezen als hele lange. Het plot ontwikkelt zich naast verassend helaas ook zeer ongeloofwaardig.

Dit alles maakt dat ik Wij hebben een Geheimpje met 2.5 kraai heb beoordeeld.

Kort geding met De Plicht van Karin Thomas, deel 1

 

Het geluk lacht Jef Dekker, een advocaat bij een klein kantoor, toe. Zijn vrouw Eva is zwanger van hun eerste kind en ze verhuizen van Amsterdam naar een prachtige villa in een nieuwbouwwijk in Lelystad. Als Jef de strafzaak onderhanden krijgt van de nietsontziende crimineel Herman H. krijgt zijn leven een heel andere wending. De zaak slokt hem volledig op en hij is blij dat zijn vrouw een hechte vriendschap opbouwt met hun buurvrouw Ellen. Echter, niets is wat het lijkt. Zijn de motieven van Ellen van puur vriendschappelijke aard of is zij betrokken bij een vooropgezet plan? De verkeerde keuzes van Jef resulteren in een dodelijk kat-en-muisspel die het leven van zijn vrouw en pasgeboren dochter op het spel zet.

Een kort geding:

3 deelnemers

1 boek

3 meningen

 

Wendy:

De Plicht is vlot geschreven. De gebeurtenissen volgen elkaar in een rap tempo op. Er worden sprongetjes in de tijd gemaakt. Dit zorgt soms voor wat verwarring, maar zodra je verder leest is het al snel weer duidelijk waar het verhaal zich bevindt op de tijdlijn. De personages worden goed omschreven, met name die van Jef en Eva. Eva’s personage wordt in de ik-vorm geschreven wat een leuke twist geeft aan het verhaal. Ik miste een stukje diepgang in de emoties van de personages. Ze maken beide een gruwelijke periode door en hier wordt voor mijn gevoel in sommige gedeeltes van het boek te snel overheen gegaan.

Een confrontatie wordt dan min of meer afgekapt en in een volgend hoofdstuk als samenvatting in een gedachtegang verwerkt. Dat vind ik persoonlijk jammer. Het levensverhaal van Herman H. is dusdanig goed beschreven dat ik in eerste instantie echt medelijden met hem had. Hij heeft het niet gemakkelijk gehad in zijn jeugd. Het is duidelijk dat die periode van grote invloed is geweest op zijn verdere ontwikkeling en levenspad.

De spanning loopt goed op. Het boek is dusdanig geschreven dat ik als lezer zelf ook even ging twijfelen over wie wel te vertrouwen is en wie niet. Verassende wendingen in het verhaal houden het spannend tot het einde. Mooi om te lezen hoe Eva’s moederinstinct haar laat groeien doorheen het boek en haar de kracht geeft om te blijven vechten voor haar kindje.

De Plicht is een realistisch boek. Het laat zien hoeveel macht de grootste criminelen hebben ook al zitten ze achter slot en grendel. Ook blijkt maar weer hoe beïnvloedbaar mensen kunnen zijn zodra er geld in het spel komt. Ik heb dit boek met plezier gelezen. Ik hoop dat er nog meer thrillers in jouw pen zitten Karin!

De Plicht krijgt van mij 3,5 ster.

 

Anita: 

Wires crossed (Draadjes in de knoop)

Jef Dekker en Eva lijken een fantastische toekomst tegemoet te gaan. Jef krijgt een ophefmakende zaak toegewezen (de verdediging van Herman Hobbema) die hem naam en faam zal bezorgen; Eva verwacht hun eerste kindje. Ze verruilen hun woonst in Amsterdam voor een riante villa in Lelystad.

Wat bindt Jef en Eva Dekker, Stefan en Ellen Wachters, Herman H.? ‘De plicht’ trekt zich langzaam op gang. De plot zit goed in elkaar. Altijd blijft het verhaal realistisch en geloofwaardig. Karin Thomas’ pen is heel vlot.

De tijdlijn, hoewel een tijdlang geschakeld wordt tussen heden en verleden, functioneert perfect. De auteur observeert door de ogen van Eva hoe het intrige zich ontvouwt. Vrij vlug rijgen de vreemde voorvallen zich aan elkaar. Er ‘schuurt’ nogal wat in de plot! Het wantrouwen groeit gestaag. Eva heeft grote moeite om de tekens te interpreteren, iets waar ze dan eerst ook faliekant in mislukt. Het gevoel van steeds erger onheil gaat crescendo, gevoed door de beschrijving van beelden die zich op je netvlies branden. Naar de ontknoping toe wordt het boek heel spannend.

‘De plicht’ lezen is een zaak van trial and error. Niets is wat het lijkt! Wat houdt die fameuze verplichting nu juist in? Karin Thomas heeft er een handje van weg om je een bepaalde richting uit te duwen om de ingeslagen piste dan na een tijdje volledig op te blazen. Van een mindfuck

gesproken! Een prima thriller, ‘De plicht’!

4 kraaien

 

Jolanda:

Voor mij is dit boek een eerste kennismaking met deze auteur.

Wat mij direct opviel was dat Karin Thomas een prettige en vlotte schrijfstijl heeft. Het boek leest vlot en het taalgebruik is aangenaam.

