Schaduw van de Thrillerlezers- 10 jaar later

Het is oktober 2014 en ik ben een klein jaar lid van de Thrillerlezers op Facebook. Ik had de leden al eens gezien op de Avond van het Spannende boek eerder dat jaar, maar ik had ze niet gesproken. In oktober was het Thrillerfestival in Zoetermeer en nu hadden we afgesproken dat ik ze zeker zou begroeten. Zo gezegd zo gedaan. En dat resulteerde in een hele gezellige middag waarbij ik de groep als een, niet zo heel stille, schaduw volgde. Ik had het zo naar mijn zin gehad dat ik een verslag schreef over die middag als schaduw. En de blogster in mij was geboren.  En nu, na wat omzwervingen ben ik weer terug op het oude nest. En zal ik af en toe ook mijn mening spuien en duo’s doen. 

 Maar nu eerst mijn verslag van het Thrillerfestival. Ik twijfelde of ik wel zou gaan, maar toen Inkie zei dat ze kwam, was het voor mij ook duidelijk. Ik ben erbij! 

 Ik was vroeg bij het Stadstheater in Zoetermeer. Dus ben ik op een bankje in de zon gaan zitten. Zo zag ik al een aantal mensen komen. Zoals Mariska Noordeloos en Terence Lauerhohn. Net op het moment dat ik het koud begon te krijgen kwam een bekende aan en zijn we samen naar binnen gegaan. Ik had al een rondje over de boekenmarkt gedaan toen ik Inkie spotte bij de ingang. Na een stevig knuffel en kennis gemaakt te hebben met Wendy, Karin en Jantsje, moesten de dames naar de leesclub van het boek: Ik weet wat je hebt gedaan van Darby Kane. Maar eerst moesten toch eerst de nodige mensen begroet worden. En vooral Bert Bergs. Inkie en ik hebben iets met de man. De avonturen op de Boekenbeurs in Antwerpen zijn legendarisch. En het is altijd een feestje om die man te zien en te spreken.  

 Toen was het echt tijd om naar de ruimte van de leesclub te gaan. Ik had niet meegedaan, maar Inkie vond dat ik gewoon mee moest gaan. En ach, waarom niet? Dus ik ging als verstekeling mee naar boven. Daar bleek het helemaal geen probleem dat ik er bij kwam zitten. Na de eerste voorzichtige gesprekken met de teamleden van het blog en de nodige lachsalvo’s ( that’s me! ) en koppen koffie en thee, werd de leesclub afgetrapt door gespreksleider Wim Bax. Iedereen had het boek tot bladzijde 192 mogen lezen en de bedoeling was nu om te gaan speculeren hoe het verder zou gaan. Maar eerst was er een interview met de vertaalster van het boek, Wilma Paalman. En wat was dat leuk en interessant! Vertalers zijn bij een boek natuurlijk best belangrijk, maar je krijgt ze eigenlijk nooit te spreken. Ik vond het een cadeautje dat we deze kans kregen. Het speculeren vond ik interessant om te horen. En eigenlijk iedereen deed ook wel een duit in het zakje, en er waren ook echt verschillende theorieen. En niet iedereen was het eens, wat een

interessant gesprek opleverde. Ook voor mij, al had ik nog niks gelezen. Na de afsluiting kreeg iedereen een exemplaar van het boek zodat ze snel verder konden lezen. Ik kreeg ook een exemplaar en dat vond ik heel aardig, dus dank je wel uitgeverij Volt. 

 Eigenlijk was het daarna al heel snel tijd voor de uitreiking van de verschillende Max Vleermuizen. Onderweg naar de zaal raakte ik het team kwijt omdat ik echt even moest knuffelen met Anette ( Birdy’s boeken ) en haar man. Maar de dames hadden heel lief een stoel voor mij vrijgehouden. Over de uitreiking kan ik heel veel zeggen. En zeker niet alles positief. Want was het bij vlagen echt onbeschoft. Auteurs die de moeite nemen om via Zoom in te loggen. Vervolgens geen woord mogen zeggen, er alleen maar Nederlands gesproken wordt en zonder bedankt te worden gewoon weg worden geklikt. Echt mensen, dat kan niet! Zo ga je niet met mensen om. De muzikale intermezzo’s…Waarom muzikaal? Wat heeft dat met een boekenfeestje te maken? Leuk voor de kinderen die mochten optreden, maar het had echt 0 toegevoegde waarde. Ook werd er nog vergeten om die Vleermuizen daadwerkelijk uit te reiken. Maar dat kan te maken hebben met het feit dat er bijna geen, winnende, auteur aanwezig was. Was het allemaal negatief? Nee! In tegenstelling tot 10 jaar geleden viel de prijs dit keer niet uit elkaar… 

 Na dit “feest” was er nog gelegenheid om rond te lopen op de boekenmarkt, boeken te kopen en laten signeren en auteurs te spreken. Zo sprak ik uitgebreid met Björn van der Eynde over de Boekenbeurs en diens opvolger Boektopia. Met Floris Kleijne over zijn eerste boek Klaverblad en ik kocht zijn boek Kleinste Kwaad dat hij ook voor mij signeerde. Met Marelle Boersma over mijn favoriete boek van haar en de Crime Compagnie Club, waar ik met veel plezier lid van ben. Verrassend snel liep de ruimte leeg. En na een laatste groet, en dikke lach met Bert Bergs, gingen ook wij weg. Omdat het zo gezellig was zijn we nog even de

kroeg ingedoken, samen met Nina Verheij. Waar het onverminderd gezellig was en zelfs zo gezellig dat de foto’s ontbreken. Inkie, Wendy, Jantsje en Karin, dank jullie wel dat ik zo welkom was in de groep en ik kijk uit naar de samenwerking! Dat we maar veel boeken mogen villen!

