Posts tonen met het label Interviews. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Interviews. Alle posts tonen

dinsdag 13 januari 2026

Interview met Alexander Olbrechts


 ‘De Lucifermoorden’ van Alexander Olbrechts en het derde deel in de Mythosmoordenreeks  leek wel behekst. Misschien is het in de gegeven context meer aangewezen om het woord ‘verduiveld’ te gebruiken. Het Centraal Boekhuis had per ongeluk alle beschikbare exemplaren van de eerste druk van het boek vernietigd. Het was dus met enige omzichtigheid dat ik het recensieboek las. Het leek me dus leuk om nog even af te stemmen met de auteur over hoe het boek ondertussen is vergaan, hoe hij ertoe kwam om dit boek te schrijven, kortom hoe en waarom ‘De Lucifermoorden’ het boek is geworden dat hopelijk nu veilig en wel in de boekenwinkels is geraakt.

Dag Alexander

-        ‘De Lucifermoorden’ is het derde deel in de Mythosmoordenserie. Leg je nog even kort uit waar de mythosmoorden voor staan? Wat betekent ‘De Lucifermoorden’ in het grotere geheel van de reeks?

In de boeken van de reeks De Mythosmoorden staat telkens een seriemoordenaar centraal die zich laat inspireren door een legende/mythe/sage. Deels omdat ik de research naar de mythologie erg fijn vind, maar ook omdat ik er ietwat andere plaatsen delict mee kan creëren. Ik wil eigenlijk iets anders brengen dan alle andere politiethrillers die er al zijn. Soms weegt de mythologie al wat zwaarder door dan anders, ik laat de flow van het verhaal zelf beslissen hoe ‘heavy’ ik in de mythologie opga. De Lucifermoorden was voor mij een logisch derde deel, omdat ik hier onze Christelijke mythologie (meer bepaald: het Oude Testament) ben gaan lezen. Ik ben door die oude teksten altijd erg gefascineerd geweest.

-        Hoe verzoen je noordse mythologie met misdaadverhalen in het Vlaams-Brabantse?

Ik gebruik de mythologie niet als decor, maar als onderliggende structuur voor de hedendaagse setting van het verhaal. Mythologische verhalen kunnen al snel erg gruwelijk zijn. Ideaal om een seriemoordenaar op los te laten. Waarom Vlaams-Brabant? Wel, dat is de streek die ik ken. We mogen als Belgen best wat meer chauvinisme hebben. Ons land, onze streek, kan net zo’n toonaangevende locaties hebben als andere landen. Er zijn landgenoten die daar op neerkijken. Ik niet.

-        Die verhalen blijven actueel, de menselijke eigenschappen universeel en van alle tijden?

Ik vind net dat een deel van de verhalen uit de Bijbel absoluut niet universeel meer zijn. Ze zijn werkelijk compleet verouderd. Oké, er staan voldoende verhalen in die gaan over liefde, help de behoeftigen, etc… Maar de tijdsgeest van sommige verhalen is echt enorm gedateerd. Ik heb enkele passages uitgekozen die aangeven hoe verwaarloosbaar de rol van de vrouw was in die tijd. Walgelijk eigenlijk. Bijvoorbeeld in het verhaal van Lot: er arriveert een vreemdeling in zijn stad die door de stedelingen verkracht ging worden. Het was een zonde om een onbekende man te laten verkrachten, dus biedt het personage zijn eigen dochters in ruil voor het leven van de vreemdeling… Die verhalen staan nog steeds zo in de Bijbel. Hoe kun je dat überhaupt nog “in de juiste tijdsgeest plaatsen”? Dat is compleet ontwricht en net dat trekt me als schrijver aan om iets mee te doen.

-        De Legende rond Lot, zijn dochters en Sodom en Gomorra uit het boek Genesis gaat regelmatig een hoofdstuk vooraf. Hoe draagt die Bijbelse legende bij aan de thematiek van het verhaal?