In het eerste deel van het boek word je al snel het verhaal ingetrokken. Er worden flink wat rookgordijnen opgetrokken en na zo’n 50 pagina’s heb je al de eerste plotwending te pakken, en het zal de laatste niet zijn. Het spoort absoluut aan tot doorlezen en daarin word je als lezer niet teleurgesteld. Tot het einde aan toe gebeuren er dingen die ik echt niet had kunnen voorspellen. Nu ja, daar deed ik keer op keer wel een poging toe, maar blijkbaar was ik telkens toch op het verkeerde been gezet. Sommige dingen vond ik wat onrealistisch overkomen. Grote sommen van geld die onopgemerkt van eigenaar wisselden, een baby van een paar weken oud die bij de oppas wordt achtergelaten, paniekaanvallen die ik zelf gevoeld zou hebben maar waar de personages blijkbaar minder last van bleken te hebben. Maar zo blijkt maar weer uit de arrestatie van advocate Inez Weski pasgeleden: in het echte leven zijn de dingen soms nog veel gekker. Dit boek heeft me geregeld aan deze zaak doen denken. Het lijkt wel of Karin Thomas een vooruitziende blik heeft gehad.

Ook ergerde ik me wel behoorlijk aan het naïeve karakter van personage Eva. Gelukkig bleek ze aan het einde toch wat doortastender dan ik had verwacht. Ergernis aan een personage hoeft niet persé een slecht teken te zijn, want de personages zijn stuk voor stuk best goed uitgewerkt. En ondanks dat ik persoonlijk niet zo houd van verhalen die vanuit de ik-vorm geschreven zijn, geven de delen van het verhaal waarbij Karin Thomas dit perspectief gebruikt juist een stukje afwisseling die heel prettig is.

Ik heb dit boek dan ook met plezier gelezen en ben erg benieuwd naar nieuwe (psychologische) thrillers van deze auteur.

3,5 kraaien

 

Jantsje:

Het is mijn eerste boek van deze auteur en ik was erg nieuwsgierig hoe zij schrijft.

Het boek begint met een spannende proloog van iemand die personen in zijn huis hoort binnen komen. Al lezende verwachtte ik een andere uitkomst van deze proloog. Dat vond ik op zich al leuk dus zo begon het boek al goed voor mij.

Ik leerde alle personages goed kennen door de rustige start, en door de goed uitgewerkte karakters. Neem nu Herman Hobbema, de grootste crimineel. De hoofdstukken van Hobbema wisselen zich af van tegenwoordige tijd naar verleden tijd. Daarin lees je hoe hij is geworden zoals hij is. Vanaf klein jochie werd hij al geconfronteerd met seks, drugs, en criminaliteit. Ik had ondanks dat hij verschrikkelijke dingen deed medelijden met wat de jonge Herman allemaal moest doormaken. En enigszins begrijp ik wel dat hij daardoor zo hard is geworden.

Ook bij de hoofdpersoon Eva heb ik gemengde gevoelens. Ik vroeg mij af waarom ze niet meer achter haar baby aanging. Ik voelde haar radeloosheid en machteloosheid en verderop in het verhaal ging ze eindelijk tot actie over.

Over buurvrouw Ellen had ik een raar onderbuikgevoel, waarom bemoeide zij zich zo met Eva. Of wilde ze gewoon een goede vriendin zijn?

Karin Thomas heeft een hele levendige en vlotte schrijfstijl waardoor je echt in het verhaal zit en je het verhaal het liefst in één keer uit wilt lezen. Je word steeds heen en weer geslingerd tussen de verschillende mogelijke scenario’s, het lukt de auteur om je steeds weer op het verkeerde been te zetten. Aan het eind van het verhaal kwam alles samen en had ik bij sommigen de gedachte ‘Dus toch’.

Ik vind het daarom 4,5 kraai waard.

Kort geding met de Vlaamse delegatie van Lafaard! van Sterre Carron

 

Vier Vlamingen lazen net als 4 Nederlanders het boek Lafaard van Sterre Carron. Is hun mening veel anders dan die van de enthousiaste Hollanders?

Anita:

Weerzien in de hel

‘Lafaard!’ pakt van bij het begin: een jong beloftevol leven dat wordt beëindigd, een jong meisje dat spoorloos verdwijnt, … het gaat niet in de koude kleren van de lezer zitten. Waarom gebeurt dit?  Wie zit hier achter?

Voor de twintigste keer is het alle hens aan dek voor de ploeg van Rani. Slechts een handvol verdachten. Het zou een gevalletje van vlug elimineren kunnen worden, ware het niet dat de dader het plan goed heeft uitgekiend en niet over één nacht ijs is gegaan.

‘Lafaard!’ leest in korte hoofdstukken. De vertelstandpunten wisselen voortdurend en vlot tussen Rani en haar team en de hoofdpersonages. Het verhaal golft van piek naar piek. Met het draaien van de bladzijden, slinkt de resterende tijd en gaat de spanning richting climax.  De auteur speelt het slim: ze maakt haar lezer nieuwsgierig door de ‘wie’ en ‘waarom’-vragen geruime tijd open te laten. Sterres schrijfstijl is vlot, helder, heel toegankelijk en recht toe recht aan. Beeldend tot in de walgelijke en/of gruwelijke details. Dit wordt met tijd en stond gecounterd met hele mooie metaforen.

Spannend, geheimzinnig, claustrofobisch, empathisch … ‘Lafaard!’ heeft het allemaal! Sterre weet hoe ze het hoofd van haar lezers van begin tot eind moet kapen!  Alles laat vermoeden dat Mechelen en omstreken nog lang niet misdaadvrij zijn want op de Rani Diaz-reeks zit nog lang geen sleet! 

