Duo recensie: Doden zonder naam – Elly Griffiths

 

Ruth Galloway is archeologe en bij een opgraving vindt ze het skelet van een persoon met een haak als hand.

Ruth denkt te weten wie het is. Ze is er vrijwel zeker van dat het Jemima Green alias Mother Hook is.
Ze was de beruchtste moordenares in de geschiedenis van Norfolk, en ze werd ervan verdacht als pleegmoeder meerdere kinderen te hebben omgebracht. Doordat ze haar hand kwijtraakte bij een ongeluk op de boerderij kreeg een haak als hand.

 Tegelijkertijd onderzoekt inspecteur Harry Nelson de moord op drie baby’s, alle drie afkomstig uit hetzelfde gezin. Is dit een ongelukkig toeval, of hebben de ouders hier toch iets mee te maken?

Dan raakt er een kind vermist. En alhoewel de zaak van Jemima Green iets is uit een ver verleden, lijken er griezelige paralellen te zijn.

 Dit boek van Ruth Galloway is een deel 6 uit de serie over deze eigenzinnige archeologe.

 

Jantsje:

 Quote: “Huil niet kleine lieverd”

 Door het hele boek heen gaat het over Mother Hook, waarvan Ruth denkt dat ze misschien onschuldig aan de moorden was.

Het verhaal fascineert me en ik hoopte dat de waarheid bekend werd. Pas aan het eind van het boek hoor je of ze schuldig was of niet. Dat viel me heel erg tegen. Ik vond dat het een beetje afgeraffeld was. Ik vond het einde daarvan niet echt spannend en had er meer van verwacht.

 

Jolanda:

De opgraving van Mother Hook is meer een leuk (verzonnen) achtergrondverhaal dan datgene waar het echt om draait in dit boek en dat is de dood van de drie baby’s uit één gezin en uiteindelijk de vermissing van een ander kind. Er zijn wel lijntjes met de mythe achter de opgraving maar echt heel interessant vond ik het niet.

 

Jantsje:

Het verhaal is op zich goed en spannend, alleen moest ik steeds opzoeken wie wie ook nog weer was.
Misschien komt dat omdat dit het eerste boek is wat ik van deze auteur lees en dit boek dus al deel zes uit een serie is, of omdat er gewoon te veel personen zijn die naar mijn idee niet echt interessant zijn omdat ze een bijrol vervullen en niet ver genoeg uitgediept zijn daardoor.

 

Jolanda:

Pfff….. wat een personages rollen er over je heen wanneer dit je eerste boek is over Ruth Galloway! Het duurde tot ongeveer 3/4^e van het boek voordat ik ze allemaal uit elkaar wist te houden. Toen ik het boek uit had kwam ik erachter dat er achter in het boek een korte biografie staat van het personage Ruth. Had ik dat maar eerder geweten, dat had me een heleboel gepuzzel bespaard!

 

Jantsje:

Ik werd een beetje kriegel van het feit dat ik het gevoel had dat bijna niemand trouw is. Iemand had een kind van een getrouwde man en weer een ander was getrouwd en had een kind van haar minnaar. Om de haverklap werd dat weer genoemd en ik vroeg mij af of dat relevant is en was één keer noemen niet genoeg.

 

Jolanda:

Ik vond de personages op zich wel interessant. Er speelt veel op relatie-gebied en er zijn veel verbintenissen op sociaal vlak tussen de personages. Waarschijnlijk is dat vanaf deel 1 van de serie opgebouwd, maar omdat ik die niet las moest ik ze allemaal nog een beetje leren kennen. Van een eerdere recensie van collega-blogger Karin wist ik al dat Ruth in het vorige deel een baby had, en ik was na haar recensie een beetje bang voor heel veel baby-praat. Gelukkig is baby Kate in dit deel al drie jaar, dus gelukkig bleef het geklets over luiers en flesjes hier achterwege.

 

 Jantsje:

Er was nog een ergernis in het boek: dat je een verhaal van iemand aan het lezen bent, en vervolgens blijk je weer het verhaal van iemand anders te lezen. De regelafstand tussen de verschillende stukjes was te klein. Ik had het fijner gevonden dat de auteur met de andere persoon op een nieuwe bladzijde was begonnen of een grotere regelafstand ertussen had gedaan zodat het duidelijk was. Nu vond ik het erg verwarrend en raakte daardoor uit het verhaal.

 

Jolanda:

Wat wel even opletten was bij het e-book is dat de regelafstand tussen de alinea’s bij wisseling van de personages minimaal was. Dat had ik pas na een aantal keer door.

 

Jantsje:

Mijn eindoordeel is dat ondanks de ergernissen het best wel een goed en leuk verhaal is. En mede daardoor krijgt het boek van mij toch nog 3 kraaien.

 

Jolanda:

Ik ben dol op cosy crime en als het zich dan ook nog in Groot-Brittannië afspeelt, heeft het voor mij altijd al een punt voorsprong. Het Britse leent zich al snel voor sfeervolle en mysterieuze verhalen en dit verhaal rondom archeologe Ruth heeft wel een originele insteek. Ik miste echter een beetje de typische Britse humor die andere cosy-crime series wel hebben. Ik heb het boek dan ook wel graag gelezen, maar voor mij is het niet een serie die ik boeiend genoeg denk te vinden om op mijn tbr te zetten. Ik geef dit verhaal 3 kraaien.

 

Het perfecte zusje, van Anna van den Breemer

 

De jonge patissier Gaby uit Deventer leidt een droomleven: ze runt een succesvol bedrijf, is een graag geziene gast op televisie en heeft thuis een lieve man en twee kinderen. Opeens staat haar jeugdvriendin Anniek op de stoep. Er is een meisje vermist in hun geboortedorp en ze denkt dat Gaby’s broer weer de dader is.

Gaby wordt noodgedwongen geconfronteerd met haar duistere verleden dat ze koste wat het kost voor de buitenwereld verborgen wil houden. Gaat ze op onderzoek uit zodat ze het meisje op tijd kan redden, met als risico dat ze daarmee haar zorgvuldig opgebouwde imago om zeep helpt? Het perfecte zusje kenmerkt zich door een dreigende sfeer en personages die boeien tot op de laatste bladzijde.

Ink

Een thriller van dé uitgeverij die écht literaire thrillers uitbrengt, die vaak verrassend en origineel zijn. Dat leek bij voorbaat al iets om van te gaan genieten.

