Interview met Alexander Olbrechts

 ‘De Lucifermoorden’ van Alexander Olbrechts en het derde deel in de Mythosmoordenreeks  leek wel behekst. Misschien is het in de gegeven context meer aangewezen om het woord ‘verduiveld’ te gebruiken. Het Centraal Boekhuis had per ongeluk alle beschikbare exemplaren van de eerste druk van het boek vernietigd. Het was dus met enige omzichtigheid dat ik het recensieboek las. Het leek me dus leuk om nog even af te stemmen met de auteur over hoe het boek ondertussen is vergaan, hoe hij ertoe kwam om dit boek te schrijven, kortom hoe en waarom ‘De Lucifermoorden’ het boek is geworden dat hopelijk nu veilig en wel in de boekenwinkels is geraakt.

Dag Alexander

-        ‘De Lucifermoorden’ is het derde deel in de Mythosmoordenserie. Leg je nog even kort uit waar de mythosmoorden voor staan? Wat betekent ‘De Lucifermoorden’ in het grotere geheel van de reeks?

In de boeken van de reeks De Mythosmoorden staat telkens een seriemoordenaar centraal die zich laat inspireren door een legende/mythe/sage. Deels omdat ik de research naar de mythologie erg fijn vind, maar ook omdat ik er ietwat andere plaatsen delict mee kan creëren. Ik wil eigenlijk iets anders brengen dan alle andere politiethrillers die er al zijn. Soms weegt de mythologie al wat zwaarder door dan anders, ik laat de flow van het verhaal zelf beslissen hoe ‘heavy’ ik in de mythologie opga. De Lucifermoorden was voor mij een logisch derde deel, omdat ik hier onze Christelijke mythologie (meer bepaald: het Oude Testament) ben gaan lezen. Ik ben door die oude teksten altijd erg gefascineerd geweest.

-        Hoe verzoen je noordse mythologie met misdaadverhalen in het Vlaams-Brabantse?

Ik gebruik de mythologie niet als decor, maar als onderliggende structuur voor de hedendaagse setting van het verhaal. Mythologische verhalen kunnen al snel erg gruwelijk zijn. Ideaal om een seriemoordenaar op los te laten. Waarom Vlaams-Brabant? Wel, dat is de streek die ik ken. We mogen als Belgen best wat meer chauvinisme hebben. Ons land, onze streek, kan net zo’n toonaangevende locaties hebben als andere landen. Er zijn landgenoten die daar op neerkijken. Ik niet.

-        Die verhalen blijven actueel, de menselijke eigenschappen universeel en van alle tijden?

Ik vind net dat een deel van de verhalen uit de Bijbel absoluut niet universeel meer zijn. Ze zijn werkelijk compleet verouderd. Oké, er staan voldoende verhalen in die gaan over liefde, help de behoeftigen, etc… Maar de tijdsgeest van sommige verhalen is echt enorm gedateerd. Ik heb enkele passages uitgekozen die aangeven hoe verwaarloosbaar de rol van de vrouw was in die tijd. Walgelijk eigenlijk. Bijvoorbeeld in het verhaal van Lot: er arriveert een vreemdeling in zijn stad die door de stedelingen verkracht ging worden. Het was een zonde om een onbekende man te laten verkrachten, dus biedt het personage zijn eigen dochters in ruil voor het leven van de vreemdeling… Die verhalen staan nog steeds zo in de Bijbel. Hoe kun je dat überhaupt nog “in de juiste tijdsgeest plaatsen”? Dat is compleet ontwricht en net dat trekt me als schrijver aan om iets mee te doen.

-        De Legende rond Lot, zijn dochters en Sodom en Gomorra uit het boek Genesis gaat regelmatig een hoofdstuk vooraf. Hoe draagt die Bijbelse legende bij aan de thematiek van het verhaal?

In de vorige twee boeken werden de legenden onderzocht en aangehaald door de inspecteurs. Ik wilde voor De Lucifermoorden een andere benadering. Omdat je uit de Bijbel mag citeren en ik die teksten niet door de personages wilde laten opdragen, koos ik ervoor om ze als een soort wederkerende miniproloog weer te geven. Ook die benadering maakt dat dit boek weer net een tikkeltje anders is dan zijn voorgangers.

-        Allemaal parate kennis of ging er heel wat research vooraf aan ‘De Lucifermoorden’?

Het is een totstandkoming van research getriggerd door parate kennis. Ik kon gericht zoeken, want het verhaal van Lot was me gekend, maar ik heb wel veel plezier beleefd door heel wat verhalen eerst op te snorren op YouTube. Met ‘Disturbing Bible Stories’ kom je al heel wat leuks tegen… Een aanrader voor mensen die al eens graag youtuben.

-        Hebben vuur en zwavel een symbolische waarde in het verhaal?

