Het dorp werd gepresenteerd

Boekvoorstelling Belinda Aebi - Het Dorp, 15 februari, Temse 

Belinda Aebi is een Vlaamse auteur die al enige tijd bezig is. Haar eerste thrillers werden uitgebracht bij respectievelijk uitgeverij Manteau en vervolgens Lannoo. Haar meest recente boek "Het Dorp" wordt uitgebracht bij de jonge uitgeverij Hamley Books. Op verzoek van Thrillerlezers ben ik naar de boekvoorstelling in het gemeentehuis van Temse afgezakt om daar kennis te maken met deze talentvolle auteur.

Dit is de derde boekvoorstelling die ik heb bijgewoond van Aebi, telkens in Temse, waar ze dus woont. Telkens ook in gezelschap van burgemeester en schepenen, die allemaal een woordje doen over deze auteur. Dat woordje mag je ruim nemen, want de burgemeester is een bloemrijk figuur die graag uitgebreid verhaalt over zijn mooie gemeente en daar ook regelmatig ander lokaal talent bij haalt. Af en toe vroeg ik me dan ook af of ik in een andere boekvoorstelling zat, vooral wanneer hij begon te praten over een evenement over een andere auteur dat binnenkort plaatsvindt. De Schepen van Cultuur was korter en krachtiger in haar verwoordingen, net als de uitgever zelf. De focus lag toen weer volledig op Belinda Aebi zelf.

De boekvoorstelling werd leuk en interessant toen er een video van zo'n kwartiertje werd getoond dat begon met een prachtige boektrailer, gevolgd door een videomontage met beelden en Aebi zelf, die vertelde over waar ze de inspiratie vandaan heeft gehaald om "Het Dorp" te schrijven. Dat, gekoppeld met filmbeelden en vervolgens voorleesfragmenten uit het boek zelf, was erg knap gedaan en voerde de aanwezigen ook echt mee in het wereldje van "Het Dorp". Origineel en zeker de moeite om te bekijken, moest deze video ooit ergens online komen te staan. 

Voor degenen die niet uit de streek komen, zoals ik bijvoorbeeld, was het ook een passende ode aan de omgeving en vertelde het ook wat historiek over de Vlaamse streek en naburige gemeentes. Mooi gedaan!

Vervolgens mocht Belinda Aebi aan de signeertafel plaatsnemen en - behoorlijk wat! - boeken signeren. Net als alle anderen stond ik geduldig in de rij te wachten terwijl ik verhalen opving over haar vroegere boeken en de prachtige locatie waar de voorstelling plaatsvond. Met een mooi uitzicht op Temse zelf klopte dit wel. Vervolgens heb ik nog gepraat met de uitgever Sanra Vets en enkele aanwezigen en ben ik naar buiten gestapt met mijn gesigneerd exemplaar van "Het Dorp". 

Martijn 

Leiden in last

Leiden in last is dat niet iets met haring en hutspot? Sowieso die combinatie? Doen ze haring in de stamppot mee stampen?

Maar to the point die hutspot is op 3 oktober en ik was 5 oktober op het politiebureau van Leiden. Voor dat u nu juichend zich afvraagt of het dan eindelijk zo ver is dat men het beter vindt dat ik achter slot en grendel zit: nee. Ik was daar voor de boekpresentatie van Nina Verheij. Een nieuwe loot aan de boom bij Hamley Books.

Is Hamley Books geen Vlaamse uitgeverij hoor ik u denken? En wat doet een Leidse vrouw dan in Vlaanderen?


Hamley Books richt zich zowel op de Nederlandse als Belgische markt en je hebt de geweldige uitvinding van internet. Nina had wel het slimme idee toen ze het logo van de zwarte kat van de uitgeverij zag, om haar mail te vullen met een foto van haar kat. Het ijs was gelijk gebroken.


Daarnaast schijnt Esther Boek ook nog een rol te hebben gespeeld door aan een schrijversgroepje te melden dat Hamley Books nog schrijvers zocht. Nina besloot hard aan haar manuscript te gaan werken. Wilde Nina eerst nog gewoon een roman schrijven, besloot ze om er een laag spanning in te gooien. En zie een thriller die stond te trappelen om uit te komen. De uitgever besloot na het lezen van het manuscript de titel, in overleg met Nina, te veranderen in een beter passende titel namelijk ‘Fatale keuzes’.


Nina reikte haar eerste exemplaar uit aan Hoofdagent Paul. Een leuke aantrekkelijke stoere vent waar om mij heen toch wel wat vrouwen begonnen te fluisteren en glimmen. Paul las een Whatsappje voor dat Nina hem vorig jaar had gestuurd. Ze had hulp gevraagd om te ontdekken hoe het werkt op een politiebureau.

Pauls zijn uiterlijk heeft er vast aan bijgedragen dat  Nina wel heel veel extra vragen heeft verzonnen om langer op het politiebureau te mogen rondlopen. Maar dat is maar een aanname.