In de vorige twee boeken werden de legenden onderzocht en aangehaald door de inspecteurs. Ik wilde voor De Lucifermoorden een andere benadering. Omdat je uit de Bijbel mag citeren en ik die teksten niet door de personages wilde laten opdragen, koos ik ervoor om ze als een soort wederkerende miniproloog weer te geven. Ook die benadering maakt dat dit boek weer net een tikkeltje anders is dan zijn voorgangers.

-        Allemaal parate kennis of ging er heel wat research vooraf aan ‘De Lucifermoorden’?

Het is een totstandkoming van research getriggerd door parate kennis. Ik kon gericht zoeken, want het verhaal van Lot was me gekend, maar ik heb wel veel plezier beleefd door heel wat verhalen eerst op te snorren op YouTube. Met ‘Disturbing Bible Stories’ kom je al heel wat leuks tegen… Een aanrader voor mensen die al eens graag youtuben.

-        Hebben vuur en zwavel een symbolische waarde in het verhaal?

Er is de link naar de Bijbel, uiteraard. God liet vuur en zwavel uit de hemel neerdalen om bepaalde steden te verwoesten. Wat eigenlijk vreemd is, want vuur en zwavel wordt natuurlijk – ook in de Bijbel – aan de duivel gelinkt. Het is die link naar de duivel die ook doorschemert in het verhaal. Iemand die zulke wreedheden uithaalt met zijn medemens, moet toch een satanist zijn?

-        ‘De Lucifermoorden’ start in medias res, ttz op “dag 9”, met onzekerheid over het lot van Rudi Smeets. Welk effect beoogde je hiermee?

De lezer meteen bij de kraag vatten en in het verhaal slepen… Ook de vraag aanwakkeren over wat Odettes rol in de plot zou zijn. Die “fast forward”-techniek is een truc om meteen met spanning te kunnen starten en het verhaal krachtig af te trappen. In de vorige twee delen gebeurde dat door de moordenaar naar voren te schuiven. Maar ik wil niet steeds via hetzelfde patroon werken, dus zocht ik naar een andere opbouw van het verhaal.

-        Je koos voor een thriller met raamvertelling met verschillende vertellers en tijdslagen. Waarom deze narratieve techniek?

Specifiek omdat ik graag een andere dynamiek wilde dan in de voorgaande delen. Ik denk toch dat een lezer niet graag tweemaal  hetzelfde boek wil lezen, en ik als auteur wil al helemaal niet tweemaal hetzelfde boek schrijven. Zeker in een reeks is die variatie erg belangrijk. Ik zoek naar andere invalshoeken, vooral om het voor mezelf leuk te houden, maar ook om de lezer iets anders te kunnen bieden. Ik schreef die eerste drie delen over een verloop van vier jaar, dus ik kon ook andere manuscripten tussendoor schrijven, waardoor ik als auteur andere dingen kon doen. Maar sommige lezers lezen de delen van een reeks vlak na elkaar, soms zelfs binnen dezelfde week. Net daarom vind ik het belangrijk om die toon telkens een beetje anders te zetten.

-        Hoe draagt de wisselwerking tussen heden (het lopende onderzoek) en verleden (de jaren ’80) bij aan de spanning?

Draagt die bij aan de spanning? Misschien verlaagt die zelfs de spanningsboog…? Ik wilde vooral die twee verhalen vertellen en verschillende aanknopingspunten maken tussen het heden en het verleden.

-        Hoe verklaar je de keuze van de cover? Het liefelijke lammetje in combinatie met ‘De Lucifermoorden’?

Daar wilde ik graag wat contradictie in verwerken. De naam van de duivel in combinatie met het Lam (Gods). Het licht en de duisternis. Het goede en het Kwade. Het ultieme duel. Het ultieme cliché. De reacties op de cover reveal vond ik erg vermakelijk! Sommige mensen reageerden exact zoals ik had gehoopt. Hoe kan zo’n lief lammetje gecombineerd worden met een heftige thriller. Het is fijn om met die uitersten te spelen. In cliché schuilt een bepaalde kracht; ze zijn niet voor niets clichés geworden.

