donderdag 21 januari 2021

Carpe diem van Deflo

 


Titel: Carpe Diem

Auteur: Luc Deflo

Uitgeverij: Pelckmans Uitgevers

Publicatiedatum: november 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 2

 

Een welgesteld gezin wordt in het afgelegen landgoed Carpe Diem op beestachtige wijze vermoord. De moorden komen pas dagen later aan het licht en ondertussen zijn de meeste sporen uitgewist. Rechercheur Dirk Deleu heeft meer vragen dan antwoorden. Welke razernij dreef de dader tot deze gruwelijke slachtpartij? En waarom hield hij de tweejarige Jonas drie dagen langer in leven dan de rest van het gezin? Al snel komen afpersing, jaloezie en duistere familiegeheimen naar boven. Deleu staat voor de meest raadselachtige en complexe zaak in zijn met bloed, zweet en moorden doordrenkte carrière.

 

‘De plaats waar zijn rechteroog hoorde te zijn, was een bloederig, zwartbruin gat en het gelige gedeelte dat erdoorheen schemerde, waren stukken bot van de verbrijzelde oogkas.

 

Door de achterflap was ik enorm enthousiast om aan dit boek te beginnen! Eindelijk weer een goede spannende thriller. Maar ik vond hem enorm tegenvallen.

In het hele boek is geen spanning of nagelbijtende momenten te vinden en het werd voor mij al snel duidelijk welke kant het verhaal op zou gaan. En helaas had ik het bij het rechte eind.

 

Ik kon niet wennen aan Nadia. Ik vond haar wat puberaal overkomen en kon niet wennen aan het feit dat ze regelmatig “Goh” zei. Wat ik voor een inspecteur niet echt passend vind. (Ook al is dat blijkbaar heel normaal in België.) Net als het woord Dixit. Nog nooit van gehoord haha.

Maar ook bepaalde zinsdelen konden mij niet prikkelen als beeldlezer.

‘Woedend verfrommelde hij de krant, en gooide hem op de grond en staarde ernaar alsof het een giftige paddenstoel was.’ Ik heb werkelijk waar géén idee hoe je naar een giftige paddenstoel moet kijken.

 

Maar waar ik mij een beetje aan irriteerde was het langzame verloop van het verhaal, maar ook het plot. Ik vond de reden om een baby 3 dagen in leven te houden en dan toch besluiten om het te vermoorden erg zwakjes.

 

Het boek had veel mooier uitgepakt kunnen worden is mijn mening en sommige dingen hadden beklemmender beschreven kunnen worden.

Deflo moet hele mooie boeken op zijn naam hebben staan en ik heb meerdere recensies gelezen dat dit boek niet tot 1 van zijn beste behoord. Ook al heb ik geen ander boek van hem gelezen, kan ik me bijna niet voorstellen dat er nog een slechter boek van hem moet zijn dan deze.

 

Spanning: 2

Originaliteit: 3

Psychologische ontwikkeling personages: 2

Leesplezier: 2

Schrijfstijl: 2

Plot: 2

woensdag 20 januari 2021

De burgemeester van Yves Peirsman

 


Titel: De Burgemeester

Auteur:Yves Peirsman

Uitgeverij: Houtekiet

Publicatiedatum: oktober 2020

Recensie door Lisa

Korte inhoud:

Net op de dag dat zijn partij haar verkiezingslijst wil voor stellen, verdwijnt de burgemeester van de grootste stad van Vlaanderen. Terwijl de politie zich blindstaart op de tegen standers van de controversiële politicus, groeit de onrust in de stad. Vooral de allochtone bevolking voelt zich geviseerd. Uit onvrede met het speurwerk van de politie beslist Bas Michiels zelf op onderzoek uit te trekken. Als werkloze journalist is hij toch op zoek naar een nuttige bezigheid. Hij krijgt daarbij hulp uit onverwachte hoek: zijn ex-vriendin Emma wil als dochter van de plaatsvervangend burgemeester weten welk gevaar haar vader loopt.

Emma en Bas hebben zo hun eigen ideeën over de verdwijning van de burgemeester. Terwijl Bas in stilte Emma’s vader verdenkt, richt Emma haar aandacht op de linkse organisaties in de stad. Toch brengt hun zoektocht de twee dichter bij elkaar dan Bas ooit had durven te denken...

 

Mijn mening:

De Burgemeester is de winnaar van de Fintro prijs 2019, dus mijn verwachtingen waren best hoog gesteld toen ik dit boek in handen kreeg. Politieke thrillers zijn niet echt mijn ding, maar ik kan wel genieten van politieke intriges en kwesties. Alleen moet er nog een verhaal omtrent dat verhaal zitten, en mag het niet beginnen lijken op propaganda voor links en rechts.