De uitgever had nog een quiz samengesteld met leuke vragen rondom Nina en de auteur zelf las een stuk uit Fatale keuzes voor. Juul van Juultjes boekenwinkel stootte mij op een gegeven moment aan en wees op de oma die zo ontzettend stralend naar haar kleindochter zat te kijken. Blij vertelde oma later bij de tafel met hapjes hoe fijn ze het vond dat ze was opgehaald uit Amsterdam om de boekpresentatie van haar kleindochter mee te mogen maken. Ik klets nog even met de zus van Nina die voorheen ook graag verhaaltjes schreef maar dit lang niet meer gedaan heeft. Wellicht meer schrijversbloed in de familie? Nu schijnt Nina vele uitvoeringen te hebben van het spel Storycubes en wordt het tijd om dat eens samen weer te gaan spelen sista's!

Nina en uitgever Sandra

Zoals het bij een boekpresentatie loopt, praten bloggers met bloggers en auteurs, met een drankje( colaatje Zero) in de hand en vloog de middag echt snel om door alle gezellige gesprekken met leuke mensen. Maar dan is het de hoogste tijd, voordat ik het politiebureau word uitgeveegd in plaats van er naar binnengebracht te worden, om dag zeggen en de weg naar Breda te gaan zoeken. 

Een orginele boekpresentatie met Zwarte ziel

Donderdagavond was het dan zo ver: het 3e boek van Angelique Haak werd gepresenteerd in Bruna te Spijkenisse.
Na een dagje tussen de bloemetjes en bijtjes togen twee Rotterdammers op naar Spijkcity. 

Zoals een boekpresentatie vaak start is als de uitgever, in dit geval Ilse Karman, het boek uitreikt aan de auteur met daarbij een verhaaltje. Daar het nogal druk was (veel drukker dan verwacht werd er al gezegd), was niet alles even goed te verstaan. Zeker niet als de leeftijd begint mee te spelen.
Daarna bedankte Angelique iedereen voor het komen en vertelde wat over Zwarte ziel.


Van de week had Angelique een oproep gedaan om andere soort vragen in te sturen, zodat het niet weer een standaard gesprekje zou gaan worden. Inmiddels weet iedereen wel wie Angelique Haak is, waarom ze schrijft, wanneer ze begon en noem ze maar verder op al die gewone vragen die gesteld worden in een normaal interview.

De vragen waren in een pot gedaan en werden voorgelezen door een medewerker van Bruna. Zo werd er gevraagd of ze het schrijven wel eens zat was. Dat was ze dus echt wel (regelmatig zelfs volgens mij?). Hoe ze haar man Raymond ontmoet heeft en daar antwoordde ze van hoe kom je er van af.

Inderdaad was dit echt leuker dan een gewoon interview. Boekpresentaties hebben toch al de gewoonte altijd via een vast stramien te gaan: uitreiking, gesprekje en signeren en dan houdoe. Leuk dus als een auteur daar van afwijkt.

Naast de ronde van de originele vragen, kwam dan wel het signeren, waar je dan een lootje kreeg om je aura te laten fotograferen. Wat zeg je? Een aurafoto schijnt jouw energiehuishouding weer te geven. Voor de rest moet ik je echt doorverwijzen naar google. 
Daar de rij voor het signeren best erg lang was en het in de hoek van de aurafotografie nog rustig, spurtten de bloemendames richting echtgenoot Raymond en lieten eerst de foto maken. Daarna was de rij voor het signeren een stukje korter en lieten hun boek signeren.

Met een zakje drop met daarbij de tekst hoe zwart jouw ziel is, togen de dames weer terug op aan huis.

Met dank aan Patricia voor de foto's!

Tamara Haagmans over fatsoen

Afgelopen vrijdag mocht ik aanwezig zijn bij de boekpresentatie van ‘Echo’ (Van Thomas OldeHeuvelt.) Twee en half uur heen, en twee en half uur terug, om te zien hoe een van mijn favoriete horror-auteurs zijn boek uitgereikt kreeg. Ik had het ervoor over. Ons plan om eerst nog iets leuks te doen in Amsterdam viel in het water door een tegenwerkende TomTom maar ach, uiteindelijk kun je altijd naar Amsterdam en dit maak je niet elke dag mee! We waren lekker op tijd waar we zijn moesten, en toen was het wachten tot we naar binnen mochten.

Ruim op tijd namen we plaats in de zaal, en langzaam liep het vol. Twee ‘gezellige’ personen namen achter ons plaats, en hoewel ik ruim twee meter bij ze vandaan zat, kon ik woord voor woord volgen waar ze het over hadden. Ik hoorde een -voor mij bekende- naam en ik moest er wel om lachen terwijl ik me bedacht dat ik die een berichtje ging sturen dat iemand het over haar boek had. Maar toen! Het licht ging uit en de presentatie begon, en waar je dan denkt dat mensen hun mond houden, vonden die twee gezellige personen het gezelliger om hun praatje af te maken. 

TWEE UUR LANG. Voor ons stond Thomas O. iets te vertellen, kwam Dick Maas iets vertellen (Nou was dat laatste verre van interessant maar ik hield toch mijn mond voor het geval andere mensen het wél wilden horen…) en daarna kwam iemand Thomas interviewen. Maar ook dat vonden ze niet interessant want het enige wat ik hoorde was hoe zij op praten-in-de-kroeg-niveau bleven converseren achter ons. Een paar keer omkijken hielp niet en ik ben niet zo’n held dat ik er iets van zeg. Niet in de laatste plaats omdat -wanneer ze daarop zouden reageren- er nog meer overlast zou ontstaan waar ik dan schuldig aan ben. En… niemand anders zei iets, dus misschien waren wij wel de enigen die er last van hadden.

