maandag 25 september 2017

quote uit The hate u give


De meest praktische agenda die ik ontdekte ..

Zamarra Kok is bekend van de erg leuke Bullet Journals die pas uitgebracht werd. Nu komt er voor 2018 ook een Organizing Agenda 2018 op de markt. Chaoot die ik ben, maak ik altijd zeer zorgvuldig gebruik van een agenda en ben dan altijd kritisch aan het uitzoeken welke het beste past bij mijn lijstjes, uitgaves en alle afspraken. Nu mocht ik deze agenda vast beoordelen op praktisch zijn.

Ik kan al vast 1 ding zeggen: een veel praktischere agenda ga je niet vinden. Alleen al door de simpele ringband, zodat de agenda mooi opengeklapt kan
liggen als je wilt schrijven of kijken.
Dan heeft de agenda kluslijstjes, mapjes om fotos of belangrijke papieren in te stoppen, tijdplanninglijsten, bucketlist en heel leuk stickertjes die echt heel handig zijn, zoals voor belangrijke verjaardagen, vakantiestart, dierenartsbezoekjes, ouderavonden, grof vuil, apk auto, waterkoker
Stickertjes: ideaal en leuk
ontkalken. En de agenda heeft nog veel meer leuke dingen die voor de gewone doorsnee vrouw erg bruikbaar zijn en daar ik wel iets  afwijk van het gewone is dat minder interessant zijn voor mij.
Een minpunt heb ik wel gevonden en mag zeker meegenomen worden naar een volgende agenda: ik vond de ruimte voor het aantal adressen (12) wat weinig. Daar zou ik toch nog wel wat extra pagina's van willen hebben.
zelf foto's er in kunnen doen!


Deze  agenda ga ik zeker ook echt gebruiken voor het komende jaar. Ik heb nl een agenda-tic en gebruik er meerdere. Onoverzichtelijk? Nee: eentje voor Thrillerlezers wanneer wat online gaat, wie ik moet benaderen, wat voor bepaalde tijd ingeleverd moet enzovoort. Eentje voor prive afspraken voor de partner en mij, zodat de ander geen afspraken plant, waar allang wat staat. Maar deze Organizing ga ik eens uittesten voor alle geld, huishoud en beestenzaken en proberen een combinatie-agenda nu te gaan hebben. Dus dat ik wel toe kom aan 1 agenda.
Ideaal: wie leende welk boek
Deze lijkt daar uiterst geschikt voor.

Zamarra Kok waar was je al die tijd?

Handige tips

Binnenkort een winactie






Wie wonnen Het vorige meisje

Antoine en Sandra wonnen Het vorige meisje. Beiden hebben hun exemplaar al mogen ontvangen. Voor ieder ander: kijk eens bij de nieuwe winacties die nog open staan of die weer gaan komen.

zondag 24 september 2017

Toby , Bobby en een boekpresentatie

Witte tijger XXL, is de naam van de kattenklimpaal die wij pasgeleden hebben gekocht. Met hangmand en allerlei toeters en bellen. Ja, ik zocht naar een nieuwe, mooie en hogere dan wat we hadden en deze naam deed 't 'm. Wij hebben twee witte tijgers dus kat in 't bakkie zogezegd. En het is een prachtding, vinden ook onze katers. De favoriete ligplek van de heren is precies zoals ik had gehoopt. Bobby links bovenin, in een wat grote superzachte ronde mand, Toby rechts, in een hangmandje. Ze samen zo zien liggen is te cute voor woorden, zij genieten dus wij genieten.

Toby is een speciaaltje. Hij is apart en een tik anders dan Bobby. Bobby is gewoon altijd lief, Joris Goedbloed, Toby is doof dus misschien komt het verschil daardoor. Toby kan een boef zijn en heeft daar nog lol in ook. Begrijp me niet verkeerd, Toby is echt mijn baby, mijn lekkere dikke schat. Maar soms kan hij een enorme eikel zijn.

