Anders dan anders Angelique Haak

Angelique Haak (Rotterdam, 1978) heeft al sinds haar jeugd een passie voor lezen en schrijven. In 2013 won zij een regionale schrijfwedstrijd ter gelegenheid van de week van het spannende boek. Daarna begon het te kriebelen en besloot ze om een eigen thriller te schrijven. Een nieuw begin is haar thrillerdebuut en werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2018. Uitgeschakeld is boek nummer twee en ook in dit boek speelt rechercheur Jennifer Brugman een hoofdrol. 

Wat maakt je kwaad?

Oef, een lekkere binnenkomer. Ik heb soms best wel een kort lontje, namelijk. Ahum, here we go:

-toetsenbordhelden met domme opmerkingen op Facebook (o, o, wat zijn er daar toch veel van, zucht);

-bureaucratie;

-aso’s in het verkeer;

-voorpiepers in de supermarkt (je kent ze wel: ‘Kassa twee gaat nu voor u open’ en dan van die types die net aankwamen en die het dan meteen op een rennen zetten);

-klantenservicemedewerkers die nog nooit van het woord service gehoord hebben;

En laat ik hier maar bij houden anders krijgt men een nogal eenzijdig beeld van mij 😉

Geloof jij in toeval?

Er is een mooie quote van Einstein over toeval: ‘Coincidence is Gods way of remaining anonymous’. Veel dingen in dit leven zijn te bijzonder om toeval te kunnen zijn, ik geloof er dus wel in dat dingen met een reden gebeuren.  Niet alles hoor, waarom er chocolade met zeezout erin bestaat is me nog steeds een raadsel.

Welk nummer doet pijn aan je oren?

Mijn man draait wel eens van die blèrende heavy-metal-muziek. Veel gekker dan daarmee kun je me niet krijgen, alsof er een trein uit de rails loopt. En een specifiek nummer? Het klinkt voor mij allemaal hetzelfde.

Welk nummer blèr je altijd zo hard mogelijk mee?

Als ‘What’s up’ van de ‘Four non Blondes’ op de radio is gaat hij altijd op standje herrie. En dan vooral het inventieve stukje tekst: ‘And I say, hey yeah yeah, hey yeah yeah
I said hey, what's going on?’
Four Non Blondes clip

Met welk bekende persoon zou jij wel een avondje willen gaan stappen?

Ik hou niet van stappen, dus ook niet met een bekende persoon 😉. Maar een bos- of strandwandeling met Stephen King of een andere bekende auteur lijkt me wel heel interessant.

Waarvan word jij super-enthousiast?

Gelukkig word ik naast snel boos ook snel enthousiast.

-een dagje pretpark met mijn gezin (als een klein kind: achtbanen, sprookjesbos, yeah!);

-op vakantie gaan;

-een mailtje van de bieb dat het boek waar ik al weken op wachtte eindelijk binnen is;

-als ‘random’ boek-ideeën samen komen en een logisch geheel worden;  

-positieve reacties op mijn boeken;

-en nog heel veel meer dingen die met boeken/lezen/schrijven te makken hebben.

Waar werd je voor het laatst stil van?

Het schrijven van het nawoord van mijn derde boek dat in september uitkomt. Dit boek heeft best wel een heftig thema wat me gedurende het schrijven en het doen van research bij tijd en wijle behoorlijk aangreep. Tijdens het schrijven van het nawoord kwamen al die gevoelens samen in het besef dat fictie en werkelijkheid soms zoveel dichter bij elkaar liggen dan we zouden willen… 

Speel je wel eens vals in spelletjes?

Ik ben erg fanatiek met spelletjes en mag graag winnen, maar vals spelen doe ik niet. Ik heb mijn principes (en kinderen die pienter genoeg zijn om het door te hebben als ik valsspeel). 

Welk beroep zou je nooit kunnen uitoefenen?

Wiskundedocent!

Ik + getalletjes / formules = drama tot de macht 2

Wanneer heb je voor het laatst gedanst?

Lang geleden, ik ben niet zo’n danser. Ik denk op de bruiloft van mijn zwager en schoonzus, na heel wat glazen witte wijn…

Kan jij tolerant zijn voor intolerante mensen?

Wedervraag: is er ook een vraag waarbij ik een joker in mag zetten? Zoja, dan maak ik daar bij deze graag gebruik van.  