-        Wat maakt hoofdinspecteur Rudi Smeets tot een interessant en gelaagd personage in deze thriller?

Ik vind Rudi een fijn personage om over te schrijven. Hij is een semi-depressief, brommerig, licht misantropisch figuur. Ik denk dat iedereen wel iemand kent die tegen dit soort figuren aanschurkt. Maar onder die verschrompelde lagen ligt er af en toe een zachte laag, zo kun je toch hier en daar wat verrassen en laat je de ruimte voor evolutie van het personage.

-        Hoe persoonlijk is de verhaallijn rond Rudi en Odette voor u als auteur?

We kregen in de familie te maken met dementie. Weliswaar niet jongdementie, maar toch… Ik vind dat een vreselijke ziekte. De geest sterft stilaan en het lichaam blijft voorleven. Ik vind dat erg gruwelijk. Het idee dat je beseft dat je stilaan de grip op je bewustzijn aan het verliezen bent en een gevangene zult worden in je eigen lichaam…

-        Welke passage tout court ligt jou persoonlijk het meest aan het hart?

Die waar Lucas over zijn onvruchtbaarheid vertelt en hun relationeel geworstel met het mucoviscidosegen.

-        Zie je de dader(s) uitsluitend als schuldig, of ook als product van hun verleden?

Een goede combinatie van beiden!

-        Hoe belangrijk is het voor u dat de lezer zich de scènes intens kan voorstellen, inclusief geur en lichamelijkheid? Hou je geweld altijd functioneel of ga je wel eens bewust over the top?

Ik vind dat erg belangrijk. Zulke boeken lees ik zelf het liefst. Ik hou ervan als lezers me komen vertellen dat ze in het verhaal werden gezogen en als het ware “de film” voor ogen zagen. Voor sommige lezers zal dat ongetwijfeld een afknapper zijn, maar ik denk dat dat misschien één van mijn sterktes is als auteur.

-        Ik vergelijk je graag met Chris Carter. Vind je dit een compliment of liever niet?




Ok, dat wordt een quote op een volgende kaft! Hahaha, ik vind dat een groot compliment! Los van het feit of je Carter goed vindt of niet, vergeleken worden met internationale bestsellers is altijd megafijn!

-        Verwacht je dat lezers vooral meegaan in de spanning, of hoop je dat ze ook blijven hangen bij de morele vragen? Mag een boek/literatuur ook bewust ontregelen?

Elke lezer mag uit het boek halen wat die eruit wil halen. Ik hou er wel van om met wat morele kwesties te spelen, maar het ligt er nergens vingerdik op dat het een verplichte kost is om daarmee bezig te zijn. Ik wil de lezer vooral enkele uren meenemen in mijn verbeelding en afleiden. Ik ben een verhalenverteller, dus ik wil gewoon mijn verhalen vertellen en ben erg blij met iedereen die ze wil lezen!

-        Wat hoopt u dat lezers meenemen uit ‘De Lucifermoorden’, los van de spanning?

Goesting om deel 4 te gaan lezen, of een van mijn andere boeken.

-      


  Tot slot: Schrijf je nog een nieuwe thriller binnen deze reeks en wanneer mogen we die verwachten?

Ik heb nog twee thrillers voor deze reeks in gedachten en na het vijfde deel, zou ik graag het doek over De mythosmoorden laten vallen. Ik hou er niet van om ellelange reeksen te lezen, dus waarom zou ik ze dan schrijven? Eigenlijk wilde ik al stoppen na het vierde boek in de reeks, maar het einde dat ik voor dat boek heb gepland zal een vervolgboek verlangen, vrees ik…

Dankjewel voor jouw tijd en interessante antwoorden, Alexander. Doel met ‘De Lucifermoorden’ bereikt, zou ik zeggen: ik heb heel veel goesting om deel 4 te lezen en iets zegt me dat ik niet alleen ben!

