De Vlaamse topboeken van 2025 van Anita

 2025, fijn leesjaar! Mijn beste boek?

‘Kill your darlings’ zeggen ze dan, maar dat ga ik niet doen. De volgende boeken verdienen allemaal een eerste podiumplaats.

In ‘Het Dresden Dilemma’ baseert Benny Baudewyns een fictief verhaal op historische feiten en gaat hij opnieuw internationaal. Spionage, intimidatie, repressie, foltering, moord en de terreur van de Stasi in de DDR komt via decors en personages realistisch in beeld. Ik zat helemaal in het verhaal.

In ‘Ze kwam terug’ van Barbara De Smedt is er steeds de dreiging van een fatale afloop en loopt een Griekse mythe als een rode draad door het plot. De leden van een vroeger vriendenclubje moeten een voorval uit het verleden één voor één met hun leven bekopen. Een knap opgebouwde psychologische thriller.

In ‘Dodencel’ van Sterre Carron staan Erin De Donder en haar team voor een groot raadsel. Egyptische mythologie en de genocide in Rwanda leveren aanwijzingen voor misdaden die gepleegd worden in een creepy decor. Mijn favoriete Carron-thriller.

‘Vergruizer’, een actievolle pulp noir thriller van Alexander Olbrechts, is gruwelijk, rauw, brutaal en snel. Moord, manipulatie, … de poort naar de hel staat altijd open. Heel origineel zijn de tips en tricks die het hoofdpersonage, dat gelijkenis vertoont met Deadpool, deelt met zijn publiek. Een bijzondere mix van gruwel, luchtigheid en dubbele moraliteit.

In ‘De grote boze wolf’ van Bjorn Van den Eynde vormen een plaatselijke legende, een brokje Luikse geschiedenis, een album van Suske en Wiske, doofpotaffaires en diepgeworteld leed een nieuwe uitdaging voor het duo Marjolein De Vrieze en Nathan Durnez. Een gelaagde topthriller.

Last but not least ‘Het jaar van De Kogelvis’ van Jos Pierreux. Luks obsessie met een cold case, de problemen met echtgenote Rena en de misdaad die hij willens nillens van binnenuit benadert, werpen een heel nieuw licht op mijn favoriete Knokse speurder, al moest ik wel even bekomen na de laatste bladzijden van deze geweldige misdaadroman

Anita

Onze razende reporter bij Boektopia

 

Vorige week bezochten onze dochter, zoon en ik het boekenwalhalla van Boektopia in Kortrijk.

Zoveel fijne en interessante ontmoetingen mogen beleven. Ik sprak met een enthousiaste Alexander Olbrechts die al veel boeken mocht verkopen en voor wie Boektopia geslaagd is. Gelukkig konden nog een paar exemplaren van #delucifermoorden worden gered! Ik had een leuke babbel met Luc Vos die me nog iets bijbracht over hoe een foto nemen en delen. Volgend jaar komt hij met een nieuwe thriller! 

Sterre Carron verwelkomde mij met een allerwarmste knuffel en vertelde dat ze de leesclubs van @Thrillerlezers! zo goed en leuk vindt en wat een opluchting het voor haar is als haar thriller gesmaakt wordt. Ook de sympathieke Bjorn Van den Eynde maakte graag tijd en vertelde al over zijn volgende thriller met De Vrieze en Durnez die zal uitkomen voorjaar 2026. Hij kent de waarheid rond de figuur van Marjoleins vader, maar voor ons is het uitkijken naar het volgende boek. Misschien wordt daarin de sluier gelicht? 

In een gesprek met een minzame Toni Coppers en zijn partner Annick Lambert (ook in crime!) spraken de beide auteurs hun waardering uit voor de recensies die we maken over de boeken die ze schrijven. Ook sprak ik met een jong talent uit de Hamleystal: Arne Van der Linden schreef zijn eerste thriller gebaseerd op eigen belevenissen. Marijn De Valck en Hec Leemans maakten vooral mijn zoon maar ook mezelf gelukkig tijdens een signeersessie (na meer dan 1 uur aanschuiven!) waarin een klapke over FC De Kampioenen bevestigde dat Balthasar Boma echt een aimabele persoon is.

En wat ook bijzonder deugd deed is een ontmoeting met oud-leerlinge Kato De Gendt die met trots het boek #Leeskapiteinmijnlichaam, waarvoor zij de illustraties maakte, kwam voorstellen en signeren. Zo’n gesprekjes nadat leerlingen al lang zijn uitgevlogen doen zoveel deugd.

Veel leuke mensen mogen ontmoeten en massa’s boeken gespot die ik zou willen lezen. Helaas, die bankrekening …

Anita

 

In gesprek met Sterre Carron

 

   

Sterre Carron is naar goede gewoonte weer op de afspraak: haar eerste boek voor 2025 is een feit. De thriller ‘Sterf!’ is uit! Rani Diaz is er deze keer niet bij, maar niet getreurd, want met Erin De Donder heeft Sterre voor prima vervanging gezorgd. De thee en koekjes staan klaar; tijd om nog eens een babbeltje te slaan met Sterre.

Dag Sterre

-        In je thrillers, en ook in Sterf!, speelt de misdaad zich vaak af op onheilspellende of ongewone settings. Hoe belangrijk is de setting volgens jou voor het psychologische effect dat je op de lezer wil hebben?

