zaterdag 23 februari 2019

Belinda Aebi op de thee

Deze week hebben we Belinda Aebi op de thee. Belinda is een Vlaams auteur met oa mijn favoriet Troebel water. In 2018 kwamen Ademnood en Comeback uit.



1.  Wat is de mooiste plek die je ooit bezocht?

mooiste plekje: Civita di Bagnoregio in Italie of ‘De stad die sterft', een van de 100 meest bedreigde monumenten ter wereld. Ga erheen. Nu het nog kan. Als je er toekomt is er veel kans dat er een mistkring omheen hangt. Op dat moment voel je een rilling over heel je lichaam, je haren kruipen overeind en je krijgt een krop in je keel. Dit kàn niet echt zijn. De stad ‘zweeft’. 



2.   Wat is het meest bijzondere wat iemand ooit voor je deed?

Op 26 december 2004 had in Zuid-Oost Azie een tsunami plaats waarbij meer dan 200.000 mensen het leven lieten. Zeger Garré, mijn beste vriend en fotograaf, wilde samen met zijn vrouw ‘iets’ doen om de bevolking te helpen, meer bepaald de kinderen. Hij stelde voor om naar Indonesie te gaan om er een fotoboek te maken van portretten van getroffen gezinnen. Hij vroeg me of ik de begeleidende tekst wilde schrijven. Het boek kreeg de naam ‘Hello Mister’ (dat riepen de kinderen ginder naar hem). Het is een prachtig, maar tegelijk schrijnend boek geworden. We hebben het boek verkocht en met de opbrengst zijn we alledrie 2 jaar later teruggegaan naar het getroffen gebied (Banda Aceh) om schoolgerief en boeken voor de kinderen te kopen. Het was verrassend om te zien hoe ver de wederopbouw al gevorderd was, maar de meeste voldoening haalden we uit de dankbare gezichtjes en de brede lach van de kinderen. Mijn oudste dochter Sarah heeft mij naar aanleiding van deze actie ingeschreven voor ‘laureaat van verdienste' in de gemeente waar we toen woonden. Ze deed het zonder dat ik het wist. Ik heb de trofee ontvangen van het gemeentebestuur. Het heeft me erg aangegrepen. Ik vond het een heel mooi gebaar van haar. 


3. Wat is je favoriete snoep?

 Ik ben geen snoeper, maar iedere ochtend gaat er wel een stukje chocolade in de yoghurt met havermout; alleen ’s morgens heb ik behoefte aan iets zoets.
     Koekjes en desserts laat ik aan mij voorbij gaan, maar als er een zakje chips in huis is (zout of paprika), gaat dat eraan. Verslavend maar zo lekker, en als het op is, heb ik schuldgevoelens. 


4. Wat is jouw favoriete sprookje?

De film : ‘La vita è bella’ van Roberto Benigni. Grijpt naar de keel. Heel veel emotie. Een lach en een traan. Fantastisch hoe een vader door humor zijn zoontje doorheen de gruwel van de jodenvervolging loodst en hem voorhoudt dat de Holocaust maar een spel is. Een meesterwerk. 



5.  Welk beroep zou je weleens voor een week willen proberen?

Vroedvrouw; lijkt me heerlijk om kindjes helpen geboren te worden.

Stoel 7a van Sebastian Fitzek


Titel: Stoel 7a
Auteur: Sebastian Fitzek
Uitgeverij: The house of Books
Publicatiedatum: februari 2019
Recensie door: Tamara
Kraaien: 4,5

Mats Krüger, een ervaren en succesvolle psychiater, moet zijn vliegangst overwinnen als zijn hoogzwangere dochter Nele voor het eerst in jaren weer contact met hem opneemt. Na een cursus tegen vliegangst gaat Mats aan boord van de langeafstandsvlucht Buenos Aires - Berlijn. Al zijn angsten lijken voor niets tot een vreemdeling hem vertelt dat een van Mats' ex-patiënten zich ook aan boord bevindt. Iemand die hij ooit heeft bevrijd van moordlustige, gewelddadige fantasieën. En nu moet Mats zien te voorkomen dat hij de 600 passagiers en zichzelf niet mee de dood in jaagt...

