zaterdag 24 oktober 2020

Win 1 van de 3 exemplaren van Bloedbanden


Een van mijn favoriete Vlaamse boeken van dit jaar is Bloedbanden van Bettie Elias. Binnenkort verschijnt de recensie en een interview met deze auteur. Maar we mogen wel alvast 3 exemplaren verloten van dit boek.


Eerst waar gaat het over?

 Anton heeft een ontwenningskuur achter de rug voor zijn alcoholverslaving. Hij is vast van plan om aan zijn vrouw Esther, van wie hij gescheiden leeft, te bewijzen dat hij terug op het rechte pad is. Tot Benno en Charlie, twee drugsgebruikers die hij heeft leren kennen in de kliniek, besluiten om het negenjarige zoontje van Antons stiefzus te ontvoeren. Zal men geloven dat hij niets met de ontvoering te maken heeft, nu het duo hem niet meer loslaat en hij getuige is van een moord? Oude wonden worden opengereten, onverwerkte geheimen komen boven water. Met scherpe observaties toont Bettie Elias dat een familie zonder geheimen niet bestaat. En dat geheimen dodelijk kunnen zijn.


Oke, dan nu wat je moet doen om 1 van de exemplaren te winnen: je moet 2 vragen beantwoorden.

1. Welke prijs won Bettie met haar vorige boek Het tuinfeest (heb ik ook erg van genoten trouwens)?

2. Het tuinfeest is haar debuut, maar eigenlijk ook weer helemaal niet. Wat schreef zij voor haar eerste psychologische thriller?

Stuur jouw antwoorden naar Thrillerblog@gmail.com ovv Bettie Elias.


Oh ja, en word je ook even lid van onze grote facebookgroep waar we bijna alle Vlaamse thrillers we bespreken. Dat kan heel makkelijk via onderstaande link:

Thrillerlezers!



Boekvonnis met Levy en het witte wonderdoosje van Lara Reims

 


Een leesclub dit keer met een spannend jeugdboek van Lara Reims. Deze auteur kenden we al van haar trilogie romdom Remi voor Young Adults.


Waar gaat deze Levy en het witte wonderdoosje over?

Daar ligt het. Op straat. Een klein, wit, glanzend doosje. Voor Levy kan bedenken dat je nooit zomaar iets van de straat op moet pakken, zit het al in haar zak. Het helpt haar de dag door. Een gewone schooldag, met sommen die ze fout doet omdat ze even aan iets anders dacht. Met de stemmen van de kinderen om zich heen. De stemmen die zeggen dat ze niks kan. Die schreeuwen, en schelden. Steeds legt ze dan even haar hand om het doosje dat aanvoelt als een gladde kastanje. Wat zou het zijn?

Dan beginnen er vreemde dingen te gebeuren. Ze krijgt een raar bericht op de computer bij haar vader. En een gek sms'je op de telefoon die ze van haar moeder heeft gekregen, voor als Levy bij haar vader is. Na een wonderlijke ontmoeting komt Levy erachter hoe ze het doosje open moet maken. En hoe het haar kan helpen.

Een verhaal over jong zijn in een veranderende wereld, over pesten, ouders, schuld en vriendschap. Over de oplossing die er altijd is. Als je je best maar doet.


 We hebben gekozen voor drie moeders met hun dochters die de leeftijd van de doelgroep hebben. En dat zijn geworden:

Jose en dochter Bieke

Lieselotte en dochter Luna

Majonne en dochter Sterre


De start verloopt gelijk goed

Majonne: Direct bij hoofdstuk 1 herkent Sterre zich al in Levy; het denken in beelden, de stomme stemmetjes, de grote fantasie, het verstrooide.
Toen ik de eerste keer las over dit boek, dat eraan zou komen, had ik al een idee dat dit boek goed bij haar zou passen. Ik ben benieuwd wat het haar gaat geven.


Wat zou er eventueel in dat witte doosje kunnen zitten?
 Sterre denkt  vanwegge de letters dat er verhalen in het doosje zitten.
Lieselotte en haar moeder hebben geen idee en gaan zich laten verrassen.
 Jose:  Bieke en ik weten het echt niet..... Misschien vult Levy het doosje met haar gevoel en onrust, en tovert het doosje dat om tot een oplossing voor Levy?

De begeleider van de leesclub stelt diverse vragen tijdens het lezen, zoals zouden de kinderen het wonderdoosje terugbrengen als het moest?
Luna en Sterre willen het veel te graag houden, maar Bieke brnegt het terug:  "Maar misschien zou ik ook wel erg blij zijn als ik dan een briefje vind dat ik het mocht houden".



