woensdag 25 april 2018

De boekenkast van... Ellen van der Knaap


*Wil je je kort voorstellen?
Ik ben Ellen van der Knaap, over precies een week 50 jaar jong. Ik ben getrouwd, heb 1 zoon van 17, 2 katten en 2 cavia's. Lezen is al mijn hobby zolang ik me kan heugen. Daarnaast is borduren mijn tweede grote passie. Ik ben niet meer werkzaam. Tot 2016 was ik werkzaam in de gezondheidszorg.

Dit is 1 boekenkast (nog 2 boven). Mijn huidige "boekenkast" is een e-rader van Kobo 😉

*Wat was het eerste boek wat je ooit las en je herinnert?
Het eerste wat ik me echt herinner van boeken die ik zelf las is de serie De Olijke Tweeling. Mooie herinneringen heb ik ook aan de serie De Dolle Tweeling van Enid Blyton en aan de serie boeken van Louise M. Alcott o.a. Onder Moeder's Vleugels. Deze laatste boeken zijn heel oud, ze zijn van mijn moeder geweest en ik heb ze nog steeds. Mijn moeder had een winkel in Amsterdam waar wat kinderboeken werden verkocht en verder veel tijdschriften,sigaretten etc. Eén keer in de zoveel tijd gingen we dan naar de groothandel voor de winkel en dan mocht ik altijd een nieuw boek van De Olijke Tweeling uitkiezen.

Ik was zo gek van lezen, dat ik vaak in meerdere boeken tegelijk las, zeer tot ergernis van mijn ouders. Ik kwam uit bed en pakte een boek, ik kwam uit school en pakte een boek. Op school was ik altijd vroeg klaar en dan mocht je ook lezen. Helaas was het aantal boeken op school niet om over naar huis te schrijven. Uit ellende las ik dan ook boeken die me niet zo leuk leken. Ik was ook al jong lid van de bibliotheek.

*Welke soort boeken staan er in je kast? Is er een bepaald genre meer aanwezig?
Mijn kast staat vol met (medische)thrillers en detectives. En met vol bedoel ik 2 rijen boeken achter elkaar. Wegens ruimtegebrek heb ik er helaas een aantal moeten verkopen. Boeken staan bij mij op auteur gesorteerd. Eerst ook alfabetisch, maar door mijn barbaarse huisgenoten is dat niet meer helemaal van toepassing. Ik noem boeken "heilig". Ik hou van papieren boeken, van hun geur, hun kaft......Uitlenen? Brrr. Bij heel hoge uitzondering heb ik dat weleens gedaan, maar in principe niet. Ik word er heel zenuwachtig van. Boeken moeten ook eigenlijk mooi blijven: geen ezelsoren, ongeschonden kaften, niet opengeslagen neerleggen. Sinds 2 jaar heb ik een e-reader en vooral op vakantie is dat dè oplossing. Voorheen kon ik amper nog kleding of andere noodzakelijke spullen meenemen, omdat de koffers vol zaten met boeken (ook manlief houdt erg van lezen). Nu stop ik een kast vol bij wijzen van spreken in mijn handtas. Ik ben nu wel gewend aan de e-reader, maar het duurde lang voordat ik "om" was. Daarmee is wel de oplossing voor de volle kasten gevonden! 

*Welke 3 boeken vind je het mooist in jouw kast?
Mijn 3 mooiste boeken..........tja......als ik ècht moet kiezen noem ik Triptiek van Karin Slaughter. Omdat zij hem voor me gesigneerd heeft tijdens een ontmoeting bij onze plaatselijke boekhandel. It van Stephen King is ook een absolute topper, vele malen beter dan de film. Ook één van mijn lievelingen is Bezeten Stad van Stephen King, omdat die over vampiers gaat (na de heksen, kwam ook de liefde voor vampiers). Maar er zijn zoveel mooie boeken. Meer van de laatste tijd ben ik groot fan van Ellen Gerretzen en Jussi Adler Olssen. Och en de alfabetserie van Sue Grafton! Geweldig personage Kinsey Milhone met haar "zwarte jurkje voor alle gelegenheden". Maar dit is al veel meer dan drie.



