In gesprek met Barbara De Smedt

 

In 2020 verscheen ‘Blauw’.  Vriendinnen Barbara De Smedt en Joke Vander Aa publiceerden hun eerste boek onder het pseudoniem J. B. Ocean.  Vorig jaar ging Barbara solo met de psychologische thriller ‘Alleen’.  En ze is terug!  Met haar tweede psychologische ‘Roadtrip naar nergens’.  Barbara De Smedt heeft duidelijk de schrijfmicrobe te pakken.  Op naar Portugal dus, om de schrijfster enkele vragen in verband met haar laatste ‘kindje’ voor te leggen.

• Hallo Barbara.  Blij je weer te mogen spreken!  Alles goed met jou?  Al helemaal thuis in Portugal?

Ja hoor, we wonen hier nu achttien maanden en ik zou het niet anders meer willen! Al wilde ik wel dat ik meer naar België zou kunnen reizen om familie en vrienden te bezoeken, maar door dat lelijke virus kan dat nog niet.

• Na ‘Alleen’ ligt nu jouw volgende soloproject ‘Roadtrip naar nergens’ in de winkel.  Heb je nu voor jezelf bevestigd gekregen dat je voluit voor het schrijven gaat?

Ik denk daar niet zo over na. Op dit moment maakt schrijven een groot deel van mijn leven uit, dus nu zeg ik volmondig ‘ja!’, maar je weet nooit wat de toekomst brengt.

• Kan je op dit moment al leven van je schrijven?

Nee, haha! Ik heb net de eerste royalties van ‘Alleen’ ontvangen, voor 2020. Maar dat ging maar over twee maanden (november en december) want het boek kwam pas op het einde van het jaar uit. Royalties worden jaarlijks betaald, dus voor mij is het wachten nu tot april 2022. Ik denk dat het bijna onmogelijk is om als Vlaamse van je boeken te leven, of je moet Lize Spit heten en vertaald worden.

• Wat vond je nu het gemakkelijkst: je eerste boek ‘Alleen’ schrijven of je tweede ‘Roadtrip naar nergens’?

Een boek schrijven is super hard werken voor mij, dus makkelijk zou ik geen van beide noemen. Al werkte ik aan Roadtrip iets meer gestructureerd, waardoor ik minder heb moeten herschrijven.

• Bevat ‘Roadtrip naar nergens’ autobiografische elementen?  Schreef je dit boek met je eigen ‘roadtrip’ in gedachten?

Niet autobiografisch in de zin van dat ik me met een van de personages identificeer, maar er zitten wel details in die ik uit mijn eigen leven heb gehaald, zoals de autoband die Michelle op het strand vindt, met daarop ‘percebes’ en die haar aan een kerstkrans doet denken. Die heb ik zelf gevonden. Net als de haai.

• Hou je goede herinneringen aan die reis?  Is er een anekdote die je zou willen delen met ons?

Hele goede herinneringen. Oei, een anekdote, daar moet ik diep over nadenken. Er is zoveel gebeurd! Ik hield er wel een blog over bij, misschien is dat leuk om naar te verwijzen? www.lazybird.be

• Denk je ooit nog terug te keren naar België?  Zou het eindstation van jullie reis in België kunnen liggen?

Zeg nooit nooit, maar ik heb echt geen idee. Voorlopig is Portugal ons thuisland en wil ik dat mijn dochter hier afstudeert van de middelbare school. Daarna zien we weer verder.

• Michelle vindt een blauwe haai op het strand.  Dat is jou ook al overkomen, dacht ik.  Ben je er dan ook naast gaan liggen?  Was je op dat moment al ‘Roadtrip’ aan het schrijven en was dat jouw manier van inleven in jouw verhaal?

Ja ik ben er dus ook naast gaan liggen, al was de mijne wel kleiner dan die van Michelle. Maar ik ben dat beeld pas gaan gebruiken toen het in me opkwam tijdens het schrijven, het was zeker niet bewust.

• Zo’n vondst is dan toch van goudwaarde?  Zoek je daar bewust naar?

Nee, echt niet. Leef je leven, schrijf erover. Als je heel de tijd met je boek in je hoofd zit kan je niet leven. Je kan dat trouwens niet forceren. Je kan wel bewuster leven, of liever bewuster be-leven, dat helpt.

• Voor Michelle betekent naast een haai gaan liggen qua uitdaging al heel wat.  Waarmee heb jij jezelf ooit al ferm uitgedaagd?

Ik ben gaan snorkelen in Tahiti, waar ook veel haaien zitten. Ik ben eigenlijk bang van water, haha!

• Ben jij een durfal?  Een avonturier?

Nee! Integendeel! Maar ik hou wel van een uitdaging en zoek graag de grenzen van mijn comfortzone op door ‘ja’ te zeggen tegen dingen waartegen ik beter ‘nee’ zou zeggen.

• Wat staat er al lang op jouw bucketlist en wil je zo vlug als mogelijk afstrepen?

Bovenaan stond bij mij jarenlang ‘een boek schrijven’, maar dat hebben we dus gehad, haha. Ik zou graag opnieuw rondreizen met de camper, maar dan ook door Scandinavië.

• Michelle had Heleen.  Heb jij ooit een Heleen gehad?

Jazeker, ik was ook een outsider en had een topvriendin die grappig en intelligent was, en een even grote outsider als ik.

• Michelles auto hangt met haken en ogen aan elkaar.  Zou je het zelf aandurven om met zo’n gammel exemplaar een grote reis te maken?

Nee, echt niet. Alles moet tiptop zijn, anders zoek je problemen.

• Haar gps en gsmoplader zijn zaken die ze echt mist.  Welke dingen zou jij niet willen missen op roadtrip?

Mijn laptop J

• De roadtrip is bepalend voor het verdere leven van Michelle.  Het is een trip met vallen en opstaan.  Heb jij dat onder het schrijven ook echt allemaal aangevoeld (de stress, het wantrouwen, de onzekerheid, …)?  Was het schrijven van ‘Roadtrip naar nergens’ een emotionele tocht voor jezelf?