“ Feli hing op, sloot het kastje en gooide gillend haar mobiele telefoon weg toen ze in de spiegel een gestalte zag die met een bijl in de hand achter haar de badkamer in was geslopen.”

Ik heb echt net letterlijk 5 minuten geleden dit boek dichtgeslagen en ben nog aan het bijkomen. Wát een verhaal!!!
Zoals ik eigenlijk van Fitzek gewend ben, begint het verhaal meteen met een gebeurtenis. Dit is wanneer de hoogzwangere Nele wordt ontvoerd en Mats wordt opgedragen het vliegtuig te laten neerstorten of zijn dochter wordt gruwelijk vermoord. Terwijl Mats zijn ex-geliefde, die op het punt staat te trouwen, om hulp vraagt, is hij zelf bezig om het mysterie op te lossen. Wie is zijn afperser, waarom moet hij dit doen en bovenal: Waar is zijn dochter?
Langzaam ontvouwt zich een beklemmend kat en muisspelletje waarbij je als lezer niet alleen middenin zit, maar zelf ook bezig bent het voor Mats het raadsel op te lossen. En ik kan je eerlijk vertellen... Hou daar maar mee op, want je zult het nooit raden!

Het verhaal is opgedeeld in meerdere hoofdstukken waarbij je leest hoe het met Mats vergaat, de speurtocht van Feli (zijn ex-geliefde), de bevalling van Nele, Franz (en nee, dit is geen spoiler, want zijn naam wordt al snel bekend gemaakt in het boek) de ontvoerder en uiteindelijk naar Livio de dief en oplichter die toch Feli helpt. Alle hoofdstukken zijn goed geschreven en volgen elkaar goed op. De omgeving is duidelijk weer gegeven, net als de karakters. De motieven zijn uiteindelijk duidelijk en als je het boek dichtslaat ervaar je de rust waar Mats naar verlangt.

Tijdens het lezen zat ik steeds te wachten op de welbekende Fitzek- twist. En Toen die uiteindelijk kwam, moest ik even heel goed knipperen met de ogen. Sterker nog, ik moest het boek voor een uur aan de kant leggen. Die had ik zo niet zien aankomen! Een echte WTF- moment ( what the f*ck moment dus) en dit is de reden waarom ik Fitzek zo geweldig vindt! Je wordt niet alleen volledig in het verhaal gezogen zodat je het boek amper kan wegleggen ( sorry lichaam voor de weinige slaap de afgelopen dagen) maar die twist van hem.... daar hou ik van. Het zet het gehele verhaal op losse schroeven en hij flikt het ook nog om het verhaal zodanig af te maken dat het gewoon ook klopt!

Maar waarom dan 4,5 kraai en geen 5? Dat komt eigenlijk door de ontvoerder van Nele. Ondanks dat ik weet dat zoiets echt speelt en een hot-item is, vond ik het in dit geval iets te ver gezocht. Niet dat het mij stoorde, maar ik denk dat ik die motivatie toch anders had willen zien / lezen.
Dit boek is weer een regelrechte toppertje van Fitzek en ik moet nu echt even afkicken.....


Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?: OH ABSOLUUT JA ZEKERS TE WETEN!!
Hoop ik meer van deze auteur te lezen?:        OH ABSOLUUT JA ZEKERS TE WETEN!!
Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:          OH ABSOLUUT JA ZEKERS TE WETEN!! Maar dan ook echt al zijn boeken!

vrijdag 22 februari 2019

Win de novelle Moord terwijl u wacht

Te winnen nu de novelle van Jussi Adler Olsen

Waar gaat Moord terwijl u wacht over?

Een razend spannend moordverhaal, van de auteur van de Serie Q
Wanneer de vrouw van Lars Hvilling hem plotseling verlaat, wordt zijn doodnormale leven flink verstoord. "Saai' noemt ze hem als ze bij hem weggaat. Bij de kapper komt Lars in contact met een vrouw die dat saaie leven radicaal zal veranderen. Hij belooft de vrouw te helpen om van haar echtgenoot af te komen.
Gedreven door financiële noodzaak ontpopt hij zich tot een ware huurmoordenaar. De vraag naar zijn diensten blijkt groot en zijn methode onaantastbaar - totdat er iets gebeurt wat zijn dubbelleven in gevaar brengt. 
In Moord terwijl uw wacht maken we kennis met een heel andere kant van het grote talent van Jussi Adler-Olsen: een korte novelle, maar beslist niet minder spannend.