De mol van Bart Debbaut



Titel : De Mol
Auteur : Bart Debbaut
Uitgeverij : Lannoo
ISBN : 978 94 014 5009 6

‘De Mol’ … wie er nog nooit van gehoord heeft, bezit waarschijnlijk geen televisie of heeft voor een zeer lange tijd in het buitenland verbleven.  Ben je fan van ‘De Mol’, dan is de kans zeer groot dat je het boek even vastneemt en de korte tekst wil lezen.  Zeer goed gezien eigenlijk, want zowel Belgen als Nederlanders hebben een grote bende molfanaten.  

“Ze keken elkaar secondenlang aan.  Ze durfden het allebei niet aan om weg te kijken.  In hun blik zat datgene waarvoor hij zo bang was : wantrouwen.”

10 kandidaten, een presentator en enkele medewerkers achter de schermen.  Een mol onder de deelnemers dient het spel zodanig ongemerkt in de war te brengen zodat de prijzenpot niet teveel aangevuld wordt.  Wanneer plots één van de kandidaten tijdens een nacht verdwijnt denken de spelers direct aan een spannende mollenactie.  Het productieteam daarentegen zit met de handen in het haar.  Waar is de kandidaat ?  Wie kan men nog vertrouwen ? Speelt de mol een driedubbele rol en bedriegt hij/zij niet enkel de spelers ?

Het verhaal is makkelijk te volgen, dus je kan best wel zeggen dat de trend van de cover -herkenbaarheid zorgt voor een breder publiek- zich verderzet naar de inhoud toe.  Je kan je op een grotere massa lezers richten, maar dan pas je best ook op dat je je trouwe volgelingen niet in de steek laat.  Er is een zekere spanning te voelen, maar deze kabbelt continue verder in hetzelfde vrij vlakke stramien van begin tot einde.  Er zijn weinig hoogtepunten merkbaar wat  opvallend genoeg op zich niet erg storend is.  En dat komt dan weer grotendeels door Debbauts alom bekende  vlotte schrijfstijl.  Er wordt enigszins veel ingespeeld op nieuwsgierigheid wat eveneens een positieve invloed heeft op het lezen.
In het begin geven de vele namen van de personages een warrige indruk bij de lezer, maar daar komt snel verandering in.  De auteur laat namelijk per hoofdstuk een personage aan het woord.  Verdere uitdieping van de meeste personages lijkt me niet aan de orde, maar een gemis aan paniek en argwaan vond ik wel opvallend.  Daar mocht best nog dat tikkeltje meer op worden gefocust.  De verpersoonlijking van de dader had misschien iets krachtiger worden neergezet, dat zou alvast iets meer gevoel gebracht hebben bij de lezer. 

Maar nogmaals het boek heeft me enigszins niet verveeld, het was een leuk verhaal om tussendoor te lezen.  Geen hoogstandje, maar ook geen zwak boek.  Een echt must-have voor een molloot. 

Drie kraaien

Ann

dinsdag 24 april 2018

Schuitje varen winnen?

Daar ik regelmatig de opmerking voorbij zag komen dat mensen Schuitje varen van Arlidge niet hadden ontvangen via bestellingen op internet, besloot ik te vragen of ik er twee mocht verloten, zodat er toch twee mensen heel blij worden.
Dus vandaar deze winactie die loopt tot zondag.

Wat moet je dit keer eens doen? Nu geen mail naar het bekende adres. Maar je gaat naar onze communitypagina (He? Watte?) en om het makkelijk te maken kan je daar komen door dit aan te klikken en dan ben je er al. Klik aan dat ons liked en volgt. Maak daar een recensie kort maar krachtig met wat je leuk vindt aan Thrillerlezers met sterren en ik loot daar twee winnaars zondag. Simpel toch?