Er is de link naar de Bijbel, uiteraard. God liet vuur en zwavel uit de hemel neerdalen om bepaalde steden te verwoesten. Wat eigenlijk vreemd is, want vuur en zwavel wordt natuurlijk – ook in de Bijbel – aan de duivel gelinkt. Het is die link naar de duivel die ook doorschemert in het verhaal. Iemand die zulke wreedheden uithaalt met zijn medemens, moet toch een satanist zijn?

-        ‘De Lucifermoorden’ start in medias res, ttz op “dag 9”, met onzekerheid over het lot van Rudi Smeets. Welk effect beoogde je hiermee?

De lezer meteen bij de kraag vatten en in het verhaal slepen… Ook de vraag aanwakkeren over wat Odettes rol in de plot zou zijn. Die “fast forward”-techniek is een truc om meteen met spanning te kunnen starten en het verhaal krachtig af te trappen. In de vorige twee delen gebeurde dat door de moordenaar naar voren te schuiven. Maar ik wil niet steeds via hetzelfde patroon werken, dus zocht ik naar een andere opbouw van het verhaal.

-        Je koos voor een thriller met raamvertelling met verschillende vertellers en tijdslagen. Waarom deze narratieve techniek?

Specifiek omdat ik graag een andere dynamiek wilde dan in de voorgaande delen. Ik denk toch dat een lezer niet graag tweemaal  hetzelfde boek wil lezen, en ik als auteur wil al helemaal niet tweemaal hetzelfde boek schrijven. Zeker in een reeks is die variatie erg belangrijk. Ik zoek naar andere invalshoeken, vooral om het voor mezelf leuk te houden, maar ook om de lezer iets anders te kunnen bieden. Ik schreef die eerste drie delen over een verloop van vier jaar, dus ik kon ook andere manuscripten tussendoor schrijven, waardoor ik als auteur andere dingen kon doen. Maar sommige lezers lezen de delen van een reeks vlak na elkaar, soms zelfs binnen dezelfde week. Net daarom vind ik het belangrijk om die toon telkens een beetje anders te zetten.

-        Hoe draagt de wisselwerking tussen heden (het lopende onderzoek) en verleden (de jaren ’80) bij aan de spanning?

Draagt die bij aan de spanning? Misschien verlaagt die zelfs de spanningsboog…? Ik wilde vooral die twee verhalen vertellen en verschillende aanknopingspunten maken tussen het heden en het verleden.

-        Hoe verklaar je de keuze van de cover? Het liefelijke lammetje in combinatie met ‘De Lucifermoorden’?

Daar wilde ik graag wat contradictie in verwerken. De naam van de duivel in combinatie met het Lam (Gods). Het licht en de duisternis. Het goede en het Kwade. Het ultieme duel. Het ultieme cliché. De reacties op de cover reveal vond ik erg vermakelijk! Sommige mensen reageerden exact zoals ik had gehoopt. Hoe kan zo’n lief lammetje gecombineerd worden met een heftige thriller. Het is fijn om met die uitersten te spelen. In cliché schuilt een bepaalde kracht; ze zijn niet voor niets clichés geworden.

-        Wat maakt hoofdinspecteur Rudi Smeets tot een interessant en gelaagd personage in deze thriller?

Ik vind Rudi een fijn personage om over te schrijven. Hij is een semi-depressief, brommerig, licht misantropisch figuur. Ik denk dat iedereen wel iemand kent die tegen dit soort figuren aanschurkt. Maar onder die verschrompelde lagen ligt er af en toe een zachte laag, zo kun je toch hier en daar wat verrassen en laat je de ruimte voor evolutie van het personage.

-        Hoe persoonlijk is de verhaallijn rond Rudi en Odette voor u als auteur?

We kregen in de familie te maken met dementie. Weliswaar niet jongdementie, maar toch… Ik vind dat een vreselijke ziekte. De geest sterft stilaan en het lichaam blijft voorleven. Ik vind dat erg gruwelijk. Het idee dat je beseft dat je stilaan de grip op je bewustzijn aan het verliezen bent en een gevangene zult worden in je eigen lichaam…

-        Welke passage tout court ligt jou persoonlijk het meest aan het hart?

Die waar Lucas over zijn onvruchtbaarheid vertelt en hun relationeel geworstel met het mucoviscidosegen.

-        Zie je de dader(s) uitsluitend als schuldig, of ook als product van hun verleden?

Een goede combinatie van beiden!

-        Hoe belangrijk is het voor u dat de lezer zich de scènes intens kan voorstellen, inclusief geur en lichamelijkheid? Hou je geweld altijd functioneel of ga je wel eens bewust over the top?

Ik vind dat erg belangrijk. Zulke boeken lees ik zelf het liefst. Ik hou ervan als lezers me komen vertellen dat ze in het verhaal werden gezogen en als het ware “de film” voor ogen zagen. Voor sommige lezers zal dat ongetwijfeld een afknapper zijn, maar ik denk dat dat misschien één van mijn sterktes is als auteur.

