Posts tonen met het label bloedopzand. Alle posts tonen
Posts tonen met het label bloedopzand. Alle posts tonen

donderdag 23 maart 2017

Bloed op zand - deel 11 (door Bibi Boom)

De prinses maakte geen oogcontact. Haar blik was op de bodem van de bus gericht, de ogen neergeslagen. Kai geneerde zich en keek ook weg, hij wilde haar niet nog verder in verlegenheid brengen. Tot zijn eigen verbazing voelde hij geen pijn, of kwam dat door de adrenaline die door zijn lichaam pompte? Zijn ademhaling zat hoog in zijn borst en zijn hart bonkte in zijn keel. Vluchtig betastte hij zijn armen, zijn benen. Geen bloed, hij was niet gewond. Toen richtte hij zijn blik weer op de prinses en ontmoette die van haar. Ook zij leek niet gewond, althans niet fysiek. Kai scheurde zich los van de smekende reeënogen en keek om zich heen. De kogelgaten wierp een vreemd patroon van lichtstraaltjes de bus in. Nu pas viel het hem op dat alle gaten hoog in de wand zaten, vlak onder het dak van de bus en ruim boven hun hoofden, zelfs als ze nog rechtop hadden gestaan toen er geschoten werd. Waren de ontvoerders zulke slechte schutters of hadden ze nooit de bedoeling gehad hen te doden, maar alleen schrik aan te jagen? Wat overbodig; de prinses en hij hadden geen enkele weerstand geboden en gedwee meegewerkt.

Behalve het schaarse licht van de straatlantaarn, dat door de kogelgaten naar binnenviel, was het aardedonker in de bus. Alleen de grote angstogen van de prinses lichtten op in het duister. Kai voelde om zich heen en merkte dat hij tegen iets aan zat. Iets hard, ruw en hoekigs. Een kist? Zijn hand streek over het deksel, multiplex zo te voelen. Hij zette kracht en lichtte het deksel op, de kist zat niet op slot. Met een piepend geluid klapte het deksel open. Voorzichtig stak hij zijn hand in het zwart van de kist. Zijn vingertoppen stuitten op weerstand. Plastic, stevig plastic. Hij bevoelde het voorwerp en vond iets wat leek op een handvat. Hij tilde het ding op, het was zwaarder dan hij had verwacht. Een jerrycan, een volle. Kai rook eraan, geen bespeurbare benzinegeur. Hij draaide de schroefdop eraf en rook nog eens. Niets. Voorzichtig kantelde hij de jerrycan en liet wat van de inhoud over zijn vingers druppelen. Hij bracht zijn hand eerst naar zijn neus en nam toen voorzichtig een likje. Water, gewoon water, niks bijzonders. Kai richtte zijn aandacht op wat er verder in de kist lag. Zijn handen tastten rond. Nog zo’n jerrycan en iets anders, wat hij even later identificeerde als verpakte mueslirepen en sultana’s. Proviand, voor dagen. Peinzend staarde hij omhoog, naar de kogelgaten in de bovenrand van de bus. In de benauwde ruimte bood het een klein beetje verkoeling en frisse lucht. Luchtgaten. Ineens drong de verschrikkelijke waarheid tot hem door. Dit was hun mondvoorraad, hun overlevingspakket. Deze bus zou de komende tijd hun verblijf zijn. Hun gevangenis. Hoe lang zijn ze van plan ons hier te houden? En met welk doel?
Met een klap liet hij het deksel weer dichtvallen en zeeg ineen tegen de zijwand van de bus. Het lichaam van de prinses verstrakte op het horen van de klap, haar zintuigen nog steeds ingesteld op volle alertheid. Sissend liet zij haar adem ontsnappen toen ze merkte dat er niets aan de hand was. Verwachtingsvol keek ze Kai aan. Hij zweeg en gebaarde haar naast hem te komen zitten. Tot zijn verbazing volgde ze zijn aanwijzing klakkeloos op, haar welzijn lag volledig in zijn handen. Ze schoof tegen hem aan en trok de badjas nog wat strakker om haar lichaam. Elk spoor van waardigheid was als sneeuw voor de zon verdwenen. Nu waren ze gewoon samen bang, als gelijken.
Troostend sloeg Kai een arm om haar heen. Net zoals hij vrijdag nog met Eva had gedaan nadat hij haar had verteld dat hij geen relatie met haar wilde. “Waar denk je aan?” had ze gevraagd, toen ze samen in bed lagen, zij met haar hoofd op zijn schouder, hij naar het plafond starend, piekerend. Hij was er gewoon nog niet klaar voor, had hij gezegd, hij was nog te jong om zich te binden. Dat begreep ze toch wel? Ze begreep het niet. Huilend had ze in zijn armen gelegen. En nu... nu had hij spijt. Dit konden weleens zijn laatste uren zijn en dít was de herinnering waarmee hij haar achterliet. Het gevoel dat ze niet goed genoeg voor hem was. Hij kon zichzelf wel voor zijn kop slaan. Hij had haar helemaal niet goed behandeld, hartenbreker dat hij was. Hij zou haar zo gauw mogelijk opzoeken en het goedmaken, zeggen dat hij wel met haar verder wilde, dat hij spijt had van zijn woorden. Dat ging hij gelijk doen zodra hij hier uitkwam. Als... hij hier uit kwam.
“Waar denk je aan?” Eva’s woorden echoden in zijn hoofd. Ineens besefte hij dat het niet Eva’s stem was die had gesproken. De woorden kwamen van de prinses. Ze rekende op hem, hij moest haar beschermen, maar hij had er niets van terecht gebracht. En erger nog... hij realiseerde zich dat hij een onvoorziene factor was voor de ontvoerders. Het eten en het water in de bus waren bestemd voor de prinses. Voor één slachtoffer, niet voor twee. Kai was boventallig. Nooit eerder had die term hem zoveel angst ingeboezemd. Wat zouden de ontvoerders met hen van plan zijn? Zouden ze hem alsnog doden om de prinses langer vast te kunnen houden?
“Zou er iemand voor ons komen?”

zaterdag 11 maart 2017

Bloed op zand - deel 10 (door Marcella Kleine)