Hmm, niet echt voor mezelf, maar ik leefde wel met haar mee. Ik wilde zo graag dat ze vond waarnaar ze op zoek was en ik denk dat haar dat gelukt is. Doorheen het boek leert ze zichzelf goed kennen.

• Vooraleer je vertrekt maak je een playlist aan.  Wie mag niet ontbreken in jouw lijst?

Ik heb voor het boek een Spotify lijst gemaakt, wat daarop voor mij een belangrijk nummer is, is ‘Poison’ van Alice Cooper. Een heerlijke meezinger voor in de auto, trouwens.

• Bespeel je zelf een instrument?  Een ukelele, bv.?

Nee, geen enkel. Daarom ben ik met een muzikaal multitalent getrouwd ;-)

• Je neemt toch wel boeken mee op reis?  Welke moeten zeker in jouw valies zitten, op het dashboard liggen?

Ik neem nooit een boek mee dat ik al gelezen heb, dus vandaag zou ik Mijn Lieve Gunsteling in de auto leggen, want die lees ik momenteel.

• Zou je ooit overwegen om een echte reisgids samen te stellen waarin je toeristische plekken beschrijft, je horeca-ervaringen deelt, …?

Nee, ik heb een beetje inzicht gegeven in waar we geweest zijn en wat we gedaan hebben door erover te bloggen, maar verder reiken mijn ambities niet.

• Je hebt het oa over percebes, over de pasteis de Belèm.  Ben je al gewend aan de Portugese keuken?  Is het een verrijking van je persoonlijke dieet of eet je nog steeds de gewone Belgische kost?

Ik eet vegetarisch, dat is dus noch Belgisch, noch Portugees! Al laat ik me af en toe wel verleiden door een sapateira (een krab gerecht).

• Wat is jouw Portugese favoriete gerecht, ingrediënt, drankje, …?

Zonder twijfel de Vinho Verde, heerlijk fris, zomers en sprankelende wijn.

• In heel wat van jouw metaforen speelt de oceaan een grote rol.  Hoe belangrijk is de oceaan in jouw leven?

Heel belangrijk, ik weet niet waarom. Ze boezemt me angst in, maar ik word er ook rustig van. De tweede naam van onze dochter is Ocean-Lily en het pseudoniem waaronder ik samen met Joke Vander Aa schrijf is J.B. Ocean, dus...

• Voel jij je nu voortdurend in vakantiemodus?

Helaas niet, dat heb ik ook alleen maar als ik ergens anders ben dan thuis.

• In ‘Roadtrip naar nergens’ klinkt af en toe een flinke portie cynisme door.  Is dat cynisme van de schrijfster Barbara of is het geheel toe te schrijven aan het personage?

Oei, moeilijke vraag. Ik hoop dat ik niet te cynisch ben, maar ik ben wel opgegroeid in een omgeving waar cynisme bon ton is, dus vandaar waarschijnlijk.

• ‘Roadtrip naar nergens’ wordt verfilmd. Jij mag de cast kiezen.  Welke Vlaamse of Nederlandse acteurs en actrices zou je selecteren?  Waarom?

Wow. Dan moet ik eerst Vlaamse en Nederlandse acteurs leren kennen, haha! Misschien hebben jullie daar een beter zicht op? Voor Aline zou ik zo’n Vanessa Paradis type nemen, voor Isa iemand a la Isabella Rosselini, voor Michelle een lange actrice met rood haar... Hm... wie o wie?

• Enkele dilemma’s.  Leg je je keuze ook even uit?

-      Kampeerbus of personenwagen?

Kampeerbus, je hebt je huis altijd bij.

 

-      Camping of hotel?

Camping als het mooi weer is, anders hotel.

 

-      De kust of het binnenland?

Zeker de kust, tenzij die te toeristisch is.

 

-      Vaste stek of onderweg?

Dan toch een vaste stek.

Laat ik het hier bij houden.  Of misschien …

•  Ben je al met een volgend boek begonnen?  Kan en wil je er al iets over kwijt?

Ik ben nu samen met Joke aan een nieuwe J.B. Ocean bezig, die komt er in mei 2022. Net als ‘Blauw’ speelt het boek zich af in Antwerpen, al maken we ook een klein uitstapje naar Italië. Je kan je verwachten aan een boek met humor en ook wel flink wat emotie.

Mijn eigen volgende thriller zal pas eind 2022 verschijnen en wordt een vervolg op ‘Alleen’.

 

Jij hebt duidelijk de smaak te pakken!  Blijf vooral schrijven!  Wij van Thrillerlezers! volgen jou op de voet.

Het ga je goed ginds in Portugal!

 

Bedankt!

 

 

 

High wine met J.B. Ocean

Net voor de krokusvakantie kwam het felicitatiemailtje verzonden door Sandra J. Paul van uitgeverij Hamley books binnen.  Met zijn vijven werden we op 29 februari uitgenodigd op een High Wine bij Avini Antwerp.  Daar zouden we J. B. Ocean ontmoeten, pseudoniem voor het schrijversduo Joke Vander Aa en Barbara De Smedt, om onder het genot van een glaasje wijn met hen van gedachten te wisselen over hun pas uitgekomen boek ‘Blauw’.

Na de weerelementen getrotseerd te hebben, waaiden we rond 15 u binnen in wijnbar Avini Antwerp waar we hartelijk welkom werden geheten door de twee auteurs.  De altijd even vriendelijke en energieke Sandra Vets, beter gekend als Sandra J. Paul of Joanna Carlton, hun uitgever moest helaas verstek laten gaan. Ook Inki moest haar verrassingsbezoek annuleren. 

Met hun warme persoonlijkheden zorgden Joke en Barbara ervoor dat iedereen zich onmiddellijk op zijn gemak voelde. Onder het degusteren van enkele aparte, maar zeer lekkere, Italiaanse wijntjes en bijhorende hapjes, kwamen de tongen al snel los en ontstond er een gezellige sfeer.

We kregen een inkijkje in het persoonlijke leven van het duo: we vernamen hoe ze elkaar vele jaren geleden hadden ontmoet op de werkvloer; ze vertelden ons hoe ze elkaar aangemoedigd hadden een toch al lang gekoesterde droom – het schrijven van een boek – te realiseren en hoe het schrijven als duo concreet is verlopen.  Ook de keuze voor de foto op de cover, alsook de keuze voor de titel ‘Blauw’ werd toegelicht.