Deel 1 van verwachte boeken in mei


Op 1 mei Een appartement in Parijs

 Parijs, een studio die verstopt ligt aan het einde van een begroeid steegje. De Britse politieagente Madeline heeft dit appartement gehuurd om er tot rust te komen. Maar door een misverstand treft ze er Gaspard, een mensenschuwe schrijver, die naar Parijs is gekomen om er te werken. De twee zien zich gedwongen enkele dagen samen door te brengen.



De studio was van de gerenommeerde schilder Sean Lorenz, en ademt nog altijd zijn passie voor licht en kleur. Gebroken door de moord op zijn jonge zoon, is hij het jaar ervoor overleden. Lorenz liet drie schilderijen na, maar die zijn sindsdien spoorloos. Gefascineerd door zijn talent én tragische lot, besluiten Madeline en Gaspard samen uit te zoeken wat er met de kostbare schilderijen gebeurd is. Maar om het echte geheim van Sean Lorenz te kunnen onthullen, moeten zij eerst hun eigen demonen onder ogen komen - tijdens een onderzoek dat hun levens voorgoed zal veranderen...

Koop bij bol.com





Koop bij bol.com
Op 8 mei Doodskleur van David Baldacci


Wanneer FBI-agent Amos Decker en journaliste Alex Jamison op bezoek gaan bij Jamisons zus in Baronville, een stadje in Pennsylvania dat betere tijden heeft gekend, raken ze op de eerste dag al betrokken bij een moordonderzoek. Die avond ziet Decker in het raam van een verderop gelegen huis een flikkerend licht, gevolgd door vlammen. Nieuwsgierig geworden gaat hij op onderzoek uit, maar wat hij ontdekt is veel meer dan een beginnende brand. In het huis bevinden zich twee doden. Het ene slachtoffer is opgehangen en op de vloer onder zijn lichaam bevindt zich een enorme plas bloed. De andere man draagt een politie-uniform en ligt met schuim rond zijn lippen in de kelder. Wie de twee doden zijn, weet niemand.



Diezelfde avond nog krijgen Decker en Jamison te horen dat het niet om een opzichzelfstaand incident gaat. In de weken daarvoor zijn meerdere moorden gepleegd en de plaatselijke politie - die weinig mensen en middelen tot haar beschikking heeft - staat voor een raadsel. Wanneer Decker zijn hulp aanbiedt, wordt deze schoorvoetend geaccepteerd. Al gauw blijkt echter dat hij niet de enige federale agent is die interesse in de zaak toont. Want de moorden in Baronville zouden weleens te maken kunnen hebben met een veel grotere dreiging op nationaal niveau.

Op 8 mei Arnaldur Indridason Valkuil

In Finland wacht een jonge IJslandse vrouw op haar geliefde. Ze willen per schip naar IJsland terug, om de oorlog te ontvluchten die zich nu tot de noordelijke landen heeft uitgebreid. Haar verloofde komt echter niet opdagen.

Een paar jaar later heeft de Tweede Wereldoorlog een hoogtepunt bereikt en is IJsland bezet door geallieerde troepen. In Reykjavík is de bevolking in rep en roer, omdat aan het strand van Nautholsvík een lichaam is aangespoeld. Niet veel later wordt een jongen aangevallen achter een legerkroeg en wordt een vrouw die veel contacten heeft onder militairen als vermist opgegeven. Thorson en Flovent volgen tegenstrijdige en gevaarlijke sporen naar een gruwelijke ontknoping



Koop bij bol.com


Op 7 mei Philip Kerr Vergeven en vergeten

München, 1957. Na verschillende carrières in de loop der jaren werkt Bernie Gunther nu voor een verzekeringskantoor. Het is een logische stap: zowel politieagenten als verzekeraars zijn erbij gebaat leugenaars te ontmaskeren, en Bernie Gunther kan wat dat betreft bogen op een schat aan ervaring.