Pisnijdig was ze omdat ze er met open ogen was ingetrapt. Ze leek zelf wel stekeblind. Al voordat ze naar Aiden gingen, voelde ze dat Charles gespannen was. Die twee mannen hadden een lange staat van dienst en hadden samen voor hete vuren gestaan. Zij als nieuwkomer – ‘groentje’ noemde Charles haar vaak plagerig, maar de kritische ondertoon ontging haar nooit – had vergeleken bij hen nog veel te leren. Echter, één ding had ze op Charles voor. Haar onderbuikgevoel. Charles voerde iets in zijn schild. Aanvankelijk dacht ze nog dat hij nerveus was omdat het zijn eerste weerzien met Aiden zou zijn na die onfortuinlijke gebeurtenis, waarbij Aiden zwaargewond was geraakt. Maar toen ze de blauwe Volvo niet meer in haar achteruitkijkspiegel zag, wist ze zeker dat ze het bij het rechte eind had. Charles trok zijn eigen plan. Ze had hem al een paar berichtjes gestuurd, maar hij reageerde niet.
Ze was ook boos op zichzelf. Waarom had ze er zo gemakkelijk mee ingestemd om op eigen gelegenheid naar Aiden te gaan? Het lag toch veel meer voor de hand om samen te gaan, zoals ze altijd deden? Het was duidelijk dat hij gewoon geen zin had om haar – groentje – mee op sleeptouw te nemen nu hij zijn oude maat weer aan zijn zijde had. Liever een blind paard dan een domme koe blijkbaar.
Ze besloot terug te gaan naar kantoor, maar eerst moest ze gehoor geven aan haar nicotineverslaving. Ogenschijnlijk rustig draaide ze haar auto het parkeerterrein bij het tankstation op. Nog één keer belde ze Charles. Weer nam hij niet op. Even kwam de gedachte bij haar op dat er iets aan de hand zou kunnen zijn, maar haar eerdere veronderstelling lag meer voor de hand. De maatjes werkten liever als vanouds samen, al vroeg ze zich af of Aiden daartoe wel in staat zou zijn.

Ze wierp een blik in de spiegel, herschikte haar haren, stapte uit en schrok. Naast haar auto stond een man, wiens staalblauwe ogen haar strak aankeken. Alle weerbaarheidstrainingen ten spijt verstarde ze onder zijn indringende blik, terwijl haar hart als een bezetene tekeer ging. Pas bij zijn eerste woorden durfde ze weer adem te halen. Ze dwong zichzelf naar de smalle lippen boven het rossige baardje te kijken, alsof ze zo elk woord beter in zich op kon nemen. Hij gaf haar instructies.
Even vroeg ze zich af waarom de man, die niet vertelde wie hij was, dacht dat zij de bevelen zou opvolgen. Maar bij zijn volgende woorden wist ze dat ze geen keuze had.
‘Ik weet wat je gedaan hebt, Ivette den Brucke. Jij en ik weten wat er schuil gaat onder dat onschuldig uitziende koppie.’
De grond leek onder haar voeten weg te zakken. Ze sloot haar ogen en zocht steun tegen de auto. Wie was deze man, wat wist hij precies? Alsof hij haar gedachten hoorde, gaf hij antwoord.
‘Ik weet alles.’

Hij kon het niet weten, dat kon gewoonweg niet. Het…. Ze kneep haar ogen nog steviger dicht om de beelden die zich aan haar netvlies opdrongen, te verdrijven. Verwoed schudde ze haar hoofd. Haar geheim mocht nooit uitkomen, ze moest doen wat deze man haar opgedragen had.
Verslagen opende ze haar ogen. De man was weg. Angstig keek ze rond, maar hij was nergens te bekennen. Om haar heen stopten auto’s, terwijl andere weer vertrokken. Alsof de wereld niet had stilgestaan. Alsof haar leven niet voor de tweede keer werd bedreigd.
Met trillende vingers sloot ze het autoportier af om naar de Shell shop te gaan. Net als toen snakte ze naar de kalmerende werking van een sigaret.

zaterdag 4 maart 2017

Bloed op zand - deel 9 (door Karin Hazendonk)

Kai, die zijn gedachten nog amper op een rijtje had, schrok op van haar stem. Zacht, nog natrillend van de vergoten tranen, maar met een vleugje vastberadenheid. De prinses probeerde zelfs onder deze omstandigheden haar waardigheid te bewaren. Net als hij zat ze op de smerige vloer. Hoewel het aardedonker was in de laadruimte van de bus voelde hij hoe ze haar badjas strakker om zich heen trok en rechterop ging zitten.
‘De prins verdient een eervolle begrafenis en ik zal daarbij aanwezig zijn.’
Kai wist niet wat hij moest antwoorden. Beelden van het bloedbad dat hij zojuist had moeten aanschouwen flitste in slow motion voor zijn ogen heen en weer. Zij waren nog in leven, de prinses naar alle waarschijnlijkheid met een bedoeling, maar hij…?
Hij zocht naar woorden. Hij wilde de prinses geruststellen en haar ervan overtuigen dat hij alles zou doen wat in zijn vermogen lag om haar te beschermen. Met zijn leven als dat nodig was. De woorden zouden zijn mond nooit verlaten. De portieren van de bus werden geopend, het voertuig schudde toen twee mannen instapten en de portieren vlak na elkaar met een klap werden gesloten. Kai hoorde hun stemmen, rauwe keelklanken waarvan de betekenis volstrekt onduidelijk was. De motor brulde en met een ruk kwam de bus in beweging.
Door de schok verloor de prinses haar evenwicht en met enige schroom hielp Kai haar overeind te gaan zitten. ‘Wie zijn deze monsters?’ fluisterde ze dicht bij zijn oor.
‘Ik weet het niet,’ moest Kai haar het antwoord schuldig blijven. Hij probeerde zich op de weg te concentreren. Het parkeerterrein zou uiteindelijk naar een doorgaande weg leiden. Zijn onwetendheid nekte hem. Waarom had hij verdomme niet beter opgelet toen hij de weg naar het paleis had afgelegd.
Observeer altijd de omgeving, drong de stem van zijn mentor zijn hoofd binnen. Het kan je leven redden.
Nee, hij had nergens op gelet. Op weg naar wat misschien de belangrijkste opdracht van zijn jonge carrière zou zijn, moest hij de populaire jongen uithangen. Het moment van onoplettendheid. Zijn oom Aiden was daar het levende bewijs van.
Kai merkte dat de snelheid van de bus werd verhoogd. Met het verstrijken van de tijd verloor die alle betekenis. De prinses leunde tegen zijn schouder. Elk verschil tussen hen was weggenomen door de duistere situatie.
Abrupt kwam de bus tot stilstand. De rust die hen overviel na het monotone brommen van de motor en het schudden van de bus was unheimisch. Kai strekte zijn benen. Nu pas merkte hij dat zijn spieren waren verkrampt door het subtiel vasthouden van de prinses.
Een portier werd geopend en stemmen doorbraken de stilte. Kai luisterde ingespannen. Een mengelmoes van talen bereikte zijn oren. Soms viel er een Nederlands woord. Een ander geluid liet zijn lichaam verstrakken. Wapens. Ze stonden buiten met wapens in hun handen. Zijn ademhaling stokte en met de weinige zelfkennis die hij bezat, constateerde hij dat hij bang was. Op dat moment doorboorde de eerste kogel de zijkant van de bus. Het salvo dat volgde was oorverdovend.
Met een kreet liet Kai zich op het fragiele lichaam van de prinses vallen. Zijn instinct nam het over. Voorzichtig schoof hij met de vrouw in de richting van de cabine. Het houten schot zou weinig bescherming bieden, maar zijn lichaam zou de kogel opvangen als die op haar werd afgevuurd.
Hij voelde haar beven en hoorde haar geprevelde gebed.
Daarna doodse stilte.
Sigarettenrook drong door de kogelgaten naar binnen. De inktzwarte duisternis was verdwenen nu het licht van een straatlantaarn tot de laadruimte van de bus kon doordringen. Buiten, naast de bus werd gepraat en gelachen. Er klonk een dof geluid alsof iemand complimenterend op zijn schouders werd geslagen. Een naam… Wolf. Of was het de benaming van iets anders?