Anita voor Thrillerlezers!

donderdag 8 januari 2026

Anita interviewde Pia Pauwels

 


‘Waar de wind slaapt’ van Pia Marie Pauwels is een internationale thriller gebaseerd op waargebeurde feiten. Op de cover trekt één vraag onmiddellijk de aandacht: ‘Durf jij de waarheid over MH370 onder ogen te zien?’ Ontdekt de lezer dan de waarheid in het boek? De persoon die op deze vraag kan antwoorden is Pia Marie Pauwels zelf.

 

Dag Pia, stel je jezelf even kort voor aan de thrillerlezers.

Geboren als Pia Marie Pauwels in Antwerpen groeide ik op in België, waarna ik een tijd in het buitenland woonde: van Frankrijk en Spanje tot de Verenigde Staten. Na mijn studie Geschiedenis (UA) werkte ik in de luchtvaart. In mijn boeken meng ik graag verschillende genres; spanning, drama, humor en romantiek lopen er vaak mooi in elkaar over.

Ik debuteerde in 2022 met Muizen in het Bed, een humoristische roman over het plattelandsleven in Zuid-Frankrijk, geïnspireerd door mijn eigen ervaringen daar. Daarna volgden Hoor de stilte spreken (2023) en Verloren in het verleden (2024). Met mijn achtergrond in geschiedenis, mijn liefde voor reizen en mijn fascinatie voor waargebeurde mysteries probeer ik realiteit en fictie te verweven op een manier die nog lang bij de lezer nazindert.

Vandaag woon ik in de Antwerpse Kempen, waar ik werk aan een spannende trilogie.

 

Wat precies, welke gebeurtenis inspireerde jou tot het schrijven van ‘Waar de wind slaapt’?

Met een carrière in de luchtvaart kon ik er haast niet omheen. In 2024 was het tien jaar geleden dat vlucht MH370 spoorloos verdween, en het mysterie haalde opnieuw de actualiteit. Meteen begon ik te speculeren over wat er gebeurd kon zijn, maar deze keer niet als voormalig purser, wel als thrillerauteur. Mijn schrijfmodus schoot meteen in gang: scenario’s flitsten voorbij en nog diezelfde dag schetste ik de grote lijnen van het verhaal. Het einde liet ik open, bewust, om er later verder op te kunnen broeden.

Dat er binnenkort opnieuw een zoekoperatie wordt opgestart om het verdwenen toestel te vinden, bewijst hoe actueel en intrigerend dit mysterie nog steeds is.

 

De verdwijning van MH370 en de crash van MH17 blijven mysteries. Wat trok jou het meest aan in deze gebeurtenissen?

Toen op 8 maart 2014 een Boeing 777 met 239 mensen aan boord van Kuala Lumpur naar Beijing verdween, was ik meteen geïntrigeerd. Vliegtuigen verdwijnen niet zomaar: er is aan boord meer dan genoeg technologie om dat te voorkomen. Dat het toestel nooit werd teruggevonden – ondanks een van de grootste zoekacties in de luchtvaartgeschiedenis – maakte het mysterie alleen maar fascinerender.

Met mijn achtergrond en netwerk in de luchtvaart voelde ik bijna een verantwoordelijkheid om dit onderwerp te verkennen, en om er een thriller rond te bouwen die zowel spannend als respectvol is.

 

Welke uitdagingen kwam je tegen tijdens het schrijven van dit boek? Hoe ga je als auteur om met feiten, speculaties en fictieve invulling van feiten? Hoe bewaak je de balans tussen feitelijke bronnen en creatieve vrijheid?