Lara vertelde dat zij tijdens het schrijven van het boek, haar dochter Yuna elke avond een hoofdstuk voorlas.
Jose kwam daarom met de volgende vraag:
"In een reactie op een ander bericht zei je, dat je telkens een hoofdstuk aan je dochter voorlas toen je het boek schreef. Gezien de gretigheid waarmee mijn dochter telkens verder wil lezen in het boek, vroeg ik mij af of je dan elke dag een (of meer) hoofstuk(ken) schreef, of dat je al een aantal hoofdstukken klaar had voordat je begon met voorlezen. Heb je ook nog ideeën van je dochter in het verhaal verwerkt, of lagen de gebeurtenissen op je tijdlijn al vast?"

Lara:"Zo leuk om te horen. Ik schreef overdag een hoofdstuk wat ik s avonds voorlas. Ik denk een verhaal uit voor ik ga schrijven, tijdens dat denken hebben we het er wel over gehad maar dat heb ik tijdens het voorlezen niet meer veranderd. Maar elke avond vroeg ik voor het lezen of ze nog wist waar we waren om te kijken of ze haar aandacht erbij kon houden en hoe ze het vond en of de personages tot leven kwamen".

Het gesprek zet nog even door:

Jose: "Dat lijkt me een aardige druk.... Ooit een avond moeten overslaan omdat het hoofdstuk niet af was (of niet naar je zin)? Of werkt het voor jou juist als een fijne stok achter de deur?"

Lara: "Ik vind schrijven echt het allerleukste wat er is, dus ik vind het alleen maar fijn. Een hoofdstuk per dag past wel goed bij mijn ritme, ik schrijf s ochtends vroeg een uur of twee en vind het fijn om dan een hoofdstuk af te maken. Er zijn wel tijden dat het langzamer gaat hoor maar als ik echt in een verhaal zit vind ik dit wel heel fijn. Maar het weekend heb ik wel eens even iets anders voorgelezen ..."


Er wordt flink voorgelezen sávonds en eigenlijk hebben ze snel alle zes het boek uit!

Bij Jose thuis was er protest toen het boek uit echt uit was: "He, jammer, dit vind ik niet echt een einde! Wel knap van Levy om dat te doen! Wanneer komt het vervolg van Levy? Ik wil namelijk heel graag weten hoe het op de nieuwe school gaat....."

Lara vertelt druk aan het schrijven te zijn. In het volgende verhaal zal een ander kind centraal staan met eigen problemen, maar de lezer gaat zeker ook nog horen hoe het Levy verder vergaat!

Stukken uit de enthousiaste recensies:

Majonne en Sterre


Het heeft korte hoofdstukken, heel geschikt om steeds een klein stukje te lezen. Maar omdat de hoofdstukken eindigen met een korte teaser of cliffhanger , nodigt het boek ook uit door te lezen.

Het boek bespreekt een aantal moeilijke thema's, die in een kinderleven kunnen spelen. Zo gaat het over veiligheid, vertrouwen, vriendschap, echtscheiding, adhd, concentratieproblemen, pesten. Dat brengt emotie mee, maar toch wordt het nergens echt zwaar.

Lara Reims is heel goed in het omschrijven van gevoelens, zodat je je echt in kan leven in de personen in het boek. Levy ging ook een beetje als vriendin voelen.

Door de thema's is dit een erg fijn boek om samen met je kind te lezen. Bij ons opende het heel erg het gesprek.

Ik vind Levy een heel compleet, spannend en hoopgevend boek. Een echte aanrader. Het ga je goed, vriendin Levy, het was fijn even met je mee te leven.



Lieselotte en Luna


Levy en het witte wonderdoosje is een vlot geschreven jeugdboek, die actuele thema’s bevat. Zo is het hoofdthema in dit boek pesten, die zo ver gaat dat Levy er door zelf in het ziekenhuis beland. Gedurende het verhaal leren we Levy kennen en hoe stoer ze eigenlijk wel is, hoe ze omgaat met de Pesters en hoe ze denkt dat de scheiding van haar ouders eigenlijk haar schuld is.

Haar ouders zien wel dat er iets mis is met haar, maar zijn teveel met hun eigen problemen bezig, dat ze er niet dieper op ingaan. Is dat kinderverwaarlozing? Nee Reims heeft hier mooi mee weer, hoe het tegenwoordig in een gezin aan toe gaat.

Ik denk dat we ons als ouder er wel eens allemaal schuldig aanmaken dat we te weinig tijd hebben voor onze kinderen, door een drukke carrière, die vergadering die toch weer voorrang krijgt.

Als ouder vond ik het zelf een aangrijpend boek, het boek heeft zeker ook een diepe indruk na gelaten op mijn dochter. Zelf is ze helemaal tegen pesten, dus het verhaal van Levy heeft haar zeker aangrepen.

Wij raden dit boek zeker aan, is een boek waar kinderen en ouders van kunnen leren. Maar niemand is perfect iedereen maakt fouten, ook dit heeft het boek weer.

