Thrillerdate 5

 

De boekenkast van Liesbeth Rorik

Al jaren lid van thrillerlezers! en eindelijk een boekenkast die ik op de foto kan zetten. In de kast staan niet alleen boeken, maar ook onder andere een gesigneerde CD van Anne Murray en wat lieve cadeautjes. Ik ben Liesbeth (42) en woon met dochter en zoon in Huizen. De boekenkast is gevuld met boeken van ons alledrie.

*Hoe divers is jouw boekenkast?

Mijn boekenkast deel ik met mijn twee kinderen. Naast mijn thrillers en biografieën staan boeken over boomhutten, ruimtevaart en Minecraft. Mijn dochter verslindt de boeken van Mel Wallis de Vries, dus die hebben ook een eigen plek in de kast. Een gedeelte van de kast is gereserveerd voor spelletjes.

*Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?

De boeken staan voornamelijk gesorteerd op auteur of serie.

*Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?

Ik ben gehecht aan de serie van Karin Slaughter. Al haar boeken staan op een rij. Diverse boeken daarvan zijn ook gesigneerd. Ik koop deze boeken meteen zodra ze uitkomen, dus de kaften, lay-out etc. passen dan ook perfect bij elkaar. De andere serie die ik erg goed vind, staat ook gesigneerd naast elkaar: de Noordzeemoorden van Isa Maron. De autobiografie van Anne Murray is ook een boek dat ik altijd zal bewaren. In de boekenkast heb ik ook een ingelijste gesigneerde CD van haar staan.

*Staat jouw favoriete boek aller tijden daar ook tussen?

Nee, mijn favoriete boek aller tijden is toch The Never Ending Story. Deze heb ik zo vaak gelezen toen ik jong was. Ik kon me dan helemaal afsluiten van de buitenwereld om te lezen.

*Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?

Niet elk boek belandt in de kast. Ik heb op zolder nog een paar dozen staan, die ik uit moet zoeken. Deze zitten vol literatuur die ik op de middelbare school gelezen heb. Vier talen had ik mijn pakket en dat betekende heel veel lezen. Ik geef boeken aan de kringloopwinkel of de kerk en de kinderen hebben ze ook een paar jaar verkocht op koningsdag.

*Lees je veel?

Wat is veel? Het ene moment verslind ik heel veel boeken, het andere moment kijk ik liever films, zit ik buiten zonder iets te willen doen of wil ik liever zingen. Dit jaar heb ik al 30 boeken gelezen.

*Waar lees je het allerliefste?

Lekker op de bank.

*Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?

Het oneindige verhaal heb ik nog steeds, net als Kruistocht in Spijkerbroek. Wekelijks ging ik vroeger naar de bibliotheek. Ik las eerst de boeken van Bolke de Beer, Pietje Bell en Marjoleintje van het Pleintje, daarna ook De GVR, Hekse, Boy en Solo van Roald Dahl en de series van Enid Blyton.

*Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?

Mijn ouders lezen, mijn zussen ook. We werden ook altijd uitgebreid voorgelezen. Nu zijn vooral mijn moeder en ik van het lezen. Mijn tante en ik lezen graag thrillers.

*Leen je wel eens boeken uit?

Boeken die in mijn boekenkast mogen, leen ik niet graag uit. Alleen als ik zeker weet dat ik een boek netjes terugkrijg, dan maak ik een uitzondering.

Boekenfeestje in Rotterdam

Bloggers united

Thrillerlezers presteert het al sinds de start om van leuke uitjes twee verslagen te maken: een serieuze en die van mij (meer kletskoekerij noemen we dat). 
Vandaag mijn verslag over een heerlijk dagje in het Rotterdamse:

Een zaterdag in januari groeit uit tot een wel hele leuke dag in Rotterdam. Op 20 januari is het eerste boekenuitje van 2018: een event georganiseerd door de landelijke krant het AD waar het nieuwe boek van Sophie Hannah centraal stond. Met 'ons 'Lilian, Juul van JuulsBoekenwinkeltje oppikkend bij de Starbucks. Boekenuitjes starten namelijk altijd even bij de Starbucks.
Met ietwat wantrouwen bekeek ik de ME-bus aan de zijkant van het station. Als echte thrillerlezers bedenkt een ieder dan al snel wat er toch voor iets zou kunnen zijn. Op weg naar het krantengebouw zagen we al een grote groep mensen met heel veel Nederlandse vlaggen, dus dat was genoeg om lekker te negeren. Jut, Jul en Lil liepen een stuk rechtdoor, gingen naar links, weer naar links en op de vraag of het nog ver was, wees Lilian op het grote naambord. Een blik naar links werpend, bleek het gebouw echt bijna in het station te liggen. Frisse neus was dus weer gehaald voor die dag.
De immer vrolijke en enthousiaste Annette Overvoorde deed de deur voor ons open, zoen zoen, kwebbel kwebbel. Ook eens kennisgemaakt met Sandra Raino  en in een volgepropte lift naar de 12e verdieping. Als ware padvinder dirigeerde ik het hele clubje op rij 1, want ik wil mooie foto's maken en met 50 mensen voor mijn neus, is dat geen succes.