Dat brengt mij bij mijn punt. Waarom ga je naar een boekpresentatie toe als je toch niet wil horen wat ze daar vertellen? Als je het over een ander boek wil hebben, kan dat toch ook gewoon thuis met een biertje erbij? Je boodschappenlijstje of wat jij vorige week tegen iemand hebt gezegd kun je toch ook thuis bespreken? Waar is het fatsoen gebleven, en vooral het respect voor de persoon die daar op dat podium zijn boek staat te presenteren? Waarschijnlijk heeft Thomas het niet gehoord, er geen last van gehad. Dat hoop ik voor hem. Op dit kleine puntje na was de avond namelijk geweldig (Net als het boek!) en dat was de hoofdzaak. Ook al was op de terugweg de A2 dicht en mochten we via de A73 (En een uur extra reistijd…) naar huis rijden.

Het allerergste kwam de volgende dag pas. Twee uur lang hebben mijn man en ik ons zitten ‘opvreten’ over het geklets achter ons. Open ik de volgende dag mijn mail op mijn laptop en zie ik er eentje in mijn spam-map zitten van de uitgever van ‘Echo’ , (Ook mijn uitgever) waar in staat dat ze plaatsen in het gereserveerde gedeelte voor ons hadden. Met een béétje geluk hadden we ze daar niet gehoord.

Ik heb zes juli mijn boekpresentatie. Ik hoop dat de mensen die ik uitnodig wel over dat fatsoen beschikken om stil te zijn, maar zo niet bestaat de kans dat iemand je komt vragen om je gesprek buiten voort te zetten. Gewoon omdat het kan 😛

Boekpresenatie Upgrade van Lara Reims

Zondag 28 april stond ik reikhalzend uit te kijken, vanaf de parkeerplaats bij Hotel van der Valk in Vianen, of mijn vervoer naar de boekpresentatie van Upgrade van collega Lara Reims, Sandra van Hamley Books, wel zou komen.

Maar gelukkig liet ze me niet staan en kon ik mezelf achterin proppen waar nog net een plekje was vrijgehouden voor mij door Luna, ook een auteur van Hamley Books, en haar moeder.

Met een auto vol dames werd het al een kippenhok voordat we de parkeerplaats waren afgereden en de weg naar Amsterdam werd al druk kakelend afgelegd.

In Amsterdam werd het nog even penibel, want de weg naar Café Belcampo, waar de presentatie gehouden werd, was afgesloten, de borden van de omleiding ook spontaan verdwenen waren en de Vlaamse navigatie van Sandra de weg kwijt raakte. Gelukkig was mijn Google Maps wel Nederlands en werd de route alsnog gevonden.

Eenmaal bij de foodhallen, waar Café Belcampo zit, was het nog even zoeken naar de ingang maar ook daar was de, Nederlandse, redding nabij in de vorm van Lara zelf.

Binnen togen we naar boven waar al wat familie en vrienden van de debutante vol spanning stond te wachten op wat komen ging. Wij overhandigden de cadeautjes aan Lara, gingen op zoek naar een drankje, terwijl Sandra de aankleding nog wat opleukte met Hamley-items.

Langzaamaan druppelden er meer familie en vrienden binnen en werd het tijd voor het doel van die middag, de presentatie van Upgrade.

Sandra deed een woordje en roemde het talent van Lara maar ook haar sociale en vriendelijke karakter. Voor Sandra is het niet alleen belangrijk dat de kwaliteit van je manuscript goed is, zo vertelde ze, het is ook belangrijk dat je als mens bij Hamley past. En Lara is een echte Hamley-auteur (onthoudt dit woord. Binnenkort wordt het het woord van het jaar, let op mijn woorden).

Nadat het eerste exemplaar van Upgrade overhandigt was, kwam er een quiz om Lara nog beter te leren kennen en ging de winnaar hiervan er vandoor met wat lekkers en een spel, geschonken door onze nieuwbakken debutant.

Lara las nog wat passages voor en zo kwamen we wat meer te weten over Rémi, haar hoofdpersonage, en toen was het moment daar om de grote stapel boeken te onthullen en kon Lara eindelijk aan het signeren slaan.

Wij doken met nog wat drankjes en wat lekkers een hoek in en vermaakten ons met vooral boekenpraat, tot groot verdriet van Ink. Dus lieten we haar maar nieuwe drankjes en hapjes halen.

Na de presentatie sloten we de dag af, helaas zonder Lara omdat zij in Amsterdam bleef, in een restaurant, waar we ons voor de verandering best netjes hebben gedragen.

Boekpresenatie Moordenaarsstorm van Ingepenburg

Op een maandag vanuit het Brabantse naar Amsterdam. ‘s Avonds vond er een boekpresentatie plaats, maar eerst overdag al vroeg afgesproken met een goede vriendin uit het Friese land. Zoals we de volgende dag al zeiden: we hadden ook op de maan kunnen afspreken want veel hebben we niet gezien. Het was na het treinen de hoogste tijd voor koffie dus gaan we even de kleinere straatjes in. Schijnbaar worden er in Amsterdam heeeeeeeeeeel veel pancakes gegeten, want het stikte er van die zaakjes waar je die dingen kon eten. Maar beter: Dunkin Donuts in beeld. Slecht ja, maar zo lekker en bij mij maakt het toch niet meer uit. Het werd een Unicorn, maar eerlijkheid biedt mij te zeggen dat er daarna kleine donutjes verschenen. We hebben zo lang zitten tetteren!