Ik ben ook erg gevoelig voor logische fouten in boeken, of bepaalde scènes die niet kunnen kloppen met de werkelijkheid. Of soms gewoon met de haren getrokken zijn. En ik ben een grote fan van psychologisch sterk uitgewerkte boeken, waarbij personages sympathie opvragen, en respect voor hun beslissingen. Waar ze beginnen als persoon X of Y, en je ze leert kennen op hun reis doorheen het hele boek.

Alleen waren net dat de elementen die sterk ontbraken in dit boek. Het verhaal op zich had me best kunnen boeien, waren het niet dat ik me echt heb geërgerd aan enerzijds de duidelijke politieke ideeën van de auteur, en anderzijds het gebrek aan groei van de personages. Ze voelden allemaal vrij als kartonnen personages aan, waardoor ik nooit het gevoel had dat ik ook maar iets om hen gaf. Bas had best nog wel wat achtergrond kunnen gebruiken, waardoor hij geloofwaardiger zou worden, en Emma kwam over als een kleurloze figuur die weinig in de pap te brokken had.

Het ritme van het boek was ook niet consistent, soms kwamen lange passages met haast geen enkele gebeurtenis, gevolgd door plotse spanning en een te snel einde. Dit had perfect kunnen aangepast worden, zodat de spanning overal duidelijk voelbaar was.

Was er dan niets goed? Jawel, de auteur heeft een vlotte schrijfstijl en er zit duidelijk potentieel in, maar dan gaat hij goed begeleid moeten worden, en een heel duidelijk beeld moeten scheppen van waar hij naartoe gaat. En blijf weg van de Belgische, complexe politiek.

 

Mijn score:

Ik heb lang getwijfeld tussen 2,5 en 3 kraaien, dus ik ben geëindigd op 2,8 kraaien, omdat de auteur een debutant is. Afgerond naar 3 kraaien. Ik hoop dat de auteur een nieuw boek zal schrijven en dat dit meer valt binnen zijn potentieel.

dinsdag 19 januari 2021

maandag 18 januari 2021

Het duistere net van Carmen Mola

 


Titel: Het duistere net
Auteur: Carmen Mola
Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.
Publicatiedatum: november 2020
Recensie door: Karin
Kraaien: 4,5


Wat vind ik van de cover?
Het lijken mij paarse blaadjes, net zoals bij 'De zigeunerbruid', met 3 dikke vliegen. De covertekst vermeldt 'heerlijk gruwelen, zonder dat het over de top wordt'. Bijzondere cover, past prima bij die van deel 1.


Wat verwacht ik van tevoren?
Ik heb heel erg genoten van 'De zigeunerbruid', die was gruwelijk en origineel. En dan was er die cliffhanger, die je deed snakken naar meer. Dus heel snel verder lezen in deel 2 'Het duistere net'. Hopelijk worden er in dit boek een paar openstaande zaken uitgewerkt.


Angstig kijkt ze om zich heen, het is wel duidelijk dat ze geen idee heeft wat haar te wachten staat. Reken maar dat ze gemarteld zal worden, ze zal de verschrikkelijkste kwellingen ondergaan. Ze wist niet dat een mens in staat was een medemens zo te folteren.


Mijn recensie:
Het eerste, cursieve, hoofdstuk is al direct een prikkel, gaat het grote raadsel worden opgelost?

Ook in dit tweede deel zit je quasi onmiddellijk op tempo; dit uiteraard door de schrijfstijl en de relatief korte hoofdstukken die vol actie zitten, de link met 'De zigeunerbruid' is snel gelegd, de draad snel terug opgepakt. Vermits ik beide boeken direct na mekaar lees, zit het vorige verhaal nog heel erg fris in mijn geheugen, maar voor het gemak van de lezer worden de belangrijkste feiten toch nog even aangehaald.

Omwille van het thema, grof geweld en moord voor betalende kijklustigen op het 'Dark web' is de sfeer nog net iets grimmiger.

En ook in dit verhaal zit er weer een wending in die ik niet echt had zien aankomen, uiteraard heb ik dat graag, en ook nu weer is de ontknoping behoorlijk spannend.

Ik las een aantal recensies over dit boek, en ja, ik moet deze recensenten ergens gelijk geven. Er komen in deze reeks een aantal clichés uit het genre voorbij, en ja, het verhaal is soms moeilijk te geloven, en ja, de onderzoeken lopen relatief vanzelf, maar weet je, het stoort me helemaal niet, het boek leest quasi vanzelf. Ik zit onmiddellijk diep in het verhaal, laat er mijn nachtrust bijna voor en wil zo graag weten hoe het verder loopt. Bovendien weet je nu al dat bepaalde zaken na 2 boeken zijn afgehandeld, zodat die in een vervolg niet verder zullen worden uitgemolken, en dat vind ik zeker positief. Ik geniet heel erg van dit soort boeken en is dat niet het allerbelangrijkste, dat je als lezer plezier hebt in wat je leest?

