zondag 25 augustus 2019

De Ziener van Belinda Bauer


De wereld van Anna en James Buck raakt totaal ontwricht als hun zoontje Daniel verdwijnt. In een moment van onoplettendheid laat James de voordeur openstaan en het kind verdwijnt. Alleen zijn voetstapjes zijn nog zichtbaar… Het drijft het echtpaar uit elkaar en met name Anna tot waanzin. Ze stopt met werken en brengt haar dagen door met het zichtbaar houden van de voetstapjes op de stoep.
Toch kan ze zoeken naar Daniel niet opgeven. Ze zoekt hulp bij een predikant in een kerk, een zogenaamde ziener. Dan blijkt Anna zelf paranormale gaven te bezitten. Brengen die haar dichter bij Daniel? Ondertussen speelt er nog een andere vermissingszaak mee. Twee ernstige zaken die het rechercheur John Marvel niet gemakkelijk maken.

De Ziener is een origineel boek. Verwacht geen heel super spannende thriller. Verheug je wel op originele personages en een niet alledaags verhaal. Ik vind het niet het beste boek van Belinda Bauer. Het verhaal blijft wat lang kabbelen en de persoonlijke problemen van de verschillende personen worden wel heel breed uitgemeten. Toch bleef het me wel boeien en naar het einde toe schrijft ze toch wel een aardige climax. Ik kan me echter ook goed voorstellen dat de lezer het wat vergezocht vindt allemaal. Het past wel in de sfeer en setting van De Ziener. Vooral de laatste alinea bleef nog wel even bij me hangen. Mooi gevonden!

Meer dan 3 kraaien geef ik het boek echter niet. Het verhaal blijft toch wat oppervlakkig, kabbelt wat te veel en de echte spanning ontbreekt. Hoewel ze uitvoerig ingaat op de levens van de personages kon ik me er niet echt mee verbinden. Belinda Bauer kan echt beter!
De originaliteit en soepele schrijfstijl maken het toch zeker tot een lezenswaardig boek.
Ik kijk uit naar een volgend boek van Belinda Bauer dat hopelijk weer nagelbijtend spannend is…

3 kraaien

zaterdag 24 augustus 2019

Doe je mee?


Op 4 september verschijnt de thriller Stof, het nieuwe boek van Joanne Carlton (eerder verschenen als Dust), van Uitgeverij Hamley Books. Wij mogen een leesclub doen waarvoor we 6 deelnemers zoeken. Zij mogen kiezen uit een digitale of papieren versie van het boek.
Korte inhoud:
Als je hele wereld opgaat in stof, wil jij dan nog achterblijven?

Simon James is een gelukkig man. Hij heeft een mooie baan, een prachtig gezin en geniet van het leven. Tot een giftige stofwolk de wereld verwoest en hij alles verliest.
Drie weken en ettelijke miljoenen doden later is het einde nabij. Er bestaan geen mirakels om de overlevenden te redden.

Op de laatste dag van zijn bestaan krijgt Simon het ultieme dilemma voorgeschoteld: wil hij overleven aan de zijde van een onbekende vrouw in een verwoeste wereld, om zo het voortbestaan van de mensheid te garanderen? Of wil hij zijn leven vandaag beëindigen na het verlies van zijn vrouw en zoon?

Maar ... krijgt hij nog wel de keuze?

Stof is een beklijvend boek over familie en liefde, onmenselijk verdriet en verlies. Een verhaal dat angstaanjagend dichterbij komt, geïnspireerd door onze huidige klimaatproblematiek en internet.


Is dit een verhaallijn die jou wel ligt en vind je het leuk om in een besloten Facebook-groep te praten over het boek? Dan is dit jouw kans om deel te nemen.
Onze voorwaarden:
-          Je kan het boek in maximaal drie weken uitlezen en er een recensie over schrijven
-          Je doet actief mee in de lezersgroep en beantwoordt alle vragen in elk blok. Hierin komen vragen over de inhoud, de cover, enz.
-          Je kan starten zodra je het boek toegestuurd krijgt
-          Je zet een foto van ontvangst bij aanvang in de groep
-          Na afloop zet je je recensie op 1 of meerdere van de volgende sites: Hebban/Bol/Standaard boekhandel/Goodreads met #boekvonnis
Is dit iets wat jij wil doen? Stuur dan zo snel mogelijk een mail naar thrillerslezersblog@gmail.com met als titel: Stof – Joanne Carlton.