Silvie
De flaptekst van dit boek sprak mij wel aan en ik wilde weten of deze nieuwe auteur ook interessant kon schrijven, dus vol goede moed begon ik aan 'Het perfecte zusje'.

Ink
Wel heel duidelijk lijkt de auteur met haar beschrijvingen Miljuschka Witzenhausen op haar netvlies te hebben gehad voor haar hoofdpersonage. Gezet, populair op sociale media en hopla een foute broer. Goh... puntje aftrek dan maar vast bij originaliteit.

Silvie
Al snel viel mij op dat ik niet echt vrolijk werd van de schrijfstijl. Er wordt namelijk een heleboel extra informatie verteld en dat haalde mij van het werkelijke onderwerp af.

Ink
Dan wordt het spannende gedeelte overladen met wel veel randinformatie over alle taartjes en de plaats Deventer. Als het een heel beroemd boek wordt, kan je zo een tour doen door en langs alle genoemde plekken van de stad.

Silvie
Oké, het verhaal an sich is wel leuk bedacht: een meisje dat plotseling vermist is en het duistere verleden van Gaby. Maar helaas zat ik om de een of andere reden niet lekker in het verhaal (waarschijnlijk toch door de schrijfstijl).

Ink
Leuk gegeven, maar opnieuw niet geheel verfrissend origineel.

Silvie
Ik heb het boek wel helemaal uitgelezen, maar ik werd er gewoon niet al te enthousiast van.  Sommige stukken waren oké, maar andere momenten vond ik het toch te langdradig (sorry).

Ink
Na al snel mijn verwachtingen van een literaire thriller bijgesteld te hebben en het dan maar als een soortement vrouwenthriller te lezen, kachel ik gestaag door. In mijn achterhoofd natuurlijk allang wetend hoe het m.b.t. de foute broer zal gaan lopen. Maar wie weet verrast de auteur mij.
Helaas...

Silvie
Ik kan dit boek dan maar een krappe voldoende (of toch net een onvoldoende) geven.
Beoordeling: 2,5/3,0 kraaien

Ink
Ik begin mij steeds meer te ergeren en dan tegen het einde ook nog eens het volgende:
Je zit in een donkere ruimte. De moordenaar loopt daar rond met een vuurwapen en wil jou dood. Jij stuit in het pikdonker op een lichaam en gaat op je gemak de lengte van het lichaam voelen en of er een litteken bij de wenkbrauw zit om te weten of het lichaam van het vermiste meisje is....
Tuuuuuuuuuuuuurlijk...

Conclusie:
Niet mijn boek.
Geschikt voor lezers van vrouwenthrillers die het ook niet veel uitmaakt of zaken altijd kloppen.
Waarom dit boek bij uitgeverij Prometheus uitgekomen is? Het had mijn verwachtingen in ieder geval veel te hoog gemaakt. Jammer.

Ik kom uit op 2,5 kraaien:

Spanning 3
Originaliteit 2
Leesplezier2
Stijl 3
Plot 3
Psychologische ontwikkeling 3

 

De boekmaskes beoordelen Gebroken adem van Latoya Morris

Twee Vlaamse dames lezen onder het pseudoniem Boekmaskes gezamelijk boeken en dit keer was het aan de beurt van Gebroken adem van Latoya Morris.

Waar gaat het boek over?
De 19-jarige Patrick gaat samen met zijn ouders en zijn zusje Judith met vakantie in Baltimore, Ierland, waar zijn tante een hotel runt. Hij heeft totaal geen plezier in de vakantie, totdat de mysterieuze Morgayne plots in het hotel opduikt. Hij valt meteen voor haar, maar zij lijkt onbereikbaar voor hem.

Ondertussen breekt er aan de zuidwestkust van Ierland grote chaos uit. Het weer slaat om, er spoelen zeedieren aan op de stranden. Terwijl de storm steeds heftiger wordt, zoekt Morgayne plots toenadering tot Patrick.

Hij geraakt al snel onder de invloed van haar charmes, maar wanneer hij ontdekt dat zij iets met het stormweer te maken heeft, begint hij te beseffen dat zij geen gewone jonge vrouw is. Maar is hij dan nog in staat om zichzelf te redden?

...maar de vrouw was onbeschrijflijk bijzonder. Het waren haar haren, dacht Ian. Alsof hij zeewier in de lucht zag wapperen. (...) Haar huid - waar die zichtbaar was- was zo wit dat ze wel een gloed leek af te geven, als het schijnsel van een volle maan.

Wat vinden zij eigenlijk van de cover?

Anita:

Mooie cover! Overal water en woeste golven. Water en lucht gaan schijnbaar in elkaar over ...
Deze cover doet mij denken aan ‘De kleine Zeemeermin’. Ik beeld me in dat de foto onderwater is genomen, dat de figuur een prinses/zeemeermin is. Heeft zij net als Arielle stemproblemen (gebroken adem?)? De mooie letters, de woeste cover doen me hopen op een modern, maar gevaarlijk sprookje!!

Ilse vindt de cover stormachtig en beloftevol mooi.

Wat is hun verwachting van het boek?

 Anita
Gezien het feit dat 'Gebroken adem' een young adult is en rekening houdend met de info op de achterkant van het boek, ga ik ervan uit dat jongen meisje ontmoet en dat ze samen een avontuur zullen beleven. Terugkerend naar de cover, verwacht ik een sprookje à la 'Kleine Zeemeermin'. Het meisje op de cover is daarbij zeker de prinses/zeemeermin en zoals in elk sprookje moeten de slechteriken overwonnen worden. Wie dat zijn, dat moet ik nog ontdekken. Dat de achterkant bovendien ook vermeldt dat er heel veel dode vissen aanspoelen op het strand, doet me vermoeden dat het sprookje hedendaagse thema's zoals 'klimaat' en 'natuurbehoud' zal aankaarten.Ik moet bekennen dat ik steeds meer geïntrigeerd raak!

Ilse
 Uit de titel, de cover en de achterflaptekst leid ik af dat een jongeman misleid zal worden door een schone, mysterieuze deerne. Het zal in ieder geval een onvergetelijke vakantie worden die de familiebanden vermoedelijk (nog) een stuk hechter zal maken.


Ze zijn begonnen. Hoe bevalt het?

Ilse
Gisterenavond vlotjes gestart. Zo vlot zelfs dat ik me moest dwingen om het licht uit te doen en te gaan slapen.
Het verhaal loopt voorlopig grotendeels zoals verwacht. Af en toe een kleine verrassing die nog een mooie wending aan het verhaal kan geven. Ik merk dat ik af en toe een glimlach niet kan onderdrukken om de, soms verlegen, reacties van Patrick. Het is met volle teugen genieten.