-        Ik vergelijk je graag met Chris Carter. Vind je dit een compliment of liever niet?

Ok, dat wordt een quote op een volgende kaft! Hahaha, ik vind dat een groot compliment! Los van het feit of je Carter goed vindt of niet, vergeleken worden met internationale bestsellers is altijd megafijn!

-        Verwacht je dat lezers vooral meegaan in de spanning, of hoop je dat ze ook blijven hangen bij de morele vragen? Mag een boek/literatuur ook bewust ontregelen?

Elke lezer mag uit het boek halen wat die eruit wil halen. Ik hou er wel van om met wat morele kwesties te spelen, maar het ligt er nergens vingerdik op dat het een verplichte kost is om daarmee bezig te zijn. Ik wil de lezer vooral enkele uren meenemen in mijn verbeelding en afleiden. Ik ben een verhalenverteller, dus ik wil gewoon mijn verhalen vertellen en ben erg blij met iedereen die ze wil lezen!

-        Wat hoopt u dat lezers meenemen uit ‘De Lucifermoorden’, los van de spanning?

Goesting om deel 4 te gaan lezen, of een van mijn andere boeken.

-      

  Tot slot: Schrijf je nog een nieuwe thriller binnen deze reeks en wanneer mogen we die verwachten?

Ik heb nog twee thrillers voor deze reeks in gedachten en na het vijfde deel, zou ik graag het doek over De mythosmoorden laten vallen. Ik hou er niet van om ellelange reeksen te lezen, dus waarom zou ik ze dan schrijven? Eigenlijk wilde ik al stoppen na het vierde boek in de reeks, maar het einde dat ik voor dat boek heb gepland zal een vervolgboek verlangen, vrees ik…

Dankjewel voor jouw tijd en interessante antwoorden, Alexander. Doel met ‘De Lucifermoorden’ bereikt, zou ik zeggen: ik heb heel veel goesting om deel 4 te lezen en iets zegt me dat ik niet alleen ben!

Anita voor Thrillerlezers!

Anita interviewde Pia Pauwels

 

‘Waar de wind slaapt’ van Pia Marie Pauwels is een internationale thriller gebaseerd op waargebeurde feiten. Op de cover trekt één vraag onmiddellijk de aandacht: ‘Durf jij de waarheid over MH370 onder ogen te zien?’ Ontdekt de lezer dan de waarheid in het boek? De persoon die op deze vraag kan antwoorden is Pia Marie Pauwels zelf.

 

Dag Pia, stel je jezelf even kort voor aan de thrillerlezers.

Geboren als Pia Marie Pauwels in Antwerpen groeide ik op in België, waarna ik een tijd in het buitenland woonde: van Frankrijk en Spanje tot de Verenigde Staten. Na mijn studie Geschiedenis (UA) werkte ik in de luchtvaart. In mijn boeken meng ik graag verschillende genres; spanning, drama, humor en romantiek lopen er vaak mooi in elkaar over.

Ik debuteerde in 2022 met Muizen in het Bed, een humoristische roman over het plattelandsleven in Zuid-Frankrijk, geïnspireerd door mijn eigen ervaringen daar. Daarna volgden Hoor de stilte spreken (2023) en Verloren in het verleden (2024). Met mijn achtergrond in geschiedenis, mijn liefde voor reizen en mijn fascinatie voor waargebeurde mysteries probeer ik realiteit en fictie te verweven op een manier die nog lang bij de lezer nazindert.

Vandaag woon ik in de Antwerpse Kempen, waar ik werk aan een spannende trilogie.

 

Wat precies, welke gebeurtenis inspireerde jou tot het schrijven van ‘Waar de wind slaapt’?

Met een carrière in de luchtvaart kon ik er haast niet omheen. In 2024 was het tien jaar geleden dat vlucht MH370 spoorloos verdween, en het mysterie haalde opnieuw de actualiteit. Meteen begon ik te speculeren over wat er gebeurd kon zijn, maar deze keer niet als voormalig purser, wel als thrillerauteur. Mijn schrijfmodus schoot meteen in gang: scenario’s flitsten voorbij en nog diezelfde dag schetste ik de grote lijnen van het verhaal. Het einde liet ik open, bewust, om er later verder op te kunnen broeden.

Dat er binnenkort opnieuw een zoekoperatie wordt opgestart om het verdwenen toestel te vinden, bewijst hoe actueel en intrigerend dit mysterie nog steeds is.

 

De verdwijning van MH370 en de crash van MH17 blijven mysteries. Wat trok jou het meest aan in deze gebeurtenissen?

Toen op 8 maart 2014 een Boeing 777 met 239 mensen aan boord van Kuala Lumpur naar Beijing verdween, was ik meteen geïntrigeerd. Vliegtuigen verdwijnen niet zomaar: er is aan boord meer dan genoeg technologie om dat te voorkomen. Dat het toestel nooit werd teruggevonden – ondanks een van de grootste zoekacties in de luchtvaartgeschiedenis – maakte het mysterie alleen maar fascinerender.