Voor ik aan een verhaal begin, heb ik eigenlijk geen bepaalde setting in mijn hoofd.(Uitgezonderd bij de proloog). Tijdens het schrijven komt er in mijn hoofd stilaan een plek tevoorschijn waarvan ik denk; dat is het. Dat moet het zijn!

-        Zijn de plekken in Sterf! gewoon het resultaat van jouw verbeelding of heb je ze in real life gevonden in nieuwsberichten en hebben ze jou van daaruit geïnspireerd?

Meestal onthoud ik ze (onbewust) door de vele wandelingen die ik dagelijks met mijn hond maak. Bovendien pluis ik iedere dag de kranten uit op zoek naar feiten die me inspireren.

-        Welk hoofdthema In Sterf! speelt een belangrijke rol? Waarom koos je hiervoor?

Als ik dat vertel, verraad ik de plot. Per toeval ben ik in contact gekomen met iemand die met dat probleem worstelt.

-        Heb je je bij wijze van voorbereiding verdiept in deze materie? Heb je contact gehad met onderzoekers, hulpverleners?

Nee, deze keer geen hulpverleners of onderzoekers. Ik had voldoende info via die persoon.

-        Heb je gesproken met slachtoffers? Wat is hier jouw ervaring: willen of kunnen zij daar vrijuit over spreken?

De weg naar een normaal leven, duurt jarenlang en vereist toch wel een intensieve behandeling. Wat me opvalt is dat het probleem geminimaliseerd wordt.

 

-        Kreeg je dan ook inzichten wat betreft de impact die pesten op lange termijn kan hebben op iemand? Hoe heb je dat verwerkt in je personages?

Door dingen die me echt raken fictief te laten gebeuren. Telkens ik hoor of zie dat jonge mensen door pesterijen uit het leven stappen, raakt me dat diep. Gelukkig hebben mijn kinderen er nooit mee te maken gehad, wat niet wil zeggen dat mijn interesse in het motief vermindert. Wat drijft pestkoppen tot zulke daden? En niet onbelangrijk: wat is hun probleem? Vooral dat laatste maakt me nieuwsgierig. Mensen die anderen het leven zuur maken, doen dat met een reden. Een laag zelfbeeld? Aandacht opeisen? Over die problematiek wordt weinig geschreven vind ik. 

-        Hebben die getuigenissen jouw schrijfproces beïnvloed? Hoe?

Nee, ik wist op voorhand wat ik wilde. Het gaf wel meer body aan het verhaal.

-        Wat fascineert jou aan hoe trauma’s mensen kunnen vormen — of breken?

Ik heb een paar jaar als vrijwilliger bij de zelfmoordlijn gewerkt en ik werd letterlijk overspoeld door trauma’s. Velen zijn me bijgebleven. Ontelbare keren heb ik geluisterd naar verhalen en trauma’s die mensen letterlijk op de rand van de ravijn duwden. Spring ik of spring ik niet?

-        Is er iets wat je tijdens je research voor dit boek hebt ontdekt dat je echt heeft verrast of geraakt?

 

Het personage van Anna. De gruwel die ze heeft meegemaakt in haar vaderland en de gevolgen ervan.

 

-        In jouw boeken lezen we dikwijls hoe trauma’s levens ontwrichten. Wat doet schrijven daarover met jou als auteur?

 

Ik kan me dan heel goed inleven in het personage. Maar dat is louter in het boek. Tijdens het dagdagelijkse leven kan ik het allemaal van me afzetten en geniet.

 

-        Wat vind je zelf het meest aangrijpende of moeilijke aan het schrijven over mensen die gebukt gaan onder trauma’s en hun verleden?

 

Dat die ene druppel de laatste kan zijn … Hoe groot is iemands draagkracht?

-        Hoe bewaak je dat je in het schrijven van fictie je je niet vergaloppeert in het verwerken van echte ervaringen?

Dat is niet zo moeilijk. Ik heb een goed leven en wil dat graag zo houden. Tijdens het schrijfproces mag er een hoop miserie zijn. Eens de laptop dichtgeklapt is, ben ik terug in mijn eigen gelukkige bubbel.

-        Was er een scène die je emotioneel zwaar vond om te schrijven? En waarom?

De laatste hoofdstukken. Ik heb het moeilijk met afscheid nemen. Ik ga er niet over uitweiden, alweer om de plot niet vrij te geven.

-        Wat hoop je dat lezers voelen of beseffen nadat ze Sterf! hebben dichtgeslagen? Dat ze een goed boek lazen of/en ook dat ze zich meer bewust worden van de problematiek rond pesten?

Dat ze hebben genoten van het boek. Wie ben ik om hen bewust te maken van de problematiek? Ik denk dat iedereen voor zichzelf moet uitmaken waar hun grenzen liggen. En wat goed en kwaad is.

Dank je wel voor jouw tijd, Sterre. Dat de lange wandelingen met je hond en het uitpluizen van de kranten je nog veel inspiratie mogen geven voor de toekomst!

Anita voor Thrillerlezers!

Sterf Sterre Carron

 

Return to sender

In 2005 eindigde een challenge tussen tieners in een groot drama. 19 jaar later triggert een toevallige ontmoeting het monster in ‘ik’.