4.5 kraaien.

 

Fany:

Dit verhaal begint met een proloog die me bij de strot grijpt. Na deze heftige start zijn we negen jaar verder. Een verjaardagsfeest met veel alcohol verloopt chaotisch maar wanneer een dode gevonden wordt in een zwembad is dit nog maar het begin van een vreselijke zaak. Rani Diaz en haar collega's moeten echter niet alleen deze nare gebeurtenis ophelderen maar ook een vermiste tiener opsporen.

Sterre Carron heeft met Lafaard een typische Rani Diaz geschreven die me mee doet puzzelen naar de echte waarheid. De misdaden worden vanuit een realistisch en emotioneel kader belicht en het avontuur leest vlot, is verrassend en zet me aan het denken. Tijdens het lezen van deze spannende thriller vraag ik me vaak af wie vriend of vijand is en welke geheimen er nog zullen bovendrijven. Het was me vrij snel duidelijk wie verantwoordelijk was voor de gruwel maar het motief van de dader en hoe Sterre Carron alle draadjes samenbracht maakte wel indruk. Eigenlijk blijf ik een beetje triest achter en denk bij mezelf dat iedereen ooit dader kan worden. 

4 kraaien.

 

Yoo:

Wat was het weer een spannende thriller. Van bij het begin is de spanning al volop aanwezig en hij blijft
maar stijgen naar het einde van het boek toe. We volgen opnieuw Rani Diaz en haar team. Het boek leest vlotjes weg en er komen onderweg nog meer raadsels aan bod. Vele onbeantwoorde vragen. Je stelt je als lezer de vraag wat al deze zaken te maken hebben met elkaar? Ik neem ook bij het lezen van thrillers een boekje bij de hand en daar noteer ik de verdachten op met hun motief. Ik had er enkele in gedachten die het zouden kunnen gedaan hebben, maar ik kon de bewijzen niet hard maken. Dus schrapte ik ze op mijn lijstje. Langzamerhand krijg je meer puzzelstukjes toegeworpen en kan je uiteindelijk de puzzel bijna voltooien. Maar toch waren er nog enkele gaatjes in de puzzel. Deze komen pas tegen het einde van het boek aan het licht. Toen ik dan uiteindelijk wist hoe de vork in de steel zat, dacht ik alweer: damn, Sterre, you’ve done it again. Bij dit boek krijg je naast een portie spanning ook een portie slaaptekort, want dit boek leg je niet zomaar aan de kant. Alweer een pageturner. Uiteraard kijk ik alweer uit naar haar volgende boek!

Dikke 5 kraaien.

 

Stefanie:

 Ik ben een Sterre fan en ben altijd blij als er een boek uit is. Normaal luister ik ze als ik naar mijn werk ga...
Elke keer probeer ik een boek traag uit te lezen want het is steeds jammer als ze uit zijn.
Lafaard is al ondertussen het 20ste boek van Sterre, jezus hebben we al ondertussen 20 boeken uit en ben nog steeds fan.

Lafaard begint al pittig, met een uitgelopen feestje en een lichaam in een zwemband. Vanaf het eerste moment word je al meegenomen en meegezogen naar de waarheid. Er zijn zoveel gebeurtenissen dat je geconcentreerd moet lezen, heel veel namen die allemaal verweven
worden tot een heftig verhaal. Je krijgt een hele andere betekenis van het woord lafaard.
Het is een weerzinwekkend, beetje luguber, heftig boek die je zeker moet lezen.
Of ik al uitkijk naar haar volgende boek van Sterre, graag.

Ik geef graag 4,5 kraaien.

Kort geding met Lafaard! van Sterre Carron Nederlandse afdeling

 

Vier Hollanders lazen Lafaard van de Vlaamse Sterre Carron. Wat is hun mening?

 Wendy:

Een nieuwe Thrillerlezers leesclub met fijne mensen én Lafaard, het nieuwste boek van Sterre Carron Betere ingrediënten kan ik me niet wensen.

De ochtend na het vieren van haar verjaardag word Zoë met een black out wakker. Om goed wakker te worden besluit ze een duik in haar zwembad te nemen. Daar doet ze een gruwelijke ontdekking. Vastgebonden op de bodem vind ze een levenloos lichaam. Wie heeft dit op zijn geweten? En waarom is het lichaam in Zoë’s zwembad achtergelaten? Vragen waarop Rani  samen met haar team de antwoorden moet vinden. Dan verdwijnt er een 15 jarig meisje. Al snel blijkt de link tussen beide zaken gelegd en telt iedere minuut om de moordenaar op te sporen voordat er nog meer slachtoffers vallen.

Zoals we gewend zijn van Sterre leest ook Lafaard weer als een trein. Vanaf de eerste bladzijde werd ik steeds verder meegezogen in het verhaal. De personages worden dusdanig goed beschreven dat ik niet anders kon dan doorlezen en meeleven met personages en nabestaanden die een verlies te verwerken kregen. Maar ook personages waar ik mezelf bijzonder kwaad om heb kunnen maken. De titel Lafaard is dan ook zeker goed gekozen! 
                                                                                                                                                                                                                    

 De spanning loopt goed op en is duidelijk voelbaar. Ondanks het ietwat voorspelbare einde maakt de manier waarop het puzzeltje in elkaar valt Lafaard tot een heerlijk lezend boek wat ik met veel plezier heb mogen lezen.