Word je liever aangevallen door een hond of een zwerm bijen?

Een hond, die kun je tenminste nog streng toespreken of dwingend aankijken. Tegen die bijen begin je niks. Gruwel…  

Welke film vond je verschrikkelijk?

Ik kan me an sich niet meer heel van de film herinneren, maar ik weet dat ik Mulholland Drive echt een draak van een film vond. Iedereen was er destijds lyrisch over en het enige wat ik dacht was: dat zijn twee uur van mijn leven die ik nooit meer terugkrijg.

En een film die ik verschrikkelijk vond in de zin van gruwelijk: Imagining Argentina met Antonia Banderas. Een film over de militaire dictatuur in Argentinië eind jaren 70 met al zijn gruwelijkheden. Hoewel ik het exacte verhaal niet meer helemaal op mijn netvlies heb staan, weet ik wel dat de film heel veel indruk op me maakte en ik er ’s nachts nog wakker van heb gelegen.

Welke film kan jij wel duizendmaal zien? 

O, echt een guilty pleasure vraag dit, maar ik zal eerlijk zijn.

Disneyfilms, The sound of Music en Dirty Dancing krijg ik nooit genoeg van (tot grote ergernis van mijn man).

Wat bestel je bij McDonald's?

Niets, ik ben vegetarisch. Hoewel ze bij de Mac tegenwoordig wel een lekkere vegetarische ‘kip’burger hebben, gaat het een beetje tegen mijn principes in om bij een hamburgergigant vegetarisch te gaan eten. Heel soms, als we onderweg zijn en het even niet anders kan dan gaan we er wel eens heen. Na de burger volgt dan meestal nog wel een McFlurry. 

Welke foto staat er als achtergrond op je tablet/laptop? 

Geen, ik heb een wallpaper van zwart leisteen als achtergrond. Zo heb ik iedere keer als ik mijn laptop opstart, het gevoel dat ik met een schone lei begin.

Als je nog maar 1 boek zou mogen lezen, welke zou je dan nemen?

Pfff, lastig… Ik denk dan de vertellingen van Duizend-en-een-nacht, dat zijn in elk geval een hoop verschillende verhalen in één boek. 

Wat zou je eten als laatste avondmaal?

Een buffet van allemaal calorieënbommen zoals pizza, frietjes, (vegetarische) shoarma, gebakjes, ijs, chocola enz. De dingen waarvan je ‘normaal’ met mate eet. Nu zou ik me flink overeten want het maakt toch niet meer uit…

Wat staat op de eerste plaats op je bucketlist?

Ik doe niet aan een bucketlist, maar een trip naar New York staat wel hoog op mijn verlanglijstje.

Welk dier omschrijft jouw persoonlijkheid?

Ik heb er even een internettestje op losgelaten. Tot mijn eigen verbazing ben ik een olifant!

‘Net als de Olifant ben je leergierig, hardwerkend, behulpzaam en waakzaam. Je bent zelden agressief, behalve als iemand jou kwaad doet. Je hebt net als deze vriendelijke reus sterk ontwikkelde zintuigen en een goed geheugen.’

Dat van dat geheugen durf ik in twijfel te trekken…😉

Aan wie was je laatste appje?

Aan mijn zoon, dat hij (niet voor het eerst en waarschijnlijk ook niet voor het laatst) zijn eten is vergeten mee te nemen naar school. Vrij zinloos appje ook, want hij komt er vanzelf achter.  

Wie moet het volgende Songfestival in Amsterdam presenteren?

Chantal Janzen met Jan Smit lijkt me het meest verantwoord, Geer en Goor lijkt me het meest hilarisch.

Tjeerd zijn eerste tattoo

Eigenlijk zou ik het pas doen nadat ik de magische grens van 50.000 verkochte exemplaren van RÄV had bereikt. Als ik de bestsellerlijsten zou aanvoeren, en er eindelijk ook wat meer waardering en erkenning zou komen voor schrijvers die hun werk in eigen beheer uitgeven.

Als ik duizenden en duizenden mensen kon laten kennis maken met mijn werk, mijn boeken. In de wetenschap dat zovelen zouden genieten van de avonturen en strubbelingen van rechercheur Jan Vos. Dat jullie, thrillerlezers en de ultieme thrillerfans zouden gruwelen bij de misdaden die in het boek gepleegd worden, zich af zouden vragen wie de dader is, en waarom. Dat jullie al lezende de puzzelstukjes op hun plaats zouden zien vallen om vervolgens toch op het verkeerde been gezet te worden.