‘ik’ draagt het hele plot maar laat zelden of nooit wat los over zichzelf. Slachtoffer na slachtoffer valt. De modi operandi vallen weer op door hun ongewone karakter; de moordenaar laat hints achter, maar de interpretatie ervan zorgt bij elke misdaad alleen maar voor meer vragen. Hoofdinspecteur Erin De Donder moet door het bos op zoek naar die bepaalde boom en die laat zich niet gemakkelijk vinden.

Erin heeft het privé zwaar te verduren en toont zich mentaal kwetsbaar. Niet alleen haar neus draagt de zichtbare sporen van een pijnlijk verleden; een dilemma dat voortkomt uit een tragedie die de familie De Donder voorgoed veranderde knaagt aan haar en achtervolgt haar tot op het politiebureau. Het maakt haar heel menselijk en realistisch. Dit en de zoektocht naar een seriemoordenaar die dood en angst zaait in en om Mechelen maakt dat Erin heel wat op haar bord krijgt.

En wat is precies de rol van Stefanie? Is zij een slachtoffer en van wie dan? Ze krijgt een vrij prominente rol in het boek en het is niet onmiddellijk duidelijk welke kant het met haar zal opgaan of hoe zij in de plot past. Heb je terecht begrip voor haar issues of gaart ze maar beter in haar eigen sop?

Je kan wel raden welk trauma aan de basis van alle ellende ligt, maar toch blijft de juiste toedracht geruime tijd in nevelen gehuld. Flashbacks rakelen flarden aan gebeurtenissen op en aan verdachten geen gebrek. Wat is het verband tussen iedereen? Sterre Carron pookt meerdere vuurhaarden op en dus is het wachten tot redelijk ver in de plot op het kwartje dat dan definitief begint te vallen.

De verhaallijnen klikken uiteindelijk vlotjes in elkaar. Thema’s zoals vereenzaming, pesten, schuldig verzuim, onverwerkt trauma en vergelding hakken er bij momenten stevig in: je kan je de pijn die ermee gepaard gaat levendig voorstellen. De plottwist op het einde is niet minder dan een bom(metje) met serieus wat effect! Alle losse eindjes worden dan vakkundig weggewerkt en het verhaal is dan echt af.

Benieuwd of Erin De Donder opnieuw haar opwachting zal maken in een volgende Sterre Carron. Voor nu missie geslaagd!

4 kraaien Anita

In gesprek met Sterre Carron

 

Wie ‘Sterre Carron‘ zegt, zegt ‘Rani Diaz’. Of zo was het tot voor kort toch. Sinds enkele weken ligt ‘Schim in de nacht’ in de boekhandel en daarin schitteren Rani en haar team in afwezigheid. Sterre Carron schreef namelijk een standalone. Na 22 boeken met Rani Diaz kwam dit best als een verrassing.

Hallo Sterre

• Je meest recente boek heeft als titel ‘Schim in de nacht’. Waar gaat het over?

Het antwoord is niet in een woord samen te vatten. Vergelding? Ik denk dat het er het dichtst bij in de buurt komt.

• Het valt onmiddellijk op: Rani en haar team zijn in geen velden of wegen te bekennen. Wat is er gebeurd?

De idee om een boek zonder Rani & Co te schrijven, speelde al een tijdje in mijn hoofd, maar het bleef bij een gedachte. Toen ik ‘Doolhof van verraad’ schreef en een andere inspecteur aan het team toevoegde, vroeg ik me af waarom ik dat deed. Het antwoord was simpel. Rani heeft al veel watertjes doorzwommen en ik had geen idee hoe ik haar verder kon uitdiepen. Het moet allemaal nog geloofwaardig blijven. Na Doolhof heb ik de knoop doorgehakt, ik besloot om een standalone te schrijven. Hoe het boek zou worden onthaald, was een probleem voor later.

• Verdwijnen Rani en haar team voor langere tijd of zelfs voorgoed van het toneel?

Ik ben nu bezig aan een nieuwe korte reeks. Ook heb ik een idee voor een nieuwe standalone. En Rani? Ze verdwijnt niet voorgoed van het toneel. Het feit dat ik het niet over mijn hart krijg om haar te laten sterven of haar naar het buitenland te sturen, betekent dat ik diep vanbinnen weet dat ik ooit nog wat te vertellen heb over haar. Eerst nieuwe personages, nieuwe verhalen en daarna zien we wel verder. Ik ben niet zo’n planner.

• Hoe anders heb je het ervaren om een boek zonder Rani te schrijven? Is het wel zo gemakkelijk om te breken met personages die al zoveel jaren spreekwoordelijk deel zijn van de meubels?

Het was bijzonder gemakkelijk om over andere personages te schrijven. Veel makkelijker dan ik had verwacht. Ik kon me helemaal inleven in hun leefwereld, ik kon hun verdriet, angst en vreugde voelen. Kortom, hoe gek het ook klinkt; ik hield van Lorie.

• Waarin verschilt het schrijven van een standalone van het schrijven van een deel in een serie?

Persoonlijk vind ik het schrijven van een standalone gemakkelijker dan de serie. Bij Rani moet ik constant rekening houden met sporen, bewijzen, verhoren, enzovoort. Bij ‘Schim in de nacht’ kon ik mijn gang gaan en hoefde in niet na te denken over ‘o, dat nog, en dat en dat ...’