Juul

Leiden in last

Leiden in last is dat niet iets met haring en hutspot? Sowieso die combinatie? Doen ze haring in de stamppot mee stampen?

Maar to the point die hutspot is op 3 oktober en ik was 5 oktober op het politiebureau van Leiden. Voor dat u nu juichend zich afvraagt of het dan eindelijk zo ver is dat men het beter vindt dat ik achter slot en grendel zit: nee. Ik was daar voor de boekpresentatie van Nina Verheij. Een nieuwe loot aan de boom bij Hamley Books.

Is Hamley Books geen Vlaamse uitgeverij hoor ik u denken? En wat doet een Leidse vrouw dan in Vlaanderen?


Hamley Books richt zich zowel op de Nederlandse als Belgische markt en je hebt de geweldige uitvinding van internet. Nina had wel het slimme idee toen ze het logo van de zwarte kat van de uitgeverij zag, om haar mail te vullen met een foto van haar kat. Het ijs was gelijk gebroken.


Daarnaast schijnt Esther Boek ook nog een rol te hebben gespeeld door aan een schrijversgroepje te melden dat Hamley Books nog schrijvers zocht. Nina besloot hard aan haar manuscript te gaan werken. Wilde Nina eerst nog gewoon een roman schrijven, besloot ze om er een laag spanning in te gooien. En zie een thriller die stond te trappelen om uit te komen. De uitgever besloot na het lezen van het manuscript de titel, in overleg met Nina, te veranderen in een beter passende titel namelijk ‘Fatale keuzes’.


Nina reikte haar eerste exemplaar uit aan Hoofdagent Paul. Een leuke aantrekkelijke stoere vent waar om mij heen toch wel wat vrouwen begonnen te fluisteren en glimmen. Paul las een Whatsappje voor dat Nina hem vorig jaar had gestuurd. Ze had hulp gevraagd om te ontdekken hoe het werkt op een politiebureau.

Pauls zijn uiterlijk heeft er vast aan bijgedragen dat  Nina wel heel veel extra vragen heeft verzonnen om langer op het politiebureau te mogen rondlopen. Maar dat is maar een aanname.


De uitgever had nog een quiz samengesteld met leuke vragen rondom Nina en de auteur zelf las een stuk uit Fatale keuzes voor. Juul van Juultjes boekenwinkel stootte mij op een gegeven moment aan en wees op de oma die zo ontzettend stralend naar haar kleindochter zat te kijken. Blij vertelde oma later bij de tafel met hapjes hoe fijn ze het vond dat ze was opgehaald uit Amsterdam om de boekpresentatie van haar kleindochter mee te mogen maken. Ik klets nog even met de zus van Nina die voorheen ook graag verhaaltjes schreef maar dit lang niet meer gedaan heeft. Wellicht meer schrijversbloed in de familie? Nu schijnt Nina vele uitvoeringen te hebben van het spel Storycubes en wordt het tijd om dat eens samen weer te gaan spelen sista's!

Nina en uitgever Sandra

Zoals het bij een boekpresentatie loopt, praten bloggers met bloggers en auteurs, met een drankje( colaatje Zero) in de hand en vloog de middag echt snel om door alle gezellige gesprekken met leuke mensen. Maar dan is het de hoogste tijd, voordat ik het politiebureau word uitgeveegd in plaats van er naar binnengebracht te worden, om dag zeggen en de weg naar Breda te gaan zoeken. 

Boekpresentatie Day Dreamer – Luna Van Roosen

 Luna Van Roosen is een debuutauteur die de laatste weken erg opviel door de fantastische cover van haar boek Day Dreamer. Jong en oud heeft al erg positief gereageerd op het uiterlijk van dit boek, maar hoe het er innerlijk uitziet, moest natuurlijk nog afgewacht worden.

Luna zelf is een verlegen negentienjarige wiens droom in vervulling is gegaan op zondag 15 september, toen in het landelijke Opdorp (deelgemeente van het Vlaamse Buggenhout) haar boek bgedoopt werd in het bijzijn van talrijke vrienden, familie en lezers. Ook ik ben als fervent lezer afgezakt naar deze kleine gemeente, waar de voorstelling doorging in het oude gemeentehuis van het dorp. Het gebouw zelf bestond eigenlijk uit een aantal verdiepingen, met een opvallende ruimte waar vroeger wellicht huwelijken werden voltrokken en een gezellige zolderverdieping die baadde in het zonlicht.

Letterlijk alles was in het thema van rozen: van de Cava (geserveerd met rozenblaadjes), tot de cupcakes (groot en klein, telkens versierd), tot de vorm van de zandkoekjes, tot de trappen (allemaal gedecoreerd met rozenblaadjes), de zolder (versierd met rozenlinten en echte en papieren rozen) en zelfs het afscheidsgeschenkje (een rode roos). Er werd heel veel moeite gedaan om het thema mooi te gebruiken en daar waren onze gastvrouwen (Ilse en haar moeder) wonderwel in geslaagd.

De auteur zelf was ook gekleed in een rozenjurk met bijpassende petticoat, die ook weer helemaal in thema was. Zelfs haar haren waren versierd met rozen. Rozen alom dus, net als op de cover van haar boek en in het boek zelf. (Als je het boek in handen krijgt, let vooral op de prachtige tekeningen die de beginpagina van elk hoofdstuk versieren).

Het werd snel heel duidelijk dat iedereen erg warm onthaald werd – of je nu een bekende van de familie was of niet, het onthaal was even hartelijk. Naast een hele grote groep steunende familie en vrienden waren er ook een aantal lezers aanwezig. Ook collega-auteurs zoals Rani De Vadder, Nina Verheij en Joanne Carlton/Sandra J. Paul waren aanwezig. 