Zoals gisteren. Bobby ligt ultiem relaxt in de mand te slapen, bovenop die kattenpaal. Toby komt al mauwend aan, Bob is dat gemiauw gewend en maft rustig door. Vanaf de bankleuning kijkt Toby omhoog: ja hoor, Bobby gespot. Hij neemt met luide mauw een sprong, Bob kijkt op en hoppa: Toby zet het op een likken. O zo schattig, hoe hij de kop van Bob wast, dikke mik die twee. 

Tot Toby zijn tanden gebruikt. 

Haantjesgedrag. Dan stort Toby zijn volle 8 kilo op het ranke lijf van de Maine Coon: lieve Bobby - half in slaap - schrikt zich rot, wil achteruitspringen en doet dat ook. Het lekkere dier vergeet alleen even dat hij een paar meter hoog ligt. Boem.

Dan komt mijn rol! Ja, ik keek toe, maar het was secondewerk en zo snel ben ik niet. Dus: ik ren naar voren, geef en passant Toby een tik op zijn dikke billen, roep dat hij een eikel is wat hij toch niet kan horen, negeer hem en zijn verontwaardigde commentaar, en duikel achter een hevig geschrokken Bobby aan. Arme schat. Optillen (waar hij niet van houdt, maar hij toestaat omdat hij gewoon zielig is) knuffelen en weer fijn terug in zijn mand. Daar nog tien minuten aaien en vragen of hij geen pijn heeft door de val en hem vertellen hoe ellendig ik dit allemaal voor hem vind.



Hij gaat er goed voor liggen. Al spinnend valt hij weer in slaap. In the mean time loopt Toby mauwend en verongelijkt in de rondte. Bedelt ook om knuffels, hij heeft toch niks fout gedaan? Als om dat aan te geven springt hij opnieuw op de paal, mauwend, een lik over Bobs oor (ik kijk met haviksogen toe, hij kijkt terug: ik doe toch niets?) en hij hobbelt in zijn hangmand om lekker te nagelen, stoned uit zijn ogen te kijken en vervolgens in slaap te vallen. Just a day in Hoorn!



Zaterdag 9 september was ik, samen met mijn zus Mascha, bij de boekpresentatie van Waanidee van Karin Hazendonk bij Boekhandel Haasbeek Herenhof in Alphen aan den Rijn. Voor we naar deze gezellige happening gingen, ploften Mas en ik eerst op de bank bij Karin. In haar warme, sfeervolle woning kletsen we de oren van elkaars hoofdjes. Karin was, zoals het eigenlijk gewoon hoort, nerveus, maar ik probeerde dat niet te zijn. Waarom zou ik? Nou, omdat ik een praatje zou houden en Karin enkele vragen zou gaan stellen. Geen dagelijkse kost voor mij, ook al ben ik een kletsmens. Ogen op jou gericht, hopen dat je uit je woorden komt. Brrr.

Het gezelschap werd aangevuld met vrienden en later reden we, vrij ontspannen, met meerdere auto’s naar de boekhandel. Karin werd thuis al verwend met mooie bloemen (waaronder een bos rode en witte rozen van ons) Zelf nam ze ook rozen mee, om aan de bezoekers van de presentatie te geven. Iets dat ik nog niet op een boekpresentatie heb meegemaakt (zelf nooit aan gedacht!): een mooie witte roos met daaraan een kaartje waarop de cover van Waanidee staat en de tekst: Wat is jouw Waanidee?