• Het had wellicht ook zo zijn invloed op het schrijfproces, op jouw manier van schrijven?

Het schrijven ging supervlot.

• Dikwijls inspireert de rauwe werkelijkheid jou tot het schrijven van verhalen. Waar ging je de mosterd halen voor ‘Schim in de nacht’? Is er een specifieke gebeurtenis die aan de grondslag van het boek ligt?

Ja, het einde of de ontknoping. Ik las een krantenartikel en dacht: hoe kan dit? En de tweeling is gebaseerd op inwoners van mijn dorp.

• Naast ‘misdaad’ is er één groot ander thema dat de kern van ‘Schim in de nacht’ uitmaakt van het boek. Wil je dat even toelichten?

Benadeeld worden of de tweede viool spelen. Ik denk dat het in het geval van Lorie aartsmoeilijk is om daar mee om te gaan. Ook al neemt ze een stoere houding aan, ik denk dat het haar getekend heeft voor het leven. Ooit vertelde een vrouw die pas bevallen was van een tweeling me dat ze een sterkere binding had met het jongetje dan met het meisje. Ze voelde zich zeer schuldig. Het gebeurt wel vaker, maar niet iedere moeder of vader praat er openlijk over.

• Je kruipt dan weer onder de huid van Rik, dan weer onder die van Lorie. Schreef je de twee verhaallijnen apart of kwamen ze zoals in het boek elkaar afwisselend op papier? Het lijkt me niet evident?

Toch wel. Ik kon die switch heel gemakkelijk maken en kon me in beide hoofden verplaatsen.

• De emoties laaien weer hoog op en dan vooral aan Lorie’s kant. Hoe leef je je in in de gevoelens van een zestienjarige? Hoe leid je dat in goede banen?

Ik heb me constant afgevraagd hoe een zestienjarige zou reageren en vooral hoe ze zou denken en voelen. Bij twijfels ging ik bij een zestienjarige ten rade.

• Je blijft origineel wat de plekken betreft die van belang zijn in jouw verhalen. Wie leverde jou de ideeën voor deze thriller? Ging je zelf op prospectie?

Een paar maanden voor ik het verhaal schreef, kwam ik door omstandigheden in een heel enge ruimte terecht. Toen dacht ik: dit wordt het!

• Het verhaal verlaat zelfs Mechelen, ja, gaat zelfs de grens over. Is dat iets wat voortaan nog kan voorkomen in jouw thrillers?

Dat weet ik nog niet. Bij Rani was ik gebonden aan jurisdictie, bij een standalone kan je alle richtingen uit.

• Was het na de ontknoping van ‘Schim in de nacht’ echt over en uit met de verhaallijnen? Zet je echt een punt achter dit verhaal? Geen vervolg met Lorie en Nina?

Geen vervolg met Lorie en Nina. 😊 Erin daarentegen … 😉

• Jou een beetje kennende is een volgend verhaal alweer lang in opbouw. Smaakt het schrijven van deze standalone naar meer? Of denk je weer terug te keren naar Mechelen, naar Rani en haar team?

Je hebt gelijk. Zoals ik al schreef, ben ik bezig aan een nieuwe, korte serie. Voorlopig heb ik Rani verplichte rust voorgeschreven. 😊

• Waarover zal het gaan of is dat nog top secret?

Ik wil alleen kwijt dat het thema iets unieks is. Ik ben er trots op. Het kwam op mijn pad en ik heb het met beide handen vastgegrepen.

Sterre, ‘uniek’ en ‘trots’, meer hebben we niet nodig om reikhalzend uit te kijken naar meer met … Erin. 😊

Anita voor Thrillerlezers

 

 

 

Winactie met 2 exemplaren van Doolhof van verraad van Sterre Carron

 

Op een stormachtige nacht wordt de rust in Mechelen verstoord door de brute moord op Sade, een tiener met Haïtiaanse roots. De modus operandi van de dader vertoont veel gelijkenissen met een cold case die al twintig jaar onopgelost op de plank ligt. Om een tot nu toe onbekende reden werd toen de beste vriendin van een van de inspecteurs koelbloedig afgemaakt. Is de moordenaar uit het verleden teruggekeerd of is er een copycat aan het werk? Of ligt de dreiging bij een racistische clan die sommige buurten van Mechelen terroriseert? Rani Diaz, hoofdinspecteur moordzaken, staat voor de taak om samen met haar gedreven teamleden de verscholen waarheid te ontrafelen. Terwijl de speurders wanhopig het licht laten schijnen op de duistere waarheid, zijn er verontrustende aanwijzingen dat de moordenaar een volgend slachtoffer in het vizier heeft. Het duurt niet lang voor Team Diaz verstrikt raakt in een doolhof van verraad.

Wil je een kas maken op 1 van de 2 exemplaren van het nieuwe boek van Sterre Carron? Wij willen weten hoe ooit het eerste boek van deze auteur heette. Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Doolhof.

Interview met Sterre Carron

 

Sterre Carron heeft als schrijfster van misdaadverhalen al lang haar sporen verdiend. Haar naam en die van Rani Diaz passeren in één ademtocht. Inderdaad, als geestelijke moeder van politie-inspecteur Diaz maakt ze jacht op misdadigers in Mechelen en omgeving en kaart ze actuele maatschappelijke mistoestanden aan. Aan een pittig tempo schrijft ze per jaar twee nieuwe delen in de Diaz-serie. ‘Thrillerlezers!’ heeft net een leesclub met Sterres nieuwste thriller achter de rug en zit met nog een paar vragen.