Anita
Het is een YA en dus vooral bedoeld voor een jong publiek, maar dat belet niet dat ik helemaal gegrepen ben door het verhaal. Ik ben helemaal mee in Ierland en volg het avontuur vanop de eerste rij. Patrick is echt een schatje en zijn zusje, al pest ze hem eens graag, is als het erop aan komt een echte lieverd die alles doet voor haar geliefden.

En we gaan beginnen. Boek 📖 , notitieboek 📒 (anders krijg ik weer tegen mijn voeten), pen 🖊 en koffie ☕️, all I need.

Halverwege het boek

Anita
 Ik ben aan het genieten. Normaalgesproken lees ik dit genre niet, maar het leest echt prettig en kan het me allemaal weer levendig voorstellen. Latoya beschrijft de dingen zoals ze zijn en dat werkt prima voor dit boek. Ze kent haar personages goed en weet hoe ze een verhaal moet opbouwen. Haar liefde voor Ierland, voor verhalen - legenden- is overduidelijk.

Ilse
Halfweg ... Beloftes worden waargemaakt. De mysterieuze schone heeft zoals verwacht de nodige duistere kantjes en verleidt die naïeve Patrick, die er met open ogen inloopt.
En het mag gezegd (herhaald): wat is ie weer mooi qua lay-out.

Maar de sensatie die nu door hem heen joeg – en duidelijk ook door zijn vader en wellicht ook Judith – was er een van pure, onverklaarbare angst. Het was het gevoel van iets wat nadert en niet kan worden tegengehouden: de verwoestende kracht van de natuur zelve.

Ze slaan het boek dicht en wat zijn de eerste, tweede enz gedachten?

Anita
En nu is het boek uit. Het was genieten! Eerst rustig mee op vakantie gegaan met de familie McGerald, een beetje sightseeing en dan staat zowel de wereld van Baltimore als die van Patrick op stelten. Avontuur, mythe, familie, verliefdheid, ... Naar het einde toe zit de storm ook een beetje in mijn hoofd. Een mooi leesavontuur!

Gedeeltes uit de recensies van de boekmaskes

Ilse
Zoals meestal het geval in het Hamley huis heeft ‘Gebroken adem’ een heel mooie, sprekende cover, die perfect op het verhaal aansluit. Ook het boek zelf is binnenin heel erg mooi afgewerkt. Alhoewel ik zelf vaak e-books lees, adviseer ik hier toch het papieren boek aan te schaffen, alleen al om het esthetische aspect van de lay-out niet te missen.

Van het begin tot het einde is ‘Gebroken adem’ een meeslepend verhaal. Niet dat er een grote spanningsboog in zit, het heeft eerder te maken met de schrijfstijl van de auteur. Het verhaal is gevoelsmatig heel sterk neergeschreven, waardoor ik het als lezer heel moeilijk kon wegleggen. Het hele verhaal voelde echt doorleefd aan. Het was dan ook spijtig om de laatste bladzijde om te slaan.

De personages zijn goed neergezet. Als lezer leer je ze goed kennen. Latoya geeft je voldoende informatie om het al dan niet ‘leuke mensen’ te vinden.
Als lezer heb je meestal een aantal verwachtingen en vooronderstellingen m.b.t. het verhaal voordat je aan een boek begint. Ik ook. Ik was dan ook blij verrast om enkele leuke plottwists tegen te komen.
‘Gebroken adem’ is een echt verhaal over liefde, een heerlijke, meeslepende young-adult.


Anita
Wat een bofkont ben je toch als je ‘Gebroken adem’ uit de handen van de postman mag ontvangen. Eenmaal je het boek in handen hebt, raak je onmiddellijk betoverd door de supermooie hardcover. Alweer een Hamleybookspareltje! Hoogopzwiepende golven gaan naadloos over in onheilspellende stormwolken. Het is alsof de wereld vergaat. Op de voorgrond een mooie jonge vrouw die de regie houdt over de natuurelementen. Het lijkt alsof ze oproept om haar te volgen, de woeste natuur in. Wie is ze?

‘Gebroken adem’ is een vlot geschreven boek dat, ook al heeft het als doelgroep de jongvolwassenen, ook de minder jonge lezers kan bekoren. Het taalgebruik is wel degelijk afgestemd op een jong publiek, maar dit wordt niet als storend ervaren indien je een al wat rijpere lezer bent. ‘Gebroken adem’ begint na ‘De proloog’ heel rustig.
De familie McGerald, Patrick in het bijzonder, Morgayne, … ze krijgen allemaal een gezicht en ontlokken je, elk op hun manier, bepaalde gevoelens of het nu sympathie of ergernis is.
Geleidelijk aan bouwt de spanning op en komt het verhaal in een versnelling. De bladzijden worden vlugger omgedraaid, het boek kan je dan niet meer wegleggen. Je houdt de adem in!

‘Gebroken adem’ speelt in Ierland, land van mythen, sagen en legenden. Het perfecte kader dus voor dit verhaal dat een geslaagde mix is van avontuur en mythe in een hedendaagse setting. In dit fantastische kader komen ook nog een aantal andere topics aan bod: de kracht van familiebanden, bedrog, jonge verliefdheid, hebzucht, verlies, het soms moeizame pad naar de volwassenheid, de invloed van de mens op het klimaat, …

Deze Young adult is een pareltje binnen zijn genre en zal menig jongvolwassene een aantal uurtjes van ademloos leesplezier voorzien!


Het eindcijfer is een blijk van het genieten van de twee boekmaskes:

De boekmaskes lazen Toxine van Rani De Vadder

In 2020 beginnen  we met een vast duo uit die gaan proberen maandelijks samen een boek lezen en beoordelen. Het eerste boek wat zij beetpakten was er een tje met een erg bijzonder mooie cover: Toxine van Rani De Vadder.


Waar gaat deze Young adult fantasy over?
Als Offer en bezit van de Opperheer heeft Khala geen beslissingsrecht over haar eigen leven. Want hij wil haar bijzondere gave, haar Talent om te doden door een enkele aanraking, voor zichzelf gebruiken. Enkel zo kan hij de toxische macht over zijn rijk vergroten en zijn vijanden voorgoed vernietigen.
Om uit zijn klauwen te blijven, moet Khala vluchten. Samen met een mysterieuze bandiet en een roodharige furie begint ze aan een hels avontuur. Tot ze tijdens haar vlucht de uitgelezen kans krijgt om zelf de strijd met de Opperheer aan te gaan. Daarvoor moet ze echter tot het uiterste gaan. En om te winnen, moet ze doden.
Maar zijn haar bondgenoten wel te vertrouwen? En wie is de Zwarte Slang die haar overal weet te vinden?