Heel ontspannen en relaxed kwamen de vragen van de genodigden en de antwoorden van de dames-schrijfsters.  Bovendien toonden de twee dames zich ook geïnteresseerd in wat ons lezers zoal bezighoudt. 

De omgeving, het gezelschap, de verhalen en de wijn leidden tot wilde ideeën voor nieuwe verhalen.

Op de vraag of er zich al een volgend boek aandient, kregen we niet onmiddellijk een duidelijk antwoord en hulden de twee auteurs zich in een waas van mysterie.  Zou het? Of is er eerst solowerk in de maak?

De auteurs met onze Boekmaskes

Op het einde van de namiddag sloten we af met een kleine fotosessie en beloofden we elkaar op de hoogte te houden van onze bevindingen na het lezen van ‘Blauw’.

Volgens ons gaat het duo binnen afzienbare tijd zeker nog van zich laten horen!

Ilse op bezoek bij Arlidge op de Boekenbeurs Antwerpen

Aangezien ik zaterdagavond een reuze interessant gesprek had tijdens het avondeten met mijn kinderen over hoe je de perfecte moord zou kunnen plegen tijdens een Halloween wandeling en nadien ‘fatale keuzes’ van Nina Verheij te hebben uitgelezen kwam er die nacht niet al te veel van slapen,  kwam daarbij nog de stormwind.

Toch kwam ik zondagmorgen met veel plezier maar met kleine oogjes uit mijn bed gekropen, want ik werd om 10 u verwacht op de boekenbeurs. Via Lien Gautiers had ik een kaartje kunnen bemachtigen voor een brunch en exclusief gesprek met M.J. Arlidge.  Deze 45 jarige knappe Britse man, jaja een man, sommige denken dat het een vrouw is , is auteur van thrillers waaronder Iene miene Mutten, Naar bed, naar bed, Piep zei de muis  en nog enkele andere waarbij Inspecteur Helen Grace steeds de hoofdrol speelt.

In 2014 schreef hij zijn eerste novelle, iene miene mutte, na al 15 jaar scenario’s te schrijven voor Britse crimeseries. Het idee van het boek kwam ’s avonds en ’s nachts in zijn hoofd binnen gekropen toen hij zijn jonge kinderen de fles gaf of in bed stopte en zich afvroeg wat andere mensen op dat uur van de nacht zoal aan het doen waren. Het boek had hij eigenlijk geschreven om iemand te verassen, niet echt om uit te geven. Maar toen het dus in handen kwam van de juiste persoon ging het als een lopend vuurtje. Zonder het goed te beseffen speelde Helen Grace steeds een grote rol in zijn denken en nu dus ook in zijn leven. Waarom het juist een vrouw was weet hij eigenlijk niet goed. Opeens was ze daar en hij heeft er nooit aan gedacht een man als hoofdpersonnage te gaan gebruiken. Hij vindt een vrouw als hoofdpersonage veel interessanter, complexer en kan je nog alle kanten mee uit vindt hij zelf.

De series waarbij inspecteur Helen Grace de harde tante speelt die achter seriemoordenaars aan gaat, spelen zich voornamelijk af in zijn thuishaven Southampton. Hij vindt het heel leuk steeds op zoek te gaan naar nieuwe plaatsen waar zich een verhaal kan afspelen. Zijn research voor zijn boeken blijft eerder beperkt omdat hij hierbij dikwijls afgeleid wordt door het gene hij leest en al snel hiermee veel tijd verliest. Meestal werkt hij 3 maanden rond de opbouw van zijn boek en gaat nadien ongeveer 3 maanden aan het schrijven. Hij schrijft liefst het ’s morgens nadat hij zijn kinderen naar school heeft gebracht en het rustig is in huis. Het liefst in korte hoofdstukken en alles chronologisch achter elkaar. Korte hoofdstukken vind hij het prettigst omdat het niet altijd nodig is om er veel tierlantijntjes rond te hangen direct ‘to the point’.

Voor zijn laatste boek “kom je spelen” heeft hij heel wat meer research gedaan. Deze standalone speelt zich af in Chicago en daar is hij wel mee op stap geweest met iemand van de politie in Chicago zelf. Hij vertelde dat zijn ogen daar wel zijn open gegaan bij het zien van de Gangs, de drugs en onderwereld. Hij heeft ervan genoten om dit boek te schrijven en denkt er wel aan om nog meer standalone’s te schrijven maar zijn voorkeur gaat toch het meeste uit naar de series van Helen Grace.

Of er ooit een verfilming komt van zijn boeken? Misschien wel maar dan zou hij toch beginnen met het laatste, kom je spelen. In dit boek heeft hij gaande weg ook veel meer verteld over hoe zijn hoofdpersonage Kassie is. De lezers hebben reeds een beeld van deze 15-jarige. Helen Grace wil hij nog wat mysterieus houden. Nu kunnen de lezers nog zelf fantaseren hoe zij het hoofdpersonage zien, na een film is dit gegeven weg.

In het voorjaar komt zijn nieuwe boek reeds in de winkel te liggen.

Wat hij graag nog zou doen? Hij zou zich ook graag toeleggen op kinderboeken en YA. Zijn kinderen zijn nu nog te klein om zijn boeken te lezen.

Ik had nog wel even kunnen verder luisteren naar deze boeiende man, maar helaas zat het uurtje er alweer op. We kregen nog de kans om onze boeken te laten signeren en een babbeltje met hem te slaan, waarvoor hij nog de nodige tijd nam. Met veel plezier mocht ik ook nog even met hem op de foto.

Ik hoop dat jullie zo ook even hebben kunnen meegenieten, en nu hop verder lezen in jullie boek!!!

Lieve groetjes

Ilse

Auteur meets author

Auteur meets author – ontmoeting met Tess Gerritsen
Door Sandra J. Paul

Je kent haar of je kent haar nog niet. Tess Gerritsen, bestseller auteur van talrijke – vooral medische – thrillers. En uiteraard ook bekend als de auteur achter de twaalf boeken die draaien rond het duo Rizzoli en Isles. (Van dit duo kwam er succesvolle televisiereeks, maar daarnaast pende Gerritsen parallel ook haar eigen verhalen over deze twee dames).

