zaterdag 16 februari 2019

Jij van Caroline Kepnes


Titel: Jij
Auteur: Caroline Kepnes
Publicatiedatum: oktober 2014
Uitgeverij: Xander Uitgevers
Waardering: 2 kraaien


Caroline Kepnes is een Amerikaans auteur die al een reeks bestsellers op haar naam heeft. Van dit boek werd een Netflix-reeks gemaakt (You).

Achterflap
Als een adembenemende vrouw Joes boekwinkel op Manhattan binnenloopt, weet hij het zeker: hij wil haar. Guinevere is perfect: mooi, stoer, slim en supersexy. En ze hebben ook meteen een leuk gesprek. Joe raakt totaal geobsedeerd: hij bespiedt haar, wil alles over haar weten, wil haar lichaam bezitten en haar gedachten beheersen. Joe gaat tot het uiterste om zijn verlangens werkelijkheid te maken. Hij hackt haar smartphone, leest al haar berichten en e-mails en komt zo achter haar diepste geheimen. En haar geheimen en obsessies zijn heftig en pijnlijk. Is Guinevere wel zo perfect als Joe zou willen? En is Joe wel zo voorkomend als Guinevere denkt?

Mening
Ik geef eerlijk toe dat dit absoluut geen positieve recensie zal zijn. Ik geef ook eerlijk toe dat ik bijna altijd het boek beter vind dan de film. Dit is een uitzondering op die regel – een uitzondering gebaseerd op het feit dat ik het zo moeilijk had met dit boek, dat ik erbij in slaap viel. Letterlijk. Toen ik ontwaakte, heb ik een poging gedaan om verder te lezen, maar ik heb het uiteindelijk toch opzijgelegd.

Lees deze recensie dus niet als ‘jij’ JIJ goed vond. Lees hem wél als je de Netflix-reeks hebt gezien en goed bevonden. Want die vond ik dus echt wél goed.

Misschien lag het aan het feit dat dit boek helemaal anders werd geschreven dan de meeste boeken. Het hoofdpersonage Joe, is een stalker. Een giftig personage die niet doorheeft dat hij giftig is. Een man met behoorlijk wat geheimen, ontzettend veel complexen en vooral een afwijking die hem doet geloven dat hij over het leven en de dood van Guinevere Beck, zijn ‘grote liefde’ (ook al weet dat zij aanvankelijk niet eens) en haar vrienden mag beslissen.

Op een dag maakt Guinevere (Beck genoemd door haar vrienden), de fatale fout om in Joe’s oude boekhandel binnen te stappen en daar onbewust zijn aandacht te trekken. Dat is vanaf pagina één het enige motief van Joe om meteen als een blok voor haar te vallen. Ze is (uiteraard) aantrekkelijk, lief, charmant, prachtig – kortom, perfect. En Joe besluit op dat moment om haar te beginnen volgen.
Eerst lijkt het allemaal onschuldig, maar het escaleert al snel in ware stalker-modus. Alleen duurt het heel lang voor Beck zelfs maar doorheeft dat er iets aan de hand is. Joe handelt immers vanop afstand. Hij is toevallig in de buurt wanneer zij bijna voor een trein valt en redt zo haar leven, waardoor hij meteen toegang krijgt tot haar leven. Hij ontvoert de man waarvan hij dénkt dat die slecht voor haar is. Hij infiltreert bij haar vriendinnen en begint ook een van hen te terroriseren. En zo benadert hij Beck alsmaar meer, wurmt hij zich in haar leven en wordt hij pas echt angstaanjagend.

Dit verhaal – als je het zo bekijkt – is sterk, net omdat het geschreven werd vanuit het standpunt van de stalker. Maar het is ook meteen het grootste probleem. Joe is geen aardige man. Hij is een wreedaardige kerel, die zich telkens weer wijsmaakt dat Beck voor hem valt en hem aardig vindt. En zij? Zij beseft niet eens wat er echt aan de hand is. Als lezer voel je geen sympathie voor Joe. Je vindt hem raar, koel, kil, moordlustig. Hij is een anti-held genre Mr. Ripley, genre Dexter, maar het verschil met die verhalen – vooral met de Mr. Ripley-boeken – is de vorm van dit boek.

