Kort geding met ‘Eerlijk Gevonden’ van Ingrid Leungen

 

Arnold is wel klaar met het leven. Sinds het verlies van zijn vrouw is de glans eraf, hij is eenzaam en alleen. Zijn buurvrouw, Elsa, heeft hem overgehaald vrijwilligerswerk te doen op de oude begraafplaats in Beilen. Dan heeft hij wat om handen en komt onder de mensen. Op een dag laat hij zijn jas op de begraafplaats liggen en gaat in de avond terug om deze op te halen. Tot zijn grote verbazing vindt hij, verstopt in de bosjes, een jongen van een jaar of zes. Hij is op blote voeten en heeft alleen een vieze pyjama aan. Arnold neemt het kind mee naar huis, maar wie is dit kind en waar komt hij vandaan? Als blijkt dat de jongen niet echt welkom is bij zijn eigen moeder, mishandeld wordt door haar minnaar, zet Arnold alles op alles om dit kind een beter leven te geven. Maar dit is niet zomaar een kind, het is een kind met een gave en een zeer duistere kant.

 

1 boek

4 lezers

4 meningen

Karin K:

Arnold leidt een deprimerend en eenzaam leven, nadat zijn echtgenote Annie is komen te overlijden. Lichtpuntjes zijn z’n buurvrouw Elsa die zich over hem heeft ontfermd en sinds kort ook de kleine en verwaarloosde David. Totdat… Dat is het verhaal van Eerlijk Gevonden in een notendop!

Het start met een vrij spannende proloog, waarna het verhaal verder gaat met het leven van de weduwnaar Arnold, en daar wordt je niet echt vrolijk van. Logisch, gezien de omstandigheden, maar het wordt wel erg uitvoerig omschreven en meermaals herhaald. De rol, het voorkomen, de kookkunsten en vooral het vermogen van het serveren van een heerlijk kopje koffie/thee door deze buurvrouw komt ook erg veelvuldig aan bod. Dit haalde voor mij een hoop snelheid uit het boek. Naar mijn idee had het verhaal, zonder al deze herhalingen, gereduceerd kunnen worden tot de helft zodat er een boeiender novelle was overgebleven. Ook het handjevol personages was hier erg geschikt voor geweest.

Het gegeven van de ‘gave’ van David is wel leuk maar kwam niet heel erg geloofwaardig uit de verf. Want waarom heeft hij hiermee niet veel eerder een positievere draai aan zijn leven geven?

Voor mij was dit niet echt een thriller. Bovendien zat er erg weinig snelheid of spanning in, op enkele harde stukjes na die helaas niet onderhuids wisten te kruipen.

Al met al vond ik het verhaal, voor mij, iets te veel doorkabbelen en wisten de personages niet in mijn hart of mijn hoofd door te dringen.

Ik geef het 2,5 kraaien.

 

Jantsje:

Het boek begint met een spannende proloog over een opgesloten persoon.

Vanaf het eerste hoofdstuk lees je het verhaal van Arnold. Hij is erg eenzaam nadat zijn vrouw Annie is overleden. Gelukkig krijgt hij veel steun van Elsa, een buurvrouw. Ze is ook alleen en zorgt een beetje voor hem.

In het eerste gedeelte van het boek waren constant herhalingen. Ik had steeds het gevoel dat ik het al gelezen had, en raakte er soms van in de war. Dat stoorde me wel en ik kon er daardoor slecht inkomen. Misschien heeft de auteur dat bewust gedaan om te laten zien hoe eenzaam Arnold is maar daardoor raakte ik wat verveeld.

Het werd beter vanaf het moment dat hij David, de zesjarige jongen vond. Het was ontroerend om te lezen hoe gek Arnold op de kleine jongen werd en hoe goed dat hij met hem omging. Ondanks dat hij niet gewend was aan kinderen, voelde hij hem haarfijn aan en wist wat hij nodig had.

Ik had medelijden met David. Een agressieve vader, een onverschillige moeder. Het is daardoor geen wonder dat hij wat duisters over zich had. Fijn dat hij zo welkom was bij Arnold en Elsa.

Vanaf het moment dat Arnold David vond tot aan het moment dat David verdween heb ik genoten van het boek.

Er gebeurde wat activiteit en er waren weinig herhalingen. Toen David verdween werd het boek saai en langdraderig, er waren weinig belevenissen. Het einde van het boek was dan ook een teleurstelling. Bij een open einde zijn er toch wat dingen afgerond maar hier was helemaal niks afgerond. Dat zal wel in deel twee komen denk ik, want er zal wel niet voor niks deel een op de cover staan.

Het boek krijgt van mij 2,5 kraaien.

 

Fany:

Eerlijk gevonden begint met een intrigerende proloog. Jammer genoeg verdwijnt daarna de vaart uit het verhaal door een over gedetailleerde schrijfstijl en talloze herhalingen. Het gevoel van eenzaamheid wordt wel knap neergezet en komt binnen bij me. De meeste karakters leer ik goed kennen en ik kan me een duidelijk beeld vormen van hen. Wanneer Arnold samen met Elsa voor de zesjarige David gaat zorgen ben ik aangedaan door de troosteloze situatie en afgrijselijke wereld waarin David moet leven. Bij het kersverse paar vind dit kind eindelijk geborgenheid en veiligheid . De band tussen hen groeit en hoewel het niet gemakkelijk is voel ik de liefde die ontstaat tussen deze bijzondere mensen . Het duistere kantje dat zich stilaan ontwikkelt boeit me en ik ben benieuwd welke kant het verhaal uitgaat. Eindelijk krijg ik een thrillergevoel maar dan zakt het verhaal met de verdwijning van David terug in. Het einde komt abrupt en ik blijf op mijn honger zitten. Soms zijn er interessante stukken of aangrijpende scènes en de heftige thema's raken me maar ik krijg nergens de idee van een afgewerkt verhaal. Natuurlijk is dit het begin en is er nog ruimte om meer te ontdekken in het vervolg. Toch blijf ik achter met het gevoel dat met dit boek nog meer had gedaan kunnen worden.

