dinsdag 25 september 2018

Interview met Piet Baete


Piet Baete is een Vlaams scenarist en schrijver.
In 2007 debuteerde hij met zijn boek ‘Dromen van de dood’. Daarna volgden nog zes boeken. Zijn jongste “Het laatste woord” is genomineerd voor de ‘Lang Zullen We Lezen’-award, de prijs van de VRT.
Ondertussen schreef hij ook scenario’s voor tal van Vlaamse series, waaronder Professor T.



*Wanneer ben je begonnen met schrijven en hoe kwam je op dat idee?
Toen ik zestien was schreef ik al liedjesteksten voor het bandje waarin ik piano speelde. Ik voelde dat ik er wel wat talent voor had. Maar het echte moment waarop ik besloot dat ik schrijver wilde worden, kwam er pas een paar jaar later. Ik was op kamp in de Provence waar mijn vriendinnetje het met me uitmaakte. Ik was overdonderd door de emoties en besloot aan de oevers van Lac de Serre-Ponçon dat ik boeken zou gaan schrijven. Een heel plechtig, bijna pathetisch moment. Maar ik heb woord gehouden! 

*Je bent genomineerd voor Lang Zullen We Lezen-trofee Wat betekent dit voor jou?
Het is een heel erg mooie erkenning. Toen ik ‘Het Laatste Woord’ schreef voelde ik wel dat ik een bijzonder boek aan het schrijven was. Het verhaal zat ook al lang in mijn hoofd. Alleen wachtte ik op het juiste moment. Mensen vergissen zich wel eens als ze filosoferen over hoe schrijven in zijn werk gaat. Het is niet alleen inspiratie en urenlang tikken op een klavier. Het is veeleer wachten op het juiste moment, tot het idee tot volle wasdom komt en je écht weet wat je gaat doen, wat je wilt vertellen. Dan komt alles samen en kun je iets moois neerzetten. Dat mijn boek wordt opgemerkt, maakt me alleen maar blij en dankbaar.

*Waar ben je nog mee bezig behalve met boeken schrijven?
Ik schrijf ook scenario’s voor TV. Zo heb ik vier afleveringen geschreven voor het derde seizoen van Professor T. Een heel leuk project, waarbij ik mezelf telkens weer uitdaagde om nog sterkere cases te verzinnen. Ik word meestal geassocieerd met thriller, maar eigenlijk schrijf ik bijna alle genres. De afwisseling is boeiend.

*Wat zijn je hobby's?
Ik ga elke dag met mijn hond Elton wandelen. Daarnaast kook ik ook haast elke dag voor mijn vrouw en dochtertje Lisa. Ik hou ervan om nieuwe smaken te ontdekken en te combineren. Ik ben een echte foodie. Ik probeer ook te sporten, maar heb een bal nodig om me te amuseren. Verder vind ik het fijn om samen met mijn vrienden te zijn, te praten over het leven en de dingen die hen bezighoudt. Ik probeer het leven zo simpel mogelijk te houden. Het is zelfs in al zijn eenvoud al ingewikkeld genoeg.


*‘Het laatste woord’ is overgeschreven als facebook-boek op je auteurspagina. Hoe heb je dat ervaren?
Het was onwerkelijk! Op een dag kreeg ik het idee om Facebook-vrienden (en vooral de die hard lezers van mijn boeken) op te roepen om mijn laatste misdaadroman zin per zin over te pennen op Facebook. Ik vertelde het idee aan mijn vrouw en ze vond het leuk, maar dacht dat we rond hoofdstuk acht zouden stranden. Realistische inschatting. Maar ik ben een dromer. Ik geloof in het onmogelijke. De start van het project verliep stroef, maar na verloop van tijd vormde zich een harde kern die ik “mijn monniken” noemde. Zij werkten dag en nacht, namen van elkaar over, creëerden een systeem. En tegen het einde van de week was het zo goed als klaar. Bijna vijftienduizend zinnen! Toen ontstond bij “de monniken” het idee om de laatste zin aan mij over te laten. Ik mocht letterlijk het laatste woord van ‘Het Laatste Woord’ online zetten. Toen dat gebeurde, was ik ontroerd. Met tranen in de ogen heb ik die drie laatste woorden getypt. Héél traag, want ik wou stiekem niet dat het voorbij was. Een prachtervaring!

*Had je ook als kind al de droom om schrijver te worden?
Als kind was ik redelijk teruggetrokken. Ik stak me wat weg, behalve op één moment dat ik me nog goed herinner. De juf vroeg of er iemand een verhaal wou komen vertellen. Ik stak meteen mijn hand op en ben beginnen improviseren. Het voelde juist, ik was op mijn gemak. Dat ben ik nog steeds als ik schrijf. Ik kom tot rust.