Stiekem hopen we ook op nog een avontuurlijk verhaal van Levy en Robin.




Jose en Bieke

Ik las het samen met mijn 9-jarige dochter. De cover van het boek deed haar echter denken aan een sprookje, en temperde het enthousiasme behoorlijk. Aan het eind van het eerste hoofdstuk was daarvan niets meer te bekennen, en wilde ze het boek niet meer wegleggen….

Zonder met een belerende vinger te wijzen, kaart Lara Reims tijdens de zoektocht van Levy en Robin digitale dilemma’s aan. 

De boventoon in het verhaal wordt gevoerd door de uitdagingen, mogelijkheden en bedreigingen die de moderne digitale ontwikkelingen vormen voor een 12-jarige, en de zelfontplooiing van Levy. Dit resulteert in een meeslepend, realistisch geschreven verhaal, met futuristische elementen die zomaar al zouden kunnen bestaan.

Lara Reims debuut als jeugdboekenauteur geeft blijk van oprechte interesse in de snel ontwikkelende wereld van de kinderen, de keuzes die zij maken, hun onbevangenheid met nieuwe technologieën en de gevaren waarvan zij zich ten dele bewust zijn. Ze zet met Levy en Robin twee sprekende karakters neer, waarvan we hopelijk nog meer gaan lezen.


Een woordje van Lara reims:

Een leesclub met ouders en kinderen die samen lezen vond ik heel bijzonder, heel spannend om te horen hoe de kinderen voor wie Levy geschreven is het verhaal ervaren. Ik vond het heel erg leuk om met Sterre, Luna, Bieke en hun mama's mee te lezen. Om te horen of jullie het spannend vonden, of het verhaal jullie te pakken kreeg en of Levy voor jullie tot leven kwam.

 

En we konden praten over wat Levy meemaakt en doet, en wat jullie zelf zouden doen in haar plaats. Over jullie ideeën over dat rare witte doosje, en wat daar in zou kunnen zitten. Dat leverde hele mooie, wijze en leerzame uitspraken op. En heel veel ideeën voor nieuwe verhalen. Dank aan Sterre en Majonne, Luna en Lieselotte, Bieke en José voor jullie enthousiasme! En aan Jacqueline en Ink voor de begeleiding en de mooie vragen. Jullie zijn goud waard.



vrijdag 23 oktober 2020

Hilde Vandermeeren ondervraagd

 


Hilde Vandermeeren is van opleiding psychologe en is de meest bekroonde Vlaamse thrillerschrijfster.
Haar psychologische misdaadromans werden in Vlaanderen en Nederland genomineerd voor de Diamanten Kogel, de Bookspot Gouden Strop, en de VRT Lang Zullen We Lezen-trofee. De filmrechten van 'Stille grond' zijn verkocht aan Eyeworks. Ze won de Hercule Poirot publieksprijs met ‘Als alles duister wordt’(2013) en de Hercule Poirotprijs voor de beste Vlaamse misdaadroman met ‘Schemerzone’(2017).

Met strafpleiter Walter Damen schreef ze een trilogie over een Vlaamse advocate: Rusteloos (2018), Bodemloos (2019) en Meedogenloos (2020).

Enkele weken geleden bereikte ons het nieuws dat ook De wereldwijde Engelse vertaalrechten van 'Scorpio' (@uitgeverij Volt) zijn verkocht aan de prestigieuze uitgeverij Pushkin Press uit Groot-Brittannië.

En dan was er ook dat andere ‘wereldnieuws’ enkele weken terug, dat insloeg als een bom: Hilde Vandermeeren zou met ‘Meedogenloos’ haar laatste boek hebben geschreven.

Ik mocht haar een paar vragen stellen.

We hebben allemaal het trieste nieuws vernomen dat ‘Meedogenloos’ jouw laatste boek is geworden.  Kirsten Hartogs neemt met de ‘slaapwandelmoord’ ook haar laatste zaak aan.  Maar er zijn momenten dat ze twijfelt of ze wel de juiste beslissing neemt.  Lezen we daar meteen ook de twijfel van auteur Hilde Vandermeeren?

Dat is meteen al een rake vraag (lacht). 'Boenk erop', zoals we in Vlaanderen zouden zeggen. In dit derde deel zijn er inderdaad (eerst onbewust) een aantal elementen ingeslopen waar ik toen zelf mee worstelde, namelijk: stop ik al dan niet definitief met schrijven? Intussen heb ik de knoop doorgehakt, maar wie weet... misschien kom ik inderdaad ooit nog op mijn beslissing terug, net zoals Kirsten.

Hoe is de samenwerking met meester Damen eigenlijk tot stand gekomen?

We zijn samengebracht door uitgeverij Van Halewyck. Walter had als co-auteur al een aantal boeken gemaakt en ik had toen al zes thrillers geschreven. Zet een ervaren misdaadauteur en een doorwinterde strafpleiter samen en je krijgt een uniek resultaat, was het uitgangspunt!

