Schaduw van de Thrillerlezers- 10 jaar later

Het is oktober 2014 en ik ben een klein jaar lid van de Thrillerlezers op Facebook. Ik had de leden al eens gezien op de Avond van het Spannende boek eerder dat jaar, maar ik had ze niet gesproken. In oktober was het Thrillerfestival in Zoetermeer en nu hadden we afgesproken dat ik ze zeker zou begroeten. Zo gezegd zo gedaan. En dat resulteerde in een hele gezellige middag waarbij ik de groep als een, niet zo heel stille, schaduw volgde. Ik had het zo naar mijn zin gehad dat ik een verslag schreef over die middag als schaduw. En de blogster in mij was geboren.  En nu, na wat omzwervingen ben ik weer terug op het oude nest. En zal ik af en toe ook mijn mening spuien en duo’s doen. 

 Maar nu eerst mijn verslag van het Thrillerfestival. Ik twijfelde of ik wel zou gaan, maar toen Inkie zei dat ze kwam, was het voor mij ook duidelijk. Ik ben erbij! 

 Ik was vroeg bij het Stadstheater in Zoetermeer. Dus ben ik op een bankje in de zon gaan zitten. Zo zag ik al een aantal mensen komen. Zoals Mariska Noordeloos en Terence Lauerhohn. Net op het moment dat ik het koud begon te krijgen kwam een bekende aan en zijn we samen naar binnen gegaan. Ik had al een rondje over de boekenmarkt gedaan toen ik Inkie spotte bij de ingang. Na een stevig knuffel en kennis gemaakt te hebben met Wendy, Karin en Jantsje, moesten de dames naar de leesclub van het boek: Ik weet wat je hebt gedaan van Darby Kane. Maar eerst moesten toch eerst de nodige mensen begroet worden. En vooral Bert Bergs. Inkie en ik hebben iets met de man. De avonturen op de Boekenbeurs in Antwerpen zijn legendarisch. En het is altijd een feestje om die man te zien en te spreken.  

 Toen was het echt tijd om naar de ruimte van de leesclub te gaan. Ik had niet meegedaan, maar Inkie vond dat ik gewoon mee moest gaan. En ach, waarom niet? Dus ik ging als verstekeling mee naar boven. Daar bleek het helemaal geen probleem dat ik er bij kwam zitten. Na de eerste voorzichtige gesprekken met de teamleden van het blog en de nodige lachsalvo’s ( that’s me! ) en koppen koffie en thee, werd de leesclub afgetrapt door gespreksleider Wim Bax. Iedereen had het boek tot bladzijde 192 mogen lezen en de bedoeling was nu om te gaan speculeren hoe het verder zou gaan. Maar eerst was er een interview met de vertaalster van het boek, Wilma Paalman. En wat was dat leuk en interessant! Vertalers zijn bij een boek natuurlijk best belangrijk, maar je krijgt ze eigenlijk nooit te spreken. Ik vond het een cadeautje dat we deze kans kregen. Het speculeren vond ik interessant om te horen. En eigenlijk iedereen deed ook wel een duit in het zakje, en er waren ook echt verschillende theorieen. En niet iedereen was het eens, wat een

interessant gesprek opleverde. Ook voor mij, al had ik nog niks gelezen. Na de afsluiting kreeg iedereen een exemplaar van het boek zodat ze snel verder konden lezen. Ik kreeg ook een exemplaar en dat vond ik heel aardig, dus dank je wel uitgeverij Volt. 

 Eigenlijk was het daarna al heel snel tijd voor de uitreiking van de verschillende Max Vleermuizen. Onderweg naar de zaal raakte ik het team kwijt omdat ik echt even moest knuffelen met Anette ( Birdy’s boeken ) en haar man. Maar de dames hadden heel lief een stoel voor mij vrijgehouden. Over de uitreiking kan ik heel veel zeggen. En zeker niet alles positief. Want was het bij vlagen echt onbeschoft. Auteurs die de moeite nemen om via Zoom in te loggen. Vervolgens geen woord mogen zeggen, er alleen maar Nederlands gesproken wordt en zonder bedankt te worden gewoon weg worden geklikt. Echt mensen, dat kan niet! Zo ga je niet met mensen om. De muzikale intermezzo’s…Waarom muzikaal? Wat heeft dat met een boekenfeestje te maken? Leuk voor de kinderen die mochten optreden, maar het had echt 0 toegevoegde waarde. Ook werd er nog vergeten om die Vleermuizen daadwerkelijk uit te reiken. Maar dat kan te maken hebben met het feit dat er bijna geen, winnende, auteur aanwezig was. Was het allemaal negatief? Nee! In tegenstelling tot 10 jaar geleden viel de prijs dit keer niet uit elkaar… 

 Na dit “feest” was er nog gelegenheid om rond te lopen op de boekenmarkt, boeken te kopen en laten signeren en auteurs te spreken. Zo sprak ik uitgebreid met Björn van der Eynde over de Boekenbeurs en diens opvolger Boektopia. Met Floris Kleijne over zijn eerste boek Klaverblad en ik kocht zijn boek Kleinste Kwaad dat hij ook voor mij signeerde. Met Marelle Boersma over mijn favoriete boek van haar en de Crime Compagnie Club, waar ik met veel plezier lid van ben. Verrassend snel liep de ruimte leeg. En na een laatste groet, en dikke lach met Bert Bergs, gingen ook wij weg. Omdat het zo gezellig was zijn we nog even de

kroeg ingedoken, samen met Nina Verheij. Waar het onverminderd gezellig was en zelfs zo gezellig dat de foto’s ontbreken. Inkie, Wendy, Jantsje en Karin, dank jullie wel dat ik zo welkom was in de groep en ik kijk uit naar de samenwerking! Dat we maar veel boeken mogen villen!

Juul

Wie is de geheimzinnige date van ons teamgenootje Lilien?

 

DATE NIGHT I

 

 Vrijdag. Yess, ik heb een date vandaag. Na een kort schoonheidsslaapje sta ik voor de kledingkast. Wat doe ik aan? Het moet niet overdreven netjes zijn, maar ook niet lijken alsof ik er geen aandacht aan heb besteed. Dan even genieten van een lange warme douche. Lekker me insmeren, make-up erop, mijn favoriete geur opspuiten...ik ben er klaar voor.