Met mijn achtergrond en netwerk in de luchtvaart voelde ik bijna een verantwoordelijkheid om dit onderwerp te verkennen, en om er een thriller rond te bouwen die zowel spannend als respectvol is.

 

Welke uitdagingen kwam je tegen tijdens het schrijven van dit boek? Hoe ga je als auteur om met feiten, speculaties en fictieve invulling van feiten? Hoe bewaak je de balans tussen feitelijke bronnen en creatieve vrijheid?

Ik begon met uitgebreid onderzoek naar wat er precies gebeurde en wat er misliep. Ik dook onder andere in het bijna 500 pagina’s tellende Maleisische eindrapport, waarin geen sluitende oorzaak wordt genoemd. Vast staat alleen dat het toestel bewust van zijn route is afgeweken, maar wie daar verantwoordelijk voor was, blijft onbekend. Dat open einde vormt een ideale voedingsbodem voor fictie.

Rond de verdwijning circuleren bovendien talloze theorieën: van technische defecten tot geopolitieke intriges. Door die verschillende hypothesen naast elkaar te leggen en tegen elkaar af te wegen, kon ik een verhaal creëren dat spannend is, maar tegelijk stevig verankerd blijft in de realiteit. Zo rust de hardnekkige aanname dat het toestel in de Indische Oceaan neerstortte bijvoorbeeld op berekeningen van één enkele Inmarsat-analist. In mijn boek krijgt de lezer te zien dat andere feiten dat scenario net wankel maken.

Omdat de ware toedracht nooit werd vastgesteld, moest ik de ontknoping zelf invullen, maar wel binnen de grenzen van wat wél bekend is. Het resultaat is een plausibel scenario dat zou kúnnen gebeurd zijn. Of misschien toch niet.

 

De flaptekst opent met de vraag: “Hoeveel is de waarheid waard als niemand haar wil horen?” — wat betekent die vraag voor jou persoonlijk?

Meer dan elf jaar na het verdwijnen van vlucht MH370 wachten de families van passagiers en bemanning nog steeds op antwoorden, terwijl duidelijk is dat er mensen moeten zijn die meer weten dan wat publiek werd gemaakt.

Sommige waarheden kunnen zo ontwrichtend zijn dat ze bewust niet worden uitgesproken. Misschien omdat ze politieke, economische of diplomatieke gevolgen zouden hebben die moeilijk te bevatten zijn. En dat roept de vraag op: zijn we als samenleving altijd bereid om de volledige waarheid onder ogen te zien, zelfs wanneer die ons vertrouwen in de wereld om ons heen zou aantasten?

 

Waarheid kan gevaarlijk zijn. Kan ze waardevoller zijn dan het leven zelf, denk je?

Waarheid heeft kracht. Ze kan bevrijden, maar ook schade aanrichten. Precies daarom wordt er in thrillers zo vaak voor gevochten én voor vermoord. In Waar de wind slaapt is de waarheid een drijvende kracht: wie er toegang toe heeft, bepaalt de richting van het verhaal.
Is ze waardevoller dan het leven? In fictie soms wel, omdat personages keuzes maken die voortkomen uit loyaliteit, schuld of angst. In het echte leven zou ik zeggen: de waarheid is waardevol, maar nooit meer dan een mensenleven.

 

Welke kernwoorden zou je zelf gebruiken om ‘Waar de wind slaapt’ te vatten?

Spanning – verlies – hoop – eerbetoon – waarheid.

 

Hoofdpersonage in jouw boek is Franky Avonds. Wie is zij?

Francesca Avonds, of Franky, is niet alleen de vriendin van de vermiste gezagvoerder; ze stond oorspronkelijk zelf ingeroosterd op de vlucht die verdween. Precies dat gegeven maakt haar vastberaden om tot op de bodem uit te zoeken wat er werkelijk is gebeurd. Waarom werd de communicatie abrupt verbroken? Welke koers vloog het toestel na het laatste contact?

 

Wat maakt Franky voor jou het juiste personage om de lezer door dit verhaal te leiden?

Franky kan niet geloven dat Jack, haar partner, iets met de verdwijning te maken zou hebben, zoals aanvankelijk ook werd gesuggereerd kort na het incident met MH370. Haar persoonlijke betrokkenheid en zoektocht naar antwoorden trekken de lezer mee door het mysterie en de spanning van het verhaal.

 

Franky beleeft een mix van hoop, schuldgevoel, woede en verdriet. Welke emoties  waren het moeilijkst om geloofwaardig neer te zetten? Welke emotie trof jou het meest?