Ik begon met uitgebreid onderzoek naar wat er precies gebeurde en wat er misliep. Ik dook onder andere in het bijna 500 pagina’s tellende Maleisische eindrapport, waarin geen sluitende oorzaak wordt genoemd. Vast staat alleen dat het toestel bewust van zijn route is afgeweken, maar wie daar verantwoordelijk voor was, blijft onbekend. Dat open einde vormt een ideale voedingsbodem voor fictie.

Rond de verdwijning circuleren bovendien talloze theorieën: van technische defecten tot geopolitieke intriges. Door die verschillende hypothesen naast elkaar te leggen en tegen elkaar af te wegen, kon ik een verhaal creëren dat spannend is, maar tegelijk stevig verankerd blijft in de realiteit. Zo rust de hardnekkige aanname dat het toestel in de Indische Oceaan neerstortte bijvoorbeeld op berekeningen van één enkele Inmarsat-analist. In mijn boek krijgt de lezer te zien dat andere feiten dat scenario net wankel maken.

Omdat de ware toedracht nooit werd vastgesteld, moest ik de ontknoping zelf invullen, maar wel binnen de grenzen van wat wél bekend is. Het resultaat is een plausibel scenario dat zou kúnnen gebeurd zijn. Of misschien toch niet.


 

De flaptekst opent met de vraag: “Hoeveel is de waarheid waard als niemand haar wil horen?” — wat betekent die vraag voor jou persoonlijk?

Meer dan elf jaar na het verdwijnen van vlucht MH370 wachten de families van passagiers en bemanning nog steeds op antwoorden, terwijl duidelijk is dat er mensen moeten zijn die meer weten dan wat publiek werd gemaakt.

Sommige waarheden kunnen zo ontwrichtend zijn dat ze bewust niet worden uitgesproken. Misschien omdat ze politieke, economische of diplomatieke gevolgen zouden hebben die moeilijk te bevatten zijn. En dat roept de vraag op: zijn we als samenleving altijd bereid om de volledige waarheid onder ogen te zien, zelfs wanneer die ons vertrouwen in de wereld om ons heen zou aantasten?

 

Waarheid kan gevaarlijk zijn. Kan ze waardevoller zijn dan het leven zelf, denk je?

Waarheid heeft kracht. Ze kan bevrijden, maar ook schade aanrichten. Precies daarom wordt er in thrillers zo vaak voor gevochten én voor vermoord. In Waar de wind slaapt is de waarheid een drijvende kracht: wie er toegang toe heeft, bepaalt de richting van het verhaal.
Is ze waardevoller dan het leven? In fictie soms wel, omdat personages keuzes maken die voortkomen uit loyaliteit, schuld of angst. In het echte leven zou ik zeggen: de waarheid is waardevol, maar nooit meer dan een mensenleven.

 

Welke kernwoorden zou je zelf gebruiken om ‘Waar de wind slaapt’ te vatten?

Spanning – verlies – hoop – eerbetoon – waarheid.

 

Hoofdpersonage in jouw boek is Franky Avonds. Wie is zij?

Francesca Avonds, of Franky, is niet alleen de vriendin van de vermiste gezagvoerder; ze stond oorspronkelijk zelf ingeroosterd op de vlucht die verdween. Precies dat gegeven maakt haar vastberaden om tot op de bodem uit te zoeken wat er werkelijk is gebeurd. Waarom werd de communicatie abrupt verbroken? Welke koers vloog het toestel na het laatste contact?

 

Wat maakt Franky voor jou het juiste personage om de lezer door dit verhaal te leiden?

Franky kan niet geloven dat Jack, haar partner, iets met de verdwijning te maken zou hebben, zoals aanvankelijk ook werd gesuggereerd kort na het incident met MH370. Haar persoonlijke betrokkenheid en zoektocht naar antwoorden trekken de lezer mee door het mysterie en de spanning van het verhaal.