Joe vertelt immers voortdurend tegen Beck. Hij vult ellenlange passages met gesprekken die hij voert met haar – alleen vinden die gesprekken nooit echt plaats. Hij bespreekt haar, spreekt haar aan met jij en jou, noemt haar, maar laat haar niet toe om haar eigen mening te vormen. De zinnen zijn zo lang dat je ze soms drie keer moet lezen. Ze zijn verwarrend, net als Joe. De auteur wilde duidelijk dat je in de geest van Joe zou kruipen, dat je een idee en beeld zou krijgen van hoe die man praat en reageert en redeneert. Die keuze begrijp ik, maar het maakt dit een ontzettend moeizaam boek. Je moet je worstelen door de vele passages, de woordenstroom en de manier waarop er nauwelijks dialoog is in het verhaal. Alles wordt immers vanuit Joe’s standpunt verteld, waardoor iedereen erg oppervlakkig blijft. Ik betrapte me erop dat Beck me niets kon schelen – maar dat deed Joe ook niet.

JIJ is een boek dat je geweldig vindt – of niet. Ik behoor helaas tot die laatste categorie.
En net dat is zo jammer, want de reeks is wél interessant, goed gebracht en geweldig geacteerd. De Joe van de serie heeft vlees en bloed gekregen, net als Beck, Peach en de andere personages die om haar heen draaien. Je weet wie zij zijn, wat hen motiveert en hoe ze het leven bekijken. In de serie vertelt Joe evengoed – hij spreekt Beck ook aan met jij en jou, hij verhaalt over haar net als in dit boek. Maar, daar wordt het netjes verwerkt in het visuele. Daar zie je hem tot leven komen, zie je de blik in zijn ogen, weet je hoe hij denkt.

Het enige positieve is de waarschuwing rond het gebruik van sociale media. Want dat punt wordt wel met verve neergezet én is realistisch. Het is zo eenvoudig iemands leven binnen te dringen dat het angstaanjagend wordt.

Zoals ik al zei: dit is een van de zeldzame keren dat ik een serie/film boven het boek verkies. You was een uitstekende serie. Jij is vermoeiende – en vaak ook heel saaie – lectuur.
Ik kan dus niet anders dan 2 kraaien geven – waarvan 1 kraai voor de originaliteit en de moedige keuze van de auteur om dit verhaal op deze manier te schrijven, en de andere omwille van de sociale media waarschuwingen.

 Er komt een tweede reeks uit op Netflix – ik ga het boek waarop deze gebaseerd werd aan me voorbij laten gaan en gewoon geduldig wachten op de reeks.




Op de thee met Aad Goedhart

Aad  Goedhart  heeft  meer  dan  dertig  jaar  als  jeugdhulpverlener/gezinsvoogd  bij  verschillende  instanties  gewerkt.  Aan  het  eind  van  zijn  carrière  besloot  hij  zijn  twijfels  over  het  gebruik  van  (vervangend)  gezag  binnen  de  justitiële  jeugdhulpverlening  te  gebruiken  voor  een  boek.  Al  schrijvende  evolueerde  het  boek  tot  een  thriller  waarin  fictie  en  feiten  elkaar  (ongemakkelijk)  dicht  naderen.  Ontferm  u  over  ons  is  zijn  debuut.  (bron: Palmslag)

Voor ons beantwoordde hij 5 willekeurig gekozen vragen van de Pickwicklabels


*Met wie zou jij graag 24 uur willen doorbrengen?
Ik ben op een leeftijd dat ik me realiseer dat 24 uur met iemand doorbrengen veel 'ongemakkelijke' momenten met zich zou meebrengen. Welke laat ik graag aan de verbeelding van de lezer over. Mijn antwoord is dus: met mijn huidige partner, want alleen met haar ben ik vertrouwd genoeg. Maar ik moet toegeven dat het me bij een dergelijke vraag moeite kost om mijn fantasie in toom te houden en mijn verlangens te beteugelen.

*Waar ben je het meest trots op?
Op dit moment op mijn boek.

*Waar mag ik je s nachts voor wakker maken?
Nergens voor, ik word ’s nachts al te veel wakker naar mijn zin.