Hoe verliep jullie samenwerking?  Was er een taakverdeling?  Schreven jullie samen?  Wat was zijn inbreng?

We brainstormen samen over de verhaallijnen, de personages, de reekslijnen en de afzonderlijke cases. Elk boek is een afgeronde case, maar de overkoepelende verhaallijn van het hoofdpersonage loopt uiteraard door. Daarna ga ik aan de slag: ik hanteer de pen en na een paar hoofdstukken stuur ik de tekst door. Waar nodig doet Walter suggesties, stelt hij vragen of geeft hij tips en aanvullingen. We bellen, mailen, skypen, komen samen,... Waarna het verhaal opnieuw verder vorm krijgt. Voor mijn research kan ik altijd bij hem aankloppen. Dat werkt prima voor ons. Nog nooit ruzie gehad!

● Had je een reden om een vrouwelijke advocate te kiezen als hoofdpersonage toen je aan de trilogie begon?

Ja, daar waren we het beiden al snel over eens. Ik schrijf het liefst vanuit een vrouwelijk hoofdpersonage omdat dat het dichtst bij mij staat. Thrillers gaan over angst en onderhuidse dreiging. Ik kan perfect weergeven hoe dat voelt, ik denk dat elke vrouw al eens in het donker enge voetstappen achter zich heeft gehad. Ik ook. Een vrouwelijke advocaat moet op werkgebied bovendien meer obstakels overwinnen dan een man, zegt Walter. Ze moeten zich in de wereld van de advocatuur meer bewijzen dan hun mannelijke collega's en worden ook vaker fysiek bedreigd door boze cliënten. Deze levensechte voedingsbodem werkt uitstekend voor onze trilogie.


● Is het personage van Kirsten Hartogs gecreëerd naar het voorbeeld van een echt bestaand iemand?

Er is een advocate met dezelfde voornaam die op het kantoor van Walter werkt. We waren op zoek naar een goede, passende naam voor ons hoofdpersonage en hebben toestemming gevraagd om haar naam te gebruiken. Dat mocht! Ik heb haar al ontmoet en gesproken, ze is heel sympathiek, gedreven en een krak in haar vak (dat betekent: uitmuntend). Voor de rest is dat personage fictief ingekleurd.

● Lissabon is de plaats van actie in de eerste twee delen.  Vanwaar de keuze voor deze stad?  Heb jij een speciale band met Lissabon?

Walter en ik kozen voor Lissabon omdat we dat ten eerste een mooie setting vonden voor onze verhalen en ten tweede wilden we weg uit Vlaanderen om voldoende ademruimte te krijgen voor onze verhalen. We wilden niet dat iemand om de haverklap iemand herkende (een rechter, een verdachte,...). Zelfs zonder dat er een verband was. Die vrijheid werkte goed. Voor ons derde boek keert Kirsten wel terug naar Vlaanderen. Maar dat heeft een reden, zoals je in het tweede boek 'Bodemloos' kan lezen.


● Wat is jouw aandeel geweest in de keuze van de cover?  Ben jij het zelf, dat donkere silhouet op de foto?

Walter en ik hebben veel inspraak gehad bij de keuze van de cover. Dank voor het compliment (lacht) maar dat silhouet ben ik niet, hoor. Ik heb wel in het echt op de steiger gestaan van het tweede boek, toen ik samen met mijn man Lissabon bezocht. Dat is het paaldorp Carrasquiera, een beetje een eng niemandsland. Onze gids vertelde me 'ideaal om een lijk te laten verdwijnen'. Dat heb ik natuurlijk onthouden!

● Wat is het meest avontuurlijke dat jij ooit hebt ondernomen?  Misschien jouw carrièreswitch?

Ik ben van nature totaal niet avontuurlijk aangelegd. Integendeel. Ik houd van rust en voorspelbaarheid. Het meest avontuurlijke was dan ook dat ik mijn vaste aanstelling in het onderwijs in 2006 heb opgegeven voor een onzeker bestaan als zelfstandig auteur in hoofdberoep. Ik heb dat 13 jaar gedaan - in combinatie met mijn werk als freelance hoofdredacteur van een jongerenmagazine - maar ik heb nu opnieuw gekozen voor zekerheid: terug naar het onderwijs, bij volwassenen deze keer. Als licentiate psychologie geef ik onder meer het vak psychologie en creatief schrijven. Daar kan ik ook mijn creativiteit in kwijt.

● Je kondigde aan dat je stopt met het schrijven van boeken.  Kan en wil je uitleggen waarom?