-        Sterre, gefeliciteerd met de publicatie van de 21ste Rani Diaz!

Op een schaal van 1 tot 10, hoe spannend blijft het om een nieuw boek te presenteren aan jouw lezerspubliek? Is het vergelijkbaar met een dagje aan topsport doen? 😊

 

Bedankt, Anita! Hoe spannend? Ik denk dat voor iedere auteur een release spannend blijft, maar na 21 boeken is het niet meer zo nagelbijtend als destijds voor de eerstelingen. Vanzelfsprekend ben en blijf ik nieuwsgierig naar de ervaringen van de lezers, maar ik lig er niet meer wakker van. Ik vind het geweldig wanneer ze van het verhaal genieten, maar het is een utopie te denken dat iedereen je verhaal zal smaken. Op een schaal van 1 tot 10, geef ik het een 5.

 

-        Rani Diaz heeft al heel wat zaken op haar naam staan. Is er een zaak die eruit springt voor jou, waar je je op een bepaalde manier meer bij betrokken voelde?

 

Zonder twijfel ‘Vals ritueel’ en ‘Fatale prikkels’. Het eerste omdat het is gebaseerd op waargebeurde feiten en het over een onderwerp gaat wat me, hoe schrijnend het ook is, intrigeert. ‘Fatale prikkels’ is net zoals ‘Matsya’ vanuit de dader in de ‘ik’ vorm geschreven, waardoor je het hoofdpersonage beter en dieper kunt uitwerken. Je voelt als het ware intens alle emoties zoals de haat, de woede, het verdriet … Ooit zei Luc Deflo zaliger: probeer eens een boek in de ik-vorm te schrijven, je zal snel voelen hoeveel meer gevoel je erin kunt stoppen wanneer je iemand de nek omwringt. Het lijkt alsof je het zelf doet. Hij had gelijk!  

  

 

-        Twee Rani Diaz’en per jaar, dat is best pittig. Is dat iets wat je jezelf oplegt of vragen de verhalen zelf om geschreven te worden?

 

Soms gebeurt het tijdens het schrijven van een script in wording dat er een beeld opduikt dat me intrigeert. Het rare is dat het meestal niks te maken heeft met het verhaal waar ik aan werk. Op zulke momenten weet ik dat het voer is voor een volgend script. Het is tot nu toe nog nooit gebeurd dat ik inspiratieloos ben. Dus, om je vraag te beantwoorden: ik leg het mezelf niet op. Het beeld breidt zich al zeer snel uit en de personages dienen zich aan. Dat kun je toch niet naast je neerleggen? 😉

 

-        Betekent dat dat Rani zowat altijd in jouw nabijheid vertoeft?

 

Nee, helemaal niet. Het zijn meestal de nieuwe personages die mijn hersenen bombarderen. Eens ik aan een nieuw verhaal begin, duurt het niet lang voor ik weet wat Rani’s rol (op persoonlijk vlak) is.  

 

-        De laatste Rani Diaz’en vallen al onmiddellijk op door een stijlverandering die werd doorgevoerd wat de coverkeuze betreft. Wat is er juist veranderd, waarom en wie heeft hierin het beslissende woord?

 

Simpel: een nieuwe uitgever = een ander coverontwerp. De uitgever, ontwerper en ikzelf steken de koppen bij elkaar. Na overleg, stuurt de uitgever me verschillende ontwerpen door. Meestal zijn we het er snel over eens welke het zal worden. 😊

 

-        Hoe zie jij de evolutie van het personage van Rani Diaz in de loop van de voorbije tien (?) jaren? Is zij geëvolueerd?

 

Het is moeilijk deze vraag te beantwoorden. Ik denk dat ze op bepaalde vlakken is geëvolueerd (Doen we dat allemaal niet? Leren van foute beslissingen of keuzes uit het verleden?). Een karakter verander je niet zomaar, waarmee ik bedoel dat het kolerieke dat Rani’s karakter typeert niet zomaar zal verdwijnen. De vurigheid is misschien milder geworden, maar zeker niet weg en maar goed ook. In het echte leven heb ik contact met een paar hoofdinspecteurs. Ze hebben allemaal een ding gemeen: een vastberadenheid en een koppigheid in positieve zin. Het zijn mensen waarop je kunt bouwen en die goed weten wat ze willen, maar zeker wat ze niet willen. Stuk voor stuk hebben ze karaktertrekken die ik in Rani herken. 

 

-        Vind je dat jouw manier van schrijven doorheen de jaren ook is geëvolueerd? Hoe?

 

Ik diep de personages meer uit, zodat het verhaal geloofwaardig blijft en hecht meer belang aan hun gevoelens, waardoor de lezers meer kunnen meeleven en beleven.

 

-        Jouw verhalen hebben altijd wel een voet(je) in de realiteit van dat moment. Wat maakt dat iets wat gebeurt in onze maatschappij jouw aandacht krijgt om verwerkt te worden in een boek?

 

Het onderwerp moet sowieso diep vanbinnen in mij iets triggeren. Iets waarbij ik denk: ‘Hoe erg’ of ‘Hoe kan dat?’