Rob Oostveen

Even een koffietje halend, komt Rob Oostveen op mij af om kennis te maken. Ik las onlangs zijn laatste boek en porde hem voor een column. Als ik iets in mijn blogverleden heb geleerd is dat je columns door echte auteurs moet laten schrijven. Het is een vak. Daar binnen enkele minuten een van de mooiste vrouwen in boekenland op me afkomt en gedag zegt met drie zoenen, ben ik alles weer gelijk vergeten (grapje Rob).



Het officiële gedeelte begint met Inge Ipenburg die een stuk voorleest uit het nieuwe boek van Hannah. Ze had van mij wel een uur mogen voorlezen, want wat een mooi prachtige stem. Op Storytel schijnt ze een aantal boeken voor te lezen, zoals het boek Geen kind meer. Ik overweeg toch eens een maandje te gaan testen. Ik stel trouwens voor een goed boek door Ipenburg en Van Steenhuizen van het 8 uur journaal voor te laten lezen. Dat moet fantastisch klinken...
Ik dwaal af!
Behalve nog even opmerken dat te weinig mensen nog weten dat zij behalve actrice is, twee thrillers op haar naam heeft staan. Waarvan Een schitterend ongeluk de laatste is en een aanrader.

Vervolgens heeft Janneke een lang interview met Sophie Hannah, die nonchalant op teenslippers plaatsnam. Bij de borrel naderhand vertelde ze dat ze zich opgesloten voelt als ze sokken en schoenen moet dragen.  Ieder zijn gekkigheid.
Ze beantwoordde vragen over haar grote passie, haar nieuwe boek  en over de toekomst, zoals dat er een musical gaat komen die The mousetrap meets  Mathilda gaat heten of daar een mix van is. Oftewel: ik word betrapt op niet helemaal goed opletten.  The mousetrap is een langlopend toneelstuk vanaf 1952 al en geschreven door Agatha Christie. Een verhaal wat nooit in boekvorm of film uitkwam.  Ik ben nu al  nieuwsgierig wat dit voor musical gaat worden.
Laat ik nu ook maar gewoon toegeven dat ik en door dat Lilian ijverig zat te pennen, en mijn Engels niet geweldig goed is en door het maken van foto's ik wat minder goed oplette. Sophie was zo beweeglijk met handen en mimiek dat het lastig was goede close ups te krijgen. Het beetje resultaat zie je om de tekst heen.

En dan komt Isa Maron. Zoals Inge Ipenburg een uur zou mogen voorlezen, zou Isa veel en veel langer hebben mogen doorpraten over "De schaal van Het kwaad", waar ze wat over vertelde. Deze wordt gebruikt in de Amerikaanse rechtszaal en bestaat uit gradaties van misdaden. Wat een sprankelende en enthousiaste wijze van spreken in het openbaar. Jammer dat het zo snel voorbij was. Interessant gegeven en boeiend vertelt.
Dan moet Isa op het strafbankje aan de zijkant gaan zitten en komt de rest het podium op. Waarom Isa daar niet gewoon bijzat, vond ik een aparte keuze. 

Er werden door Janneke een aantal stellingen gedropt. Belangrijk punt was het jongeren aan het lezen krijgen. Hoe stimuleer je mensen die niet lezen? Simone van der Vlugt merkte op dat er altijd een groep zal zijn die echt niet zal gaan lezen.
Inge trok het publiek erbij door te vragen of het uitmaakt of een boek door een man of vrouw geschreven wordt om te willen lezen. Het antwoord daar was nee.
Daar ik gelukkig voor de aanwezigen steenkolen Engels spreek, hield ik wijselijk mijn mond. Ik heb daar zeker een lang ander antwoord op. Bijvoorbeeld een Michael Berg heeft een vrouwelijk hoofdpersoon omdat blijkt dat vrouwen dat liever lezen en dus kopen. En daar vrouwen de grootste groepen thrillerkopers zijn...
Oftewel een leuk discussiewaardig onderwerp. 

Iets al best uitlopend leek het nog veel te kort toen de tijd echt op was. Langs de zijkanten zag ik mensen van de organisatie al gebaren dat het uitliep en Janneke kreeg het killgebaar.
 Het was de hoogste tijd voor de rondleiding over de redactie van de krant. Ik zou kunnen zeggen, dat ik net te laat was om aan te sluiten, maar had veel meer zin om eens bij te kletsen met wat bekenden.

 Even wat nieuwtjes van na het podium:
Simone van der Vlugt komt in juni met nieuw historisch boek Schaduwster.
Inge Ipenburg schrijft aan een tweeluik waarvan de eerste De stormmannen gaat heten en de tweede De mannen vallen. Het speelt zich af op Sicilië en heeft de vaste rechercheur. Hij moet verplicht op vakantie maar valt met zijn neus in een moordzaak.
Isa Maron is hard bezig met een nieuw boek, zonder Kyra. Misschien ooit nog. Maar nu niet. Wat ze graag zou willen schrijven eens is een Young adultfantasy. Maar dan zou ze graag een jaar niks anders willen hoeven doen.
Ook liep Marlen Beek Visser rond en daar komt natuurlijk een volgend boek bij Prometheus uit, maar dat zal pas 2019 worden. Maar hoe vet om een contract te hebben gekregen bij deze uitgeverij.
Verder heel even met Janneke Siebelink gepraat over hoe jammer ik het vind dat er nooit meer events zijn bij Bol.com. Want wat waren die toch altijd leuk. Ook voor alle andere soorten bloggers. Naast dat ik af en toe aanwezig was, las ik graag verslagen over de events.