2,5 kraai

 

 

Hilona:

Het boek begint met een sterke proloog. Dat belooft wat. Vervolgens maken we uitgebreid kennis met Arnold. Arnold leidt een deprimerend en eenzaam leven nadat zijn echtgenote Annie overleden is. De eenzaamheid en de somberheid spatten van de bladzijden af en voelen erg beklemmend. Klein lichtpuntje is zijn buurvrouw Elsa. Zij probeert hem weer een beetje onder de mensen te krijgen en ook dit wordt uitgebreid vertelt. Zelf vind ik dat hierdoor de vaart flink uit het verhaal wordt gehaald en dat is erg jammer. Lange tijd kabbelt alles een beetje voort en de spanning die in de proloog zo goed voelbaar was, raak ik hier een beetje kwijt. Wat ik erg jammer vind is dat het verhaal veelvuldig in herhaling valt. Jammer dat de redacteur dit er niet heeft uitgepikt. Er komt gelukkig weer wat vaart in het verhaal wanneer Arnold David vindt op de begraafplaats. Ik heb een grondige hekel aan zijn moeder die het jochie aan zijn lot over laat. Buiten een moeder die weinig om hem geeft en zich drukker maakt over de relatie met de getrouwde Ton, wordt hij door Ton ook nog eens flink mishandeld. Arnold en Elsa ontfermen zich over de jongen en overladen hem met warmte en liefde. De zorg voor David doet ook Arnold goed. Het ontroert mij hoe zij zich samen inzetten voor deze kleine jongen en het raakt mij hoe zij steeds verder naar elkaar toegroeien. David, die behoorlijk getraumatiseerd is, krijgt daardoor weer een beetje vertrouwen in de mensheid. We leren dat David een gave bezit. Elsa herkent deze gave, zij bezit dezelfde gave, maar zij voelt ook dat de gave van David veel sterker is en dat deze een duistere kant bezit. Juist dat duistere randje intrigeert mij en ik ben benieuwd waar het verhaal naartoe gaat. Wanneer David verdwijnt zakt het verhaal weer een beetje in en kabbelt wat voort tot het abrupt tot een einde komt en mij eigenlijk nog vol met vragen achter laat. Heel eerlijk baal ik hier een beetje van. Ik houd zelf best van een open einde, maar voor mijn gevoel is dit verhaal nog te incompleet. Ik begrijp dat er nog een vervolg komt, maar toch had ik liever gehad dat er iets meer zou zijn afgerond.

Mijn eindoordeel:

Het verhaal an sich heeft zeker potentie, echter in dit deel komt het nog niet volledig tot zijn recht. Hopelijk wordt dit in het vervolg ruimschoots goed gemaakt.

Eerlijk gevonden van Ingrid Leungen krijgt van mij 2.5 kraai.

 

 

Kort geding met Blauw verdriet van Hélène Wagener.

 

Waanzin, verlangen, kunst en een ijzingwekkende mythe staan centraal in dit verhaal!

Een gruwelijke moord wordt in verband gebracht met de verdwijning van kunstenares Roos Moordhamer. Misdaadjournalist Gaby Geels en rechercheurs Fons Jansen en Rob Geerts zoeken naarstig naar antwoorden. Het drietal raakt verstrikt in een web van leugens en bedrog. De professionals hebben zelf ook iets te verbergen. Wie kan wie nog vertrouwen, als niets is wat het lijkt…?

 

Karin K:

Blauw Verdriet start met een spannende proloog waarna het echte verhaal begint. Roos is kunstenares en haar schilderijen hebben een bizar onderwerp. Als zij verdwijnt op de plek waar een lijk wordt gevonden wordt het politie duo Fons Jansen en Rob Geerts op de zaak gezet. Ook Gaby Geels, misdaadjournaliste en vriendin van Roos, raakt nauw betrokken.

Als lezer wordt je vervolgens deelgenoot van wat Roos meemaakt, denkt mee te maken, en al haar gedachten. Iets verdeorop in het boek blijkt iedereen een link met haar te hebben en ook hebben ze elk wel wat te verbergen. Wie is er nog te vertrouwen?

Hélène haar manier van schrijven is modern met veel korte zinnen. In de langere hoofdstukken worden vooral de belevingen vanuit Roos weergegeven. Deze hoofdstukken worden afgewisseld met korte schuingedrukte fragmenten, maar wie er aan het woord is blijft lang de vraag. Het verhaal is fantasierijk, maar voor mij soms iets té waardoor ik het moeilijk kan volgen. Er worden heel wat thema’s aangekaart, zoals kunstroof, mythe, lust, bedrog, wantrouwen en nog een paar. Zelf vond ik het jammer dat het duo Fons Jansen en Rob Geerts wat onderbelicht bleef, ook had de spanning wat donkerder en intenser gemogen.

 

Ik geef het 2,75 Kraaien.

 

Jolanda:

Men neme een verdwijning, een moord, 2 rechercheurs, een misdaadjournaliste, een verdwenen schilderij, een vervalsing, een mythe en een chateau. Allemaal ingrediënten voor een mysterieus verhaal waarin iedereen wat te verbergen heeft.

Hoe alles met elkaar samenhangt, dat weet je echt pas aan het einde van het boek. Het heeft me dan ook wel even beziggehouden. Maar ik vond het ook wat veel. Wel vond ik het knap hoe uiteindelijk alle draadjes in elkaar gewoven worden.

Ondanks dat aan het begin van het boek vermeld staat dat alles in het boek volledig fictief is, raakte ik geïntrigeerd door de naam van het schilderij en het chateau. Zouden ze stiekem toch niet bestaan? Ik was eigenlijk een beetje teleurgesteld dat dat niet zo bleek te zijn toen ik al zoekend op internet niets kon vinden. Hoe bizar ook, het had toch zomaar gekund.