Dat er gewoon weer een ronde koffie kwam. Nu heb ik de tic dat ik uren over boeken kan praten en zij trouwens ook. Dat onderwerp kwam pas later op gang toen we in boekhandel Scheltema rondliepen. Het is daar zo  ontzettend groot, namelijk vier grote afdelingen. Het leukste vind ik om in de thrillershoek altijd wel boeken te ontdekken waarvan ik nog nooit heb gehoord. Als ik ze al niet ken qua titel, hoeveel mensen hebben dat boek dan wel ergens voorbij zien komen. Linda en ik zijn beide veellezers, maar we stonden soms echt verbaasd te kijken naar boeken van 2018.

Remco en Inge

Ook natuurlijk keurig langs de literatuur en de tijdschriften en toen was het wel weer tijd voor koffie en soep. We hebben samen maar 1 boek gekocht en dat was nog om een speciale reden ook.

Bij de roltrap komen we Remco Volkers tegen, de literaire agent van Inge Ipenburg en we kwebbelen even over oude honden en verdwenen katten. Dan hup naar verdieping 4!

En dan constateer ik toch iets geks bij mezelf: ik ben helemaal geen tv freak, maar dan zie je wat mensen en denk je van heeee, dat is die van.... Oh en die daar... Och en daar Simone Kleinsma. Ik vind het echt stom van mezelf, dat ik toch even kijk. Echt zo'n provinciaaltje. Ach..

Inge houdt een heerlijke speech waar ze ook voorleest uit haar notitieboekjes die ze volkrabbelde voor het boek Moordenaarsstorm. De vrouw spreekt ook luisterboeken in en dat kan ik mij heel goed voorstellen, wat een fijne stem. En ze kan gewoon performen: staat daar op haar gemak te praten en bezorgt mensen regelmatig een lach op het gezicht. 

Het eerste exemplaar wordt uitgereikt aan Simone Kleinsma. Ze zaten bij elkaar in een klas van de theateropleiding. Ze begonnen met 7 mensen en eindigden daar met alleen hun twee. Wat zij daartoe zelf gedaan hebben, blijft in het midden. Inge schreef toen alle teksten en samen traden ze op. Simone had ook een cadeautje voor Inge en dat was dus een foto uit die tijd.

Daarna mochten we aan de drank en stond er al veel volk voor een gesigneerd exemplaar. Ik was aan het rondspieden of ik een vriendin zag, waarvan ik wist dat die zou komen. Vroeger toen ik nog heel veel jonger was, zat ik bij de schoolkrant en interviewde toen alles wat los en vast zat zeg maar. Sylvia had toen een rolletje in Zeg eens AAA (herinnert u die nog) en die ontmoeting was zo leuk dat we contact zijn blijven houden. Inmiddels al 30 jaar. Mooie herinneringen aan onze bijzondere ontmoetingen zoals middenin de nacht onderuit zitten terwijl de ander op piano nummers speelt en zingt, of je vlakbij huis ontvangt door accordeon te staan spelen op de gracht. Ik word altijd vrolijk van haar. Het spiedende oog ontdekt haar (nog) niet, maar ontdekt wel mijn andere favoriete Amsterdamse boekenmevrouw. Ik spurt door de mensen heen naar Janneke Siebelink. Altijd leuk en gezellig en een gemeende interesse. Hopla, en daar schiet Sylvia voorbij.

Ook zie ik Ika Gerritsen voorbij lopen. Die blijkt bij de uitgeverij van Inge te werken en jammer genoeg, als ik het goed heb gehoord gaat een nieuw boek er echt niet komen. Terwijl haar debuut zeer goed ontvangen is.

Janneke en Sylvia

De avond eindigen we bij Remco en voeren gesprekken over het opblazen van kikkers (naar aanleiding van of je beesten wel of niet dood moet willen laten gaan in boeken), over de misdaden in Breda en Amsterdam (volgens Remco is het veiliger, maar Sylvia denkt dat ze het in Amsterdam niet snel meer bijzonder vinden wat er gebeurd), kortom: bijzondere onderwerpen bij een borrel. 

Bijna als laatsten de zaak uitgeveegd, gaan we over een lekker zonnig Dammeke terug naar het station. De terugreis bestond uit een Italiaan, Zweed en Engelsman die...over thrillers kletsten, heel apart.

Snel thuis mijn huidige boek uitlezen

en beginnen in Moordenaarsstorm.

Boekpresentatie De perfecte moeder van Esther Boek

Zondag 7 april was de boekpresentatie van De perfecte moeder.
Het boek hebben we bij thrillerlezers al mogen lezen en is erg goed bevonden. Het boek is trouwens een roman met spannende elementen, dus geen thriller.