Wat moet je doen?
Hoe heette het laatste boek van Adler Olsen uit de serie Q? Stuur je antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Adler Olsen

Dé inspiratieplek van Lara Reims … Parijs

Over de Eiffeltoren, Franse chic en madeleines
Als de muren van het pand waarin ik zit te schrijven van glas zouden zijn, zou ik de Eiffeltoren kunnen zien. Soms loopt het leven precies zoals het moet: als klein meisje al bezocht ik Parijs regelmatig aan de hand van mijn ouders. Met grote Noord-Hollandse ogen keek ik dan naar de altijd elegante dames en heren die zich soepel door het grootse stadsdecor bewogen. Metro in metro uit, vaak met een baguette onder de arm, waar ze dan vast het puntje van afbeten. Ik speelde onbezorgd onder de bogen van de Eiffeltoren, duiven kleine stukjes croissant voeren, met open mond opkijkend hoe ijzer en staal naar de hemel reikten en daar verdomd dichtbij kwamen. Toen al voelde ik dat deze stad ooit de mijne zou zijn.
En nu, jaren later, bezie ik Parijs vanuit de bovenste verdieping van mijn appartementenblok. Regelmatig duik ik bij wijze van middagpauze de metro in voor een groet aan de Eiffeltoren, een rondje over de Place des Vosges of een wandeling over een van de vele boulevards. Vandaag zet ik koers naar de Bon Marché, het grootse warenhuis waar het toppunt van Franse chic staat uitgestald in aanlokkelijke vitrines die toeristen doen watertanden. Dwalend loop ik over de voedselafdeling en kijk mijn ogen uit. Elegante Parijzenaars mikken nonchalant wat van de glanzend gepoetste appels en peren in hun mandje naast een fles champagne en een blokje Foie gras. Zij dragen geen gele hesjes. De man met het lange haar en het extravagante groene pak die uitgebreid het etiquette van een dure fles staat te bestuderen, weet nog niet dat hij straks in mijn boek zal staan. Net als de robot, een prototype, die als wegwijzer dienstdoet en me vriendelijk de goede kant op dirigeert.
Zoetekauw als ik ben, zet ik koers naar de banketafdeling. Daar staan ze. De madeleines van Proust. Met z’n vieren in het plastic, als sluiting een kartonnen portretje van de grootmeester. Aarzelend sta ik met een pakje in mijn handen. De allerbeste boter, eieren van vrije uitloopkippen, ambachtelijk meel en natuurlijk de legende. Zal ik? Zou dit cakeje zijn magische werking nog bezitten? Zullen er straks, als ik het in de thee doop, uit mijn pen ook meterslange meanderende zinnen vloeien vol stijlfiguren? Zomaar, moeiteloos? Ik draai het pakje om. 17 euro. Voor vier cakejes. Bij elkaar nog geen ons. Met een glimlach leg ik ze terug. Ik mag het dan tot Parijzenaar hebben geschopt, het calvinistische meisje uit Noord-Holland laat zich niet gek maken. Daarbij liggen de ideeën hier gewoon voor het oprapen op straat.
Ik wandel naar buiten en neem een omweg naar huis. Langs de kades van de Seine waar je af en toe een pareltje kunt vinden in één van de vele boekenstalletjes. Af en toe noteer ik wat in mijn digitale opschrijfboekje. Daar, bij die metrohalte met de prachtig krullende letters, komt mijn hoofdpersoon straks Parijs in lopen. Snel ga ik op weg naar huis. Ik heb een toetsenbord nodig. Na een paar haltes met exotische namen zit ik weer op mijn plek, om verder te schrijven. Zonder madeleines. In mijn tas zit een pak biscuit uit de supermarkt, en ruim voldoende inspiratie.
Vanaf 27 april beschikbaar

donderdag 21 februari 2019

Boekpresentatie De duistere school


Zaterdag 16 februari zakte ik met mijn jongste zoon af naar het zuiden des lands. Daar pikten we Ink op en gingen we, ruim op tijd, de landsgrens naar Vlaanderen over voor de boekpresentatie van De Duistere School van Sandra J. Paul, auteur en uitgever bij Uitgeverij Hamley Books, de uitgeverij waar 4 april mijn roman De Perfecte Moeder verschijnt. Ik moest me dus gedragen, maar ja, dan had ik beter Ink niet mee kunnen nemen natuurlijk.