Net zoals deel 1, krijgt 'Het duistere net' van mij 4,5 kraaien, die ik met plezier heb gegeven!



zondag 17 januari 2021

De zigeunerbruid van Carmen Mola

 


Titel: De zigeunerbruid
Auteur: Carmen Mola
Uitgeverij: Xander Uitgevers B.V.
Publicatiedatum: september 2019
Recensie door: Karin
Kraaien: 4,5


Wat vind ik van de cover?
Een rode dikke vloeistof (verf, bloed?) en 3 vliegen, mmm, bijzonder. Als covertekst 'een briljante thriller, met geen mogelijkheid weg te leggen', althans toch volgens de Spaanse krant El País.

Wat verwacht ik van tevoren?
Dit is weer een boek dat een beetje onverwacht op mijn pad komt, en dan nog in functie van het recent verschenen tweede deel in de reeks van deze auteur 'Het duistere net'. De korte inhoud klinkt veelbelovend.

Een Spaanse thriller, het is zo weer eens iets nieuws op mijn lijstje (ja, die andere Spaanse reeks staat wel op mijn e-reader klaar, maar die bewaar ik nog even voor tijdens de vakantie). Er was een tijd dat mijn kennis van het Spaans voldoende was om er boeken in te lezen, dat beperkte zich tot de lectuur die vanuit de opleiding werd opgelegd, dus uiteraard geen thrillers, maar ondertussen ligt er een hele dikke laag stof op mijn Spaans, dus maar best in de Nederlandse vertaling lezen.

Mijn nieuwsgierigheid is absoluut gewekt, ik sta er helemaal voor open!


Mijn recensie:
Het eerste cursieve hoofdstuk is pakkend en intrigerend. Daarna begint het hoofdverhaal, heel erg vlot en af en toe behoorlijk pittig, ik ben onmiddellijk geïnteresseerd in het boek. Sommige personages zijn een beetje a-typisch, wel een beetje verfrissend. Af en toe is er ook een iets luchtigere passage, of een onverwachte fait-divers, best wel inventief. Naar mijn gevoel verloopt het verhaal ongecompliceerd en logisch, rechttoe rechtaan, en hoewel ik nog niet vergevorderd was in het boek, was ik al uitgebreid aan het vertellen dat ik een goed boek aan het lezen was, ik denk dat dit een goed teken was.

De cursieve stukken hakken er bij mij wel een beetje in, ze zijn triest, wanhopig en gruwelijk. Ook in de rest van het verhaal wordt een beetje gruwel absoluut niet geschuwd.

Wat mij betreft is 'De zigeunerbruid' spannend en gruwelijk inventief. Oké, een paar gekende clichés uit de thrillerwereld van deze jaren komen terug, een getormenteerde vrouwelijke chef, alcohol, eigenzinnigheid, enz., maar dat is voor mij allemaal niet erg, het verhaal en de schrijfstijl compenseren dit volledig. De covertekst is voor mij correct, ik vond het boek heel erg moeilijk weg te leggen. En dan is er nog de cliffhanger, die me onmiddellijk verder duwt naar het vervolg in de reeks. Het zal waarschijnlijk niemand verbazen dat ik voor 'De zigeunerbruid' graag een score van 4,5 kraaien geef.


Spiegelman van Lars Kepler

 


Titel: Spiegelman

Auteur: Lars Kepler
Uitgeverij: Cargo

Publicatiedatum: november 2020

Recensie door: Ilse

Kraaien: 4,5



Wanneer Jenny te voet onderweg naar huis is, wordt ze voor de ogen van een klasgenoot ontvoerd. De zoektocht leidt nergens naar tot ze 5 jaar later dood wordt teruggevonden. Al snel blijkt er een ooggetuige te zijn. Helaas heeft de man psychische problemen, na een persoonlijke traumatische ervaring, en kan hij zich enkel met de hulp van hypnose kleine elementen herinneren. De jacht op de moordenaar is opnieuw geopend.

 

Lars Kepler is, zoals wellicht gekend, het pseudoniem van het schrijversechtpaar Alexander en Alexandra Ahndoril. Met ‘Hypnose’, hun debuutthriller (en later verfilmd), oogsten ze veel succes. ‘Spiegelman’ is al het achtste boek met inspecteur Joona Linna in de hoofdrol. Met deze serie is Kepler wijd en zijd bekend geraakt.
Voor mij is het een eerste kennismaking.

 

Alhoewel ik nog niet eerder iets las van Kepler, geraakte ik vlot in het verhaal. Hier en daar merkte ik wel dat het leuk zou zijn geweest om wat meer van de achtergrond te kennen van Joona Linna en zijn (familiale) relaties, maar het maakte het leesplezier zeker niet minder groot.
Het verhaal is opgedeeld in 98 korte hoofdstukken, wat het verhaal de nodige extra snelheid geeft en bovendien zorgt voor een aangename spanning.