Ook nog over het punt gesproken van het steeds minder lezen, waarbij we komen op voorlezen. Janneke is tegenwoordig druk aan het voorlezen aan haar zoon uit de boeken van Dummie de Mummie. Ze kan een bijna perfecte imitatie doen van het stemmetje. En ook dochter wordt graag voorgelezen. Dagelijks zit Janneke na een dag werken met boeken, voor te lezen aan de kinderen.
Nog even wat boekentips lospeuterend voor mezelf, want ik ken dan alles wel wat uit is op thrillergebied , maar hoor graag welk ander boek mooi is, worden we bijna de zaal uitgeveegd. Het gewone publiek is allang weg. Mensen van de uitgeverij, Inge, Sophie, Janneke en Juul het liftje in. 
Juul hangt nog een verhaal op tegen Sophie in het Engels dat ze altijd overal de laatste is. En eindigt met I am a plakker.
Waarop Janneke nog zegt: een sticker dus.

Zwaaizwaai verspreidt iedereen zich buiten bij de deur, waarvan de meesten zich richting Amsterdam gaan begeven. Maar wat was het leuk om eens in Rotterdam een leuk event te hebben.  Juul en ik zijn nog even snel wat eten op het Schouwburgplein en om 22 uur was het dan tijd om een geslaagd uitje af te ronden en voor mij naar het brabantse af te zakken.

Ontmoeting Thrillerschrijfster Sophie Hannah

Het eerste boekenuitje met en voor Thrillerlezers is een feit! Samen met Ink Kroon en vele andere thrillerliefhebbers woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van Sophie Hannah: “Heb jij haar gezien?”.

Het evenement vond plaats op de redactie van het AD onder de bezielende leiding van Janneke Siebelink.

Naast Sophie Hannah waren er ook Nederlandse auteurs uitgenodigd om te komen praten over de vraag waarom vrouwen, auteurs en lezers, geen genoeg krijgen van thrillers. Daarvoor waren Inge Ipenburg, Isa Maron en Simone van der Vlugt uitgenodigd.
Het feit is namelijk dat van alle verkochte thrillers 80% door vrouwen gelezen word. Als je de zaal in kijkt, dan komt dat wel overeen, er zijn duidelijk meer vrouwen op dit evenement afgekomen dan mannen.

De bijeenkomst werd geopend door Inge Ipenburg
die voorlas uit “Heb jij haar gezien”, ze had twee stukken eruit gelicht die mij ook het meeste aanspraken, namelijk het begin over Melody en haar relatie ten opzichte van haar ouders en het deel waardoor ik enthousiast werd, namelijk het stuk over de kristalgrot waar Cara een briefje met haar naam erop vond in een zilveren pot. Inge heeft een goede stem en weet het publiek met haar warme stem aan zich te binden. Tussen deze twee stukjes in, vertelde ook nog wat over het boek, zonder spoilers weg te geven. Als ik het boek nog niet gelezen had, was ik zeker nieuwsgierig geworden naar het boek.

Janneke Siebelink interviewde vervolgens Sophie Hannah, zij vertelde volop over haar passie, het schrijven van thrillers, Agatha Christie en haar gezinsleven. Met veel humor en passie wist ze het publiek om haar vinger te winden. Echt een genot om naar te luisteren. 
Hieronder zal ik wat punten uit het interview uitlichten:


• Favoriete thriller aller tijde is: Moord in de Oriënt Expres van Agatha Christie. Deze heeft ze onlangs opnieuw gelezen, vanwege de verfilming van het boek. Dit boek heeft zoveel details die leiden tot een fenomenaal plot.
• Naast het schrijven van thrillers, is ze momenteel ook bezig met het schrijven van een musical. Uiteraard betreft het een mysterie moord musical, deze zal Agatha Christie-achtig zijn. Als alles volgens plan verloopt komt de musical ook in Nederland.
• Sophie is dol op mysteries, ook in het dagelijks leven. Er zijn altijd zaken waar je je hoofd over kunt breken en waar je nooit een gedegen antwoord op krijgt. Met een thriller weet je als lezer dat je honger naar de oplossing , na uren puzzelen en verbanden leggen, uiteindelijk in het plot duidelijk gestild word. Het is je beloning als lezer waar je zo naar smacht als je aan het lezen bent, 
• Haar moeder schreef ook, met name kinderboeken, maar meer als hobby. Zodra ze tijd had, ging ze schrijven. Wat je ouders doen, laat je als kind zien dat dat een mogelijkheid is om zelf ook te gaan ontplooien. Het schept mogelijkheden en je leert ervan.
• In haar nieuwste boek;”Heb jij haar gezien” beschrijft ze een luxe resort in Amerika, Arizona Dit resort is ontstaan uit twee resorts die ze zelf heeft bezocht tijdens haar werk en met haar gezin tijdens een vakantie. De kristalgrot bestaat dus echt, inclusief de zilveren pot. Sophie heeft zelfs de briefjes gelezen die er in zaten, maar was erg teleurgesteld. De mensen zijn niet origineel en beschrijven niet in details wat er nou precies aan de hand is....Erg jammer voor een nieuwsgierige auteur.