Om de emoties van Franky geloofwaardig te maken, probeer ik me volledig in te leven in het verhaal. Ik ga terug naar persoonlijke, herkenbare gevoelens: Jack stuurde bij aankomst altijd een appje naar Franky – een klein, intiem ritueel. Mijn man, zelf cabin crew bij Brussels Airlines, doet exact hetzelfde. Het idee om ooit wakker te worden zonder dat geruststellende berichtje raakte me diep. Het hielp me om de angst en het verdriet van Franky te voelen en op papier te zetten.

Daarnaast leunde ik sterk op een vriendin in Kuala Lumpur, die als vrouwelijke piloot werkt. Haar ervaringen en inzichten vonden direct hun weg in Franky’s karakter. Ze las het manuscript meerdere keren, fungeerde als klankbord voor theorieën en scenario’s, en waakte over de technische correctheid van de luchtvaartdetails. Zonder haar steun zou het verhaal nooit dezelfde geloofwaardigheid hebben gehad.

 

Hoe zou je Franky’s ontwikkeling doorheen het verhaal omschrijven?

Franky ontwikkelt zich van de rol van ‘vriendin van de gezagvoerder’, die afwachtend samen met de andere familieleden op nieuws wacht, tot een vastberaden ‘voorvechter van de waarheid’. Ze wacht niet langer passief op antwoorden, maar gaat actief op zoek. Ze wordt kritischer en stelt alles in vraag – iets wat volgens mij tegenwoordig helaas te weinig gebeurt.

 

Je was zelf werkzaam in de luchtvaart. Wat droeg jouw eigen ervaring in die wereld bij aan het uitwerken van dit verhaal?

Mijn beroepservaring gaf me niet alleen de kennis om dit boek realistisch neer te zetten, maar het schrijven ervan was ook een emotionele reis. Al die honderden vluchten – soms met technische of medische incidenten, soms door hevige stormen – kwamen tijdens het schrijven weer tot leven. Ik beleefde ze opnieuw, wat ervoor zorgt dat Waar de wind slaapt niet alleen een spannende thriller is, maar ook doordrenkt van echte emoties.

 

Heb je tijdens het schrijven nieuwe inzichten opgedaan of zijn je gevoelens veranderd t.o.v. die mysteries?

Mijn fascinatie en verwondering zijn alleen maar gegroeid. (Lacht)

Tijdens mijn onderzoek stuitte ik op talloze nieuwe mysteries en theorieën, die stuk voor stuk een rijke inspiratiebron vormen voor toekomstige verhalen. Het blijft een intrigerende puzzel waar ik nog vaak over nadenk.

 

Elk hoofdstuk begint met een citaat. Op welke manier helpen die citaten (jou) om het verhaal te dragen?

Het vinden van een titel voor een boek, maar ook voor een hoofdstuk, is altijd een uitdaging. Toen ik tijdens het schrijven bij een van de eerste hoofdstukken een Boeddha-citaat als subtitel gebruikte – een citaat dat ook in de dialoog voorkomt – besefte ik dat dit een goed ritme gaf aan het verhaal. De citaten ondersteunen de inhoud van elk hoofdstuk, zetten aan tot nadenken en bieden vaak een sprankje hoop te midden van het mysterie.

 

Met dit boek geef je een stem aan bemanningen en passagiers van rampvluchten en van vluchten MH370 en MH17 in het bijzonder. Waarom is dit voor jou zo belangrijk?

Naast het thrillerelement zit er ook een diepere laag in het boek. Ik hoop dat lezers even stilstaan bij de 239 mensen die die nacht hun leven verloren – passagiers en bemanning die nooit meer thuiskwamen. Daarom heb ik het boek ook aan hen opgedragen. Voor mij was het schrijven niet alleen een creatief proces, maar ook een vorm van eerbetoon. Zoals ik in het verhaal schrijf: “Maar als de waarheid een stem nodig heeft, dan ben ik die stem.”

Ik heb tien jaar als vliegend personeel bij VLM Airlines gewerkt. Hoewel passagiers vaak denken dat we alleen aan boord zijn om hapjes en drankjes te serveren, is onze voornaamste taak de veiligheid van de passagiers en collega’s te garanderen. We worden er voortdurend op getraind, en het idee dat iets fout kan gaan, zit altijd in ons achterhoofd – al hoop je dat het nooit zal gebeuren, zeker niet met een fatale afloop.

Ik wilde dan ook vooral dat die mensen geen nummertjes in de statistieken zijn, maar mensen van vlees en bloed die het leven lieten en nog steeds gemist worden.

 

Kijkt de lezer finaal de waarheid omtrent de verdwenen vlucht in de ogen?

De communicatie- en volgsystemen spelen een cruciale rol in de verdwijning van MH370 en dus ook in Waar de wind slaapt. Het gefaseerd uitvallen van het vliegtuigcontact, het terug opstarten van een enkel systeem, en de downgrade van het entertainmentsysteem de dag ervoor, zijn elementen die aantonen dat de verdwijning geen ongeluk was, maar een bewust geplande actie. Maar door wie?

