zondag 21 januari 2018

Ontmoeting Thrillerschrijfster Sophie Hannah


Het eerste boekenuitje met en voor Thrillerlezers is een feit! Samen met Ink Kroon en vele andere thrillerliefhebbers woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van Sophie Hannah: “Heb jij haar gezien?”.

Het evenement vond plaats op de redactie van het AD onder de bezielende leiding van Janneke Siebelink.


Naast Sophie Hannah waren er ook Nederlandse auteurs uitgenodigd om te komen praten over de vraag waarom vrouwen, auteurs en lezers, geen genoeg krijgen van thrillers. Daarvoor waren Inge Ipenburg, Isa Maron en Simone van der Vlugt uitgenodigd.
Het feit is namelijk dat van alle verkochte thrillers 80% door vrouwen gelezen word. Als je de zaal in kijkt, dan komt dat wel overeen, er zijn duidelijk meer vrouwen op dit evenement afgekomen dan mannen.

De bijeenkomst werd geopend door Inge Ipenburg
die voorlas uit “Heb jij haar gezien”, ze had twee stukken eruit gelicht die mij ook het meeste aanspraken, namelijk het begin over Melody en haar relatie ten opzichte van haar ouders en het deel waardoor ik enthousiast werd, namelijk het stuk over de kristalgrot waar Cara een briefje met haar naam erop vond in een zilveren pot. Inge heeft een goede stem en weet het publiek met haar warme stem aan zich te binden. Tussen deze twee stukjes in, vertelde ook nog wat over het boek, zonder spoilers weg te geven. Als ik het boek nog niet gelezen had, was ik zeker nieuwsgierig geworden naar het boek.




Janneke Siebelink interviewde vervolgens Sophie Hannah, zij vertelde volop over haar passie, het schrijven van thrillers, Agatha Christie en haar gezinsleven. Met veel humor en passie wist ze het publiek om haar vinger te winden. Echt een genot om naar te luisteren. 
Hieronder zal ik wat punten uit het interview uitlichten:


Favoriete thriller aller tijde is: Moord in de Oriënt Expres van Agatha Christie. Deze heeft ze onlangs opnieuw gelezen, vanwege de verfilming van het boek. Dit boek heeft zoveel details die leiden tot een fenomenaal plot.
Naast het schrijven van thrillers, is ze momenteel ook bezig met het schrijven van een musical. Uiteraard betreft het een mysterie moord musical, deze zal Agatha Christie-achtig zijn. Als alles volgens plan verloopt komt de musical ook in Nederland.
Sophie is dol op mysteries, ook in het dagelijks leven. Er zijn altijd zaken waar je je hoofd over kunt breken en waar je nooit een gedegen antwoord op krijgt. Met een thriller weet je als lezer dat je honger naar de oplossing , na uren puzzelen en verbanden leggen, uiteindelijk in het plot duidelijk gestild word. Het is je beloning als lezer waar je zo naar smacht als je aan het lezen bent, 
Haar moeder schreef ook, met name kinderboeken, maar meer als hobby. Zodra ze tijd had, ging ze schrijven. Wat je ouders doen, laat je als kind zien dat dat een mogelijkheid is om zelf ook te gaan ontplooien. Het schept mogelijkheden en je leert ervan.
In haar nieuwste boek;”Heb jij haar gezien” beschrijft ze een luxe resort in Amerika, Arizona Dit resort is ontstaan uit twee resorts die ze zelf heeft bezocht tijdens haar werk en met haar gezin tijdens een vakantie. De kristalgrot bestaat dus echt, inclusief de zilveren pot. Sophie heeft zelfs de briefjes gelezen die er in zaten, maar was erg teleurgesteld. De mensen zijn niet origineel en beschrijven niet in details wat er nou precies aan de hand is....Erg jammer voor een nieuwsgierige auteur.

Zo'n welnessresort is volgens Sophie een goede plek voor een thriller, de tegenstrijdigheden creëren een geweldige sfeer. Aan de ene kant zijn er mensen die genieten van heerlijke massages, terwijl de ander in angst rond loopt. 
Aangezien Cara, hoofdpersoon in het boek, Brits is en in Amerika op vakantie gaat, was dit voor haar de mogelijkheid om de cultuurverschillen te beschrijven.
De media speelt in haar boek ene grote rol. De manier waarop zij invloed uitoefenen op het rechtssysteem is bizar.
Het schrijven van een boek gaat bij Sophie erg planmatig, zelf noemt ze zich een verhaalarchitectuur, dat klinkt spannender dan werken met een planning. Structuur is erg belangrijk tijdens het schrijven, de hoofdstukken worden vooraf al ingedeeld en zo ontstaat er een draft van ongeveer 100 bladzijden, die daarna verder uitgewerkt worden. Vaak weet ze al hoe het afloopt en hoe het plot in elkaar zit, ze dient dan alleen nog daar te komen. 
Melody is geïnspireerd op de zaak van Casey Anthonie, haar moeder had haar niet als vermist opgegeven, dat deed haar oma pas een maand later.

Na het interview kwam Isa Maron aan het woord, zij sprak over “De schaal van het kwaad” dit is bedacht door een Amerikaanse psycholoog en geeft gradaties aan van het kwaad die in de rechtszaal gebruikt kunnen worden om de hoogte van de straf te bepalen. Het is verdeeld in 22 stappen, van dood door zelfverdediging tot aan een sadistische moordenaar, die zijn slachtoffers eerst martelt voordat hij ze afslacht. Via deze link vindt je hier meer info over: http://bigthink.com/the-voice-of-big-think/michael-stone-explains-his-scale-of-evil
Op de schaal van het kwaad komen niet veel vrouwen voor, de meeste moordenaars zijn mannen. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Wat zou er met de schaal gebeuren als er geen mannen meer zijn? Dat is een vraag die Isa het publiek meegeeft.
Volgens Isa Maron zijn de mannen bang, omdat ze door hebben dat ze nutteloos zijn. We kunnen wel zonder de mannen tegenwoordig, maar het is wel leuk om er een paar te houden, bijvoorbeeld voor de vrijdagavond! 