Het festijn werd geopend door een speech en quiz over Luna. Dit alles werd met de nodige emoties ontvangen door Luna, die duidelijk erg zenuwachtig was en vaak met tranen in de ogen alle lofbetuigingen in ontvangst nam. Het is dan ook duidelijk dat het hier om toch wel iets heel bijzonders ging: een negentienjarige die eventjes een boek schrijft en publiceert, kom je niet elke dag tegen. Ook Ilse werd in de bloemetjes gezet, samen met de uitgever.

Na een voorleesfragment was het tijd voor Luna om boeken te signeren en dat deed ze met veel verve terwijl de gasten genoten van de heerlijke cupcakes en drankjes. Dit signeren nam behoorlijk wat tijd in beslag!

Toen het feestje afgelopen was, legde Luna moe maar voldoen haar pen neer, om vervolgens de rest van de dag te “day dreamen” over wat er haar allemaal overkwam. Day Dreamer zelf is prachtig. Als je hem in handen hebt, wil je hem gewoonweg niet meer loslaten. De moeite waard om te bekijken én te lezen.

Uitgeschakeld in de Boekenberg

Boekpresentatie Uitgeschakeld van Angelique Haak

Uitgeverij De Crime Compagnie

Op donderdag 4 oktober toog ik met man en jongste zoon naar De Boekenberg in Spijkenisse waar de boekpresentatie van de tweede thriller van collega-auteur Angelique Haak, zou plaatsvinden.

Voor alle liefhebbers van Rotterdam en omstreken, excuses, maar hoe meer we in de buurt van Spijkenisse kwamen, hoe dieper de moed me in de schoenen zonk. Dit had niets te maken met het leuke uitje, maar met de hoge torens die als rook spuwende monsters, langs de snelweg stonden en die met elke kilometer aan aantal leken toe te nemen. Zelfs mijn mobiel was van slag. Daar waar ik, behalve in de nog enkele zeldzaam dunbevolkte gebieden van Nederland, de beschikking heb over een dapper 4G, dook ook hier mijn netwerk snel weg voor al het grijs in de lucht en kwam het niet verder dan een voorzichtig 3G.

Eenmaal in Spijkenisse doken mijn vrolijke humeur en mijn netwerk weer op. Wat een leuk plaatsje, Spijkenisse. Karakteristieke panden en prachtige molens drongen de lange stinkende tongen steeds verder naar de achtergrond.

De Boekenberg, de bibliotheek waar de presentatie plaatsvond, is een mooi en imposant gebouw. Een glazen pyramide waarbinnen een berg van boeken op ons lag te wachten met, eenmaal op de bovenste etage, ook een stapel Uitgeschakeld, al prominent klaar lag.

Angelique zat al wat nerveus te wachten en ook bij de aanwezigen liep het zweet steeds vloeiender over de rug. Maar dat kan ook gelegen hebben aan de temperatuur in de Boekenberg die meer dan aangenaam was. Gelukkig was er voldoende drinken en een beetje klotsende oksels past natuurlijk prima bij de presentatie van een veelbelovende thriller.

Ilse Karman, de eigenaar van Uitgeverij De Crime Compagnie, nam het woord. Zij benoemde de moeilijke weg die Angelique had moeten gaan na haar succesvolle debuut Een nieuw begin, dat genomineerd werd voor De Schaduwprijs.

De lat lag daarmee voor Angelique hoog en om dan thriller van eenzelfde niveau te schrijven is voor een auteur een moeizaam proces. Daar weet ik alles van, dus het invoelen hierin was voor mij geen enkel probleem.

Toch, zo zei Ilse, is het Angelique gelukt. Met Uitgeschakeld heeft zij een waardig opvolger geschreven voor Een nieuw begin.

Na Ilse Karman was het de beurt aan Moon Kager. Zij stelde Angelique een aantal vragen over haar schrijfproces. Haar onzekerheden, haar personages en hoe het allemaal begonnen was. Angelique gaf daar eerlijke en uitbreidde antwoorden op.

Hierna was er de mogelijkheid tot het kopen van een, eventueel, gesigneerd exemplaar van Uitgeschakeld. Angelique nam voor iedereen heerlijk de tijd en de lange rij mensen stond gezellig kletsend te wachten op hun beurt.

Het was een leuke, geslaagde boekpresentatie. Als de grote animo voor deze avond een voorbode is voor het succes van Uitgeschakeld, dan komt het zeker goed.

Voldaan en met een nieuw vers boek in mijn tas, togen man, kind en ik naar huis. En op de terugweg heb ik gewoon even mijn ogen dichtgedaan. Die brandende tongen liet ik me niet een tweede keer raken.

Esther Boek

Ontmoeting Thrillerschrijfster Sophie Hannah

Het eerste boekenuitje met en voor Thrillerlezers is een feit! Samen met Ink Kroon en vele andere thrillerliefhebbers woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van Sophie Hannah: “Heb jij haar gezien?”.

Het evenement vond plaats op de redactie van het AD onder de bezielende leiding van Janneke Siebelink.

Naast Sophie Hannah waren er ook Nederlandse auteurs uitgenodigd om te komen praten over de vraag waarom vrouwen, auteurs en lezers, geen genoeg krijgen van thrillers. Daarvoor waren Inge Ipenburg, Isa Maron en Simone van der Vlugt uitgenodigd.
Het feit is namelijk dat van alle verkochte thrillers 80% door vrouwen gelezen word. Als je de zaal in kijkt, dan komt dat wel overeen, er zijn duidelijk meer vrouwen op dit evenement afgekomen dan mannen.