Bernie wordt naar Athene gestuurd om een claim voor een gezonken schip van een Duitser te onderzoeken. Als hij ontdekt dat het schip in kwestie ooit toebehoorde aan een Griekse Jood die werd gedeporteerd naar Auschwitz, is hij ervan overtuigd dat dit geen ongeluk was, maar wraak. Dan wordt de Duitser dood gevonden, vermoord. De Griekse politie haalt Bernie over om te assisteren bij het moordonderzoek en hij wordt wederom meegezogen in de zwarte geschiedenis van de Tweede Wereldoorlog en de deportatie van de Joden van Thessaloniki. Europa is bereid om de vijandschap met Duitsland aan de kant te zetten, maar minstens één persoon in Griekenland lijkt daar niet klaar voor te zijn…


Koop bij bol.com


Op 15 mei Over en uit

Emiel heeft een succesvolle carrière als app-ontwikkelaar. Hij is getrouwd met Roos en ze hebben een dochtertje, Tirza. Ogenschijnlijk leiden ze een gelukkig gezinsleven. Maar de spanningen nemen langzamerhand toe. Emiel staat onder grote druk als hij niet al zijn klanten tevreden kan houden. Roos is jaloers op zijn haar idee wel erg amicale relatie met de bloedmooie au pair. En hun rijkdom blijkt ook een heel gevaarlijke kant te hebben als Tirza wordt ontvoerd.





Koop bij bol.com





Van winnaar verhalenwedstrijd naar boek Verstoppertje

 Simon de Waal daagde vorig jaar lezers uit om een spannend verhaal te schrijven. Hij koos uit alle inzendingen het winnende verhaal Verstoppertje. Vorig jaar werd het in augustus  gepubliceerd in AD Magazine.  Ook kreeg de winnares Nicolette Molenaar  een mini-masterclass thrillerschrijven van Simon de Waal en nu komt haar verhaal Verstoppertje  In de vorm van een boek!

Nicolette Molenaar is 41 jaar en komt uit Schagen. Ze is moeder van een zoon van 4 en leerkracht in het basisonderwijs. Ze leest zelf veel thrillers en vindt het heerlijk om zich te verliezen in een spannend boek zoals je dat ook doet bij een spannende film. Ze zegt: ‘Dat gevoel dat ik heb met lezen, heb ik ook met schrijven. Dan kom ik in een flow waardoor ik alles om me heen vergeet. Soms weet ik tijdens het schrijven zelf ook niet waar een verhaal naartoe gaat. Schrijven kan ook heel spannend zijn!’


C: Emma Verbaak


Simon de Waal vond het verhaal goed geschreven, spannend, een opmaat naar veel ellende, en een mooie omschrijving van het karakter. 
Op 9 juni zal hij het eerste exemplaar in ontvangst gaan nemen.

Via hier kan je op de auteur haar blog mee lezen tot het tot standkomen van dit boek.

Ragdoll van Daniel Cole

       
Wat vond ik van de cover ?
Ik vind de cover van Ragdoll bijzonder origineel door de binding op de rug, ik kan mij voorstellen dat hij bijzonder opvalt in de boekenkast, maar vermits ik de epub las ... In de boekhandel trekt het boek alleszins de aandacht !  Ook de zin op de cover ‘zes slachtoffers, 1 lichaam’ trekt zeker en vast de aandacht.

Wat verwacht ik van tevoren ?
Er is volgens mij ondertussen een behoorlijke hype rond het boek ontstaan, toch alleszins op een aantal ‘thrillerpagina’s’ die ik op facebook volg, waarbij de meeste mensen het boek een topper vinden, terwijl anderen beduidend minder enthousiast zijn, wordt dus wat afwachten. Ik las dit jaar best al wel wat debuten, die bijzonder goed waren, dus ik hoop maar dat ik ‘Ragdoll ‘op die lijst mag bijschrijven.