Janneke Siebelink ging vervolgens in gesprek met de auteurs en legde ze een aantal quotes en vragen voor om op te reageren. De dames waren het niet altijd met elkaar eens en dat leverde een mooie discussie op. 
Zo wil Sophie mannen en vrouwen niet in aparte hokjes stoppen. Zij vind dat mannen en vrouwen net zoveel kunnen en dezelfde angsten hebben. Verder hoopt ze dat de jeugd meer gaat lezen in plaats van foto's posten op instagram.
Simone van der Vlugt denkt dat er altijd wel een groep blijft bestaan die niet aan het lezen te krijgen zijn. De kleine groep die er wel voor te porren is, dienen we vast te grijpen en een boek in de handen te duwen.
Inge Ipenburg wilde van het publiek weten of er gekeken wordt naar wie boek geschreven heeft, een man of een vrouw en of dat de keuze van het boek uitmaakt. Het antwoord was een NEE, het maakt ons niet uit of een man f vrouw een boek geschreven heeft. Wat uitmaakt is het thema waar het over gaat, volgens Sophie, en dat kan ik alleenmaar beamen.

Na deze discussie was er gelegenheid om deel te nemen aan een rondleiding over de AD redeactie. Zelf heb ik deze tijd gebruikt om wat te kletsen met mede thrillerliefhebbers en een praatje aangeknoopt met de auteurs. Ook was er de mogelijkheid om je boek door Sophie Hannah te laten signeren. Dit alles was onder het genot van een drankje en een hapje.

Het was een zeer geslaagde middag en een goed begin van 2018 op thrillergebied! 
 

Lilian

Sophie Hannah in Rotterdam

Een collage van een zaterdagmiddag in Rotterdam bij de krant AD waar Sophie Hannah geinterviewd werd door Janneke Siebelink en ook Nederlandse thrillerschrijvers waren als Simone van der Vlugt, Isa Maron en Inge Ipenburg. Een zeer leuk opgezette middag met veel leuke bloggers, auteurs en vooral leuke en mooie gesprekken. Wel veel te kort! Het had voor mij nog zo een dik half uur verder gemogen.
Voor deze zondag een snelle collage zonder fotobewerkingen nog. Maar ik denk dat het plezier wel van de foto's afstraalt..
 

De boekenkast van... Floortje Zwigtman

 Floortje Zwigtman (1974) debuteerde in 2001 met Spelregels, een jaar later volgde het spraakmakende Wolfsroedel. Haar passie voor negentiende-eeuws Londen kon ze kwijt in de trilogie Een groene bloem, waarvoor ze een aantal jaren onderzoek deed. Zwigtman ontving voor haar boeken vele prijzen, waaronder de Gouden Uil en de Gouden Zoen.
Wat heeft deze auteur zelf in haar boekenkast?


*Hoe divers is jouw boekenkast?

Behoorlijk divers! Op de bovenste plank van deze kast staat de non-fictie die ik voor mijn plezier of uit nieuwsgierigheid lees. Vooral verbaas-boeken, bijvoorbeeld over de wonderbaarlijke wereld van dieren en planten, monografieën over gekke maar fascinerende onderwerpen als kleuren, de stem of zelfs curry, boeken over Neanderthalers, ontdekkingsreizigers of UFO-believers…. Daaronder staat de fictie: Nederlands-, Engels- en Duitstalig. Als het even kan, lees ik een boek in de oorspronkelijke taal. Ik ben nu ook Spaans aan het leren, dus binnenkort verschijnen er ook Spaanse boeken op deze plank. De plank daar weer onder, is gevuld met research voor toekomstige romans: ooit wil ik eens een roman schrijven die in het Moorse Andalusië speelt en dus verzamel ik daar alvast boeken over, onder andere een heel fraai standaardwerk dat ik voor een prikje op internet heb gevonden… Verder rusten hier mijn volgeschreven notitieboekjes uit. Elke roman schrijf ik eerst met de hand, liefst in mooie, handzame opschrijfboekjes die altijd in een tas passen. Als ze vol zijn, komen ze hier terecht. De onderste plank is gevuld met boeken die ik gebruik bij de roman die ik op dit moment aan het schrijven ben en die zich afspeelt in het oude Rome. Die onderste plank heeft de neiging zich te vullen met meer boeken dan er eigenlijk op passen, maar ook op de bovenste planken staan de boeken vaak twee rijen dik.

*Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?

Kijk eens: wat denk je? ;-)
Ooit waren mijn boeken wel volgens een systeem geordend, maar plaatsgebrek heeft daar een eind aan gemaakt. Ik ben een book hoarder. Er staan nog zo’n vijftien boekenkasten in huis… ook allemaal barstensvol! Als het te erg wordt, houd ik opruiming, maar meestal ontbreekt de tijd.

Before they pass away  bovenin



*Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?

Ik houd erg van bijzonder geïllustreerde boeken. Before they pass away van Jimmy Nelson is zo’n boek, vol met foto’s van bedreigde volken in schitterende kleuren. Het heeft een ereplekje in de kast in mijn vakantiehuis. Verder vind ik Zijde van Alessandro Baricco met illustraties van Joelle Dreidemy een prachtboek. En ook een geïllustreerde versie van Krabat van Otfried Preussler is zo’n tentoonstellingsboek dat regelmatig op een standaard wordt gezet.

*Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?

Niet in deze kast. Waar heb ik het ook alweer gelaten???

*Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?

Zo één à twee keer in het jaar maak ik een kritische ronde langs mijn boekenkasten. De boeken waarvan ik zeker weet dat ik ze niet nog eens ga lezen, gaan dan naar het antiquariaat. Herleeswaarde is het bewaarcriterium.

*Lees je veel?

Elke dag, voor werk en voor plezier. Omdat ik historische romans en non-fictie schrijf, besteed ik erg veel tijd aan research. En daarnaast lees ik graag romans, uit liefhebberij, maar ook omdat sommige boeken je aan het schrijven zetten. Die zijn zo mooi geschreven: dat wil jij óók!

*Waar lees je het allerliefste?

Heel decadent: in bed of op de sofa.

*Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?

Ronja de Roversdochter was een favoriet, net als de Paulus de Boskabouter-boeken van Jean Dulieu, allebei met schitterende illustraties van donkere wouden. Ik las veel uit de schoolbibliotheek, maar de echte favorieten heb ik later wel in de boekhandel opgespoord.

*Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?

O ja! Maar mijn ouders waren allebei al wat ouder, dus ik las de boeken van een vorige generatie: de avonturen van Bob Evers en zelfs de verhalen van W.G. van der Hulst. Pas op de basisschool heb ik Astrid Lindgren, Thea Beckman en Roald Dahl ontdekt.