De bijeenkomst werd geopend door Inge Ipenburg
die voorlas uit “Heb jij haar gezien”, ze had twee stukken eruit gelicht die mij ook het meeste aanspraken, namelijk het begin over Melody en haar relatie ten opzichte van haar ouders en het deel waardoor ik enthousiast werd, namelijk het stuk over de kristalgrot waar Cara een briefje met haar naam erop vond in een zilveren pot. Inge heeft een goede stem en weet het publiek met haar warme stem aan zich te binden. Tussen deze twee stukjes in, vertelde ook nog wat over het boek, zonder spoilers weg te geven. Als ik het boek nog niet gelezen had, was ik zeker nieuwsgierig geworden naar het boek.

Janneke Siebelink interviewde vervolgens Sophie Hannah, zij vertelde volop over haar passie, het schrijven van thrillers, Agatha Christie en haar gezinsleven. Met veel humor en passie wist ze het publiek om haar vinger te winden. Echt een genot om naar te luisteren. 
Hieronder zal ik wat punten uit het interview uitlichten:


• Favoriete thriller aller tijde is: Moord in de Oriënt Expres van Agatha Christie. Deze heeft ze onlangs opnieuw gelezen, vanwege de verfilming van het boek. Dit boek heeft zoveel details die leiden tot een fenomenaal plot.
• Naast het schrijven van thrillers, is ze momenteel ook bezig met het schrijven van een musical. Uiteraard betreft het een mysterie moord musical, deze zal Agatha Christie-achtig zijn. Als alles volgens plan verloopt komt de musical ook in Nederland.
• Sophie is dol op mysteries, ook in het dagelijks leven. Er zijn altijd zaken waar je je hoofd over kunt breken en waar je nooit een gedegen antwoord op krijgt. Met een thriller weet je als lezer dat je honger naar de oplossing , na uren puzzelen en verbanden leggen, uiteindelijk in het plot duidelijk gestild word. Het is je beloning als lezer waar je zo naar smacht als je aan het lezen bent, 
• Haar moeder schreef ook, met name kinderboeken, maar meer als hobby. Zodra ze tijd had, ging ze schrijven. Wat je ouders doen, laat je als kind zien dat dat een mogelijkheid is om zelf ook te gaan ontplooien. Het schept mogelijkheden en je leert ervan.
• In haar nieuwste boek;”Heb jij haar gezien” beschrijft ze een luxe resort in Amerika, Arizona Dit resort is ontstaan uit twee resorts die ze zelf heeft bezocht tijdens haar werk en met haar gezin tijdens een vakantie. De kristalgrot bestaat dus echt, inclusief de zilveren pot. Sophie heeft zelfs de briefjes gelezen die er in zaten, maar was erg teleurgesteld. De mensen zijn niet origineel en beschrijven niet in details wat er nou precies aan de hand is....Erg jammer voor een nieuwsgierige auteur.

• Zo'n welnessresort is volgens Sophie een goede plek voor een thriller, de tegenstrijdigheden creëren een geweldige sfeer. Aan de ene kant zijn er mensen die genieten van heerlijke massages, terwijl de ander in angst rond loopt. 
• Aangezien Cara, hoofdpersoon in het boek, Brits is en in Amerika op vakantie gaat, was dit voor haar de mogelijkheid om de cultuurverschillen te beschrijven.
• De media speelt in haar boek ene grote rol. De manier waarop zij invloed uitoefenen op het rechtssysteem is bizar.
• Het schrijven van een boek gaat bij Sophie erg planmatig, zelf noemt ze zich een verhaalarchitectuur, dat klinkt spannender dan werken met een planning. Structuur is erg belangrijk tijdens het schrijven, de hoofdstukken worden vooraf al ingedeeld en zo ontstaat er een draft van ongeveer 100 bladzijden, die daarna verder uitgewerkt worden. Vaak weet ze al hoe het afloopt en hoe het plot in elkaar zit, ze dient dan alleen nog daar te komen. 
• Melody is geïnspireerd op de zaak van Casey Anthonie, haar moeder had haar niet als vermist opgegeven, dat deed haar oma pas een maand later.

Na het interview kwam Isa Maron aan het woord, zij sprak over “De schaal van het kwaad” dit is bedacht door een Amerikaanse psycholoog en geeft gradaties aan van het kwaad die in de rechtszaal gebruikt kunnen worden om de hoogte van de straf te bepalen. Het is verdeeld in 22 stappen, van dood door zelfverdediging tot aan een sadistische moordenaar, die zijn slachtoffers eerst martelt voordat hij ze afslacht. Via deze link vindt je hier meer info over: http://bigthink.com/the-voice-of-big-think/michael-stone-explains-his-scale-of-evil
Op de schaal van het kwaad komen niet veel vrouwen voor, de meeste moordenaars zijn mannen. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Wat zou er met de schaal gebeuren als er geen mannen meer zijn? Dat is een vraag die Isa het publiek meegeeft.
Volgens Isa Maron zijn de mannen bang, omdat ze door hebben dat ze nutteloos zijn. We kunnen wel zonder de mannen tegenwoordig, maar het is wel leuk om er een paar te houden, bijvoorbeeld voor de vrijdagavond! 