Lafaard krijgt van mij 4 dikke Kraaien

 

Jantsje:

Dit is het 20 ste boek wat Sterre Carron over Rani Diaz heeft geschreven en het verveelt me nog lang niet. Het is wederom een heerlijk boek om te lezen.

Al vanaf hoofdstuk 1 greep het boek me. Ik zat er echt helemaal in. Het is zo beeldend geschreven dat ik het idee heb dat ik naar een politieserie zit te kijken. Ik zie alles zo voor me. Op de helft van het boek heb ik nog geen idee hoe het zit en dat is meestal in een serie wel anders. Er waren wel veel verdachten.

Sterre heeft een vlotte manier van schrijven waardoor je het boek eigenlijk niet aan de kant wil leggen. Het is dus eigenlijk niet leuk dat er ook andere verplichtingen zijn. Ik kon alleen maar aan het boek denken en wilde verder lezen.

Tijdens het verhaal gingen mijn emoties alle kanten op. Zo maakte ik me kwaad over wat de dader deed met de onschuldige meisjes, om vervolgens ook medelijden met de dader te krijgen. De dader heeft een trauma opgelopen door alles wat er is gebeurd in het verleden. En eigenlijk is degene die voor de daders trauma heeft gezorgd, de Lafaard, de verantwoordelijke voor alles wat daarna gebeurde. De lafaard was de oorzaak van wat de dader de meisjes aan deed.

Ik houd van de manier van schrijven van Sterre Carron. Veel zinnen, en woorden zijn in België net even anders geformuleerd dan in Nederland. Ik moest regelmatig even grinniken om sommige stukjes.

Ik heb me dus weer heerlijk vermaakt met dit boek en geef het daarom 5 kraaien.

 Ink:

Eigenlijk kan ik bijna bij elk boek van Sterre hetzelfde stukje zetten. Betekent dat dan dat het een saai boek is? Integendeel: het leest altijd als een tierelier. Er vindt een heftige gebeurtenis plaats, dan volgen een aantal goede plotwendingen, waardoor je weer op het verkeerde been gezet bent en het toch anders in elkaar zit dan je eerder dacht.

Het team van Rani Diaz voelt als een vertrouwd clubje waarvan je de karakters uit eerdere avonturen kent, met al hun eigenaardigheden. De schrijfstijl van Sterre leest lekker weg en je roetsjt naar het einde, want in wegleggen heb je geen zin. Je moet en zal weten hoe Rani en haar team ook deze case oplossen. 

Ik kijk weer gewoon uit naar nummer 21 in de reeks die ergens in 2023 weer zal verschijnen.

Karin:

Lafaard! is de 20^e Rani Diaz thriller maar voor mij persoonlijk is het pas de 4^e omdat ik later pas ben ingestapt in deze reeks. Iets wat overigens heel goed kan!

Sterre heeft een lekkere en vlot weg lezende manier van schrijven met boeiende personages. Rani Diaz en haar teamgenoten voelen weer als vertrouwd, en zijn voor mij onder de hand oude bekenden geworden. Het is leuk om met ze mee te lopen op de werkvloer. De sfeer onderling en de praatjes bij de koffiemachine zijn erg herkenbaar.

De proloog schetst een heftige situatie waarna je een sprong in tijd maakt van zo’n 9 jaar.

In het verhaal dat volgt is niets wat het lijkt. Geregeld wordt je als lezer op het verkeerde been gezet. Je probeert de puzzel te leggen aan de hand van steeds wat nieuwe informatie, maar de geheimen, wraak, trauma’s en leugens maken het er niet makkelijker op. Bovendien is het voor Rani dit keer ook nog eens persoonlijk geworden, zij en haar zusje kenden namelijk het slachtoffer.

Helemaal aan het eind komen alle lijntjes bij elkaar. Dan weet je ook wie de Lafaard was, wie het echte slachtoffer, en wie de echte dader, en ik heb weer genoten, zoal vanouds!

Ik geef het 4 Kraaien.

 

Kort geding met Kluizenaar van Terrence Lauerhohn, deel 2

 

Hoe sterk is het geweten? Twee mensen in een verder verlaten dorp. Hij verbergt een beest in hem, zij hoort stemmen die haar bevelen. Allebei verafschuwen ze geweld. Allebei zijn ze echter bereid grenzen te overschrijden om zichzelf te kunnen zijn en te blijven. Hun paden kruisen elkaar op het tijdstip dat hij zijn innerlijke beest niet langer beteugelt. Een hevige, soms hallucinante jacht op elkaar is het gevolg.

1 boek

4 lezers

4 meningen

 Fany:

Claustrofobische mindfuck van de bovenste plank!

Na de veelbelovende proloog over de lugubere kunstenaar Bertje katapulteert de schrijver ons vooruit tot Bertje Bertrand is. Straatendamme is het desolate en obscure dorp waar duistere dingen straffeloos gebeuren. Door flashbacks en uitstapjes naar het verleden van Bertrand de bakker ontdek ik laag per laag hoe deze bizarre maar geniale thriller in elkaar zit. De auteur lijkt een cadeautje uit te pakken maar wanneer hij het papier stukje bij beetje los maakt wordt pas echt duidelijk dat dit geen geschenk bevat maar een nachtmerrie.