Wat vinden zij van de cover?
Ilse
Hij is zo mooi! Daarom wou ik dus ook voor een keer geen e-book. Wauw! En ik ben dus echt geen slangenfan. Maar deze lonkt om gelezen te worden. Ze is mysterieus, onheilspellend maar oh zo aanlokkelijk. Ik voel me net Eva bij de appel.

Anita
Ik vind de cover heel speciaal: de kleuren die in elkaar overlopen en de slang, donker, centraal op de cover en vervlochten met de titel. Zonder nog maar een woord te hebben gelezen spat het gif al van de bladzijde. De slang lijkt al helemaal klaar om haar gif te spuiten, met haar tong lijkt ze haar slachtoffer te willen localiseren. Ik voel me al helemaal klaar om gebeten en geïntoxiceerd te raken door het verhaal!! Vraag me af hoe de cover gaat overkomen wanneer ik het boek vastheb en of hij ook speciaal gaat aanvoelen.

Wat verwachten zij van dit boek?
Anita
Fantasy lezen is voor mij een beetje als kennismaken met een genre waar ik helemaal niet in thuis ben. Onlangs mocht ik het eerste deel proeflezen van een boek dat de echtgenoot van een collega van mij aan het schrijven is. En ik moet zeggen, ik was gelijk verkocht. Ik hoop deze ervaring ook te mogen beleven met Toxine. Ik ga aan dit boek echt met open vizier beginnen. Ik dacht altijd dat fantasy voor de jeugd is en ontdek nu graag of dit een misvatting van mijn kant is, of dit boek ook mij kan bekoren. Ik ben zo benieuwd! Ik beschik zelf onder het lezen over een levendige fantasie, misschien wordt het ook wel mijn genre!

Ilse
Als ik de cover bekijk en de achterflap lees, verwacht ik een verhaal dat aan alle fantasy kenmerken voldoet. Het lijkt ook de nodige spanning en actie in zich te hebben.
Ik hoop dat ik word verrast met een verhaal dat kan concurreren met internationale YA fantasy.

Halverweg het lezen
Ilse
Met dit weer heb ik beslist om van Toxine mijn huisboek te maken. Ik wil zijn schoonheid niet kwetsen door het boek in een rugzak in de gietende regen mee naar mijn werk te nemen.
Maar dat kost me dus slaap, want 1 hoofdstuk voor het slapen, worden er 2 , of 3, ... Het houdt me dus goed bezig.
Ondertussen is de roodharige waarvan sprake opgedoken in het verhaal. Ik blijf Khala geweldig goed van vertrouwen vinden en heb nog steeds hetzelfde vermoeden over Vex. Ik verwacht nog wel enige misleiding ... Nee ik hoop daar eigenlijk op

Anita
Ook ik schiet er aan slaap bij in. Eens weer vertrokken met lezen kan ik het boek moeilijk aan de kant leggen. Khala, Vex en Cyra, een bijzonder trio. Khala is idd zeer vlug van vertrouwen. Het verhaal heeft me helemaal ingepakt. De Opperheer is nog niet uitgespeeld. Benieuwd naar wat nog komt!

Opvallende tekst
Ilse opperde tijdens de loop van de leesperiode het volgende: Heb je je ooit al afgevraagd hoe het is als een wolf of een leeuw naar je zou lachen? Zouden die hetzelfde lachen? In ieder geval viel volgende zin me op: ‘Hij lachte luid en het was een warm en diep geluid, een beetje alsof een wolf of een leeuw naar je zou lachen.’


En wat dachten de dames toen ze het net dicht sloegen?

Ilse:
Ook ik heb het einde van het verhaal bereikt, samen met Khala en Vex. Toxine bevat veel ingrediënten: spanning, liefde, verraad, ... Rani heeft aan alles gedacht. Eens begonnen in het boek kon ik het moeilijk wegleggen. Wat een debuut!

Uit de recensies

Uiterlijk
Ilse
‘Toxine’ is een boek uit de Hamley stal en straalt ook de karakteristieke esthetiek uit. De cover is heel mooi vorm gegeven en brengt je onmiddellijk in de sfeer van het verhaal. Maar ook in het boek zelf is er veel aandacht besteed aan het visuele, op zo’n manier dat het de aandacht voor het verhaal versterkt. Het boek is echt een hebbeding.

Anita
Een mooi verhaal, dus, gebonden in een mooie luxueuze hardcover. Een streling voor het oog! Geweldig om te mogen vasthouden tijdens het lezen! Binnenin prachtig verzorgde bladspiegels, elk hoofdstuk voorafgegaan door de afbeelding van 2 slangenkoppen die kronkelen rond een dolk (?), op elke bladzijde onderaan de vermelding van de titel of de auteur, … op en top een schitterende Hamleybooksuitgave!


Ilse
Het boek is opgedeeld in 2 delen: ‘De vlucht’ en ‘De jacht’. Het eerste deel laat ons uitgebreid kennismaken met Khala en Vex. De andere personages worden wat minder uitgediept. Vex en Cyra kregen een mysterieus tintje in het verhaal. Het maakt het plot in ieder geval een stuk minder voorspelbaar.
In het tweede deel gaat het over de strijd die ze aangaan met de Opperheer. De acties in het tweede deel volgden mekaar in snel tempo op, waardoor het boek plots ook een stuk spannender werd en nog moeilijker opzij te leggen.
Het verhaal wordt bijna volledig verteld vanuit het perspectief van Khala (ik-vorm).

Anita
Een wereld vol van magie gaat open voor de lezer: vreemde wezens, vliegende creaturen, hellehonden, pratende en vliegende slangen bevolken de bladzijden. De paarden, koetsen, het feodale systeem met Opperheer en Hoven katapulteren de lezer een paar honderd jaar terug in de tijd. Tegelijkertijd maken moderne uitvindingen zoals treinen en laserwapens hun opwachting: een interessante mix van wat vroeger was en wat nu is.
Van bij aanvang grijpt het verhaal je bij de lurven. De dreiging van onheil, vijandige creaturen die opduiken … houden de spanning erin.