Dat is niet eenvoudig uit te leggen in een paar zinnen, maar ik zal het proberen. Bovendien is de situatie voor vrouwelijke thrillerauteurs van eigen bodem in Nederland helemaal anders dan bij ons in Vlaanderen. Wij hebben hier geen traditie van vrouwelijke thrillerauteurs die vaak in de media komen, bestsellers scoren, respectvolle diepte-interviews krijgen door de Vlaamse pers zoals jij dat hebt voorbereid heb ik dus zelden tot nooit meegemaakt in die zeven jaar... Die mysterieuze afwezigheid van vrouwelijke misdaadauteurs in Vlaanderen is op zich al heel bedenkelijk. Waarom stelt niemand zich de vraag hoe dat komt? Ik heb in die zeven jaar tijd de antwoorden gevonden: in Vlaanderen krijgen mannelijke misdaadauteurs - en vooral dezelfde namen - systematisch meer media-aandacht, meer nominaties en prijzen, meer positieve recensies enz dan ik als vrouwelijke auteur die nochtans meer heb bereikt dan sommige van die namen. Ik heb het doorlopend meegemaakt dat met uitgestuurde belangrijke persberichten van mij (vb filmrechten verkocht, Engelse wereldwijde vertaalrechten verkocht) niets werd gedaan, terwijl mannelijke auteurs wel regelmatig in de media kwamen met nieuws dat zelfs minder of geen nieuwswaarde had. Als dat systematisch gebeurt - wat geen gevoel is maar een vaststelling - is er wel degelijk een groot probleem. Daarnaast zijn er nog heel wat zaken in het Vlaamse thrillerwereldje die niet deontologisch zijn verlopen, maar dat zou ons te ver leiden. Misschien zou ik er beter een spannend true crime-boek over schrijven (lacht)?

●  Wat zijn jouw plannen voor de nabije toekomst?

Met veel plezier en inzet lesgeven aan volwassenen. Ik heb eerder al 11 jaar lesgegeven, maar dat was toen aan tieners en ik was zelf uiteraard ook een stuk jonger. Nu kan ik mijn rijke levenservaring meenemen in mijn lessen naar volwassenen toe. Dat is ook wel fijn voor hen en voor mij.

●  Stoppen met schrijven, kan je dat hoofdstuk zomaar ineens afsluiten?

Veel mensen geloven dat niet: maar het voelt op dit moment even aan als een opluchting dat ik iets anders kan doen. Ik heb zeven jaar moeten schrijven en strijden voor erkenning tegelijk. Dat kost bakken energie.

●  Er was ook dat schitterende nieuws: De wereldwijde Engelse vertaalrechten van 'Scorpio' (@uitgeverij Volt) zijn verkocht aan de prestigieuze uitgeverij Pushkin Press uit Groot-Brittannië. Je zou van minder gelukkig worden?

Dat is inderdaad fantastisch nieuws. Het gebeurt zelden dat een Vlaamse misdaadauteur wordt vertaald. Ik ben beginnen wenen van blijdschap toen ik dat bericht kreeg. 'Eindelijk erkenning', dacht ik. Ik heb trouwens altijd geweten dat de erkenning van mij als misdaadauteur in Vlaanderen via erkenning door het buitenland zou moeten verlopen. Volgend jaar in oktober verschijnt het boek in het Engels. Belangrijk en respectvol om hier te vermelden is de naam van de vertaalster: Laura Watkinson.

●  Is het hoofdstuk thrillerschrijven echt afgesloten?  Of laat je de deur nog op een kiertje, zeker nu er zo’n goed nieuws kwam, en mogen we een heel klein beetje hopen dat je je ooit nog bedenkt?

Ik zal een mysterieus antwoord moeten geven, want ik ben daar zelf nog niet helemaal aan uit: 'Of ik ooit nog opnieuw zal schrijven? Zeg nooit, nooit'. Is dat voldoende (lacht)?

 


Ik gun jou van harte heel veel succes in de toekomst.  Ik heb al jouw boeken met zoveel plezier gelezen, dat ik het echt wel jammer vind dat er geen volgend boek komt.  Maar na ‘Meedogenloos’ te hebben gelezen, blijf ik toch hopen. 

Bedankt voor dit mooie en grondige interview, Anita

Win Kwaad bloed van Robert Galbraith


 Privédetective Cormoran Strike is op bezoek bij zijn familie in Cornwall wanneer hij benaderd wordt door een vrouw die meer wil weten over de verdwijning van haar moeder, Margot Bamborough. In 1974 is zij onder mysterieuze omstandigheden verdwenen…


Strike heeft zich nog nooit op een cold case gestort, laat staan eentje van meer dan veertig jaar oud. Ondanks de kleine kans van slagen is hij geïntrigeerd door de vermissing en voegt hem toe aan de lange lijst van zaken waar hij en zijn zakenpartner, Robin Ellacott, op dit moment aan werken. Hoewel Robin niets liever doet dan hard werken, kan ze het extra werk er eigenlijk niet bij gebruiken – ze heeft al genoeg op haar bord door de scheiding, ongevraagde mannelijke aandacht en haar verwarrende gevoelens voor Strike.