Wat er die nacht echt gebeurde, zullen we waarschijnlijk nooit volledig weten, en toch probeer ik in deze thriller een antwoord te geven op de vragen die bij lezers rijzen. Misschien zal de toekomst ooit uitsluitsel bieden…

 

‘Waar de wind slaapt’  is inderdaad een spannende thriller geworden waarin emoties zoals verlies, twijfel, schuld en vastberadenheid om de waarheid boven tafel te krijgen ook de aandacht claimen en krijgen. Het boek werd een mooi eerbetoon aan al die passagiers die tot op vandaag nog steeds gemist worden.

Dankjewel voor jouw verhelderende antwoorden op mijn vragen.

Anita voor Thrillerlezers!

In gesprek met Dominique Biebau

 ‘Duivelsklauw’ van Dominique Biebau bevat meer dan spanning alleen. Na een spannende proloog ontvouwt de misdaadroman zich tot een gelaagd verhaal over bijgeloof, irrationele angst, uitsluiting, schuld en wraak. Tegen het decor van het dorp Mollendaal en geïnspireerd door Edgar Allan Poe en andere gotische klassiekers, houdt de auteur de lezer een ongemakkelijke spiegel voor. Hoe kwam Duivelsklauw tot stand, wat heeft Edgar Allan Poe hiermee te maken en waarover gaat de essentie van het verhaal? Dominique Biebau geeft antwoord.

Dag Dominique

-      Jouw nieuwe misdaadroman brengt ons opnieuw naar Mollendaal. Voor de nieuwe lezers, waar ligt Mollendaal?

 

Mollendaal bestaat niet echt (spoiler), maar het heeft wel een bestaande naam. Ik woon in Bierbeek in Vlaams-Brabant en in de buurt ligt een gehucht met de naam Mollendaal, een paar huizen in de schaduw van het  Meerdaalwoud. De naam fascineerde me zo hard dat ik het als locatie gebruik voor mijn boeken. Ik zie het als een soort Vlaamse versie van Midsomer, de dorpjes uit de gelijknamige Britse crimiklassieker.

 

-      ‘Duivelsklauw’ opent met een heftige scène. Welk effect wou je sorteren?  

 

Het boek begint inderdaad met een typische cliffhanger: een vrouw ligt onder een slingerende valbijl die langzaam dichterbij komt – een knipoog naar Edgar Allan Poe’s kortverhaal The Pit and the Pendulum. De lezers weten nog niet wie de vrouw onder de valbijl is – dat wordt pas later duidelijk. Hopelijk zet hen dat aan om verder te lezen.

 

-      Jaren terug, in Mollendaal, kwam het Schervengericht samen en werden Edward en zijn moeder uit het dorp verbannen. Deze vorm van ‘rechtspraak’ is fictief of heeft echt bestaan?

 

Het Schervengericht is losjes gebaseerd op de gelijknamige praktijk uit het Oude Athene. Daar kon je iemand verbannen door zijn naam op een scherf te schrijven. Wie voldoende tegenstemmen kreeg, moest de stad verlaten. In mijn boek wordt Edward verbannen, een jongen met een gigantische moedervlek op zijn gezicht. De burgers van Mollendaal besluiten hem en zijn moeder weg te jagen omdat ze bang zijn voor zijn misvormde gezicht.

 

-      Is Duivelsklauw een hommage aan de gothic novel?

 

Absoluut. Als student Germaanse talen verslond  ik gothic novels, het was ook een van mijn keuzevakken. Duivelsklauw bevat alvast heel veel verwijzingen naar  - uiteraard – het werk van Edgar Allan Poe, maar ook Frankenstein, Dracula, de werken van Coleridge passeren de revue. Het zijn werken die vaak draaien om anders zijn en hoe de maatschappij daarmee omgaat. Ze stellen ook de vraag: ‘Wie is nu eigenlijk het monster? De persoon die afwijkt, of net de gemeenschap die mensen afwijst op basis van hun uiterlijk.’

 

-      Edgar Allan Poe speelt een belangrijke rol in jouw boek. Is Duivelsklauw een eerbetoon aan Poe? Of zijn de verhalen van Poe de literaire laag waaruit jouw verhaal is ontkiemd? Wat trekt jou aan in zijn werk?

 

Het is moeilijk om géén fan van Poe te zijn. De man ligt aan de basis van het moderne horrorgenre en van het detectiveverhaal. Het is ook een fascinerende persoonlijkheid, hoewel sommige elementen uit zijn biografie wel wat hedendaagse wenkbrauwen doen fronsen (zo trouwde hij toen hij 26 was met zijn 13-jarige nicht). Voor de rest is hij het prototype van de ‘poète maudit’, de schrijver die ten onder gaat aan zijn eigen schrijverschap. Zelfs na zijn dood blijft hij mensen inspireren. Zo is er de anekdote van ‘Poe-toaster’, een onbekende persoon die elk jaar op de verjaardag van Poe een fles cognac en enkele rozen achterliet op zijn graf.