*Hoe belangrijk is het contact met je lezers voor jou?
Ik vind het heerlijk om met mijn lezers te praten op de boekenbeurs of daarbuiten. Ik ben niet de schrijver die zijn handtekening zet en het boek koeltjes teruggeeft. Ik ken nagenoeg alle namen van mijn lezers of ik probeer ze althans te onthouden. Ze vinden het altijd absurd dat ik dat weet, maar ik vind het eigenlijk niet meer dan normaal. Ik ben dankbaar dat ze mij lezen en probeer die dankbaarheid uit te drukken in een engagement naar hen toe. Ik snap auteurs niet die uit de hoogte doen of denken dat ze héél wat zijn omdat ze een middelmatig boek hebben geschreven. Je moet nederig blijven en weten wie of wat je groot maakt. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik een heel geëngageerde basis van lezers heb die voor mij door een vuur gaan, zoals met het Facebook-boek is gebeurd. Als je niet één van hen bent, lukt dat niet.

*Waar komt het eerste idee voor een boek vandaan? Een korte ingeving en dat dan uitwerken?
Niemand kent de oorsprong van een goed idee. Het valt je altijd te binnen. Je leest iets, je ziet iets, je hoort iets en plots gaat de bal aan het rollen. Je moet jezelf als schrijver vooral de juiste vragen stellen. Een voorbeeld. Het idee voor “Het Laatste Woord” kwam er na een anekdote over een zoon die thuis inwoonde zonder dat zijn ouders daarvan op de hoogte waren. Hij betrok gewoon de zolderkamer en ging ’s nachts – wanneer zijn ouders sliepen – naar beneden om te eten en te drinken. Leuke situatie. Intrigerend. Maar waarom is dat zo? Wat is er in het verleden gebeurd? Waarom durft de zoon zich niet meer te vertonen in het bijzijn van zijn ouders? Zo ontstaan ideeën. Uit vragen die je stelt. Daarna worden ideeën personages die tegen jou beginnen te praten. Dàt is er gebeurd. Dàt is er toen gezegd. De rest is opbouw van een verhaal. En dat is techniek. Ik raad iedereen die wil schrijven een cursus scenarioschrijven aan. Dan weet je pas echt hoe je een verhaal moet vertellen, je lezers kunt vastgrijpen. Je moet de regels van de kunst kennen.

*Is het schrijven voor TV anders omdat je je aan de personages en hun gebruiken moet houden? Maakt dat het schrijven eenvoudiger of juist moeilijker?
Of je nu een boek schrijft of een scenario voor televisie: je moet altijd ìn de personages duiken. Je moet weten hoe ze denken, wat ze voelen en hoe ze praten. Iedereen heeft zijn eigen discours, zijn eigen denken en voelen. Als je daar een duidelijke lijn in trekt, wordt schrijven makkelijker. Dan hoef je niet te gissen, dan wéét je hoe iemand in jouw boeken of scenario’s reageert. En daar moet je op inspelen. Een schrijver moet zich ten dienste stellen. De slechtste verhalen zijn geschreven door auteurs die hun personages dingen laten doen die ze niet willen. 

*Als je terugblikt op je schrijverscarrière, wat waren voor jou dan de belangrijkste ervaringen?
Er zijn momenten die je om één of andere reden bijblijven. Ik herinner me zo’n moment, toen ik in Los Angeles aan de filmschool studeerde, tegen het einde van het academiejaar. Ik liep er de buurman tegen het lijf en vertelde hem vol passie over het script dat ik aan het schrijven was. Hij moest lachen en zei: “Dat gevoel moet je altijd houden. Op de moeilijke momenten moet je terugdenken aan dit moment. Aan de passie die je nu voelt!” Die woorden hebben een grote indruk op me gemaakt, omdat ik ze effectief nodig heb gehad op de momenten waarop het minder liep en je twijfelt aan jezelf. Veel mensen denken dat heerlijk is om van je passie je beroep te maken en dat is het ook. Ik bevind me in de speeltuin van mijn gedachten. Maar het is ook een harde wereld en je weet nooit of je verhaal goed bevonden zal worden. Het ene boek is succesvoller dan het andere. Waarom? Dat weet je niet. Wordt je volgende een succes? Krijg je de award waar je denkt recht op te hebben? Weet je niet. Het is een vak vol onzekerheid. Je staat er eigenlijk moederziel alleen voor, naakt in de wind. Want met elk boek geef je ook iets van jezelf prijs. Schrijven is als die ene liefdesbrief richten tot het meisje waarvan je niet weet of ze hetzelfde voelt.

*Wat doe je als je een writer's block hebt? Is er een bepaalde plaats of ritueel dat je dan kan helpen?
Uit ervaring weet ik dat je er best niet te hard over nadenkt. De ene periode is de andere niet. Soms heb je ideeën en soms niet. Maar ik heb altijd veel ideeën gevonden door met mensen te praten. Zo krijg je dingen te horen die écht zijn. Ik heb ooit uren in een dagbladhandel staan praten met iemand die jaren voor de MUG had gewerkt. Ongeval. Hij als eerste ter plaatse. Ik vroeg: “Is er een detail waaraan je weet, nog voor je het slachtoffer hebt gezien, dat die persoon dood is?” Hij antwoordde meteen: “Ja! Zijn schoenen! Als zijn schoenen uit zijn en ergens op het asfalt liggen, dan is hij dood.” Zulke details zijn de reden waarom ik schrijf. Omdat het écht is.