Op het moment dat ze in het onderzoek duiken naar de vermissing van Margot, stuiten ze op een duivelse zaak met tarotkaarten, een psychopathische seriemoordenaar en onbetrouwbare getuigen. Al snel komen ze erachter dat zelfs cold cases van tientallen jaren oud dodelijk kunnen zijn.

De vraag die je moet beantwoorden om kans te maken is niet wie achter het pseudoniem schuilt, maar wel: hoe heet de serie die gebaseerd is op de boeken van Robert Galbraith?
Stuur je antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Robert Galbraith.

Ben je al lid van de grote groep lezers van Thrillerlezers? Meld je aan via onderstaande link:

 

donderdag 22 oktober 2020

Scandi Crime night verslag

 

Luitingh-Sijthof organiseerde een heuse Scandi Crime Night om het verschijnen van Mattias Edvarssons


nieuwste boek ‘Goede buren’ te vieren. Een groep van 50 lezers mocht het boek al voor het verschijnen lezen en kregen er een snackpakketje bij opgestuurd. Op 13 oktober jl. volgde het live online event, met uiteraard Edvardsson als special guest.

Mattias woont in Zweden, nabij Lund in een klein dorp, evenals de hoofdpersonen in zijn nieuwe boek. De gemeenschapszin heeft hij dan ook goed weten vast te leggen. De spanningen tussen de buren onderling berusten gelukkig op fictie.
Edvardsson is geen onbekende in de schrijfwereld. Hij heeft al een tiental boeken uitgebracht,  variërend van volwassen, kinderboeken en young-adults. Zijn internationale doorbraak kwam pas met het verschijnen van ‘Een heel gewoon gezin’. Het belandde zelfs in de US bestsellerslijst, wat een hele prestatie is voor een ‘buitenlandse’ auteur.

Waarom Mattias zo’n succes heeft is eigenlijk ook al te horen wanneer hij over zijn boek spreekt. Hem horen praten over zijn personages en hoe hij deze bedoeld heeft is een genot. Het is dan ook heel fijn om te lezen dat ik het precies zo gevoeld en begrepen heb zoals hij het bedoeld heeft.
Een echte boodschap wil hij toch met zijn boeken niet afgeven. Wel hoopt hij dat het stof geeft tot nadenken. De vraag of er veel van zichzelf in het boek en de personages terug te vinden is beantwoordt hij met een volmondig ‘ja’. In elk personage zit een klein beetje van zichzelf. Ook bij de vijftienjarige Fabian die in eerste opslag niks met Mattias gemeen heeft. Voor de lezer zal dit dus niet altijd definieerbaar zijn, maar het is er wel degelijk. Hij vindt dit nodig om zijn personages zo echt mogelijk over te laten komen.

Waarom schrijf je vanuit de eerste persoon is een vraag die ook naar boven komt. Op die manier voelt hij zich verbonden met het verhaal en hoopt hij dat de lezer dit ook krijgt. Je inleven in een personage gaat zo gemakkelijk. Ook zegt hij slecht te zijn in het schrijven vanuit de derde persoon. Maar laat ik dit nu eens niet geloven ;) Zijn manier van verhaalopbouw is ook iets wat uitgelicht wordt. Het verhaal verspringt constant tussen toen en nu en tussen verschillende personages. Dit is ook precies de wijze waarop Mattias ‘Goede buren’ geschreven heeft. Hij heeft later niet geknipt en geplakt maar heeft zichzelf tussen toen en nu in elk hoofdstuk geschreven. Hij houdt duidelijk erg van puzzelen! Zijn uitgever denkt dat hij het gewoon graag moeilijk voor zichzelf maakt en Mattias geeft dan ook toe dat hij op deze manier zijn aandacht beter bij het verhaal kan houden en hij het niet ‘saai’ voor zichzelf maakt.

Dat hij een goed thrillerauteur is, is onderhand wel duidelijk maar zal hij dan ook altijd vast blijven houden aan dit genre? Zowel het lezen als schrijven van suspense & crime-novelles vindt hij erg leuk, dus dit zal hij dan ook zeker blijven doen. Toch sluit hij het schrijven van een ander genre niet uit. Hij deed dit al eerder en zal dat ook zeker weer doen als het schrijven van suspense hem gaat vervelen.

Hoe ziet een ‘schrijfdag’ er voor Mattias uit? Voor zijn internationale succes werkte Mattias nog als leraar. Het echt indelen van zijn tijd om te schrijven was er toen niet bij. Hij schreef dus letterlijk elk vrije uurtje en had dan ook niet de luxe om lang over een plot of personages na te denken. Nu hij fulltime kan schrijven, doet hij dit van ‘s morgens tot ‘s middags, met natuurlijke de nodige pauze-momentjes. Men denkt vaak dat dit veel discipline vergt, maar dat ziet hij niet zo. Hij houdt ervan om te schrijven en voelt zich dan ook gezegend dat hij in de positie is om dit elke dag te kunnen doen.