Een snik bracht hem terug naar de realiteit. De stank was terug. De geur van angst die beiden uitwasemden. Dat en de stank van koninklijke urine die ongeremd over de vloer was gelopen.  

zaterdag 25 februari 2017

Bloed op zand - deel 8 (door Melissa Skaye)

Charles keek toe hoe Aiden uit de auto stapte en zijn hoofd diverse kanten op draaide, alsof hij ergens naar zocht. Zijn handen omsloten de bovenkant van het portier. Uiteraard kon de man niet langer zien, maar begreep Charles dat andere zintuigen het overnamen. Sterker werden. Aiden snoof diep in om te bepalen waar hij was. Charles had hem niet verteld waar hij naartoe reed. Ze zouden Ivette volgen, die met haar eigen auto naar het huis van Aiden was gekomen, maar dat had Charles niet gedaan. Hij kon zich voorstellen hoe Ivette in haar achteruitkijkspiegel keek, zoekend naar zijn blauwe Volvo, en die niet langer kon zien. Hij had zijn mobiel op stil gezet, maar hij had het apparaatje al een aantal keer in zijn zak voelen trillen.
Ongemerkt snoof Charles ook diep in. Hij rook vers gemaaid gras en zijn eigen zweet. Na de koelte van de airco in zijn Volvo, was de absurd hoge temperatuur buiten een klap in zijn gezicht.
‘Op dit moment is Kai mijn grootste zorg,’ zei Aiden. ‘Maar je hebt me naar de begraafplaats gebracht.’ Met een klap sloot hij de autodeur. ‘De grote vraag is wat daar je beweegreden van is.’
Charles begreep waarom Aiden het wist. Om Kai te vinden zouden ze zich door bergen herrie moeten worstelen. Het was de overweldigende stilte, die op de een of andere manier altijd op dit soort plaatsen heerste. Hij zag zelfs geen enkele andere bezoekers, wat voor nu heel gunstig was.
‘En je hebt dat niet met Ivette overlegd, zij weet van niets.’ Aiden draaide zijn mismaakte gezicht naar Charles. ‘Waarom? Wat weet zij nog meer niet?’
‘Dat leg ik je zo uit. Wil je mijn arm vasthouden terwijl we lopen?’
Aiden antwoordde niet. Dat was ook niet nodig, Charles kende de trots van deze man. Trots die hem in leven had gehouden en trots die uiteindelijk zijn ondergang zou betekenen.
Pas bij het graf van Matthias begon Aiden weer te praten. Charles had enige schade verwacht, maar schrok zo erg dat hij dankbaar was dat Aiden het niet kon zien.
‘Mijn zoon hield van rode heesters, wist je dat? Daarom ligt hij hier onder de roodgebladerde heester, in een hoek omdat hij ook iets met hoeken had. Altijd op het hoekje van de bank zitten, dat deed hij al toen hij nog klein was. Altijd het uiterste hoekje aan tafel kiezen, zelfs zijn bed moest precies in een hoek staan, ook al was dat niet economisch, gezien de verdere opstelling van meubels en de ruimte die hij had. ’
Charles zei niets. De grafsteen was een glazen plaat waarop een foto van Matthias, zijn geboorte- en sterfdatum en tekst stonden. De hemel had een held nodig en koos jou. De plaat lag niet langer op zijn plek en was half op het graf van ene Benjamin Groothuis – geliefde vader en opa, gelegd. Charles keek om zich heen, had werkelijk niemand dit nog gezien? Toegegeven, dit was een vrij afgelegen stuk. Hij moest opschieten, want veel langer kon ontdekking niet duren.
Aiden sloot zijn ogen. Zijn handen had hij ineen geslagen, zijn schouders gespannen. Plotseling zakte hij op zijn hurken en bevoelde het graf van zijn zoon. Charles hield zijn adem in en keek, met een intensiteit die hem bijna verbaasde, naar de gezichtsuitdrukking van de blinde man. Een man die, voor hij voor altijd het zicht verloor, zijn laatste wanhopige blik op hem had geslagen. Charles had er nachtenlang nachtmerries door gehad. Die blik had niet alleen wanhoop, maar ook iets heel anders bevat. Of was dat niet waar gebeurd, alleen in zijn dromen? Had zijn onderbewustzijn hem wijsgemaakt dat Aiden naar hem keek alsof hij het woord verraad op zijn voorhoofd had staan?
Charles had nooit gedacht dat Aiden zou blijven leven. Aiden zelf waarschijnlijk ook niet.
Aiden had zijn ogen gesloten, maar zodra zijn vingers niet de koele glasplaat, maar losse aarde voelden, sperden ze wijd open. Hij nam even de tijd verder te voelen, mond open, zijn ademhaling gejaagd. Dit was het uur van de waarheid, nee, dacht Charles, het uur van de wolf. Lobatsky leverde geen half werk, iets dat Aiden onderhand moest weten.
Charles ademde diep in terwijl Aiden zich als een kikker naar voren werkte. Zijn handen graaiden wild rond, woest, op zoek naar iets dat hij nooit zou willen vinden. Tot hij op zijn knieën voorover bukte en het vond: Een kist die onder de grond hoorde te liggen, die na het sluiten nooit meer open had gemogen. Voor de nabestaanden dan. Lobatsky had zo zijn eigen ideeën en plannen. Maar die had hij van jongs af aan al gehad.
‘Wat heeft hij gedaan,’ fluisterde Aiden met een gebroken stem. ‘Wat heeft er al die tijd bij mijn zoon gelegen wat zo belangrijk voor Lobatsky was?’ Met hernieuwde kracht wist hij op te staan. ‘Wat heeft mijn dode zoon te maken met de aanslagen van nu? De dood van de prins? De ontvoering van de prinses? Jij wist hiervan. Jij hebt altijd geweten dat deze dag zou komen. Ik heb het in je gezicht gezien, in je ogen gelezen voor ik mijn zicht verloor.’
Charles sprak niet. In plaats daarvan greep hij zijn mobiel uit zijn zak, stuurde een bericht aan Ivette: Kom er zo aan, was even een spoedje tussendoor, en opende het zojuist binnengekomen bericht.
Het is de toon die de muziek maakt en ik houd wel van dansen. Voordat jij de kist opent, kijk je even links achter je, zwaait en doet wat is afgesproken. See you soon.