Bovendien zou ik bij die 50.000 uitgevlogen boeken vier lezers meenemen om het ook te laten doen. Als cadeautje.

En nu vraag je je natuurlijk af waar ik het over heb. Wát ik bij die ambitieuze grens van 50.000 zou (laten) doen samen met vier lezers. Welnu, de vos van de cover op mijn arm laten tatoeëren! Het schrijven en uitgeven van mijn derde thriller RÄV is voor mij zo’n bijzonder en voortdurend intens moment in mijn leven geweest. Met een boel andere zaken die privé en zakelijk speelden. De wens om mij te laten tatoeëren is er al van puber af aan, maar ik wilde dit altijd pas doen als ik echt iets te “vertellen” had. Als de tattoo ook echt betekenis had. En dat is nu.

Wat het extra mooi maakt, is dat de tattoo is gezet door Joyce. We zaten bij elkaar op de middelbare school, waren verliefd, deden daar eigenlijk niet veel mee, het is ook nooit iets geworden, maar toch zien we elkaar nog steeds, al 25 jaar inmiddels. Dus eigenlijk is het wel wat geworden; een levenslange vriendschap waar we elkaar soms een tijd niet zien, maar waar het bij elkaar weer zien altijd is of we elkaar gister nog spraken. Dat zijn mooie vriendschappen.

Kortom, ik heb niet gewacht tot die mijlpaal van 50.000 is bereikt. De tijd is nu. Dat het boek er is, dat de recensies en reacties zonder uitzondering lovend zijn, alleen dat al zijn mijlpalen wat het voor mij rechtvaardigt mijn eigen plan aan te passen. Een stukje zelferkenning eigenlijk. En het moment dat ik die 50.000 aantik ga ik met de vier lezers hun vos-tattoo laten zetten.         

Alice Indie Boekprijs

Over waardering en erkenning gesproken: met trots kan ik mededelen dat RÄV is genomineerd én toegetreden tot de shortlist van de Alice Indie Boekprijs! Een prijs voor boeken die zijn uitgebracht in eigen beheer, georganiseerd door Schrijven Magazine. En dat is prachtig nieuws! Want niet alleen is deze nominatie een stuk erkenning voor de kwaliteit van mijn verhaal en mijn schrijfstijl, maar ook voor de wijze waarop ik dit boek met mijn eigen uitgeverij in de markt heb gezet.

Komende donderdag, op 7 maart wordt de winnaar bekendgemaakt. Het wordt dus een hele spannende week!

Enne… * zet galmende kermisstem op * Heb jij RÄV al in huis?

RÄV de wereld ingeworpen

Uw razende slome reporter met Tjeerd

Dat was even consternatie in Huize Kroon toen ik tot de ontdekking kwam dat ik nog helemaal geen verslag van een boekenuitje gemaakt had. Soms is het goed dat mijn kop vast zit op mijn nek zeg. Alsnog een verslag over de boekpresentatie van RAV (waar zitten die rotpuntjes eigenlijk?) of beter: RÄV.

Over consternatie gesproken trouwens:  twee dagen voor de boekpresentatie was daar ook nogal sprake van. Groot stond in mijn agenda bij 28 oktober dat ik moest afreizen naar Rotterdam.  
Zo rond 20 september appte iemand, die ook wilde gaan, al dat ze niet wist of het zou lukken i.v.m. oppas. Ik dacht nog: no worries, het is nog 4 weken, dus dat zal vast lukken.
Woensdag 26 september kreeg ik een enthousiast appje: de oppas was geregeld voor vrijdag. Lief dat ze het vast liet weten toch? Even later scrol ik wat op Twitter. Daar ga ik als.ik een paar uur niet gekeken heb, altijd razendsnel doorheen. Toevallig blijf ik hangen bij een tweet van Tjeerd Langstraat die het over aanstaande vrijdag had. Het zal toch niet? Ja hoor, ik moest die vrijdag al in de trein. Had er bijna iemand speciaal oppas geregeld en was ik zelf niet komen opdagen.