En hoe werkt dat, een nieuw boek schrijven na een bestseller?
Mattias heeft zeker enige druk ervaren na het internationale succes van ‘Een heel gewoon gezin’. Het eerste manuscript na dit boek is dan ook in de prullenbak belandt. Maar gelukkig is die druk er nu af en voelt hij zich weer zichzelf. Hij heeft dan ook geen last van writersblock. En nu? Kunnen we nog een nieuw boek verwachten? Ja, de eerste versie is geschreven. Een tipje van de sluier krijgen we helaas niet.

Wel zal ook in dit boek weer de familieband centraal staan. Hij is zelf vader en hoofd van een gezin en dit heeft waarschijnlijk deze uitwerking. Als hij een twintiger was geweest die vaak opstap ging zou het vast over vriendschappen gaan, maar de familieband is iets waar hij zichzelf ook in kan vinden.

Een dank aan Luitingh-Sijthoff voor het organiseren van dit event en Mattias Edvardsson voor zijn betrokkenheid en openheid. 


Jaimy

Drie weduwen van Cate Quinn

 


Titel: Drie Weduwen

Auteur: Cate Quinn

Uitgeverij: Boekerij

Jaar uitgifte: september 2020

Recensie door: Karin

Kraaien: 3,5


Wat vind ik van de cover?
Op de cover staan drie vrouwen, gezien op de rug die kijken naar een huis in de verte dat staat in een verlaten omgeving. De kleuren van de cover zijn sober, alleen voor de dreigende lucht met intense kleuren gebruikt.

Covertekst : 'Blake is dood, zijn vrouw heeft hem vermoord, maar welke?'

Een mooie cover.

Wat verwacht ik van tevoren?
Blake is getrouwd met 3 vrouwen, ze leven samen geïsoleerd en ongestoord. Blake wordt gewurgd; er zijn maar 3 verdachten en dat zijn vrouwen Rachel, Emily en Tina. Wie heeft Blake vermoord?

Het klinkt interessant en veelbelovend.

Mijn recensie:
Het verhaal wordt verteld in relatief korte hoofdstukken, telkens door een andere vrouw. Hierdoor ben je heel snel mee in het verhaal en leer je de verschillende personages snel kennen.

Ik weet heel erg weinig over Mormonen, hun leefwereld en hun gewoontes, het is best wel interessant om er meer over te weten te komen.

Ik vraag me echter wel af of je dit boek een echter thriller kan noemen, oké, we hebben een dode echtgenoot, een verdacht overlijden, 3 echtgenotes, een complexe verstandhouding tussen de echtgenotes onderling en tussen het gezin en de buitenwereld. Het wordt wel intrigerend verteld, maar nagelbijtend spannend is het niet echt.

Hoe verder ik vorder in het boek, hoe meer ik besef dat – vanuit mijn leefwereld – het leven van deze 3 vrouwen redelijk hallucinant verloopt, via zeer specifieke regels en eigenlijk toch ook wel een beetje onder bizarre omstandigheden. En gaandeweg vorm ik me een persoonlijke mening over deze tak van het geloof, en hoe ze omgaan met vrouwen en kinderen. Maar die mening heeft niks te maken met wat ik van het boek vind.

Via de verhalen uit zowel heden als verleden kan je de ontwikkeling van de 3 vrouwen goed volgen, een mooie uitwerking van de verschillende personages.

De apotheose wordt dan toch nog behoorlijk spannend, het is goed uitgewerkt en prettig om lezen.

Ik vind 'Drie weduwen' een goed boek, het had misschien net iets korter mogen zijn, maar toch, graag gelezen en ik kom uit op een score van 3,5 kraaien voor dit verhaal!

woensdag 21 oktober 2020

Mel Hartman ondervraagd

 
Mel Hartman (echte naam Melissa Vandeputte) is een Vlaamse auteur die op negenjarige leeftijd begon met het schrijven van gedichten, romannetjes, kinderverhalen en toneelstukken. Als puber raakte ze gefascineerd door parapsychologie, mythologie, ufologie, magie en dromen. Vreemde fenomenen en sterke vrouwen die de boel redden zijn haar ding.

Tussen 2007 en 2011 verscheen een mixed fantasy-sc-fi reeks met de delen: ‘De Fantasiejagers’, ‘Droomloos’, ‘Angstdroom’ en ‘Droombeeld’. Tussenin verscheen ook nog de urban fantasy ‘Anders: een Manon Maxim roman’, een aantal columns, wetenschappelijke essays en enkele verhalenbundels waarin het vreemde, het (pseudo)wetenschappelijke en het futuristische altijd aanwezig zijn (‘Spel der grenzen’ en ‘Schitterende wereld’). 