 

Franky beleeft een mix van hoop, schuldgevoel, woede en verdriet. Welke emoties  waren het moeilijkst om geloofwaardig neer te zetten? Welke emotie trof jou het meest?

Om de emoties van Franky geloofwaardig te maken, probeer ik me volledig in te leven in het verhaal. Ik ga terug naar persoonlijke, herkenbare gevoelens: Jack stuurde bij aankomst altijd een appje naar Franky – een klein, intiem ritueel. Mijn man, zelf cabin crew bij Brussels Airlines, doet exact hetzelfde. Het idee om ooit wakker te worden zonder dat geruststellende berichtje raakte me diep. Het hielp me om de angst en het verdriet van Franky te voelen en op papier te zetten.

Daarnaast leunde ik sterk op een vriendin in Kuala Lumpur, die als vrouwelijke piloot werkt. Haar ervaringen en inzichten vonden direct hun weg in Franky’s karakter. Ze las het manuscript meerdere keren, fungeerde als klankbord voor theorieën en scenario’s, en waakte over de technische correctheid van de luchtvaartdetails. Zonder haar steun zou het verhaal nooit dezelfde geloofwaardigheid hebben gehad.

 


Hoe zou je Franky’s ontwikkeling doorheen het verhaal omschrijven?

Franky ontwikkelt zich van de rol van ‘vriendin van de gezagvoerder’, die afwachtend samen met de andere familieleden op nieuws wacht, tot een vastberaden ‘voorvechter van de waarheid’. Ze wacht niet langer passief op antwoorden, maar gaat actief op zoek. Ze wordt kritischer en stelt alles in vraag – iets wat volgens mij tegenwoordig helaas te weinig gebeurt.

 

Je was zelf werkzaam in de luchtvaart. Wat droeg jouw eigen ervaring in die wereld bij aan het uitwerken van dit verhaal?

Mijn beroepservaring gaf me niet alleen de kennis om dit boek realistisch neer te zetten, maar het schrijven ervan was ook een emotionele reis. Al die honderden vluchten – soms met technische of medische incidenten, soms door hevige stormen – kwamen tijdens het schrijven weer tot leven. Ik beleefde ze opnieuw, wat ervoor zorgt dat Waar de wind slaapt niet alleen een spannende thriller is, maar ook doordrenkt van echte emoties.

 

Heb je tijdens het schrijven nieuwe inzichten opgedaan of zijn je gevoelens veranderd t.o.v. die mysteries?

Mijn fascinatie en verwondering zijn alleen maar gegroeid. (Lacht)

Tijdens mijn onderzoek stuitte ik op talloze nieuwe mysteries en theorieën, die stuk voor stuk een rijke inspiratiebron vormen voor toekomstige verhalen. Het blijft een intrigerende puzzel waar ik nog vaak over nadenk.

 

Elk hoofdstuk begint met een citaat. Op welke manier helpen die citaten (jou) om het verhaal te dragen?

Het vinden van een titel voor een boek, maar ook voor een hoofdstuk, is altijd een uitdaging. Toen ik tijdens het schrijven bij een van de eerste hoofdstukken een Boeddha-citaat als subtitel gebruikte – een citaat dat ook in de dialoog voorkomt – besefte ik dat dit een goed ritme gaf aan het verhaal. De citaten ondersteunen de inhoud van elk hoofdstuk, zetten aan tot nadenken en bieden vaak een sprankje hoop te midden van het mysterie.

 

Met dit boek geef je een stem aan bemanningen en passagiers van rampvluchten en van vluchten MH370 en MH17 in het bijzonder. Waarom is dit voor jou zo belangrijk?

Naast het thrillerelement zit er ook een diepere laag in het boek. Ik hoop dat lezers even stilstaan bij de 239 mensen die die nacht hun leven verloren – passagiers en bemanning die nooit meer thuiskwamen. Daarom heb ik het boek ook aan hen opgedragen. Voor mij was het schrijven niet alleen een creatief proces, maar ook een vorm van eerbetoon. Zoals ik in het verhaal schrijf: “Maar als de waarheid een stem nodig heeft, dan ben ik die stem.”