Met wat lichtelijk angst liet ik mijn Sjors achter met de oppashond; of het huis bij thuiskomst afgebroken zou zijn, was nog even afwachten. Op naar het Natuur Historisch museum met heel veel zin, want hoe vaak zie je een stoere mannelijke auteur. Bij de term , mannelijke thrillerauteur zie ik altijd wat stoffige oude mannekes voor me. Oké, vooruit dan; Thomas Op De Heuvelt is ook een smakelijk hapje ( ik denk nu na over hoeveel vrouwelijke auteurs ik tot de categorie aantrekkelijk vind horen...ehm.. ehm..  denkt u al mee?). Tjeerd volg ik al een poosje mede door al zijn gave sporty spicefotos, maar ook door het lef een jaar zonder huis rond te trekken om zo geld te sparen voor dit boek. Die gozerT (Rotterdams)gun je een mooie verkoop. Maar ik dwaal af.


Eerst loop ik langs de Kunsthal en kom oog in oog met een groot sculptuur van een vogel te staan. Mijn dag was al goed! Deze hoef ik toch niet uit te leggen he?

Bij binnenkomst drie zoenen en praatje en kennismaking met de mooie rooie, zoals Tjeerd zijn vriendin omschrijft op facebook. Mooi en stoere Chick en leuk gekletst.

De mooie rooie

Ebru Umar

Praatje van Ebru Umar, die mij op sociale media af en toe lekker op de kast kan jagen( Tjeerd trouwens ook: qua politieke standpunten wijken we ietwat af). Ze vertelde over hoe ze elkaar leerden kennen( twitter) wanneer ze elkaar voor het eerst zagen zagen, het koken van Tjeerd, Saskia Noort kwam voorbij ( in het praatje, gelukkig niet in het echt) en enthousiast verhaalde ze over Tjeerds boeken. Tjeerd hield zijn praatje, bedankte Ebru met een Rotterdams kookboek waaruit hij een keer zou komen koken voor haar en Maartje voor het corrigeerwerk waarbij ze twee verwaarloosde stekjes kreeg. Stek is een plantenzaak  met op de eerste verdieping een afdeling plantjes die gered moeten. De taalnazi-dame was vooral weer blij achterin te mogen gaan staan i.p.v. in de spotlight.
Tjeerd had in de uitnodiging een 15 secondenpraatje beloofd en het was wat langer, maar wel heel leuk. De locatie de Hobokenkamer in het Natuur Historisch museum was mooi gekozen i.v.m. het boek ( schijnt, maar zo vertelde de mooie rooie) en tussen de boeken stond een opgezette vos van het museum zelf. Perfect dus qua cover van het boek ook.

Na het geklets is het tijd voor het Bier. Wijn. Sappie. (uit zijn uitnodigingsmail). En bovenal bakkeljauw en kipkerriebroodjes van Congs(de zaak waar Tjeerd bijna zijn eigen tafeltje heeft). Uitgeserveerd stond dit op de vitrines van het dode dierenkabinet. Waarin je een muis geplet in muizenval, de dominomus en necrofiele homo-eend kon zien liggen. Eet smakelijk.
Poosje met Angelique Haak over haar nieuwe boek staan praten en de stress die zij vorige keer rondom de boekpresentatie van Een nieuw begin mee mocht maken: boeken veel te laat klaar en toen bleek ook nog eens de folie van de voorkant los te laten. Drie weken later kwam pas de nieuwe druk. Inmiddels weten we dat haar nieuwe boek Uitgeschakeld prachtig gedrukt is dit keer. 

Angelique Haak met Tjeerd

Nog even Tjeerd dag gezegd en toen was het richting Breda en las ik in de trein terug al een flink stuk uit 
RÄV. Binnenkort de recensie.

Vice versa met Tjeerd Langstraat en Shirley Ann van Wingerden

Shirley-Ann van Wingerden (Rotterdam, 1968) is een Nederlandse auteur. Naast schrijven heeft ze een passie voor muziek en schilderen. Haar passie voor muziek uitte zich vooral in de door haar samen met Baroeg Rotterdam georganiseerde jaarlijkse Blokhut-Live feesten. Van Wingerden debuteerde in 2011 met In mist gevangen, het eerste deel van de horrorserie Zwart Bloed. In oktober van dit jaar verschijnt al het 5e deel van de serie Zwart Bloed Nazaten.