Een briljante geest, opgesloten in een kapot lichaam
Mijn recensie :
De Londense politie wordt geconfronteerd met een lugubere moord ‘zes slachtoffers, 1 lichaam’. Agent WOLF is leidt het onderzoek, op een vaak onorthodoxe manier, met hulp van Emily Baxter en Edmunds, nieuw overgekomen van het fraudeteam. Nieuwe moorden worden aangekondigd en het wordt een race tegen de tijd om zoveel mogelijk slachtoffers te redden, waaronder de laatste naam op het lijstje ... Wolf ...
Ragdoll heeft je onmiddellijk in zijn grip en leest bijzonder vlot. Het boek zit vol spanning en actie en leest dan ook behoorlijk boeiend. De verschillende karakters worden mooit uitgewerkt. Ondanks dit alles slaagt het boek er tot 2 x toe erin om mij in de war te brengen, zodat ik even het gevoel heb iets gemist te hebben, heb ik fout begrepen wat er gezegd werd, heb ik een gedachtengang gemist ? Terwijl langs de andere kant af en toe flashbacks gebruikt worden om één en ander te verduidelijken, en dat houdt je dan weer alert.
Toch vind ik Ragdoll opnieuw een meer dan behoorlijk debuut, misschien omwille van de gemelde verwarring geef ik het boek niet de volle 5 kraaien, maar toch zeker wel 4 ½ kraaien. Ik kijk sowieso alvast heel erg uit naar het vervolg.
Naar mijn gevoel is het enthousiasme rond Ragdoll zeker niet overdreven. 
Het boek mag wat mij betreft zeker en vast op mijn lijst van topthrillers bijgeschreven worden !

Karin




maandag 23 april 2018

Column Esther Boek






De keerzijde van een succesvol debuut



 In september tweeduizendenveertien besloot ik, in een leven waarin de omstandigheden mijn zijn bepaalden, te kiezen voor een stukje me-time. Ik voelde dat ik het nodig had iets voor mezelf te doen, om mijn leven waarin zorgen voor anderen voorop stond, vol te kunnen houden.
Schrijven was mijn passie, mijn uitlaatklep in mijn kinderjaren, en deze was zoetjesaan verstopt geraakt onder de deken van volwassen worden. Ik zocht deze passie weer op en schreef me in bij De Schrijversacademie. Tijdens de eerste kennismaking met mijn medestudenten ervoer ik dat ik niet alleen stond en dat we de liefde voor het geschreven woord deelden. Maar daar waar er ook studenten waren voor wie schrijven alleen voldoende was, die slechts schreven voor zichzelf en daar voldoening uithaalden, proefde ik bij mezelf al meteen de drive dat ik wilde schrijven om uit te geven. Deze wens sprak ik fluisterend uit, terwijl hij gilde in mijn hoofd.
In de loop van de maanden durfde ik dat waarvan ik droomde, steeds vaker ook hardop uit te spreken, maar even zo vaak kreeg ik te horen dat uitgeven niet mijn doel moest zijn, maar plezier hebben in schrijven. Dat wat ik schreef iets moest zijn voor mezelf en niet iets waarvan ik dacht dat anderen dat wilde lezen. En nooit begreep ik dat. Stelde ik, vooral mezelf, de vraag waarom deze dingen niet gewoon samen konden gaan.
Tegen mijn familie vertelde ik dat ik schreef aan een boek dat uitgegeven zou gaan worden en dat ik de overtuiging had dat het succesvol zou worden. Altijd werd ik getemperd, werd me verteld dat het allemaal niet zo makkelijk was en werd me geluidloos arrogantie verweten.
Van mijn kant was het geen arrogantie, het was zelfs geen wetenschap. Maar het strookte met mijn visie, dat als ik er zelf niet in geloofde, een ander het zeker niet zou doen.
Na De Schrijversacademie schreef ik verder aan De Queridoacademie en kreeg mijn droom steeds mooiere woorden, steeds mooiere zinnen. Tijdens dit proces waren er mensen die me complimenteerden, die me feedback gaven en die me lieten groeien. Maar er was ook een enkeling, juist uit het schrijversvak, die me vertelde dat het me nooit zou lukken. De complimenten en de feedback koesterde ik, stopte ik in een mooi doosje, en borg ik op in mijn laadje voor zelfvertrouwen.
De man de me vertelde dat het me nooit zou lukken werd mijn motor die ik gebruikte om het tegendeel te bewijzen.
‘Geen kind meer’ vond zijn weg naar de uitgever en al snel werd het dat succesvolle debuut waarvan mijn hart hoopte dat het dat zou worden, en mijn mond het als zekerheid had uitgesproken.
Recensenten, lezers, allemaal roemden ze het boek. Radio, televisie, kranten en tijdschriften vertelden over mijn verhaal en binnen drie maanden verscheen de derde druk.