Het verhaal leest snel maar doordat er zo veel personages en elementen in voorkomen die allemaal lijntjes met elkaar hebben, raakte ik ook nogal eens in verwarring. En omdat er tot op het laatste moment nog geheimen zijn, denk ik dat ik het plot maar met moeite na zou kunnen vertellen.

Kortom, een fantasierijk verhaal, met heel veel geheimen dat vlot leest, maar wat me regelmatig even duizelde.

 

2,5 - 3 kraaien.

 

Jantsje:

Quotes:

“Ontelbare bevroren tranen, dat was wat mijn moeder zei als het sneeuwde”

“Het is nog niet te laat, het is nooit te laat om te ontwaken”

 

De cover is in een licht grijs/blauwe kleur gehouden, met een naakte vrouw liggend op een verhoging
met op de grond een knalrode appel.

Het boek begint met een spannende proloog. Iemand is door het ijs gezakt, verder heb je geen idee over wie het gaat. Ik was gelijk nieuwsgierig en kon niet wachten om verder te lezen.

De rechercheurs Fons Jansen en Rob Geerts doen onderzoek naar de vermissing van Roos Moordhamer, een kunstenares die het liefst dode dieren schildert. Tegelijkertijd wordt er aan de rand van een ven een dode man gevonden met een rode appel in zijn mond.

De rode appel komt steeds terug in het verhaal en intrigeert me, want wat heeft die appel met de dode man en met Roos te maken, is er een verband?

In het verhaal zitten zo nu en dan een stukje cursief gedrukte tekst waarvan je niet weet over wie het gaat. Dat maakt het raadselachtig, en spannend.

Ondanks dat het soms wat chaotisch overkomt en ik vaak verward raakte, vind ik het een boeiend verhaal.

Je leest een stukje over een zij-persoon en zomaar veranderd dat in een hij-persoon. Ik raakte daardoor soms de kluts kwijt en was even uit het verhaal.

De auteur heeft veel fantasie, niets is wat het lijkt. Het verhaal rond het schilderij ‘De stervende maîtresse’ vond ik erg boeiend. Ik was nieuwsgierig waar dat schilderij was gebleven en wie het nu had, en of het nog tevoorschijn zou komen. Gelukkig kwam ik het allemaal te weten toen ik verder las.

 

Van mij krijgt dit boek 3 kraaien.

 

Fany:

Het verhaal prikkelt me onmiddellijk als de excentrieke kunstenares Roos verdwijnt. Vrij snel wordt er dan nog een lijk gevonden en begint de complexe zoektocht. Is Roos een slachtoffer, pion of schaker in deze cases is de vraag die door mijn hoofd spookt. Doordat ik mee mag kijken in wat deze bijzondere vrouw ervaart en de andere nevenpersonages hun karakter een beetje beter leer kennen wordt het verhaal nog intrigerender. De auteur verwerkt boeiende onderwerpen als lust, kunst en dood in dit duistere sprookje. Personages zijn niet wie ze zijn en in een eigenaardig kasteel in de Ardennen speelt er zich een rare gebeurtenis af. Het speurders duo wordt alle kanten opgeslingerd en heeft het niet eenvoudig om tussen alle brokstukken de confronterende waarheid te vinden. De opzet van het boek is zeker niet slecht en het verhaal raakt me. Jammer genoeg verdrink ik in de ongebreidelde verhaallijnen. Wat ik knap vind is hoe deze wirwar van draden in het plot mooi samengebracht worden. Blauw verdriet heeft boeiende ideeën maar de auteur had beter voor less is more gekozen.

 

3 kraaien voor het idee, 2.75 voor de uitwerking.

 

Boekvonnis van de leesclub met Verdwaalde ziel van Sterre Carron

 

Een leesclub met Verdwaalde ziel van Sterre Carron. Op de achterflap de volgende lange samenvatting:

Twee jaar na de dood van haar zoon kampt Krista Pauwels met psychoses. Ze hoort en ziet hem overal en beseft dat ze snel moet handelen om haar zoon en zichzelf in veiligheid te brengen. Het gevolg daarvan is dat de familie niet wil dat ze alleen thuis is. Op een ochtend maakt de werkster melding van een gruwelijke ontdekking ten huize Pauwels. De zaak wordt toevertrouwd aan hoofdinspecteur Rani Diaz. Als even later de bekende en geliefde huisarts Loes Luzac spoorloos verdwijnt, neemt de druk op Rani toe. Haar team wordt door elkaar geschud door de komst van een nieuwe collega. Hij krijgt niet de kans om zich goed in te werken, want de bloedstollende gebeurtenissen vragen om een snelle oplossing. Intimiderende boodschappen vanuit een onbekende hoek vergroten de stress. De speurders willen zo snel mogelijk een eind maken aan de nachtmerrie waarin ze zijn beland, maar worden voortdurend geconfronteerd met nieuwe delicten. Verdwaalde ziel is een nieuw, meesterlijk spannend boek van een van onze meest gelezen leading ladies of crime. Dat heeft alles te maken met de wendingen in de onvoorspelbare plot. Rani Diaz combineert de baan van hoofdinspecteur met een druk en chaotisch privéleven. Als lezer ben je volop betrokken bij haar pogingen om de puzzel te leggen en de misdaden op te lossen. Aan Rani en de lezer om het aantal verdachten te reduceren en de schuldigen aan te wijzen.

De volgende lezers namen deel aan deze leesclub:

Wendy, Hilona, Yoo, Astrid, Jacqueline, Anita, Karin K., Jantsje en Stephanie.

In elke leesclub met een boek van Sterre Carron, zitten deelnemers die voor het eerst een Rani Diaz gaan lezen. Deze ronde zijn dat Jantsje en Hilona. De andere deelnemers weten wat ze te wachten staat.

Over de cover

De prachtige cover is een blik op een donker bospad met veel blauwtinten waarbij je op de rug een vrouw ziet weglopen die haar pad belicht met behulp van een zaklantaarn of het lichtje van een mobiel. Het roept meteen vragen bij mij op, is zij wel echt verdwaald, vroeg ik mij af?