• Zo'n welnessresort is volgens Sophie een goede plek voor een thriller, de tegenstrijdigheden creëren een geweldige sfeer. Aan de ene kant zijn er mensen die genieten van heerlijke massages, terwijl de ander in angst rond loopt. 
• Aangezien Cara, hoofdpersoon in het boek, Brits is en in Amerika op vakantie gaat, was dit voor haar de mogelijkheid om de cultuurverschillen te beschrijven.
• De media speelt in haar boek ene grote rol. De manier waarop zij invloed uitoefenen op het rechtssysteem is bizar.
• Het schrijven van een boek gaat bij Sophie erg planmatig, zelf noemt ze zich een verhaalarchitectuur, dat klinkt spannender dan werken met een planning. Structuur is erg belangrijk tijdens het schrijven, de hoofdstukken worden vooraf al ingedeeld en zo ontstaat er een draft van ongeveer 100 bladzijden, die daarna verder uitgewerkt worden. Vaak weet ze al hoe het afloopt en hoe het plot in elkaar zit, ze dient dan alleen nog daar te komen. 
• Melody is geïnspireerd op de zaak van Casey Anthonie, haar moeder had haar niet als vermist opgegeven, dat deed haar oma pas een maand later.

Na het interview kwam Isa Maron aan het woord, zij sprak over “De schaal van het kwaad” dit is bedacht door een Amerikaanse psycholoog en geeft gradaties aan van het kwaad die in de rechtszaal gebruikt kunnen worden om de hoogte van de straf te bepalen. Het is verdeeld in 22 stappen, van dood door zelfverdediging tot aan een sadistische moordenaar, die zijn slachtoffers eerst martelt voordat hij ze afslacht. Via deze link vindt je hier meer info over: http://bigthink.com/the-voice-of-big-think/michael-stone-explains-his-scale-of-evil
Op de schaal van het kwaad komen niet veel vrouwen voor, de meeste moordenaars zijn mannen. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Wat zou er met de schaal gebeuren als er geen mannen meer zijn? Dat is een vraag die Isa het publiek meegeeft.
Volgens Isa Maron zijn de mannen bang, omdat ze door hebben dat ze nutteloos zijn. We kunnen wel zonder de mannen tegenwoordig, maar het is wel leuk om er een paar te houden, bijvoorbeeld voor de vrijdagavond! 

Janneke Siebelink ging vervolgens in gesprek met de auteurs en legde ze een aantal quotes en vragen voor om op te reageren. De dames waren het niet altijd met elkaar eens en dat leverde een mooie discussie op. 
Zo wil Sophie mannen en vrouwen niet in aparte hokjes stoppen. Zij vind dat mannen en vrouwen net zoveel kunnen en dezelfde angsten hebben. Verder hoopt ze dat de jeugd meer gaat lezen in plaats van foto's posten op instagram.
Simone van der Vlugt denkt dat er altijd wel een groep blijft bestaan die niet aan het lezen te krijgen zijn. De kleine groep die er wel voor te porren is, dienen we vast te grijpen en een boek in de handen te duwen.
Inge Ipenburg wilde van het publiek weten of er gekeken wordt naar wie boek geschreven heeft, een man of een vrouw en of dat de keuze van het boek uitmaakt. Het antwoord was een NEE, het maakt ons niet uit of een man f vrouw een boek geschreven heeft. Wat uitmaakt is het thema waar het over gaat, volgens Sophie, en dat kan ik alleenmaar beamen.

Na deze discussie was er gelegenheid om deel te nemen aan een rondleiding over de AD redeactie. Zelf heb ik deze tijd gebruikt om wat te kletsen met mede thrillerliefhebbers en een praatje aangeknoopt met de auteurs. Ook was er de mogelijkheid om je boek door Sophie Hannah te laten signeren. Dit alles was onder het genot van een drankje en een hapje.

Het was een zeer geslaagde middag en een goed begin van 2018 op thrillergebied! 

 

Lilian

Sophie Hannah in Rotterdam

Een collage van een zaterdagmiddag in Rotterdam bij de krant AD waar Sophie Hannah geinterviewd werd door Janneke Siebelink en ook Nederlandse thrillerschrijvers waren als Simone van der Vlugt, Isa Maron en Inge Ipenburg. Een zeer leuk opgezette middag met veel leuke bloggers, auteurs en vooral leuke en mooie gesprekken. Wel veel te kort! Het had voor mij nog zo een dik half uur verder gemogen.

Voor deze zondag een snelle collage zonder fotobewerkingen nog. Maar ik denk dat het plezier wel van de foto's afstraalt..

 

Thrillerevent bij het AD

De Britse thrillerschrijfster Sophie Hannah is op zaterdag 20 januari de hoofdgast tijdens een evenement over suspense op de redactie van het AD in Rotterdam. AD-lezers kunnen daarbij zijn.

Een van de grootste en productiefste auteurs van thrillers was een vrouw: Agatha Christie (1890-1976). In de afgelopen 25 jaar kwamen er steeds meer vrouwelijke toppers bij, zoals Sophie Hannah.  Zij heeft inmiddels twee boeken geschreven in de lijn van Agatha Christie



Britse thrillerschrijfster presenteert haar nieuwe boek Heb je haar gezien?  Ook  schrijfsters Simone van der Vlugt, Isa Maron en Inge Ipenburg (ook bekend als actrice) zijn te gast en zullen ingaan op de vraag: wat hebben vrouwen, als auteurs en lezers, met suspense? 