 Charles slikte en voelde zweetdruppels langs zijn slapen glijden. Het uur van de wolf was nu echt aangebroken.

zaterdag 18 februari 2017

Bloed op zand - deel 7 (door Chantal van Mierlo)

‘Die klootzak was bij zijn graf?’ vroeg Aiden. Hij kneep in zijn neusbrug, om zo af te leiden van de intense pijn in zijn borst. Matthias. Lobatsky had zijn zoon vermoord en het licht in Aidens ogen gedoofd. Dat hij het lef had om naar Matthias graf te gaan gaf aan hoe zeer de rekening nog open was. Aiden probeerde de stemmen op de televisie buiten te sluiten, hij moest nadenken. Wat was er godverdomme aan de hand? En waar was Kai? Hij kon hem niet verliezen. Niet ook nog Kai.
Wat was Lobatsky van plan? Iets moest hem naar het graf hebben gedreven. Ging het om hun persoonlijke vete? Dat moest haast wel, want anders had hij het bij de Efteling gehouden en was hij niet naar het kerkhof gekomen.
‘Jezus, dat kan niet waar zijn.’ Het geluid in Ivette’s stem bracht hem terug naar het hier en nu. Het was niet zozeer wat ze zei, maar de klank van ontzetting die zijn aandacht trok.
‘Wat is er gebeurd?’ vroeg hij.
Hij hoorde Charles opstaan. ‘Dit moet ik verifiëren. Ik ga even bellen.’ Zes stappen, de deur van de hal die open en dicht ging.
‘De prins is dood aangetroffen,’ zei Ivette.
Aiden spitste zijn oren. De verslaggever was aan het woord. Stamelend, alsof hij zijn eigen woorden niet kon geloven. ‘Ik krijg zojuist door dat de prins is neergeschoten. Evenals zijn beveiligers.’
Aiden stond op in een impuls, liep naar de keuken en greep het aanrechtblad vast. Dood. De beveiligers waren dood. Kai. Hij moest meer weten. Met een paar grote stappen stond hij voor de televisie. Er klonk geroezemoes op de achtergrond. De verslaggeefster in de studio viel even stil, ze probeerde contact te maken met Peter den Ouden, haar man bij Het Loo.
De stem van Den Ouden kwam weer binnen, hakkelend. Aiden stelde zich voor hoe hij het microfoontje dicht tegen zijn oor drukte om te kunnen horen welke ontwikkelingen er waren achter het afsperband.
‘De prins is overleden. Twee van zijn bodyguards ook. Momentje.’ Wederom een moment van stilte. Aiden sloot zijn ogen. Concentreerde zich. Waar was Kai godverdomme?
‘Wat ik zojuist binnenkrijg, is dat de prinses is ontvoerd. Een auto met meerdere overvallers, terroristen, heeft zojuist het terrein verlaten. Het is op dit moment nog onduidelijk hoeveel personen er betrokken zijn bij die ontvoering, en of de prinses alleen is.’
‘Hoe kan dat nou?’ mompelde Ivette. ‘Hoe kunnen ze hen nou zomaar weg laten rijden.’
Aiden draaide zich om. Ivette-met-een-i moest nog veel leren.
De deur naar de hal ging open. Charles was er weer.
‘En?’ vroeg Aiden. Hij herkende zijn eigen stem nauwelijks.
‘Het is waar. De prins en twee marechaussees zijn ijskoud geëxecuteerd. Ze hebben de prinses en mogelijk ook een marechaussee in hun macht.’
‘Godverdomme,’ mompelde Aiden.
‘Dat neefje van jou? Kai?’
Aiden knikte.
‘Het ziet er naar uit dat hij dienst had vandaag.’
Hij hoorde hoe Ivette van schrik een teug lucht inzoog.
Aiden zei niets, maar liep naar de gang.
‘Waar ga je heen?’ hoorde hij Charles zeggen.
  ‘Tijd om te gaan, lijkt mij? Vertel jij mij maar waarheen. We hebben geen tijd te verliezen.


zaterdag 11 februari 2017

Bloed op zand - deel 6 (door Pjotr Vreeswijk)

‘Wat doen we met die gast?’
‘Houd je bek man,’ siste zijn maat door de stof van zijn bivakmuts.
Ook al hadden de mannen zachtjes gesproken, Kai had de verwarring in hun stemmen gehoord. Kennelijk hoorde hij niet bij het plan. Even overwoog hij zich om te draaien, te kijken. Misschien had hij toch nog een kans, maar de porrende loop van de Kalasjnikov in zijn onderrug weerhield hem hiervan. Kennelijk hadden de mannen de kleine hapering in zijn bewegen gezien.
‘Doorlopen.’
Kai keek naar rechts. Naar dat arme mensje. Ze zag bleek en haar lichtblauwe badjas zat onder het bloed. Hij voelde zich schuldig. Hij had gefaald. De opdracht was zo simpel; bescherm de koninklijke familie. Eén godverdomde taak hadden ze, en zelfs die hadden ze verkloot. Hij had het verkloot. Nederland lag onder vuur en hij had het verschil kunnen maken. Nu zou hij zo dadelijk worden afgeschoten.
Gek genoeg voelde hij er niets bij. Niet voor zichzelf althans. Maar dat oude mensje. God, wat een intens verdriet. Wie waren die klootzakken die dachten dat ze ons land zomaar kapot konden maken? En waarom? Kai voelde de tranen in zijn ogen opwellen. Een mix van woede en intens verdriet.
De loop van het wapen dirigeerde hem hardhandig naar links, langs het huis, naar de achterkant. Die terroristen wisten dondersgoed waar ze mee bezig waren. Sukkels had ie ze genoemd, Mo. Als je even googelt zie je meteen dat je hier wezen moet voor het beste effect. Ik zeg je, ze hebben ze binnen 5 minuten te pakken. Oh, wat hadden ze het mis gehad. Wie waren hier nou de sukkels? Hij dacht aan z’n maat. Waarschijnlijk lag hij nu dood in de bungalow. Misschien was hij wel beter af. Hij had in ieder geval wat gedaan. Straks, als dit voorbij zou zijn, zou zijn naam vol eerbied worden genoemd. Maar hijzelf … laffe hond! Hij had z’n geweer laten vallen en zijn armen bibberend omhoog gestoken toen de man met de indringende ogen hem onder schot nam.