'Ik kan er met mijn verstand niet bij. Hoe kun je nu genieten van een broodje als je net over een hoop dood vlees heen hebt gehangen en de lijkengeur je reukorgaan nog terroriseert?’

Florian lachte. ‘Misschien neem ik wel een broodje ham.’

Tijdens het lezen

Anita zit helemaal in het verhaal bij bladzijde 100:

Verdwaalde ziel liet me al alle hoekjes van mijn hart verkennen. Ofwel is het emotioneel pakkend ofwel gruwel ik van de daden tot welke sommige personages overgaan. Ik zit constant te speculeren, heb een grote afkeer van bepaalde personen en twijfel tegelijkertijd of ik wel goed zit met mijn verdachtmakingen. Ik tast nog in het donker. Het betwetertje in mij tracht me te overtuigen van de identiteit van de dader. Trouwens is er maar één dader? Hebben alle slachtoffers met dezelfde dader te maken? Voorlopig weet ik één ding zeker: dit is niet alleen een thriller maar ook een beklemmende emotionele rollercoaster. Wordt vervolgd ...

Hilona, een nieuwe lezer van Rani

Wat een HEERLIJK boek is dit zeg. Gisteren op de terugweg in de auto begonnen en ik kon me maar moeilijk losrukken uit het verhaal, wat resulteerde in het feit dat ik om 4 uur vannacht pas het boek kon wegleggen ☺️. Het verhaal leest heerlijk weg, is meer dan boeiend en hoewel ik ondertussen best aardig ver in het verhaal zit, heb ik nog geen idee welke kant het opgaat! Rani is een dame naar mijn hart, ik hou wel van vrouwen die hun gevoel volgen en daardoor soms buiten de lijntjes kleuren. Hoewel dit mijn 1e kennismaking is met Rani, stoort het niet dat ik nog nooit eerder een boek uit deze serie las, ondanks dat er natuurlijk wel verwijzingen naar eerdere delen zijn. 

'Zijn geweten knaagde aan hem als een chinchilla aan de vruchten van een cactus'

 Sterre Carron is een auteur die altijd heel enthousiast meedoet met uitgebreid de vragen van de lezers te beantwoorden, maar ook door zelf veel vragen te stellen. Zo stelt zij de vraag of de Vlaamse woorden en uitdrukkingen lastig te volgen zijn voor de Hollanders.

Soms is het niet altijd gelijk duidelijk wat er bedoeld wordt, zoals met de volgende twee uitdrukkingen:

Je hebt nog wat katjes te geselen.

Jason is voor de zoveelste keer de pedalen kwijtgeraakt.

De Hollanders mogen nu even een poging doen en bedenken wat bedoeld wordt. Dit wordt een vraag bij de komende winactie met het boek!

Uit de recensies

Wendy

Ook deze thriller van Sterre is weer vlot geschreven en werkt hierdoor zeer verslavend. Je kunt hem maar moeilijk weg leggen. 

De Belgische woorden en de komische noot die doorheen het hele boek  verweven zitten houdt het boek ondanks alle ellende die voorbij komt luchtig. 

Anita

Het boek grijpt je bij de lurven en laat op geen enkel moment los.  Korte hoofdstukken en vlotte perspectiefwissels brengen vaart in het plot.  Verontrustend, mysterieus, spannend en slopend, ‘Verdwaalde ziel’ heeft het allemaal! Steeds weer nóg een bladzijde lezen en nóg één.  Het is verslavend!

Jantsje

Het was mijn eerste kennismaking met de auteur Sterre Carron haar boeken. Ook al had ik nog niet eerder iets van haar gelezen dat was geen probleem. 

Alles was zo goed beschreven dat je het gewoon voor je zag.

Ze wist de spanning goed vast te houden. Het was geen moment saai. Al kreeg ik na driekwart van het boek al wat door hoe het zat, toch wist Sterre mij op sommige punten te verrassen.

Astrid

De personages zijn goed neergezet en je leeft gelijk mee met de hoofdpersonen. Ze gaan je hart in en je beweegt mee in hun ontwikkeling.

 Ook het plot en vervolgens de epiloog blazen je compleet weg.

Steeds als je denkt dat je het wel weet wordt het toch weer anders.

 Sterre is hier erg goed in en flikt het weer om ons als lezer wederom in de maling te nemen ;-)

Yoo

De laatste hoofdstukken onthullen de betekenis van de titel. Het onderwerp dat in dit boek wordt gehanteerd was me onbekend, maar zeer interessant om meer over te weten en te lezen. Dat heb ik dan ook gedaan.

Karin

De gebeurtenissen in de proloog komen direct bij mij binnen. Het is zo levendig en invoelbaar omschreven dat je als lezer zit mee te gruwelen. Meteen zit ik midden in het verhaal.

Het plot is er weer een die totaal onverwacht is, in ieder geval wat betreft de beweegredenen en het hoe en waarom van de gebeurtenissen van de slachtoffers en de daders, en dat is extra leuk.

En ja, dan is het uit. Jammer! Maar ook weer leuk want hoe vergaat het Rani en haar team straks in een volgend boek? We zullen weer even moeten wachten voordat ze weer aan onze deur klopt. Liever niet letterlijk natuurlijk, want dan weet je wel hoe laat het is.

Hilona

De verschillende personages worden goed uitgediept en voelen voor mij vrij snel heel vertrouwd. Ook de diversiteit aan persoonlijkheden maken het verhaal interessant en spannend. Ik geniet van mooie zinnen zoals: Fiens gedrag was een spiegel van Rani’s ziel, en Ze was dat amalgaam van pijnlijke gevoelens kotsbeu.

Gaandeweg de hoofdstukken vallen er steeds meer puzzelstukjes op zijn plek en toch ook weer niet. Het nodigt uit tot actief meedenken en ik houd daar enorm van. Als een ware Sherlock puzzel ik daarom driftig mee.