Maar deze dag gingen we op weg naar Volkel. Als je geen idee hebt waar het ligt, ik nog steeds niet. Ik zat lui achterover in mijn taxi en was druk aan het praten. En dan zie je niet zoveel buiten. Ik herinner me wel een groot vliegtuig op een rotonde.
In de desbetreffende straat waren we flink aan het rondkijken waar het toch was, maar dat zegt meer over ons, want het was duidelijk aangegeven (zie foto banner).
Het erf op rijdend zitten er al wat mensen lekker te loungen in het zonnetje. Het was namelijk met 21 graden heerlijk zonnige weer.

Het werd gezellig druk en ik heb flink met wat mensen staan kletsen, nieuwe en

Tamara Onos en Janneke Bazelmans

oude bekenden. Ik kwam weer tot de hopeloze ontdekking dat ik de leden van Thrillerlezers niet herken. Door op mijn mobiel te scrollen, zie ik altijd piepkleine plaatjes en plak die dan slecht op diegene die voor me staat. Dan weten jullie dat alvast wanneer jullie mij treffen bij een boekpresentatie of de boekenbeurs Antwerpen. Gewoon op mijn schouders slaan. Ik vind het altijd keileuk jullie te ontmoeten. Maar waar waren we in het verhaal?

De presentatie zelf vond plaats in het atelier van Esther haar moeder, waar sowieso een gaaf koeienschilderij hing (niet gevraagd hoeveel het zou moeten kosten). En ik moet zeggen dat het op een leuke wijze gedaan werd. De

blogger Renneke en uitgever

uitgever Sandra van Hamley Books had wat vragen met betrekking tot het Vlaams en Nederlands. Zoals wat zijn patatten (aardappels en geen patat), hoe heet een vrachtwagen (camion) en hoe een busje (camionetteke). Hilarisch! Het is zo grappig hoeveel verschillende woorden er tussen de twee landen zijn. Later op de middag zocht de uitgever haar handtas. Voor het duidelijk was dat ze handtas bedoelde…want daar was toch een vreemd woord voor ... ik moet nog eens checken wat het was. Weten de Vlaamse lezers wat ik bedoel?
Ook stelde Sandra vragen aan de drie zonen van Esther, wat hun moeder zou kiezen bij bepaalde zaken. Esther mocht natuurlijk de antwoorden niet horen van haar zonen en werd even naar buiten gestuurd. De leukste vraag vond ik of Esther tot 2 of tot 3 wilde uitgaan.

De jongste antwoordde dat het liever tot 2345 zou zijn.

Voor het publiek was er een leuke quiz met als hoofdprijs een lunch met Esther (en die betaalt het dan ook, logischJ)
Daarna een lange rij voor het signeren en De perfecte moeder ging in heel wat tasjes mee naar huis. Ik ging naar huis met de gedachte dat ik de meest lekkere koffie ter wereld had mogen drinken deze middag. De eerste was met limonadesiroop, de tweede was koffiemelk met een drupje koffie, de derde was zo slap als je je maar kan voorstellen en de laatste heb ik simpelweg geweigerd. Bij de eerstvolgende boekpresentatie van esther Boek, ontwijk ik haar jongste zoon. Qua drankjes

Uw verslaggever met uitgever Sandra en auteur Luna van Roosen, die in september met een modern sprookje komt

 .

Boekpresentatie De duistere school

Zaterdag 16 februari zakte ik met mijn jongste zoon af naar het zuiden des lands. Daar pikten we Ink op en gingen we, ruim op tijd, de landsgrens naar Vlaanderen over voor de boekpresentatie van De Duistere School van Sandra J. Paul, auteur en uitgever bij Uitgeverij Hamley Books, de uitgeverij waar 4 april mijn roman De Perfecte Moeder verschijnt. Ik moest me dus gedragen, maar ja, dan had ik beter Ink niet mee kunnen nemen natuurlijk.

Het was erg gezellig in de auto onderweg naar Merchtem, een plaats nabij Brussel. Zo gezellig dat de rustige vrouwenstem van mijn navigatie niet meer hoorbaar was. Maar ach, we waren ruim op tijd en onze buiken begonnen zoetjesaan zelfs de stemmen in de auto te overstemmen, dus we stopten bij een supermarkt voor een broodje en wat drinken.

Met volle handen en goede zin zetten we de weg voort. Inmiddels was de vrouw van mijn navigatie wat strenger geworden en zagen we dat de ruime tijd inmiddels was ingelopen naar een krappe.

Toen we niet ver van de plaats van bestemming zaten en de tijd op de routeplanner niet korter werd, ondanks de gereden kilometers, kregen we een bruin vermoeden dat we niet goed zaten. Kort daarop zagen we handwijzers staan richting “Reet”, “Kontich” en “Aartselaar” en beseften we dat ons bruine vermoeden aan de anale driehoek lag. {Zoek het op, op Google. Hij bestaat, deze driehoek. Wij zijn niet gek geworden.}

Daar waar we bij aanvang van onze route ruim een half uur speling hadden kwamen we, toen we ons eindelijk aan de kringspieren, sorry, wegenkring, rondom de anale driehoek hadden weten los te maken, een half uur te laat aan op de boekpresentatie waar een strenge schooljuf ons niet al te vriendelijk de plaats in de klas wees. "Hier zijn die Hollanders en dan ook nog eens zonder hun uniformpje!".