*Leen je wel eens boeken uit?

Ja, maar alleen als ik weet dat ik ze terug krijg! Ik ben een nogal jaloerse boekbezitter. Ik gun ze niet zomaar iedereen!

Column Terrence Lauerhohn

De schrijver versus zijn huisdieren (op gezette tijden)

Een boek schrijven neemt veel tijd in beslag, wat mijn huisdieren slechts tijdelijk kunnen verdragen. Toegegeven, in hun belevingswereld zit de baas erg vaak als een zombie op de bank, met een ding (laptop) op zijn schoot, waaraan niks te zien is en wat voor hen totaal nutteloos is. Waar je niet eens mee kan kroelen en wat evenmin terug kroelt. Dus ik kan begrijpen dat ze menen dat zij mijn aandacht meer verdienen dan het ding. Zij proberen dan ook op alle manieren waartoe ze in staat zijn, mijn aandacht voor het ding te verstoren.
Allowies
De eerste methode is er een die ze allemaal tot in de puntjes beheersen, de aandoenlijke methode. Kopjes geven, tegen me aan kruipen, een natte neus of aaiende snavel tegen mijn hand drukken, op mijn schoot kruipen; het zijn uiterst gewiekste manieren, waartegen ik weinig weerstand kan bieden. Al is het exploiteren van de aaibaarheidsfactor voor mijn papegaai nogal moeilijk omdat Allowies (zo heet hij) meestal achter tralies zit, voor zijn eigen bestwil en onder andere om te voorkomen dat mijn twee katten, Ebbie en Solo, een kleurrijk maaltje in hem zien.
Ebbie en Solo
Hij hanteert daarom graag en vaak een tweede en zeer eigen methode om alle aandacht op te eisen. Daar zijn zelfs de allerbeste oordopjes ter wereld niet tegen bestand, en slechts af en toe helpt een pinda om hem het zwijgen op te leggen, voor heel even.
Indien mijn trance alle gekroelde verleidingen en zijn gekraai overtreft, beheersen de katten nog een andere, redelijk trefzekere aanpak. Mijn broekspijpen zijn daar vooral de dupe van, en de huid op mijn benen.
Zeuren kan echter evengoed meehelpen mijn aandacht te verschuiven. En in zeuren is Shuffel, mijn hond, een kei. Naast me gaan liggen, mij met trouwe hondenogen aankijken en steeds zieliger gaan piepen, wekt mijn schuldgevoel, weet hij. Mocht dat toch niet
Shuffel
voldoende helpen, dan heeft hij nog een bal, die hij dan zogenaamd ineens kwijt is, waarna hij blaffend duidelijk maakt dat hij er erg graag mee wil spelen, samen met mij.
De enige vorm van verzet die doeltreffend is tegen de aandachttrekkerij van mijn huisdieren, is mijn hardnekkigheid. Maar vooral mijn katten zijn echter erg inventief. Zelfs de baas moet zo af en toe naar de wc, en ze weten dat ik dan vaak niet de moeite neem om de laptop even keurig af te sluiten.
Dat zijn momenten waarop zij een poging wagen mijn verhaal af te maken. Hun idioom is helaas erg beperkt, tot ttttttttttttttttttttttttttttt, of mmmmmmmmmmmm, of kkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkkk, of andere letterherhalingen die zes, zeven of meer regels doorgaan. Ze nemen niet eens de moeite om hun zinnen met een keurige punt af te sluiten. Ik bedank ze daarna wel met een aai over hun bol of achter hun oren voor hun bijdrage.
Gelukkig kan ik lezen en haal ik alle t’s, m’s, en k’s gewoon weer weg, waarna ik stoïcijns doorga met mijn eigen tekst.
Maar na een aantal uren sluit ik de laptop altijd af voor de rest van de dag en krijgt elk dier van mij meer dan genoeg kroelen, volgt er een lange wandeling met Shuffel, en ‘s avonds dien ik met heel veel liefde een lekkere maaltijd voor iedereen in huis op. Vervolgens genieten zowel zij als ik van elkaars gezelschap, inclusief wederzijdse kroelen en dutjes op mijn schoot, terwijl Allowies tussen het oppeuzelen van een pinda door, mij zijn verhalen opdist. Hij lult als Brugman, maar gelukkig is hij op een gegeven moment ook wel uitgeluld en wijdt hij zijn aandacht daarna liever op wat er op tv te zien is.
De rust en vrede breken dan aan.
Totdat ik mijn laptop de volgende morgen weer op mijn schoot zet.

Foto’s van de daders (bijgesloten)
url website Terrence: http://www.123website.nl/lauerhohn