Achter op de parkeerplaats stond het zwarte busje met z’n deuren wagenwijd open. Twee gemaskerde mannen met automatische wapens in hun handen hielden ernaast de wacht. Ze leken alles in de nabije omgeving haarscherp in de gaten te houden.
Kai keek naar rechts. Iets wat daar lag trok zijn aandacht. Hij zou het beeld nooit meer van zijn netvlies krijgen. Jay, en Lisa, beiden nog geen twintig jaar oud, aan flarden geschoten. Mensen met wie hij vanmorgen nog aan de koffie had gezeten, met wie hij had gelachen en aan wie hij kletspraatjes had verkondigd. Daar lagen ze, hun uniformen besmeurd, hun dode ogen opengesperd. Kai had nog nooit een lijk gezien. Ja, tijdens de opleiding, toen ze het mortuarium hadden bezocht. Maar dit … zo onwerkelijk, zo echt dat het bijna weer nep leek. Er lag nog iemand. Hij lag op zijn buik met beide armen vooruit gestoken. Zijn gezicht kon hij niet zien. Maar Kai hoefde zijn gezicht ook niet te zien om te weten wie daar lag. Mijn god … Oh mijn GOD. Ze hadden het gedaan. De klootzakken hadden het echt gedaan. Kai wilde in elkaar storten, neervallen en in het niets verdwijnen. Maar hij deed het niet. In plaats daarvan rechtte hij zijn rug en stak zijn borst vooruit. Nu moest hij er zijn voor haar. Zijn eigen angst zou hij overboord zetten. Hij zou alsnog doen wat nodig was. Hij zou haar beschermen.

Met een doffe dreun sloegen de deuren van de bus dicht. Het werd pikdonker. Naast zich hoorde hij haar zachtjes huilen.


zaterdag 4 februari 2017

Bloed op zand - deel 5 (door Ad van de Lisdonk)

‘En?’
‘Charles is nu bij hem…’
Lobatsky knikte tevreden terwijl hij voorzichtig wat zelfgemaakte Pelmeni in de bouillon liet zakken. Hij keek niet om naar de brenger van het goede nieuws. Omdat de man hem niet interesseerde en het nieuws hem niet verraste, konden zijn met een mix van lams- en rundvlees gevulde deegbolletjes alle aandacht krijgen die ze verdienden.
Twee tot vijf minuten koken, stond er in het officiële recept. Zoals vrijwel alles in deze lakse wereld was dat een aanwijzing waar hij niets mee kon. De aanwijzing was net zo zinloos als “koken tot ze klaar zijn”. Tussen twee en vijf minuten lag een zee van tijd die zo groot was dat de wereld erin kon vergaan; dat wist hij uit eigen ervaring. Drie-minuten-en-vijftig-seconden was de juiste tijdsduur wanneer je Pelmeni van de door hem gekozen omvang en dikte vulde met de door hem gekozen verhouding lams- en rundvlees. Want van die parameters was de kooktijd natuurlijk afhankelijk.
De belangrijkste reden waarom het strikt lineaire pad van ingrediënt tot maaltijd hem zo ontspande, was juist omdat je geen rekening hoefde te houden met invloeden van buitenaf. Alle factoren die het proces beïnvloeden konden worden geregisseerd. Als je precies volgens plan te werk ging, was de uitkomst elke keer exact hetzelfde als elke andere keer. Hoe geruststellend was dat?
Nee, dan vandaag! Opwindend, maar lastig. Maanden en maanden voorbereiding had het gekost. En nog steeds moest hij er rekening mee houden dat een van de pionnen anders over het bord zou gaan bewegen dan hij had voorzien. Dat hoefde niet per sé een probleem op te leveren. Het was als Domino Day. Je projectlijn moest het kunnen overnemen zodra een steentje weigerde om te vallen.
‘Ik vind dat we Aiden nu af moeten maken,’ zei zijn boodschapper. ‘Ik weet dat hij blind is, maar volgens mij is hij nog lang niet verslagen. Hij zou het ons nog wel eens lastig kunnen gaan maken...’
Lobatsky trok rustig een keukenla open, pakte er een 4 inch UTK Undercover Dagger Tactical Throwing Knife uit en wierp dat terwijl hij zich om zijn as draaide in een vloeiende, onderhandse beweging in de richting van zijn boodschapper. Zijn worp was zo krachtig, en het lemmet van N690Bo stainless steel zo scherp, dat het mes bijna tot het gevest in de keel van de man verdween.
‘Daar reken ik op,’ verklaarde hij terwijl hij op de stervende man toeliep om zijn mes op te halen. ‘Sterker nog: het is cruciaal. Hij móet ons juist dwarszitten.’

 Hij trok het mes uit de keel van de man die even opveerde en toen stil bleef liggen. Peinzend veegde hij het mes schoon aan de zwarte coltrui van het lijk aan zijn voeten. ‘Aiden gaat wel dansen op mijn melodie,’ mompelde hij in zichzelf. ‘En voor het geval hij niet direct doet wat ik wil, heb ik nog wat extra aansporing ingebouwd. Het enige dat ik niet kan hebben is dat de een of andere eikel in mijn eigen organisatie denkt dat ie een eigen mening heeft.’


vrijdag 27 januari 2017

Bloed op zand - deel 4 (door Isa Maron)