*Wat heb je het laatst gekocht?
Een Mercedes SLS voor mijn kleinzoon, voor zijn derde verjaardag.

*Als je nog naar een serie zou mogen kijken, welke zou je kiezen?
La casa de papel!!! (Money Heist).  Nu te zien op Netflix. De verhaallijn is onvergetelijk.

vrijdag 15 februari 2019

Gebroken meisjes van Simone St. James

Titel: Gebroken meisjes

Auteur: Simone St. James

Uitgeverij: Ambo|Anthos

Publicatiedatum: November 2018

Recensie door: Tamara

Kraaien: 4

Vermont, 1950. Voor ongewenste meisjes en meisjes die niet in de pas lopen is er het internaat Idlewild Hall. Vier meisjes sluiten er vriendschap, fluisteren elkaar 's nachts geheimen in en horen geruchten dat het er spookt. Totdat een van hen verdwijnt. 2014. Journalist Fiona Sheridan kan maar niet in het reine komen met de moord op haar zus, twintig jaar geleden nabij Idlewild Hall. Hoewel de moordenaar is opgepakt, gelooft Fiona niet dat de zaak echt is opgelost. Dan hoort ze dat iemand het inmiddels vervallen Idlewild Hall heeft gekocht en het wil restaureren. Tijdens de werkzaamheden wordt een lugubere vondst gedaan en Fiona ontdekt dat sommige geheimen wellicht beter verborgen hadden kunnen blijven…

“ Verrotte slierten lang haar hingen langs haar rug. “

Vanaf het moment dat ik de achterflap had gelezen was ik al in de ban van het boek. Ik hou van geesten,spoken, entiteiten of hoe je ze ook maar wil noemen. Ik hoopte echt op vliegende stoelen, deuren die zelf open/ dicht gingen en ga zo maar door. Echter viel dat mij een beetje tegen. Maar het verhaal zelf vond ik goed in elkaar zitten. Wel een beetje voorspelbaar op het einde, maar dat mocht de pret niet drukken.

Het verhaal zelf kent verschillende hoofdstukken. Je gaat van het heden ( fiona) terug naar 1950 in de kostschool. Je leest daar de verhalen van Roberta, Katie, Cece en Sonia. Elk hoofdstuk lees je wat er op dat moment gebeurde of speelde. Het verhaal is vlot geschreven en ik vond het wel erg interessant om te lezen. Tijdens het lezen kreeg ik steeds meer vragen in mijn hoofd, dat ik soms het boek even moest wegleggen om het weer rustig te krijgen. Ik was vooral bezig met de vraag of de zus van Fiona daadwerkelijk door haar vriendje was vermoord of dat er misschien toch iets anders aan de hand was. Ook Mary hield mij bezig. Wie is zij en wat heeft zij meegemaakt en is zij diegene die iedereen meent te zien/ horen?

In het begin vond ik het verhaal iets aan de rommelige kant, wellicht kwam het ook omdat ik net 4 delen van Minier had gelezen die alles meteen duidelijk neerzette. Aan het einde vond ik het boek goed samenkomen. Zoals gezegd was het soms voorspelbaar, maar ook vele verrassende elementen.

Wat ik mij wel afvroeg, was hoe men een lijk in een put kan gooien en deze netjes geknield terecht kon komen. Het duurde voor mij wel even voordat ik de moordenaar doorhad en de link had gelegd. Heerlijk vind ik dat!

Ook al had het boek van mij ( behoorlijk) wat creepy-er gemogen en wat meer in mogen spoken, ik heb toch genoten van het verhaal. Als je bang bent voor geesten, kan je het boek gerust lezen. Ben je ,net als ik, een echte doorgewinterde geesten-fan dan kan je nog wel wat teleurgesteld worden.

Maar het verhaal draait niet geheel om het geesten maar om alles wat daar gebeurde en wat er in het heden speelde. Alles krijgt evenveel aandacht, wat ik ook goed gedaan vind.

Dit is een boek wat wel even blijft hangen en waarvan je eigenlijk had gehoopt dat het verhaal wat langer was. Kortom, voor mij was het een pareltje.

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: Absoluut ( al gaat dat met een e-book wat lastiger...)

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?: Zeker!!!

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?: Absoluut!!!