Kluizenaar is een hallucinante vertelling waarbij ik me stilaan afvraag of de krankzinnige uitspattingen het resultaat van de boosaardige woonplaats zijn of toch de uitingen van een monster. De gemeente wil immers dat hun laatste inwoner dit spookdorp verlaat en geeft aan dat deze locatie Bertrand zijn gezondheid bedreigt. Eigenlijk willen ze het industriegebied verder uitbreiden en is het maar de vraag of het hier echt zo ongezond leven is of zoals hij gelooft dat ze hem wat wijsmaken. Wanneer er een indringer verschijnt in het paradijsje van Bertrand begint er een geheimzinnig spel waarbij ik me afvraag hoe de weerzinwekkende spin haar web geweven heeft. Welke rol speelt het geheimzinnige meisje Marie-Jeanette dat moorddadige stemmen hoort nadat ze hier ontwaakt is? Wat beweegt Bertrand de bakker die doordraait? Waarom krijgt Marie-Jeanette de opdracht om deze te vermoorden? Zijn deze figuren slachtoffers of is de waarheid nog veel erger dan eerst gedacht? Twee mensen die eigenlijk geweld haten worden immers tot het onvoorstelbaregedreven.

 De schrijver verwerkt naast industrialisering nog andere controversiële onderwerpen zoals bijvoorbeeld onmenselijk lijden, eenzaamheid en mentale stoornissen in dit eigenzinnige en bij vlagen huiverachtige avontuur. Horrorachtige scènes, beeldende taal, magnifieke vergelijkingen en zwarte humor zijn de elementen die Terrence Lauerhohn gebruikt om zijn werkelijkheid of is het slechts een illusie op papier te zetten. Afschuwelijkecreaturen vervolmaken deze afdaling in de diepe krochten van deze symbolische hel.

Ondanks de afgrijselijke acties van sommige buitenissige spelers in dit opzwepende schouwspel met een meesterlijke plot heeft deze artiest mij doen meeleven met deze verdorven karakters of zijn het toch gebroken zielen? Kluizenaar is eigenlijk een gevangenis van gedachten in een zoektocht naar rust in een grimmig oord waaruit onmogelijk te ontsnappen is.

5 vette kraaien.

 

Tamara:

“De wangen in het zilverglas hingen als slappe washandjes, waardoor zijn mondhoeken wel moesten meedoen.”

 

Het boek “de kluizenaar” is niet een standaard boek, gelukkig. Het begint bij Bertrand. Bertrand is hier nog een klein jongetje die een aparte fascinatie heeft voor beeldjes maken. En dan bedoel ik niet met klei.
Je maakt dan een tijdsprong naar Bertrand als volwassene. Hij woon helemaal alleen in een spookdorpje, waar de gemeente zijn uiterste best doet om hem daar weg te krijgen. Maar Bertrand verzet zich met hand en tand.
Zijn leventje is prima zo, hij kans ongestoord werken aan zijn beeldjes en hij heeft geen klagen.
Tot Marie-Jeanette in beeld verschijnt. Zij gooit zijn rustig leventje compleet overhoop .

Wat het boek zo gruwelijk goed maakt, is de manier van schrijven. Op het moment dat je de eerste zinnen leest, zit je muurvast in het boek. Lauerhohn gooit er af en toe een heerlijk bloederig, gruwelijk stukje door en het verhaal is compleet. Het klopt.

Bij het uitlezen had ik echt een “WTF”moment. Wat gebeurde hier?! Het einde was totaal onverwachts maar maakte het ook wel meteen duidelijk. Zijn taalgebruik is fijn en sommige zinnen weten je tot een glimlach te ontlokken.
Lauerhohn weet hoe hij een boek moet schrijven, hij weet hoe hij personages tot leven kan wekken en hij weet zijn lezers vast te houden.
Een boek wat voor mij een dikke 5 kraaien scoort!

 “ De bibbers speelden ruw met haar kuiten”

 

 

Karin:

Kluizenaar start met een intrigerende proloog waarna het jaren later verder gaat met een Bertrand die al op flinke leeftijd is, en een getroebleerde jonge vrouw die Straatendamme betreedt. Als lezer kijk je mee door haar ogen en zie je haar hallucinerende tafrelen. Is het waan of werkelijkheid?

Het begin van het boek heeft even zijn tijd nodig maar eenmaal gewend aan het ‘bizarre’ kan je het daarna niet meer wegleggen. Gruwelijke scénes worden afgewisseld met een flinke dosis heerlijk cynische humor. Samen met het bij tijd en wijle grotesk aandoende geweld deed het mij denken aan de films van de Gebroeders Coen. Geweldig!

Terrence heeft verder een erg prettige manier van schrijven. Mooie zinnen met beeldende vergelijkingen laten de vreselijkste beelden echt tot leven komen. Wat was ik blij dat ik ze niet kon ruiken. Het einde is een ware climax. Alle stukjes vallen op zijn plek. Daarna moest ik echt even bijkomen. Bertje zat onder mijn huid en in mijn hoofd en ik hoop maar dat ik geen stemmen ga horen. Het meest grappige was nog wel dat ik in het begin echt een soort van ‘ach gossie’ gevoel had voor hem. Haha. Lezen op eigen risico!

Ik geef Kluizenaar 5 vette Kraaien.

 

Wilma:

Wat kan ik in het kort vertellen over ‘Kluizenaar’.

Het boek brengt me zo buiten mijn comfortzone door de gruwelijkheden en bovennatuurlijke zaken dat ik vaak dacht waarom ben ik dit boek aan het lezen maar ben blij dat ik niet afgehaakt ben want het einde maakt dit boek briljant.