*Door hoe of wat laat je je inspireren bij de keuze van zijn personages? Zijn er bepaalde personen uit je omgeving die dienstdoen als inspiratie?
Absoluut! Maar da’s ook met plaatsen zo. Ik beschrijf een huis in een boek en het huis bestaat echt. Ik heb er ooit een nacht geslapen, ik weet hoe het er is. Idem met mensen. Je voelt een personage groeien en je denkt: tiens, da’s toch een beetje zoals Didier. Maar zoals ik al zei: ik sta dicht bij mijn lezers, ook al omdat ze me doorheen de jaren veel ideeën en oneliners hebben geschonken. Dat weten of herinneren ze zich vaak niet. Maar ik schrijf het allemaal op in mijn gedachten. Zoals Michel die zegt in ‘Het Laatste Woord’: “De werkelijkheid overtreft de fictie! Dat moet later op mijn grafsteen komen!” Wel, de persoon die dat heeft gezegd, die bestaat. Hij woont in Brasschaat. En hij zal hierna verder leven, tot in de eeuwigheid! J

Stemmen kan op ‘Het Laatste Woord’ – via Facebookprofiel of na registratie – op de site van Lang Zullen We Lezen (https://www.langzullenwelezen.be). Mijn dank gaat uit naar al mijn toffe medemonniken en een speciale dank aan Piet die dit interview mogelijk gemaakt heeft.

Heidi Frees


Verwacht in oktober, deel 1

Via de Bollinkjes onder elk boek kan je het desbetreffende boek bestellen en heb je het boek op dag van uitkomen op de mat. Bovendien krijgt Thrillerlezers dan een kleine bijdrage per bestelling.

Op 9 oktober verschijnt het nieuwe boek van Samuel Bjork.

In De jongen in de sneeuw van Samuel Bjørk, het ijzingwekkende vervolg op Ik reis alleen en De doodsvogel, keert het beroemde rechercheteam Holger Munch en Mia Krüger terug!
In een bergmeer wordt een 21-jarige ballerina gevonden, bruut vermoord. De politie vindt in het bos vlakbij een camera op een statief, precies gericht op de plaats delict. Het nummer "4' is in de lens gekrast. Inspecteur Holger Munch is met verlof om te zorgen voor zijn dochter, maar besluit om terug te komen voor het onderzoek naar de ballerina. Mia Krüger, net ontslagen uit een afkickkliniek, is op weg naar een welverdiende vakantie in de Cariben wanneer Munch opduikt en haar vraagt om zich over de zaak te buigen. Ze besluit haar vakantie uit te stellen en te helpen met het onderzoek. Als Mia ook nog een van corruptie verdachte collega in de gaten moet houden, komt alles in een levensgevaarlijke stroomversnelling… Koop bij bol.com


Op 2 oktober verschijnt het 3e boek met Erika Foster

Het lichaam onder water zinkt snel. Het zal vele jaren stil en ongestoord blijven liggen, maar op het land begint de nachtmerrie pas net.


Wanneer inspecteur Erika Foster een tip krijgt dat er bewijsmateriaal voor een grote narcoticazaak verstopt ligt in een ongebruikte groeve in een buitenwijk van Londen, gaat ze direct tot een zoekactie over. In de dikke modder worden inderdaad drugs gevonden, maar ook het skelet van een kind. De overblijfselen worden snel geïdentificeerd als de elfjarige Jessica Collins: het vermiste meisje dat zesentwintig jaar geleden overal in het nieuws was.


Om het verband tussen de nieuwe en de oude zaak te vinden, moet Erika dieper graven en meer zien te ontdekken over de uiteengevallen familie Collins en de oude inspecteur die destijds op deze zaak was gezet: een vrouw die nog altijd wordt geplaagd door het trauma van de onopgeloste moord. Al snel realiseert Erika zich dat iemand niet wil dat deze zaak ooit wordt opgelost, en dat die persoon er alles aan doet om te voorkomen dat Erika de waarheid achterhaalt. Is de dader dichter bij dan ze denkt?


Koop bij bol.com

Op 9 oktober een nieuwe thriller van bestsellerauteur Karen Rose, de koningin van Romantic Suspense. Niets te vrezen is wederom doorspekt met spanning, erotiek, intriges, moord en bedrog. 

Dana runt in Chicago een opvanghuis voor vrouwen. Wanneer ze onderdak biedt aan Sue kan ze niet vermoeden welk onheil ze binnenhaalt. Sue is net vrijgekomen en vastbesloten wraak te nemen op iedereen die verantwoordelijk is voor haar gevangenisstraf. Het ontvoeren van een 11-jarige jongen is daarin nog maar de eerste stap. 

Dana krijgt steeds meer achterdocht bij Sue's verhaal en zodra er in haar buurt gruwelijke moorden worden gepleegd, weet Dana dat dit nog slechts het begin is…

Karen Rose schrijft thrillers die wereldwijde bestsellers zijn. Voor haar boeken werd zij meermaals bekroond. Karen Rose woont en werkt in Florida.