Rani's schrijfstijl
Ilse
Rani De Vadder heeft duidelijk een vlotte pen. De hoofdstukken lopen telkens mooi in mekaar over. Ze beschrijft mooi de onderlinge relaties en bouwt de spanning in het verhaal goed op. Toch heeft Khala een ietwat naïef kantje en zijn de dialogen soms wat simpel. Maar dat zijn kleine oprispingen in een verder heel mooi verhaal.

Anita
Houdt Rani De Vadder van magie en avontuur, er is ook haar grote liefde voor de natuur, wat blijkt uit de aandacht die ze geeft aan de zon, de maan, de wind die branden en gieren door de tekst heen. Mooie beschrijvingen van deze krachtige natuurelementen volgen elkaar op. Vergelijkingen met dieren zijn schering en inslag. Hier en daar een woordspelletje, een beetje humor. Wat ik echt ga onthouden is Rani’s liefde voor taal die van de bladzijden spat: mooie zinnen, kleurrijke taal, … het leest als poëzie.

Eindconclusie dus:
Ilse
‘Toxine’ is het schitterende debuut van Rani De Vadder waarmee ze haar stempel drukt in het Fantasy landschap.

Anita
Rani De Vadder slaagt erin om bij elke scène de juiste emoties op te roepen. Als lezer ben je samen met Khala eenzaam, bang, moedig, gedreven, …
De hoofdstukken lopen leuk in elkaar over: het einde van het ene sluit naadloos aan op het begin van het volgende, zoals scènes elkaar opvolgen in een film.
Heel veel piekjes leiden uiteindelijk naar de finale ontknoping. En alhoewel je je aan het einde verwacht, toch lees je in spanning verder want de tocht naar de afloop van het avontuur blijft boeien.


Beide Boekmaskes gaven hetzelfde cijfer:

Jut en Juul lazen Schaduwstrijder van Pjotr Vreeswijk

Jut en Juul hebben een traditieopgebouwd om af en toe eens een boek samen te lezen en vandaag is dat het nieuwe boek van Pjotr Vreeswijk. Benieuwd wat wij van Schaduwstrijder zouden gaan vinden, starten wij optimistisch met het boek en waren bijna benieuwd naar onze eigen recensie. Maar dat liep wat anders.

Eerst de achterflap van Schaduwstrijder
Een massagraf in de Syrische woestijn, een gevangengenomen moordcommando en de grootste ontdekking uit de geschiedenis van de mens.
Suzanne Boyle, een Britse in dienst van de CIA, zet alles op alles om de wereld van de ondergang te redden. In een zoektocht die haar langs de heetste brandhaarden op aarde voert, roept Suzanne de hulp in van oude en nieuwe vrienden.
Maar leidt het spoor dat ze volgt eigenlijk wel naar redding?
Ontdek het in Schaduwstrijder, waar drie personages langs verschillende wegen naar dezelfde plek op aarde reizen. Alle drie hebben ze een ander doel, hun reizen echter hebben één ding gemeen: een zekere dood voor allen.

Wat vinden wij van de cover?

Juul
Vaag. Een schaduw. Zwart-wit, wat me dan wel aanspreekt. Maar niet echt een hele bijzondere cover. Ik zou er in de winkel zo voorbij lopen.

Ink
Ik snap de cover niet. Zie ik dan vaag de man van de achterflap? Maar door wat heen dan?
Juul antwoordt: Het zal de Schaduwstrijder zijn...
Maar niet echt heel duidelijk inderdaad

Juul
Wat zeker niet onvermeld mag blijven is de auteursfoto op de achterflap.
Wat gaat er door iemand heen om zo op de foto gezet te willen worden? Wat wil je uitstralen? Hoe kan ik een schrijver dan nog serieus nemen? Ik moet er heel hard om lachen.

Ink denkt dat hij een zeemeermax speelt ( de mannelijke uitvoering van zeemeermin). "Het is zo'n foto vergelijkbaar met als dat ik opeens in een supervrouwelijke jurk en make up zou staan..."


Wat verwachten wij van het 3e boek van Pjotr?

Juul
Ik verwacht veel koffie, een achtervolging op een druk marktplein en natuurlijk een ontploffing van het een of ander. Bij voorkeur een auto. En een x-aantal schotwonden.

Ink
Ik verwacht een koffietje of 15, stoere mannen, mooie vrouwen ( karikaturen dus van een actieverhaal) en vooral niet al te veel diepgang. Plat verhaal maar hopelijk wel goed geschreven. Hoop op progressie bij boek 3

Halverwege het boek gekomen

Juul
 Afgezien van het feit dat het er even in komen is met locaties en personages, leest het wel weer lekker weg.
Toch ook duidelijk herkenbaar als een Pjotrboek. Ik ben op blz 60 en er is al iets ontploft en voldoende geschoten.
En pas 2 kopjes koffie

Een dag later schrijft Juul
Ik merk wel dat ik moeite moet doen om door te lezen omdat dit toch niet mijn genre is.

Ink antwoordt dat ze net facebook opende om iets soortgelijks te gaan schrijven

Juul
Vooral het overmatige geweld is iets wat mij stoort.
Aan de andere kant: het is wel wat je kunt en mag verwachten

Ink
Het boek klopt in zijn soort genre wel. Maar wat ik opvallend vind, zijn de zinnen die Pjotr opeens schrijft. Zulke lange zinnen ben ik niet gewend. Er lijkt bijna een cursus te zijn geweest of een mede-auteur te zijn.


Een dag later nadat we besloten door te bijten, leken we ons zo te irriteren en geen plezier te hebben, dat het besluit viel om gewoon te stoppen. Lezen is voor je plezier.

Eindreactie dus na het stoppen

Juul
Laat ik beginnen met eerlijk toe te geven dat ik het boek niet heb uitgelezen. Dat heeft niks met het boek te maken, maar alles met mij en mijn interesses.
Het onderwerp boeit mij niet. Totaal niet. Ook niet een beetje. Daarnaast het vele gebruik van wapens schiet ( hahaha ) mij, als pacifist, in het verkeerde keelgat. Maar...dat is wel wat je kunt en mag verwachten van een actiethriller. En wat dat betreft voldoet het boek zeker aan de verwachtingen. Maar het is niet mijn “ding”.

Dat gezegd hebbende wil ik zeker ook nog kwijt dat ik wel vind dat Pjotr behoorlijk vooruit is gegaan in zijn schrijven. Goede, aantrekkelijke zinnen. En zijn bekende "stokpaardjes", zoals de vele koppen koffie, ben ik ook niet tegen gekomen. Nee, aan het schrijven ligt de opgave zeker niet.
Tegen Pjotr wil ik dan ook zeggen: ga zo door!
Een oordeel geven vind ik niet eerlijk omdat ik het boek niet uitgelezen heb.