Want ja, daar we dachten op een boekpresentatie te belanden, moesten we terug de, duistere, schoolbanken in.

Juffrouw Sandra die voor in de klas stond, was zo mogelijk nog strenger. De een na de ander werd de hoek in gestuurd en ook mijn zoon als ikzelf waren de klos. Ink hield, voor de verandering, eens een keer wijselijk haar mond waardoor ze mooi onder de radar bleef.

Na de les toog de groep naar de volgende klassenruimte waar een half uurtje voorlezen op het lesprogramma stond. Zo konden we al kennis maken met De Duistere School.

Ondanks dat we heel braaf hebben zitten luisteren moest toch de hele klas zich melden bij de directrice waar we, om de beurt, strafregels moesten schrijven.  

Gelukkig werd het daarna gezelliger, ;-), en kregen we (school)melk en koekjes.

Natuurlijk waren ook mijn collega-auteurs aanwezig. Zelfs Lara was helemaal vanuit Parijs overgekomen. Omdat zij de anale driehoek heeft kunnen omzeilen had ze er echter net zolang over gedaan als wij. Jaja, als het stroperige gaat in die anale kanalen … .

Voor Ink, mijn zoon en mijzelf was er wel een kleine taalbarrière. We kwamen er achter dat ze in Vlaanderen vooral van de verkleinwoorden zijn   “salutekes” bijvoorbeeld. Ook gebruiken ze het woord effectief niet op de meest effectieve momenten.

Daar waar wij, Nederlanders effectief gebruiken waar we doeltreffend bedoelen, gebruiken ze in Vlaanderen effectief te pas en te onpas maar volgens mij bedoelen ze dan nooit, doeltreffend.

Waarschijnlijk was deze spraakverwarring wederzijds, dus dat bracht de boel weer lekker in balans.

Na de boekpresentatie, die in Vlaanderen boeklaunch schijnt te heten, gingen we nog met een gezellige groep wat eten. Heerlijke hamburgers, niet van die met de grote M, maar echte goede. Want van lekker eten houden we allemaal, of we nu uit Vlaanderen komen of uit Nederland.

Esther Boek

RÄV de wereld ingeworpen

Uw razende slome reporter met Tjeerd

Dat was even consternatie in Huize Kroon toen ik tot de ontdekking kwam dat ik nog helemaal geen verslag van een boekenuitje gemaakt had. Soms is het goed dat mijn kop vast zit op mijn nek zeg. Alsnog een verslag over de boekpresentatie van RAV (waar zitten die rotpuntjes eigenlijk?) of beter: RÄV.

Over consternatie gesproken trouwens:  twee dagen voor de boekpresentatie was daar ook nogal sprake van. Groot stond in mijn agenda bij 28 oktober dat ik moest afreizen naar Rotterdam.  
Zo rond 20 september appte iemand, die ook wilde gaan, al dat ze niet wist of het zou lukken i.v.m. oppas. Ik dacht nog: no worries, het is nog 4 weken, dus dat zal vast lukken.
Woensdag 26 september kreeg ik een enthousiast appje: de oppas was geregeld voor vrijdag. Lief dat ze het vast liet weten toch? Even later scrol ik wat op Twitter. Daar ga ik als.ik een paar uur niet gekeken heb, altijd razendsnel doorheen. Toevallig blijf ik hangen bij een tweet van Tjeerd Langstraat die het over aanstaande vrijdag had. Het zal toch niet? Ja hoor, ik moest die vrijdag al in de trein. Had er bijna iemand speciaal oppas geregeld en was ik zelf niet komen opdagen.

Met wat lichtelijk angst liet ik mijn Sjors achter met de oppashond; of het huis bij thuiskomst afgebroken zou zijn, was nog even afwachten. Op naar het Natuur Historisch museum met heel veel zin, want hoe vaak zie je een stoere mannelijke auteur. Bij de term , mannelijke thrillerauteur zie ik altijd wat stoffige oude mannekes voor me. Oké, vooruit dan; Thomas Op De Heuvelt is ook een smakelijk hapje ( ik denk nu na over hoeveel vrouwelijke auteurs ik tot de categorie aantrekkelijk vind horen...ehm.. ehm..  denkt u al mee?). Tjeerd volg ik al een poosje mede door al zijn gave sporty spicefotos, maar ook door het lef een jaar zonder huis rond te trekken om zo geld te sparen voor dit boek. Die gozerT (Rotterdams)gun je een mooie verkoop. Maar ik dwaal af.


Eerst loop ik langs de Kunsthal en kom oog in oog met een groot sculptuur van een vogel te staan. Mijn dag was al goed! Deze hoef ik toch niet uit te leggen he?

Bij binnenkomst drie zoenen en praatje en kennismaking met de mooie rooie, zoals Tjeerd zijn vriendin omschrijft op facebook. Mooi en stoere Chick en leuk gekletst.