Sandra J. Paul in The New York Public Library

The New York Public Library – een van de mooiste ervaringen ooit

Er zijn zo van die plekken op deze aardbol die mensen inspireert. Voor de ene is dat een canyon of een groot veld dat ooit een oorlogsgebied was. Voor de andere is dat een gebouw of een monument.
Voor mij was het The New York Public Library. Niet gekend bij iedereen, of misschien wel? Wie herinnert er zich immers niet al die scènes uit de rampenfilm The Day After Tomorrow, waar kostbare boeken werden verbrand om mensen te laten overleven? Uiteraard was dat niet de enige film waar The Library werd gebruikt, maar mogelijk wel de bekendste.
Typisch aan Amerikaanse bibliotheken is die serene stilte waar mensen naast elkaar hun ding doen, iets wat ik altijd al eens wilde proberen. De NYPL (ik ga het even afkorten!) stond dus al jaren op mijn lijstje. Het inspirerende aan dit gebouw zijn de vele leeskamers en werkruimten, waar mensen in stilte naast elkaar zitten en in vrede aan hun project werken. Of dat nu een boek, een paper, of een verslag van een vergadering is maakt zelfs niet uit. Er is plek genoeg voor iedereen.
In 2017 had ik de mogelijkheid om de NYPL meermaals te bezoeken én er ook te werken. Zo werd een deel van mijn Engelstalige debuut Heart-Beat daar geschreven, en pende ik er ook de beginselen van de thriller Kwijt, die nog dit voorjaar zal uitkomen. Dit soort van plaatsen, waar eensgestemde zielen elkaar terugvinden, spreken me gewoon ontzettend aan.
Ik vond het dan ook fantastisch om deze mooie plek te mogen bezoeken en er ook (heel kort) deel van uit te maken. Als je ooit New York bezoekt, ga er zeker eens langs! De toegang is gratis én het bijhorende winkeltje is geweldig. Kleine tip: Als je daar een boek koopt, kan je vragen voor een echt New York Public Library stempel die ze met veel plezier vooraan in je boek zetten. Echt iets voor de leesfanaten onder ons.
Sandra J. Paul

Bron: https://hamleybooks.be/

Nu te koop

donderdag 14 februari 2019

Weerzin van Bernard Minier


Titel: Weerzin
Auteur: Bernard Minier  
Uitgeverij: Xander Uitgeverij
Publicatiedatum: 14 februari 2018
Recensie door Astrid
Waardering: vijf kraaien

Weerzin is het vijfde boek van Bernard Minier. De Franse auteur (1960) groeide op in de heuvels van de Pyreneeën. Hij werkte als douanebeambte maar kon zijn grote droom, schrijven, niet loslaten. Een Kille Rilling (Glace) was zijn debuut en dat boek is inmiddels veelvuldig vertaald.

Korte inhoud:

Het is 1993 en Martin Servaz staat aan het begin van zijn politie carrière, zijn succesvolle carrière. Hij raakt verwikkeld in een spraakmakende en onopgeloste zaak van twee vermoorde meisjes, zussen. Zij waren geobsedeerd door een misdaadschrijver. Vijfentwintig jaar later laat deze misdaadschrijver opnieuw van zich horen.

Mijn mening:

Prelude: Twee zusjes lopen samen in een donker verlaten bos. Het blijkt dat ze hun favoriete auteur Erik Lang gaan ontmoeten. De toon is gezet, het is grimmig en griezelig.

Dan wordt langs de kant van de wal door een roeier twee lijken gevonden, de twee zusjes Amber en Alice. Ze zijn neergelegd als communicantjes.

In 1989 vindt Martin zijn vader dood. Het blijkt zelfmoord te zijn.

“Daarna kwam de pijn, als een golf die hem van achteren overviel en hem de adem benam. Zijn vader daarentegen bleef onverstoorbaar kalm.”

In 1993 staat Martin Servaz aan het begin van zijn carrière bij Zware Misdrijven. Amber en Alice zijn doodgeslagen en neergelegd als communicantjes. Net zoals in het gelijknamige boek van Erik Lang, ‘de Communicantjes’. De favoriete auteur van de zusjes. Wat is het verband?