Tjeerd Langstraat werkt als freelance journalist, schrijver en uitgever. In 2013 debuteerde hij met de thriller Villa Gladiola.  In 2018 zal zijn derde thriller het levenslicht zien: RÄV. Villa Gladiola won de publieksprijs van de Schaduwjury 2014. Zijn tweede boek Eeuwig Donker won de vakjury prijs van The Indie Awards, de literaire boekenprijs voor auteurs die hun boeken in eigen beheer uitgeven, en mag zich Beste Boek 2017 noemen.

Goedemorgen Tjeerd,

Zoals je misschien wel zal weten heeft Ink ons aan elkaar gekoppeld zodat wij elkaar als schrijvers kunnen interviewen. Nu heb ik al even op je site gekeken voor wat achtergrondinformatie en het eerste wat me opvalt is het zinnetje waarmee je jezelf voorstelt: Armetierige, edoch niet onverdienstelijke scribent (Anno Domini 2005).  Ik ben geïntrigeerd. Je hebt een journalistieke achtergrond zie ik. Wat ik me nu afvraag is of het schrijven van een boek een logische volgende stap is. De reden dat ik dat vraag is, omdat ik vaker merk dat veel mensen vanuit de journalistiek boeken gaan schrijven.

Groetjes Shirley-Ann

Http://shirley-ann.nl
http://zwart-bloed.nl

Hi Shirley-Ann,

Klopt wat je zegt: de meeste journalisten willen een boek schrijven. Maar bij is het eigenlijk andersom gegaan. Als jonge jongen al vond ik schrijven geweldig. Op de basisschool bij begrijpend lezen als we één keer per maand een verhaal moesten schrijven. Later op de middelbare school bij de lessen Nederlands. En dan niet grammatica, maar de lessen literatuur en boekbesprekingen. Tijdens mijn studies schreef ik eens per week een lezerscolumn voor het Algemeen Dagblad. Altijd al heb ik gezegd "ik ga een boek schrijven". Alleen ben ik de journalistiek ingerold. Van die lezerscolumn naar blogs over snowboarden naar sponsored artikelen naar complete reportages voor kranten en magazines. Voor ik het wist was ik fulltime journalist. Pas in 2013, door het themanummer 'Schrijf dat boek!" van de Vereniging van Journalisten waarin een mini-advertentie stond, werd het schrijven van een boek concreet. Ik was al een aantal keer begonnen aan een boek, maar wist nooit een goede richting te bepalen. Maar deze advertentie, waarin crimineel schrijftalent werd gezocht, bracht daar verandering in. Ik reageerde dat ik niet crimineel ben, maar wel kan schrijven en de vraag wat er nu eigenlijk gevraagd werd: deze uitgever zocht dus een nieuwe auteur voor zijn thrillerreeks. Gesprek,

synopsis voorstel et voilà, ik had opeens een boekcontract. 

Dat werd Villa Gladiola, waarmee ik genomineerd werd voor de Hebban Debuutprijs, genomineerd werd voor de Schaduwprijs, beste debuut in het spannende genre en de lezersjuryprijs won van de Schaduwjury voor beste spannende debuut van Nederland. En toen ging het hard... Maarre, jij dan? Je passies zijn muziek, schilderen en schrijven. Op welke plaats staat schrijven?

Groet,

Tjeerd

 

Hey  Tjeerd,

Schrijven staat momenteel  wel op de eerste plek. Maar ik moet wel zeggen dat ik graag schrijf met  muziek aan. Schilderen doe ik eigenlijk al jaren niet meer. Wilde ik vroeger mezelf nog weleens verliezen in muurschilderingen en schilderijen,  tegenwoordig verf ik alleen nog maar mijn door mezelf in elkaar geknutselde monsters. (goed voor beeldvorming ook heb ik gemerkt.)  Om op de muziek terug te komen... Ik speel geen instrument en kan ook geen noot zingen. Mijn passie uit zich in de manier waarop ik er mee omga. Ik ga heel graag naar concerten. En jarenlang heb ik metalfeesten in Baroeg Rotterdam georganiseerd met vier bands op het podium, omdat ik livemuziek toch wel erg geweldig vind. Daarom presenteer ik mijn boeken ook in combinatie met muziek en andere kunstuitingen. In boek twee zit een CD single.  (Help is on it's way  - Room13) *helaas alleen voor de mensen die Engel der Wrake via mij aanschaffen.  En voor deel drie heeft een bevriende band nummers geschreven en deze op de boekpresentatie ten gehore gebracht.