Ben je erbij? Dan word je zo snel mogelijk verwittigd!

vrijdag 23 augustus 2019

Het tuinfeest van Bettie Elias


Titel: Het tuinfeest
Auteur: Bettie Elias
Uitgeverij: Houtekiet
Publicatiedatum: juni 2019
Recensie door: Ink
Waardering: 3,5 kraaien


Cover
Als je er vluchtig over heen kijkt, lijkt het net een cover voor een roman en ligt er een meisje in het gras. Als je beter kijkt, zie je duidelijk een dood meisje. Ik vind dat de cover een mooie uitstraling heeft en dat het erg past bij de inhoud van het boek.


Achterflap
Voor haar veertigste verjaardag organiseert Cleo een tuinfeest dat perfect moet zijn. Alles zit mee. Het is een zwoele zomeravond en de champagne vloeit rijkelijk. Haar vrienden vermaken zich opperbest met de andere gasten. Tot Laura, de dochter van Tessa en Thomas, spoorloos blijkt. Wanneer het meisje de volgende ochtend dood wordt aangetroffen, wijst alles op een ongeluk.
De vriendengroep zoekt steun bij elkaar. Maar Tessa stelt zich steeds meer vragen over de dood van haar kind. Haar zoektocht zet de vriendschap onder hoogspanning. Wat gebeurde er werkelijk tijdens die fatale nacht? En kun je je vrienden ooit echt kennen?


Mijn mening
Het is de eerste volwassen thriller van Bettie Elias. Bij navraag onder Vlaamse kennissen, blijkt zij bij de buren wel erg bekend te zijn. Ik ben benieuwd wat deze auteur mij voor gaat schotelen met haar boek ‘Het tuinfeest’.

Het tuinfeest in het boek is georganiseerd door Cleo. Bij Cleo moet alles in haar leven tot in de puntjes verzorgd zijn, dus zeker wanneer ze een feest geeft voor haar 40e verjaardag. Dan wordt Laura, de dochter van vrienden, dood gevonden. Cleo haar man Lucas is peetoom van Laura.

Het verhaal richt zich veel meer op de vriendengroep, hoe die met elkaar omgaan. Het leven lijkt enkele maanden later weer vrij gewoon door te gaan. Echter Tessa, de moeder van het dode meisje, wantrouwt het en wil weten wat er echt gebeurd is. Dit gewroet zorgt ervoor dat wonden opengaan en er onrust ontstaat. Ze roept de hulp in van Lucas.

Je leert de personages kennen met hun pluspunten, maar vooral ook met hun minpunten. Wat een  stel misbaksels bij elkaar zijn het. Je kunt echt niemand aardig vinden. Ze zijn vooral erg met zich zelf bezig.

Het verhaal wordt verteld vanuit diverse personages, naast de personagewisselingen hebben we ook de stappen in de tijd: tijdens het feest en na het feest.

Van tevoren verwacht je dat het boek voornamelijk zal draaien rondom Laura, het dode meisje. De focus ligt echter vooral op 1 van hoofdpersonages die een belangrijkere rol in het leven van Laura speelde dan iedereen dacht.

Het plot zou je verassend kunnen vinden en is goed bedacht. Als je goed oplet, is het eigenlijk niet een zo'n grote verrassing. Wat 1 van de personages uiteindelijk uitvoert om de meeste winst voor zichzelf te halen, gaat mijn voorstelling iets te boven, maar he, het is fictie, dus leuk afgerond op deze manier.

Eigenlijk heb ik heerlijk genoten van dit boek. Ik hou van verhalen waar de nadruk ligt op de psychologische kanten en hoe men langzaam de ware aard van de personages ontdekt. Het is duidelijk een psychologische spannende roman. Voor de echte thrillerlezers misschien niet spannend genoeg, maar voor mij een heerlijk boek wat ik graag gelezen heb.

Oh ja, wat elke Nederlander belangrijk vindt: dit boek kan je gewoon lezen, zonder een Vlaams woordenboek nodig te hebben.


donderdag 22 augustus 2019

Anders dan anders met Jacqueline Coppens

Jacqueline Coppens begon al vroeg met schrijven. Op de basisschool legde ze een eigen poëzieschriftje aan en schreef gedurende een aantal jaren haar gedachten in dichtvorm op. Op latere leeftijd begon ze met het schrijven van columns en korte verhalen. Hiermee won ze diverse schrijfwedstrijden en publiceerde in verschillende verhalenbundels en op (literaire) websites. Van jongs af aan leest ze al graag misdaadromans en het is daarom niet verwonderlijk dat haar twee boeken thrillers zijn. Al wil ze in de toekomst ook een roman schrijven.