Durf door te lezen over Bertrand met zijn bizarre hobby en zijn wanen en Marie-Jeanette en haar hallucinaties en kom er achter hoe groot de gelijkenissen zijn dan zal je verrast worden.

4 Kraaien!

Kort geding met Kluizenaar van Terrence Lauerhohn

 

Maar liefst 8 deelnemers bogen zich over en doken in De kluizenaar van Terrence Lauerhohn. Vandaag deel 1 met Yoo, Anita, Hilona en Jantsje

 

Anita:

Donkere ziel

De ingenieus uitgewerkte plot in ‘Kluizenaar’ telt slechts twee hoofdpersonages, Bertrand Adriaanse en Marie-Jeanette. ‘Kluizenaar’ lezen is heftig en beneemt de adem. Geen leesvoer voor tere maagjes. Zinsbegoocheling op zinsbegoocheling, hallucinaties, paranoia en visioenen maken van het lezen van ‘Kluizenaar’ een bewogen leesoefening terwijl de spanning gestaag stijgt.

Terrence Lauerhohn toont zich een visuele schrijver met een levendige vertelstijl.

Suggestieve taal - geuren en kleuren uit Straatendamme riskeren zelfs de lezer misselijk te maken -; treffend gekozen metaforen; krachtige, bijtende, barse en grove taal waar het Bertrand betreft; twijfelend, bevelend en dreigend al naargelang de stem die spreekt via Marie-Jeanette zijn zoveel voorbeelden van Terrence’s uitgebreide talenpalet.

Lauerhohn gaat met griezelig gemak mee op tocht in de krochten van de ziel van zijn personages en legt de donkerste en meest verboden plekjes bloot door laagje na laagje af te pellen.

‘Kluizenaar’ is een fantastisch goed geschreven plot waarin uiteindelijk alles klopt.

5 kraaien!

 

Hilona:

Recensie:
Met Kluizenaar heeft Terrence Lauerhohn weer een geweldige psychologische thriller geschreven. De beeldende schrijfstijl inclusief de gruwelijkheden, doordrenkt met een heerlijke dosis humor maken dat ik geweldig heb genoten van dit boek. Het verhaal ontvouwt zich langzaam en maakt nieuwsgierig. Er bouwt zich een aparte spanning op en tijdens het lezen komen er bij mij verschillende emoties naar boven. Ik heb te doen met beide personages. De eenzaamheid die tussen de regels door zo goed
voelbaar is. Het verhaal kruipt onder je huid en zet je tot denken. Aan het eind valt alles op zijn plek en kan ik alleen maar een hele diepe buiging maken hoe Terrence dit verhaal heeft opgebouwd.
Kluizenaar van Terrence Lauerhohn krijgt van mij 4 dikke kraaien.

 

Jantsje:

Meteen bij de proloog van een jonge Bertrand greep het boek me. Ik hou van humor en duister in een boek en daaraan heeft dit boek geen gebrek.

Ik vind het knap dat je over twee mensen een boek kunt schrijven wat spannend blijft, niet langdradig is en niet in herhalingen valt.

Bertrand intrigeerde mij en ik vroeg me steeds af hoe ver hij zou gaan. Marie-Jeanette was echt een raadsel voor mij. Want wat heeft ze met Bertrand te maken, waarom moet ze hem vermoorden?

Bladzijde na bladzijde kwam de ontrafeling en het plot was anders dan ik had gedacht.

Terrence Lauerhohn heeft een beeldende manier van schrijven. Regelmatig las ik een stukje opnieuw, niet omdat ik het niet kon volgen maar om het nog eens te beleven en vaak een reactie had van wtf hè, lees ik dat goed. Bertrand en Marie-Jeanette kruipen in je huid, je gaat ermee naar bed en staat er mee op. Het was mijn eerste boek van deze auteur en zal zeker niet de laatste zijn. Het zal daarom wel geen verrassing zijn dat ik het boek 5 kraaien geef.

 

Yoo:

Ik kende Terrence zijn boeken niet dus ik wist niet wat ik ervan kon verwachten. Ik keek naar de cover
van het boek en het leek me over een spookdorp te gaan. Maar toen ik het eerste blad omsloeg en ik las de volgende titel 'de mens is zowel het wreedste als het barmhartigste dier ter wereld' wist ik dat het wel over meer dan een spookdorpje ging gaan. Ik merkte snel op dat het lange hoofdstukken waren, dus vond ik het handig om er pen en papier bij te nemen om zo de belangrijke dingen op te schrijven, dit omdat ik het niet gewend ben om lange hoofdstukken te lezen. Ik merkte dat het aangenamer lezen was zo en ga dat ook in de toekomst meer toepassen. Het boek heeft me doen schrikken. Ik wist niet dat er zo een gruwel in schuil hield. De uitspraak ‘don’t judge a book by its cover’ was hier wel op zijn plaats. Ik legde dan ook het boek bij bepaalde scenes even aan de kant. Even alles laten bezinken en dan lekker weer doorlezen, want het boek laat je niet los Je moet en zal te weten komen hoe alles ineen zit. Dit boek is dan ook zo goed geschreven. Zo een levendige omschrijvingen en je zag echt alles voor je. Het verhaal klopte ook van naaldje tot draadje. Al de puzzelstukjes vielen zo mooi in elkaar. Dit boek is niet het genre dat ik normaal lees, maar het smaakt zeker naar meer. Voor een nog onbekende auteur heeft Terrence knap werk geleverd en zijn boeken zullen nu op mijn tbr stapel komen te liggen want ik heb zo genoten van dit boek! Meer van dit!