Ik heb tien jaar als vliegend personeel bij VLM Airlines gewerkt. Hoewel passagiers vaak denken dat we alleen aan boord zijn om hapjes en drankjes te serveren, is onze voornaamste taak de veiligheid van de passagiers en collega’s te garanderen. We worden er voortdurend op getraind, en het idee dat iets fout kan gaan, zit altijd in ons achterhoofd – al hoop je dat het nooit zal gebeuren, zeker niet met een fatale afloop.

Ik wilde dan ook vooral dat die mensen geen nummertjes in de statistieken zijn, maar mensen van vlees en bloed die het leven lieten en nog steeds gemist worden.

 

Kijkt de lezer finaal de waarheid omtrent de verdwenen vlucht in de ogen?

De communicatie- en volgsystemen spelen een cruciale rol in de verdwijning van MH370 en dus ook in Waar de wind slaapt. Het gefaseerd uitvallen van het vliegtuigcontact, het terug opstarten van een enkel systeem, en de downgrade van het entertainmentsysteem de dag ervoor, zijn elementen die aantonen dat de verdwijning geen ongeluk was, maar een bewust geplande actie. Maar door wie?

Wat er die nacht echt gebeurde, zullen we waarschijnlijk nooit volledig weten, en toch probeer ik in deze thriller een antwoord te geven op de vragen die bij lezers rijzen. Misschien zal de toekomst ooit uitsluitsel bieden…

 

‘Waar de wind slaapt’  is inderdaad een spannende thriller geworden waarin emoties zoals verlies, twijfel, schuld en vastberadenheid om de waarheid boven tafel te krijgen ook de aandacht claimen en krijgen. Het boek werd een mooi eerbetoon aan al die passagiers die tot op vandaag nog steeds gemist worden.

Dankjewel voor jouw verhelderende antwoorden op mijn vragen.

Anita voor Thrillerlezers!



donderdag 12 juni 2025

In gesprek met Sterre Carron

 

   


Sterre Carron is naar goede gewoonte weer op de afspraak: haar eerste boek voor 2025 is een feit. De thriller ‘Sterf!’ is uit! Rani Diaz is er deze keer niet bij, maar niet getreurd, want met Erin De Donder heeft Sterre voor prima vervanging gezorgd. De thee en koekjes staan klaar; tijd om nog eens een babbeltje te slaan met Sterre.

Dag Sterre

-        In je thrillers, en ook in Sterf!, speelt de misdaad zich vaak af op onheilspellende of ongewone settings. Hoe belangrijk is de setting volgens jou voor het psychologische effect dat je op de lezer wil hebben?

Voor ik aan een verhaal begin, heb ik eigenlijk geen bepaalde setting in mijn hoofd.(Uitgezonderd bij de proloog). Tijdens het schrijven komt er in mijn hoofd stilaan een plek tevoorschijn waarvan ik denk; dat is het. Dat moet het zijn!

-        Zijn de plekken in Sterf! gewoon het resultaat van jouw verbeelding of heb je ze in real life gevonden in nieuwsberichten en hebben ze jou van daaruit geïnspireerd?

Meestal onthoud ik ze (onbewust) door de vele wandelingen die ik dagelijks met mijn hond maak. Bovendien pluis ik iedere dag de kranten uit op zoek naar feiten die me inspireren.

-        Welk hoofdthema In Sterf! speelt een belangrijke rol? Waarom koos je hiervoor?

Als ik dat vertel, verraad ik de plot. Per toeval ben ik in contact gekomen met iemand die met dat probleem worstelt.

-        Heb je je bij wijze van voorbereiding verdiept in deze materie? Heb je contact gehad met onderzoekers, hulpverleners?