Haar thriller Omdat ik je mis kwam eind juni uit. Vandaag beantwoordt zij vragen die zij nog niet eerder kreeg.




*Waarvan krijg je kwaadaardige neigingen?
Onrecht

*Geloof jij in toeval?
Nee

*Welk nummer doet pijn aan je oren?
Free jazz. Ik begrijp die muziek niet en hoor alleen wat atonaal gejengel.

*Welk nummer blèr je altijd zo hard mogelijk mee?
Oei. Ik ben meer een danser en spring bij sommige nummers als een dolle door de kamer.
Maar Nederlandstalig kan ik, mits ik in een Hollandse bui ben, hard meeblèren. Borsato bijvoorbeeld.

*Met welk bekend iemand zou jij wel een avondje willen stappen?
Dominique van der Heijden

*Waarvan word jij super-enthousiast?
Van blije, opgeruimde mensen met een relativerende blik.

*Waar werd je voor het laatst stil van?
De herkenning en liefde van leeuwen voor hun voormalige verzorgers

*Speel je wel eens vals in spelletjes?
Nee

*Welk beroep zou je nooit kunnen uitoefenen?
Hulpverlener: ambulance, brandweer

*Wanneer heb je voor het laatst gedanst?
Laatst nog, thuis in de huiskamer

*Kun jij tolerant zijn voor intolerante mensen?
Ligt aan de voedingsbodem van intolerantie. Als dat religie is ben ik intolerant.

*Word je liever aangevallen door een hond of door een zwerm bijen?
Hond

*Welke film vond je verschrikkelijk?
Echt verschrikkelijk niet een. Meestal is de keuze consciëntieus gemaakt. Maar er zijn tegenvallers, dat wel. La Grande Bellezza is er zo een, terwijl hij schreeuwende recensies had, een echte mustsee .

*Wat bestel je bij de Mac?
Onverstandig: Big mac met een berg frietjes
Verstandig: een salade

*Welke foto staat er als achtergrond op je tablet/laptop?
Een galerij met Buddha’s. Gemaakt door mijn zoon toen hij in Indonesië verbleef.

Als je nog maar 1 boek zou mogen lezen, welke wordt dat dan?
Honderd jaar eenzaamheid nog een keer, zie bij vorige vraag.

*Wat zou je eten als laatste avondmaal?
Friet met biefstuk in een plens jus, met witbrood en een fles goede rode wijn

*Welk ding staat hoog op jouw bucketlijst?
Verhuizen naar een andere plekje

*Welk dier omschrijft jouw persoonlijkheid?
leeuwin

*Wie moet het songfestival presenteren? 
Chantal Janzen

woensdag 21 augustus 2019

De ketting van Adrian McKinty


Titel:              De Ketting
Auteur:         Adrian McKinty
Uitgeverij:    Boekerij
Recensie door:Astrid
Kraaien:        3


Achterflap
De dertienjarige Kylie wacht op de bus om naar school te gaan. Een man komt naar haar toe en houdt haar onder schot. Ze moet met hem meekomen.
Niet lang daarna wordt haar moeder Rachel gebeld en krijgt te horen dat haar dochter is ontvoerd.
Om haar vrij te krijgen moet ze losgeld betalen, maar ook een ander kind ontvoeren.
Doet ze dat niet of gaat er wat mis, dan wordt Kylie en de zoon van de beller vermoord.
Vanaf dat moment hoort ze bij de Ketting en is ze een van de vele schakels die criminele activiteiten moet ondernemen. En blijkt ook dat je er niet aan kunt ontsnappen.


Mijn mening
Ik had echt zin in dit boek met dit spannende maar toch ook bijzondere onderwerp want hoe ziek kan je zijn? Er wordt een kind ontvoerd en om het kind terug te krijgen moet de moeder een ander kind ontvoeren. Het lijkt op de onschuldige kettingbrieven die we allemaal wel kennen van vroeger, maar dit is een heel ander spel.

Rachel moet een ander kind ontvoeren om Kylie terug te krijgen. Hoe doe je dat eigenlijk een kind ontvoeren? Waar laat je dat kind bijvoorbeeld? Moet je een afgelegen plek zoeken waar je het kind vast kunt houden? Maar hoe kun je dat een moeder aan doen? Hoe kunnen ze Rachel dit aandoen? Wat heeft ze ooit verkeerd gedaan?

In het begin kabbelt het boek een beetje voort, maar er zit niet echt vaart in, dat is jammer. De auteur gaat diep op bepaalde zaken in, soms te diep waardoor het langdradig wordt. Dit is niet echt goed voor de spanning natuurlijk.