Tess is naast begenadigd schrijver ook een heel fijne en sympathieke dame die graag tijd vrijmaakt voor haar lezers. Zo gaat ze regelmatig op boektournee doorheen Amerika en Europa. Vooral in Turkije is ze ook razend populair.

Toen haar nieuwste boek Schaduw van de Nacht (Shape of Night) uitkwam en haar tournee samenviel met de Antwerpse boekenbeurs, konden een aantal interviews met deze fijne dame niet uitblijven.

Ik mocht op verzoek van Inki voor Thrillerlezers een dergelijk interview doen, waarvoor mijn hartelijke dank! In het verleden heb ik al meerdere auteurs geïnterviewd, maar het is de eerste keer dat ik face to face kwam te zitten met een Amerikaanse bestsellerauteur (de anderen verliepen via Skype of mail).

Nota: Tess is een hartelijke, professionele dame die verschillende keren hartelijk heeft gelachen om mijn vragen. Ik vrees dat ik haar af en toe toch wel voor zeer strenge dilemma’s heb gezet!

Nota 2: een aantal vragen kwamen van anderen via een Facebook-oproep, waarvoor dank! De fijnste heb ik verwerkt in dit gesprek.
Ik laat mijn originele vragen in het Engels staan, antwoorden staan er in het Nederlands bij.

1) If someone has never read a book of yours, why should they? What convincing factor would you use?

Goeie vraag, merkte Tess zelf op. Ik vind het erg moeilijk mijn eigen boeken aan te prijzen, maar ik zou ze aanraden voor mensen die houden van medische thrillers en speurwerk. Als startboek zou ik dan The Surgeon aanraden omdat het de eerste uit een langlopende reeks is. En als je je graag in de reeks wil storten, is dit uiteraard het meest logische.

2) You once said: never kill the dog, what did you do and what effect did it have for you as a writer?

Ik heb ooit in een Holocaust-boek een hond gedood. De reacties die ik daarop kreeg, waren voor mij erg schokkend. In het boek gingen verschillende mensen op gruwelijke wijze dood, maar dat leek niemand te deren. Wat hen wel deerde, was het leven van een hond. De verklaring daarvoor? Dieren zijn onschuldig en ik vermoed dat dit echt ingewerkt heeft op dat gevoel.
Als bijkomende vraag heb ik gesteld: Would you do it again, kill that dog?
Haar antwoord: Toch wel. Het moest gewoon gebeuren, anders zou het niet realistisch geweest zijn. Het ging immers over een meisje dat alles ging verliezen en die hond hoorde daar nu eenmaal bij. Maar nogmaals: ik ben enorm geschrokken toen van de vele reacties en haatberichten die ik daar zelfs over kreeg.

3) When Rizzoli and Isles came to life, were you surprised at how different they were in comparison to your books and how did the casting choice make you feel?

Wat voor mij het moeilijkste was, was hun uiterlijk, vooral bij Rizzoli, die ik absoluut niet als een beauty had beschreven. Het feit dat zij niet knap was in de boeken vond ik erg belangrijk. Maar ik snap de casting keuze wel en uiteindelijk gedraagt ze zich in de serie ook zoals het zou moeten zijn. Dus daar ben ik heel tevreden mee.

4) Screw the genre, what would you want to write without having to look at numbers and success?

Daar ben ik eigenlijk nu al mee bezig. Er komt geen nieuwe Rizzoli en Isles in de komende tijd, wellicht zelfs nooit meer, maar dat weet ik nog niet. Mijn volgende boek gaat ook weer iets helemaal anders zijn en handelt over een vrouw op pensioen (een chicken farmer  😉) die noodgedwongen weer aan het werk moet in de herfst van haar leven. Ik neem echt mijn tijd om dit boek te schrijven en ben nu nog in de plotfase.
Met Schaduw van de Nacht heb ik al iets volledig nieuw gedaan waar ik anders nooit de kans toe kreeg als ik voortgegaan was met Rizzoli en Isles. Ik ben in die fase van mijn leven gekomen dat ik kan en mag schrijven over dingen die me echt aanbelangen en interesseren.

5) You went in a completely different way for your latest book “The Shape of the Night”. What made you extend your boundaries?

Ik wilde iets helemaal anders doen en zat al een hele tijd in mijn hoofd met het idee om iets te doen rond de ultieme minnaar. De hypothetische vraag: wat als je de perfecte minnaar had, maar hij bestaat niet echt? Zou je kiezen voor die geest, of zou je gaan voor een mens van vlees en bloed? Dat was mijn insteek, gekoppeld aan een misdaad.

Bijkomende vraag: How do you feel about the backlash you’ve been getting?
Dat vind ik erg jammer. Ik had gehoopt dat mijn fans toch wel zouden begrijpen dat ik iets helemaal anders wilde doen en dat ze me daarin ook zouden volgen, maar kennelijk is het voor mensen niet evident om te lezen over seks. Kennelijk mag je wel veel gruwelijke autopsies beschrijven, maar geen BDSM-scènes of grafische seks. Dat vind ik jammer. Aan de andere kant zijn er ook mensen die dit wél graag lezen en ik hoop hier ook een nieuw publiek mee aan te kunnen spreken. We zien wel hoe dat verder verloopt.

A or B questions – ready? Let’s go!

If you still have to kill an animal in a book, would you go for a dog or a cat?
a) Dog - dit zou beter te verantwoorden zijn, bijvoorbeeld als de hond in het verhaal een personage bijt
b) Cat

Someone once divided the types of authors into two categories, the gardeners who like to work in the wild, and the architects, who write from 9 to 5 in their office, with posters against the wall for the sake of structure. Which one are you?

a) Architect
b) Gardener  - Er is niets leuker dan plotten, schrijven en zien waar je eindigt!