 

In de bus kan ik nauwelijks stilstaan van opwinding. We hebben afgesproken in één van Amsterdamse grootste boekwinkels aan het Rokin. In de tram fluf ik mijn haar nog even op en pak het spiegeltje erbij. Goed, geen lippenstift op de tanden en mijn pas geknipte haar zit leuk. Wegdromend denk ik aan wat mijn eerste date na het hele corona-gedoe zal zijn. Ik oefen interessante gesprekken in mijn hoofd. Wat zal ik zeggen? Hoe maak ik meteen een goede én intelligente indruk? Zal zij mij ook leuk vinden?

 

Ik check in mijn tas of ik het boek echt mee heb. Gelukkig, het zévende deel van haar serie heb ik mee. Deze Engelse vrouw begon pas met schrijven in 2017 en heeft nu al zeker elf boeken op haar naam staan. Haar twaalfde baby staat voor de lente gepland, net als haar zevende Nederlandse vertaling. Ze schrijft uitstekende thrillers waar ik graag mijn slaap voor op offer. Haar hoofdpersonen werken op een politiestation buiten Engeland. Ze vormen met de afdeling één van lands beste politiekorpsen, gewoon perfect eigenlijk. Samen zijn de twee rechercheurs ook perfect als stel, als ze maar eens dat aan elkaar zouden toegeven. Soms zou ik ze in een cel willen opsluiten en de sleutel weggooien tot ze beseffen dat ze bij elkaar horen.

 

Dan stap ik de boekwinkel in en zie een stapel van haar zesde vertaling in het Nederlands. Zij is er ook nog niet. Ik trek mijn jas uit, trek mijn jurk recht en glimlach van oor tot oor. Ik ben de eerste fan in de rij!

 

                                               – WORDT VERVOLGD –

 

Weet jij met wie Liliën een date heeft? Lees haar verhaal goed door, daar vind je de aanwijzingen naar haar favoriete thrillerschrijfster. Bekijk de plaatjes ook goed. Als je weet wie de onbekende dame is, laat dan een reactie onder op FB Boekinkt!! en/of FB Thrillerlezers!

 

Lees vanavond het tweede deel van haar date night waar ze tevens de naam van haar date zal onthullen.

Eindgesprek leesclub Thrillerlezers met Sandra J. Paul

Regelmatig vindt er bij Thrillerlezers een leesclub plaats. In onze laatste leesclub hebben wij het boek Verknipt van Sandra J. Paul gelezen. In een daarvoor aangemaakte Facebook pagina bespreken we samen onze leeservaringen. Ook de auteur is aanwezig en aan het einde van de leesclub vindt er een eindgesprek plaats via Zoom, waarin we live onze leeservaringen delen en er ook ruimte is om vragen te stellen aan de auteur.

Op vrijdag 7 oktober jl. hadden we het eindgesprek met Sandra J. Paul over haar laatste boek Verknipt. Deelnemers van deze leesclub zijn: Ink, Karin K, Jantsje, Silvie, Anita, Jolanda en Hilona.

Eerst vertellen we allemaal in het kort hoe we het lezen hebben ervaren en we zijn het unaniem eens dat Sandra een meester is in het overbrengen van de verschillende emoties van een ‘verknipte’ hoofdpersonage. Vooral de psychologische diepgang wordt als prettig ervaren. Jolanda vertelt Sandra dat Verknipt wat haar betreft een ‘schoolvoorbeeld van een psychologische thriller is’ en dat zijn we allemaal met haar eens.

Na het delen van onze leeservaring is er de gelegenheid om vragen te stellen aan Sandra.

Anita:
Je lijkt de verhalen zomaar uit je mouw te schudden. Hoe krijg je dat toch voor elkaar en waar haal jij je inspiratie vandaan?

Sandra vertelt dat ze ooit een kort verhaal schreef over Zoey en toen dat op papier stond voelde ze dat ze hier meer mee wilde doen. Toen ze ongeveer 5 jaar geleden op vakantie was in New York en ze langs de High Line en Meat Packing District liep zag ze het verhaal zo voor zich en voelde ze dat het tijd was om er iets mee te doen. Zo ontstond Twisted, uitgebracht onder haar alter ego Joanne Carlton. Veel locaties uit het verhaal, zoals bijvoorbeeld de club of het restaurant bestaan dan ook echt. Al langer was er vraag om dit boek te vertalen naar het Nederlands en zo geschiedde.
Dat Sandra makkelijk verhalen weet te vertellen demonstreert ze ons in de leesclub. Daar worden de leesclubleden getrakteerd op een kort verhaal; Moord in de theekoepel, waarin iedereen een rol speelt.

Jantsje:
Je schrijft psychologische thrillers alsof je het zelf hebt meegemaakt. Hoe lukt het om je zo in die mensen te verplaatsen? Heb je daarvoor geleerd of het in je omgeving meegemaakt. Het lijkt me niet gemakkelijk om te bedenken wat er precies in zo’n iemand omgaat.

Sandra: Ik heb HSP (ontdekt een jaar of vier geleden) , al mijn leven lang uiteraard, en ben altijd erg betrokken geweest bij mensen (vaak té). Daar heb ik mee moeten leren omgaan, maar het helpt me ook wel om in de huid te kruipen van anderen. Voor mij zijn al mijn personages dus ook levensecht. Voor de rest ben ik enorm geïnteresseerd in de menselijke natuur, ik verslind programma's over psychologie, seriemoordenaars, psychopathische en narcistische mensen, en doe er veel research over. Dat is echt een passie van me.
Daarnaast biecht Sandra ook nog 1 van haar quilty pleasures aan ons op. Ze kijkt graag naar Dr. Phill. Als je iets te weten wilt komen over de (afwijkende) psychologie van de mens, is dit een programma waarin alles samen komt. Ook heeft zij een psycholoog in haar familie waar ze terecht kan met haar vragen over psychiatrische aandoeningen.

Silvie:
Hoeveel woorden schrijf je gemiddeld per dag?

Sandra: Dat is een hele moeilijke vraag, want eigenlijk schrijf ik al enige tijd niet meer per dag, maar schrijf ik nu letterlijk in dagen. Morgen heb ik bijvoorbeeld een (vrijgemaakte) schrijfdag en dan doe ik er zo'n 10.000 tot 15.000 op een dag, startend vanaf 8 uur ongeveer tot een uur of zes. Zo plan ik door mijn drukke werkdagen echt vrije momenten in om te schrijven, wat prima werkt voor mij. 1000 of 2000 woorden-dagen of avonden zijn dan meestal voor kortverhalen.