Koop bij bol.com



Op 2 oktober komt het boek van Bumper, de politiehond uit.
Koop bij bol.com
Op Facebook heeft deze schattige pup in korte tijd een grote fanbase opgebouwd: Bumper heeft meer dan 100.000 "bumperklevers'!

Voor het eerst leidt de politie in Rotterdam zelf een pup op tot politiehond. Bumper krijgt direct Stephan als vaste trainer toegewezen en dat blijkt een gouden match. Wanneer een collega vervolgens een foto online zet van een piepjonge Bumper met een Danoontje op zijn snuit, gebeurt er iets wonderlijks. Bumper gaat viral en wordt op slag beroemd. Sindsdien volgen vele duizenden fans zijn avonturen via social media.

In Bumper, de politiepupvolg je de opleiding van Bumper op de voet. Van stoere trainingen met de ME tot een bijzonder bezoek aan het Sophia Kinderziekenhuis. Het boek geeft een uniek kijkje achter de schermen van de soms harde politiewereld, compleet met nieuw fotomateriaal. Zo leer je Bumper nog beter kennen en leer je samen met Bumper alles wat een echte politiehond moet kunnen.


De politie staat haar royalty's af aan het door de politie verkozen goede doel: Stichting Hulphond Nederland.

maandag 24 september 2018

Junglekoorts van Bruno Buteneers


Titel: Junglekoorts
Auteur: Bruno Buteneers.
Uitgeverij: Dunfy.
Publicatiedatum:
Recensie door: Tamara
Kraaien: 2

De ultieme droomwens van een doodzieke tiener dreigt een huiveringwekkende nachtmerrie te worden.

Mijlenver weg van de bewoonde wereld, diep in het onherbergzame
Amazoneregenwoud van Ecuador, ligt een plek die de hemel op aarde evenaart. In
Resort Kolibrie maken welstellende bezoekers in ongeziene luxe kennis met de pracht
van de jungle. De doodzieke Sarah en haar vader voelen zich niet thuis in de groep
onuitstaanbare gasten. Al snel komen ze er achter dat het woud geen enkele zwakheid
van geest of lichaam duldt. De jungle verslindt zonder de minste aarzeling
diegene die zijn zwakke plek toont.

Een nieuwe strijd om wat langer te leven gaat van start.

“Als een varen je wang kriebelt, dan sla je al op de vlucht.”

Ik moet zeggen dat de achterkant mij enorm aantrok. Een thriller die zich niet eens een keertje afspeelt in een kelder of een bos. Maar een jungle. Heel origineel gevonden.
Tijdens het lezen merkte ik dat het verhaal nogal springerig verloopt. Je gaat van een Inca stad naar een doodziek meisje, die vecht tegen een auto auto-immuunziekte.
Kort erop gaat de vader akkoord met een zakenmannetje die wel aan het geld kan komen om het medicijn te bekostigen. Maar die deal wordt ook snel weer afgewezen. Al met al vind ik dat het verhaal echt rommelig begint. Ik vind dat er niet echt tijd is genomen om Sarah, haar vader en de gevoelens die erbij komen kijken te leren kennen. Dat is jammer, want daardoor komen de karakters niet goed uit de verf. Ook de moeder van Sarah krijgt een rolletje in het boek wat ik nog steeds niet begrijp. Het voegt voor mij totaal geen meerwaarde aan toe, eerder bladzijde vulling.
Vanaf het moment dat ze op het vliegtuig zaten op weg naar Ecuador, hoopte ik dat het verhaal nu duidelijk vorm zou krijgen.
Tot aan het einde blijft het boek maar een boek, het verhaal een verhaal. De karakters maar karakters. Heel jammer, want het had een goede thriller kunnen zijn. Er gebeurt net niets en áls er iets gebeurt wordt er niet de tijd genomen om de spanning op te bouwen en dat uit te breiden. Sommige karakters worden wel onder de loep genomen en wat verteld over hun verleden, maar ook dat geeft weinig kleur aan de personages. Ik kreeg bijna het gevoel dat ik in een kinderboek aan het lezen was. In het einde zat daarentegen wel een kleine verrassing. Maar dat trok het verhaal niet recht. Het is allemaal nét te toevallig en het lukt ook allemaal. Het is een actieverhaal zonder goede acteurs.
Het nut van alle personages bij het resort , die toevallig wat met elkaar te maken hebben maar ook weer niet, was me ook van te toevallig. In  een hotel met 800 kamers zou het kunnen ,maar niet in resort met 5 hutten. Ook het voedsel dat door een printer gemaakt werd en d.m.v. Voedselcapsules op smaak wordt gemaakt en met drones werd bezorgd, vond ik lachwekkend.
Dit boek had alle punten om goed te worden, maar de punten zijn helaas blijven liggen.

Komt dit boek in mijn crème de la crème boekenkast?:  Absoluut niet!
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Ik geef graag iedereen een 2e kans....dus misschien.
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Eigenlijk niet heel snel....