Would you kill Rizzoli or Isles

a) Rizzoli – hier heb ik het het wel moeilijk mee, maar als ik moet kiezen, weg met Rizzoli! 😉
b) Isles


Would you choose for traveling and signing

a) Europe – De Europese markt is aangenamer. Ik heb altijd het gevoel dat Europeanen veel meer lezen dan Amerikanen, waar een tournee echt heel vermoeiend kan zijn met heel weinig verkoop. Op een beurs als de Boekenbeurs verkoopt ze een pak meer dan in eender welke Amerikaanse staat op een soortgelijk event.
b) States

Belgian Chocolates or Brussel Waffles?

a) Chocolates
b) Waffles

Geen enkele van de twee! Ik ben absoluut geen zoetebek. Je kunt me niet echt verleiden met chocolade dus!
(Nota: toen ik de vraag omgooide naar Brussel Sprouts (spruitjes) or Beer, koos ze toch wel voor de spruitjes zeker?)

Your next book will have:

a) Ghosts
b) Non-ghosts – ik ga voor de chicken farmer!

Skydiven of bungeejumpen?

a) Skydiving
b) Bungeejumping
Geen enkel van de twee! Ik ben een echte bange haas die dit absoluut niet aan zou kunnen. Rafting of in een diepe grot gaan zou ik wel meteen doen, maar dit absoluut niet.

Spring or Fall?
a) Spring
b) Fall
In Maine, waar ik woon – en soms ook Stephen King zie! – is het altijd een erg natte en modderige lente. De herfst is fijner door zijn kleuren maar ook gewoon door het klimaat waarin wij vertoeven.

Would you rather be able to fly or to be invisible?
a) Fly
b) Invisible

Zonder enige twijfel vliegen, want dan kan ik dat gebruiken om een stuk van de wereld te zien! Dat zou toch fijn zijn?

Would you prefer to dance or to sing?
a) Dance
b) Sing

Als ik moet kiezen tussen in het centrum van de belangstelling staan met een van de twee, geef me dan maar een karaoke. Ik ken de woorden van Baby Shark uit het hoofd 😉.

Belgian beer or wine?
a) Beer
b) Wine

Bier! Ik ben een grote fan van Duvel geworden sinds gisteren. (Nota: ik woon in de gemeente waar Duvel geproduceerd wordt, dus dat was wel heel fijn!)

Is there anything you would like to say to your Belgian fans?

Ik hoop nog veel te mogen blijven schrijven! Zolang ik nieuwsgierig blijf en rare dingen tegenkom, mag je nog boeken van mij verwachten. Bedankt dat ik hier mocht zijn en voor jullie warme onthaal op de Boekenbeurs!


Bedankt Tess voor dit heel fijne gesprek!

Boem Boem 1 van Jan van der Cruysse

Titel: Boem Boem 1 Aanslag in Antwerpen
Auteur: Jan van der Cruysse
Uitgever: Manteau
Publicatiedatum: juni 2019
Recensie door Fany
Waardering: 4 kraaien

Een explosief verhaal waar onverwachte dingen gebeuren en niets is wat het lijkt. 
De serie Bling Bling was zijn debuut en mijn eerste kennismaking met Jan Van Der Cruysse. Vanaf het eerste boek dat ik las van hem viel ik voor zijn aparte schrijfstijl en ik was benieuwd of zijn nieuwe reeks op hetzelfde elan doorging. Wat was ik blij toen ik opnieuw werd beloond met een heerlijke portie sarcasme en een spannend verhaal waarbij de auteur inspeelt op de actualiteit en zijn levenservaring. 

In het begin moest ik even wennen aan dit verhaal waarbij er twee totaal verschillende verhaallijnen door elkaar lopen. Het leek wel : "Het leven zoals het is" in het gedeelte over het peloton van het Belgische leger dat in 1986 in Duitsland gestationeerd was. De ervaringen van Moon en Korneel en de andere militairen werden erg gedetailleerd verteld en overgoten met feiten, maar ook met een kwinkslag beschreven . Een tweede verhaallijn speelt zich af in 2020 in Antwerpen. Het is de 100ste verjaardag van dit sportieve en internationale evenement en er zal gefeest worden. De wereld is verbijsterd wanneer er een granaat gegooid wordt en er is opeens overal paniek. Met man en macht wordt er gezocht naar mogelijke daders en al snel worden de stereotiepe daders verdacht en ondervraagd. Heel de wereld heeft Antwerpen op zijn radar en iedereen heeft wel een idee over wie er verantwoordelijk is voor de gruwel. Groot is de verbazing als er onverwachte dingen gebeuren en plotseling moet de zaak van alle kanten bekeken worden. 

Met zijn typische scherpe pen en bijtende humor heeft Jan opnieuw een intelligente thriller op papier gezet waarbij meer vragen dan antwoorden lijken te zijn. Wanneer na nieuwe informatie alles misschien anders is dan het lijkt en er met een open blik gekeken wordt naar de situatie, komen verontrustende dingen naar boven.

Hoewel ik me bij de start van het boek soms afvroeg waarom er zoveel details beschreven werden en hoe deze vreemde thriller zou eindigen, werd ik opnieuw meegenomen in het verhaal. 
Op het einde toen alles mooi samenkwam tot één geheel dacht ik alleen maar: "Dit is een meesterlijk geconstrueerde en onderhoudende thriller waarbij de auteur door de ogen van zijn personages vragen durft te stellen en vooroordelen durft omver te werpen".

Na alle aanslagen is heel onze wereld jammer genoeg ook veranderd. Door deze thriller die nieuwe mogelijkheden toont en durft te kijken naar de echte vijand wordt nog eens beklemtoont dat angst nooit mag winnen. Waarschijnlijk heeft de auteur bij het schrijven van dit fictief verhaal, net zoals ik tijdens het lezen, aan die noodlottige dag in Brussel of een andere aanslag gedacht. 

Na Boem Boem 1 Aanslag in Antwerpen kan ik alleen vol ongeduld wachten op de nieuwe en waarschijnlijk verrassende ontwikkelingen in deel twee. Een tweede Bling Bling is de nieuwe reeks Boem Boem niet, wat goed is, omdat de auteur zo origineel en vernieuwend blijft. Jan Van Der Cruysse heeft bewezen dat hij geen eendagsvlieg is maar een blijver! 