Een andere manier waarop ik met muziek omga is dat als ik aan het schrijven ben, mijn fantasie zodanig wordt geprikkeld door muziek dat er zich vanzelf beelden vormen in mijn hoofd en  ik ideeën krijg voor verhaallijnen of nieuwe personages. Het uiteindelijke verhaal schrijft zichzelf. Of de personages doen dat voor me. Ze leiden hun eigen leven en ik schrijf het op. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar ik kan alleen op deze manier schrijven. Ik ga niet van te voren een tijdlijn maken waar ik alles omheen verzin, maar laat het verhaal vanzelf ontrollen. Natuurlijk heb ik wel een doel voor ogen waar ik heen wil schrijven, maar dat is al eerder anders uitgepakt. Het hoort bij mij denk ik dan maar. Wat voor type schrijver ben jij? Maak je eerst een ruwe opzet of laat je het verhaal vanzelf ontvouwen?

Groetjes Shirley-Ann

Ha Shirley-Ann!

(noemt iedereen je trouwens bij je volledige naam of wordt dat nog afgekort)

Da's grappig, we hebben best een zelfde manier van schrijven! Ik heb wat hoofdlijnen, wat ideeën over personages en verhaallijnen en dan ga ik gewoon schrijven. Zonder vastomlijnd plan of vooruitgewerkte personages. Ik weet dan ook niet van tevoren hoe mijn verhaal zal eindigen. Je leest ook weleens over schrijvers die losse zinnen verzamelen, overal post-its plakken met ideeën en hele tijdlijnen met schema's aan de muur hangen; ik zou daar bloedzenuwachtig van worden. Mijn bureau moet leeg zijn, mijn hoofd ook, alles moet opgeruimd zijn. Dat fabeltje dat mensen met een rommelig bureau en chaotische agenda creatiever zouden zijn veeg ik dan ook direct van tafel. Als naast mijn chaotische, rommelige hoofd ook mijn omgeving nog eens een warboel zou zijn, zou ik niet kunnen functioneren.

Als ik schrijf zet ik klassieke muziek op. Zonder vocals. Teksten leiden af. Mijn muzieksmaak is vrij breed, maar als ik schrijf wil ik alleen stilte of klassieke muziek om me heen. Metal zou bij mij niet werken. 

Maarre, Baroeg, Rotterdam: geboren en getogen in die fijne pleurisstad?

Groet,

Tjeerd

Hoi Tjeerd,

Ja, wel geboren in Rotjeknor, maar op mijn tweede geloof ik, verhuisd naar Alkmaar waar mijn beide zusjes zijn geboren. Maar op mijn zesde terug naar de Randstad. Niet naar Rotterdam, ik ben opgegroeid in Schiedam. Het Rotterdam uit mijn boeken ken ik voornamelijk van het stappen. Mensen die mijn boeken lezen vinden het leuk om over herkenbare plekken te lezen. ook al is de setting iets anders  (gelukkig maar) dan de werkelijkheid. Ik had ooit gelezen dat je moeten schrijven over wat je weet of wat je kent en dat doe ik dan ook met verve. Wat ik niet ken ga ik onderzoeken, dus de paden op en het veld in voor wat research. Zo heb ik metrostation Wilhelminahaven aan een onderzoek onderworpen en ben ik met een vriendin 's avonds laat het park rond de Euromast gaan bekijken.

Gebruik jij herkenbare plekken of plaatsen of moet je onderzoek doen? Of  is het niet van belang in jouw boeken, dat kan natuurlijk ook.

Nou, mijn eerste boek Villa Gladiola speelt vooral in Nijmegen, maar mijn tweede boek in Rotterdam. Als geboren en getogen Rotterdammer vond ik dat gewoon heel tof en bijna logisch om te doen. Ik ken de stad goed, dus heb in die zin weinig onderzoek hoeven doen. En wat je zegt, mensen vinden het leuk om de plekken, mensen en zaken in het boek te herkennen. Mijn derde boek RÄV (vanaf 1 oktober 2018 verkrijgbaar) speelt in Rotterdam, IJsland, Zweden en België. Een stuk internationaler dus. Ben jij op het moment met een boek bezig?