Het was erg gezellig in de auto onderweg naar Merchtem, een plaats nabij Brussel. Zo gezellig dat de rustige vrouwenstem van mijn navigatie niet meer hoorbaar was. Maar ach, we waren ruim op tijd en onze buiken begonnen zoetjesaan zelfs de stemmen in de auto te overstemmen, dus we stopten bij een supermarkt voor een broodje en wat drinken.
Met volle handen en goede zin zetten we de weg voort. Inmiddels was de vrouw van mijn navigatie wat strenger geworden en zagen we dat de ruime tijd inmiddels was ingelopen naar een krappe.

Toen we niet ver van de plaats van bestemming zaten en de tijd op de routeplanner niet korter werd, ondanks de gereden kilometers, kregen we een bruin vermoeden dat we niet goed zaten. Kort daarop zagen we handwijzers staan richting “Reet”, “Kontich” en “Aartselaar” en beseften we dat ons bruine vermoeden aan de anale driehoek lag. {Zoek het op, op Google. Hij bestaat, deze driehoek. Wij zijn niet gek geworden.}

Daar waar we bij aanvang van onze route ruim een half uur speling hadden kwamen we, toen we ons eindelijk aan de kringspieren, sorry, wegenkring, rondom de anale driehoek hadden weten los te maken, een half uur te laat aan op de boekpresentatie waar een strenge schooljuf ons niet al te vriendelijk de plaats in de klas wees. "Hier zijn die Hollanders en dan ook nog eens zonder hun uniformpje!".
Want ja, daar we dachten op een boekpresentatie te belanden, moesten we terug de, duistere, schoolbanken in.
Juffrouw Sandra die voor in de klas stond, was zo mogelijk nog strenger. De een na de ander werd de hoek in gestuurd en ook mijn zoon als ikzelf waren de klos. Ink hield, voor de verandering, eens een keer wijselijk haar mond waardoor ze mooi onder de radar bleef.


Na de les toog de groep naar de volgende klassenruimte waar een half uurtje voorlezen op het lesprogramma stond. Zo konden we al kennis maken met De Duistere School.
Ondanks dat we heel braaf hebben zitten luisteren moest toch de hele klas zich melden bij de directrice waar we, om de beurt, strafregels moesten schrijven.  
Gelukkig werd het daarna gezelliger, ;-), en kregen we (school)melk en koekjes.
Natuurlijk waren ook mijn collega-auteurs aanwezig. Zelfs Lara was helemaal vanuit Parijs overgekomen. Omdat zij de anale driehoek heeft kunnen omzeilen had ze er echter net zolang over gedaan als wij. Jaja, als het stroperige gaat in die anale kanalen … .

Voor Ink, mijn zoon en mijzelf was er wel een kleine taalbarrière. We kwamen er achter dat ze in Vlaanderen vooral van de verkleinwoorden zijn   “salutekes” bijvoorbeeld. Ook gebruiken ze het woord effectief niet op de meest effectieve momenten.
Daar waar wij, Nederlanders effectief gebruiken waar we doeltreffend bedoelen, gebruiken ze in Vlaanderen effectief te pas en te onpas maar volgens mij bedoelen ze dan nooit, doeltreffend.
Waarschijnlijk was deze spraakverwarring wederzijds, dus dat bracht de boel weer lekker in balans.


Na de boekpresentatie, die in Vlaanderen boeklaunch schijnt te heten, gingen we nog met een gezellige groep wat eten. Heerlijke hamburgers, niet van die met de grote M, maar echte goede. Want van lekker eten houden we allemaal, of we nu uit Vlaanderen komen of uit Nederland.

Esther Boek

Thrillerdate nummer 3

Je ziet de flaptekst van een boek wat of nog moet uitkomen of misschien al uit is. Wat denk je als je de tekst leest? Is het een boek voor jou? Intrigeert het? Of juist helemaal niet?

woensdag 20 februari 2019

Koudvuur van Cilla en Rolf Börjlind

Titel: Koudvuur
Auteurs: Cilla en Rolf Börjlind
Uitgeverij: AW Bruna
Publicatiedatum: januari 2019
Recensie door Astrid
Waadering: 4.5 kraaien

Korte inhoud:

In een kano op de Mekon rivier in Thailand glijdt Tom Stilton door het water.