Boekvoorstelling Amla

Eindelijk was het dan zover, Sterre Carron mocht op 6 mei haar nieuwste boek Amla voorstellen.

 We werden allemaal gezellig ontvangen  op de bovenverdieping van Café den Draak te Antwerpen, met een glaasje cava of iets fris.

Sterre en Witsand uitgevers openden de avond met het voorstellen van Lode Tooten, blijkbaar een zeer bijzondere vriend van Sterre, aangezien zij samen alle mogelijke scenario’s doorlopen die kunnen gebruikt worden. Hijzelf is echter muzikant, en verklapte al dat muziek een element in Alma zal spelen.

De fans van Sterre weten dat zij geregeld personages gebruikt, waarvan ze de persoon echt kent. De uitverkorene is ditmaal Cindy, een oprechte fan, die na de voorstelling onmiddellijk aan het boek begon, aangezien ze zelf niet weet welke rol ze heeft toebedeeld gekregen, (hopelijk geen moordenaar zei ze zelf)

Er is ons ook toevertrouwd, dat Sterre dit jaar niet op de boekenbeurs aanwezig zal zijn. Maar ze maakt dit ruimschoots goed met een fan weekend. Noteer alvast in jullie agenda’s, 12 en 13 oktober zal een weekend worden dat volledig aan de fans wordt besteed, hapjes, drankjes, evenementen, een signeermarathon, kortom de fans zullen niets tekortkomen. Dit alles zou doorgaan in ’T Werkhuys te Borgerhout en verdere info zal hier zeker nog op volgen.

Aan alle leuke dingen komt een einde, en zo sloten wij af met een praatje met de ongelooflijke lieftallige Sterre, en lieten één voor één ons boek signeren.

Kristel

Verast van Hugo Luijten

Verast was mijn eerste kennismaking met auteur Hugo Luijten, een naam die me tot nu toe onbekend was. Ik was dan ook zeer benieuwd naar dit nieuw talent van Vlaamse bodem.

  

Samenvatting: In een Antwerpse megabioscoop kost een rampzalige brand tientallen mensen het leven. Gaat het om een terroristische aanslag? Een bendeafrekening? En welk politiek belang heeft burgemeester Denaeyer, die zich voortdurend met de zaak bemoeit? De politie tast in het duister en de uitgebluste commissaris Stef Cools lijkt wel de laatste persoon die geschikt is om het onderzoek in deze kolkende chaos te leiden. En dan wordt hij een persoonlijk doelwit...

Het eerste wat ik dacht, geef ik grif toe, was: wéér een boek over een politieman. Het thema uitgebluste commissaris of flik is, laat ons eerlijk wezen, niet al te origineel. En dan krijg je ook nog het ‘persoonlijk doelwit’ erbij, wat meestal mijn alarmbellen doet rinkelen.

Met deze gedachte in mijn hoofd sloeg ik aan het lezen, om toch uiteindelijk aangenaam ‘verrast’ te worden door dit verhaal. Ja, Stef Cools is een uitgebluste flik en ja, er zitten clichés in het verhaal, maar toch voelt het ook weer anders dan anders aan, omwille van de zeer vlotte schrijfstijl van de auteur.

Het verhaal is niet bijster origineel, maar het sleept je wel mee. Daarnaast is het onderwerp aanslagen ook brandend actueel, zeker in een wereld waar terreuraanslagen helaas niet zo veraf meer zijn als ze vroeger waren. Dit maakt dat je ook met interesse leest over de wie, wat, waarom achter dit verhaal.

De klassieke ingrediënten: een moeizame zaak, de knorrige commissaris die uiteraard in de clinch gaat met alle vormen van gezag, de plotwendingen, zijn ruimschoots aanwezig, evenals dialogen (die me wel meesleepten omdat ze echt zeer vlot geschreven waren). Ook een flinke dosis humor en spanning waren aanwezig.

Verast beschrijft aanvankelijk niet in detail hoe die aanslag gebeurde en het kost ook even tijd om in de huid van Cools te kruipen, maar zodra je dat doet, word je wel meegesleept en wil je gewoon weten hoe het eindigt.

Het is zeer duidelijk dat Verast het begin is van een reeks, zeker door de laatste scène die dit overduidelijk weggeeft en dat kan het zeer zeker worden. Ik hoop alleen dat de auteur niet de typische toer op gaat van zijn personages door allerlei persoonlijke strubbelingen te laten gaan om de verhaallijnen te rekken. Als hij daarvan wegblijft, dan heeft hij zeker een reeks te pakken die rustig kan groeien, net als het karakter van Cools.

Hugo Luijten is een naam waar we zeker nog van gaan horen.

4 kraaien voor Verast.
Martijn

Antwerpse Boekenbeurs 2.0 op zaterdag 10 november 2018 (sfeerverslag)

Topdag: knuffelend met Jommekes meisjes

Van heinde (Breda) en ver (Leiden en Friesland) verzamelt een bont gezelschap in huize kroon  en na wat koffie en Brabants worstebrood gaan we op weg. Daar het vervoer ietwat , niet geheel zoals het hoort, verliep, wijden we daar niet te ver over uit, maar een lol hadden we zeker.

Daar ik al een dag boekenbeurs er op had zitten vorige week, had ik mij voorgenomen de anderen lekker te laten kiezen wie en wat ze wilden zien. Mijn enige motto was : regelmatig koffie tanken! Dat bleek trouwens moeilijker dan het zou moeten zijn. Sapjes en drank waren makkelijker te vinden dan een fatsoenlijke bak koffie.

Juul en Chantal van Gaste;

Anja onderging haar ontmaagding qua boekenbeurs en dus wandelden we hal 1 in om haar de vuurdoop te laten ondergaan. Al snel komen we in een volgende hal bij de supermooie Clavisstand. Ongelofelijk wat die een mooi uitgevoerde boeken uitbrengen. Verlekkerd bladeren we door vele boeken tot Juul wakker schrikt en naar hal 4 spurt, want ze wil Chantal van Gastel spreken. Die zou namelijk precies signeren tot het tijdstip dat Juul wakker schrok.