Ink:
Is er iets wat je nog niet hebt gedaan op schrijfgebied dat je voor de toekomst nog graag zou willen realiseren?

Sandra: Ik zou wel een keertje een zogenaamde “Cosy Crime” willen schrijven, waarbij een groep vrouwen de hoofdrol speelt.

Er zijn ook nog inhoudelijke vragen over het verhaal die Sandra tijdens het eindgesprek met ons bespreekt. Uiteraard ga ik deze in verband met spoilers hier niet vertellen.
Verder vertelt Sandra nog over het Genre Lab waarvoor ze samen met 5 andere auteurs werd gevraagd. Genrelab is een creatief traject dat 6 auteurs middels coaching- en feedbacksessies en masterclasses begeleidt bij het schrijven van hun volgende roman. Voor haar eerste editie richt het traject zich op misdaadromans en thrillers.

Na het beantwoorden van de vragen volgt de ronde waarin iedereen zijn recensie en cijfer geeft en als groep komen wij op een mooi cijfer uit. De tijd is voorbij gevlogen en met zijn allen kijken we weer op een zeer geslaagde, gezellige, informatieve leesclub terug.

 

Hilona

Hermes Thriller event in Ermelo

 

Zaterdag 8 oktober was het eindelijk weer eens tijd voor een boekenfeestje. De laatste kan ik mij niet meer heugen, behalve dat het voor Corona moet zijn geweest.

In de tussentijd is het favoriete uitje, de Antwerpse boekenbeurs, geheel verdwenen (knap hoe ze dat toch verkloot hebben).
Maar de baas van Ellessy heeft een nieuwe thrillerprijs in het leven geroepen: de Hermes award voor de beste thriller van 2022.
Dat ik bij de titels verbaasd ben over de genomineerden boeken, maar ook om de jaartallen dat ze uitgebracht zijn, zo komt Mijn waarheid van Sandra J Paul uit 2020.
Maar hé, elk boekenfeestje wordt gewaardeerd. Of beter gezegd: elk idee wordt gewaardeerd.

Nadat ik lang geleden mijn zwarte kousendorp uit gevlucht was, was het bijzonder om nu weer eens een kerk in te moeten lopen. Maar i.p.v. Maria zag ik opeens Marelle Boersma zitten met haar Jan. ‘Erg lang geleden’, riepen we allebei.

Ook even kletsen met Marie Jose Verweij die het boek Met onbedachte rade schreef en waarvan het weer zonde is dat het bij een kleine uitgeverij uitkwam met weinig promo, want heb erg genoten van haar boek. En deze middag ook van haar verschijning trouwens: knappe dame.
Er liepen vooral auteurs waar ik weinig tot geen boeken van gelezen heb, maar wie zag ik daar opeens in het wild? DE Nederlandse feelgood auteur van LS, mevrouw Tamara Haagmans.

Tamara Haagmans

Nu heb ik een hekel aan feelgood..oh excuses overnieuw: zelf hou ik wat minder van feelgood, maar Tamara heeft een plekske in mijn hart. Al flink wat jaren geleden ontmoette ik de dame in een boekenwinkel in Oosterhout. Een flamboyante dame in kersenjurk met toen nog pikzwart haar kreeg een enorme black-out tijdens haar voorleessessie. Ik vond haar toen zo lief en schattig. Wist ik veel hoe ze echt was, haha.
Maar serieus: heerlijk om haar weer te zien en ze was de kers op de taart voor de rest van de middag. Deze dame heeft het rollen met de ogen uitgevonden en ik heb regelmatig mijn tanden op elkaar moeten klemmen om niet de slappe lach te krijgen.

Ik werd nog even gevraagd om voor Anja Feliers op het podium te gaan staan, want die was er niet en was wel genomineerd. Maar toen ik hoorde dat Tamara voor Thomas Olde Heuvelt ging staan en niet wilde ruilen, vertikte ik het.

Maar het begon met het bekend maken van de winnaar van de Korte verhalen wedstrijd. Enkele tientallen auteurs hadden hun verhaal ingestuurd met als thema Een ijskoude moord.
Laat ik nu 1 van de juryleden zijn die al die verhalen doorgeworsteld had. Soms (vaak) was het echt een worsteling, want niet ieder heeft het in de vingers om in een beperkt aantal woorden een goed plot neer te knallen.
In dat hele dikke boek wat ik ooit over de boekenwereld ga schrijven, komen ook wat anekdotes over deze wedstrijd. Wat gebeurde er een hoop.

Maar de 20 beste verhalen werden gebundeld in een boek wat die dag uitkwam. De winnaar was Danique Van Der Rijt-de Ridder ( onthoud haar naam. We gaan meer van haar horen) werd verblijd met een uitgeverscontract en won een bedrag van 250 euro.
Ietwat thrillerachtig ging het er wel aan toe op het podium, toen bleek dat de voorzitter dacht dat de presentator de sterke punten zou benoemen en die precies andersom dacht. Vervolgens konden ze dus niet opgenoemd worden. Niemand wist waar ze het konden….
Het humeur bij de ene zakte ietwat onder vriespunt en ging in een andere ruimte flink mopperen.
Voor de winnaar maakte dat weinig uit op dat moment.

Nicolette Steemers werd geroepen om haar moordspel te gaan spelen, dit geheel niet verwacht op dat moment, want ze ging lekker zitten met een net gehaald theetje en keek verbaasd op. Ze vertelde een moordspel maar, even hangend en kletsend bij de dames van de Hamley uitgeverij, was dat daar op die plek niet helemaal te volgen maar mensen moesten raden wie de dader was en uit welke tekst dat in het verhaal bleek.

Een pauzetje gaf even de tijd om te kletsen met de eregast Caroline van der Plas. U weet wel die van de politieke partij voor de boeren. Vraagt u zich af waarom juist zij de speciale gast was? Eigenlijk bijna iedereen deed dat.
Jammer was wel dat er minutenlang ruimte was om over haar politieke ideeën te spreken. Niet helemaal de plek voor.

Buiten met zijn tweetjes in de pauze en in alle rust staan kletsen over boeken. Vooral een

liefhebber van King en Scandinavisch. Haar voorgesteld straks wat Nederlandse thrillers te geven en dat ze die ging lezen. Al had ze nog maar weinig tijd om echt te lezen naast al het papierwerk van de overheid. Het is niet de partij ( BBB) waar ik op zou stemmen, maar zij is een tof wijf. Vertelde ook wat over hoe het leven met beveiliging is. Dat die beveiliging in orde was, bleek toen de meeste mensen al waren vertrokken en er agenten binnenvielen. Mevrouw van der Plas had per ongeluk haar noodknop ingedrukt. Die werkte goed dus.