Boekhandel Haasbeek had het perfect geregeld. Stoelen en statafels stonden klaar, net als thee, koffie en koekjes. Dat kwam goed uit want het werd snel druk. Veel lezers, familie en vrienden en leden van diverse boekenblogs. Andere auteurs, bijvoorbeeld Bronja Hoffschlag en haar man Bert, Latoya Meuris (Moirae), John Winkel (onze nieuwe collega bij LetterRijn)
Theo van Rijn, uitgever van LetterRijn, opende de presentatie. Hij vertelde uiteraard hoe trots hij op Karin was, hij bedankte zelfs mij omdat ik Karin naar LetterRijn had ‘verwezen’ (ik geef toe, dat was tof om te horen) en hij gaf Karin nog een enorm compliment door te zeggen dat Waanidee een van de beste boeken was die hij uitgeeft. Die kun je als auteur fijn in je zak steken.
Daarna, er was geen ontkomen aan, was ik aan de beurt. En verdomd, het ging eigenlijk wel goed! Ik vertelde over de samenwerking tussen Karin en mij. Dat we vaste proeflezers van elkaar zijn, mega kritisch, de altijd rode pen. Ik haalde aan dat ik een volledig ander manuscript van Karin proeflas en ze ineens met Victor en Waanidee op de proppen kwam. Victor had een verhaal en dat moest op papier, wat dus inhield dat het andere verhaal moest wachten. Ik baalde daarvan, ik geef het toe, maar dat was ook zo’n verdomd spannend verhaal! Goddank werkt ze daar nu weer aan dus verheug je maar! Gelukkig voor mij kroop Victor onder mijn huid en liet me niet los. Heerlijk, op die manier proeflezer zijn.
Goed, daarna vuurde ik vijf vragen op haar af en mocht Karin het woord zelf doen. Ze gaf haar eerste exemplaar aan Marjan, een jarenlange trouwe proeflezer.

Na het officiële gedeelte was het tijd om Waanidee aan te schaffen en door Karin te laten signeren. Ook was er een gastenboek en Mascha zorgde ervoor dat niemand vergat een krabbel te zetten. Verder was het uiteraard supergezellig praten met iedereen onder het genot van een borreltje. De catering was echt super, ik heb behoorlijk zitten schransen als ik eerlijk ben. Niet alleen mikte ik vrolijk kaas en diverse soorten worst naar binnen, ook stukjes groenten met een zalige dipsaus.
Er zijn ontzettend veel foto’s gemaakt en ik geloof dat ik er op geen één normaal opsta. Nu ben ik al niet fotogeniek, zeker niet als ik sta te praten. Daar krijg je vreemde plaatjes van. Nee, die laat ik niet zien, her en der zijn ze op Facebook te vinden en dat is al erg genoeg. Je vindt mij staand op enkele foto’s en die zijn te doen. Verder stuur ik er een met de blog mee van de ster van deze dag: Karin Hazendonk! Het was namelijk haar feestje en een feestje was het. Ik heb het zo naar mijn zin gehad. Het was een presentatie zoals die in mijn ogen hoort te zijn. Ik kan alleen maar hopen dat de mijne, 2 november – VT4 Verminkte toekomst – ook zo’n feest wordt!

En Waanidee nog niet gelezen? Doen!

Onvindbaar van Laura McHugh

Titel: Onvindbaar

Auteur: Laura McHugh

Uitgeverij: Cargo

Aantal pagina's: 331

Over de auteur:

Laura McHugh woont en werkt in Missouri,en debuteerde met het zeer goed ontvangen. Het gewicht van bloed, winnaar van de International Thriller Writers Award 2015.

Achterflap:

Wanneer de tienjarige Arden op haar jonge tweelingzusjes past, ontsnappen ze even aan haar aandacht. Vervolgens ziet ze de meisjes in een glimp in een onbekende auto voorbijsnellen. Sindsdien is de tweeling spoorloos verdwenen. Twintig jaar later heeft Arden haar leven nog maar nauwelijks op de rails, haar studie lijkt te mislukken en de vraag of haar zusjes nog leven houdt haar nog altijd bezig. Als haar vader overlijdt, erft ze het familiehuis dat sinds het drama leegstaat, en besluit ze terug te keren naar haar geboortedorp. Daar blijkt al snel dat haar herinneringen aan die verschrikkelijke middag niet kunnen kloppen, en ze gaat op zoek naar de man die korte tijd verdacht werd van de verdwijning. Arden is vastberaden om de waarheid te achterhalen, maar het stadje en het familiehuis geven hun geheimen niet zomaar prijs.