Ink
 Het boek begint met een nogal lange quote waar je voorheen was gewend aan korte maar krachtige en vervolgens beland ik op de eerste pagina in zinnen die ik niet gewend ben in eerder werk van deze auteur. Een zin bestaande uit vijf regels lijkt te wijzen op een ontwikkeling . Het voelt wat te veel als blabla, maar dat gevoel zakt bij doorlezen. Wel vind ik in tegenstelling tot de lengte van de zinnen de hoofdstukken erg kort. Veel lezers vinden dat prettig omdat het snel doorleest. Ik vind het altijd jammer omdat het wat oppervlakkiger vertelt omdat je minder snel in dat deel van het verhaal komt.

Het boek brengt wat de lelijke rode plek midden op de omslag beloofd: een actiethriller. Die staan bekend om hun niet te veel diepgang van de personages en dat verwacht de fanbase van deze Vreeswijk ook niet. Smaakgevoelig is dat ik na wat ontploffingen en geschiet even een tweede boek pak om even wat anders te lezen. Maar het is zeker niet slecht, maar gewoon mijn soort boek niet.
Leuk te zien dat na het ooit lezen van een eerste manuscript van zijn debuut en men twijfelde door te gaan met het uitbrengen , de man zich echt mooi ontwikkeld lijkt te hebben.

Tijdsbepalingen als heden, recente verleden met coördinaten, kilometers, landen en plaatsnamen boven aan een hoofdstuk doet mij na 3 pogingen al denken van laat maar zit; ik lees er wel overheen.
Maar daar ik dan wel heel snel schuin door de bladzijdes heen banjerde, besloot ik na overleg met mijn medelezer het boek aan de kant te gooien.


Conclusie:
Geen kraaien dus en een boek voor de liefhebber die er vast veel plezier van gaat hebben. Aan ons was het niet besteedt. Terwijl wij zijn vorige boeken toch allebei helemaal wel uitlazen. Ink dan deel 1 als manuscript en vond die vond het zelfs toen zonder correcties een prima boek.

ps: bij deel 4 beginnen we gewoon weer optimistish. Of toch niet....
Nee flauwekul natuurlijk. Een eventueel volgend deel laten we maar gewoon over aan de mensen die van veel geschiet, achtervolgingen, soorten vliegtuigen, militairen en gespioneer houden.

Boekenduel met Stof van Joanne Carlton

Titel: Stof

Auteur: Joanne Carlton

Publicatiedatum: 5 september 2019

Uitgeverij: Hamley Books

Duel door Jacqueline Musch en Ink Kroon

Het werd eens tijd voor een boekenduel. De vorige stamt uit de middeleeuwen ongeveer. Dit keer nemen twee mensen het boek Stof van Joanne Carlton onder handen. Gaat hun mening overeen komen?

De cover

Ink

Een boek met 2 verschillende covers. Eentje in de limited edition en eentje met een voor velen vrouwen ( en mannen) knappe, ietwat stoere man met baard en mooie ogen. Ik kan mij voorstellen dat de dames dit een aantrekkelijke man vinden. Voor mij is altijd het nadeel van personen op de voorkant, dat ik dan die man voor mij zie tijdens het lezen. Dat plaatje is al vast ingevuld. Precies de reden dat ik nooit eerst naar de bios ga en dan het boek lees. En wat als je de man niet aantrekkelijk vindt?

Jacqueline

De cover intrigeert mij. Waar kijkt de stoer ogende man, die zijn gezicht onder het vuil zit, naar. Hij oogt alert en op zijn hoede. De subtitels maken het extra spannend, dus snel de achterflap lezen. Gelukkig geen last van de beelden die Ink hierboven schetst, tenzij ik me er niet van bewust ben en er tijdens het lezen van dit verhaal achter kom.

De achterflap

Als je wereld opgaat in stof, wil jij dan nog overleven?

Simon James is een gelukkig man. Hij heeft een mooie baan, een prachtig gezin en geniet van het leven. Tot een giftige stofwolk de wereld verwoest en hij alles verliest.

Drie weken en ettelijke miljoenen doden later is het einde nabij. Er bestaan geen mirakels om de overlevenden te redden.

Op de laatste dag van zijn bestaan krijgt Simon het ultieme dilemma voorgeschoteld: wil hij overleven aan de zijde van een onbekende vrouw in een verwoeste wereld om zo het voortbestaan van de mensheid te garanderen? Of wil hij zijn leven vandaag beëindigen na het verlies van zijn vrouw en kind?

Maar ... krijgt hij nog wel die keuze?


Voor het lezen

Ink

Dat is een lastige. Het idee dat de wereld vergaat, roept wat SF bij mij op. Iets wat ik zelf niet snel zou oppakken. Nu hou ik erg van de schrijfstijl van de auteur dus ik ben nu juist nieuwsgierig wat ze van dit eventuele SF zou maken. Dus hop beginnen maar.

Jacqueline

Meestal heb ik geen verwachting en ga blanco beginnen aan een verhaal. Zodra ik er een beetje inzit, het verhaal me goed pakt en mijn gedachten bezig houdt op de momenten dat ik niet kan lezen, dan houdt verhaal me bezig en dan wil ik maar een ding en dat is het boek uitlezen.

Tijdens het lezen

Jacqueline

Gelezen tot hoofdstuk 4. Vanaf het begin pakt het verhaal mij. De auteur heeft het zo gedetailleerd en goed geschreven alsof je het zelf voelt en beleefd. In mijn fantasie zie ik het voor me maar niet zo dat ik daarbij daadwerkelijk het gezicht van de cover zie.

Ink

De man van de cover is in het begin nog aanwezig, maar verdwijnt al snel uit mijn gedachten bij lezen. Dit boek pakt! Wat mij de laatste tijd bij het lezen van boeken steeds minder overkomt, is dat ik graag wil doorlezen. Nu heb ik dat wel en dat zegt dus zeker wat over het verhaal en de schrijfstijl.

Jacqueline, die intussen bij hoofdstuk 22 is beland.

Ik vind het verhaal erg boeiend met spannende en emotionele gebeurtenissen. Ik ben benieuwd hoe het verder verloopt.