Na de pauze was de uitreiking voor de beste thriller. Genomineerd waren: Thomas Olde Heuvelt, Sandra J. Paul, Anja Feliers, Bas Haan en Elvin Post. Wie ik hem gunde was wel bekend. Wie hem had moeten winnen ook. Wie er niet in dit rijtje hoorde ook...

Moeilijk was het niet, wie hem ging winnen. De jury bestond voornamelijk uit mannen en over het algemeen lezen die andere boeken van Nederlandse auteurs. Plus er was opeens een bekende pief van Ambo Anthos aanwezig en Bas Haan zelf, die eerst niet zou komen.

Tromgeroffel en ja, het werd dus Lenoir van Bas Haan. Ik geef eerlijk toe dat ik het boek nooit las. Soms trekt een boek je niet, maar aangezien hij na de Schaduwprijs nu deze prijs won zou ik dat eens moeten gaan doen. Maar er zijn ook alweer zoveel nieuwe boeken uitgekomen. Dus ik ga vast de winnaar van volgend jaar lezen.


Na Miss rolling eyes van het podium gekomen was, nog even gemopperd dat het Thomas moest zijn en vervolgens twee auteurs naar de BBB mevrouw getrokken, zodat zij hun boek konden aanbieden. Zo kon Caroline van der Plas terug naar huis met Mijn waarheid van Sandra J. Paul en Met onbedachte rade van Marie Jose Verweij.

Intussen werden de kraampjes weer opgeruimd en gingen de meesten weg, en een ander deel borrelen. Een kleiner deel van 3 personen, ik en twee vriendinnen, besloot nog samen wat te eten en de middag door te praten.

Een conclusie van deze middag: het was rommelig, er was weinig chemie, weinig sfeer, weinig bekende auteurs, weinig kraampjes en toch heb ik mij prima vermaakt en dat misschien juist wel door alle vorige genoemde punten.

LS Sterrenthrillerevent – wintereditie

 

Ons teamlid Anita was aanwezig bij het Aterrenthrillerevent. Razendsnel maakte ze , diezelfde avond een verslag. Echter begint een bepaald persoon wat ouderdomsverschijnselen te krijgen en vergat dit gelijk online te zetten. 

15/11/2021

Om 18u45 kan worden ingelogd voor het digitale LS Sterrenthrillerevent, de wintereditie. 

Onlangs verschenen bij Luitingh-Sijthoff ‘Sneeuwwit’ van Samuel Bjørk en ‘Het donker’ van Emma Haughton.  Beide auteurs zitten in de praatstoel.

Het event verloopt in drie delen.  Samuel Bjørk, pseudoniem voor Frode Sander Øien komt als eerste aan het woord.  Daarna vertelt Emma Haughton over de totstandkoming van ‘Het donker’.

In een tweede deel gaan de auteurs in gesprek met elkaar en beantwoorden ze de vragen gesteld door de genodigden aan het event.

Een quiz bestaande uit tien vragen en met als prijs de twee boeken sluit het event af.

Samuel Bjørk heeft er reeds een gevarieerde carrière opzitten. In Noorwegen oogste hij bekendheid als rockstar, hij was werkzaam in het theater en droomde ervan om acteur te worden.  Dit laatste leek moeilijker dan eerst gedacht vermits het niet in zijn aard ligt om aanwijzingen door anderen gegeven op te volgen.  Toen er een schrijfwedstrijd werd georganiseerd waarmee een fikse geldsom viel te verdienen, dacht hij: “Hoe moeilijk kan het zijn?”.  Hij was immers al altijd een verhalenverteller geweest!  Zijn eerste boek was meteen een internationale sensatie (in wel 40 landen scoorde het boek van heel hoog tot hoogst!).  Hij bedacht een nieuwe naam om zich achter te verbergen (Bjørk betekent ‘berkenboom’) aangezien iedereen in Noorwegen hem kende, en de rest is geschiedenis.

‘Sneeuwwit’ is een prequel die ‘Ik reis alleen’, ‘De doodsvogel’ en ‘De jongen in de sneeuw’ voorafgaat.  Het boek gaat zo’n tien jaar terug in de tijd en vertelt hoe Munch politieman wordt.  Mia Krüger is nog jong, is nog geen alcoholverslaafde, heeft een tweelingzus en droomt ervan om als eerste vrouw ooit het Zweedse SWAT-team te mogen vervoegen.  Mia die naar niemand wil luisteren en Munch de familieman, beide personages hebben wat van Samuel Bjørk.  ‘Sneeuwwit’ was een interessante uitdaging die volgens de auteur goed gelukt is.

De volgende 7, 8 boeken staan al gepland.  Zijn ambitie is series schrijven, zo goed als hij kan en waarbij hij ernaar streeft niet altijd opnieuw hetzelfde te schrijven.  Naar zijn mening kan elk van zijn boeken als stand alone gelezen worden.

Emma Haughton is een Britse schrijfster die met ‘Het donker’ haar eerste volwassen thriller heeft geschreven.  Zij studeerde aan de universiteit van Oxford en was tien à vijftien jaar werkzaam als journaliste.  Toen ze zich eindelijk waagde aan het schrijven van fictie – nooit eerder er de moed voor gehad - liet ze haar boeken meegroeien met de kinderen: van prentenboeken ging ze over naar het schrijven van thrillers voor YA.  En nu debuteert ze met haar eerste fictieboek voor volwassenen.

Spoileren doet ze niet.  Wel vertelt ze hoe het idee voor ‘Het donker’ is ontstaan.  Tijdens het kijken van een documentaire over een Britse basis op Antarctica, terwijl ze helemaal alleen thuis zit, begint ze te fantaseren: wat kan er allemaal misgaan wanneer de crew afgesloten van de wereld heel lang in het donker moet leven?  Heel wat! Volgens haar is het gemakkelijker iemand ter hulp te snellen in een ISS-station dan op zo’n afgelegen plek.

Emma Haughton houdt van verhalen die nieuwsgierig maken en spelen in koude klimaten.  De locatie kent ze echter niet persoonlijk wegens te afgelegen, dus deed ze voor het boek beroep op research en blogs vol info.