zaterdag 20 januari 2018

Het klagende lijk , aflevering 1

Haar bloed had het kookpunt bereikt.
Ze smeet haar stofdoek op de glazen salontafel en keek hem onbegrijpend aan, alsof ze in zijn ogen wilde lezen of hij het daadwerkelijk meende. Ongelofelijk hoe hij haar zonder blikken of blozen had beschuldigd.
Gefrustreerd knoopte ze haar schort open en hield het verfrommeld in haar handen tot haar knokkels wit zagen. Zwijgzaam en vol ongeloof bleef ze met wijd opengesperde mond tegenover hem staan.
Hij hield zijn handen strak in zijn broekzak en het was haar overduidelijk dat hij er stellig van overtuigd was dat ze schuldig was.
‘Je meent het echt hè?’ vroeg ze hem toen hij statig en met gestrekte rug tegenover haar bleef staan, wippend op zijn tenen.
‘Je denkt echt dat ik het heb gejat?’
Hij knikte bevestigend, wachtend op haar bekentenis.
Haar ogen waren rood doorlopen en woedend gooide ze haar schort in zijn gezicht. Ze verdiende het niet dat ze zich onterecht liet beschuldigen en ze was niet van plan te antwoorden. Hij moest beter weten. Hoelang werkte ze al niet voor hem? Hoe vaak had ze hem niet bijgestaan?
Ze draaide zich om en snelde de gang in, greep haar jas en tas en verliet de villa met snelle tred. Met een harde knal viel de voordeur achter haar dicht en stevende ze af naar haar auto. Vol gas stuurde ze haar blauwe kever over het grindpad linksaf de straat in. Weg van hem en weg van zijn woning om vervolgens nooit meer terug te keren. Dat wist ze zeker. Geen één voet, geen dikke teen die nog de drempel van zijn woning zou aanraken. Hij zoekt het maar uit! Ze was tot op haar bot geraakt. Elk haar op haar hoofd had hij gekrenkt.
Haar gezicht moet boekdelen hebben gesproken toen ze haar schoenen in een hoek trapte en de autosleutels op de keukentafel smeet.
‘Wat is er aan de hand?’
Peter vouwde de krant op.
‘Waar is Sjoerd?’ snauwde ze in plaats van antwoord te geven.
‘Boven, huiswerk maken. Wat is er gebeurd?’
Lyla bekoelde zichtbaar, zakte plomp in de rode versleten sofa en gooide haar vermoeide benen op de eiken salontafel. Haar handen klemde ze strak om de met stof bekleedde brede leuning en ze haalde een keer diep adem. Ze was blij dat Sjoerd op zijn kamer zat. Zijn opvliegende temperament zou haar nu niet helpen. Het rood van haar woede was nog te zien tot achter haar oren.
Ze vertelde wat er zojuist was voorgevallen en dat ze daarom zo vroeg thuis was gekomen. Opgelucht dat het eruit was keek ze hem afwachtend aan, maar het bleef bedenkelijk stil.
Hij wist doorgaans elke situatie te relativeren en haar van adviezen te voorzien, maar had daarvoor kennelijk bedenktijd nodig. Misschien was haar normaal gesproken rustige karakter ook wel de reden waarom ze na veertien jaar nog steeds werkzaam was voor Hennie. Al had Hennie niet altijd evenveel tact en kon hij behoorlijk arrogant overkomen, ergens mocht ze zijn houding wel.
Peter had haar er dikwijls op gewezen dat Hennies zaken niet de hare waren en ze zich er niet mee diende te bemoeien. Distantiëren en focussen op je taak, zei Peter altijd. Dat was na vandaag dan wel even wat anders. Immers ging het haar dit keer wel aan.
Wat haar eigen persoontje betrof had Hennie haar nog nooit een strobreed in de weg gelegd. Hij was altijd tevreden over haar werk, betaalde haar op tijd en zelfs goed. Dat ze soms informatie opving dat haar niet aanging, wist ze meestal feilloos te negeren.
Hij had haar nu beschuldigd van iets wat ze niet had gedaan. Dat ging haar te ver en ze kon het niet over haar kant laten gaan. Het had kwaad bloed gezet.
‘Waarop is zijn verdenking gebaseerd?’ vroeg Peter opeens.
Lyla haalde haar schouders op.
‘Je moet het vanuit zijn positie bekijken.’
Nu fronste ze haar wenkbrauwen. ‘Hoe bedoel je’, snauwde ze niet begrijpend.
‘Zoals ik het zeg’, zei Peter. ‘Hij is kennelijk geld kwijt en vraagt zich af wie in de gelegenheid is geweest het weg te nemen.’
Leuk vond ze zijn antwoord niet, maar er zat een kern van waarheid in. Hennie kreeg niet veel mensen over de vloer terwijl zij er dagelijks was. Dat hij haar als eerste zou verdenken was daarom misschien niet eens zo onlogisch. Er was maar één probleem, ze had het niet gedaan! Dat hij haar vrijwel direct beschuldigd had, in plaats van te vragen, deed haar adrenaline opnieuw stijgen. Hij had het met haar kunnen bespreken in plaats van haar direct te beschuldigen.
‘Misschien moet je er een nachtje over slapen en morgen terug keren.’
‘Voor wat?’ schoot Lyla in de verdediging. Ze wilde die akelige egoïstische zelfingenomen man nooit meer zien.
Peter knikte een keer met zijn hoofd en glimlachte geruststellend.
Toen de stilte bleef, bedacht ze dat hij weleens gelijk kon hebben. Zoals altijd. Uitpraten was nog altijd het beste. Ze zou erover denken, alhoewel haar gevoel nog steeds wat anders zei.
Een stevige borrel, dat was wat ze nu nodig had. Peter schonk haar een glas whisky in. Ze nam een grote slok en hoorde niet dat de voordeur in het slot viel.



Sjoerd greep een fiets uit het tuinpad en slingerde zijn been over het zadel. Zonder het zitvlak aan te raken trapte hij stevig door. Linea recta op zijn doel af. Wat dacht die idioot wel niet! Met zijn vingers strak om de handvaten geklemd probeerde hij zich te bedwingen. Hij had die man nooit gemogen, maar nu had die vent zijn moeder gekrenkt. Haar goede naam aangetast, besmeurd, door het slijk gehaald en haar verdriet bezorgd. Zijn weergaloze moeder.
Wie aan zijn familie kwam, kwam aan hem!
Met zijn gezicht op onweer sprong hij van zijn fiets en denderde deze tegen de beukenhaag bij de villa. Met zijn vuisten gebald en met grote passen stevende hij af op de voordeur. Hij was allerminst van plan om te praten. Opknopen moesten ze die kerel. Iemand moest hem een keer de waarheid zeggen. Wat? Laten voelen, bedoelde hij!