Spannende momenten zijn bijvoorbeeld wanneer Adam/Simon zich afzet tegen zijn gijzelnemers maar ook de autotocht met vrouw en kind op zoek naar een arts en medicatie. Emotionele momenten zijn uiteraard beschrijvingen over het verlies van zijn zoontje, Max en zijn vrouw. Maar ook het bijna verliezen van de pup. Ik ben enthousiast en wil graag weten wat er in de Cocon gebeurd en naar de ontmoeting met Kim.

Ink

Wie is verdorie toch die Kim, die alles veroorzaakt? En waarom dat zand wat de wereld vernietigt? Waarom helpt iedereen haar terwijl ze zelf ook dood zullen gaan en niet mee mogen naar de cocon. En waarom Simon? Veel vragen naar wie, wat, hoe zeg maar. De stijl is lekker en zeer leesbaar. Ook op zo'n manier dat je wilt doorgaan. Lastig stoppen hoor.

Bij het dichtslaan van het boek

Jacqueline roept: Wow, wat een bizar verhaal! Ik moet het echt even laten bezinken. En gaat Ink constant bombarderen met berichtjes of zij het nu eindelijk uit heeft om er over te kunnen praten. Als die het dan uit heeft, kunnen zij het hebben over het zeer bijzondere einde. Zagen zij het aankomen? De ene wat meer dan de andere. Ink, die zat helemaal met open mond toen de laatste zin gelezen werd.

Conclusie

 

Jacqueline

Jeetje, wat een geweldig verhaal, je moet er maar op komen!! Auteur Joanne Carlton heeft een zeer prettige schrijfstijl die makkelijk leesbaar is. En dat is maar goed ook want dit spannende en o zo boeiende verhaal pakte me zo dat ik het boek niet weg wilde leggen. Tussen de huiselijke- en werkverplichtingen door had ik het verhaal in 2 dagen uit. Waarbij ik af en toe wel een traantje heb weggepinkt. Joanne beschrijft de emotionele en spannende gebeurtenissen zo gedetailleerd dat deze echt wel binnen komen! Bijvoorbeeld wat Simon allemaal heeft gedaan om het Stof te weren en wat hij allemaal heeft moeten doormaken tijdens het verlies van zijn zoontje, de hond Max en daarna zijn lieve vrouw.

Wel was ik nadat ik het boek uit had even van slag. Ik zal eerlijk vertellen dat ik het einde nog 2 keer heb gelezen aangezien ik dit einde niet meer had verwacht en het bijna niet kon geloven wat ik had gelezen. Wat een geweldig einde!

Spanning: 4,5

Psychologische ontwikkeling personages: 4

Leesplezier: 4,5

Schrijfstijl: 4,5

Plot: 5

Originaliteit: 5

Ink

Ik ben wel echt onder de indruk van dit boek. Ik kon het slecht wegleggen en in een voor mij redelijk snel tempo heb ik Stof uitgelezen.  Het verhaal krapte aan mijn hersenpannetje! Verdorie, hoe zat dit verhaal dan toch in elkaar. Je zit van alles te bedenken, maar je kan het zelf gewoon echt niet bedenken. Hoe werken die hersentjes van de auteur zeg. Terwijl ik zat te lezen (en te peinzen), kwam er een breuk in het verhaal waar er zaken werden uitgelegd, waar ik dan even mijn wenkbrauwen fronste over wat er verteld werd. En dan..als Simon eindelijk de cocon wordt ingebracht. Ik zat weer helemaal in het verhaal en in de emoties en voelde bijna de pijn van het afscheid nemen.

En dan dat einde! Wat een boek, wat een einde, wat een auteur. Jemig!

Spanning: 5
psychologische ontwikkeling: 4,5
Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

Originaliteit: 5

Leesclub De mol van Bart Debbaut

Daar overal de leesclubs de grond uit werden gestampt, besloten wij het eens een periode op een lager pitje te zetten. Maar nu komt Bart Debbaut met zijn nieuwe boek De mol genaamd en ik heb de schrijver hoog zitten, want geniet erg van zijn boeken. Ik vind het echt heel erg leuk om zijn nieuwe boek in onze leesclub te plaatsen.
Wij zijn op zoek naar nog 4 lezers die samen met mij het boek gaan lezen. Meldt je aan voor 15 maart.

Waar gaat het boek over (doe eens een gok):
Een prachtige locatie en spannende opdrachten: een groep van tien Vlamingen - waaronder één saboteur - maakt zich klaar voor het nieuwe seizoen van De Mol. Allen hebben ze slechts één doel voor ogen: de bedrieger onder hen ontmaskeren. Het avontuur lonkt!
Maar vlak na de aftrap van de opnames verdwijnt Mary-Ann, één van de kandidaten, spoorloos. Het productieteam tast in het duister, dit hadden ze niet gepland. Is er een verrader op de set of speelt de mol dubbelspel?

De voorwaarden:
1. Je kan het boek binnen 3 weken lezen en een review maken
2. Je wordt in een besloten facebookgroep geplaatst met alle deelnemers en beantwoordt daarin de gestelde vragen, zoals oa wat je verwacht voor het lezen. Je doet dus actief mee.
3. Je meldt je aan op Thrillerlezersblog@gmail.com o.v.v Leesclub en je vermeldt of je een fysiek of digitaal exemplaarwilt hebben.
Volgende week woensdagavond kies ik de deelnemers en zend de gegevens naar de utgeverij en wordt het boek zsm toegestuurd. Op 19 maart zullen we gaan starten.

Boekenduel Ik zie jou van Clare Mackintosh

Titel:  Ik zie jou

Auteur: Clare Mackintosh

Uitgeverij: De Fontein

Publicatiedatum: Juni 2017

Pagina’s: 384

Cover

Brenda: De cover is blauw gekleurd. Je ziet rechts bovenin de benen van een

vrouw van de cover weglopen. Het wegdek is nat met bladeren. De titel staat er groot op de voorgrond. 

Een mooie en intrigerende cover waar ik naar blijf kijken. 

Wat me wel opvalt is dat de cover van Mea Culpa een raam is met regendruppels en Ik zie jou een wegdek met regenplassen. Zal een volgende ook iets met regen zijn?

Amanda: Ik vind het wel een mooie cover, doet wel wat herfstachtig aan, zo met die bladeren en de regen. Zolang dat op het boek blijft en dat niet hier zo gaat zijn vindt ik het prima! 😉 Uitnodigende kleuren, al is de titel wel heel erg aanwezig. Iets minder had ook gemogen.