Beide auteurs houden van een ijskoude setting als locatie.  Beide boeken hebben iets claustrofobisch.  De voorbije lockdowns leefden we als het ware in ons eigen Antarctica, volgens Emma, dus het is niet moeilijk om je in te leven in ‘Het donker’.  Samuel beaamt door te zeggen dat heel veel mensen echt gek worden door isolatie.  De setting vinden ze heel belangrijk en is bijna als een bijkomend karakter.  Emma vindt inspiratie in wat ze leest en ziet, Samuel in zijn eigen gekke hoofd.  Het plot ligt nooit echt helemaal vast en kan veranderen tijdens het schrijven.  Karakters evolueren immers niet altijd zoals gedacht op voorhand, aldus Samuel.  Volgens Emma levert het onderbewuste brein soms de beste twists.  Of ze hun verhalen graag verfilmd zien voor TV of cinema?  Noch Emma, noch Samuel is daar echt mee bezig.  Als de lezer het boek ingaat en het boek beleeft, dan heeft Samuel zijn doel bereikt.

Nu, wat beide auteurs hebben bereikt, is dat ik nu nog meer verlekkerd ben op hun boek en ze nu gedeeld aan de top staan van mijn wil-ik-lezen-lijst!

Dank je wel Luitingh-Sijthoff voor het organiseren van het event!

Boekpresentatie drie boeken Sandra J. Paul

 

Op zondag 2 mei om 19 uur was er een speciale boekvoorstelling op Facebook en You Tube.

 

Sandra J. Paul van Hamley Books zette samen met Valerie Vaes niet één maar drie boeken in de spotlights.

 

Eerst en vooral ging het over 'Onze eerste zomer samen'. Dit is de eerste Young Adult thriller met paranormale touch van Sandra. Het boek valt dadelijk op door de intrigerende ondertitel… “is de zomer dat je me doodde”.

 

Mila en Daniel, vroegere klasgenoten, komen elkaar terug tegen. Door een spontane lift en een vreselijk ongeluk tijdens die rit verandert alles. Dominic lijkt hun reddende engel en brengt beiden naar zijn afgesloten domein. Daniel ontwaakt in de Nieuwe orde van Ascentie van Dominic als gevangene en Mila als believer. Zal Daniel weg geraken en Dominic gestopt worden?

 

Naast het Young Adult publiek zullen ook volwassenen dit grimmige psychologische verhaal over geestelijke manipulatie kunnen waarderen.

 

Het tweede boek is ook een bijzonder iets. ‘Hamley is jarig’ is ontstaan vanuit de idee om de bekende zwarte kat Hamley die de uitgeverij al van in het begin inspireert, haar eigen leven te laten leiden. Hamley bestaat echt en hoort bij het gezin van Sandra. Je ziet deze kat weinig omdat ze veel slaapt.

 

Door dit dier in deze nieuwe reeks te laten vertellen wat het denkt is dit echt een cute boek voor lezertjes vanaf 7 jaar en bij jongere kinderen is het volgens mij ook een perfect voorleesverhaal. ‘Hamley is jarig’ is deze auteur haar eerste boek met illustraties. Dit boek is het schattige begin van een nieuwe reeks waarbij het lieve kitten Hamley de baas is en haar baasje Viola eigenlijk haar slaafje.

 

Een leuk weetje is dat heel de reeks door dezelfde illustrator Ann-Sophie D'Hollander verzorgd zal worden.

 

Het derde boek waarover gesproken werd was: ' Er was eens'... het hart van een schurk. Dit boek is uitgegeven bij Dutch Venture Publishing.

 

In dit tweede deel in de Er was eens reeks worden vijf donkere en moderne sprookjes met een heel eigen twist samengebracht. Vijf auteurs vertellen hun eigen versie van het verhaal van de schurk.

 

 Voor deze tweede bundel is ‘Nocturna’ de bijdrage van Sandra.

 

Het verhaal gaat over een jong meisje met schubben op haar huid, dat vuur spuwt. Ze leeft in een erg duistere wereld. Op een dag ontdekt ze dat haar tweelingzus in een land naast dat van haar woont. Deze jongedame is haar tegenpool en ze heeft alles wat Nocturna wil. Nocturna is erg jaloers en wil haar leven maar of dit gaat lukken?

 

Naast Sandra J. Paul schreven Miranda Peeters, Cathinca van Sprundel, Marijke F. Jansen en Suzanne Peeters ook een verhaal voor deze duistere bundel. Stuk voor stuk sprookjes zoals je ze nog nooit las.

 

Sandra werd daarna door Valerie uitgedaagd. Valerie las enkele zinnen voor en Sandra moest zeggen uit welk van deze drie boeken de zin kwam. Dit zorgde voor hilariteit en leuke situaties.

 

De auteur vertelde ook nog over haar latere projecten, haar bucketlist van dingen waarover ze wil schrijven, haar schrijfrituelen en nog veel meer. Voor Sandra, die naast uitgever ook nog een andere baan heeft, is schrijven haar hobby.

 

Wat ik zeker ga onthouden van deze avond is dat er nog een vijfde psychologische thriller Paniek aankomt en dat Sandra om haar verhalen en personages uit haar hoofd te zetten na het beëindigen van een boek graag een kortverhaal op papier zet. Om haar donkere verhalen te schrijven zet ze psychedelische en repeterende muziek op om zo in de sfeer te komen. Door het variëren in genre spreekt ze een ander doelpubliek aan met andere verwachtingen en vibes, wat ze erg leuk vind. Lezen voor haar plezier doet ze op het kleinste kamertje en op vrijdag is er filmavond samen met haar kinderen.

 

Sandra J. Paul gaat ons zeker in de toekomst nog verrassen met vernieuwende dingen. Haar brein staat nooit stil en ze bedenkt steeds opnieuw andere uitdagingen waarvan wij kunnen genieten.

Fany

 

 

Boekvoorstelling ' In het duister' van Tamara Arts.

Blogger Dennis  heeft op 21 maart de  eerste young adult thriller van deze jonge schrijfster voorgesteld. 

 

De auteur schrijft al lang, ze plaatste al verhalen op Wattpad en ze bracht al eerder een boek uit. uiteindelijk heeft ze net zoals haar voorbeeld Mel Wallis de Vries dan toch de stap gezet om haar eigen stem in het young adult genre te laten horen.