De presentatie van de middag is in handen van Janneke Siebelink, hoofdredacteur van lees.bol.com. Kaarten kosten 7,50 euro. Dat is inclusief een rondleiding over de AD-redactie. Kijk voor meer informatie op AD.

Ilse Ruijters en Isa Maron in spanning

Isa Maron en Ilse Ruijters zaten onlangs zeer genoeglijk aan de taart. Ze vierden hun nominatie op de Hebban award shortlist voor beste thriller van het afgelopen jaar.

Daar Thrillerlezers altijd al de Nederlandse thriller promoot, zou het wel heel erg leuk zijn als een Nederlandse thriller zou winnen. Alhoewel het wel erg jammer is dat er sinds 2016 geen aparte categorie Nederlandse en buitenlandse thriller meer is. De Nederlandse thriller moet namelijk nogal veelvuldig gepromoot worden, daar er nog te veel mensen zijn die nog nooit een Nederlandse thriller opensloegen. In onze facebookgroep is het elke keer weer genieten als we het compliment krijgen dat men door ons het toch is gaan proberen en nu steeds vaker een Nederlandse thriller pakt.

Ilse's worteltaart

Isa's taart

Kan 1 van deze 2 dames binnenkort de ander trakteren op taart? Isa mag op worteltaart trakteren als Ilse . Lastiger wordt het als Isa getrakteerd moet worden, wan die houdt van een 'Portugees iets'. Misschien de foto bij de bakker maar laten zien


Weet jij nog waar de boeken over gaan van de twee thrillerdames? Hier nog even van elk boek een Thrillerlezersrecensie:

http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/later-als-ik-dood-ben-ilse-ruijters.html
Ilse Ruijters Later als ik dood ben

http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/eindspel-van-isa-maron.html
Isa Maron Eindspel

Via onderstaande link kan je stemmen voor de beste thriller van het afgelopen jaar! 
https://www.hebban.nl/artikelen/hebban-awards-2017-de-shortlist-en-de-runners-up-in-de-categorie-thriller

Eindspel van Isa Maron

Titel Eindspel
Auteur : Isa Maron
Jaar van uitgave 2016
Uitgever: the house of books

Soms laat je een boek langer liggen. Vaak lachte Eindspel naar mij en riep: Pak mij dan! Maar ik zette hem steeds weer terug op de plank. Wilde ik wel het einde weten van dit mooie vierluik over de Noordzeemoorden? Uitstelgedrag om een heerlijk serie te moeten afsluiten.
Maar dan is de tijd dan eindelijk aangebroken: ik wil nu weten wat Isa Maron bedacht heeft om het plot te beëindigen, na al drie boeken lang mij in spanning te hebben gehouden wat er allemaal gebeurd is met de zus van Kyra.

Eindspel pakt de draad weer op van kyra ,op zoek naar de ontrafeling van alle raadsels. Dit keer mag zij naar Londen waar de moordenaar alleen haar wil spreken. In een bijzonder spel met hints vanuit hem, gaat Kyra op zoek naar wat hij bedoelt. Het kat en muisspel is tergend.
Zoals in elk deel speelt er ook nu in Eindspel weer een aparte zaak waar de ons bekende Maud onderzoek naar doet. Eerlijk gezegd irriteerde mij de zaak op het oudere echtpaar. Dit legt niet aan Maron: ik wilde gewoon door en door en door naar de oplossing van de hoofdzaak. De bijzaak leidde maar af. 
In het boek speelt duidelijk een verhaallijn gebaseerd op het verhaal van Demmink,deze man was tot 1 november 2012 de hoogste ambtenaar van het ministerie van Veiligheid en Justitie en er gaan al jaren verhalen rond  over het misbruik waar Demmink van verdacht wordt en ik al die jaren al volg. Dat maakte het verhaal voor mij nog intrigerender. Maar toen ik na uitlezen dit met andere lezers besprak, bleken de meeste mensen er nog nooit van gehoord te hebben. Wat geen afbreuk deed van de spanning voor hun. 

Ik heb Eindspel in een sneltreinvaart uitgelezen. Ik kon niet anders: alles moest wijken. Wat echt heel knap is van Maron dat je gewoon tot het einde toe in afwachting blijft wat ze bedacht heeft. Gaat het een goed einde worden? In letterlijke of figuurlijke zin? 
Is het in een thriller bestaande uit 1 boek al bijzonder als je een geweldig plot leest, hoe is het als je over vier niet al te dunne boeken via allerlei plotwendingen tot het einde van het plot komt?
 De wowfactor was bij dichtslaan absoluut aanwezig. Dat betekent dat ik het thuis in mijn handen heb en een geloofsnaam aanroep met daarop aansluitend hoe goed het is ('Woawww, Jezus! Dit boek is zo waanzinnig goed!' , klinkt het dan). Eindelijk weer een boek, wat iedereen zou moeten lezen. 