Jazeker. Ik ben bezig met het vierde deel van een serie. dit jaar is eindelijk de boekpresentatie. Dit vierde deel is een strijd geweest. Drie keer opnieuw begonnen. Er zat geen emotie in mijn tekst, Het was een opsomming van gebeurtenissen. De oorzaak van deze zware zwangerschap  zal ik je besparen. Tussendoor nog wel mijn bijdrage aan twee verhalenbundels kunnen leveren, maar ik ben blij dat dit deel 27 oktober eindelijk kan worden gepresenteerd. Geef jij nog een boekpresentatie of wordt het gewoon vrijgelaten?

Dan verschijnen we zo'n beetje rond dezelfde tijd! Op 1 oktober is mijn boekpresentatie in het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam (https://jalapenobooks.com/bekendmaking-locatie-boekpresentatie/). Hoe lang heb je gedaan over dit laatste deel enne... ik ben ook heel benieuwd hoe jij het doet qua verkopen: lig je in de boekhandels, of loop je tegen problemen op? 

Groet,

Tjeerd

Wat een gave locatie! Ik vind dat altijd zo'n getob, zoeken naar een geschikte locatie. In 2015 heel Rotterdam afgezocht en kwam ik uiteindelijk door een tip van een vriendin uit bij Roos Marijn in 't Witte Paard.  (eerste item: https://www.youtube.com/watch?v=wFt2W7c5-DQ&t=81s ) Ik pak het graag anders aan ;-) Voor 27 oktober heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en Baroeg gevraagd of ik het daar mocht doen. Gezien de setting van mijn boek, het speelt zich namelijk grotendeels af in een rock podium, is dit de perfecte locatie.

Over dit deel heb ik straks 3,5 jaar gedaan. Ter vergelijking: Boek 1 kwam uit in oktober 2011, deel twee in april 2013 en deel drie in maart 2015. Mijn grootste probleem is tijd. Naast mijn werk ben ik een alleenstaande moeder van twee pubers. Als er dingen zijn waar ik me ernstige zorgen over maak, lukt het me niet om te schrijven. Voor een onbekende schrijfster die haar boeken uitbrengt in eigen beheer, durf ik te zeggen dat ik het aardig doe. De verkopen gaan niet in superhoge aantallen. Ik verkoop van de drie delen één boek per maand. Geen vetpot dus. Ik heb immers geen uitgever achter me die kan helpen met promoten en doe alles zoveel mogelijk zelf. Maar goed... bij de laatste boekpresentatie waren er wel zo'n 100  mensen. Er zijn bekende schrijvers die het met minder moeten doen. Dus ik heb wel een trouwe fanbase die langzaam maar zeker verder groeit, en die mij ook helpt met promoten en het voorbereiden van de boekpresentatie. Ik hou ervan verschillende kunstuitingen te combineren en dat ga ik zeker weer doen. Het spreekt meer tot de verbeelding van mijn lezers.
Maar goed ik dwaal af. Mijn boeken liggen niet in de winkels, maar zijn overal online te koop.  Het is voor mij te duur, omdat boekenwinkels hun zaken bevoorraden en de onverkochte boeken terug gaan naar Centraal Boekhuis. Die (on)kosten komen dan voor mijn eigen rekening. Boeken in consignatie leggen is ook geen optie, vaak hou ik er niets aan over.

Een andere optie is E-books. Maar mijn boeken zijn alleen in fysieke vorm te verkrijgen. Dit ook weer vanwege het kosten-baten plaatje. En de angst dat als het eenmaal digitaal is, het boek straks illegaal wordt gedeeld. Hoe zit dat met jouw boeken. Hoe loopt de verkoop, wat doe je zelf aan promotie en zijn ze als e-book te verkrijgen

Groetjes Shirly-Ann

Ja, hele toffe locatie! Het museum komt ook voor in mijn boek en heeft zelfs een belangrijke rol als bepaalde schakel. Zeg maar. ;) #spoiler En cool, die personages die je liet rondlopen! 