Hennie had zijn colbert aan de stoel gehangen en zijn boordknoopje geopend. Hij kroop achter zijn bureau en had de computer opgestart. Lyla zou wel bekoelen en hij besloot het maar even te laten rusten. Na zoveel dienstjaren had hij er wel vertrouwen in dat ze eruit zouden komen. Hij moest haar gewoon even de tijd geven. Er was nog nooit een probleem geweest dat ze niet te boven waren gekomen. Hij hield veel van haar toch moest ze toegeven dat ze fout zat. Anders was hij genoodzaakt deze week nog aangifte te doen bij de politie.
Hij nam zijn paperassen en begon te tikken aan het zoveelste bezwaarschrift dat hij nog van plan was in te dienen tegen de gemeente. Het complete dossier bevatte reeds aardig wat pagina’s. Toen hij toentertijd de vrijstaande villa had gekocht was hem verzekerd dat er nooit aan de achterkant zou worden gebouwd. Nu had de gemeente bekend gemaakt dat ze de braakliggende grond gingen gebruiken om er een nieuw sportcomplex op te zetten met bijbehorende sportvelden. Het vrije uitzicht van de ongerepte natuur en de rust was hem heilig. Hij was niet van plan dat te laten verstoren door lelijke gebouwen, schreeuwende mensen en diverse tennisballen in zijn tuin. De voetballen van het jeugdige tuig uit de straat waren hem al een doorn in het oog.
Hij had nog maar één woord getikt, toen de deurbel ging. Het liefst negeerde hij het. Eigenlijk verwachtte hij dat Lyla was teruggekeerd om haar excuses aan te bieden. Hij vond het niet prettig dat hij uitgerekend haar op die toon had moeten aanspreken, maar het was voor hem onvermijdelijk geweest. De ontdekking van de diefstal was een grote schok, want zij was de enige die wist waar hij zijn spaargeld bewaarde. Het was geen groot bedrag, maar een principekwestie voor hem. Als ze had gevraagd om geld te mogen lenen dan had hij haar dat met liefde voorgeschoten. Weliswaar met enige rente, maar desalniettemin was wegnemen en toe-eigenen het domste wat ze had kunnen doen. Hij was bereid, wanneer ze zou bekennen, de politie erbuiten te houden en een regeling onderling te treffen. Daar waren ze immers te lang vrienden voor.
Toen hij de voordeur met een krachtige zwaai opende, zag hij tot zijn verbazing echter niemand. Hij keek nog een keer langs de beukenhaag van zijn oprit en zag niets anders dan een leeg eierdoosje bungelen tussen de takken. Hij was wederom slachtoffer geworden van baldadige jeugd. Bij het sluiten van de deur droop het eigeel naar beneden over het gietijzeren beslag. Hij besloot dit keer niet te reageren en zich een keer niet van zijn arbeid te laten afleiden door onbenullig kattenkwaad.
Zowel de klok in de keuken als zijn rammelende maag gaven aan dat het etenstijd was. Hij dekte de tafel voor zichzelf en besloot de rest van de avond te besteden aan zaken die hij nog diende af te ronden. Net op het moment dat hij zijn bestek in zijn handen had genomen ging opnieuw de deurbel. Hij schoof zijn stoel achteruit en liep snel naar de voordeur. Dit keer zou hij de rotjongens niet de gelegenheid geven weg te rennen.
Met een enorme zwaai gooide hij de voordeur open.
‘Sjoerd!’ riep hij verbaasd.
Meer kon hij niet zeggen. Twee handen omklemden zijn hals en hij werd achteruit de gang ingeduwd. De ogen van Sjoerd spuwden vuur. De greep om zijn keel werd pijnlijk en happen naar lucht bemoeilijkt. Hij probeerde zich uit zijn benarde positie te bevrijden. Hij greep de handen van Sjoerd, maar ze waren te sterk. Krachtig belandde hij tegen de muur. Geen enkele kant kon hij nog op. Langzaam gleed hij met zijn rug tegen de muur naar beneden. Eenmaal liggend op de grond had Sjoerd hem eindelijk losgelaten.
Hennie schraapte zijn keel.
‘We kunnen er toch over praten?’ smeekte hij bijna, toen hij zag dat Sjoerd hem wilde stompen. Hij was niet opgewassen tegen het lichamelijke geweld dat hem overmeesterde.
‘Je vermoordt mij nog’, stammelde hij terwijl hij langzaam een krachtige vuistslag incasseerde.
‘Nou, daar missen we dan niets aan!’ schreeuwde Sjoerd vol in zijn gezicht.

                                    *****

Marco liep te ijsberen in zijn woning tot moeder er bijna een zenuwinzinking van kreeg. Stom, stom, stom riep hij aldoor tegen zichzelf. Hij sloeg daarbij met zijn handpalm kleine korte tikjes op zijn voorhoofd. Hoe kon hij zo stom zijn.
Hij was de bladhark vergeten. Die, die hij deze morgen nog had gebruikt. Hoe kon hij zo stom zijn om dat te vergeten? Hij vergat nooit iets. Nooit!
Moeder probeerde hem vergeefs te kalmeren.
‘Je kunt morgen toch langs de villa rijden en de hark ophalen?’
Structuur en regelmaat. Alles moest gewoon kloppen. Morgen was te laat. Hij nam de hark altijd mee als hij de volgende dag naar Keemers moest. Niet morgen, vandaag.
Vandaag, vandaag, vandaag.
Krachtig schudde hij zijn hoofd.
‘Ga nu maar eerst rustig slapen...’
Marco sloeg zijn handen op zijn oren. Dat was niet de oplossing! Hij wilde het niet horen.
Met zijn grote sterke handen duwde hij zijn moeder opzij en stoof de achterdeur uit. Onmogelijk dat zo’n klein iel vrouwtje een boom van een kerel kon tegenhouden, ze moest hem laten gaan.
Hij trapte zijn fiets door de sterke wind. Herfstbladeren waaiden op.
Bladhark, bladhark, bladhark.
Op de openbare weg kon hij het blad nog wel zien liggen, dat was immers niet zijn taak. Maar op het erf van Hennie zou je geen blad tegenkomen als het aan hem lag. Al kreeg hij niet betaald, hij nam zijn werk als tuinman erg serieus. Er was geen betere tuinman te vinden dan hij.
Hij plaatste zijn gammele fiets op de oprit en liep naar de voordeur. De moderne buitenlamp met voeler sprong aan toen hij in het vizier van het oog kwam en het felle licht verblindde hem. In een reflex hield hij zijn arm voor zijn ogen en drukte op de deurbel. Niets. Het leek wel alsof de deurbel het niet deed. Hij drukte nog een keer, en nog een keer en nog een keer. Hij legde zijn oor te luister. Absolute stilte. Toch wist Marco zeker dat Hennie thuis was. Nog vijf minuten bleef hij roerloos voor de deur staan klappertanden. Hij trok de kraag van zijn jas omhoog en stopte zijn ijskoude handen in zijn jaszakken.
Hij moest toch echt de bladhark hebben.
Er werd niet opengedaan.
Marco besloot naar het schuurtje aan de achterzijde te lopen. Langs het stenen pad met smalle border liep hij naar achteren, waar hij de schuurdeur opende en door het licht, komende vanuit de woning, zijn bladhark zag staan. Of Hennie kon waarderen dat hij ongevraagd de schuur in was gelopen wist hij niet, maar het was zijn bladhark. Zijn bladhark en hij had die morgen nodig.
Toen hij het schuurtje wilde verlaten hoorde hij een hoop kabaal. Angstvallig bleef hij met samengeknepen billen staan. Muisstil. Hij hield zelfs zijn adem in. Zijn handen stevig geklemd om de steel van de hark en met strak dichtgeknepen ogen verroerde hij geen vin.
Zijn tanden drukte hij bijna pijnlijk op elkaar toen hij zijn ogen, na enige tijd voorzichtig durfde te openen. Door een kiertje zag hij een schim. In het licht van de woning zag hij een duidelijk postuur. Heel duidelijk zelfs.
Hij zag hoe de terrasdeuren zachtjes dichtgetrokken werden en hoe de persoon verdween over het pad waar hij even daarvoor had gelopen. Hij wist niet hoelang hij nog in het schuurtje had gestaan. Totaal verdoofd. Angstig. Bang dat Hennie naar buiten zou komen en hem zou betrappen. Hij wilde naar huis, naar mama.
Toen de kust veilig leek verliet hij met bonkend hart de schuur. Hij plaatste zijn linkerhand boven zijn oog tegen het glas en tuurde naar binnen. Grote snotter! Hij schrok zo hevig dat hij de hark liet vallen en struikelend naar zijn fiets rende. Dit was niet goed.
Alsof zijn leven ervan afhing fietste hij naar huis. Bang maar ook kwaad. Woede, allerlei emoties waar hij niet mee om kon gaan. Huilend en met een pijnlijk hart sloot hij zich op in zijn slaapkamer. Hij wilde alleen zijn en kon geen woord meer uitbrengen. Hier was hij veilig. Veilig bij mama. Hij kroop onder de lakens en trok de dekens zo ver over zijn oren dat de buitenwereld er niet meer toe deed.


