Prijzen doen niet extra verkopen

Precies datgene wat ik al zo vaak roep rondom al die, toch behalve de Gouden Strop ietwat halfslachtige prijzen in thrillerland, bewees een column welke ik las afgelopen week.

Ik ben al langer overtuigd dat al die zelf bedachte prijsjes, die men onderling uitdeelt en soms ook wat stuurt, geen mallemoer helpen bij de verkoop van het genomineerde of zelfs gewonnen boek. Vol trots poseert een auteur met een award. De uitgeverij plakt een sticker met de naam van de site op het boek en de auteur wordt door vele lezers op zijn of haar facebookpagina gefeliciteert. Keileuk! Het levert de site extra reclame op , want de stemmers en fans zien de naam van de site extra voorbij komen
Maar het brent geen geld in het laatje van de uitgever en auteur. En dat is toch wel wat nodig is om nieuwe boeken uit te kunnen geven. Het is dus eigenlijk gewoon goede PR voor de site, die het organiseert.

Ik geef eerlijk toe dat ook ik eind vorig jaar na heb zitten denken om een prijs te gaan opzetten. Een site met een erg kleine groep volgers toen nog kwam opeens met een verkiezing. Daar al verschillende schrijvers in de loop der jaren riepen waarom wij toch niet eens  met zoveel bezoekers van het blog en facebookleden een prijs zouden inroepen,  begon het te kriebelen. Maar ik vond (en vind) na lang beraad met mijzelf het toch wat sneu en een vorm van grootheidswaanzin om een eigen prijs in te gaan stellen.

Uiteindelijk geldt in deze tijd toch wie het beste via social media de meeste stemmers kan oproepen. Kijk naar de NS publiekprijs bijvoorbeeld. Elk jaar dat er een boek uitkomt wat de heren van een voetbalprograma promoten en een oproep doen tijdens een uitzending is de winnaar. Er is dan trouwens wel eerlijk gekozen door het publiek. Daar stemden rond de 100.000 mensen. Een ware publieksprijs.

Bij Hebban stemden 5000 mensen voor de beste thrillers. Dat scheelt al een slok op een borrel. Bij de eerste prijs die Thrillzone weggaf waren er een paar honderd stemmers. Ik meen rond de

400 toen, verdeeld over 3 categorietjes. Je moet je dan nog voorstellen dat mensen gelokt worden met boekenpakketten die weggegeven worden als je stemt. Laten we eerlijk zijn: zou jij anders stemmen? Ik vermoed dat het dan vooral neer zal komen op familie, vrienden en collega's.
Hoeveel objectiever zou het zijn , als mensen gewoon tot stemmen opgeroepen werden?
Zonder de hoop op een boekenpakket. Er zouden nog veel minder mensen stemmen, ben ik bang.

Eindcijfer bij TL

 Zo won Wouter Helders met zijn debuut Machtsstrijd de Hebbanaward voor best Nederlands debuut. Ook kreeg hij voor hetzelfde boek nog wat nominaties bij Thrillzone, die sowieso graag de eigen columnisten nomineert als je ook naar de huidige longlist voor 2017 kijkt. Maar de uitgever kwam onlangs tot het besluit om het volgende 3e manuscript niet meer uit te brengen.
Machtstrijd verkocht ongeveer 1200 exemplaren. Hoeveel van die 1200 dan door de winnende award gekomen zijn is onbekend.  Niet veel ben ik bang. Een aantal jaren geleden won Donald Nolet zowel de Gouden Strop als De Schaduwprijs, maar bleek daarna nauwelijks extra boeken verkocht.

 Nu is Helders opnieuw genomineerd met zijn tweede boek voor beste thriller op een site die zich voornamelijk richt op de mannenactiethriller. Goede doelgroep dus zou je denken.
 Echter zoals Michael Berg onlangs vertelde, zijn het hoofdzakelijk vrouwen die veel thrillers kopen. Als we even cliché, kort door de bocht gaan: het grootste deel van de vrouwen houdt niet van actiethrillers. Het is leuk voor Wouter een tweede sticker op een boek te kunnen plakken maar ook een eventuele nieuwe overwinning zal weinig zoden aan de dijk zetten. Helaas.
Als we bijvoorbeeld eens kijken naar de winnaar van het beste debuut vorig jaar Pjotr Vreeswijk bij Thrillzone. De uitgever plakte op het volgende boek het etiket van de prijs. Echter, die etiketjes werken in een boekwinkel waar je het fysieke exemplaar ziet liggen. Als lezer kan je dan het boek oppakken , omdat het etiketje zou kunnen opvallen.  Alleen hebben de meeste boekwinkels (zo'n 99 procent) geen boeken van zijn uitgever in de winkel liggen.
De conclusie is dan toch weer: een prijs is goed voor het ego van de auteur, maar levert nauwelijks brood op de plank.  