De boekenkast van..Ingrid de Galan

Even voorstellen... ik ben Ingrid de Galan , woon in Almere met mijn man. Kinderen zijn de deur uit, en inmiddels al oma van een stel prachtige kleinkinderen !
Ik heb 2 “verslavingen “ : de eerste is lezen , en de 2e zijn honden.
Beide verslavingen kosten veel tijd, alleen het voordeel van de 2e is dat ik daar ook geld mee verdien, ik heb namelijk al bijna 14 jaar een, kleinschalige hondenschool ;terwijl het lezen alleen maar geld kost ! Zeker sinds ik lid ben geworden van Thrillerlezers ben ik nog meer boeken gaan kopen , door de vele tips !

Het boek wat me altijd is bijgebleven uit mijn jeugd is: Paulus de Boskabouter, dat vond ik zo spannend, vooral door Eucalypta de heks ! Dat werd vaak voorgelezen. Het eerste boek wat ik zelf gelezen heb , en enorm veel indruk heeft gemaakt is : Mensen zonder geld van Jan Mens.

In mijn kast staan : kookboeken , heel veel boeken over honden zowel over gedrag als over exterieur. Heel veel thrillers , en verder romans met dieren in de hoofdrol, maar ook andere romans , en wat heerlijke chicklit.
Ik denk dat de thrillers overheersen in mijn kast.
Ik sorteer op schrijver bij de thrillers , bij de andere boeken op grootte. 

Ik leen in principe geen boeken uit, alleen aan hele goede bekenden en dan nog incidenteel !

De 3 mooiste boeken in mijn kast zijn : 1 :Honden sterven steeds te vroeg van Jan van Rheenen , 2 :Kees de jongen van Theo Thijssen en 3 : Het verhaal van Edgar Sawtelle van David Wroblewski .

Als mijn kast vol is, maak ik er nog een plank bij ... dat is al ingecalculeerd !

zondag 23 september 2018

Buiten zijn boekje met J. Sharpe/Joris van Leeuwen

Onder de naam J. Sharpe, schrijft Joris van Leeuwen naar mijn mening geweldige boeken. Zijn werk valt in te delen onder thrillers, fantasy, moderne horror, Science fiction en spanning. Hij staat erom bekend verschillende genres door elkaar heen te mixen. Zijn werk wordt regelmatig vergeleken met de werken van auteurs zoals o.a Stephen King, Dean Koontz en Peter Straub. Onlangs las ik zijn nieuwste boek Reflectie wat ik de volle vijf kraaien gaf.
Wij vroegen de auteur naar zijn favoriete boeken.

*Wat lees je momenteel?
Zwart huis van Stephen King en Peter Straub

*Welk boek heb je niet uitgelezen?
Hetzelfde boek als die ik nu aan lezen ben. In het boek wordt meer de schrijfstijl van Straub aangehouden en ik hou niet zo van die stijl. Ik geef het boek nu een tweede kans.


*Welk boek geef je graag kado?
Hoe schrijf je een verdomd goede roman van James N. Frey



*Welk boek had je graag zelf geschreven willen hebben?
De kooi van Josh Mallerman

*Welk boek lees je graag voor aan je kinderen vroeger of nu?
Ik heb nog geen kinderen, maar ik heb een paar Pinkeltjes liggen voor als ze er ooit komen.

*Welk boek las je vroeger stuk?
Alles van Paul van Loon, met name De Griezelbus maar ook Kruistocht in Spijkerbroek van Thea Beckman.

*Wat is jouw quilty pleasure op.leesgebied?
Ik lees nog wel eens van die oude Spiderman strips uit mijn jeugd.


*Welk boek las je ivm een hype en vond je tegenvallen?
Het meisje in de trein

zaterdag 22 september 2018

Hardware en het raadsel van de verdwenen column door Jack Schlimazlnik


Wie mij hier en daar op internet volgt, weet dat voor mij het afgelopen jaar nogal hectisch was. In augustus 2017 vierde ik nog het twaalf-en-een-halfjarig jubileum bij de zaak, begin december nog gevolgd door een etentje met de directie, en de week voor kerst kreeg ik te horen dat mijn functie werd opgeheven wat effectief betekende dat ik per direct op straat stond - gelukkig wel met een flinke zak geld en met salaris tot april.

Jammer, want het was goed werk, lekker schrijven, en ondertussen inspiratie voor minstens twee thrillers die er misschien ooit nog komen. Dat schrijven deed ik uiteraard op een laptop van de zaak, die ik ook gebruikte om te controleren of de teksten die ik op mijn Macs schrijf wel goed geconverteerd werden naar Word voor Windows. Plus dat ik dan een woordentelling had die overeenkwam met die van degene naar wie het manuscript moest, want Word is tegenwoordig gewoon de standaard in schrijversland.

Nu had ik, dacht ik, op die zakelijke laptop ook een column voor Thrillerlezers geschreven. Sowieso had ik alle privé-bestanden van mijn zakelijke laptop gehaald, en daar uit de Cloud en van de servers gehaald. Een hele klus, 30 GB aan bestanden die ik niet zomaar even op een stickie kon zetten of op dvd kon branden, door de beveiliging (bitlocker, bah!) kon ik niets van de laptop op een externe opslag zetten. Dus alles in zip-bestanden gezet en dan via WeTransfer het internet op, en dan thuis alles ophalen met een privé-laptop. Ben er een paar avonden zoet mee geweest. Vlak voordat ik de laptop in moest leveren, heb ik alle bestanden die er nog op stonden weer via WeTransfer verplaatst. Daaronder dus die column, waarschijnlijk.