Een dikke 5!

 

Kort geding met Verknipt van Sandra J. Paul

Zoey raakt zwaargewond bij een roofoverval die compleet uit de hand loopt. Als gevolg van het drama vervreemdt haar man Philip van haar, en lijdt ze zelf aan een zware depressie. Zoey raakt zwaargewond bij een roofoverval die compleet uit de hand loopt. Als gevolg van het drama vervreemdt haar man Philip van haar, en lijdt ze zelf aan een zware depressie. Avond na avond dwaalt ze rond in Central Park, tot ze op een dag Vivian tegenkomt. Zij geeft haar moed, kracht en zelfvertrouwen. Tot Philip aankondigt dat hij haar gaat verlaten, en het sprankeltje hoop dat ze nog over heeft om haar huwelijk te redden, vervliegt. Zoey wordt aan de deur gezet en moet zich noodgedwongen beredderen. Terwijl ze de scherven van haar leven tracht op te rapen, geraakt ze alsmaar dieper verwikkeld in de duisternis die al zolang om haar heen sluimert.

Silvie:

‘Verknipt’ begint met een spannende en mysterieuze proloog, waardoor je meteen verder wilt lezen. Hierna maak je kennis met Zoey, het hoofdpersonage. Ze verliest haar ongeboren kind tijdens een roofoverval en vanaf dit moment werd ik helemaal meegezogen in het verhaal. Sandra J. Paul weet namelijk met dit boek een heel spannend en psychologisch verhaal neer te zetten. 

De opbouw is perfect en je voelt al vrij snel dat er vreemde dingen aan de hand zijn. Zoey raakt door verschillende gebeurtenissen in een zware depressie, maar gelukkig ontmoet ze Vivian, een vrouw waar ze al snel een hele goede klik mee voelt. Tot het einde word je telkens op het verkeerde been gezet. Je denkt te weten hoe het zit, maar is dit wel werkelijk zo? Ik bleef dan ook telkens twijfelen over hoe het plot in elkaar zou steken en dit zijn dus enorme pluspunten voor Sandra! 

Ook het einde vond ik behoorlijk heftig en toen ik het boek dichtsloeg moest ik het gevoel dat ik hierbij had ook echt even laten bezinken.

‘Verknipt’ is een hele sterke psychologische thriller en zeker een dikke aanrader als je hier van houdt!

Beoordeling: 4 Kraaien.

Anita:

In ‘Verknipt’ maakt Zoey Mitchell, voorheen Walters, de lezer deelgenoot van haar leven nadat haar man Philip haar heeft ingeruild voor een nieuwe liefde.  Zoey heeft haar ex op zovele manieren dood gewenst!  Maar blaffende honden bijten toch niet?  

In drie delen deelt Zoey in de ik-vorm de barre overlevingstocht die haar leven is.  Ze voelt heel nabij: alle info krijg je uit de eerste hand.  Verdriet, angst, wraak, leugens én twee nieuwe vrienden, Vivian en Mac, sturen haar doen en denken.  Maar wat is echt en wat niet?  Waarom toch heeft Zoey het zo koud ondanks de vele dekens die ze om zich heen slaat?

‘Verknipt’ houdt op elk moment de aandacht vast.  Als lezer verblijf je willens nillens in de duisternis en de verwoestende realiteit die Zoey’s leven is.  Hartverscheurende scènes en verwarrende signalen botsen op muren van kilte.  Het is een verhaal over loslaten en niet kunnen laten gaan.

Sandra J Paul bevestigt nog maar eens dat ze verhalen kan vertellen als de beste.

4,5 kraaien!

Ink:

Verknipt is een ware psychologische thriller, waarbij in je eigen hersentjes ook een knip plaats vindt. Of beter gezegd een flink aantal knippen.

Je gaat van huh, he, naar het zal toch niet tot: ja hoor! Tot neeeeeee joh. 

En als ik het dichtgeslagen heb: maar die ene persoon tegen het einde hoe zit dat dan? Waarna je in gesprek met een medelezer in discussie gaat en je nog lang nadenkt over wie gelijk heeft.

Hoe vaak heb je zo'n boek?

Ik heb genoten van dit bizarre verhaal. Genoten van alle vragen die het tijdens lezen opriep en het langzaam naar een einde nadert, waarna je eigenlijk nog niet klaar bent.

4,5 Kraaien.

Karin K:

Sandra heeft een soepele en beeldende manier van schrijven. Ze heeft een verhaal gecreëerd dat een eenzaamheid uitstraalt waar je soms koud van wordt en dat verwonderd, beangstigd en verbaasd. 

Het gaf mij een gevoel van desolate uitzichtloosheid en wanneer je denkt te weten hoe het zit word je opnieuw op een zijspoor gezet. Toch had ik wat moeite met de slachtofferrol van Zoey, maar het plot maakte dat weer helemaal goed.

De nadruk ligt wel op het psychologische. Het vloeit niet over van vlotte actie. Toch zijn er wel degelijk enkele flink gewelddadige passages. 

Verder is het onmogelijk om wat dieper op het verhaal in te gaan zonder te veel spoilers weg te geven. 

Mede door de vele twists en het verrassende plot, 4 Kraaien.