In zijn zak heeft hij een foto van een voor hem onbekende man. Hij is op weg naar de zogeheten Gouden Driehoek, op zoek naar een monster; een reis om zich te verzoenen met de verschrikkelijke misdaad die hij heeft begaan.

In Stockholm heeft Olivia Ronning hele andere problemen. Een gezin is gedood door een autobom, een gruweldaad die een schok teweegbrengt in Zweden. Een verdachte wordt veroordeeld en de zaak gesloten,

Maar dan krijgt Mette Olstater een telefoontje. De zaak moet worden heropend.

Mijn mening:

Wauw, wat een boek heeft Börjlind weer geschreven!

Het verhaal begint met een autobom. Een gezin komt om. Het doelwit lijkt de moeder te zijn, Malin Broval, officier van justitie. Zij werd regelmatig bedreigd en het is logisch om te denken dat zij samen met haar gezin het slachtoffer is geworden van deze autobom. De dader lijkt snel gevonden en hij wordt veroordeeld. Olivia heeft de dader echter in een ander perspectief leren kennen, kan niet geloven dat hij het heeft gedaan en legt zich daar dan ook niet bij neer.

Tom Stilton is met Luna en zijn halfzus Aditi op retraite in Thailand. De mysterieuze Veronica roept zijn hulp in. Hij moet een man op een foto gaan zoeken, en hij vertrekt naar de beruchte Gouden Driehoek.

Het boek begint met een proloog waar je u tegen zegt. Direct zit je in het verhaal en wil je verder lezen. We zijn dit natuurlijk gewend van deze auteur en ook dit keer is het een schot in de roos.

De eerste honderdvijftig pagina’s worden er draadjes uitgezet. Losse dingen die je eigenlijk alweer vergeet. Totdat je later in het boek beseft dat alle draadjes weer bij elkaar komen en je denkt: “O, zit het zo in elkaar?”

“Je bent erger dan de ergste gifslang, je ijskoude kwaadaardigheid moet uitgebroed worden, je bent het niet waard in deze wereld te leven.”

Verder worden weer de noodzakelijke maatschappelijke thema’s aan de kaak gesteld zoals #MeToo en IS. Ook dit is een terugkerend thema in de boeken van Börjlind. De schrijfstijl is redelijk eenvoudig en het is makkelijk leesbaar. Ik heb geen moeilijke woorden hoeven opzoeken en dat is erg prettig. Hier en daar is het zelfs poëtisch en erg mooi.

“De meeste hebben geen verleden. Hun dag ziet er net uit als de dag van gisteren, hun verleden herhaalt zich, wat gebeurt is al gebeurd en zal opnieuw gebeuren. Jij bent anders dan zij. Hoe ziet je verleden eruit?”

En:

“Iemand heeft geschreven dat het leven een ongeneeslijke ziekte is die tot de dood leidt.”

De karakters kabbelen een beetje voort zoals in de vorige vier boeken. Tom is nog altijd depressief en in zichzelf gekeerd, en Mette is toe aan haar pensioen. Ook Olivia groeit verder en Abbas is nog steeds dezelfde.

Ik heb echt genoten van dit boek. Ik had alleen de eerste twee delen gelezen. Het is niet echt nodig om ze op volgorde te lezen, maar het maakt het verhaal wel beter als je weet wat er voorheen in de andere boeken is gebeurd. Een aanrader om ze op volgorde te lezen, het vergroot je leesplezier. Ik zou nog veel meer over dit boek kunnen vertellen, maar je moet hem echt zelf lezen, ik zou te veel verklappen. Het plot is echt verbluffend en laat je verbijsterd achter. Alle draadjes, ook de ‘nietszeggende’, komen op verbluffende wijze bij elkaar.

Koudvuur krijgt van mij vierenhalve kraai. Net geen vijf, maar dit is alleen omdat het verhaal hier en daar een beetje kabbelt en de spanning niet echt optimaal is.