Ik heb hier een half hardware museum staan. Ik begon te schrijven, ooit, jaren ’70, op de schrijfmachine van mijn ouders en later op de elektrische schrijfmachine van mijn ouders. Toen ik op kamers ging, kocht ik een eigen elektrische schrijfmachine, die heb ik nog steeds, maar ik gebruik hem niet meer.

Op de universiteit moesten we een stuk schrijven over stadsvernieuwing in Amsterdam. Dat moest op de computer van de docent, in WordPerfect. Het duurde even voor de schrijvers van de groep doorhadden dat het bij opslaan de bedoeling was dat je het oude bestand overschreef - de standaardvraag bij opslaan in WordPerfect is immers: wilt u het bestand xxxxxxxx.xxx overschrijven? Dat wilden ze niet, bang als ze waren daarmee hun werk teniet te doen. Dus zaten we aan het einde van de week met tientallen stukken over stadsvernieuwing, in variërende stadia van gereedheid. Dat is ook ongeveer de manier waarop je verzuipt in teksten als je steeds een back-up maakt en daar niet verder aan werkt. Kees van Kooten heeft daar ooit nog een stuk over geschreven in een van zijn Modermismen-boeken, alleen werkte hij toen niet digitaal waardoor hij een hele iglo aan hard-copy had.

Afijn, ik was wat huiverig voor WordPerfect geworden. Gelukkig zat ik op een kunstzinnige faculteit, dus kwam er een Macintosh Classic voor de studenten. Dat was werkelijk geweldig, daar kon je veel intuïtiever mee uit de voeten dan met WordPerfect. Alleen jammer dat je er verder niet zo heel veel mee kon, en dat op mijn bul staat dat ik dingen heb gedaan als stedebouwkundige informatica of zoiets, alleen kwam daar geen computer bij kijken, zoiets als kunnen zwemmen op het droge en toch je zwemdiploma halen. Voor het zware rekenwerk (digitaal tekenen) moesten we zelfs naar het rekencentrum van de TU.

Tijdens mijn tijd in Duitsland had ik mijn elektrische schrijfmachine meegenomen. Die printte met inktlinten, een soort plasticfolie. Helaas waren die linten moeilijk te krijgen. Ik kocht ze van het merk Pelikan, en nu wil het toeval dat ik in Hannover studeerde en dat de Pelikan-fabriek in Hannover is gevestigd. Daar ben ik dus eens een kijkje gaan nemen. Er was daar geen outlet of iets dergelijks. Voor de fabriekspoort was wel een vijver met pelikanen. Dat met die leeslinten was wel een drama, naast dat ze moeilijk waren te krijgen waren ze peperduur (naar studentenmaatstaven: 5 gulden of zo) en ik kon er maar een pagina op 20 mee schrijven. Vandaar dus dat die schrijfmachine hier nu stof staat te happen.

Daarna moest ik aan mijn afstudeerscriptie beginnen. Hiervoor kreeg ik een computer te leen met het gevreesde WordPerfect. Het schrijven daarin ging echter boven verwachting goed. Naast mijn scriptie schreef ik er ook korte verhalen op en het begin van een roman, plus een achttal korte delen van een thrillerserie. Die computer moest na mijn afstuderen helaas weer terug, ik had echter alle teksten op een diskette gezet.

Tijdens mijn eerste baan kocht ik mijn eerste (tweedehands) computer, een Tulip. Hierop werkte ik verder aan mijn roman, in WordPerfect. Ik begon hem wel te knijpen want die tekst groeide en groeide en paste al niet meer op een 720 kB diskette, en maar net op de 1,4 MB-diskette. Gelukkig kwam er toen de pc-privé-regeling, waarin het bedrijf waar je werkte een computer voor je kon kopen op kosten van de belastingdienst of zo. Dat werd mijn eerste echte nieuwe computer, en ik koos een iMac, die toen hartstikke nieuw was (een rev. B. in Bondi Blue, voor de liefhebbers). Ik moest er een externe diskettedrive bij kopen (een Superdisk-drive), want de iMac had geen eigen diskettedrive, alleen een cd-lezer. Het omzetten van de Word Perfect-bestanden lukte wel, maar de diskettes met Mac-bestanden die ik nog had van de universiteit, die waren niet compatible. Gelukkig had ik een vriend met een oudere Mac die de bestanden naar min of meer leesbaar formaat kon omzetten. Helaas niet alles, ik ben toen wel wat teksten kwijtgeraakt (twee scripties).