Wat mij opviel is dat Rachel, ondanks dat zij herstellende is van borstkanker en daarom niet topfit, nogal nuchter blijft onder dit alles. Ik zou gek worden als mijn kind werd ontvoerd en ik ook nog een kind van iemand anders zou moeten ontvoeren, maar Rachel blijft praktisch. Het karakter van Rachel blijft vrij oppervlakkig, wat ik jammer vind want dit had naar mijn mening beter gekund.

Door de korte hoofdstukken leest het verhaal makkelijk, maar wat mij betreft mist er een groot deel: de spanning! In het tweede deel van het boek kom je meer te weten over het hoe en wat van de organisatie, hoe verzinnen mensen het. Wat wel eng was, was de rol van Social Media in dit verhaal. Pas op wat je op het internet gooit.
Pas tegen het eind gaat het een beetje lopen, maar daar houdt het dan ook mee op.
De dialogen zijn redelijk, maar blijven op de vlakte.
Dit boek zou superspannend kunnen zijn, maar helaas was een tegenvaller.

Van mij drie kraaien voor de moeite omdat het geen vervelend verhaal was om te lezen.

maandag 19 augustus 2019

Oma – een ontroerend blogbericht door Lara Reims

Oma was er altijd. Als ik er logeerde, en ‘s ochtends heel vroeg op stond en om het hoekje van haar slaapkamer ging kijken. Als ik bij haar in bed kroop en we samen wachtten op kaneelbeschuitjes die opa kwam brengen, met een kopje thee. Onder de warme dekens speelden we aap-pauw-wolf-fazant. Opa maakte ontbijt. Een zachtgekookt eitje dat Oma me voerde, ook toen ik daar al te groot voor was, gewoon voor de gezelligheid. Ze haalde me uit school en we speelden mens-erger-je-niet. Elk jaar kwam Sinterklaas en aten we oliebollen. Breien leerde ze me, drie pennen zelf en Oma maakte het af.

Toen ik groter werd, kocht ik met Opa een pot gel omdat die op en dringend nodig was, gingen Oma en ik samen ‘stadten’ in plaats van naar de hertenkamp. Opa werd vergeetachtiger, dus stopte Oma het briefje van vijf dat hij me altijd gaf vast in zijn zak zodat hij het niet kon vergeten. En toen stierf Opa, op de stoep en later nog eens in het ziekenhuis, en was Oma alleen. Verdrietig, en soms ook wat opgelucht omdat ze weer eens iets kon doen en niet meer constant waakzaam hoefde te zijn.

Bij Oma leerde ik voor mijn eindexamen, en kreeg ik zelfgemaakte soep. Toen ging ik studeren, zagen we elkaar minder vaak, maar als ik kwam kreeg ik overlevingspaketten mee met blikjes tonijn en kaneelbeschuitjes. Soms was ze boos als ik te lang niet geweest was, maar het was altijd snel weer goed. En oma bleef. Ik trouwde en ze was er, zij werd 80 en ik was er, en altijd was er soep.

Later vertrokken wij naar Frankrijk en Oma naar het bejaardentehuis. Voor ons allebei een grote en moeilijke stap. Dagelijks belden we. Ik probeerde haar via de telefoon zover te krijgen wat contacten op te doen in het huis. Oma had tijd nodig, maar vond uiteindelijk de moed om haar kamer uit te komen en ‘gein’ te gaan maken met de medebewoners en met het personeel. Ze vroeg me of ze naar het kerstdiner moest gaan. ‘Ja oma, ga maar,’ zei ik. ‘Zal ik dan mijn mooie jurk aan doen?’ ‘Ja oma, doe dat maar.’ En dat deed ze. Ondanks de afstand waren we dichtbij elkaar. Over alles praatten we, want ik lijk op Oma, zoveel. En als het moeilijk was zei ze de dingen die ik wilde horen, en andersom deed ik dat ook. En dat ze steeds dezelfde bladzijde las in haar boek omdat de inhoud niet meer wilde blijven hangen, maakte niets uit.

Oma werd bijna honderd. Bijna. Elk dag nog praat ik tegen haar. Zachtjes meestal, soms hardop. Ze is weg, en toch ook niet. Oma zit in mijn hoofd, in mijn hart. Maar dat boek, met mijn naam. Dat had ik haar zo graag willen laten zien. Dan zou ze met een trots gezicht elke dag opnieuw de eerste bladzij hebben gelezen.

Lara Reims