Dan maken we een sprong naar 2018. De vrouw van Erik Lang wordt vermoord. Servaz wordt terug in de tijd geworpen door weer bij de excentrieke Erik Lang uit te komen. Wie heeft de vrouw van Lang vermoord en wat is het verband met zijn boeken?

Het verhaal bouwt zich langzaam op en als lezer wordt je meegezogen in het boek. Je wilt niet anders dan doorlezen en het heeft mij dan ook menig nachtelijk uurtje gekost. De spanning is onderhuids aanwezig, je voelt het nog net niet van de bladzijdes afspatten. Tv kijken is niet meer belangrijk, je wilt, je moet en je zal doorlezen. Wat heeft Lang uitgevreten en hoe gaat Servaz dit bewijzen?

Er worden spelletjes gespeeld en de plotwendingen volgen elkaar in rap tempo op en zetten je continue op het verkeerde been. Het verhaal is geniaal opgebouwd en het spel tussen heden en verleden is magistraal. De boeken van Erik Lang en zijn fans staan centraal.

Het is zelfs op zo’n manier geschreven dat ik deze boeken zelf graag wilde lezen, om te ondervinden of de boeken echt zo fantastisch zijn.

Soms was het onderhuids zo spannend dat ik nog net niet mijn adem aan het inhouden was en baalde dat ik niet nog sneller kon lezen.

Er ontwaart zich een kat en muis spel tussen Lang en Servaz en het plot laat je verbijsterd achter. En wat gebeurt er met de beroemde seriemoordenaar en aartsvijand van Servaz, Julian Hirtman?

In principe kan je de boeken van Minier los lezen. Maar ook in dit boek zijn er toch wel een aantal verwijzingen naar zijn vorige boeken. Het maakt het denk ik leuker om ze op volgorde te lezen en op die manier alles goed te kunnen begrijpen.

Ook op deze cover is weer een soort hondachtige te zien, dit komt terug op al zijn covers. Het geeft aan hoe grimmig zijn boeken zijn.

Ik zat echt direct in het verhaal en heb het boek bijna niet weg kunnen leggen. Net zoals zijn andere vier boeken is ook Weerzin een thriller van formaat. Minder gewelddadig dan zijn andere boeken, maar de onderhuidse spanning is om te snijden.

Is Weerzin een aanrader? Absoluut! Als fan van Minier mag ook deze zeker niet in het rijtje ontbreken.

Ik had drie boeken gelezen die minder waren en had daardoor een kleine leesdip, maar met deze ben je zo weer terug in je leeswereld.

Weerzin mag niet ontbreken in de lijst van fervente thrillerlezers!

woensdag 13 februari 2019

Thrillerdate nummer 2

Je ziet de flaptekst van een boek wat of nog moet uitkomen of misschien al uit is. Wat denk je als je de tekst leest? Is het een boek voor jou? Intrigeert het? Of juist helemaal niet?

dinsdag 12 februari 2019

Winactie Witte dood

Een nieuwe winactie deze week: Witte dood van Robert Gailbraith

Wat zegt de achterflap over Witte dood?

Billy, een labiele jongen, denkt als kind een moord gezien te hebben. Hoewel hij zich geen concrete details kan herinneren, gaat hij toch met zijn verhaal naar privédetective Cormoran Strike. Die neemt hem direct serieus, maar voor hij verder kan vragen, ontvlucht Billy in paniek zijn kantoor.

Strike en Robin Ellacott – ooit zijn assistente, nu zijn partner bij het detectivebureau – proberen Billy's verhaal tot op de bodem uit te zoeken. Het onderzoek leidt hen via de achterstraatjes van Londen naar de Houses of Parliament, en naar een fraai maar onheilspellend landhuis, ver weg op het platteland. Maar hun onderzoek verloopt verre van soepel: Strikes bekendheid als privédetective maakt het moeilijk om onopvallend te blijven werken, en zijn relatie met Robin staat onder hoogspanning.

Witte dood is zowel een fascinerend, op zichzelf staand mysterie, als het razendspannende volgende deel in het verhaal van Cormoran Strike en Robin Ellacott.


We doen vandaag eens een makkie: wie schuilt er achter de naam Robert Gailbraith?
Stuur je antwoord naar: Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Witte dood