Ik vind het bijna altijd onzin als je mensen hoort roepen dat je series in volgorde behoort te lezen. Zo zou je dan nooit beginnen aan een nieuwe Elizabeth George als je eerst alle andere 20 boeken moet gaan lezen. Toch..jaja..daar komt hij dan: ik raad je aan om de Noordzeemoorden te beginnen bij Galgenveld. Je zal, zoals veel mensen, je irriteren aan Kyra, het jonge eigenwijze opdondertje. Ik hield bijna vanaf bladzijde 1 van de door Maron bedachte jonge vrouw. Eigenwijs, eigengereid, maar zich zelf met alle bagage door het leven stappend. Ik sloot Kyra in mijn hart tijdens deze serie boeken en zou haar graag als echte persoon in mijn omgeving willen hebben. Er zijn veel te weinig Kyra's op deze wereld!

Maar to the point: pak deze serie van Maron en leer de Nederlandse thriller kennen. Deel 1 is wat stug en moet je even doorbijten, maar je gaat daarna niet teleurgesteld gaan worden. Beloofd! En als je daarna nog beweert dat Nederlandse thrillers altijd onderdoen voor de buitenlandse thriller...dan moet je inderdaad de Nederlandse thriller lekker links laten liggen. Dit is top niveau!


plot 5
psychologie 5
leesplezier 5
Originaliteit 4, 5
Spanning 5

5 sterren voor dit (helaas) slotdeel 

Hebbans award verkiezing

Hebban heeft een Thrillerprijs ,echt gekozen door de lezer. Hebban verstuurde vooraf aan de verkiezing naar 5000 leden een mail en een klein percentage regaeerde daar op met hun favorieten. Zo kwam daar de shortlist uit rollen met zes thrillers die volgens de lezers van Hebban tot de top van het afgelopen jaar horen.

Het zijn:

Achter gesloten deuren van B.A. Paris
Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft. 



Later als ik dood ben van Ilse Ruijters

Elin ligt op de grond, gevangen in pijn, bloedend. Het leven stroomt uit haar lichaam. Balancerend tussen leven en dood herbeleeft ze haar verleden - hoe ze op een dag ontdekte dat haar bestaan een grote kluwen leugens was. En hoe ze de waarheid dacht te kunnen vinden door te gaan werken in een tbs-kliniek. Maar aan elk antwoord dat ze vond, hing een prijskaartje.

Klikspaan van M.J Arlidge
Inspecteur Helen Grace heeft zoiets nog niet eerder meegemaakt: zes branden in vierentwintig uur, met twee doden en meerdere gewonden als gevolg. Dit moet opzet zijn, en het lijkt erop dat iemand de stad tot de grond toe wil laten afbranden. 

Grace doet met haar team onderzoek in de rokende puinhopen van de stad. Waar is de pyromaan die dit op zijn geweten heeft? Waarom maakt hij juist deze slachtoffers? Iedereen kan zijn volgende doelwit zijn. Eén fout kan het einde Helens carrière betekenen, en in steeds meer gebouwen breekt brand uit. Ondertussen moet Helen ook haar eigen demonen zien te verslaan...

                                                       
                                              Ragdoll van Daniel Cole
 Laat je meenemen in dit razend spannende verhaal. Maar pas op voor de wolf in schaapskleren… Een lichaam van zes verschillende aan elkaar genaaide lichaamsdelen wordt in het appartement tegenover dat van rechercheur Wolf gevonden. Wie heeft deze gruwelijke lappenpop gecreëerd? Terwijl Wolf samen met zijn collega’s Baxter en Edmunds achter de identiteiten van de zes slachtoffers probeert te komen, krijgt Wolfs ex-vrouw een lijst toegestuurd met zes namen en de zes data waarop deze mensen zullen worden vermoord. En Wolfs naam staat erop, als laatste. De Lappenpopmoordenaar heeft het vonnis bepaald. Wolf zal sterven op 14 juli. Zullen de rechercheurs Wolfs leven kunnen redden?

Eindspel van Isa Maron
In een kleine woning in Amsterdam-Noord worden de gruwelijk toegetakelde lichamen van een hoogbejaard stel gevonden. Rechercheur Maud Mertens stort zich op de zaak, terwijl ze samen met haar collega Niels werkt aan een zaak waarbij er hoofden zijn gevonden in de tuin van de villa. Kyra Slagter vertrekt naar Londen, de seriemoordenaar die meer lijkt te weten van de verdwijning van haar zus wil praten. Ze komt steeds dichterbij, gevaarlijk dichtbij...

Het dossier van Anya Niewierra
De 46-jarige Josta Bresse wordt slachtoffer van een orgaanroof. De Nederlandse recherche stuit tijdens het onderzoek op het duistere DDR-verleden van Josta. Daarom keert Josta terug naar Oost Berlijn, waar ze destijds als kunstvervalser deel uitmaakte van de zogenaamde ‘Königstein Gruppe’. Dit team van vervalsers dat werkte in opdracht van het toenmalige DDR-regime, werd vlak voor de val van de Muur door de Stasi afgevoerd naar de gevangenis Hohenschönhausen.


Vanaf nu kan je stemmen via onderstaande link als je dat zou willen:
https://www.hebbanawards.nl//

Awards voor beste thriller bij Hebban

Naast de NS publieksprijs is Hebban ook een echte publieksprijs waar het publiek mag kiezen welke thriller de beste thriller was van de afgelopen 12 maanden. Nu hebben ze wel vast zes thrillers genomineerd, maar er mag altijd op een uitzondering gestemd worden. Laten we eerlijk zijn dat zal zelden gebeuren. Mensen kiezen gemakzuchtig diegene uit die al voorgesteld worden.
Nu heb je als veellezer altijd jouw eigen smaak op boekengebied, zeker als vele thrillers van de afgelopen maanden daadwerkelijk gelezen zijn.  