-      Elk spel is geïnspireerd op een Poe-verhaal. Welk Poe-verhaal vond jij het leukst om te verwerken in jouw boek?

Dat is een moeilijke vraag. Ik heb Poe’s werken als een grabbelton gebruikt, maar als ik dan toch moet kiezen… Het verhaal Het masker van de rode dood is misschien wel mijn favoriet: een verhaal waarin een rijke prins een luxefeest organiseert terwijl zijn volk wordt getroffen door een pestepidemie, wat natuurlijk slecht afloopt. In Duivelsklauw heb ik van het feest een soort escaperoom gemaakt. Ik vond het alvast heerlijk om de deelnemers aan diabolische opdrachten te onderwerpen. Ik vraag me af wat dat over mij zegt…

😊

-      Met welke passage in het boek zou je lezers willen verleiden tot het aankopen van jouw boek?

Ik zou dit fragment nemen: de moeder van Edward leest hem een sprookje voor – net voordat ze uit het dorp worden weggejaagd.

Het contrast tussen de intieme moeder-zoonband en de angstaanjagende buitenwereld vind ik iets hartverscheurends hebben. Als ouder proberen we uiteindelijk altijd onze kinderen te beschermen, maar dat lukt jammer genoeg niet altijd.

Vroeger

Elke liefde begon met een vraag. Iemand die voor je stond en zei: ‘Ik zie je graag. Jij mij ook?’ Elke liefde begon met een vraag – behalve één soort: die van een moeder voor haar kind. Die startte met een antwoord. ‘Ik hield al van jou voor je er was.’
Ze had nooit gedacht dat liefde zoveel pijn kon doen.

***

‘Mama, kan je me nog eens het verhaal vertellen van Anabelle en het Beest?’
‘Belle, lieve schat,’ corrigeerde zijn moeder hem met een glimlach.
‘Ja, dat!’ riep het jongetje enthousiast.
Ze plofte naast hem neer op het kleine bed dat krakend protesteerde onder hun gewicht. Haar hoofd zat vol lijstjes met dingen die ze nog moest doen. Ze was moe.
Haar zoontje lag onder een donsdeken met daarop een breed grijnzende Mickey Mouse afgebeeld, zijn magere armen en benen staken als sprietige takken onder het deken uit. Zijn ogen straalden, iets wat ze moeilijk kon weerstaan. Er zat de laatste tijd steeds vaker een doffe glans in de blik van haar zoon. Echt verwonderlijk was dat niet. Kinderen konden wreed zijn.
Ze drukte haar vermoeidheid uit als een opgerookte sigaret. ‘Ik heb dat al zeker tien keer verteld,’ zei ze met zachte stem. ‘Misschien wel honderd keer.’
De jongen knikte enthousiast. ‘Het is mijn lievelingsverhaal.’
Zijn moeder aaide door zijn donkere haren en ontblootte daarmee de karmijnrode wijnvlek die het leven van haar zoon zo beheerste. Wijnvlek. De naam klonk feestelijker dan de realiteit. Alsof iemand tijdens een receptie een glaasje rood op haar zoon had gemorst.
‘Volgens mij ken je het verhaal al beter dan ik.’
Opnieuw knikte de jongen.
Ze nam het boek voorzichtig van de plank en legde het open op haar schoot.

***

‘En ze leefden nog lang en gelukkig.’ Ze sloot het boek en stopte haar zoon zorgvuldig in. Hij was halfweg het verhaal al in slaap gevallen. Ze had het verhaal vooral aan zichzelf verteld.
Net op dat ogenblik werd op de deur gebonsd.

 Niet alleen Poe, ook Shelley met Frankenstein, sprookjes en film lijken voor jou bronnen van inspiratie. Waarin zit de kracht van literatuur volgens jou?

Literatuur is een vluchtheuvel, een plek waar je naartoe kan als de wereld rondom te chaotisch en te hard lijkt. Toch is het meer dan escapisme, als lezer kom je immers altijd terug naar de realiteit, maar dan wel met een rugzak vol waardevolle ideeën en verhalen die je kunnen helpen in het dagelijkse leven. Als mijn boeken een ding gemeenschappelijk hebben is het misschien wel de onvoorwaardelijke liefde voor boeken en verhalen (en dat is ruimer dan ‘literatuur’). Judith, een van de hoofdpersonages, is niet voor niets een bibliothecaris.

-      Wie de dader is is niet lang een geheim. Waar draait het dan om in jouw misdaadroman? Kan je dat in enkele trefwoorden samenvatten?

Duivelsklauw is niet echt een klassieke whodunit, want je weet inderdaad al snel wie de dader is. In dit boek draait het meer om de zoektocht naar de identiteit van het slachtoffer en om de afloop. Je wilt vooral weten hoe het met de hoofdpersonages afloopt – en dan vooral met Edward, de jongen die eigenlijk nooit echt een kans gekregen heeft.