Janneke Siebelink ging vervolgens in gesprek met de auteurs en legde ze een aantal quotes en vragen voor om op te reageren. De dames waren het niet altijd met elkaar eens en dat leverde een mooie discussie op. 
Zo wil Sophie mannen en vrouwen niet in aparte hokjes stoppen. Zij vind dat mannen en vrouwen net zoveel kunnen en dezelfde angsten hebben. Verder hoopt ze dat de jeugd meer gaat lezen in plaats van foto's posten op instagram.
Simone van der Vlugt denkt dat er altijd wel een groep blijft bestaan die niet aan het lezen te krijgen zijn. De kleine groep die er wel voor te porren is, dienen we vast te grijpen en een boek in de handen te duwen.
Inge Ipenburg wilde van het publiek weten of er gekeken wordt naar wie boek geschreven heeft, een man of een vrouw en of dat de keuze van het boek uitmaakt. Het antwoord was een NEE, het maakt ons niet uit of een man f vrouw een boek geschreven heeft. Wat uitmaakt is het thema waar het over gaat, volgens Sophie, en dat kan ik alleenmaar beamen.

Na deze discussie was er gelegenheid om deel te nemen aan een rondleiding over de AD redeactie. Zelf heb ik deze tijd gebruikt om wat te kletsen met mede thrillerliefhebbers en een praatje aangeknoopt met de auteurs. Ook was er de mogelijkheid om je boek door Sophie Hannah te laten signeren. Dit alles was onder het genot van een drankje en een hapje.

Het was een zeer geslaagde middag en een goed begin van 2018 op thrillergebied! 

 

Lilian

Jut en J(u)ul op de Boekenbeurs Antwerpen

De dag eindigde met de vraag: als je moet kiezen wie zou je dan doen Saskia Noort of Aspe? Beiden kozen we voor Saskia Noort. Mensen die mij al een beetje langer kennen, vragen ze nu af wat er in godsnaam met Aspe is. Daar Aspe ook bijna de laatste persoon was die we op de Antwerpse beurs zagen, gaan we eerst bij het begin starten.

Het allereerste begin was dat Juul en ik elkaar in Roosendaal troffen en we vanaf dat moment geen stilte gevallen is tot ik weer in de trein naar Breda stapte.
Juul is een duracellkonijntje met een arsenaal aan spontane opmerkingen wat vaak ontwapend werkt en tot leuke gesprekken met de aanwezigen op de beurs leidt. Bovendien was het voor mij zo verfrissend om voor het eerst niet met een stel schaduwen rond te lopen. Mensen die op een paar meter afstand wachten tot je iemand aanspreekt en als het een leuk gesprek is er snel bij komen staan. En dan nog tot niks komen als de vraag of het boek gesigneerd mag. Fantastisch om net zo'n enthousiast iemand mee te hebben.
Leuk was ook te horen dat men vond dat het goed is dat Thrillerlezers weer gewoon lekker mijn blog is en het plezier  volledig terug is na tien maanden zwoegen, twijfelen en willen stoppen. Hoe gaaf de waardering te horen van auteurs die je aanspreken op wat je doet voor hen. Nice en megachill.

Na jassen en rugzak in een lockertje gepropt te hebben en wij twee best openminded niet wetend hoe we degene van de kaartcontrole moesten aanspreken, neem ik Juul mee de eerste hal in. Juul was de OV specialist op Antwerpen , want ik kon niks vinden. De tram vindt je onder het bordje metro metro en is ondergronds en ook boven. Kaartje kopen voor de Tram?? Boven in de stationshal niet, lange gangen door en ook niet.  Ik was blij met Juul. Die vond alles, terwijl ik nog verdwaasd rond keek.

Eerst even Hilde Vandermeeren feliciteren met het winnen van de Hercule Poirotprijs. Helemaal blij is ze met de prijs. Leuk te zien. Eneuk mens sws en een paar toffe boeken heeft ze gemaakt. Het werd tijd voor  zowel haar als winnaar en zeker eens een vrouwelijke auteur.

Toen richting Nicolas Sparks. Een vriendin vroeg of ik een boek wilde laten signeren. We komen echt net te laat aan, maar hij staat er nog. Maar bij zeer bekende auteurs lopen er vaak mensen van de uitgeverij rondom te zenuwen. Dus die meldde ons later terug te komen. Bij dat later stond er zo'n giga rij net opvallend veel hele jonge meiden dat we de moed snel weg voelden zakken.
Daar op het zelfde moment iemand in een andere hal ging signeren, die in de top 3 van mensen stond die we zeker wilden spreken, besloten we daarheen te

spurten. Rick de Leeuw, jeugdsentiment van de Trockener kecks, die zich erg op Vlaanderen richt. Een man die de tand des tijds goed doorstaat..wat ik zeg: lekker ding. Ja, dat zeg ik. Er ontstaat een zeer enthousiast gesprek waarin hij zo verteld over een fenomeen in België dat ik besluit het erg mooi uitgevoerde boek meeneem. Zelden zijn boeken zo mooi gebonden op dik papier en mooie uitvlakken enz enz. Terwijl Rick over de veranderingen in deze tijd vertelt, hoor ik Juul alleen maar zuchtend verkondigen dat ze aan Ricks lippen hangt. Dat we bij het weggaan allebei een zoen krijgen, zorgt er voor dat Juul huppelend over de vloer loopt. Wij als twee pubers lyrisch over hoe leuk en charmant hij is. Oh hoooooi Rick, als hij de