En toen moest er een tweede boek komen. En zachtjesaan sijpelden de woorden binnen, die zich met weerhaakjes vastzetten in mijn hoofd. ‘Het zal Esther nooit meer lukken dit debuut te evenaren.’ ‘Een net zo’n goed boek schrijven zal moeilijk worden.’
Niet alle woorden kwamen van derden. Er zaten ook woorden bij die ik mezelf toesprak. Daar waar ik nog kon debuteren in de luwte van het nooit gepubliceerde woord, werd het nu schrijven onder een zwarte wolk van verwachting.
Waar ik op De Schrijversacademie hoorde dat je moest schrijven wat jezelf leuk vond, en niet moest schrijven voor publicatie, en ik altijd geloofde dat dit samen kon gaan, kwam er nu een derde vernietigende optie bij. Ik ging schrijven waarvan ik dacht dat dit van mij verwacht werd en niet iets waarvan ik genoot.
En opnieuw spraken mijn mond en mijn hart andere woorden met echter één groot verschil. Waar voorheen mijn mond een minder genuanceerde uitspraak over mijn hart deed, spraken beiden nu een andere taal.
Over mijn lippen rolden de woorden vol plezier en vreugde, terwijl mijn hart een steeds zwartere plek werd waarin de passie voor schrijven verloren ging. Het resultaat werd een manuscript dat middels een worsteling was ontstaan en waarmee ik mijn restje plezier in schrijven vernietigde.
Schrijven werd als een drugs, een middel waarvan je dacht afhankelijk te zijn, dat je een euforisch gevoel gaf, maar dat een schaduw van jezelf maakte als de stof was uitgewerkt en je weer moeizaam kruipend op zoek moest naar een nieuw shot.

Ik besloot te stoppen met schrijven. Dat was tenminste wat mijn mond sprak. Maar mijn hart huilde om wat het verloren was. Tot ik een heel lieve mail kreeg van mijn uitgeefster met het verzoek eens te komen praten. In dit gesprek vertelde ik waar ik gelukkig van werd. Schrijven over onderwerpen die er toe doen en niet schrijven over onderwerpen waarvan ik dacht dat lezers ze wilden lezen. En waarvan ik dacht dat de uitgever ze ook niet wilde uitgeven.
Dit bleek een vergissing. Mij werd verteld dat ik moest schrijven wat ik wilde en ik voelde de druk in mijn binnenste verdwijnen.  Dat waar ik eerder heilig in geloofde, kwam weer onder het zwarte deken uitgekropen. Plezier in schrijven en schrijven om uit te geven kon samengaan. Mits je schrijft over dat waar jezelf achterstaat.
Ik begon aan een heel nieuw manuscript en de woorden leken als vanzelf te komen. Of het goed is, goed genoeg, dat zal later blijken. Maar ik geloof erin. En geloven in jezelf is het begin naar een succesvol resultaat. Mijn door mezelf opgelegde deadline, een boek per jaar, kan ik niet meer waarmaken. Maar daar waar het schrijven mee begon, iets doen om staande te blijven in de hectiek dat leven heet, volbreng ik weer. Net zoals het geloof in mezelf, dat wat ik doe, succesvol zal worden.

Laat ik afsluiten met een citaat van Nelson Mandela, één van de mensen in de wereld die ik bewonder om zijn wijsheid:  “Passie vind je niet door het klein aan te pakken, door genoegen te nemen met een leven dat minder is dan het leven dat je zou kunnen leiden.”