Maar toch vraag ik mij wel af hoe deze zes dan gekozen zijn? Vorig jaar was er natuurlijk Saskia Noort die opmerkte het heel vreemd te vinden dat haar boek niet genomineerd was, terwijl haar boek Huidpijn.was aangegeven  veel gelezen was op
Hebban. Ze werd toen door een van de Hebbanners afgeserveerd als iemand die niet goed tegen haar verlies kon en haar boek schijnbaar minder gewaardeerd werd dan de wel genomineerde boeken. Ze staat trouwens nu wel opnieuw als kanshebber bij de runners-up categorie (mooie titel hoor). Misschien leuke award vor de beste runner-up van het afgelopen jaar?
Mocht iemand weten hoe de zes gekozen zijn, hoor ik dat graag. Ook waar dan te zien zijn waaruit blijkt waarom deze het populairst zijn? Gelukkig staan er toch ook nog drie Nederlandse thrillers op, waarvan twee van Overamstel. Wat natuurlijk voor de drie schrijfsters een keigoede prestatie, want zo hebben ze Karin Salughter en Harlan Coben al verslagen! 

Als de publieksprijs eigenlijk staat voor welk boek het meest verkocht is in het afgelopen jaar, is de winnaar nu al bekend. Het publiek koopt dat boek wat al populair is.

Maar als liefhebber en promoter van de Nederlandse thrillers, hoop ik natuurlijk op 1 van de drie Nederlandse dames.

Eindspel van Isa Maron

Titel: Eindspel
Auteur: Isa Maron
Uitgeverij: Overamstel Uitgevers
Verschijningsdatum: 15 november 2016
Aantal bladzijdes: 336

CoverOnheilspellend donkere wolken hebben zich samengepakt boven een vervallen wit huis. De boom lijkt op het huis gevallen te zijn. Een verwaarloosde schuur en het troosteloze landschap, het zorgt er allemaal voor dat je een onheilspellend en verlaten gevoel krijgt. Hele mooie passende cover, want na dit boek worden we ook “verlaten” door Kyra en Maud.

Auteur
Isa Maron studeerde economische wetenschappen en psychologie. Na haar studie werkte ze als marketeer en sinds 2002 is ze met haar eigen bedrijf actief. In 2008 debuteerde zij met de thriller Passiespel welke lovend werd ontvangen en waarvoor zij de prijs ‘Beste Nederlandse Vrouwenthriller 2008’ won. In 2014 werd het eerste deel van ‘De Noordzeemoorden’, Galgenveld op de markt gebracht. Hierin maakten we kennis met Kyra Slagter en Maud Mertens. In 2014 en 2015 volgende de volgende twee delen, IJskoud en Ritueel. Nu, in 2016, zijn we toe aan het slotstuk van dit spannende vierluik genaamd, Eindspel.

Achterflap
In een kleine woning in Amsterdam-Noord worden de gruwelijk toegetakelde lichamen van een hoogbejaard stel gevonden. Rechercheur Maud Mertens stort zich op de zaak, terwijl ze samen met haar collega Niels werkt aan een zaak waarbij er hoofden zijn gevonden in de tuin van de villa. Kyra Slagter vertrekt naar Londen, de seriemoordenaar die meer lijkt te weten van de verdwijning van haar zus wil praten. Ze komt steeds dichterbij, gevaarlijk dichtbij…

Mening

Ik heb mijn wagen, volgeladen, vol met jonge meisjes…

In dit slot van de vierluik De Noordzeemoorden komen we Kyra en Maud voor de laatste maal tegen. Ze moeten hun krachten bundelen om dit tot een goed einde te kunnen brengen. Maud krijgt een afschuwelijke zaak onderhanden, terwijl Kyra weer onderweg naar Londen is om Vincent nog eens aan de tand te voelen, hij heeft aangegeven alleen met haar te willen spreken. Door deze gesprekken komt Kyra steeds dichterbij de waarheid, maar hiermee brengt ze zichzelf en de mensen om haar heen ook in groot gevaar. Je merkt dat Kyra echt een enorme groei heeft doorgemaakt in deze serie, ze is zich meer bewust van zichzelf en de grotere zaak dan enkel de verdwijning van haar zus. Ze denkt meer na over welke consequenties haar handelingen hebben, maar ondanks dat blijft ze lekker eigenwijs en soms toch nog wat onbezonnen. Van Maud leren we een heel andere kant kennen, een Maud die in voorgaande delen zo hard en stellig was. Nu zien we Maud met heel andere gevoelens en gedachten. We zien haar zachte en zorgzame kant en ook de gevoelens van angst voeren in een deel van het boek een boventoon.