Cover:

Hier hou ik van, een mysterieus huis op de achtergrond, mooi verlicht en wazig weergegeven, alsof het in de mist staat. Twee meisjes, een tweeling, kijken naar het huis. Je ziet ze op de rug en het is net alsof ze niet terug kunnen naar het huis. Of dat ze ergens of op iemand wachten. Het roept bij mij een geheimzinnig en een griezelig gevoel op.

Er zijn momenteel veel covers met meisjes erop, maar het klopt met het verhaal. Voor mij is dit een cover die ervoor zorgt dat ik het boek op zou pakken om de achterflap te lezen.

Mijn mening:

Herinneringen, hoe erg kun je daar op vertrouwen? Kun je er wel op vertrouwen?

Ik heb eens gehoord dat ooggetuigen niet altijd even betrouwbaar zijn, omdat ze het voorval vaak niet meer helder voor de geest kunnen halen. En dan heb je natuurlijk nog de vraagstelling, in hoeverre kun je een ooggetuigen sturen?

Dit boek draait om herinneringen, een mooi fenomeen en goed uitgangspunt voor een thriller.

Arden's leven verander compleet als haar zusjes, onder haar neus, verdwijnen. Arden is de laatste persoon die de tweeling heeft gezien. Violet en Tabitha zijn dan twee jaar oud. Het verdwijnen van haar zusje heeft, zoals te verwachten is, enorm veel impact op de gezinsleven. Ze verhuizen meerdere malen, haar vader heeft steeds een baan in een ander deel van het land. En een scheiding blijft niet uit.

Als haar vader komt te overlijden is het huis waar ze is opgegroeid aan haar nagelaten en keert ze na 20 jaar terug. Tot grote ergernis van haar moeder. Arrowood, zo heet het huis, vernoemd naar de familie is altijd met behulp van een trustfonds onderhouden, er is niets veranderd. Alles is nog zoals ze het achtergelaten hebben, zo ook haar slaapkamer.

Het leven van Arden verloopt moeizaam, ze heeft moeite met haar opleiding, ze hoeft alleen nog maar een scriptie in te leveren om af te studeren, maar ze krijgt geen letter op papier. De herinneringen aan vroeger zitten haar dwars. Met de terugkeer naar Arrowood hoopt ze zo een streep onder het verleden te kunnen zetten en misschien wel antwoorden te vinden.

Josh Kyle, mysterieliefhebber en oprichter van Midwest Mysteries, is opzoek naar dezelfde antwoorden. Hij had Arden al eerder benaderd voor het afnemen van een interview, maar ze was bang dat het zo'n freak zou zijn die op jacht was naar sensatie en een luguber verhaal. Arden had zijn uitnodiging dan ook verworpen, maar na het overlijden van haar vader had hij wederom een mail gestuurd. Al zijn andere mails waren onbeantwoord gebleven, maar het onderwerp van de mail was: Harold Singer. Haar nieuwsgierigheid was gewekt, wat wist hij van Singer, de man met de enige goudkleurige auto, waar de zusjes in verdwenen waren.

Samen met Josh gaat ze op zoek, wat er allemaal boven water komt...

Zoals gezegd draait in dit boek alles om nostalgie en herinneringen. Oude liefde roest niet, maar geld dat ook voor jonge jeugdliefdes? Als ze haar oude vriendje Ben tegen het lijf loopt, slaat haar hart weer even over. Kun je

na 20 jaar de draad weer oppakken waar je gebleven bent, of is er te veel gebeurt. Zijn de herinneringen die je deelt voor beide wel hetzelfde of heeft de ander het destijds anders beleefd en opgeslagen?

Quote: “Nostalgie had me altijd gefascineerd, het bitterzoet verlangen naar een verloren plek en een verdwenen tijd.”