 

Tamara heeft de flaptekst voorgelezen en een stukje uit het boek. Het werd al snel duidelijk dat dit geen gewone thriller is maar een paranormaal boek.

Het speelt zich af in de Ardennen waar vijf vrienden samen op zomervakantie gaan. Ze gaan samen logeren in het geërfde familiehuis maar er hangt al snel een creepy sfeer.

Eigenlijk voelen ze al onmiddellijk dat hier iets niet klopt en wanneer er allerlei angstaanjagende gebeurtenissen plaatsvinden willen ze weg maar dit blijkt onmogelijk te zijn.

 

Tamara Arts heeft in dit verhaal haar grootste angsten verwerkt en vertelt het vanuit de vijf verschillende perspectieven. Het was complex om steeds vanuit deze verschillende standpunten te schrijven maar de auteur wou heel graag tonen hoe vijf verschillende mensen reageren op de situaties die zich voordoen in dit huis.

 

Naast het spannende fragment was er ook ruimte voor vragen van Dennis en het publiek en er was een winactie.

 

Wat een leuk weetje is, is dat Tamara de eerste versie van 'In het duister' in twee weken af had. Ze had niets te doen en het verhaal stond snel op papier. Ze had eigenlijk al eerder een fantasy manuscript ingestuurd maar op dat ogenblik zocht de uitgeverij niet naar dit genre. Ze kreeg wel de vraag of ze misschien een thriller had en gelukkig had ze het idee dus net af.

 

Op de vraag of ze nog een ander genre wil schrijven, zegt ze dat ze dit soort boeken voorlopig nog wel leuk vind om te schrijven dus wie weet volgen er nog andere verhalen. Met wie van de Hamley familie ze eventueel wel eens een verhaal samen wil schrijven daar kan ze niet dadelijk op antwoorden. Er zijn zoveel talentvolle auteurs daarom laat ze de vraag open.

 

De Blogtour van ' In het duister' begint op 22 maart en Tamara Arts is heel erg nieuwsgierig naar de recensies. Voorlopig is er immers nog geen enkele beoordeling verschenen en buiten de proeflezers hun mening heeft ze nog geen idee.

 

Net zoals Tamara Arts kijk ik uit naar hoe dit boek ontvangen gaat worden. Zelf wil ik het zeker al lezen omdat   ik hou van boeken waarbij het niet duidelijk is of het je verbeelding is of dat er toch echt iets raar aan de hand is.

 

De proeflezers beamen dat  het een nagelbijtend spannend boek is dat ervoor zorgt dat je wakker blijft.

 

Wij wensen Tamara en Hamley Books veel geluk  met  'In het duister' .  Hopelijk mag het veel lezers slapeloze nachten bezorgen.

 

Door Fany

Boekvoorstelling De moord op Arno Linter

 

in een Facebook Live-sessie stelt Toni Coppers samen met partner Annick ‘De moord op Arno Linter’ voor.  Het is zijn 18de Liese Meerhout-thriller.

Met 112 zaten we gekluisterd achter ons computerscherm - corona weet-je-wel? - om nieuws over Toni’s nieuwste boek te vernemen uit de mond van de meester himself.

Hoewel ons leven het voorbije jaar gedomineerd werd door Corona, wordt er in ‘De moord op Arno Linter’ met geen woord gerept over dit virus.  Daar is Toni Coppers van bij het begin heel stellig over. 

De auteur is best trots op de cover van het boek.  Vanwaar de naam van het personage op de cover?  ‘Linter’ is de naam van een dorp ergens tussen Tienen en Sint-Truiden.  Namen op vrachtwagens die Coppers passeert tijdens het rijden, dorpen en steden waar hij voorbijkomt, inspireren de schrijver en veroveren eeuwige roem in zijn boeken.  Blijkt dat nogal wat familieleden en bekenden hun duit in het zakje deden.  De jonge man op de cover is Senne, fotomodel van beroep en vriend van één van de dochters van het koppel.  De foto zelf werd dan weer gemaakt door een vriendin van een andere dochter.  Een vriend van de zoon heet Arno en de rest is geschiedenis.

In ‘De moord op Arno Linter’ breken moeilijke tijden aan voor Liese Meerhout.  Een nieuw personage, Daphne, een frisse Friese, doet haar intrede als stagiaire.  Nogal wat toehoorders wilden gerustgesteld worden wat Michel Masson betreft: of hij er toch nog steeds bij is?  Ja hoor!  Michel Masson en Liese Meerhout vullen elkaar perfect aan.  Er is geen sprake van dat Michel op pensioen zou gesteld worden, al doet de frisheid en open blik van Daphne hem wel stilstaan bij het feit dat hij een dagje ouder wordt.

‘De moord op Arno Linter’ betrekt de lezer actief bij de oplossing van de moordzaak.  In de tekst zitten namelijk codes verwerkt.  De lezer kan samen met Liese en haar team nadenken over de oplossing van de moordzaak.

De eerste passage die Toni voorlas, situeerde het verhaal in hartje Antwerpen.  De Suikerrui, het standbeeld van Brabo …  Ik was niet de enige die zin kreeg om een stapje in de wereld te zetten in Antwerpen.  Met de tweede passage bracht hij de code die moet gekraakt worden te berde.  De man weet hoe hij zijn lezerspubliek moet teasen.

Terwijl hij eindelijk kon genieten van een glas cava - hij bleek al langer ‘dorst’ te hebben - herinnerde zijn partner in crime Annick hem eraan dat hij nog een mededeling moest doen: er worden namelijk vijf boeken weggegeven aan de toehoorders die een goede reden insturen om iemand die hen lief is te ‘besmetten’ met een Toni Coppers-boek.  Dit naar aanleiding van een nieuwe slogan die ze zinnens waren te lanceren (iets over ‘besmetten’ met Toni Coppers-boeken), een plan dat hen , na de uitbraak van het Coronavirus, onkies leek. 

Ik was al lang overstag.  Ik kraak graag de code in het boek.  ‘De moord op Arno Linter’ staat op mijn wil-ik-lezen-lijst!

Anita

Scandi Crime night verslag

 

Luitingh-Sijthof organiseerde een heuse Scandi Crime Night om het verschijnen van Mattias Edvarssons

nieuwste boek ‘Goede buren’ te vieren. Een groep van 50 lezers mocht het boek al voor het verschijnen lezen en kregen er een snackpakketje bij opgestuurd. Op 13 oktober jl. volgde het live online event, met uiteraard Edvardsson als special guest.