Jacqueline

In ‘Verdwaalde ziel’ zijn de personages goed uitgewerkt. De auteur weet haar personages gedetailleerd en de dilemma’s waar ze mee worstelen zo goed weer te geven dat ik meeleef en zelfs enig begrip voel voor de afschuwelijke daden die zijn gepleegd. 

Sterre schroomt het niet om in de gruwelijk spannende thrillers die ze schrijft onderbelichte, maatschappelijke, moeilijke en soms in de taboesfeer hangende onderwerpen toe te voegen. Als lezer ben ik niet alleen met een spannende thriller bezig en het oplossen van wie er achter die gruwelijke daden zit. Nee, ik denk ook na over die onderwerpen en zoekt er zelf meer informatie over op. Ik vind dat bijzonder kunstig en zeker een extra compliment waard voor Sterre Carron!

De cijfers van een ieder werden weer opgeteld en gedeeld en zo kwam het boek Verdwaalde ziel uit op een 4,5 kraaien.  En een ieder kijkt uit naar  alweer het volgende deel en de volgende leesclub met Sterre.

Sterre Carron: dank je wel voor alle gezelligheid!

Boekvonnis met het boek Geheugenspel van Nina Verheij

 

Dit keer een leesclub met het boek Geheugenverlies van Nina Verheij

Om de waarheid te achterhalen over de dood van haar vader, moet Emily samenwerken met zijn vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen? Hoe zuiver is jouw geweten? De verkeerde dader heeft vastgezeten voor de dood van je vader. Sinds Emily deze woorden te horen kreeg, wordt de jonge rechercheur achtervolgd door vragen. Waarom heeft de man die gevangenzat bekend en wie was daadwerkelijk de schutter? Om de waarheid te achterhalen met ze samenwerken met haar vaders vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen en wie heeft zijn eigen verborgen agenda?

De deelnemers zijn: Lien, Hilona, Wendy, Anita, Jose, Yoo en Lieselotte

De deelnemers starten heel creatief met het maken van een filmpje waarin zij zich voorstellen en ook Nina doet daar aan mee. Ook komen zij met bijzondere  fotos met het boek. Enkele zie je bij dit verslag.

Vanzelfsprekend lazen alle deelnemers eerts het debuut Fatale keuzes. Bevalt Geheugenspel als ze op bladzijde 100 zijn beland?

Lien

Ik ben nog niet aan bladzijde 100 maar hoofdstuk 2, daar wil ik wel al iets over zeggen! Ik las dat en dacht : "wow Nina!!! Jij bent de Nederlandse Baldacci!" (die actiescène) Echt waar.

Ik vind dat het hoofdpersonage héél erg gegroeid is t.o. bij Fatale keuzes (mag mss niet vergelijken, maar toch vind ik dit heel belangrijk om Nina een pluim op haar hoed te laten steken) Wat in het begin van eerste boek las als een gezellig, verder kabbelend verhaal in een studentenhuis, is het hier direct boem bam. Emily durft ook veel meer, staat meer op haar strepen, soms nog met een beetje zenuwen, maar ze doet het toch maar. Ze is veel meer matuur geworden.

Dat vind ik prachtig gedaan van Nina, dat is een kunst!

Yoo

Ik kwam zeer snel in het verhaal en hoofdstuk 2 was meteen 100% actie.
.
Het is een heel spannend boek en je leeft ook volledig mee met Emily.
Ik lees snel verder nu.

Lieselotte

Laat ons al beginnen met het feit dat ik het enorm jammer vind dat ik dit weekend moet werken.  Ik wil verder lezen. Ik vind het leuk om afwisselend in het heden en verleden te duiken. Ik heb al een heel schema gemaakt met hoe ik denk dat het in elkaar zit. Alleen denk ik dat mijn redenering wel heel wreed is. Benieuwd of Nina Verheij - auteur het nog erger maakt of dat haar brein even fucked up is of de mijne. 

Ik zit er dus helemaal in en vrees dat er van slapen niet veel in huis zal komen.

Anita

Het verhaal pakte me onmiddellijk. De wissels tussen 1998 en 2019 verlopen heel vlot. De korte hoofdstukken zorgen voor een opgevoerd tempo. De aanloop naar de moord op Nina’s vader levert een hoge mate van spanning op. Ik wil weten hoe het zit!!   

Hilona

Ik ben eerst nog even in het eerste boek gedoken om mijn grijze cellen weer een beetje op te frissen, iets met bijna 50 waarschijnlijk. Ondertussen ben ik weer helemaal bij en zit ik volop in Geheugenspel. Fijne schrijfstijl en direct weer hartstikke spannend. De korte hoofdstukken lezen erg vlot en zijn goed te volgen en ik heb geen enkel probleem om te schakelen tussen 1998 en 2019. Het wordt alleen een zooitje met mijn aantekeningen.
Ik lees weer snel door

Wendy

Vanaf bladzijde 1 werd ik meegezogen in het verhaal.

Leest super vlot door de korte hoofdstukken. Alles word zo gedetailleerd beschreven dat het boek op sommige momenten als een film voorbij draait. De wisselingen tussen 1998 en 2019 verlopen soepel.

Veel spanning. Veel vragen. Is Paul oprecht? Loopt Emily weer gevaar nu ze "oud zeer" oprakelt?

 1 Ding is zeker, er gaat nog genoeg gebeuren.

Jose

Al bij de eerste pagina's is het een feest der herkenning. De personages, de setting, de snelle en gedetailleerde schrijfstijl waardoor je het zelf ziet gebeuren, het is er allemaal weer, net als in Fatale Keuzes. En gelukkig ook weer de afwisseling in de verhaallijnen uit verleden en heden. Ik puzzel mee met Emily, laat me waarschijnlijk op het verkeerde been zetten door Paul, en denk af en toe 'hoe zat het ook al weer?'. Gelukkig zijn er dan ook de verwijzingen naar de gebeurtenissen uit Fatale Keuzes.