De mooie rooie

Ebru Umar

Praatje van Ebru Umar, die mij op sociale media af en toe lekker op de kast kan jagen( Tjeerd trouwens ook: qua politieke standpunten wijken we ietwat af). Ze vertelde over hoe ze elkaar leerden kennen( twitter) wanneer ze elkaar voor het eerst zagen zagen, het koken van Tjeerd, Saskia Noort kwam voorbij ( in het praatje, gelukkig niet in het echt) en enthousiast verhaalde ze over Tjeerds boeken. Tjeerd hield zijn praatje, bedankte Ebru met een Rotterdams kookboek waaruit hij een keer zou komen koken voor haar en Maartje voor het corrigeerwerk waarbij ze twee verwaarloosde stekjes kreeg. Stek is een plantenzaak  met op de eerste verdieping een afdeling plantjes die gered moeten. De taalnazi-dame was vooral weer blij achterin te mogen gaan staan i.p.v. in de spotlight.
Tjeerd had in de uitnodiging een 15 secondenpraatje beloofd en het was wat langer, maar wel heel leuk. De locatie de Hobokenkamer in het Natuur Historisch museum was mooi gekozen i.v.m. het boek ( schijnt, maar zo vertelde de mooie rooie) en tussen de boeken stond een opgezette vos van het museum zelf. Perfect dus qua cover van het boek ook.

Na het geklets is het tijd voor het Bier. Wijn. Sappie. (uit zijn uitnodigingsmail). En bovenal bakkeljauw en kipkerriebroodjes van Congs(de zaak waar Tjeerd bijna zijn eigen tafeltje heeft). Uitgeserveerd stond dit op de vitrines van het dode dierenkabinet. Waarin je een muis geplet in muizenval, de dominomus en necrofiele homo-eend kon zien liggen. Eet smakelijk.
Poosje met Angelique Haak over haar nieuwe boek staan praten en de stress die zij vorige keer rondom de boekpresentatie van Een nieuw begin mee mocht maken: boeken veel te laat klaar en toen bleek ook nog eens de folie van de voorkant los te laten. Drie weken later kwam pas de nieuwe druk. Inmiddels weten we dat haar nieuwe boek Uitgeschakeld prachtig gedrukt is dit keer. 

Angelique Haak met Tjeerd

Nog even Tjeerd dag gezegd en toen was het richting Breda en las ik in de trein terug al een flink stuk uit 
RÄV. Binnenkort de recensie.

Boekvoorstelling Wraakzucht van Tom Bergs

Het eerste wat opvalt zodra je de deur van de wijnhandelaar in het Belgische Werchter binnenstapt, waar de boekvoorstelling rond ‘Wraakzucht’ doorgaat, is auteur Tom Bergs. Niet gekleed in jeans en hemd, zoals zijn gewoonte is, maar gehuld in een kostuum, netjes uitgedost van kop tot teen. Met zijn typische, uitnodigende glimlach, begroet hij je bij de tweede boeklancering die hij ooit mocht organiseren. Tom glundert en met recht en rede.  Drie jaar heeft het geduurd voor zijn eerste boek ‘Dubbelleven’, een opvolger kende.
Nu is hij er: ‘Wraakzucht’, een boek met een geweldige cover, duidelijk ontworpen om het gevoel van thriller weer te geven. Op de cover staat de binnenzijde van een gevangenis, binnenin gaat het verhaal over een man die na jaren gevangenis, besluit om wraak te nemen op de mensen die hem daar brachten.

Tom heeft dus drie jaar nodig gehad om ‘Wraakzucht’ op papier te krijgen, wat ook te maken heeft met de combinatie van fulltime bediende bij de politie en zijn vele activiteiten als fotograaf, webmaster en nog zoveel meer na de gewone kantooruren. Iedereen die hem een beetje kent, weet dat hij regelmatig met een BV (Bekende Vlaming, voor de Nederlanders 😊) op de foto gaat, dat hij een hart heeft voor alles wat met Vlaamse showbusiness te maken heeft en dat hij ontzettend houdt van sport.
Die combinaties maakten het lastig voor hem om ‘Wraakzucht’ op papier te krijgen, maar, met de nodige tijd en inspanningen, is het boek er gekomen. Tom ging heel ver om zijn verhaal zo goed mogelijk de markt op te krijgen. Zo heeft hij samengewerkt met talrijke proeflezers, een Belgische redacteur, maar ook met Nederlanders, om zijn boek meer te ‘Vernederlandsen’ en is hij ook bij een andere uitgeverij terechtgekomen, Het Punt. Zij hebben ook zijn eersteling ‘Dubbelleven’ overgenomen. Voor die gelegenheid heeft dezelfde ontwerpster ook dat boek in een nieuw kleedje gestoken en werd het bij Het Punt herdrukt.
Zijdelingse nota: Dit alles wist ik al geruime tijd, gezien Tom en ik regelmatig praten over boeken, schrijven en uitgeverijen. Met dat in mijn achterhoofd, was ik dan ook erg benieuwd hoe andere mensen ‘Wraakzucht’ zouden ontvangen. 

Het enthousiasme was bij de talrijke aanwezigen alvast aanwezig toen de groep in een zaal plaats mocht nemen, waar de jonge, lokale artieste Rune, een zeventienjarig talent, als eerste het beste van zichzelf mocht geven. De hele avond werd aan elkaar gepraat door Stefan van Loock, de huidige woordvoerder van de Rode Duivels en ook als Bekende Vlaming mag beschouwd worden. Stefan blijkt niet meer of minder dan een vroegere buurman van Tom te zijn, waardoor het ook evident leek dat hij aanwezig zou zijn.