‘Wat weten jullie?’ Aiden hield zijn handen om het koele glas van het bierflesje. Hij was in zijn stoel gaan zitten en had zich naar Charles en Ivette gekeerd. Vreemd, hoe je aan oude gewoontes vasthield ook als die nergens toe dienden. Zonden ze elkaar blikken toe? Wat vertelden ze elkaar met hun gebaren?
‘Lobatsky is dit jaar vijf keer in Nederland geweest.’ Charles liet een stilte vallen. ‘Vakantie, zo leek het aan de buitenkant.’
Aiden knikte. Aan de buitenkant leek het altijd ergens op, meestal op iets dat heel ver van de waarheid lag.
‘Scheveningen?’ vroeg Aiden.
‘Scheveningen,’ bevestigde Ivette. ‘Zandvoort, Rijksmuseum, Efteling.’
‘Efteling?’ Ondanks dat hij zich doorgaans nergens over verbaasde kon hij zich niets voorstellen bij de sluwe en emotieloze Lobatsky in een kinderpretpark. Papier hier. Dank u wel.
‘Keukenhof,’ vulde Charles aan. ‘En nog een paar van die toeristische trekpleisters.’
Aiden vroeg zich af of Charles veranderd was. Meer grijs, dat kon niet anders. Meer rimpels. Meer verdriet in zijn ogen wellicht, zoals zovelen van hen dat hadden, diep van binnen en onzichtbaar voor de buitenwereld, maar in een flits van een seconde herkenbaar voor zielsverwanten.
‘Rondom het Rijksmuseum,’ zei Charles, ‘hebben we onze grote vriend dit jaar drie keer gesignaleerd.’
‘Wat de eerste keer een gewoon bezoek leek,’ vulde Aiden ongevraagd aan, ‘had de tweede, en vooral de derde keer meer weg van het doen van onderzoek.’
Hij voelde hoe Ivette Charles aankeek. Hij had die blik van ‘hoe weet hij dat?’ vaak genoeg gezien om zich dat te herinneren. Hij zou willen dat het niet meer nodig was. Dat zijn kennis niet meer nodig was. Dat al die ellende… al die kinderen op het strand… al die wanhopige mensen… dat dat nooit meer zou gebeuren. Matthias. Hij had geen ogen nodig om zijn zoon te zien. De zoon die nooit meer zou veranderen, die voor eeuwig bleef wie hij toen was. Strijder. Gespierd. Kaalgeschoren. Met een alles overstijgende nonchalante grijns.
‘De laatste keer dat hij in Nederland was, hebben we veel activiteit waargenomen,’ begon Ivette te vertellen. ‘Veel beweging. Veel afspraken. Veel afspraken op één dag ook.’ Ze vertelde over de plaatsen die Lobatsky bezocht, de restaurants, coffeeshops en theehuizen, moskeeën en kerken, scholen en stichtingen.
‘Het meest opvallend,’ besloot de jonge vrouw, ‘is dat hij…’ Ze schraapte haar keel en liet een stilte vallen.
Wat kon er nou zo erg zijn dat zij het niet over haar lippen kon krijgen? Bedachtzaam bracht Aiden het bierflesje naar zijn mond en nam een grote slok. De hitte in huis was ineens overweldigend, verstikkend, het leek alsof hij gevangen zat in een kleine, veel te kleine ruimte, in de bloedhitte, zonder licht, zonder lucht, zonder een vriendelijke ziel in de buurt.
Dagen had hij zo gezeten. Hij hield zijn geest in bedwang met herhalen van de feiten. De briefing van de actie. De deelnemers. De middelen. De doelstellingen. Wat er precies gebeurde, op welk tijdstip, tot het moment dat ze overweldigd werden. En toen die feiten zijn neus uitkwamen nam hij zijn toevlucht tot sprookjes. Hans en Grietje. Repelsteeltje. De schone slaapster. De kikker en de prinses. Blauwbaard.
Alles, maar dan ook alles deed hij om weg te blijven van de gedachten die hem vermorzelden, die zijn ziel verscheurden, die zijn lichaam deden verkrampen omdat hij iets moest doen. Opspringen, om zich heen slaan, rennen, sloten openbreken, zijn kind redden en weggaan.
‘Het meest opvallend,’ herhaalde Charles met zachte stem.
Aiden zette zich schrap.
‘Is dat Lobatsky het graf van Matthias heeft bezocht.’


zaterdag 21 januari 2017

Bloed op zand - deel 3 (door Ika Gerritsen)

Hij stonk. 
Hij kon zichzelf ruiken. Alledaags zweet van deze belachelijk hete septemberdag, vermengd met angstzweet, geproduceerd vanaf het moment dat het onheil Het Loo had bereikt.
Eerst de berichten vanuit Scheveningen. De gezinnen, de kinderen op het strand. Dat zoiets eens ging gebeuren, dat was voor Kai niet onvermijdelijk; daar was hij tijdens zijn opleiding elke dag weer op voorbereid. Hij was geschokt, verdrietig en woedend toen hij het hoorde, maar hij had bij zichzelf ook enige opluchting bespeurd. Scheveningen was ver weg van Apeldoorn, had hij niet kunnen nalaten om te denken. Wat hij dan weer verschrikkelijk laf van zichzelf vond. Alhoewel, zijn zorg was het welzijn van het prinselijk echtpaar. De prinses en de prins, hier in Huis het Loo, en niets anders.
Mocht hij soms niet opgelucht zijn, dat zij nog ongedeerd waren?

Hij had de prinses horen huilen. Het kostte hem moeite om zijn pokerface in stand te houden.
Hoe ze er nu aan toe was wist hij niet. Ze zat nu al een half uur met de prins in de kelder. Zodra de portofoon begon te sputteren, waren ze naar beneden afgedaald. Jay en Lisa stonden nu bij het luik geposteerd. Hijzelf stond met Mo bij de voordeur van het huis. Ze hadden goed zicht op het Paleis, op de zwaailichten, op de oprijlaan. Maar ze wisten niet wat er binnen gaande was. Niet sinds de portofoons niet meer werkten. De telefoonlijnen dood waren. Er zelfs op WhatsAppjes naar collega’s niet meer werd gereageerd.
Vandaar dus zijn angstzweet. Hij rook het, en hij voelde het uit zijn poriën lopen terwijl hij zich afvroeg wanneer de terroristen erachter zouden komen. Dat het Paleis slechts een museum was. Dat het prinselijk echtpaar niet daar woonde, in de protserig ingerichte paleiskamers, maar hier, in deze lelijke bungalow, in de tuin van het paleis.
‘Het zijn sukkels,’ zei Mo, misschien wel om zichzelf gerust te stellen. ‘Als je even googelt zie je meteen dat je hier wezen moet voor het beste effect. Ik zeg je, ze hebben ze binnen 5 minuten te pakken.’
Kai slikte. Hield Mo z’n mond maar eens een tijdje. Hij was op de een of andere manier bang dat ze hem konden horen praten, dwars door het geluid van de sirenes heen. Gelukkig hadden ze alle lichten in de bungalow gedoofd. Niets mocht nu de aandacht trekken. Kwam er maar versterking. Waarom duurde dat eigenlijk zo lang? Ze waren maar met z’n vijven, veel te weinig in geval van een aanval.
Maar iedereen was waarschijnlijk in het paleis. Daar waren de terroristen immers naar binnen gegaan, niet hier. Dáár zijn mensen nodig, niet hier. Kai herhaalde het een paar keer in zichzelf, als een mantra, die desondanks weinig gerust stelde.