Lyla sliep als een roos.
Ze was die nacht maar één keer wakker geworden, maar was vrijwel direct weer in slaap gevallen. Het gesprek met Peter had haar opgelucht waardoor een goede nachtrust haalbaar was. Geen gepieker en woede. Wel had ze samen met Peter enkele vragen op papier gezet en ze zou, voordat ze deze ochtend zou aanvangen met haar werkzaamheden, dit met Hennie bespreken.
Ze zou terugkeren naar de villa, ondanks dat ze plechtig besloten had nooit meer één teen over de drempel te steken.
Ze sloeg haar duster verder dicht, zuchtte en schudde haar hoofd vol ongeloof bij het zien van het aanrecht. Glimlachend zei ze tegen zichzelf dat die jongen het nooit zou leren. Ze veegde de broodkruimels met een vaatdoek in de wasbak en het gebruikte broodmes met klodders pindakaas plaatste ze in de vaatwasser. Sjoerd was al vroeg naar school vertrokken.
Peter kwam de keuken binnen en klopte zijn vrouw een keer speels tegen haar billen.
‘Moet ik je even brengen?’ vroeg hij bezorgd. ‘Ik wil ook wel mee naar het gesprek.’
Lyla schudde zachtjes haar hoofd. Ze had er alle vertrouwen in en kuste Peter dankbaar op zijn wang.
Sjoerd was weggefietst. Hij zat nog vol adrenaline en wilde de fietstocht benutten om zijn hoofd te legen. Gisteren had hij de villa woedend verlaten. Nu was hij er weer langs gefietst en was even blijven staan. Hij bleef naar de voordeur staren en zag geen beweging. Een serene rust kwam over hem.
Met een kleine glimlach en trots op zijn actie van gisteren, fietste Sjoerd uiteindelijk door.
Hij was vanochtend bewust vroeg weggegaan om zijn moeder te ontlopen. Hij wilde elke confrontatie momenteel vermijden. Al had hij niet het idee dat ze hem gisterenavond hadden gemist.
Natuurlijk had hij thuis niets gezegd. Ze wisten niet eens dat hij het gesprek had gehoord en zouden zijn daad nooit goedkeuren.
Soms moet het gewoon met de vuist. Hij was trots op zichzelf.
Even later reed Lyla met opgeheven hoofd naar de villa en parkeerde haar auto op de oprit.
Als kind vond ze de villa al adembenemend. Toen woonde de wethouder van de Kolm er nog met zijn vrouw. Pas toen Hennie er kwam te wonen en Lyla een vacature had gelezen dat hij iemand zocht voor het huishouden, had ze geen seconde getwijfeld. Het was voor haar de ultieme kans de woning eens vanbinnen te bekijken. Tot haar verbazing werd ze echter aangenomen. Ondanks al het commentaar vanuit haar omgeving had ze hier nooit spijt van gehad.
Toen ze vlakbij de voordeur was, kraakten de eierschillen onder haar schoenen. Een diepe zucht bij het zien van de extra werkzaamheden glipte over haar lippen. Ze draaide de sleutel in het slot en voelde haar hart bonken. Ze voelde zich enigszins opgelaten omdat ze niet kon inschatten hoe Hennie zou reageren na haar reactie van gisteren. Nog nooit eerder had ze zich zo laten gaan en haar emoties laten overheersen. Ze was duidelijk zenuwachtig.
Het was stil in de woning en ze riep zijn naam meerdere keren luid. Toen hij niet reageerde hing ze haar jas aan de kapstok en liep naar de keuken.
De vuile vaat stond op het aanrecht en Hennie was nergens te bekennen. Aan de ene kant was ze opgelucht, want het stelde het gesprek uit. Aan de andere kant bevreemde het haar.  Op dit tijdstip zou Hennie normaal gesproken al hebben ontbeten, maar een ontbijtbordje miste op de keukentafel. Ze schudde zachtjes haar hoofd toch besloot ze haar handtasje in de kelderkast te plaatsen en aan het werk te gaan. Door het kleine keukenraampje klopte ze haar stofdoek uit. Bovendien vond ze frisse lucht wel prettig als ze aan het werk was. Ventileren en de frisse buitenlucht naar binnen halen, heerlijk.
In de gang riep ze nog een keer naar boven, in de veronderstelling dat Hennie zich had verslapen. Ze kon zich niet heugen wanneer dat was gebeurd, maar kon ook geen andere reden bedenken voor Hennies afwezigheid. Zijn auto stond namelijk op de oprit en een fiets was niet het vervoersmiddel dat door hem werd gebruikt.
Pas toen ze de deur naar de woonkamer opende kreeg ze de schrik van haar leven. Het werd haar opeens pijnlijk duidelijk waarom ze geen antwoord had gekregen.
‘Hennie!’ sloeg ze haar handen voor haar mond.
Ze snelde naar hem toe en schudde nogal hardhandig aan zijn schouder.
‘Hennie, zeg eens wat!’
Enkele ferme tikken in zijn gezicht deden hem niet ontwaken. Dat hij koud aanvoelde en er grauw uitzag, drong pas tot haar door toen ze steevast geen reactie kreeg of beweging waarnam.
‘Hennie!’ deed ze nog een laatste wanhopige poging, maar ze wist dat ze te laat was. Alsof ze doden tot leven kon roepen knielde ze naast hem en wiegde hem. Met zijn hoofd op haar gehurkte knieën, liet ze haar tranen de vrije loop. Ze kon het niet helpen, maar de tranen vielen op Hennies verstijfde gezicht. Ze bleef zijn naam maar roepen, maar haar stem verloor kracht. Op het witte tapijt lag een enorme hoeveelheid opgedroogd bloed.
Ze snoot haar neus in een papieren zakdoek en streek met het vol gesnotterd papiertje over haar natte wangen. Een diepe zucht gleed hakkelend over haar lippen. Daarna nam ze de telefoon van de salontafel. Al snikkend en hyperventilerend lukte het haar om hulp te vragen. Het wachten duurde alleen zolang en de aanblik van zijn grote dode ogen werden ondragelijk. Misselijk werd ze ervan.
Ze zette de voordeur op een kier voor de hulpverlening om vervolgens kokhalzend naar de keuken te lopen in afwachting van hulp.
Ze kreeg het beeld van een lijkwitte Hennie maar niet van haar netvlies.