Nee, deze keer geen hulpverleners of onderzoekers. Ik had voldoende info via die persoon.

-        Heb je gesproken met slachtoffers? Wat is hier jouw ervaring: willen of kunnen zij daar vrijuit over spreken?

De weg naar een normaal leven, duurt jarenlang en vereist toch wel een intensieve behandeling. Wat me opvalt is dat het probleem geminimaliseerd wordt.

 

-        Kreeg je dan ook inzichten wat betreft de impact die pesten op lange termijn kan hebben op iemand? Hoe heb je dat verwerkt in je personages?

Door dingen die me echt raken fictief te laten gebeuren. Telkens ik hoor of zie dat jonge mensen door pesterijen uit het leven stappen, raakt me dat diep. Gelukkig hebben mijn kinderen er nooit mee te maken gehad, wat niet wil zeggen dat mijn interesse in het motief vermindert. Wat drijft pestkoppen tot zulke daden? En niet onbelangrijk: wat is hun probleem? Vooral dat laatste maakt me nieuwsgierig. Mensen die anderen het leven zuur maken, doen dat met een reden. Een laag zelfbeeld? Aandacht opeisen? Over die problematiek wordt weinig geschreven vind ik. 

-        Hebben die getuigenissen jouw schrijfproces beïnvloed? Hoe?

Nee, ik wist op voorhand wat ik wilde. Het gaf wel meer body aan het verhaal.

-        Wat fascineert jou aan hoe trauma’s mensen kunnen vormen — of breken?

Ik heb een paar jaar als vrijwilliger bij de zelfmoordlijn gewerkt en ik werd letterlijk overspoeld door trauma’s. Velen zijn me bijgebleven. Ontelbare keren heb ik geluisterd naar verhalen en trauma’s die mensen letterlijk op de rand van de ravijn duwden. Spring ik of spring ik niet?

-        Is er iets wat je tijdens je research voor dit boek hebt ontdekt dat je echt heeft verrast of geraakt?

 

Het personage van Anna. De gruwel die ze heeft meegemaakt in haar vaderland en de gevolgen ervan.

 

-        In jouw boeken lezen we dikwijls hoe trauma’s levens ontwrichten. Wat doet schrijven daarover met jou als auteur?

 

Ik kan me dan heel goed inleven in het personage. Maar dat is louter in het boek. Tijdens het dagdagelijkse leven kan ik het allemaal van me afzetten en geniet.

 

-        Wat vind je zelf het meest aangrijpende of moeilijke aan het schrijven over mensen die gebukt gaan onder trauma’s en hun verleden?

 

Dat die ene druppel de laatste kan zijn … Hoe groot is iemands draagkracht?

-        Hoe bewaak je dat je in het schrijven van fictie je je niet vergaloppeert in het verwerken van echte ervaringen?

Dat is niet zo moeilijk. Ik heb een goed leven en wil dat graag zo houden. Tijdens het schrijfproces mag er een hoop miserie zijn. Eens de laptop dichtgeklapt is, ben ik terug in mijn eigen gelukkige bubbel.

-        Was er een scène die je emotioneel zwaar vond om te schrijven? En waarom?

De laatste hoofdstukken. Ik heb het moeilijk met afscheid nemen. Ik ga er niet over uitweiden, alweer om de plot niet vrij te geven.

-        Wat hoop je dat lezers voelen of beseffen nadat ze Sterf! hebben dichtgeslagen? Dat ze een goed boek lazen of/en ook dat ze zich meer bewust worden van de problematiek rond pesten?

Dat ze hebben genoten van het boek. Wie ben ik om hen bewust te maken van de problematiek? Ik denk dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken waar hun grenzen liggen. En wat goed en kwaad is.

Dank je wel voor jouw tijd, Sterre. Dat de lange wandelingen met je hond en het uitpluizen van de kranten je nog veel inspiratie mogen geven voor de toekomst!

Anita voor Thrillerlezers!