Die iMac was fijn en ik schreef in ClarisWorks. Ik kocht niet veel later een iBook, een laptop, zodat ik ook op reis kon schrijven. Daarna een MacMini, waar ik nog steeds op schrijf, nog steeds in ClarisWorks dat in de loop der jaren AppleWorks ging heten. Een nieuwe MacBook volgde. Toch bleef het steeds lastig om de bestanden van de ene naar de andere computer over te hevelen. Om nog maar te zwijgen van de ordners met verhalen die ik heb staan en die nooit zijn gedigitaliseerd. Slechts één langer verhaal heb ik een keer helemaal overgetypt, geen idee waar ik de tijd vandaan haalde. Ook ben ik een keer een verhaal kwijtgeraakt, dat ik toen uit mijn hoofd nog maar een keer schreef. Ben je net klaar, vind je het terug, zul je altijd zien.

Terug naar begin 2018. Ik had dus een MacBook, die ik vooral op vakantie gebruik, ik had een MacMini, en een laptop van de zaak. Van de oprotpremie kocht ik behalve mijn scooter ook een nieuwe laptop, dit keer een HP met Windows en ik kocht er gelijk een professionele “on premise” versie van Office bij. Het doel was om daarmee professionele service te kunnen verlenen als redacteur of zo, mocht ik op korte termijn geen werk vinden. Min of meer helaas vond ik wel nieuw werk, en ik wil er niet over klagen, maar het is geen schrijfwerk en het slokt veel tijd en energie op. Vandaar dat ik geen tijd had om op zoek te gaan naar de column die ik voor Thrillerlezers had geschreven en die mogelijk op een stickie stond, of nog ergens op de MacMini, of had ik hem in de Cloud gezet, met OneDrive, of zat het verstopt in een zip-bestand? Geen idee!

Nu ben ik niet zo handig met de Verkenner van Windows (die moet je gebruiken om bestanden te zoeken, niet de zoekfunctie - ik snap er niks van, noem het dan niet zoekfunctie). Ik ben natuurlijk die Macs gewend. De zoekfuncties van de Mac waren aanvankelijk ook niet je-dat, daar is pas met Spotlight verandering in gekomen. Het gevolg was dat mensen aparte zoekprogrammaatjes gingen programmeren en die kreeg ik dan weer via het tijdschrift MacFan op cd. Zo heb ik ooit eens het zoekprogramma Sherlock geïnstalleerd. Zoiets heb ik nodig voor Windows, want die vindt bestanden niet als je gaat zoeken op een deel van een woord dat in de tekst staat, en details van bestanden die wel gevonden worden kun je niet zien.

En zo kon het dus gebeuren dat een column die ik schreef hiding in plain sight was. Net als in een verhaal van Edgar Allan Poe. Het stond gewoon tussen andere bestanden op nota bene de desktop. En geen enkele zoekopdracht met de Verkenner bracht het bestand boven water.
Ik heb grote bewondering voor de mensen die bij justitie, bij de politie of bij het forensisch instituut of iets dergelijks, bestanden op in beslag genomen computers naar boven kunnen halen. Ik wist tenminste dat ik die column had geschreven en dat die toch èrgens moest zijn, en die mensen gaan naar iets op zoek waarvan ze helemaal niet weten dat het er is. Benieuwd wat die voor zoekprogramma’s gebruiken bij hun werk, ik heb een vermoeden dat het niet de Windowsverkenner is!

De top 5 van best verkochte thrillers deze week

Deze top 5 is samengesteld door het CPNB en bevat de 5 boeken die gebaseerd zijn op de gegevens van 900 boekwinkels. 


1. Nog steeds is het best verkochte boek ook deze week:
Dan Brown
Oorsprong
Waar komen we vandaan en waar gaan we naartoe? Thriller met Robert Langdon in de hoofdrol.

Luitingh-Sijthoff - € 15,00 - ISBN 9789021022536

In Oorsprong houdt Robert Langdon zich bezig met de vragen: Waar komen wij vandaan en waar gaan wij naartoe? Het verhaal speelt zich af in Spanje: Madrid, Barcelona, Bilbao en Sevilla en zit vol moderne kunst, innovatieve technologie, codes, religie, geschiedenis en architectuur. Oorsprong is het nieuwe boek van Dan Brown, de populairste thrillerschrijver ter wereld. Robert Langdon, hoogleraar kunstgeschiedenis en symboliek, bezoekt het hypermoderne Guggenheim-museum in Bilbao voor een belangrijke onthulling van een ontdekking die de wetenschap voor altijd zal veranderen. De gastheer van de avond is Edmond Kirsch, een veertigjarige miljardair en futurist wiens oogverblindende hightech uitvindingen en gewaagde uitspraken hem wereldberoemd hebben gemaakt. Maar de nauwkeurig georkestreerde avond barst plotseling uit in chaos, waardoor Kirsch’ waardevolle ontdekking voorgoed dreigt te verdwijnen. Duizelig en geconfronteerd met een directe dreiging, ontsnapt Langdon uit Bilbao, samen met de elegante museumdirecteur Ambra Vidal. Ze vluchten naar Barcelona, gehaast op zoek naar een cryptisch wachtwoord dat Kirsch’ geheim kan ontsluiten. Langdon en Vidal zoeken hun weg door de donkere gangen van verborgen geschiedenissen en extreme religies, terwijl ze een gekwelde vijand moeten ontwijken die zijn alwetende macht rechtstreeks aan het Spaanse koninklijk huis lijkt te onttrekken – en die voor niets zal wijken om Edmond Kirsch tot zwijgen te brengen. Moderne kunst en raadselachtige symbolen manifesteren zich veelvuldig in het spoor dat ze volgen, en Langdon en Vidal ontdekken aanwijzingen die ze uiteindelijk oog in oog brengen met Kirsch’ schokkende ontdekking. En met de adembenemende waarheid die ons zo lang is ontgaan…

2. 
Karin Slaughter
Gespleten
Bij een gewelddadige aanval ziet Andrea haar moeder van een onverwacht koelbloedige kant. Ze heeft een ander verleden dan Andrea dacht.