Intro Klagend lijk


Thriller Top Tien week 3

De 3e Thriller Top Tien van deze week. en zowaar zien we opeens wat wisselingen deze week. Zo komt op nummer drie met stip Het meisje in het ijs binnen. Een terechte plek en hij mag zelfs wel hoger. Een heerlijke thriller, waar je gerust je boekenbon voor kan gaan inleveren.


1
Dan Brown
Oorsprong
Waar komen we vandaan en waar gaan we naartoe? Thriller met Robert Langdon in de hoofdrol. Paperback versie.
Luitingh-Sijthoff - € 24,99 - ISBN 9789024576791

Oorsprong' is de nieuwe Robert Langdon-thriller van Dan Brown. 'Oorsprong' speelt zich af in Madrid, Barcelona, Bilbao en Sevilla, zit vol moderne kunst, innovatieve technologie, geschiedenis en architectuur en draait om de belangrijkste vragen ooit: die naar onze herkomst en onze toekomst.

Bilbao, het Guggenheim. Robert Langdon, hoogleraar kunstgeschiedenis en symboliek, is te gast bij de spectaculaire onthulling van Edmond Kirsch' ontdekking. Kirsch, een wereldberoemde, controversiële miljardair en futurist, claimt dat zijn ontdekking de wetenschap voor altijd zal veranderen, maar de onthulling ontaardt in chaos. Langdon weet ternauwernood te ontsnappen samen met Ambra Vidal, de elegante museumdirecteur.

Ze vinden tegenover zich een bijna alwetende vijand met banden naar het Spaanse koningshuis en moeten, vertrouwend op hun gebundelde kennis, in een race tegen de klok symbolen, moderne kunst, extreme religies en verborgen geschiedenissen weten te doorgronden om Kirsch' schokkende geheim te ontsluiten. En de adembenemende waarheid die ons tot nu toe is ontgaan, onder ogen te zien…

2
Suzanne Vermeer
Winternacht
Psychologe Karin (35) ontmoet haar biologische vader en raakt betrokken bij de verdwijning van een 5-jarig meisje.
A.W. Bruna - € 15,00 - ISBN 9789400508422

Psychologe Karin ter Duin krijgt op haar vijfendertigste te horen dat ze is geadopteerd. Haar biologische vader ligt op sterven en wil haar nog eenmaal zien, en dus vertrekt Karin samen met haar dove zoontje Sam naar de Canadese stad Ottawa. Op de dag van aankomst heeft echter niemand tijd voor haar. Iedereen is in rep en roer omdat een meisje uit The Glebe, de wijk waar haar familie woont, wordt vermist.

De vijfjarige Liv Tremblay was met haar ouders en broertje aan het wandelen in een nabijgelegen natuurpark toen ze in een moment van onoplettendheid verdween. Voordat ze het goed en wel in de gaten heeft, raakt Karin betrokken bij de zaak. En in de weken die volgen, verdwijnen er nog meer kinderen…


3
Robert Bryndza
Het meisje in het ijs
Inspecteur Erika Foster leidt een moordonderzoek terwijl de aandacht van de moordenaar steeds meer naar Erika verschuift. Thriller.
Boekerij - € 15,00 - ISBN 9789022582022

Haar ogen zijn wijd open. Haar lippen iets uiteen, alsof ze nog iets wil zeggen. Haar lichaam bevroren in het ijs. En ze is niet de enige...

Als het lichaam van een jonge vrouw wordt gevonden in een park in Zuid-Londen, wordt inspecteur Erika Foster ingeschakeld om het moordonderzoek te leiden.

Het slachtoffer, de mooie, jonge en rijke Andrea Douglas-Brown, leek het perfecte leven te leiden. Haar vader is een belangrijk en invloedrijk man, haar verloofde een gerespecteerd zakenman. Toch lijken er duistere geheimen te zijn. Werden die het meisje fataal?

Als Erika dichter bij de waarheid komt, verschuift de aandacht van de moordenaar naar Erika zelf, wier laatste zaak verkeerd afliep. Zo verkeerd zelfs dat haar eigen man om het leven kwam. Terwijl haar politiecarrière aan een zijden draadje hangt, moet Erika haar eigen angsten overwinnen om een wrede moordenaar te slim af te zijn - voordat het te laat is.
Onze recensie


4
David Lagercrantz
De man die zijn schaduw zocht
Lisbeth Salander zit gevangen en wordt steeds ernstiger bedreigd door bendeleidster Benito. Millennium deel 5.
Signatuur - € 22,50 - ISBN 9789056725716

Lisbeth Salander zit voor een korte periode in de gevangenis. Ze probeert zich zoveel mogelijk afzijdig te houden van haar medegevangenen om conflicten te vermijden. Wanneer ze het toch opneemt voor een jonge vrouw uit Bangladesh in de cel naast haar, wordt ze onmiddellijk uitgedaagd door de bendeleidster Benito.