Het wisselende perspectief zorgt ervoor dat we constant heen en weer geslingerd worden tussen angst en vrees, tussen pijn, woede en verdriet maar vooral ook tussen twee verhaallijnen die naar het einde van het boek dienen te worden afgesloten. De spanning was over het algemeen door bijna het gehele boek voelbaar met af en toe een piek en naarmate het einde nadert blijft deze zich verder ontwikkelen.
Door de fijne schrijfstijl, de vlotte zinnen, de spanning, de korte hoofdstukken en de wisselingen van vertelperspectief raas je door het verhaal heen en kom je, eigenlijk al veel te snel, bij het eindpunt. Het enige wat je dan nog voelt is totale leegte…

Isa heeft zichzelf in deze eindspurt overtroffen. Wat een verhaal, wat een mooie personages, wat een spanning en wat zal ik Kyra en Maud missen. Ik heb deze dames in mijn hart gesloten en het doet pijn ze nu te laten gaan.  

Spanning: 4,5
Plot: 4,5
Leesplezier: 5
Schrijfstijl: 5
Originaliteit: 4
Psychologie: 4,5

Wat een eindstrijd heeft Isa geleverd in dit afsluitende deel Eindspel van haar vierluik rondom forensisch studente Kyra Slagter en rechercheur Maud Mertens. 4,5 geweldig stralende sterren heeft dit tot besluit.

Amanda

Leo's leesmaand

Januari 2017. Mijn eerste leesmaand voor Thrillerlezers. Ik ben altijd een beetje een mooi weer lezer geweest. Zonnetje, warm genoeg om lekker in de tuin te zitten en lezen maar. Dan las ik zeker vier boeken in de maand. Als het zonnetje maar scheen. Want op de een of andere manier gunde ik mezelf geen tijd om binnen te lezen. Binnen is er altijd iets anders wat de aandacht vraagt. Of dat nu mijn zoontje Roan van vier jaar is, of het huishouden (al is dat wel iets minder belangrijk dan) of iets op tv. Zo ongeveer twee jaar geleden kwam ik via Miriam op de Facebookgroep van Thrillerlezers en zoals bij iedereen op de groep, groeide mijn stapeltje NTL heel snel. Langzaamaan ging ik wat meer lezen dan alleen in de zomer. Maar het uitstapje naar de Boekenbeurs in Antwerpen was eigenlijk pas echt het omslagpunt. Ik zag toen pas echt hoeveel moois de boekenwereld te bieden had, allemaal in een paar grote hallen. Ik wilde weer echt gaan lezen!

Maar goed, terug naar januari 2017. Die is heel goed begonnen qua lezen. Mijn eerste recensie voor de groep was Eindspel van Isa Maron, ook al had ik dat boek stiekem al in december uitgelezen. Wat een fantastisch einde van een fantastische reeks boeken. Ik ben fan!

Op de een na laatste dag van 2016 was ik begonnen in Pluk een roos van M.J. Arlidge. Toen ik deze schrijver mocht ontmoeten op de boekenbeurs, had ik Iene Miene Mutte nog niet eens gelezen, maar na dat boek wist ik wel waarom iedereen zo enthousiast was. Ik heb heel snel ook de andere vertaalde titels aangeschaft. Omdat Pluk een roos zo lekker weg las, heb ik op Oudejaarsdag vlak voor sluitingstijd mijn man en zoontje nog even naar de Bruna gestuurd voor Klikspaan, wat ook gelijk mijn volgende op het lijstje was. En hier was ik nog veel enthousiaster over. Mijn man werkt bij de brandweer, dus enige affiniteit met brand hebben wij wel thuis. “Waarom hebben al die mensen geen rookmelders?”, heb ik ook heel vaak gedacht.

Na Klikspaan werd ik door Ink ‘gedwongen’ om Suzanne Vermeer’s Lawinegevaar te lezen. Ik vind de boeken van Suzanne Vermeer prima boeken voor tijdens de vakantie of een snel tussendoortje. Slecht zijn ze niet, maar voor een iets meer intellectueel boek, grijp ik toch naar iets anders.

Scorpio van Hilde Vandermeeren was de volgende op mijn eigen lijst. Ja, ik heb inmiddels een beste lijst gemaakt in Goodreads, zodat ik steeds daaruit kan kiezen wat de volgende wordt. Ik wil goede titels niet vergeten en dit is voor mij de manier. Scorpio is in 2016 uitgekomen en toen al zag ik hele goede recensies voorbij komen, dus ik was wel nieuwsgierig. Het begin vond ik goed, maar in het middenstuk verdween mijn aandacht een beetje. Lees ik door of stop ik? Toch doorgelezen en het einde vond ik echt weer super. Toch jammer van zo’n middenstuk dan.

En nu zijn we alweer ruim over de helft van januari en ben ik al in boek vijf begonnen: Hou van mij van Anja Feliers. Ook haar mocht ik ontmoeten op de beurs. Vanaf dat moment wilde ik graag aan de serie van Kathleen Verlinden beginnen. Ik ben nog niet zo ver, dus ik heb nog niet echt een mening gevormd. Het boek leest wel echt lekker weg en ik houd toch wel van een beetje spanning, vermengd met liefde. Of dat het thema van dit boek is, weet ik nog niet, maar voorlopig lees ik lekker door.

Al met al heb ik voor mijn doen al best veel gelezen. Ik las altijd hooguit 10 boeken in het jaar. Ik heb een drukke baan van 32 uur en veel activiteiten ernaast, dus er is niet altijd leestijd. Maar mijn doel voor 2017 is 30 stuks. Met dit tempo gaan we dat makkelijk halen, maar juichen in januari is natuurlijk nog een beetje vroeg.

Een heel fijn leesjaar allemaal!

Leontine