Het boek leest weer als een ingenieuze whodunit, met veel in en naast elkaar lopende verhaallijnen die tot een verrassend einde zullen samenkomen. Het boek is moeilijk aan de kant te leggen; zelfs als ik niet lees, betrap ik me er op dat ik aan scènes uit het verhaal zit te denken. Heerlijk!

Tussen het lezen door, wordt er flink gekakeld over het boek , maar ook genoeg andere zaken. Er hangt een hele leuke sfeer onder de deelnemers.

Als zij het dan uit hebben wat is dan hun eerste reactie?

Lieselotte

Ik wil verder lezen... ( dit lijkt een wel erg korte reactie, maar de rest van haar opmerking bevat spoilers). Ze kijkt in ieder geval uit naar deel drie.

Anita

Ik heb het boek uit. Wat een mooi leesavontuur was dit weer! Enne ... zal ik eens wat zeggen? Ook al zat ik op het goede spoor, ik heb niks ingeboet aan leesplezier. 'De weg naar' is minstens zo leuk als de vraag 'wie heeft het gedaan?'. Emily of is het Nina vraagt tijd ... Oké, maar niet te lang hé!

Yoo

Geeft ook te veel spoilers, dus geen quotes

Lien

UIT! pfwiew nee, ik wist absoluut NIETS!  Zo moeilijk.... ik vind actie met mannen altijd wreed moeilijk. Mijn eerste gedachte : ik zou het NIET kunnen navertellen 

Wendy

Wow! Wat een geweldig verhaal weer. Maar hoe mooi vallen alle puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar... Fantastisch.

Jose

Tjonge, hoe heeft ze (Nina Verheij) het weer voor elkaar gekregen om het zó bij elkaar te krijgen....

Wat quotes uit de enthousiaste recensies van de deelnemers:

Lieselotte:In Geheugenspel lezen we afwisselend in 2019 – 1998, in het verleden maken we kennis met de familie Van Styrum en met de vader van Emily.

We ontdekken stilletjes aan hoe alles werkelijk in elkaar zet met de betrekking tot de dood van Emily’s vader. Nina Verheij zorgt voor de nodige broodkruimels, waarbij je als lezer een heel complottheorie gaat ontwikkelen, om dan tot de conclusie te komen, dat je op het verkeerde spoor zat. In het verleden krijgen heel wat personages bijnamen, wat leuk gevonden is (ik heb wel google nodig gehad om bepaalde dingen te gaan opzoeken, aangezien het typisch Nederlands is en als Vlaamse het voor mij niet duidelijk was).

Yoo:Meteen werd ik opgeslorpt in het verhaal. Het tweede hoofdstuk was al een 100% actie scene. Ik kon het me levendig voorstellen.

Het proefde naar meer en meer werd het.

Anita:‘Geheugenspel’ leest heel vlot. Hier en daar duikt een verwijzing op naar ‘Fatale keuzes’. Sfeer en personages zijn complementair. Het tempo wordt er goed ingehouden. Vele cliffhangertjes houden de spanningsboog hoog door hoofdstukken die stoppen op cruciale momenten. Het onvermijdelijke staat te gebeuren, en toch loopt de spanning, onderweg naar dat fatale moment, hoog op. En humor! Regelmatig verrast de auteur met een leuke gedachte of zin en moet je wel (glim)lachen. Alles mooi in balans met de passages die bulken van de gevoelens of die je doen nagelbijten van de spanning.

Nu is het vol ongeduld wachten op ‘Blinde Wraak’. Paul heeft nog steeds niet het achterste van zijn tong laten zien. ‘Geef me tijd.’, zijn de woorden waarmee ‘Geheugenspel’ eindigt. Oké, Nina Verheij, maar maak wel voort, alsjeblieft!

Lien:Het is onvoorstelbaar hoe knap Nina alles wat zich in het verleden, in een parkeergarage, filmisch kan beschrijven. Je bent er als lezer gewoon echt zelf bij. Je ziet, je ruikt en je voelt alles alsof je een toeschouwer op de eerst rij bent.

Een fantastische gave heeft deze auteur.

Als lezer krijg je de kans om de ganse tijd mee te denken wie de moord heeft gepleegd en natuurlijk zijn er de nodige cliffhangers en plottwists, die het lezen heel spannend houden. Ik vond het vaak ingewikkeld en toch nooit ongeloofwaardig, maar ik vond het wel echt nodig om de aandacht er goed bij te houden. 

Wendy: Nieuwe personages doen hun intrede. Zij worden beschreven zoals we inmiddels van Nina gewend zijn. Op een duidelijke manier leren we de personen kennen en langzaam verweven hun levens zich met de bekende personages. Ook de gebeurtenissen in het verhaal worden levensecht beschreven. Tot in detail word de locatie beschreven. Dit is echt de kracht van Nina. Het boek speelt zich als een film voor je ogen af.

Wederom een zeer sterke psychologische thriller! 

Jose: Na het lezen van Nina Verheijs debuut Fatale Keuzes, waren mijn verwachtingen hoog gespannen voor het tweede deel uit de trilogie rond Emily Gagliardi. Zou Nina er in slagen opnieuw zo’n meeslepende puzzel-thriller te schrijven, zou ze me opnieuw verbazen? Het antwoord op deze vragen is volmondig “JA”.

Hilona: Wat volgt is een bijzonder goed uitgewerkte zoektocht waarbij de spanning zich flink opbouwt en Nina mij wederom weet te vangen en verbazen met haar cliffhangers en plot twists. Oude bekenden komen voorbij en we leren nieuwe karakters kennen. De gebeurtenissen in het verhaal worden levensecht beschreven wat maakt dat ik het boek niet alleen lees, maar mezelf ook ‘onderdeel’ van het boek vindt worden.

We sluiten de leesclub af met een gezellige online meeting met alle deelnemers en de auteur zelf. Tijdens de bijeenkomst wordt er veel gevraagd en ook gelachen. We leren Nina kennen als niet alleen een goede auteur tijdens het lezen, maar ook als een aardig en lief persoon. Het is leuk om te zien hoe iemand reageert en kijkt als zij de beoordelingen krijgt van haar lezers.