Ineens barstte het los. Schoten, geschreeuw. ‘Allahoe akbar,’ kon hij duidelijk onderscheiden.
Het kwam van achter hen. Het kwam vanuit het huis!
Mo en hij keken elkaar een seconde aan.
Dat gedoe in het paleis, het was blijkbaar alleen maar een afleidingsmanoeuvre!
‘Jij blijft hier!’ schreeuwde Mo hem toe, zijn stem strak van de spanning. ‘Laat er niemand in of uit!’
In een seconde was hij vertrokken. Naar binnen.
Kai voelde tranen branden, maar hij zette zijn tanden op elkaar. Nu komt het erop aan, dacht hij, terwijl hij luisterde naar het vuurgevecht, dat binnen nog verder aanzwol. Hier was hij voor getraind, dit was zijn taak, zijn enige taak.
Hij dacht aan zijn oom Aiden. Zijn arme, eenzame oom Aiden. Die had een aanval als deze vorig jaar overleefd. Een aanval uit volledig andere hoek weliswaar, maar toch: een terroristische aanval.
Dan moest hem ook lukken. Dat moest!
Ineens stopte het schieten. Het schreeuwen. Ineens was het binnen volledig stil.
Kai dacht aan wegrennen. Maar hij deed het niet. Hij keek afwisselend door het raampje in de voordeur naar de donkere gang binnen, en naar het grasveld dat tussen het huis en het paleis ligt. Hield zijn Colt C7 in de aanslag, om het geweer elk moment te kunnen gebruiken.
Intussen putte hij kracht uit het verhaal van zijn oom. Al had Aiden het moeilijk gehad, hij leefde nog steeds. En dus ging hij het vandaag ook overleven. Hoe, daar moest hij nog even over nadenken.

Ineens was er beweging in de gang.
Kai draaide zich om en richtte zijn Colt op het raam, maar toen zag hij de prinses. De oude dame, trillend van angst en ontzetting, die door twee met bomgordels getooide kerels vooruit werd gesleept.
Al zou hij het willen; hij kon niet schieten. De gordels zouden ontploffen, de prinses zou het niet overleven.
Maar hij dan, hij zelf?
Hij stond als aan de grond genageld voor het huis. Toen klonk een geluid tegen het raam. De loop van een AK-47 werd op hem gericht.
De voordeur ging open. Hij kon niet meer vluchten. Dit was het einde.
‘Laat die gast leven,’ schreeuwde de ene terrorist in onvervalst Amsterdams naar de andere. ‘We nemen hem ook mee.’
Kai voelde hoe de loop van het geweer nu tegen zijn slaap werd gezet.

En hoe hij langzaam begon te lopen, samen met de prinses.

zaterdag 14 januari 2017

Bloed op zand - deel 2 (door Marlen Beek - Visser)

Met zijn rug naar de woonkamer schoof hij heen en weer voor het aanrecht. Koffie. Twee maal. Ook voor Charles, hoewel hij zeker wist dat die voor iets sterkers had gekozen als Ivette-met-een-I er niet bij was geweest. De laatste keer dat hij koffie voor Charles had gemaakt was meer dan een jaar geleden. Toen ze ’s avonds op het hoofdkantoor in aanwezigheid van een hoge pief van het NCTV, die zijn naam niet kon noemen, de laatste dossiers doornamen voordat ze de volgende dag hun missie zouden aanvangen. Hij had de nachten ervoor onrustig geslapen en kon zijn ogen amper openhouden boven de kleine letters van het dossier. De mondelinge instructies van de naamloze man met het rossige baardje waren wel blijven hangen, maar wat had het allemaal voor zin gehad?
Met zijn rechterhand tastte hij in het blik met Senseo-pads, dat hij achter uit een kast haalde. Er zaten er nog precies twee in. Zelf dronk hij geen koffie meer. Koffie hoorde bij een werkdag, of -nacht, bij jezelf opladen om te kunnen presteren. Het feitelijke effect was minimaal, het psychologische des te meer. Maar dat was toen. Met een verbeten trek rond zijn mond trok hij nog een flesje bier uit de koelkast.

De open keuken maakte dat Charles en Ivette zacht spraken, bijna fluisterend. Met het geluid van de tv op nog geen twee meter afstand dachten ze dat hij hen niet verstond. Maar zijn gehoor was sinds die ene dag scherper dan het ooit was geweest. Een magere compensatie.
‘Hij is verbitterd, dus ik hoop dat we hem zover krijgen. Ik weet alleen niet hoe helder hij is op dit moment.’ Aiden zag in zijn hoofd hoe Charles zijn wijsvinger uitstak naar de drie lege bierflesjes op tafel en hoe Ivette knikte. Met zo’n begripvolle blik, ongetwijfeld. Daar had hij zo’n pleurishekel aan.
‘Zit hij nog steeds in de ontkenningsfase, gezien het feit dat die tv aanstaat? Ik bedoel, hij ziet toch niets meer?’ Nee trut, ik luister tv. Hele dagen. Hij moest op zijn lip bijten om de sneer niet uit zijn mond te laten ontsnappen.
‘Wij onderbreken dit item en schakelen nu over naar onze verslaggever bij Paleis ’t Loo, Peter den Ouden. Klopt het dat er nieuwe ontwikkelingen zijn, Peter?’ De stem van de nieuwslezer klonk nadrukkelijker dan daarvoor. Charles en Ivette vielen stil en gingen wat naar voren zitten, getuige het gekraak van het neplederen bankstel dat te groot was voor de benauwde woonkamer. Niet alleen zijn zicht was hij kwijtgeraakt, ook zijn baan, logisch maar keihard en vervolgens zijn vriendin, zijn huis. Hij zette het volle flesje aan zijn lippen en dronk het voor de helft leeg voordat hij zijn vingers in de oren van de koffiebekers haakte en in vijf stappen bij de salontafel stond.
‘Dat klopt,’ klonk de stem van Peter de verslaggever, ‘ik heb net bericht gekregen dat er een gijzeling gaande zou zijn in Paleis ’t Loo. Meerdere gewapende mannen zouden het paleis zijn binnengedrongen waar op dit moment een buitenlandse delegatie op bezoek is. Het zou betekenen dat de beveiligers op een of andere manier zijn omzeild. Of uitgeschakeld.’
In Aidens buik, net onder zijn middenrif, begon iets te broeien. Een mengeling van onrust en woede. Zijn neef van achttien zat bij de Marechaussee en werd als beveiliger afwisselend ingezet op enkele paleizen, waaronder ’t Loo. Kai, de enige zoon van zijn zus, die hij zag als zijn een eigen kind, zeker sinds zijn zwager elf jaar geleden bij een auto-ongeluk was omgekomen. Hij zette de koffiebekers net iets te hard op de salontafel neer, waardoor de druppels hete vloeistof op zijn handen spatten, en bleef staan. Terwijl de nieuwslezer en de verslaggever ter plekke speculeerden wat zich mogelijk binnen de muren van het paleis afspeelde, geleidde de alcohol de groeiende onrust via zijn aderen door zijn lijf, tot in zijn vingertoppen. Zijn handen kromden zich tot vuisten. 94 dode kinderen eerder op de avond, dat was te verschrikkelijk voor woorden en onmogelijk te bevatten. Maar alleen al de kans dat een van die schoften Kai iets had aangedaan, maakte van hem ter plekke een wandelende bom.