Eenmaal dat is gebeurd, ga ik op zoek naar mensen die kennis hebben over dat specifieke onderwerp. Het is makkelijker om naar iemand toe te stappen en je vragen af te vuren dan online te zoeken (wat ik ook doe), want online of in boeken vind je niet alle geschikte antwoorden.

 

-        Met ‘Fatale prikkels’ alludeer je wel op een groot schandaal dat op dit moment zelfs de politiek tot actie aanzet. Dat heb je toch nooit zo kunnen plannen?

 

Het is vreemd, maar het is niet de eerste keer dat dit gebeurt. In de loop van de voorbije week werd ik echt boos. Ik ben namelijk over een onderwerp aan het schrijven en hoppa: het wordt weer breed uitgesmeerd in de media. Juist nu! Ach, alles zal wel al een keer geschreven zijn, zeker? Maar toen dacht ik: ‘hey, ik was eerst, konden jullie niet wachten tot komend jaar om dit uit te zenden?’ 😉

 

-        Je sloopt een aantal ‘heilige huisjes’; de dader is ongemeen hard, de sfeer in de thriller is koud en meedogenloos; alles nog meer dan anders. Klopt deze observatie?

 

Klopt helemaal! De realiteit is ongemeen hard, maar dat kan een verhaal (soms) ook zijn. Mensen handelen soms als wilde beesten, maakt niet uit wat de oorzaak van hun daden is. Opgelopen trauma’s, aangeboren afwijkingen, het niet kunnen verwerken van het leed dat hun zogenaamd of echt is aangedaan. Ik kreeg onlangs een vraag: wat heb je tegen kinderen? Ik heb die vraag niet beantwoord, nu doe ik dat wel. Ik heb helemaal niks tegen kinderen, integendeel, ik houd enorm veel van ze. In het echte leven gebeuren gruwelijke dingen, is het dan niet hypocriet te zeggen dat er in een boek niet over desbetreffende gevoelige zaken mag geschreven worden? De realiteit overtreft vaak de fictie, zeker weten. En over kinderen gesproken? Voor zover ik me herinner, zijn kinderen niet het echte doelwit in ‘Fatale prikkels’.

 

-        Heb je met de 21^ste Rani Diaz voor een andere koers gekozen? Hoe zie jij de toekomst van Rani Diaz en haar team? Zijn we vertrokken voor nog meer verandering?

 

Ik kies niks, behoudens het onderwerp. Vervolgens begin ik te schrijven en volg de wendingen die het verhaal me presenteert. Wanneer ik het niet doe, loopt het mis. Er zijn wel een paar nieuwelingen die zorgen voor een verandering in het verhaal, een frisse wind zeg maar. Ze zijn nodig voor de plot en het is leuk om hun verhaal en hun karakters neer te pennen. 

 

-        Last but not least: dé vraag! Is de nieuwe Rani Diaz al in wording en kan je al een klein beetje spoileren?

 

Ik ben ongeveer op de helft. De slachtoffers hebben een gemengde huidskleur, waardoor er meteen wordt gedacht aan een racistisch motief. (dat was het niet waar ik me aan ergerde toen ik hoorde wat ze op tv uitzenden). Of dat het motief is van de dader, zal in maart 2024 duidelijk worden. 😊

 

Jeetje, Sterre, jij weet hoe je iemand nieuwsgierig moet krijgen! Ik kijk uit naar hoe de nieuwelingen verder gaan evolueren. Geweldig dat jouw nieuwe boek alweer een duidelijke link lijkt te hebben met gebeurtenissen in het echte leven, al was jij eerst! 😊

Bedankt dat ik nog maar eens een paar vragen op jou mocht afvuren. Het was alweer zalig vertoeven in het Mechelse, ook al lijkt de misdaad daar welig te tieren.

Ook ik wil graag het hele team en Ink bedanken voor de gezellige leesclub. Het was, zoals steeds, een toffe ervaring.

Vele groetjes, Sterre

Anita voor Thrillerlezers!

Fatale prikkels van Sterre Carron

 Kiemende munitie

‘Fatale prikkels’ van auteur Sterre Carron is momenteel het meest recente deel in de Rani Diaz-reeks.

Het verhaal start ten huize van Manuel en Marthe. Marthe treft Manuel dood aan. En waar zijn hun twee dochtertjes gebleven? Marthes zoektocht kent een dramatisch einde. 

Een begin om ‘U’ tegen te zeggen! Mocht je overwegen de nieuwe Rani Diaz gezellig aan te vangen met een lekkere kop koffie, weet dat je je geheid zal verslikken. De dader die tevens het ‘ik’-personage is, voelt heel nabij en trekt je onmiddellijk mee in het verhaal en ‘trakteert’ op een ware horrorstart. 

‘Ik’ ontbindt zonder dralen de gruwelduivels: plastisch en tot in het detail beschreven komen de misdaden in beeld. Sterre Carron tapt in deze 21ste Rani Diaz uit een ander vaatje: ‘rauw’, ‘eng’, ‘gruwelijk’ en ‘misselijkmakend’ vatten het best de sfeer waarin ‘Fatale prikkels’ baadt. De dader is zeker geen doetje. De schrijfster beknibbelt op geen enkel detail: de moordpartijen worden expliciet en live gestreamd; het geweld en het bloed spatten bijna letterlijk van de bladzijden. De wetenschap dat iemand alle grenzen van de menselijkheid heeft overschreden klopt als een zwerende vinger achter elke letter. Hoe anders het perverse genoegen verklaren na elke misdaad?