Eindgesprek leesclub Thrillerlezers met Sandra J. Paul

Regelmatig vindt er bij Thrillerlezers een leesclub plaats. In onze laatste leesclub hebben wij het boek Verknipt van Sandra J. Paul gelezen. In een daarvoor aangemaakte Facebook pagina bespreken we samen onze leeservaringen. Ook de auteur is aanwezig en aan het einde van de leesclub vindt er een eindgesprek plaats via Zoom, waarin we live onze leeservaringen delen en er ook ruimte is om vragen te stellen aan de auteur.

Op vrijdag 7 oktober jl. hadden we het eindgesprek met Sandra J. Paul over haar laatste boek Verknipt. Deelnemers van deze leesclub zijn: Ink, Karin K, Jantsje, Silvie, Anita, Jolanda en Hilona.

Eerst vertellen we allemaal in het kort hoe we het lezen hebben ervaren en we zijn het unaniem eens dat Sandra een meester is in het overbrengen van de verschillende emoties van een ‘verknipte’ hoofdpersonage. Vooral de psychologische diepgang wordt als prettig ervaren. Jolanda vertelt Sandra dat Verknipt wat haar betreft een ‘schoolvoorbeeld van een psychologische thriller is’ en dat zijn we allemaal met haar eens.

Na het delen van onze leeservaring is er de gelegenheid om vragen te stellen aan Sandra.

Anita:
Je lijkt de verhalen zomaar uit je mouw te schudden. Hoe krijg je dat toch voor elkaar en waar haal jij je inspiratie vandaan?

Sandra vertelt dat ze ooit een kort verhaal schreef over Zoey en toen dat op papier stond voelde ze dat ze hier meer mee wilde doen. Toen ze ongeveer 5 jaar geleden op vakantie was in New York en ze langs de High Line en Meat Packing District liep zag ze het verhaal zo voor zich en voelde ze dat het tijd was om er iets mee te doen. Zo ontstond Twisted, uitgebracht onder haar alter ego Joanne Carlton. Veel locaties uit het verhaal, zoals bijvoorbeeld de club of het restaurant bestaan dan ook echt. Al langer was er vraag om dit boek te vertalen naar het Nederlands en zo geschiedde.
Dat Sandra makkelijk verhalen weet te vertellen demonstreert ze ons in de leesclub. Daar worden de leesclubleden getrakteerd op een kort verhaal; Moord in de theekoepel, waarin iedereen een rol speelt.

Jantsje:
Je schrijft psychologische thrillers alsof je het zelf hebt meegemaakt. Hoe lukt het om je zo in die mensen te verplaatsen? Heb je daarvoor geleerd of het in je omgeving meegemaakt. Het lijkt me niet gemakkelijk om te bedenken wat er precies in zo’n iemand omgaat.

Sandra: Ik heb HSP (ontdekt een jaar of vier geleden) , al mijn leven lang uiteraard, en ben altijd erg betrokken geweest bij mensen (vaak té). Daar heb ik mee moeten leren omgaan, maar het helpt me ook wel om in de huid te kruipen van anderen. Voor mij zijn al mijn personages dus ook levensecht. Voor de rest ben ik enorm geïnteresseerd in de menselijke natuur, ik verslind programma's over psychologie, seriemoordenaars, psychopathische en narcistische mensen, en doe er veel research over. Dat is echt een passie van me.
Daarnaast biecht Sandra ook nog 1 van haar quilty pleasures aan ons op. Ze kijkt graag naar Dr. Phill. Als je iets te weten wilt komen over de (afwijkende) psychologie van de mens, is dit een programma waarin alles samen komt. Ook heeft zij een psycholoog in haar familie waar ze terecht kan met haar vragen over psychiatrische aandoeningen.

Silvie:
Hoeveel woorden schrijf je gemiddeld per dag?

Sandra: Dat is een hele moeilijke vraag, want eigenlijk schrijf ik al enige tijd niet meer per dag, maar schrijf ik nu letterlijk in dagen. Morgen heb ik bijvoorbeeld een (vrijgemaakte) schrijfdag en dan doe ik er zo'n 10.000 tot 15.000 op een dag, startend vanaf 8 uur ongeveer tot een uur of zes. Zo plan ik door mijn drukke werkdagen echt vrije momenten in om te schrijven, wat prima werkt voor mij. 1000 of 2000 woorden-dagen of avonden zijn dan meestal voor kortverhalen.

Ink:
Is er iets wat je nog niet hebt gedaan op schrijfgebied dat je voor de toekomst nog graag zou willen realiseren?

Sandra: Ik zou wel een keertje een zogenaamde “Cosy Crime” willen schrijven, waarbij een groep vrouwen de hoofdrol speelt.

Er zijn ook nog inhoudelijke vragen over het verhaal die Sandra tijdens het eindgesprek met ons bespreekt. Uiteraard ga ik deze in verband met spoilers hier niet vertellen.
Verder vertelt Sandra nog over het Genre Lab waarvoor ze samen met 5 andere auteurs werd gevraagd. Genrelab is een creatief traject dat 6 auteurs middels coaching- en feedbacksessies en masterclasses begeleidt bij het schrijven van hun volgende roman. Voor haar eerste editie richt het traject zich op misdaadromans en thrillers.

Na het beantwoorden van de vragen volgt de ronde waarin iedereen zijn recensie en cijfer geeft en als groep komen wij op een mooi cijfer uit. De tijd is voorbij gevlogen en met zijn allen kijken we weer op een zeer geslaagde, gezellige, informatieve leesclub terug.

 

Hilona