Laura McHugh heeft mij niet kunnen verrassen, ik had er meer van verwacht. Het is een goed geven, herinneringen en de verdwijning van jonge kinderen. Er had meer ingezeten als de personages beter waren uitgewerkt. Er staan ook wat fouten en blunders in, dat vind ik storend, net als het feit dat ik meerdere keren iets opnieuw moest lezen om te begrijpen wat er staat.

Punten:

Originaliteit: 3 
Leesplezier: 3 
Psychologie: 3 
Schrijfstijl: 3 
Spanning: 2 
Plot: 3

Onvindbaar krijgt van mij 3 sterren

Lilian

zaterdag 23 september 2017

Thriller Top Tien, week 38


David Lagercrantz
De man die zijn schaduw zocht
Lisbeth Salander zit gevangen en wordt steeds ernstiger bedreigd door bendeleidster Benito. Millennium deel 5.
Signatuur - € 22,50 - ISBN 9789056725716







Camilla Läckberg
Heks
Een verdwijning leidt naar een oude, onopgeloste moordzaak. Was er sprake van de vloek van een heks? Thriller in Fjällbacka-serie.
Ambo l Anthos - € 22,99 - ISBN 9789041420152
Koop bij bol.com








3.
Simone van der Vlugt
De doorbraak
De net doorgebroken zangeres Romée wordt tot wanhoop gedreven door een stalker, een plagiaatzaak en een verdwenen broer. Thriller.
Prometheus - € 19,99 - ISBN 9789044633306








Tess Gerritsen
Ik weet een geheim
Een lijk met haar eigen uitgestoken ogen in haar handen. Rizzoli en Isles onderzoeken een bizarre moord.
The House of Books - € 19,99 - ISBN 9789044348521
Koop bij bol.com










Karin Slaughter
Goede dochter
28 jaar na een aanslag waarbij haar moeder stierf, is advocate Charlotte getuige van een tweede aanslag. Thriller.
HarperCollins Holland - € 19,99 - ISBN 9789402726800







David Lagercrantz
Wat ons niet zal doden
Het vierde deel van de Millennium-reeks, waarvan de eerdere delen door de jonggestorven Stieg Larsson werden geschreven.
Signatuur - € 19,99 - ISBN 9789056725853








Jo Nesbø
De dorst
Een tinderdate loopt fataal af. Alleen Harry Hole kan de moord oplossen maar niet zonder confrontatie met zijn aartsvijand.
Cargo - € 22,50 - ISBN 9789023464792
Koop bij bol.com








Saskia Noort
Huidpijn
Iedereen heeft een duistere kant. Zelfs Anne, Nederlands meest geliefde tv-presentatrice en journaliste. Thriller.
Ambo l Anthos - € 12,50 - ISBN 9789026339929







Paula Hawkins
Het meisje in de trein
Vanuit de trein ziet Rachel dagelijks een gelukkig stel. Op een dag ziet ze iets vreemds en waarschuwt ze de politie. Thriller.
A.W. Bruna - € 15,00 - ISBN 9789400508040









10 
John Grisham
Het eiland
De diefstal van waardevolle manuscripten leidt schrijfster Mercer naar Bruce, boekhandelaar die houdt van mooie vrouwen en zeldzame boeken.
A.W. Bruna - € 19,99 - ISBN 9789400508996

De druk is hoog

'Ik moet altijd zo om jou lachen!’ Ink, de beheerder van Thrillerlezers is aan het woord, en ze doet haar uiterste best om me over te halen iets voor haar te schrijven. ‘Ik schrijf helemaal geen thrillers!’ Het kan haar niets schelen. Ik zal en ik moet, en ze wil geen nee horen. En dan ga ik zomaar ineens overstag. Waarom ook niet?