Anja met Nicci French

 Heel wat langzamer arriveren wij een stuk later bij Bookspot, maar een heel sympathieke Van Gastel neemt ook na het einde tijdstip de tijd voor iedereen. Volgend jaar gaat er weer een nieuwe thriller met haar zus geschreven worden, vertelde ze mij.

Lien en Stephanie

Het enige punt op de agenda voor Anja was Nicci French. Tijdens het wachten tref ik Lien en de intussen beroemde boekenknuffelaar Stefanie. Twee dames die oa in een leesclub bij Thrillerlezers zitten. Het blijft sws leuk om regelmatig aangesproken te worden door leden van de facebookgroep. Even enthousiast komen ze een praatje maken en vaak een foto trekken. Ik word er vrolijk van en het voelt goed om de mensen achter hun facebookfotos te treffen.
Na de altijd vriendelijke Nicci French naar de ook altijd even charmante Toni Coppers en Jan van der Cruysse. Met Jan kwebbelen we over zijn ideetjes voor het volgende boek en zijn werk naast het schrijven. Bij Toni loopt het af en aan. Elk jaar weer zie ik dat zelfde fenomeen van al die mensen en een auteur, die zwierig zijn 100e en 200e handtekening zet met een grote glimlach. 

Linda Jansma en Sterre Carron

Juul wappert intussen wat -voor insiders- bekende of misschien zelfs wel beroemde wielrenners, heen en weer tussen hal zoveel en ons. Opperblij kijkend rent zij dan langs ons om enthousiast te vertellen hoe leuk het was. Wij vinden het allemaal best, terwijl wij een drankje met donuts en appelflap nuttigen.

Tijd om ons te vervoegen bij Sterre Carron. Lena Blomme had nl een kadootje voor mij afgeleverd en verrast pak ik een toffe gehaakte kraai uit en krijg ik een gesigneerd boek met wel hele toffe persoonlijke tekst van Sterre. Intussen maken Linda Jansma en Sterre kennis en wisselen ze boeken uit.
 En ik knuffelde

Meredith van Overloop, die een pracht sprookjesboek samen met 1 van haar dochters schreef.  Ik krijg ongeveer de hele kinderboederij te zien aan oa eenden en katten. In mijn herinnering heeft zij 25 beesten rondlopen thuis. En geloof mij, als zwerfbeestje wil je daar absoluut wonen. Een vrouw met een groot hart.

Lien en ons clubje gaan na lang kletsen weer eens op zoek naar koffie. Hal 3 uit, hal2 door en hop in hal 1 is de koffie. Onderweg raken we Juul kwijt en al wat eerder op de route de boekenknuffelaar, maar Lien appt zich rot en uiteindelijk belandt ieder in de koffiehoek. De uren vlogen werkelijk voorbij en na nog even bij een workshop van Young adult schrijver Bjorn van den Eynde te belanden, waar we allemaal gaar van de hele dag te vaak zaten te gapen, werd het tijd af te taaien. Trouwens die workshop was razend interessant, alleen waren de oude dames uitgeteld.

Ik brak mijn record stripfiguren knuffelen

Op weg naar Holland zaten we allemaal met flink rammelende magen en belanden we op een plek met uitstekende biefstuk en boerenfriet. Het kletsen ondanks alle moeheid was nog steeds niet gestopt.
In Breda nog even allemaal koffie en 2 reisden verder en 2 doken hun bedjes in na het uitlaten van da Sjorster, want de volgende dag zou de wekker alweer 7 uur gaan voor de Boekenbeurs 3.0.

Jut en Juul naar de Boekenbeurs Antwerpen, dag 1 (sfeerverslag)

Lang keek ik aan het begin van een jaar uit naar de boekuitjes van het jaar: eind mei de Avond van het spannende boek, eind augustus Manuscripta en eind oktober de Antwerpse Boekenbeurs. Inmiddels zijn alle leuke boekuitjes in Nederland verdwenen en bezoek ik slechts nog een enkele boekpresentatie. Maar de Vlamingen behouden het uitje en zo is het datgene waar ik aan het begin van het jaar al grote kruizen voor in mijn agenda zet.

Van tevoren is het druk neuzen welke dag dan wel het leukste zou kunnen zijn. We wilden met een groepje, maar dan kon die niet en dan was de auto te klein (huh?, ja echt). Uiteindelijk stond het laatste weekend in de agenda bij 5 vrouwen.
Maar toen ontdekte ik de girlcrush van de afgelopen twee jaar van Juul op een datum. Juuuuuul, kijk eens op 28 oktober. En een extra datum werd geboekt.

Ik ben zondag 28 oktober amper ingestapt bij Juul,  in de snelle trein naar Antwerpen, als al snel zich een bijzonder gesprek ontwikkelt met onze buurman. Iemand die mij al opviel toen ik ging zitten: leuke man om te zien. Alle drie wat in de war omdat de trein terug gaat van waar hij kwam het eerste stuk, raken we aan de klets. Hij leest de nieuwe bio over Ivo van Hoven en vertelt, totaal niet blasé of interessantdoenerij, over hoe hij Ivo had leren kennen en bijvoorbeeld David Bowie ontmoette. Het grootste deel van het gesprek gaat over een kunstenares die wij nog niet kenden, maar waarvan hij een deel van de levensgeschiedenis vertelt en wel op zo'n wijze dat we met open mond zitten. Hun eerste ontmoeting had al een zo bijzonder karakter dat ze elkaar nooit losgelaten hebben. De volgende dag staat op Nu.nl een stukje over een nieuw tv-programma met mijn gurlcrus: de mooie journaalmevrouw Annechien, waar oa, jawel, die zelfde kunstenares aan mee gaat doen. Vreemd toeval.

We zijn vroeg bij de Expo en het is vrij rustig. We wandelen op het gemak richting hal 4 waar de Vlaamse thrillerprijs uitgereikt zal gaan worden. Ik scan al een oude bekende op rij 1 en we ploffen neer naast Bert Bergs. Wat die dag wel vaker gaat gebeuren, is dat het gesprek al heel snel komt op de recensie van Wraakzucht. Auteurs en uitgevers hebben klaarblijkelijk gelezen hoe de leesclub verlopen is en hoe de recensie was. Iedereen die er over begint, heeft een grote grijns en men lijkt het best vermakelijk te vinden.