.

Dank je wel alle deelnemers, Hamley Books voor de boeken en vooral Nina voor haar enthousiaste deelname en voor het meedoen aan de bijeenkomst.

Dan is nu nog het belangrijkste om alles op te tellen en te delen en dan komen we uit op het volgende eindcijfer 

Boekvonnis over Arcanum van Sterre Carron

 Opnieuw een Vlaams boek in de leesclub en dit keer het laatste boek van Sterre Carron Arcanum. Waar gaat het boek over:

In een school in Mechelen valt een dertienjarig meisje uit het raam van een klaslokaal. Haar lichaam landt op de punt van een hek. De omstandigheden zijn erg bizar. Is het zelfmoord of werd ze geduwd? In een school in Mechelen valt een dertienjarig meisje uit het raam van een klaslokaal. Haar lichaam landt op de punt van een hek. De omstandigheden zijn bij nader inzien erg bizar. Is het zelfmoord of werd ze geduwd? Reden genoeg om het team van hoofdinspecteur Rani Diaz in te schakelen. De speurders komen er algauw achter dat een aantal dingen niet klopt. Tegen deze achtergrond verdwijnt kort daarna de man van een van de leerkrachten, een succesvolle arts. Hebben huwelijksproblemen hem ertoe aangezet met de noorderzon te verdwijnen? Of is hij verwikkeld geraakt in duistere zaakjes? Wanneer even later nog een andere leerling onder bizarre omstandigheden om het leven komt, ontstaat bij de ouders een golf van paniek. De school had tot voor kort een onbesproken reputatie. Terwijl de chaotische gebeurtenissen in crescendo gaan, krijgt Rani de losse eindjes niet aan elkaar geknoopt. Het lijkt steeds meer alsof de enge gebeurtenissen in de school een doos van Pandora hebben geopend, terwijl de lont niet uit het kruitvat wordt gehaald. De waarheid blijkt uiteindelijk schokkender dan iedereen heeft gedacht...

De deelnemers waren: Lien, Anita, Stefanie, Jacqueline en Astrid

De keuze is gemaakt voor 2 mensen die nog nooit iets over Rani Diaz lazen en 3 trouwe volgers. Zou dat verschil maken en zijn de boeken van Sterre Carron los te lezen? Dus de deelnemers hadden verschillende verwachtingen.

Anita wat zij van de cover vindt:

De cover doet me denken aan een desolate plek in het bos. Takken en bladeren die zwiepen in de wind, kraaien die opgeschrikt wegvliegen en onheilspellend krassen. De strop werd daar voor iemand klaar gehangen. De cover ademt dood en eenzaamheid. Ik zocht 'arcanum' op en kwam te weten dat het staat voor een geheim (genees)middel. Mij doen de roze letters denken aan gif. De cover roept eenzaamheid op. Het lijkt of het lot van iemand of meerdere personen reeds vast ligt vermits de strop al rond de tak hangt. Ik zou het boek oppakken, ook al stond de naam van Sterre Carron er niet op. De cover houdt de belofte van een goed verhaal in.

 "De onzekerheid is afschuwelijk en vreet als een bloeddorstige piranha aan haar."

Mening bij de 100 pagina's

Stefanie heeft nog helemaal geen vermoeden..."of twijfel , maar eerste twijfel ben ik toch vaak verkeerd, begin erin te komen."

Jacqueline:Inmiddels 100 pagina’s gelezen. Het verhaal leest vlot weg. Vanaf het begin is boeiend en spannend. Alle gebeurtenissen zijn goed omschreven wat maakt dat ik alleen maar door wil lezen. Want is Elodie nu gesprongen of geduwd, tot nu toe heb ik nog geen idee. Dit is het eerste boek van Ranie dat ik lees (ik heb nog wat in te halen) en kan na 100 pagina’s nog niet zeggen wat ik van haar vind. Nu snel verder lezen.

Astrid : Ik vind het verhaal tot nu toe goed. Er zijn nog genoeg vragen waarvan ik nog niet weet hoe het gaat lopen.  Rani is tot nu toe nog niet erg in beeld, maar dat kan bewust zijn natuurlijk. Ook ben ik erg bnwd wie de 'Ik' persoon is.Kortom, genoeg vragen en nog geen antwoorden. Dit weekend heb ik alle tijd om te lezen, dus mij hoor je ff niet.

Lien: Ik ben op blz. 125 en jaja, ik vind het spannend. Het is weer een boek voor nieuwsgierige mensen : wie heeft wat gedaan en wie liegt er, wie heeft geheimen en wie is er eerlijk. Tot nu toe is Rani nog "braaf", ze is niet meer zo degoutant als in één van haar vorige verhalen, misschien heeft haar privé-leven daar nu ook mee te maken.De moorden : tja, we weten nog niet of het echt wel moorden zijn hé? Is ze geduwd of gevallen? en die echtgenoot is nog niet gevonden? Nee, ik heb nog geen vermoeden en eigenlijk kan dat ook niet wat bij de boeken van Sterre zit ik toch altijd mis   Tot op de laatste bladzijden zullen we het raden blijven hebben, zoals gewoonlijk zeker?

Anita: Ik ben in de ban van het verhaal, zodanig dat ik deze nacht niet veel heb geslapen.  Het begin vond ik heel intens. Ik ben geen Rani Diaz-kenner en ik was overweldigd door de hoeveelheid aan misdadige praktijken. En onmiddellijk al die raadsels?! Vermits ik Rani niet ken, ben ik me nog volop een mening aan het vormen over haar personage. Is het boek spannend? Er hangt die voortdurende dreiging over de bladzijden dat iemand het huis binnendringt, op de loer ligt. Plus, ik vermoed nog steeds niet wie de dader zou kunnen zijn. Laat ik stellen dat ik enorm geïntrigeerd ben door het boek en dat ik graag vlug zou doorlezen. Helaas, er moet ook nog gewerkt worden! Dus het zal even wachten worden tot vanavond, maar dan zal ik echt niet meer te houden zijn!