In het stuk wat Wouter schreef proef je teleurstelling, naast dat hij ook blij is dat men zijn twee vorige boeken wel uitgaf. Hij moet op zoek naar een nieuwe uitgever. En dat wordt lastig, daar de huidige uitgever bekend staat om het uitgeven van de zogenaamde mannenthrillers. Daarnaast staan de meeste uitgeverijen niet te springen om Nederlandse thrillerschrijvers.  Maar Wouter, serieus, je talent is overduidelijk aanwezig en we duimen mee voor je. Voor een uitgeverij! En vooruit, die prijs mag je van mij ook winnen.

Bron: column Wouter Helders

Kernjurylid Christien Heinen

Ik zit in de kernjury van de NS Publieksprijs!

Eerst zal ik mezelf even voorstellen. Mijn naam is Christien Heinen, ben 43 jaar, ben al bijna 20 jaar getrouwd met Jeroen en samen hebben wij een dochter van 17 jaar, Teddy.

Ik heb een eigen strijkservice en mijn hobby’s zijn natuurlijk lezen en borduren.

Lezen doe ik erg veel, ik lees meer dan 100 boeken per jaar. Ik heb ook een Boekstagram account, Boekbabbels, waar ik mijn gelezen boeken op deel en mijn mening geef over de boeken.

Na mezelf al jaren te hebben ingeschreven voor de Kernjury van de NS Publieksprijs, was het op vrijdag 29 september ineens prijs! Ik had een mail met daarin de fantastische boodschap dat ik geselecteerd was voor de Kernjury! Samen met 274 andere gelukkigen was ik uit meer dan 5000 mensen geselecteerd!

Op woensdag 25 oktober was de grote dag, op deze speciale avond werden de 275 juryleden officieel geïnstalleerd als jurylid en werden de zes genomineerde boeken bekend gemaakt.

Woensdag was ik ruim op tijd op Utrecht Centraal, waar de feestelijke bekendmaking zou plaatsvinden. Ik zag al snel een bekende en samen zijn we naar binnen gegaan. We kregen een envelop die we dicht moesten laten en konden meteen beginnen aan het lopende buffet. Er was genoeg keus, kleine hamburgertjes, noedels, aardappelpartjes, salades.

Na gezellig met andere juryleden te hebben gegeten en gekletst was het moment daar: we werden officieel geïnstalleerd als jurylid. Hier was Jaap Jongbloed voor gevraagd. Hij hield een praatje en daarna moesten we onze rechterhand in de lucht steken en hem naspreken. Een heel riedeltje met dingen en beloftes die we moeten naleven als jurylid.

Toen mocht de envelop open en mochten we de rozet die daar in  zat op onze kleding bevestigen zodat iedereen kon zien dat we een lid van de kernjury zijn.

Daarna was het tijd om naar de speciale boekentrein te gaan. Dit was een trein die helemaal aan de buiten- en binnenkant versierd was met boeken en spreuken over lezen. Iedereen was ingedeeld in een bepaalde kleur en dat correspondeerde met de wagon waar je in zat. Ik had de kleur blauw gekregen en daar zaten meer gezellige vrouwen. Ik zat met 6 andere vrouwen bij elkaar en dat was super gezellig. Toen we bij de plaatsen aankwamen, lag de tas met boeken al onder de stoel, dus iedereen wist al meteen welke boeken genomineerd waren. Dit was wel jammer, want toen de speaker hints ging geven over de boeken, wist iedereen het natuurlijk al. Beetje jammer.

De genomineerde boeken zijn: Judas van Astrid Holleeder, Huidpijn van Saskia Noort, Johan Cruijff , De wereld volgens Gijp van Michel van Egmond, Thomas Dekker van Thijs Zonneveld en De levens van Jan Six van Geert Mak. Drie sportboeken dus. Veel mensen zijn hier niet blij mee, maar ik wel. Ik kijk een hoop sport, dus vind die boeken juist wel interessant. Drie van de zes genomineerde boeken heb ik al gelezen: Judas, Huidpijn en De wereld volgens Gijp. Het boek van Thijs Zonneveld wilde ik nog graag lezen, Johan Cruijff lijkt me ook wel interessant, hoewel het voor mijn tijd was en het boek van Geert Mak, daar heb ik eigenlijk niet zo’n zin in. Het spreekt me niet aan, maar ik zal het als jurylid netjes lezen. En wie weet valt het mee!

Toen kwamen alle auteurs om en om in de coupés om een stukje uit hun boek voor te lezen en vragen te beantwoorden en eventueel te signeren (wat eigenlijk niet de bedoeling was, maar toch in een aantal gevallen gelukt is!)

Natuurlijk was Astrid Holleeder er zelf niet , maar wel haar eindredacteur.

Daarna Saskia Noort, zij las een stukje voor en signeerde mijn boek! Zij gaf aan dat dit al de vijfde (!) keer is dat zij genomineerd is, en dat ze nu wel eens wil winnen.