En ik ben vorig jaar mijn eigen uitgeverij gestart, na eerder twee keer onder contract gestaan te hebben bij een uitgever. Dus ik ken je strubbelingen, maar het is nog steeds een goed besluit geweest om het zelf te gaan doen. De boekverkoop gaat naar Nederlandse maatstaven goed: mijn eerste boek werd ruim 2.200 keer verkocht en mijn tweede boek ligt rond de 700 exemplaren. Waarbij ik moet aanmerken dat mijn boeken in hooguit 30 boekhandels lagen (van de 2.500 die Nederland kent). Maar Nederlandse maatstaven zijn niet mijn maatstaven. Ik wil veel meer gelezen worden. Beide boeken wonnen prijzen (https://jalapenobooks.com/prijzen/), kregen veel 4- en 5-sterren recensies, dus dan stel je je verwachtingen bij naar boven. Maar boekhandels kopen veilig in: dus, niet. 'We kennen de uitgever/auteur niet,' is zo'n "argument om ondanks gewonnen prijzen en ondanks goede recensies mijn boeken niet in te kopen. 

Een laffe drogredenatie vind ik dat. En ergens wel ironisch, want die conservatieve houding houdt niet automatisch in dat 'de boekhandel' het goed doet. Ze gaan bij bosjes failliet. En dan het CPNB dat alleen propagandeert voor de grote jongens en meisjes, alle clubjes rondom gevestigde uitgevers, recensenten die tot hun elleboog bij boekenclubs, inkopers en meer van zulks zitten: dat wereldje implodeert over een tijdje. En als alle stront dan naar buiten komt vragen ze zich af waar het toch is misgegaan.

Wat bijzonder was om te zien de afgelopen maanden was de vlucht die De Krijtman van C.J. Tudor nam: het boek werd in 59 talen vertaald, kreeg een quootje van Stephen King en werd massaal verkocht. Maar, het was een debuut. Niemand kon van tevoren weten of het boek goed was of niet. Waar boekhandels en lezers enorm terughoudend zijn als de auteur of uitgever onbekend is, daar buigen ze als een knipmes als de marketing in orde is en dan maakt het opeens niet meer uit of de auteur debuterend is. Schreeuw van de daken hoe goed iets is en mensen kopen het (in).    

Kortom, voor mijn derde boek wil ik wat anders verzinnen. Ik heb niet zo'n marketingbudget als Tudor, dus zal ik wat anders moeten doen.   

Ik wil dat conservatieve juk afschudden, weg van die gevestigde orde, mijn boeken moeten gelezen worden en dat kan linksom, rechtsom of gewoon dwars door het plafond. Dus het voelt nu voor mijn derde boek heel erg bevrijdend. Probeerde ik met mijn tweede boek nog heel erg te conformeren naar 'hoe het werkt in de boekenbranche', met alle hierboven geschetste frustratie tot gevolg, nu bepaal  ik volledig mijn eigen werkwijze. 

Mijn huidige twee boeken zijn online overal te koop (bol.com, Bruna, etc.). Via mijn eigen site uiteraard (https://jalapenobooks.com/boeken/) en ebooks verkoop ik alleen via de Black Sheep Indie (https://theblacksheepindie.com/product/bundel-villa-gladiola-en-eeuwig-donker/). 

En volgens mij was dit onze slotvraag al! Dus tot slot: wat is jouw ambitie op schrijfgebied? Wat wil je (nog) bereiken?

Groet,

Tjeerd

Wat ik (nog) wil bereiken?  Ik las net je tekst over de conservatieve juk afschudden en dacht jaaa, dat wil ik dus ook. Mijn boeken moeten gelezen worden. Ik, of eigenlijk mijn boeken hebben helaas geen prijzen gewonnen. Mijn lezers zijn hartstikke enthousiast, op een enkele na. Maar het is niet genoeg. Deel één wil ik nog eens onder de loep nemen om te herschrijven en dan laten vertalen. En dan de wereld  veroveren. ik denk graag groot. En de volgende stap is een verfilming. Dan kan ik al die mensen die roepen, ik wacht wel op de film ook ter wille zijn.

Jammer dat dit de slotvraag was. Ik zou je nog heel veel willen vragen...
o, en ik besef nu pas dat k je nooit heb geantwoord op die vraag over mijn naam. Vrienden noemen me Shir of Shirtje, eigenlijk nooit Shirley-ann
Bedankt voor dit superleuke dubbel interview!

Groetjes, Shirley Ann

 

Ja, een verfilming! Dat wil ik ook. Mijn boeken lenen zich prima voor een typische Neder-thriller. Bedankt voor deze leuke mailwisseling!

Groet,

Tjeerd