"De pijn die nu als een verwoestende vuurpijl door zijn lichaam racete, kende ze jammer genoeg heel goed."

Dan hebben de deelnemers het boek uit

Astrid

Langzaamaan begin je het verhaal te begrijpen en heeft het je in zijn greep. Je iditentifeert je met het verhaal, en je gaat er zo in op dat je moet doorlezen. Ik kon niet stoppen met lezen. Toch was het verhaal niet echt gruwelijk spannend op de manier van hoe de personages gingen sterven zoals in de andere delen van de Diaz serie. Het ging hier meer over de oorzaak van de moorden. Maar alles afwegend heb ik genoten van het boek. Ik heb het in twee dagen uitgelezen dus dat zegt genoeg.

Stefanie

Sinds enkele jaren ben ik al fan van haar. Haar laatste boek is anders dan de anderen. Het leest aangenaam en ik lees hem trager dan anders omdat ik hem niet meteen uit wil. Rani is rustiger, dagje ouder ?( minder gevloek). Het verhaal zet me steeds op een dwaalspoor, kreeg zelfs allerlei ideeën in mijn hoofd. 

Het is wel eens fijn om niet teveel gruwelijke details te lezen of gillend tijdens je nachtwerk rond te lopen als je een ronde doet.

Een aangenaam boek,!zeker van genoten en ik kijk al weer naar uit naar de volgende.

Lien

Na drie kwart van het boek wordt het voor de lezer duidelijk wie de dader is, die verschillende doden op het geweten heeft, maar dan krijgen we stilaan nog de reden en wordt "het geheim" en het waarom  duidelijk.

Ik vond dit boek iets minder spannend en minder gruwelijk dan een aantal van de vorige boeken in deze reeks. Het zal persoonlijk van de lezer afhangen of hij dit beter of minder vindt. Ook Rani is deze keer rustiger en zachter dan we gewend zijn. Het is eens een andere schrijfstijl die we van Sterre leren kennen.

Jacqueline

Voor mij is Arcanum het eerste boek uit de thrillerserie van Rani Diaz. Natuurlijk merk ik tijdens het lezen van Arcanum dat Rani, haar zusje en dochter in het verleden wel het een en ander heeft meegemaakt. Of ik om die reden dit boek niet zou kunnen lezen omdat ik dan teveel zou missen? Nee, voor mij is dit geen probleem!

De omschrijving en ontwikkeling van het personage van de dader en de daden die worden gepleegd zijn om zo’n goede wijze door Sterre Carron beschreven dat ze mij echt om de tuin heeft geleid.

Anita

In ‘Arcanum’ zet Sterre Carron vanaf de eerste pagina de deur wijd open voor een flinke portie gruwel. Een lijk onderaan een trap, een kind dat gillend de deur uit rent. Dat belooft.

Lijken de drama’s aanvankelijk niks met elkaar gemeen te hebben, gaandeweg wordt duidelijk dat al die persoonlijke verhalen zijn als takken van één en dezelfde boom. De verhaallijn gaat grotendeels in rechte lijn. Af en toe is info uit het verleden de aanvulling die nodig is om alles te begrijpen. En dan vallen alle lijken uit de kast (er ligt er alvast één onderaan de trap)! Toont de dader zijn ware gelaat.

De volksmond beweert dat ‘de kraaien het zullen uitbrengen’. Kijk naar de cover. Ze zijn reeds daar. De uitgeholde boom is een stille getuige. ‘Arcanum’ zal zijn geheim blootgeven.

Conclusie van de vraag die wij ons in het begin afvroegen, namelijk is het boek anders voor de nieuwe lezers dan voor de trouwe volgers?

De nieuwe lezers Jacqueline en Anita zijn zelfs enthousiaster dan twee van de trouwe volgers. Die missen heel erg de veel gruwelijkere stukken in vorige boeken en ook Rani vinden zij te rustig. Jacqueline en Anita zijn benieuwd naar vorig werk, maar zullen waarschijnlijk dan heftige leeservaringen gaan krijgen, want zij vonden de nu aanwezige moorden al gruwelijk. Maar heel duidelijk is dus terwijl er al meer dan dik tien boeken verschenen, ze los leesbaar zijn.

Wat is het eindcijfer geworden? 

Een dank je wel aan Sterre Carron voor het zo eerlijk en open opstellen met je vragen over je nieuwe boek en het vragen naar kritiek!

Dankwoord Sterre:

Samen met jullie heb ik een geweldige tijd gehad.

Ik vroeg naar eerlijkheid en ik heb ze gekregen.

Ik vroeg om de minpunten in het boek aan te wijzen en ook dat hebben jullie gedaan.

Ik heb alweer wat bijgeleerd en dat is alleen maar fijn. Jullie zijn schatten, en och ja, herinneren jullie je nog dat ik jullie vroeg om een idee voor een hoofdstuk in het volgende boek te beoordelen? Bwa, jullie vonden het een beetje ongeloofwaardig en dankzij jullie commentaren, heb ik iets briljants gevonden. Thanks guys! Ook bedankt voor jullie respect en vriendschap. Jullie zijn niet zomaar lezers, jullie zitten diep in mijn hart en ik kijk al uit naar het voorjaar, naar de volgende leesclub, waarin we plezier gaan maken en bekvechten. 😊

Voor nu, wens ik jullie een mooie en serene decembermaand toe. Geniet van elkaar, zorg voor elkaar en wees lief.

Last but not least, een dikke dankjewel voor Inki en Jacqueline die de leesclub in goede banen leidden en voor het puike werk. Dikke merci voor de mooie plaatjes, Inki! Love it! Ook wil ik mijn uitgever bedanken voor het versturen van de boeken.

Bye, bye, leesclub Arcanum, tot nooit meer 😉