bocht om komt.
We zijn bij zoveel leuke mensen wezen kletsen. Mensen die je alleen van Facebook eerst kende of mensen die je na lange tijd terug zag. Sterre Carron die als openingsvraag aan Juul vraagt waar ik ben. Nog steeds snappen we niet hoe ze de combie maakte dat wij samen zouden zijn. Dikke knuffel en veel te veel om te vertellen daar op die beurs. Dus snel een keer bijbeppen buiten de beurs.
Ria Maes zagen we al vroeg in de middag, die samen met Aaron Wade het boek Pan schreef. Aron is in Vlaanderen bekend om een jeugdserie en moet regelmatig op de foto. Juul en Ria raken in gesprek over wielrennen en er vallen namen waar ik nog nooit van hoorde.
Oh wacht, ik had dezelfde vriendin beloofd ook een gesigneerd boek van Tess Gerritsen te regelen.  Wij op naar stand 400 zoveel. Oh Nee, weer een giga mega rij. Laat ik maar naar de auteurs van WPG gaan: de altijd vriendelijke Toni Coppers is een jaarlijks terugkomend persoon voor een  kletspraatje. Over zijn mooie omslag van De zaak Margritte. Ik ben omslagfreak en hij was me gelijk opgevallen. Naast hem zit Jan van der Cruysse en met beide heren ontstaat een geanimeerd gesprek.  Over de Thrillerprijzen die weg zijn of hoe ze uitgereikt werden ( gouden strop op tv). Ook even kennismaken met Koen Strobbe wiens De wolf van Colombes ik momenteel lees. Tof boek en ga zeker ook eerder werk eens lezen.

En dan wandelen we naar de tweede muzikant van de dag: Candy Dulfer. Er

bestaat een foto van Candy en mij op 14 jarige leeftijd en intussen is de dame de hele wereld drie keer rrond geweest. Spontaan vrolijk mens ook weer. De tussentijd zien we een mega rij groeien .. wie zit daar dan? Wat? Al die mensen zijn voor Griet op de Beeck. De schrijfster waar ik vorige week gewoon naar toe kon lopen en een praatje maakte. Een uur in de rij. Alleen voor  Griet doe ik dat..eenmalig. Het is zo'n moment dat ik me afvraag waarom ik een gesigneerd boek wil? Maar voor ons staat twee Vlaamse boekenland en we vullen de tijd met kletsen tot wij mogen.  Juul heeft de beste openingszin ever : nl dat ze het nieuwe boek niet goed vindt. Oooooohhhh...mag ik nu in een gat in de grond wegzakken haha. Tommy Wieringa die er naast zit , mompelt iets van zo dan weet je dat ook. En kijk eens wat Juul verder doet of zegt... die redde de situatie toch nog redelijk.

Weglopend bespreken we Juuls actie en kan ik er alleen nog hard om lachen . We lopen langs Tess die in haar uppie staat en dat vergeleken met 3 uur eerder, kan ik nauwelijks geloven dat het echt Tess is. Hopla gesigneerd boek voor de vriendin gescoord. Twee uit drie is best een mooie score. Juul moet nog bij de famous Aspe langs. Heeft echter geen benul hoe de man er uit ziet. Tenminste dat bleek, toen ze bij Aspe aan de balie ging staan en zei dat er geen naambordje stond. De man zat naast een giga stapel van zijn nieuwste boek even erbij vermelden. Hij keek alsof hij water zag branden. Het kwam niet meer goed tussen de twee... Ik heb zelden zo'n gezicht gezien bij signeren. Kan er nu nog hard om lachen.
Never a full moment met Da Juulster!

Langzaamaan loopt de boekenbeurs ten einde en proppen we ons tussen heel veel mensen in de tram. Als de zogenaamde haringen..

In Antwerpen heet de halte bij het Centraal station niet zo, dus nadat wel heel veel mensen opeens uitstapten, begrepen we dat we de volgende halte maar ook er snel uitnoesten. Tassen met boeken hebben trouwens de gewoonte per uur zwaarder te voelen, heel bijzonder. Eindelijk ook maar eens wat eten en het werd een zowaar lekker orde kipburgermenu bij een niet de Mac. De dag doornemen toch bijna 2 uur later maar eens richting trein. 

Verwonderend over de

rust in een groot station en daarna kwijlend kijkend hoe een prachtgebouw er uit ziet in donker met verlichting. Oeps trein net weg die 1 keer per uur gaat. Tijd voor Een dampende bak ( zoals Pjotr Vreeswijk het 75 keer benoemd in zijn boek) met hoogtepunten van de dag ophalen. We bleven Rick noemen... Maar bovenal voerde de boventoon dat we dit volgend jaar weer gaan doen. Relaxed, lol, niet stoppen met kletsen, alles gezien wat en wie we wilden en nog veel meer. Dat stoppen met praten lukte pas toen we elk een andere vervolgtrein moesten. 

Een jaarlijks Jut en Jul-uitje is geboren!

Kernjurylid Christien Heinen

Ik zit in de kernjury van de NS Publieksprijs!

Eerst zal ik mezelf even voorstellen. Mijn naam is Christien Heinen, ben 43 jaar, ben al bijna 20 jaar getrouwd met Jeroen en samen hebben wij een dochter van 17 jaar, Teddy.

Ik heb een eigen strijkservice en mijn hobby’s zijn natuurlijk lezen en borduren.

Lezen doe ik erg veel, ik lees meer dan 100 boeken per jaar. Ik heb ook een Boekstagram account, Boekbabbels, waar ik mijn gelezen boeken op deel en mijn mening geef over de boeken.

Na mezelf al jaren te hebben ingeschreven voor de Kernjury van de NS Publieksprijs, was het op vrijdag 29 september ineens prijs! Ik had een mail met daarin de fantastische boodschap dat ik geselecteerd was voor de Kernjury! Samen met 274 andere gelukkigen was ik uit meer dan 5000 mensen geselecteerd!

Op woensdag 25 oktober was de grote dag, op deze speciale avond werden de 275 juryleden officieel geïnstalleerd als jurylid en werden de zes genomineerde boeken bekend gemaakt.

Woensdag was ik ruim op tijd op Utrecht Centraal, waar de feestelijke bekendmaking zou plaatsvinden. Ik zag al snel een bekende en samen zijn we naar binnen gegaan. We kregen een envelop die we dicht moesten laten en konden meteen beginnen aan het lopende buffet. Er was genoeg keus, kleine hamburgertjes, noedels, aardappelpartjes, salades.