Vervolgens Geert Mak, hij vertelde over hoe hij er toe gekomen was om dit boek te schrijven. Ik vond Geert Mak prachtig vertellen, dus misschien is het boek ook zo mooi.

Thijs Zonneveld had Thomas Dekker zelf meegenomen! Thomas las zelf een stukje uit zijn boek voor en Thijs kon ondertussen mooi de boeken signeren. Ook ging ik met de beide heren op de foto!

Michel van Egmond las ook een stukje voor en signeerde het boek.

En voor het boek Johan Cruijff kwam Vigo Waas om voor te lezen. Hij weet echt (bijna) alles over Johan Cruijff.

En nu mijn taak als jurylid: ik moet natuurlijk zelf de boeken lezen en dan een gedegen keuze maken. Maar ik moet ook zoveel mogelijk mensen oproepen om ook te stemmen. Het boek dat de meeste stemmen heeft gekregen op 22 november zal uitgeroepen worden tot boek van het jaar 2017! En het jurylid dat de meeste stemmers heeft weten te mobiliseren, maakt kans om de eretitel Leesambassadeur te worden. Nou, dat wil ik wel! Dan mag je een jaar lang iedere maand een boek naar keuze uitzoeken, dat is aan mij wel besteed!

Dus hier komt mijn vraag: Willen jullie stemmen via mijn speciale link? Dan komt de stem op naam van mij te staan en maak ik kans op de titel Leesambassadeur! En voor jullie als stemmer is er ook wat te winnen: een jaar lang gratis boeken en vrij reizen met de trein!

Hier is mijn link:  

https://www.nspublieksprijs.nl/stem/e7b24b112a44fdd9ee93bdf998c6ca0e

Alvast super bedankt als je via mijn link stemt, en

Weten jullie al op welk boek je gaat stemmen? Ik moet eerst nog even lezen…

Durf jij erotische boeken te lezen in de trein?

Een derde van de Nederlanders leest liever geen erotische boeken of magazines in het openbaar, zoals Fifty Shades of Grey of de Playboy. Daarnaast leest ruim een op de vijf Nederlanders geen religieuze boeken zoals de Bijbel of Koran in het openbaar. Dit blijkt uit onderzoek van Kobo, een aanbieder van e-readers en e-books onder 1000 Nederlanders.
Van de ondervraagden zou ruim de helft (52,4 procent) de cover van een boek in een gênante situatie verbergen. Ruim 22 procent zou dit doen door het boek plat neer te leggen zodat de cover niet zichtbaar is. Ruim een vijfde zou het boek liever digitaal lezen via een e-reader.

Een bekend fenomeen in het openbaar vervoer: het schaamteloos meeluisteren of -lezen van gesprekken of telefoonberichten. Ook bij boeken, kranten of tijdschriften spieken we vrolijk mee. Bijna de helft (48,1%) van de Nederlanders checkt de cover van het boek of magazine dat andere mensen in het openbaar aan het lezen zijn.

Wat de treinbuurman leest, vinden reizigers trouwens ook erg boeiend, zo blijkt uit het onderzoek. Bijna de helft van de Nederlanders checkt de cover van het boek of magazine dat andere mensen in het openbaar aan het lezen zijn.

Stilte/lees coupe in de trein

De stiltecoupé in een intercity van NS verandert in een leescoupé. Door het neerleggen van een ’tapijtje’ en het bevestigen van ’leeslampen en boekenplanken’ lijkt de coupé net op een bibliotheek. En wat ben je normaal gesproken in een bibliotheek? Juist: stil.
Volgens NS is het geen nieuwe poging om de reizigers in de stiltecoupé hun mond te laten houden. Een eerdere poging om dit voor elkaar te krijgen met grotere stiltesymbolen werkte niet. Mensen weten namelijk wel dat ze stil moeten zijn, maar blijken zich daar niets van aan te trekken. 

„We vinden het leuk om verschillende manieren van inrichting te testen”, zegt een NS-woordvoerder. „We zullen af en toe dus ook reizigers vragen hun mening te geven over de coupé. Niet omdat we serieus overwegen alle coupés zo in te richten, maar omdat we willen weten wat het effect kan zijn over de reisbeleving.”

Sinds een paar dagen rijdt de intercity rond met een leescoupé in het bovenste gedeelte van de trein. Deze vervangt de stiltecoupé, maar heeft dezelfde intentie. ’Lekker lezen in de trein’ staat hier centraal. De sfeer die gecreëerd wordt door het bibliotheekuiterlijk moet het gemakkelijker maken voor de reiziger om zich te verliezen in een boek. 
De trein rijdt op verschillende trajecten. In principe liggen er op alle tafeltjes in de coupé boeken die reizigers kunnen oppakken om te lezen of om te ruilen met hun eigen boek. Zo moet er een soort lees- en ruilsysteem ontstaan. Maar ook niet-lezers zijn welkom. „Het blijft een gewone stiltecoupé, dus je kan er ook gewoon lekker naar buiten kijken of werken.”