‘Ik maak ze af, stuk voor stuk. Ik weet niet waarvoor jullie komen, maar count me in.’

zaterdag 7 januari 2017

Bloed op zand: deel 1 (door Olga Hoekstra)

September had nog nooit zo’n warme dag gekend. Daarom was het dodental waarschijnlijk ook zo hoog opgelopen. Tweehonderd. De eerste berichten gaven aan dat het ging om 120 doden, maar gaandeweg die zwoele septemberavond liep het dodental op. Hoger en hoger. Onder de ziellozen zouden 94 kinderen zijn. 94 kinderen die met hun ouders, broers, zussen, opa’s en oma’s genoten van een laatste warme dag aan het strand. Vis eten op de pier, misschien nog een extra kasteel bouwen op het gele strand van Scheveningen. Morgen… Morgen zou de temperatuur omslaan.
De nieuwsbulletins zonden onafgebroken uit. Er was geen ontkomen aan de werkelijkheid. Aan de waarheid. De eerste aanslag op Nederlands grondgebied. ‘We zaten er al tijden op te wachten,’ stelde de ene deskundige, terwijl de andere volhield ‘dat dit kwam als een volkomen verrassing’.
De deurbel onderbrak de donkere stem van de nieuwslezer, die melding maakte van een nieuw verdacht pakket, dit keer bij Paleis ’t Loo. Er was extra beveiliging ingezet, ook bij de andere nationale monumenten.
Met zijn hand volgde hij de muur. Het waren zes passen vanuit de keuken naar de deur van de gang. Een stevige stap van de gang naar de voordeur. Zijn vingers vonden het knopje van de speaker.
‘Hallo?’
Ruis aan de andere kant. Vervolgens een vrouwenstem. Licht. Jong. Eerlijk. ‘Meneer Malik?’ Een korte pauze waarop hij niet antwoordde. Het was duidelijk wie hij was, aangezien ze bij hem aanbelde. Het mysterie lag aan de andere kant, aan haar kant. ‘Bent u daar nog?’
‘Ja.’ Hij was er nog.
‘Mijn naam is Ivette den Brucke. Ik werk bij de nationale recherche. Kan ik even met u praten? Binnen?’
Een slimme toevoeging op het einde. Praten had ook prima buiten gekund. ‘Met een I of een Y?’
‘Sorry?’ De simpele vraag verwarde haar. Ze was hier met een doel gekomen en dat doel slokte haar gehele concentratie op.
‘Uw naam. Met een I of een Y aan het begin.’
‘O.’ Geschuifel. ‘Met een I. De simpele spelling.’
Zelfspot. Aan de manier waarop ze sprak, het feit dat ze refereerde aan simpele spelling... Middenklasse gezin, misschien een ondernemer als ouder. Waarschijnlijk was ze de oudste met zeker nog een broer of zus onder zich aangezien ze een verantwoordelijk beroep had gekozen.
‘Misschien kan ik even binnenkomen? Wat ik met u wil bespreken is van een dusdanig gevoelige aard dat ...’
‘Dat wat?’
Opnieuw geschuifel. Een wisseling. Ze was dus met nog iemand gekomen. Bij het horen van die stem, ging er een rilling door hem heen.
‘Kom op, Aiden, doe die godverse deur open. We staan hier niet voor Jan Lul.’
Een stem uit het verleden. Een stem die eens het belangrijkste was. Zijn levenslijn. De stem die toebehoorde aan het laatste gezicht dat hij ooit had gezien, de laatste gelaatstrekken voordat zijn wereld voor eeuwig duister werd. Hij had moeten weten dat hun wegen zich vandaag zouden kruisen. Na alles wat er was gebeurd op het strand van Scheveningen, hoe hun gezamenlijke vijand zich opnieuw had laten zien. Zij hadden de kop van de slang gehad, zo veel maanden geleden, wetende dat het beest der mensheid meerdere gezichten kende. Het was een kwestie van tijd geweest voor een nieuwe cel het zou overnemen.
Even overheerste de twijfel. Zijn vingers beroerden de knop waarmee de deur zich zou ontsluiten, waarmee hij ‘buiten’, binnen zou laten. De afgelopen tijd was hij selectief geweest met het indrukken van die knop. Niet wetende wat er aan de andere kant van de deur op hem wachtte. De dood, of simpelweg de bezorger van de Appie.
‘Aiden… Alsjeblieft.’
Charles was niet de man om te smeken. Zelfs niet toen de beulen in het kamp hem kootje voor kootje zijn vingers braken, had hij niet gesmeekt.

 De klik galmde na in zijn oren, het geluid overstemd door het openen van de deur, de voetstappen naar binnen. De scherpe inademing van Ivette den Brucke, die waarschijnlijk voor het eerst zijn gehavende gezicht in ogenschouw nam. Charles had haar erop moeten voorbereiden. De klootzak. Hij wendde zijn hoofd iets af, de linkerkant van zijn gezicht naar de muur, en draaide zich om. Zijn hand opnieuw langs het reliëf in het sierpleister, dat langzaam overging in het structuurbehang van de woonkamer. ‘Ik zou zeggen dat het goed was om je weer te zien, Charles, maar dat zou om meerdere redenen een leugen zijn.’