Vandaag, een week later, zit ik nog steeds naar een knipperende cursor te kijken en heb ik geen idee wat ik kan schrijven dat grappig is, en niet alleen voor mensen die mij kennen maar ook voor de bezoekers van Thrillerlezers. 
Vannacht, toen ik om halfdrie naar het toilet moest, tóen wist ik precies wat ik zou gaan schrijven. En dat het grappig was. Ik twijfelde even of ik het op zou schrijven, maar toen ik de warme dekens en mijn slapende man zag, dook ik toch maar in bed, want wat ik wilde schrijven was zó briljant dat ik het niet kón vergeten. En toen ik vanochtend opstond, blij en enthousiast omdat ik wist dat ik vannacht een geweldig idee had, was mijn hoofd net zo leeg als het bed. Juist. Compleet vergeten wat ik wilde schrijven. Hoe briljant het ook was, het was weg. 

Ik begon te schrijven over mijn bezoekje aan Amsterdam, waar ik een van mijn idolen (Sophie Jackson, een New Adult Auteur) heb ontmoet, maar wat bijna misging omdat mijn trein verschrikkelijk vertraging had vanwege een seinstoring bij Eindhoven, en dat ik ongeveer tien minuten voor vertrek van de boot waar ik op moest zitten aan kwam rennen, hijgend en zwetend en met trillende benen omdat ik dacht dat ik de boot zou gaan missen. Maar dat was alleen grappig als je erbij was en me aan hebt zien komen, dus besloot ik het over een andere boeg (Ik ben trouwens ook heel goed in domme woordgrappen) te gooien en jullie iets te vertellen over mezelf en hoe ik schrijf. Iets dat je ook op mijn website kunt lezen trouwens, als je niets te doen hebt.

Ik ben zo’n schrijfster met notitieboekjes in haar tas. Die overal waar ze is ineens een boekje tevoorschijn kan halen en kan beginnen met schrijven. Dat kun je tegenwoordig ook op je telefoon doen, maar ik ben helaas ook zo iemand die het dan opslaat op haar telefoon en dan niet meer weet waar het staat. Dus heb ik wel twintig van die boekjes. In elke tas, jas, op tafel, in de boekenkast, overal liggen ze, zodat ik nooit zonder zit. Dat is tenminste de bedoeling. 

Twee weken geleden waren we met vrienden in een restaurant en zei een van hen iets dat zó grappig was dat ik er tranen van in mijn ogen kreeg. Meteen grabbelde ik naar mijn tas, net voor ik me herinnerde dat die nog thuis lag. Met mijn boekje erin. Ik kon niets anders doen dan het servetje en de pen van tafel pakken (Dat is dan weer handig als je in een tapas restaurant bent, je hebt altijd een pen op tafel liggen) en het opschrijven. Die vriend was meteen op zijn hoede. ‘Laat me raden, dat ga ik zeker terugzien in een boek?’ 

Zo gaat het altijd bij mij. Een groot deel van mijn inspiratie haal ik uit dingen die ik zelf zie, doe of meemaak, zie of hoor. Helemaal niet handig als je erotische romans schrijft, want hoe vaak ik de vraag niet krijg of ik ‘Dat-en-dat’ ook uit eigen ervaring vertel. Alsof je een thrillerschrijver vraagt of hij ook echt iemand vermoord heeft om te kijken of het bloed wel echt op die manier die hij beschrijft tegen de muur kan spatten. 
Ik hou van schrijven. Van het moment dat iemand tegen me zegt ‘Ik heb je boek gelezen!’ en van de mensen die me via facebook opzoeken, alleen om te zeggen dat ze iets geweldig vinden. Ik hou ook van kansen zoals deze. Dat iemand me vraagt om een column te schrijven een site, gewoon omdat ik doe waar ik van hou. Schrijven.  Ik hoop dat jullie net zo genieten van het lezen als ik deed van het schrijven. Ook al weet ik nog steeds niet wat mijn briljante idee van vannacht was. We zullen het waarschijnlijk nooit weten… Verdwenen in de diepe, donkere krochten van het schrijfster-brein.

Tamara