HarperCollins Holland - € 19,99 - ISBN 9789402701562

Andrea Cooper kent haar moeder door en door. Maar wanneer het restaurant waar Andrea en Laura lunchen onder vuur wordt genomen en een doodgewone middag in een bloedbad verandert, ziet Andrea een heel andere kant van haar. De koelbloedigheid waarmee Laura de schutter overmeestert en doodt, verbijstert Andrea. Dan blijkt dat Laura zich al dertig jaar schuilhoudt onder een andere naam en dat alles wat ze over haar verleden heeft verteld gelogen is.


Wat heeft Laura op haar geweten? Waarom zien anderen haar liever dood dan levend? En hoe kun je iemand nog vertrouwen die een leugenaar, of erger, blijkt te zijn?


3.
Suzanne Vermeer
Super de luxe
Vlogster Emma deelt even het luxe leven van een steenrijke tweeling in Monaco. Het wordt levensgevaarlijk. Thriller.

A.W. Bruna - € 15,00 - ISBN 9789400508897

De Nederlandse vlogster Emma van Zomeren is aan de Franse Rivièra op vakantie als ze bevriend raakt met de Italiaanse tweeling Alessandro en Sofia Onesti. De twee telgen uit een steenrijke familie nodigen haar uit om naar Monaco te gaan, waar de Onesti's een penthouse hebben, en Emma neemt het aanbod met beide handen aan.

De dagen daarna brengt Emma door in ongekende luxe - diners in fantastische restaurants, party's op de duurste jachten en elke avond naar het casino. Maar wanneer ze op een ochtend wakker wordt, blijkt het penthouse te zijn leeggehaald en is van Alessandro en Sofia geen spoor te bekennen.


Wanneer Emma op onderzoek uitgaat en enkele schokkende ontdekkingen doet over de tweeling, wordt de zaak alleen nog maar vreemder. Haar eigen leven komt hierbij op het spel te staan…

4.
Jeroen Windmeijer
Het Pilgrim Fathers-complot
De moord op de voorzitter van de vrijmetselaarsloge en de vondst van een manuscript roepen in Leiden veel vragen op. Universitair docent Peter de Haan gaat op onderzoek uit.

HarperCollins Holland - € 19,99 - ISBN 9789402701623

Het anders zo rustige Leiden schrikt op wanneer de voorzitter van de plaatselijke vrijmetselaarsloge op gruwelijke wijze om het leven wordt gebracht. Bijna tegelijkertijd wordt er in het gemeentearchief een manuscript gevonden waarin een anonieme auteur de tot dan toe verborgen geschiedenis vertelt van de Pilgrim Fathers, de Founding Fathers van de Verenigde Staten. Van 1609 tot 1620 woonden zij in Leiden, waarna een deel van hen naar Amerika vertrok.

Ongewild raakt universitair docent Peter de Haan bij deze zaken betrokken. Waarom bleef zo'n groot deel van de Pilgrim Fathers in Leiden achter? Wat hebben de vrijmetselaars daarmee te maken? En welke relatie onderhield Peters vriendin met de vermoorde voorzitter?


Het onderzoek voert al snel van de nauwe steegjes van Leiden naar de weidse wateren van Cape Cod in de Nieuwe Wereld tot aan de verzengend hete Sinaïwoestijn in Egypte, om er elke keer achter te komen dat de geschiedenis nooit is zoals de boeken ons willen doen geloven.

5.
M.J. Arlidge
Naar bed, naar bed
Rechercheur Helen Grace strijdt verder tegen psychopaten. Deze keer komt het wel erg dicht bij haar persoonlijk leven.

Meulenhoff Boekerij - € 10,00 - ISBN 9789022584118


Helen Grace is een geharde rechercheur die motorrijdt en zich het liefst alleen door het leven slaat, maar wordt achtervolgd door persoonlijke demonen. Toch is zij onmisbaar in de strijd tegen psychopaten die Southampton blijven teisteren en onschuldige slachtoffers maken, op gruwelijke wijze…

Helen Grace heeft al genoeg persoonlijke tragedies meegemaakt, maar als het lijk van een bekende in een nachtclub wordt gevonden, komt het moordonderzoek opeens wel heel dicht bij haar eigen leven. Helen zwijgt in alle talen over haar connectie met het slachtoffer en werkt als een bezetene om de dader te vinden.


Als er een tweede slachtoffer valt, moet Helen een onmogelijke keuze maken. Vertelt ze over haar privéleven of besluit ze te liegen om de aandacht van zichzelf af te houden?