Er zijn zo van die ‘heilige huisjes’ waar je je handen afhoudt. Niet de dader. Wat de identiteit van ‘ik’ betreft, dat potje blijft lang gedekt: niet alles is wat het lijkt te zijn. Als lezer moet je mee blijven speuren ook al denk je de zaak opgelost te hebben. Tunnelvisie doet deze zaak geen goed! 

Het team van Rani Diaz moet alle zeilen bijzetten: niet alleen moet de speurdersgroep het met enkele leden minder doen, de gruwel van de misdaden laat ook de doorgewinterde politiemensen niet onberoerd. Een nieuwe wetsdokter verschijnt op het toneel: Tom Schouwaerts heeft zijn naam niet gestolen. 😊 Is de norse Veerle uit beeld? Naarmate de dader zijn wraakduivels viert, wordt het voor het speurdersteam een zaak van leven of dood. Rani zelf krijgt het wel heel hard te verduren: ze komt zowel privé als professioneel in zwaar weer terecht. 

‘Fatale prikkels’ slaagt erin om de lezer dicht en tot op het einde bij zich te houden. Het is dan wel fictie, maar dat de kindertijd en jeugd bepalend zijn voor iemands toekomst staat als een paal boven water. Trauma’s mogen niet onderkend blijven. Terzelfdertijd kan je je afvragen wanneer en of je iemand echt kan kennen. Met de recente ophefmakende schandalen die ons dagelijks via het journaal bereiken, benadert deze thriller griezelig dicht bepaalde mistoestanden in het echte leven.

‘Fatale prikkels’ leest als een rollercoaster: eens je de rit hebt aangevangen, moet je hem uitzitten, met alle gevolgen van dien.

4 kraaien

Anita

Leesclub met Fatale prikkels met Sterre Carron

 

Op een noodlottige nacht ontdekt Marthe het levenloze lichaam van haar vriend. Werd een spelletje soloseks hem fataal of schuilen er duistere geheimen? In paniek zoekt ze koortsachtig naar haar dochtertjes, maar haar speurtocht wordt abrupt verstoord door een vreemde man op de trap. Kan ze tijdig hulp inroepen of wordt ze zelf een weerloze prooi? Rani Diaz en haar toegewijde team worden op de zaak gezet. Wat ze aantreffen op de plaats delict tart alle verbeelding. Wanneer de eigenaar van een massagesalon op beestachtige wijze wordt vermoord, is het hek helemaal van de dam. Terwijl het aantal slachtoffers blijft toenemen, rijst de vraag: zijn de getroffenen willekeurig gekozen, of is er een sinistere connectie die hen verbindt? In een jachtige race tegen de klok zoeken de inspecteurs naar een verband. Slagen ze erin om deze gewelddadige dader te stoppen, of blijft hij of zij ongrijpbaar? Terwijl het team dieper in de zaak duikt, komen ze zelf zwaar onder vuur te liggen. De inzet is hoog en niemand is veilig in deze adembenemende thriller. 

Wij mochten een leesclub draaien met het nieuwe boek en in aanwezigheid van Sterre Carron die veelvuldig op alle vragen en reacties reageerde. Aangezien mensen geen ellenlange verslagen lezen, maken wij altijd een Kort geding waar elke deelnemer in maximaal 15 zinnen zijn leeservaring deelt.

Hilona:

Voor de leesclub Kort Geding van Thrillerlezers mocht ik het boek Fatale Prikkels van Sterre Carron lezen.
Direct vanaf het allereerste hoofdstuk is de toon gezet. Het verhaal begint beklemmend en aangrijpend en na de eerste hoofdstukken heb ik even tijd nodig om mezelf te herpakken. Hiermee laat Sterre een nieuwe kant van zichzelf zien die me absoluut aanspreekt. Het voelt vertrouwd om alle bekende personages weer tegen te komen en ik geniet er enorm van. Met dit boek laat Sterre een rauwe kant zien, die ik nog niet eerder heb ervaren. Het verhaal leest als een trein en ik kan het daarom ook maar moeilijk naast me neer leggen. Als een ware Diaz ben ik ervan overtuigd te weten wie het monsterlijke
brein achter alle ellende is, al houd ik ook een kleine slag om de arm. In shock ben ik wanneer het verhaal zich na een flinke plottwist ontrafelt. Een einde dat ik absoluut niet zag aankomen.
Fatale Prikkels van Sterre Carron krijgt van mij 4.5 kraai.

Hilona

 

Wendy:

Sterre heeft zichzelf weer overtroffen met deze billenknijpende thriller. Vanaf bladzijde 1 werd ik meegetrokken in dit spannende verhaal waarin team Diaz te maken krijgt met een gruwelijke seriemoordenaar die nergens voor schuwt. Een vlot lezende thriller waarin de stukken van de seriemoordenaar in de ik-vorm geschreven zijn. Dit meekijken door de ogen van de moordenaar maakt de leeservaring extra spannend. De bekende personages worden neergezet zoals we ze kennen. Goed, duidelijk en met hun eigen specifieke karaktertrekken. De personages die deel uit maken van dit verhaal worden mysterieus en verdacht neergezet wat maakte dat ook ik op het verkeerde been werd gezet. De spanning loopt goed op naar een voor mij verrassende climax! Gaandeweg het verhaal zag ik het wel aankomen. Maar het verrassingseffect en het ongeloof waren er niet minder door. Ik heb genoten van Fatale Prikkels.