Tom met een aantal Vlaamse auteurs: Sterre Carron, Sandra J. Paul en Rudy Soetewey

Naast Stefan kwamen er nog een paar mensen aan bod die een speech gaven over Tom, maar vooral ook over hun gemeenten. Het is geen geheim dat Tom erg trots is op de regio waarin hij werkt en woont, die een hele politiezone omvat (Boortmeerbeek/Haacht/Keerbergen) en dat deze zone ook in zijn boek ruimschoots wordt besproken en gebruikt. Het was dus aangenaam te zien dat een paar politiekers zich, ondanks de drukke agenda gezien de nakende verkiezingen, wilden vrijmaken om Tom in de bloemetjes te zetten. Naast hen kwam ook Toms Korpschef aan de beurt, die een spervuur van vragen rond zijn examens en werkzaamheden afvuurde.
Na deze amusante interventie (snap je ‘m??), werden de genodigden getrakteerd op heerlijke hapjes en drank in overvloed. Tom glunderde opnieuw toen hij boeken begon te signeren. Hij genoot duidelijk van de hele avond en de aanwezigen. 

Tom heeft nog een primeur ter plaatse gegeven, nl. de titel van zijn derde boek. (Ik ga deze hier niet vermelden omdat ik uiteraard niet weet in hoeverre deze al bekend is, maar de grapjes waren de wereld niet uit toen gevraagd werd of hij er opnieuw drie jaar over ging doen.)
‘Wraakzucht’ ligt in de Standaard Boekhandels Haacht en Keerbergen, is verder via de auteur zelf en zijn uitgeverij beschikbaar (www.deleeswinkel.be) en op bestelling. Ook de nieuwe ‘Dubbelleven’-editie kan je zo verkrijgen.

Tom met Sandra J. Paul

Bij deze wens ik Tom alvast enorm veel succes met zijn tweede boek!

- Sandra J. Paul

http://www.deleeswinkel.be/







Foto's met dank aan Jan Liekens

Boekpresentatie Rio Grande

Zondag 8 oktober tijd voor een volgend boeken uitje!

Dit keer bij een temperatuur van 22 graden naar de boekpresentatie van Rio Grande van Nathalie Pagie.

Lydia rijdt Breda binnen om even het nieuwe monster in Huize Kroon te aanschouwen: kabouter Sjors en dan op weg naar Tillietown. Na een kopje koffie bij Gianotten Mutsaers ( niet alleen dus een supermooie winkel, maar ook top koffie wat voor een boekenwurm vaak op de tweede plek als belangrijk staat) nog maar even lekker naar buiten, het terras op. We waren namelijk keivroeg, omdat Lydia en Lilian nog kennis moeten maken (nadeel van een team dat door het hele land woont. Ons team woont zo divers uit elkaar: Van Friesland, Drente, Zuid-Holland, Brabant tot het buurland. Wat mij doet denken dat we nog een Limburger moeten..dus voel je je geroepen:mail.
Half uurtje van tevoren toch echt weer naar binnen. Nu is Gianotten Mutsaers nooit een straf, want wat een mooie boekhandel is het toch. Groot, uitgebreid assortiment en heel veel gadgets en rijen notitieboekjes: mijn verslaving. En naar bleek ook die van Lilian. Velen in handen gehad en bewonderd maar het is een wonder: we liepen een paar uur later de winkel uit zonder aankoop. Thuis hier was de verbazing groot. Ik heb nl. een verzameling notitieboekjes die mooi liggen, met maagdelijke lege bladzijdes want te mooi om te gebruiken. Ja serieus. Ja idioot, ik weet het.

Maar de boekpresentatie van Rio Grande was leuk. Marc Biezen van De Boekerij hield een praatje over marketing en de vier P's: Plaats, Product, Prijs.. Ik heb goed geluisterd, alleen boven de 50 stort je geheugen dan toch in, want de 4e komt niet bovendrijven. Dan neemt Nathalie zelf het woord en vertelt o.a. over dat ze 20 jaar geleden 1 dag bij een rondreis in Mexico geweest is. Ze heeft dus nu veel research moeten doen en heeft een docu van Joris Linssen van zijn reizen naar Mexico bekeken. Joris is bekend van het programma Hallo goodbye en hij Speelt met zijn band Caramba  Mexicaanse muziek met Nederlandse teksten. Zijn passie voor Mexico sprak haar erg aan
Een van zijn liedjes staat vooraan in haar boek.

In oktober laat Nathalie het inmiddels bekende duo Tara en Diego even los en komt met een stand alone. Volgend jaar april komt er weer een vierde deel.
Dan stelt Nathalie Michiel Eijsbouts voor die een ontzettend leuke quiz doet met allerlei vragen over Mexico en Nathalie, zoals het favoriete Mexicaanse gerecht van Nathalie. Uiteindelijk wordt team Thrillerlezers 2e. Weer geen medaille verdiend...

Tijd voor signeren, Desperadobiertjes en hapjes en kwebbelen. Nadat Lilian en ik toch weer de afdeling notitieboekjes bekeken te hebben sloten we af met een muntthee op het terras en roepend tegen elkaar dat we vaker moeten afspreken, smak smak, bye bye