-      Vergis ik me of is de sfeer die rond de Moordwijven hangt enigszins anders dan in ‘De Christiemoorden’?

De sfeer is een stuk donkerder, wat ook te maken heeft met de auteur die ik in de kijker zet. Het gaat er in Agatha Christies boeken – ondanks alle moord en doodslag – best wel gezellig aan toe. Haar boeken zijn vroege voorbeelden van cosy crime, iets waar je Edgar Allan Poe niet echt kan van beschuldigen. Ik was nochtans gestart met het idee om een boek te schrijven dat ook stilistisch aansloot bij De Christiemoorden, maar gaandeweg merkte ik dat de duisternis die in Poe’s verhalen zit toch ook wel doorsijpelde naar mijn eigen schrijfstijl. Toch heb ik geprobeerd om hier en daar wat humor binnen te smokkelen.

-      Mag de lezer empathie voelen voor Edward, ondanks zijn daden? Wie of wat is het echte monster in ‘Duivelsklauw’? Werd je ook geïnspireerd door de ideeën van Jean-Jacques Rousseau?

Ik heb zelf alvast een grote sympathie voor Edward. Door zijn moedervlek is hij al snel het slachtoffer van pestgedrag en verandert hij van een open, onschuldig kind in iemand die hij niet wil zijn. Hij verandert in datgene dat de anderen in hem zien: een monster. Zo speelt hij de rol die anderen voor hem gekozen hebben. En ja, ik denk dat die anderen eigenlijk de echte monsters zijn in dit verhaal. Ik heb me niet bewust laten inspireren door Rousseau, maar het klopt natuurlijk wel: geen enkel mens wordt als een monster geboren. Monsters worden gemaakt – en meestal door ‘gewone’ mensen zoals Aloïs.

-      Welk thema moet de lezer volgens jou als centraal thema in de roman ontdekken? Wat is de essentie van deze misdaadroman?

Elke misdaadroman heeft natuurlijk ‘misdaad’ als thema, maar Duivelsklauw draait toch ook om hebzucht. Edward neemt wraak op het dorp dat hem heeft verjaagd door misbruik te maken van de kleine kantjes van de dorpelingen. Hebzucht is daar zeker één van.

-      Hoe belangrijk is humor voor u, zelfs in een grimmig verhaal als dit?

Humor is heel erg belangrijk. Uit de eerste reacties blijkt ook dat lezers die humor wel weten te appreciëren. Mijn boeken geven me de kans om over een heleboel dingen mijn mening te geven en die verpak ik maar al te vaak in grappige stukjes. Vooral de personages Eline en Sien, de oudere dames die de leesclub Met Thrillende Vingers hebben opgericht, zijn me op dat vlak heel dierbaar. Eline is een heerlijk cynische vrouw die overal wel een pittige mening over heeft.

-      Mollendaal lijkt een miniatuurversie van onze maatschappij. De roman toont hypocrisie, bekrompenheid en egoïsme zonder veel genade. Is schrijven voor u ook een vorm van maatschappijkritiek?

Het is niet mijn bedoeling om mijn lezers een geweten te schoppen, want dat werkt toch niet. Nu en dan laat ik wel wat maatschappijkritiek doorsijpelen in mijn teksten, maar dat is zeker niet het hoofddoel. Bovendien heb ik ergens wel begrip voor de kleine kantjes van de mensheid – humor kan daar ook wel bij helpen. Niemand is uiteindelijk honderd procent goed of slecht. Uiteindelijk ploeteren we allemaal.

-      Begrijp je me als ik zeg dat de lezer zich ongemakkelijk zou kunnen voelen tijdens het lezen van dit verhaal? Is dat ook wat je wil bereiken?

Ook dat was niet mijn hoofdbedoeling. Ik wil vooral een spannend verhaal vertellen en ervoor zorgen dat mensen meeleven met mijn personages – ook al doen die soms dingen die niet helemaal juist zijn.

-      Tot slot: Kreeg je al lezerreacties binnen? Wordt het boek ontvangen zoals je het je gewenst hebt?

De eerste recensies zijn inderdaad al binnen en die zijn voor het grootste deel echt positief. Sommigen geven aan dat dit boek net iets literairder is dan zijn voorganger, De Christiemoorden. Anderen wijzen er wel op dat het begin een harde noot is om te kraken: er komen veel vertelperspectieven bij elkaar en dat maakt het misschien wat moeilijker om ‘in’ het verhaal te geraken, maar als je er eenmaal in zit … 😉

Dankjewel Dominique voor jouw verhelderende antwoorden die een waardevolle aanvulling zijn op het verhaal in ‘Duivelsklauw’. Hopelijk gebeurt er snel weer wat in Mollendaal en maak je ons er deelgenoot van.

Graag gedaan! Dank je voor het gesprek.

Anita voor Thrillerlezers!