De verschillende karakters in het verhaal worden goed uitgewerkt. Zo krijgen we als lezer ook inzicht in de psyche van de dader, die op een gruwelijke, harde manier te werk gaat. Bij een nieuwsbericht zou je hierbij de melding krijgen: ‘niet voor gevoelige kijkers’. Als lezer ben ik blij dat dit alleen maar fictie is (ik smulde er van).
Kepler zet je doorheen het verhaal op het verkeerde been. Het plot kwam dan ook als een verrassing. De twee ogenschijnlijk aparte verhaallijnen komen uiteindelijk mooi samen tot een voor mij verrassend einde.

In de epiloog hint Kepler alvast naar het negende boek. Of toch nog niet?

 

‘Spiegelman’ zorgde voor een overtuigende eerste kennismaking met de Joona Linna serie. Dat smaakt naar meer!

 

zaterdag 16 januari 2021

Malorie van Josh Malerman


Titel:Malorie

Auteur: Josh Malerman

 Uitgeverij: A.W. Bruna

Publictiedatum: november 2020

Recensie door Lisa

3,5 kraai

Twaalf jaar nadat Malorie en haar kinderen de rivier op voeren op zoek naar veiligheid, zijn blinddoeken nog steeds het enige wat de mensheid kan behoeden voor een gruwelijk einde.

Eén blik op de wezens die de wereld bevolken zal iemand immers tot onuitsprekelijk geweld drijven. Er is nog steeds geen verklaring voor deze gebeurtenissen. En geen oplossing.

Dan krijgt Malorie verbijsterend nieuws. Voor het eerst in jaren is er een sprankje hoop. Iemand van wie ze heel veel houdt is misschien nog in leven.

Malorie staat voor een onmenselijke keuze: blijft ze in haar veilige, beschermde omgeving? Of begeeft ze zich in de duisternis, op weg naar een hoopvollere toekomst?

 

Mijn mening:

Malorie is het vervolg op het geweldig populair Bird Box (De Kooi), een boek dat op zijn beurt wereldberoemd werd door de verfilming ervan op Netflix. Voordien was het boek niet zo gekend, maar dankzij de indrukwekkende hoofdrol van Sandra Bullock, en het feit dat de film wekenlang op de nummer 1 ranking van Netflix wereldwijd heeft gestaan, begon De Kooi aan een tweede leven.

En net dat succes van zowel boek als film, maakte het voor Josh Malerman extra riskant om een vervolg te schrijven, wat ook te voelen is aan het boek en zijn inhoud. Eén van de dingen die mij het meest verwondert, is dat Malorie haast geen promotie heeft gekregen. Je zou denken dat na het succes van De Kooi, er toch een zeer grote campagne aan dit boek zou gekoppeld worden, maar dat is niet gebeurd. Malorie is haast ongezien op de markt gegooid, en het is ook een vrij dun boek, met groot lettertype, waardoor het bijna een novelle is geworden. Ik las het op drie avonden gemakkelijk uit, en bleef met gemengde gevoelens achter.

Het verhaal speelt zich twaalf jaar na het vorige af, waar de kinderen van Malorie jongvolwassenen zijn geworden, en Malorie nog steeds in de afgesloten commune woont. Hier moet ze geen blinddoek dragen, maar daarbuiten is er nog steeds die enge en gevaarlijke wereld. Wanneer ze bericht krijgt dat iemand die haar dierbaar is nog in leven is, doet ze natuurlijk wat mensen verwachten van dit boek: ze gaat weer de wilde wereld in, met gevaar voor eigen leven. Ze verkiest dus een gevaarlijke wereld, waarin ze haar blinddoek weer moet aandoen. De cover geeft dit uiteraard al enigszins weg.

Deze keer komt het gevaar ook weer niet enkel van de wezens die geen mens in het echt heeft gezien, maar ook van de veranderde wereld om haar heen, waar mensen tot alles in staat zijn en vaak ook het slechtste van zichzelf laten zien.

Malorie, ook al is ze zachter geworden dan in het eerste boek, komt niet verrassend over. Ze is zeer herkenbaar en ze gedraagt zich zoals verwacht, wat ook wel moet enerzijds, maar anderzijds is het ook jammer dat daar niet verder werd uitgewerkt. Het maakt het verhaal ook vrij voorspelbaar. Daarnaast zijn er ook een aantal gebeurtenissen die wel heel handig overkomen of onrealistisch zijn, zelfs voor een dystopisch boek.

Mijn conclusie:

Enerzijds voorspelbaar, anderzijds hetzelfde gevoel als De Kooi, maken van Malorie een redelijke opvolger, maar geen hoogvlieger.

3,5 kraaien