Holger Palmgren bezoekt Lisbeth en vertelt haar dat hij documenten heeft ontvangen over hoe slecht ze als kind door de autoriteiten is behandeld. De sporen leiden naar een zekere Leo Mannheimer, partner van een welgestelde effectenhandelaar. Hoe is zijn verleden verbonden aan dat van haar? Lisbeth vraagt Mikael Blomkvist, zonder verdere toelichting, onderzoek naar deze Leo te doen. Ondertussen worden de dreigingen van Benito en haar bende aan Lisbeths adres steeds serieuzer.

Onze recensie

5
David Baldacci
Eindspel
Will Robie en Jessica Reel zoeken 'Blauwe man', hun verdwenen baas. Dat blijkt levensgevaarlijk.
A.W. Bruna - € 21,99 - ISBN 9789400507562

Will Robie's baas, codenaam Blauwe Man, wordt vermist. Sinds hij op vakantie is gegaan in een afgelegen streek in de staat Colorado, heeft niemand hem meer gezien of iets van hem gehoord.

Samen met zijn vaste partner Jessica Reel gaat Robie op onderzoek uit en komt terecht in een plattelandsstadje met talloze problemen: een reeks moorden, aan drugs gerelateerde criminaliteit en geweld van een groep blanke racisten. Of de verdwijning van Blauwe Man met een van deze zaken te maken heeft, is echter onduidelijk. En langzaam maar zeker dringt tot Robie en Reel door dat ze van geluk mogen spreken als ze het er levend van afbrengen. Met of zonder Blauwe Man.

6
Karin Slaughter
Goede dochter
28 jaar na een aanslag waarbij haar moeder stierf, is advocate Charlotte getuige van een tweede aanslag. Thriller.
HarperCollins Holland - € 19,99 - ISBN 9789402726800

Achtentwintig jaar geleden: het zorgeloze leven van zusjes Charlotte en Samantha Quinn en hun ouders wordt wreed verstoord door een gruwelijke aanslag. Hun moeder verliest daarbij het leven en hun vader wordt nooit meer de oude.

Achtentwintig jaar later: Charlotte - de klassieke 'goede dochter' - is advocaat geworden, in de voetsporen van haar vader. Dan is ze getuige van een nieuwe aanslag, en de details van het misdrijf halen de herinneringen naar boven die ze zo lang heeft geprobeerd te onderdrukken. Want de schokkende waarheid wil niet langer begraven blijven.



7
Lee Child
Nachthandel
Jack Reacher gaat op zoek naar de eigenaresse van een wel heel bijzonder sieraad.
Luitingh-Sijthoff - € 19,99 - ISBN 9789024578542

Advies: leg Reacher geen strobreed in de weg. Jack Reacher maakt een wandelingetje in een stad in de Amerikaanse Midwest. In de etalage van een pandjeshuis valt zijn oog toevallig op een sierraad, een kleine damesring van de militaire academie West Point. Wie zou van zoiets afstand doen? Jack Reacher gaat op zoek naar de eigenaresse en laat zich niet dwarsbomen.

Lee Child is de internationale bestsellerauteur van de Jack Reacher-serie. Daarvoor ontving hij in 2013 de prestigieuze Diamond Dagger Award. Het negende boek 'One Shot' ('Voltreffer') en het negentiende boek 'Never go back' ('Ga nooit terug') zijn verfilmd met Tom Cruise in de hoofdrol.
Onze recensie

8
John Grisham
De oplichters
Drie rechtenstudenten met schulden vermommen zich als advocaat en nemen het op tegen de FBI. Thriller.
A.W. Bruna - € 21,99 - ISBN 9789400509122

Mark, Todd en Zola moeten hun studie afbreken, zich voordoen als beëdigde advocaten en het opnemen tegen een miljardair én de FBI. Het is de enige manier om onder hun schulden uit te komen en een dubieuze hedgefondsmanager te ontmaskeren.

Een spectaculair plan, met een bijzonder kleine slagingskans…

Onze recensie


9
Camilla Läckberg
Leeuwentemmer
Inspecteur Hedström duikt in een vermissingszaak. Zijn vrouw, auteur Erika Falck, onderzoekt een oude familietragedie.
Ambo l Anthos - € 19,99 - ISBN 9789041420145

In 'Leeuwentemmer', houdt de winter Fjällbacka in zijn greep. Inspecteur Patrik Hedström en zijn team zijn bezig met een vermissingszaak van een jong meisje, Victoria, die in een stroomversnelling raakt als ze gevonden wordt. Haar verwondingen laten zien dat ze ernstig is verminkt. Patrik vermoedt een verband met andere verdwijningen en hij moet alles op alles zetten om andere meisjes eenzelfde lot te besparen.

Tegelijkertijd verdiept Erika zich in een oude zaak, een familietragedie die eindigde met de dood van de echtgenoot. Ze probeert uit te zoeken wat er is gebeurd. Het lijkt erop dat het verleden zijn schaduw op het heden werpt.

'Leeuwentemmer' is de nieuwe thriller in de reeks over schrijfster Erika Falck en haar man, inspecteur Patrik Hedström.



10
De Waal & Baantjer
Een rat in de val
Bij het dreggen van de Singelgracht wordt een auto gevonden. Rechercheur Van Opperdoes en Jacob moeten op zoek naar de identiteit van de dode man die achter het stuur zit.
Lebowski - € 9,95 - ISBN 9789048811267

Tijdens een grote schoonmaak van de Amsterdamse Singelgracht stuit een grijper op een auto, die diep in de modder vastzit. Waarschijnlijk een oude auto die vanuit een parkeerplaats het water in is gegleden of geduwd, denkt men. Maar als de brandweer de auto uit het water takelt, blijkt het lichaam van een dode man nog achter het stuur te zitten.

Rechercheur Peter van Opperdoes en zijn trouwe collega Jacob ontdekken dat de eigenaar van de auto lang geleden als vermist is opgegeven. Maar is de inmiddels onherkenbare man in de auto wel de vermiste eigenaar? En wat doet die tas met vergane papieren en bankbiljetten in de kofferbak van de auto?

Het raadsel is compleet als blijkt dat de bestuurder niet verdronken is, maar hoogstwaarschijnlijk al dood was voor hij in het water terecht kwam. Van bedrogen echtgenotes tot de koerier van de onderwereld...Van Opperdoes en Jacob hebben geen idee waar ze het zoeken moeten in deze mysterieuze zaak.

Vijfde deel in de serie, waarvan tweemaal per jaar een deel verschijnt.