Mattias woont in Zweden, nabij Lund in een klein dorp, evenals de hoofdpersonen in zijn nieuwe boek. De gemeenschapszin heeft hij dan ook goed weten vast te leggen. De spanningen tussen de buren onderling berusten gelukkig op fictie.
Edvardsson is geen onbekende in de schrijfwereld. Hij heeft al een tiental boeken uitgebracht,  variërend van volwassen, kinderboeken en young-adults. Zijn internationale doorbraak kwam pas met het verschijnen van ‘Een heel gewoon gezin’. Het belandde zelfs in de US bestsellerslijst, wat een hele prestatie is voor een ‘buitenlandse’ auteur.

Waarom Mattias zo’n succes heeft is eigenlijk ook al te horen wanneer hij over zijn boek spreekt. Hem horen praten over zijn personages en hoe hij deze bedoeld heeft is een genot. Het is dan ook heel fijn om te lezen dat ik het precies zo gevoeld en begrepen heb zoals hij het bedoeld heeft.
Een echte boodschap wil hij toch met zijn boeken niet afgeven. Wel hoopt hij dat het stof geeft tot nadenken. De vraag of er veel van zichzelf in het boek en de personages terug te vinden is beantwoordt hij met een volmondig ‘ja’. In elk personage zit een klein beetje van zichzelf. Ook bij de vijftienjarige Fabian die in eerste opslag niks met Mattias gemeen heeft. Voor de lezer zal dit dus niet altijd definieerbaar zijn, maar het is er wel degelijk. Hij vindt dit nodig om zijn personages zo echt mogelijk over te laten komen.

Waarom schrijf je vanuit de eerste persoon is een vraag die ook naar boven komt. Op die manier voelt hij zich verbonden met het verhaal en hoopt hij dat de lezer dit ook krijgt. Je inleven in een personage gaat zo gemakkelijk. Ook zegt hij slecht te zijn in het schrijven vanuit de derde persoon. Maar laat ik dit nu eens niet geloven ;) Zijn manier van verhaalopbouw is ook iets wat uitgelicht wordt. Het verhaal verspringt constant tussen toen en nu en tussen verschillende personages. Dit is ook precies de wijze waarop Mattias ‘Goede buren’ geschreven heeft. Hij heeft later niet geknipt en geplakt maar heeft zichzelf tussen toen en nu in elk hoofdstuk geschreven. Hij houdt duidelijk erg van puzzelen! Zijn uitgever denkt dat hij het gewoon graag moeilijk voor zichzelf maakt en Mattias geeft dan ook toe dat hij op deze manier zijn aandacht beter bij het verhaal kan houden en hij het niet ‘saai’ voor zichzelf maakt.

Dat hij een goed thrillerauteur is, is onderhand wel duidelijk maar zal hij dan ook altijd vast blijven houden aan dit genre? Zowel het lezen als schrijven van suspense & crime-novelles vindt hij erg leuk, dus dit zal hij dan ook zeker blijven doen. Toch sluit hij het schrijven van een ander genre niet uit. Hij deed dit al eerder en zal dat ook zeker weer doen als het schrijven van suspense hem gaat vervelen.

Hoe ziet een ‘schrijfdag’ er voor Mattias uit? Voor zijn internationale succes werkte Mattias nog als leraar. Het echt indelen van zijn tijd om te schrijven was er toen niet bij. Hij schreef dus letterlijk elk vrije uurtje en had dan ook niet de luxe om lang over een plot of personages na te denken. Nu hij fulltime kan schrijven, doet hij dit van ‘s morgens tot ‘s middags, met natuurlijke de nodige pauze-momentjes. Men denkt vaak dat dit veel discipline vergt, maar dat ziet hij niet zo. Hij houdt ervan om te schrijven en voelt zich dan ook gezegend dat hij in de positie is om dit elke dag te kunnen doen.

En hoe werkt dat, een nieuw boek schrijven na een bestseller? Mattias heeft zeker enige druk ervaren na het internationale succes van ‘Een heel gewoon gezin’. Het eerste manuscript na dit boek is dan ook in de prullenbak belandt. Maar gelukkig is die druk er nu af en voelt hij zich weer zichzelf. Hij heeft dan ook geen last van writersblock. En nu? Kunnen we nog een nieuw boek verwachten? Ja, de eerste versie is geschreven. Een tipje van de sluier krijgen we helaas niet.

Wel zal ook in dit boek weer de familieband centraal staan. Hij is zelf vader en hoofd van een gezin en dit heeft waarschijnlijk deze uitwerking. Als hij een twintiger was geweest die vaak opstap ging zou het vast over vriendschappen gaan, maar de familieband is iets waar hij zichzelf ook in kan vinden.

Een dank aan Luitingh-Sijthoff voor het organiseren van dit event en Mattias Edvardsson voor zijn betrokkenheid en openheid. 

Jaimy

Nightthinker werd gepresenteerd

Op zondag 8 maart mocht ik de Boeklancering van “Night Thinker” (Het vervolg op Day Dreamer!) van Luna Van Roosen bijwonen.

Deze boeklancering vond plaats op de eerste verdieping in het “gemeentehuis” van Opdorp. Een plek waar Luna graag komt, omdat het haar een beetje aan een paleis laat denken.

Bij binnenkomst in het gebouw, vielen de mooie versieringen en de vele brandende kaarsjes in het trappenhuis al meteen op. Deze zorgden voor een sfeer die erg goed paste bij dit boek!

Eenmaal op de eerste verdieping werd iedereen welkom geheten door Luna en haar moeder.

Toen volgde er een filmpje van Sandra J. Paul (een van de eigenaressen van Uitgeverij Hamley Books) waarin zij o.a. vertelde hoe trots zij op Luna is.

Het eerste exemplaar van Night Thinker had Luna al eerder van Sandra gekregen. Hij was haar overhandigd tijdens het inpakken van de boeken voor de blogtours. Dit was voor Luna zo’ n speciaal moment, dat ze er meteen Day Dreamer bij was gaan halen om ernaast te leggen. Hierdoor voelde het voor haar alsof de boeken “herenigd” waren als een mooie “boekentweeling”!

Aan bloggers Dennis van Elten en Melanie Hoogvliet was gevraagd een filmpje te maken over hun blogtour van Night Thinker. Tijdens het afspelen van deze filmpjes was er een klein technisch probleempje, maar deze vulde Luna heel professioneel op door een stukje uit Night Thinker voor te lezen.