Na gezellig met andere juryleden te hebben gegeten en gekletst was het moment daar: we werden officieel geïnstalleerd als jurylid. Hier was Jaap Jongbloed voor gevraagd. Hij hield een praatje en daarna moesten we onze rechterhand in de lucht steken en hem naspreken. Een heel riedeltje met dingen en beloftes die we moeten naleven als jurylid.

Toen mocht de envelop open en mochten we de rozet die daar in  zat op onze kleding bevestigen zodat iedereen kon zien dat we een lid van de kernjury zijn.

Daarna was het tijd om naar de speciale boekentrein te gaan. Dit was een trein die helemaal aan de buiten- en binnenkant versierd was met boeken en spreuken over lezen. Iedereen was ingedeeld in een bepaalde kleur en dat correspondeerde met de wagon waar je in zat. Ik had de kleur blauw gekregen en daar zaten meer gezellige vrouwen. Ik zat met 6 andere vrouwen bij elkaar en dat was super gezellig. Toen we bij de plaatsen aankwamen, lag de tas met boeken al onder de stoel, dus iedereen wist al meteen welke boeken genomineerd waren. Dit was wel jammer, want toen de speaker hints ging geven over de boeken, wist iedereen het natuurlijk al. Beetje jammer.

De genomineerde boeken zijn: Judas van Astrid Holleeder, Huidpijn van Saskia Noort, Johan Cruijff , De wereld volgens Gijp van Michel van Egmond, Thomas Dekker van Thijs Zonneveld en De levens van Jan Six van Geert Mak. Drie sportboeken dus. Veel mensen zijn hier niet blij mee, maar ik wel. Ik kijk een hoop sport, dus vind die boeken juist wel interessant. Drie van de zes genomineerde boeken heb ik al gelezen: Judas, Huidpijn en De wereld volgens Gijp. Het boek van Thijs Zonneveld wilde ik nog graag lezen, Johan Cruijff lijkt me ook wel interessant, hoewel het voor mijn tijd was en het boek van Geert Mak, daar heb ik eigenlijk niet zo’n zin in. Het spreekt me niet aan, maar ik zal het als jurylid netjes lezen. En wie weet valt het mee!

Toen kwamen alle auteurs om en om in de coupés om een stukje uit hun boek voor te lezen en vragen te beantwoorden en eventueel te signeren (wat eigenlijk niet de bedoeling was, maar toch in een aantal gevallen gelukt is!)

Natuurlijk was Astrid Holleeder er zelf niet , maar wel haar eindredacteur.

Daarna Saskia Noort, zij las een stukje voor en signeerde mijn boek! Zij gaf aan dat dit al de vijfde (!) keer is dat zij genomineerd is, en dat ze nu wel eens wil winnen.

Vervolgens Geert Mak, hij vertelde over hoe hij er toe gekomen was om dit boek te schrijven. Ik vond Geert Mak prachtig vertellen, dus misschien is het boek ook zo mooi.

Thijs Zonneveld had Thomas Dekker zelf meegenomen! Thomas las zelf een stukje uit zijn boek voor en Thijs kon ondertussen mooi de boeken signeren. Ook ging ik met de beide heren op de foto!

Michel van Egmond las ook een stukje voor en signeerde het boek.

En voor het boek Johan Cruijff kwam Vigo Waas om voor te lezen. Hij weet echt (bijna) alles over Johan Cruijff.

En nu mijn taak als jurylid: ik moet natuurlijk zelf de boeken lezen en dan een gedegen keuze maken. Maar ik moet ook zoveel mogelijk mensen oproepen om ook te stemmen. Het boek dat de meeste stemmen heeft gekregen op 22 november zal uitgeroepen worden tot boek van het jaar 2017! En het jurylid dat de meeste stemmers heeft weten te mobiliseren, maakt kans om de eretitel Leesambassadeur te worden. Nou, dat wil ik wel! Dan mag je een jaar lang iedere maand een boek naar keuze uitzoeken, dat is aan mij wel besteed!

Dus hier komt mijn vraag: Willen jullie stemmen via mijn speciale link? Dan komt de stem op naam van mij te staan en maak ik kans op de titel Leesambassadeur! En voor jullie als stemmer is er ook wat te winnen: een jaar lang gratis boeken en vrij reizen met de trein!

Hier is mijn link:  