Bert werd de Mr Bean van de dag voor ons. Wat heb ik gelachen al die 125 keer dat ik hem zag. Bij de laatste keer zei Bert dat hij vond dat we hem stalkten. Dat hij elke keer opdook net waar wij hadden gezegd heen te gaan, schuiven we naar het hokje toeval.
Langzaam aan komen de genomineerden binnen druppelen en bijna een half uur te laat start het programma. Een zeer mooie madam presenteert het, de Nederlandse Janneke noemt Juul haar, maar met 1 groot verschil: Janneke

bereidt zich altijd tot de puntjes voor. Deze dame stelde vragen dat ik mij echt afvroeg of ze iets doorgelezen had. Klinkt onaardig, maar je zo slecht voorbereiden is ook onaardig.

Bert kende alle inleidende praatjes over de soort prijzen al, denk ik, want die kwekte flink tegen mij aan en zo miste ik ook wat zaken. Maar de debuutprijs was zeer verrassend, want toen ik over de titel De boekenmoordenaar hoorde, dacht ik van dat is toch dat gave mooie boek wat ik onlangs las? Ja, dus! Maja Wolny kon de prijs op komen halen voor beste debuut. Daarna werd de publiekprijs bekend gemaakt en ik had het hem zelf al gezegd, dat hij die vanzelfsprekend zou gaan winnen, dus zagen we Toni Coppers naar het podium lopen.
Dat er al van verscheidene kanten was gemeld dat nooit iemand de prijs een 2e keer won bij de Hercule Poirot, maakten dat de kanshebbers al gereduceerd werd tot twee: Jos Pierreux en Kevin Valgaeren. Ik zat keihard te duimen voor Kevin, die zelf niet aanwezig was. Maar het werd wat de halve zaal ook al dacht, diegene die voor de 4e keer genomineerd was: Jos Pierreux.

Zoals even later tijdens de borrel verteld werd, verwacht men van Kevin nog veel moois en is hij jong zat om later die prijs alsnog te krijgen.
Jos Pierreux kreeg een laudatio(volgens de Bert) van ene Lukas de Vos, die recensent bij Knack is. En nu kan jij je van alles afvragen wat Knack is en die Lukas, maar neem het ter kennisgeving maar aan. Nu staan wij Hollanders bekend als lomp en bot, maar tijdens die laudatio, hoorde ik toen Bert even stil was, opeens iets waarvan ik dacht, dat moet ik verkeerd staan. Ik keek even naar Juul, die keek naar mij. Jawel hoor, in een speech waar je de winnaar normaal lof toekent, vertelt de speecher dat een boek uit 2009 van de winnaar heel erg slecht was. Okeee, vriendelijk.

Samuel Björk

Bij de borrel van Knack eet ik wat verrukkelijke broodjes en drink een fijn wijntje. Maar klets vooral met veel mensen, kennismaken en bijkletsen. Juul geeft een por dat we richting Samuel Björk moeten. Rennend langs stands, heeft eigenlijk niemand een idee waar de man zal komen opdagen, maar een lieve mevrouw gaat het navragen en zo staan Jut en Juul vooraan. Wat een keileuke en vriendelijk man is dat zeg. Nog even snel dag zeggen bij Jo Claes, want die zien we 10 november uitgebreider. Juul heeft zo haar eigen idolen en gaat met Loser en Zebra op de foto.
Oke, afgestreept, dan snel naar de girlcrush van Juul. Stonden wij vorig jaar een

uur in de rij voor deze dame en had Juul de perfecte openingszin met: "Ik vind je nieuwe boek niet goed!" Dit jaar hadden we wat voorbereidingswerk gedaan en had Juul geoefend met een aardigere opening. Ik heb hem totaal gemist, omdat er een oude bekende om mijn nek kwam hangen. De opening had er in ieder geval niet voor gezorgd dat Griet in een hele vrolijke bui was geraakt.

Dan spurten we maar eens naar Sterre Carron, die jarig was deze dag. Altijd leuk. Maar wat ik helemaal superleuk vond is de vrouw terug te zien met wie ik een paar jaar geleden een supergaaf gesprek had: Meredith van Overloop. Een vrouw om verliefd op te worden, wat een leuk spontaan mens is dat. Ze was vroeger bekend met de groep Pop in Wonderland. Erg leuk eens terug te gaan naar 1994. Zoek maar eens op You tube.
 Zij zit bij dezelfde uitgeverij als Sterre en schreef met haar bonusdochter (plusdochter) Roxanne een sprookjesboek over de zoektocht van een samengesteld gezin. Met prachtige tekeningen van Iris Compiet. Ik vind het boek alleen al prachtig om te zien! Vlamingen, kijk het eens in bij uw Standaard Boekhandel. Intussen zie ik achter mij Bert Bergs weer staan. Ik zeg iedereen daar dag, want ik wil nog even bij een van mijn Vlaamse auteurs langs: Koen Strobbe.
Terwijl Jut en Juul linea recta van hal 3 naar 4 lopen, via 1 en 2, en dus de kortste weg nemen, staat iemand daar al. HOE? Bert Bergs heeft moeten rennen. Hij draait zich om en zegt dat wij hem stalken.

Eindelijk volgt dan even rust om wat te drinken en uit te puffen. Aflsuitend om 17.00 een soort van workshop met Toni Coppers over het schrijven van thrillers. Ik hoef niet zo nodig een boek te schrijven, maar dit was kei interessant hoe Toni tot zijn boeken komt. Helemaal relaxed op het randje van het podium verhaalt hij en geeft uitgebreid antwoorden op vragen uit het publiek. Wat een schatje vind ik deze man zeg. Altijd even vriendelijk en vrolijk.

Dan op naar het traditionele kippenmenu bij het station en in de trein springen. Wat zullen mensen ons irritant gevonden hebben, want we hadden weer wat hilarische momenten met terugdenken aan verklede poppen, Bert, Griet en tijdens de uitreiking van de prijs met de leuke jongeman achter ons.

Het was weer een fantastische dag en ik kijk reikhalzend uit naar het laatste weekend van de beurs.