Auteur

Clare Mackintosh werkte jarenlang binnen de politiewereld. In 2011 begon ze als freelancejournalist en inmiddels is ze fulltime schrijver. Haar debuut Mea culpa was direct na verschijnen een grote hit in Engeland en wordt omschreven als een sensatie. Dit boek is inmiddels in meer dan 31 talen vertaald en afgelopen juli 2016 heeft ze de Theakstons Old Peculier Crime Novel of the Year award gewonnen en in oktober van dat jaar de beste internationale roman in Frankrijk.  In maart 2017 heeft de uitgever laten weten dat het boek Mea Culpa al meer dan een miljoen keer is verkocht over de hele wereld. Ik zie jou is haar tweede thriller.

(Bron: Uitgeverij De Fontein)

Achterflap

Wanneer Zoë Walker, tijdens een treinrit naar haar werk, tot haar verbijstering een foto van zichzelf in de krant ziet in de rubriek met seksadvertenties, is ze vastbesloten uit te zoeken hoe die foto daar terecht is gekomen. Ze heeft geen andere aanwijzingen dan de korrelige foto, een website en een telefoonnummer. Haar familieleden wuiven het weg als iemand die misschien veel op haar lijkt. Maar dan verschijnt er een foto van een andere vrouw, een vrouw die net als Zoë elke dag die trein neemt. Wanneer deze vrouw vervolgens gewurgd wordt gevonden, beseft Zoë dat ze gevaar loopt. Maar van wie komt dat gevaar? Iemand die net als zij dagelijks die trein neemt? Iemand die precies weet wat haar routines zijn?

Mening

Brenda: Ik weet het nog zo goed. Vorig jaar in de zomervakantie las ik Mea Culpa en wat heb ik daarvan genoten. Zelfs zo erg dat ik aan het zwembad lag en dat mijn zoontje me in het zwembad wilde hebben, maar ik moest en zou het boek nog even uitlezen zodat hij toch even met zijn vader moest zwemmen. Dus toen Ik zie jou uitkwam moest het boek dus zeer snel gelezen worden.
 

Amanda: Iedereen was enorm lyrisch over het eerste boek van Mackintosh, Mea Culpa, maar ik ben nog niet in de gelegenheid geweest om dit boek te lezen. Daarom was ik juist wel heel erg nieuwsgierig naar het tweede boek en ook de reacties die het boek krijgt.

Brenda: Het onderwerp geeft je al de kriebels. Gelukkig heb ik geen vaste dagen baan, maar ik neem altijd dezelfde route naar mijn werk. Iedereen zou je kunnen zien en ook volgen.
 

Amanda: Het verhaal begint goed en zeker wanneer Zoë ontdekt dat er een foto van haar bij de seksadvertenties staat merk je gelijk dat het begint te broeien. De meeste verklaren haar voor gek en zeggen dat het iemand is die op haar lijkt, maar Zoë is er van overtuigd dat ze gelijk heeft. Wanneer ze contact opneemt met de politie en hierdoor in contact komt met politieagent Kelly gaat het balletje rollen.

Brenda: Het verhaal wordt verteld vanuit drie personages. Zoë Walker, de agent Kelly Swift en de schuingedrukte tekst is de dader. De personages Zoë en Kelly worden goed geïntroduceerd en je leert ze goed kennen.

Amanda: Zoë en Kelly worden beiden goed uitgewerkt, we komen heel veel te weten over hun privé levens en hun verleden. Door deze uitgebreide introductie kun je je goed inleven in de personages en een beeld vormen van hoe deze personen eruit zien. Het verhaal wordt ook vanuit hun beider perspectief verteld met tussendoor cursief gedrukte hoofdstukken vanuit de dader. Leuk gedaan, want die cursieve hoofdstukken roepen eigenlijk alleen nog maar meer vragen op.

Brenda: In het begin vond ik het wat rustig starten vanwege de inleiding. 

Spanning is afwisselend afwezig, maar past goed in het verhaal en aan het eind is het een en al spanning.  

Amanda: De spanning in het boek moet even een beetje op gang komen doordat het verhaal een beetje introductie nodig heeft, persoonlijk had dit van mij al wat eerder gemogen. Maar zodra het op gang is, wordt het steeds spannender en blijf je je steeds afvragen wat hier nou toch aan de hand is en wie dit op zijn geweten heeft. Doordat de plot goed in elkaar steekt wordt je steeds de verkeerde kant opgestuurd, net als het rechercheteam tast je volledig in het duister. De verdenking wordt constant verlegt van het ene personage naar het andere en ze hebben allemaal een even plausibele reden om te verdenken. Naarmate het einde nadert krijg je al wel een donkerbruin vermoeden hoe het nu zit, maar zelfs op de laatste pagina krijg je nog een plotwending waarvan je mond open valt.

Brenda: De schrijfstijl is zeer fijn. Vlot en beeldend geschreven wat zorgt dat je door het boek heen vloog. De angst van Zoë was goed voelbaar en de onmacht waar Kelly en het verdere team tegen aanliep was goed voelbaar. 

Tijdens het lezen ben je zelf op zoek naar een dader. Elk personage die voorbij komt kan het zijn, maar je wordt toch iedere keer op een andere spoor gezet. 

Amanda: De fijne en vlotte schrijfstijl van Mackintosh sleurt je mee in het verhaal en de korte hoofdstukken en hierbij de wisselingen van personages zorgen ervoor dat de vaart er goed in blijft.

Brenda: Na het lezen van de epiloog was ik even stil. Ik moest het allemaal even een plaatsje geven.  Ik zie jou vindt ik niet kunnen tippen aan Mea Culpa, maar het is zeker een aanrader en het lezen waard. 

Plot: 4,5

Schrijfstijl: 4,5

Leesplezier: 4,5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Spanning: 4

Ik zie jou krijgt van mij 4 kraaien.

Amanda: Ik zie jou is een interessant en uiteindelijk ook een spannend boek. Je wordt meegesleurd in een emotionele achtbaan van angst vanuit het oogpunt van Zoë en onmacht vanuit Kelly. De ontknoping is verassend en de epiloog een eyeopener.

Spanning: 4
Plot: 4,5
Leesplezier: 4 
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4,5

Psychologie: 4,5

Hiermee komt mijn eindscore voor Ik zie jou van Clare Mackintosh uit op 4 kraaien. Maar als ik de beoordeling van mijn duo-maatje zo zie moet ik toch echt Mea Culpa gaan lezen als die beter is dan dit boek!

Een volle vier kraaien dus voor Ik vind jou