https://www.nspublieksprijs.nl/stem/e7b24b112a44fdd9ee93bdf998c6ca0e

Alvast super bedankt als je via mijn link stemt, en

Weten jullie al op welk boek je gaat stemmen? Ik moet eerst nog even lezen…

AW Bruna (Books and) Bites for Bloggers

Wat zat ik in de trein na te genieten in deze dinsdagnacht op weg naar Breda met een trein missend, de intercity direct niet rijdend en zodoende pas in Breda 00.52 arriverend.
Dat werd de vriendin wakker bellen die om half zes op moest en nu dus naar station Breda moest komen rijden. Ze houdt van me..nog steeds ;).
De treinreis vloog voorbij, want vele gesprekken draaiden opnieuw af in mijn hoofd. De hele avond doornemend kon ik alleen maar met een grote grijns op mijn gezicht zitten. De zeer knappe jongeman vroeg waarom ik zo vrolijk was. Kort vertellend waar ik was geweest, zei hij nooit te lezen. Hij hield van bungeejumpen, parachutespringen en ging voor een half jaar in Curacao werken. Zijn studieboeken vond hij al vervelend.
Maar laat ik aan jullie vertellen waarom ik zo genoten heb die avond:
Miriam en ik waren met een 40 andere bloggers uitgenodigd voor de AW Bruna Bites. Miriam mag altijd mee zodat er in ieder geval 1 serieus verslag verschijnt over waar we dan zijn met betrekking tot boeken. Nee, niet alleen daarom natuurlijk. Gewoon omdat het ons blog is. Sommige uitjes doen we met zoveel mogelijk teamleden en andere lekker met twee. 
Voor de deur treffen we Nadine, een blogger met eigen mening (ik hou van mensen met hersens die gebruikt worden). Nog nooit ontmoet tot deze avond, wel elkaar kennend via de sociale media en de lijfelijke kennismaking beviel erg goed. Heerlijk spontaan en open mens! 
We werden door Max naar de tuin gedirigeerd en daar zag je gelijk een tafel met echt veel verschillende drank. Van allerlei gezonde drankjes, tot vele limonades, wijnen en soorten biertjes. Top! Wat kletsend vast met mensen over elkaars blog, bedacht ik mij hoe trots we zijn op de onze. Met groot enthousiasme sta ik te vertellen wat we doen en hebben. Vooral opvallend was dat wij werken met een groot team en dat wij dagelijks minimaal drie stukken proberen te plaatsen. De vraag van iemand hoe ons blog heet en na het antwoord, de vraag stellend waar ons blog dan over ging, verbaasde mijn ietwat. Ehm over thrillers?

Bij binnenkomst kregen we een koptelefoon mee waar Silent Disco op stond. Denkend aan de Silent Disco ooit op de Parade hield ik mijn hart vast. Maar nee, later bleek dat er twee fragmenten uit boeken werden voorgelezen. Het ene van het nieuwste boek van Gregg Hurwitz en de andere uit Sevenster van Alexandra Penrhyn Lowe.

Op een gegeven moment gingen we in twee groepen uit elkaar. De ene helft naar de schrijfster van Sevenster en de anderen naar.... Tja..en daarom heb ik Miriam zo nodig.

Daarna kwam voor iedereen de Amerikaanse schrijver Gregg Hurwitz. Een thrillerschrijver die gigantisch verkoopt buiten Nederland en waarvan men in Nederland amper iets kent. terwijl er al een aantal boeken zijn uitgebracht hier. Deze week lezen een aantal teamleden verschillende boeken van hem. Ze zijn allen enthousiast tijdens het lezen. "Oh, wat gaaf we hebben een goede nieuwe schrijver ontdekt!", riepen er drie.

Gregg werd geïnterviewd door de baas van de uitgeverij die hard zijn best moest doen om zijn stoel te behouden voor het interview. Het werd een vlot verlopend interview met een lange lijst waar de schrijver zijn keuze uit twee voorbeelden moest maken. Voornamelijk gaat het verdere gesprek over het binnenkort uitkomende nieuwe boek Orphan X. Achter de twee hangt een banner met de foto van het boek. De keuze voor de omslag maakt het tot een stoer boek. Ietwat spionachtig, Jason Bournestyle. Had ik al verteld niet van Jason Bourne te houden ;). Maar wel erg van de vorige boeken van Gregg, dus dat komt goed.

Na het interview (uitgebreid verslag hierover verderop in de week) mochten alle bloggers weer een keuze maken welke ruimte ze wilden gaan luisteren. Wij kozen voor de ruimte buiten. Het was zo ontzettend warm en de drankjes lonkten te veel naar ons. 
Lekker even wat afkoelen en nakletsen. Naast ons zit Gregg ook lekker even buiten. Kort gesprekje volgt.

Na afloop van de presentaties binnen krijgt iedereen een goodiebag. Een zeer rijkelijk gevulde goodiebag. Drie boeken maar liefst, boekenleggers en kleine boekjes met hoofdstukken uit boeken van de uitgeverij. Miriam heeft zelfs een bon voor twee vrijkaartjes voor de film The girl on the train. Het boek vond ik echt geweldig. Ik weet dat er vele voor- en tegenstanders zijn van het geweldige verhaal. Ik ben groot fan. Maar dan ook altijd al stapelgek op de echte psychologische thriller. Die boeken zonder martelingen, achtervolgingen, vele moorden enz enz. Laat mijn hersentjes maar in de war raken tijdens lezen.
Gelukkig hebben wij een team zodat er voor bijna elke stroming wel iemand bij zit. Ik ben al blij dat ik mee mag naar de film in oktober.

Nadat veel bloggers hun boek van Gregg hadden laten signeren vertrok iedereen langzaam aan naar huis. Wij werden bijna de tuin uitgedweild als een van de laatsten. Boven komen we opnieuw het leuke jonge meisje van de PR tegen. In de tuin hadden we elkaars leeftijd gegokt en elkaar jonger ingeschat. De hare trouwens 12 jaar jonger. Doet het altijd goed. We vallen weer in een gesprek over brownies die we toch erg gemist hadden tussen alle lekkere luxe hapjes van die avond. We maakten de deal dat bij de volgende avond brownies voor haar en bitterballen voor mij zouden staan. Het zorgde voor een drie kwartier lol hebben met een klein groepje bloggers en haar. Natuurlijk ging het veel over lezen (voor eventuele collega's die nu meelezen en alles moesten opruimen zonder haar aanwezigheid), boeken promoten, maar daarnaast ontstond een sfeer alsof je met zijn allen net teveel gedronken hebt en enorme lol hebt.

Ik stelde nog voor om gezellig te blijven slapen, maar in het kader van een laatste trein halen enzo vertrokken we met zijn vieren. Buiten gewoon weer verder praten over nominaties van prijzen die niet kunnen kloppen tot we echt moesten rennen.

Dat dussss..zo'n avond!

Dank je wel AW Bruna: Saskia , Lise en Annabel!

Ink