Als afsluiter mochten wij nog deelgenoot worden van enkele “geheimpjes”.

Luna liet weten dat er al een tweede druk van Night Thinker zou komen. Dat ze binnenkort op FACTS mag gaan signeren, waar iedereen natuurlijk ook weer van harte welkom is en hoe ze zich had gevoeld tijdens haar eerste keer als schrijfster op de Boekenbeurs.

Maar het grootste geheim had ze tot het laatste bewaard. Ze nodigde iedereen uit om volgend jaar rond dezelfde tijd weer bij elkaar te komen om: een DERDE BOEK te komen halen!

Na afloop was er de mogelijkheid om de beide boeken te kopen, te laten signeren, op de foto te gaan, een praatje te maken en iets te drinken en/of te eten.

Een super-geslaagde boeklancering dus!

Ik kijk dus al met veel plezier uit naar het volgende boek.

Door onze special reporter Heidi, die op de foto samen met Luna staat:

            

High wine met J.B. Ocean

Net voor de krokusvakantie kwam het felicitatiemailtje verzonden door Sandra J. Paul van uitgeverij Hamley books binnen.  Met zijn vijven werden we op 29 februari uitgenodigd op een High Wine bij Avini Antwerp.  Daar zouden we J. B. Ocean ontmoeten, pseudoniem voor het schrijversduo Joke Vander Aa en Barbara De Smedt, om onder het genot van een glaasje wijn met hen van gedachten te wisselen over hun pas uitgekomen boek ‘Blauw’.

Na de weerelementen getrotseerd te hebben, waaiden we rond 15 u binnen in wijnbar Avini Antwerp waar we hartelijk welkom werden geheten door de twee auteurs.  De altijd even vriendelijke en energieke Sandra Vets, beter gekend als Sandra J. Paul of Joanna Carlton, hun uitgever moest helaas verstek laten gaan. Ook Inki moest haar verrassingsbezoek annuleren. 

Met hun warme persoonlijkheden zorgden Joke en Barbara ervoor dat iedereen zich onmiddellijk op zijn gemak voelde. Onder het degusteren van enkele aparte, maar zeer lekkere, Italiaanse wijntjes en bijhorende hapjes, kwamen de tongen al snel los en ontstond er een gezellige sfeer.

We kregen een inkijkje in het persoonlijke leven van het duo: we vernamen hoe ze elkaar vele jaren geleden hadden ontmoet op de werkvloer; ze vertelden ons hoe ze elkaar aangemoedigd hadden een toch al lang gekoesterde droom – het schrijven van een boek – te realiseren en hoe het schrijven als duo concreet is verlopen.  Ook de keuze voor de foto op de cover, alsook de keuze voor de titel ‘Blauw’ werd toegelicht.

Heel ontspannen en relaxed kwamen de vragen van de genodigden en de antwoorden van de dames-schrijfsters.  Bovendien toonden de twee dames zich ook geïnteresseerd in wat ons lezers zoal bezighoudt. 

De omgeving, het gezelschap, de verhalen en de wijn leidden tot wilde ideeën voor nieuwe verhalen.

Op de vraag of er zich al een volgend boek aandient, kregen we niet onmiddellijk een duidelijk antwoord en hulden de twee auteurs zich in een waas van mysterie.  Zou het? Of is er eerst solowerk in de maak?

De auteurs met onze Boekmaskes

Op het einde van de namiddag sloten we af met een kleine fotosessie en beloofden we elkaar op de hoogte te houden van onze bevindingen na het lezen van ‘Blauw’.

Volgens ons gaat het duo binnen afzienbare tijd zeker nog van zich laten horen!

Het dorp werd gepresenteerd

Boekvoorstelling Belinda Aebi - Het Dorp, 15 februari, Temse 

Belinda Aebi is een Vlaamse auteur die al enige tijd bezig is. Haar eerste thrillers werden uitgebracht bij respectievelijk uitgeverij Manteau en vervolgens Lannoo. Haar meest recente boek "Het Dorp" wordt uitgebracht bij de jonge uitgeverij Hamley Books. Op verzoek van Thrillerlezers ben ik naar de boekvoorstelling in het gemeentehuis van Temse afgezakt om daar kennis te maken met deze talentvolle auteur.

Dit is de derde boekvoorstelling die ik heb bijgewoond van Aebi, telkens in Temse, waar ze dus woont. Telkens ook in gezelschap van burgemeester en schepenen, die allemaal een woordje doen over deze auteur. Dat woordje mag je ruim nemen, want de burgemeester is een bloemrijk figuur die graag uitgebreid verhaalt over zijn mooie gemeente en daar ook regelmatig ander lokaal talent bij haalt. Af en toe vroeg ik me dan ook af of ik in een andere boekvoorstelling zat, vooral wanneer hij begon te praten over een evenement over een andere auteur dat binnenkort plaatsvindt. De Schepen van Cultuur was korter en krachtiger in haar verwoordingen, net als de uitgever zelf. De focus lag toen weer volledig op Belinda Aebi zelf.

De boekvoorstelling werd leuk en interessant toen er een video van zo'n kwartiertje werd getoond dat begon met een prachtige boektrailer, gevolgd door een videomontage met beelden en Aebi zelf, die vertelde over waar ze de inspiratie vandaan heeft gehaald om "Het Dorp" te schrijven. Dat, gekoppeld met filmbeelden en vervolgens voorleesfragmenten uit het boek zelf, was erg knap gedaan en voerde de aanwezigen ook echt mee in het wereldje van "Het Dorp". Origineel en zeker de moeite om te bekijken, moest deze video ooit ergens online komen te staan. 

Voor degenen die niet uit de streek komen, zoals ik bijvoorbeeld, was het ook een passende ode aan de omgeving en vertelde het ook wat historiek over de Vlaamse streek en naburige gemeentes. Mooi gedaan!

Vervolgens mocht Belinda Aebi aan de signeertafel plaatsnemen en - behoorlijk wat! - boeken signeren. Net als alle anderen stond ik geduldig in de rij te wachten terwijl ik verhalen opving over haar vroegere boeken en de prachtige locatie waar de voorstelling plaatsvond. Met een mooi uitzicht op Temse zelf klopte dit wel. Vervolgens heb ik nog gepraat met de uitgever Sanra Vets en enkele aanwezigen en ben ik naar buiten gestapt met mijn gesigneerd exemplaar van "Het Dorp". 

Martijn