‘De Dodenreeks’ is haar debuut bij Hamley Books. Fany las het boek Als doden dromen en stelde Mel een aantal vragen:

1)Begin jij met de ontknoping van je boek of vormt het verhaal zich tijdens het schrijven?

Het verhaal vormt zich tijdens het schrijven. Ik ben alleen maar de typiste van de personages. Zij vertellen het en onthullen net zoveel aan mij als aan jullie. Ik moet dus maar afwachten hoe ze het willen laten eindigen.

2)Heb je al een idee voor een Dark fantasy. Las ergens dat je die ooit nog wel wil schrijven.

Misschien. Er broeden wat ideeën. Het probleem is: zal ik het kunnen laten om er humor in te stoppen? Want dark fantasy gaat, denk ik, niet echt goed samen met humor.

3)Waarom heb je 5 jaar niet geschreven?

Uitgeversmoeheid. De wereld rond het uitgegeven worden had me gebroken en vooral geen goede boekbegeleiding door de uitgeverij waarbij ik toen was. Dat is nu een stuk anders; heel wat aangenamer en professioneler.

4)Wie bewonder je? Mag een schrijver zijn, maar ook iemand totaal anders.. Iemand die jou inspireert in je leven…

Stephen King, Rupert Sheldrake (bioloog), Jane Goodall, Lily Tomlin, Oliver Sacks (neuroloog), Rosa Parks, Emmeline Pankhurst, Ada Lovelace, Marie Stopes, Eleanor Rathbone, Hedy Lamarr en zo kan ik door blijven gaan ;-)


Maar ook in mijn onmiddellijke omgeving heb ik doorheen de jaren mensen gehad die op het juiste moment op mijn pad kwamen en me veel bijgebracht hebben, een soort van mentors: mijn tante Regine Oakley, John Vermeulen (auteur), Dr. de Weerd (neuroloog), Stefan Tanghe (directeur cultuurhuis De Grote Post).



 

5)Kijk je ook wel eens een tv- serie of film?  Wat zijn je favorieten en waarom? Of waarom niet?

Regelmatig. Ik kan soms echt bingewatchen, een hele dag desnoods. Luie Mel houdt daar wel van ;-) Ik kijk van alles en nog wat. Net als bij boeken heb ik niet echt een voorkeur. Fantasy, sc-fi, thrillers, horror, documentaires, ... Voorkeuren zijn dus onmogelijk op te noemen, maar alle seizoenen van 'Buffy the Vampire Slayer' en 'Angel' en die van 'The West Wing'  heb ik indertijd wel zeker tien keer gezien. En de films die ik herhaaldelijk kan kijken, zijn meestal sci-fi en superhelden films.

6)Wat is jouw ultieme ontstresser?

Boeken lezen en films of series kijken. Thuis dansen (ook in mijn uppie ;-)) of uit eten gaan.

7)Hoe ervaar jij de corona tijd en waarom?

Het geeft me volop de tijd om me met schrijven bezig te houden, dus hoe erg het ook klinkt, voor mij komt het goed uit. Voor mijn man, die in een ziekenhuis werkt, is het minder fijn uiteraard, en voor zoveel anderen evenmin. En gelukkig zijn er nog geen vrienden en familie ziek geworden.

8)Waarom die alternatieve betekenis aan bijvoorbeeld goden, vampiers en wolven in Als doden dromen?

Alternatief? Ik dacht dat het de juiste betekenis was? Zo hebben ze het me verteld! Zouden ze me voorgelogen hebben dan?

9)Waarom net een boek over een droomwereld?


Een muze uit de droomwereld fluisterde me het verhaal in en sindsdien omdat ik zelf wel in die wereld zou willen leven. Het zou toch super zijn moesten we die wereld wakker kunnen bezoeken? De mogelijkheden, de wonderbaarlijkheden, de vrijheid! Alleen al het kunnen vliegen maakt het de moeite waard. Geen uitstoot van vliegtuigen meer!

10)Wat is jouw enigste en fijnste herinnering aan een droom of nachtmerrie?

Ik schrijf ze iedere ochtend op, dus ik heb er heel veel. Maar nog niet zo lang geleden had ik een lucide droom (waarin je weet dat je droomt). Ik zat in een vliegende lift en dacht: 'En nu wil ik een draak zien.' En poef, daar vloog de draak mee naast de lift. Zalig was dat! En een paar nachten geleden droomde ik dat wijlen mijn vader op me toeliep en me een omhelzing gaf. Dat was zo'n realistische droom, het leek alsof de droom voor hem een portaal was om me te ontmoeten en hij daar echt was, niet enkel een product van mijn geest. Wishful thinking he. ;-)