Wendy

Het krijgt van mijn 4 vette kraaien.

 

Karin:

Een nieuw deel in de Rani Diaz reeks en deze was voor mijn gevoel nog heftiger en harder dan gebruikelijk. Vanaf de eerste blz. zit de lezer te gruwen bij de daden van een steeds verder ontsporende misdadiger. Geschreven in de ik-persoon ben je deelgenoot van diens gedachten en acties en dat zijn geen fraaie. Het taalgebruik van deze moordenaar is grof en ook dit was even wennen, maar was wel passend bij het alles behalve innemende personage. Het taalgebruik van de rest van het boek is zoals gebruikelijk van Sterre: vlot, plezierig en snel weg lezend. Ook de thuissituatie en privé problemen van de teamleden komen uitgebreid aan bod, wat op zich echt erg leuk is maar heel soms ook iets afleidt van de case. Gestaag wordt er toegewerkt naar de onthulling van de dader en de uiteindelijke climax. Geen complete verrassing, maar dat doet aan het plezier en het verhaal niks af. Ook een nieuw personage dit keer, zal het een blijvertje zijn? Het lijkt me leuk en verfrissend, dus ik hoop van wel. Al met al een heerlijk boek dat ik met veel plezier heb gelezen.

Ik geef het 3,75 Kraaien.

 

Karin

Anita:

Van een aftrap gesproken! Het begin van ‘Fatale prikkels’ is er ééntje om ‘U’ tegen te zeggen!

De dader die als ‘ik’-personage heel nabij voelt, trekt je onmiddellijk mee in het verhaal. Het is een echte horrorstart. ‘Ik’ ontbindt zonder dralen de gruwelduivels: plastisch en tot in het detail komen de misdaden in beeld.

Anita

Sterre Carron tapt in deze 21 ste Rani Diaz uit een enigszins ander vaatje: rauw, eng en beklemmend zijn de woorden die het best de sfeer vatten waarin ‘Fatale prikkels’ baadt. Niemand lijkt gespaard te worden. Niets is wat het lijkt te zijn. Het team moet alle zeilen bijzetten; Rani heeft de grootste moeite én om haar team in het gareel te houden én om de dader te ontmaskeren. Er worden veel brokken gemaakt en het is maar de vraag of het Mechelse team deze zaak tot een goed einde kan brengen. Lezer, wees op je hoede!

4 Kraaien!

 

Renée:

Vanaf het begin van het boek zit de spanning er erg goed in. Ik geniet erg van het mooie taalgebruik, de vele mooie uitspraken en het stukje humor wat in de tekst verweven is..

Sterre beschrijft met details, zonder dat het daarbij teveel wordt. Na de 2e moord had ik even een dipje zo van en de volgende maar weer. Dat was maar van korte duur. Het boek pakte me daarna weer helemaal.

In het boek lees je ook het verhaal van de dader. Dit maakt dat je zijn daden een beetje anders bekijkt, maar toch is het ook weer niet zo dat je sympathie met hem krijgt. Het boek blijft tot het einde erg spannend, ook omdat je mee wilt speuren en ook daarna blijft het bij je.

Sterre heeft er een nieuwe fan bij. Ik geef dan ook 4,5 kraai.

 

Jantsje:

Na het lezen van sommige boeken blijven vaak alleen de grote lijnen hangen, niet de details. Maar daar had ik bij het boek ‘Fatale prikkels’ helemaal geen last van. Zelfs toen ik door omstandigheden een paar dagen niet kon lezen bleef het prikkelen. Mede daardoor valt dit boek onder de categorie betere of beste boeken voor mij. Dit was naar mijn idee ook de beste uit de Rani Diaz serie. Geen moment heb ik me verveeld want het bleef spannend. Ze wist me zelfs weer op het verkeerde been te zetten door een verhaallijn die ik niet had verwacht.

Sterre heeft me door het Vlaamse taalgebruik weer wat nieuwe uitdrukkingen en woorden in het Vlaams geleerd. Bij de meeste woorden kon je door een zin eruit halen wat er werd bedoeld, maar soms moest ik googlen of Sterre vragen wat ze ermee bedoelde. Ik vond dat niet storend maar juist leuk. Jammer dat het vooral in het eerste gedeelte van het boek voorkwam, of was ik er zo aan gewend dat het me niet is opgevallen? Door de vlotte manier waarop het boek is geschreven is het gemakkelijk om te volgen, maar het is beslist geen Jip en Janneke taal.  Ook vind ik het fijn om te lezen dat er eens een begripvolle partner is, dat is in heel veel boeken wel anders.
Eigenlijk kan ik geen minpuntje ontdekken, behalve dat ik ervan baal wanneer het uit is.
Mijn fatale conclusie heeft me geprikkeld tot het geven van 5 kraaien.

Alles opgeteld, gedeeld, staartdelingen enzovoort, komt het cijfer uit op: