Boekpresenatie Moordenaarsstorm van Ingepenburg

Op een maandag vanuit het Brabantse naar Amsterdam. ‘s Avonds vond er een boekpresentatie plaats, maar eerst overdag al vroeg afgesproken met een goede vriendin uit het Friese land. Zoals we de volgende dag al zeiden: we hadden ook op de maan kunnen afspreken want veel hebben we niet gezien. Het was na het treinen de hoogste tijd voor koffie dus gaan we even de kleinere straatjes in. Schijnbaar worden er in Amsterdam heeeeeeeeeeel veel pancakes gegeten, want het stikte er van die zaakjes waar je die dingen kon eten. Maar beter: Dunkin Donuts in beeld. Slecht ja, maar zo lekker en bij mij maakt het toch niet meer uit. Het werd een Unicorn, maar eerlijkheid biedt mij te zeggen dat er daarna kleine donutjes verschenen. We hebben zo lang zitten tetteren!

Dat er gewoon weer een ronde koffie kwam. Nu heb ik de tic dat ik uren over boeken kan praten en zij trouwens ook. Dat onderwerp kwam pas later op gang toen we in boekhandel Scheltema rondliepen. Het is daar zo  ontzettend groot, namelijk vier grote afdelingen. Het leukste vind ik om in de thrillershoek altijd wel boeken te ontdekken waarvan ik nog nooit heb gehoord. Als ik ze al niet ken qua titel, hoeveel mensen hebben dat boek dan wel ergens voorbij zien komen. Linda en ik zijn beide veellezers, maar we stonden soms echt verbaasd te kijken naar boeken van 2018.

Remco en Inge

Ook natuurlijk keurig langs de literatuur en de tijdschriften en toen was het wel weer tijd voor koffie en soep. We hebben samen maar 1 boek gekocht en dat was nog om een speciale reden ook.

Bij de roltrap komen we Remco Volkers tegen, de literaire agent van Inge Ipenburg en we kwebbelen even over oude honden en verdwenen katten. Dan hup naar verdieping 4!

En dan constateer ik toch iets geks bij mezelf: ik ben helemaal geen tv freak, maar dan zie je wat mensen en denk je van heeee, dat is die van.... Oh en die daar... Och en daar Simone Kleinsma. Ik vind het echt stom van mezelf, dat ik toch even kijk. Echt zo'n provinciaaltje. Ach..

Inge houdt een heerlijke speech waar ze ook voorleest uit haar notitieboekjes die ze volkrabbelde voor het boek Moordenaarsstorm. De vrouw spreekt ook luisterboeken in en dat kan ik mij heel goed voorstellen, wat een fijne stem. En ze kan gewoon performen: staat daar op haar gemak te praten en bezorgt mensen regelmatig een lach op het gezicht. 

Het eerste exemplaar wordt uitgereikt aan Simone Kleinsma. Ze zaten bij elkaar in een klas van de theateropleiding. Ze begonnen met 7 mensen en eindigden daar met alleen hun twee. Wat zij daartoe zelf gedaan hebben, blijft in het midden. Inge schreef toen alle teksten en samen traden ze op. Simone had ook een cadeautje voor Inge en dat was dus een foto uit die tijd.

Daarna mochten we aan de drank en stond er al veel volk voor een gesigneerd exemplaar. Ik was aan het rondspieden of ik een vriendin zag, waarvan ik wist dat die zou komen. Vroeger toen ik nog heel veel jonger was, zat ik bij de schoolkrant en interviewde toen alles wat los en vast zat zeg maar. Sylvia had toen een rolletje in Zeg eens AAA (herinnert u die nog) en die ontmoeting was zo leuk dat we contact zijn blijven houden. Inmiddels al 30 jaar. Mooie herinneringen aan onze bijzondere ontmoetingen zoals middenin de nacht onderuit zitten terwijl de ander op piano nummers speelt en zingt, of je vlakbij huis ontvangt door accordeon te staan spelen op de gracht. Ik word altijd vrolijk van haar. Het spiedende oog ontdekt haar (nog) niet, maar ontdekt wel mijn andere favoriete Amsterdamse boekenmevrouw. Ik spurt door de mensen heen naar Janneke Siebelink. Altijd leuk en gezellig en een gemeende interesse. Hopla, en daar schiet Sylvia voorbij.

Ook zie ik Ika Gerritsen voorbij lopen. Die blijkt bij de uitgeverij van Inge te werken en jammer genoeg, als ik het goed heb gehoord gaat een nieuw boek er echt niet komen. Terwijl haar debuut zeer goed ontvangen is.

Janneke en Sylvia

De avond eindigen we bij Remco en voeren gesprekken over het opblazen van kikkers (naar aanleiding van of je beesten wel of niet dood moet willen laten gaan in boeken), over de misdaden in Breda en Amsterdam (volgens Remco is het veiliger, maar Sylvia denkt dat ze het in Amsterdam niet snel meer bijzonder vinden wat er gebeurd), kortom: bijzondere onderwerpen bij een borrel. 

Bijna als laatsten de zaak uitgeveegd, gaan we over een lekker zonnig Dammeke terug naar het station. De terugreis bestond uit een Italiaan, Zweed en Engelsman die...over thrillers kletsten, heel apart.

Snel thuis mijn huidige boek uitlezen

en beginnen in Moordenaarsstorm.

WINACTIE Lisa Gardner GESLOTEN

Zoek naar mij van Lisa Gardner is deze week in de winactie. Zowel digitaal als papieren boek. Goed aangeven dus wat je zou willen winnen.

Waar gaat de nieuwe Lisa over?
Een vermiste jonge vrouw heeft aanwijzingen achtergelaten om haar te vinden, maar voor wie?

Sinds haar ontvoering een paar jaar geleden is Flora Dane's leven voorgoed veranderd. Nu helpt ze op haar forum andere "overlevers' en geeft ze adviezen over hoe je nooit meer slachtoffer hoeft te worden. Als een van de bezoekers van haar forum als enige een gezinsmoord overleeft en daarna spoorloos verdwijnt, probeert Flora haar op te sporen. Heeft het meisje weten te ontsnappen? Of is ze de moordenaar?

D.D. Warren wordt opgeroepen bij het onderzoek en vindt daarbij Flora op haar pad. Beiden zijn op zoek naar een ander soort gerechtigheid, en ze zullen hun krachten moeten bundelen om de aanwijzingen te ontrafelen waarmee de vermiste jonge vrouw lijkt te vragen: Zoek naar mij.

Enkele jaren geleden was er een leuke meet and greet met de auteur. Zij werd geïnterviewd door iemand van Bol com. Zie de foto van die middag. Wij willen van jou weten wie de vrouw naast Lisa Gardner is. Zowel het juiste antwoord is goed als ook een grappig bedachte oplossing.
Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Lisa

WINNAARS:

Jacqueline uit Harderwijk de papieren versie
Mieke Drooghmans de digitale versie

Lisa Gardner en Janneke Siebelink

Boekenfeestje in Rotterdam

Bloggers united

Thrillerlezers presteert het al sinds de start om van leuke uitjes twee verslagen te maken: een serieuze en die van mij (meer kletskoekerij noemen we dat). 
Vandaag mijn verslag over een heerlijk dagje in het Rotterdamse:

Een zaterdag in januari groeit uit tot een wel hele leuke dag in Rotterdam. Op 20 januari is het eerste boekenuitje van 2018: een event georganiseerd door de landelijke krant het AD waar het nieuwe boek van Sophie Hannah centraal stond. Met 'ons 'Lilian, Juul van JuulsBoekenwinkeltje oppikkend bij de Starbucks. Boekenuitjes starten namelijk altijd even bij de Starbucks.
Met ietwat wantrouwen bekeek ik de ME-bus aan de zijkant van het station. Als echte thrillerlezers bedenkt een ieder dan al snel wat er toch voor iets zou kunnen zijn. Op weg naar het krantengebouw zagen we al een grote groep mensen met heel veel Nederlandse vlaggen, dus dat was genoeg om lekker te negeren. Jut, Jul en Lil liepen een stuk rechtdoor, gingen naar links, weer naar links en op de vraag of het nog ver was, wees Lilian op het grote naambord. Een blik naar links werpend, bleek het gebouw echt bijna in het station te liggen. Frisse neus was dus weer gehaald voor die dag.
De immer vrolijke en enthousiaste Annette Overvoorde deed de deur voor ons open, zoen zoen, kwebbel kwebbel. Ook eens kennisgemaakt met Sandra Raino  en in een volgepropte lift naar de 12e verdieping. Als ware padvinder dirigeerde ik het hele clubje op rij 1, want ik wil mooie foto's maken en met 50 mensen voor mijn neus, is dat geen succes.

Rob Oostveen

Even een koffietje halend, komt Rob Oostveen op mij af om kennis te maken. Ik las onlangs zijn laatste boek en porde hem voor een column. Als ik iets in mijn blogverleden heb geleerd is dat je columns door echte auteurs moet laten schrijven. Het is een vak. Daar binnen enkele minuten een van de mooiste vrouwen in boekenland op me afkomt en gedag zegt met drie zoenen, ben ik alles weer gelijk vergeten (grapje Rob).



Het officiële gedeelte begint met Inge Ipenburg die een stuk voorleest uit het nieuwe boek van Hannah. Ze had van mij wel een uur mogen voorlezen, want wat een mooi prachtige stem. Op Storytel schijnt ze een aantal boeken voor te lezen, zoals het boek Geen kind meer. Ik overweeg toch eens een maandje te gaan testen. Ik stel trouwens voor een goed boek door Ipenburg en Van Steenhuizen van het 8 uur journaal voor te laten lezen. Dat moet fantastisch klinken...
Ik dwaal af!
Behalve nog even opmerken dat te weinig mensen nog weten dat zij behalve actrice is, twee thrillers op haar naam heeft staan. Waarvan Een schitterend ongeluk de laatste is en een aanrader.

Vervolgens heeft Janneke een lang interview met Sophie Hannah, die nonchalant op teenslippers plaatsnam. Bij de borrel naderhand vertelde ze dat ze zich opgesloten voelt als ze sokken en schoenen moet dragen.  Ieder zijn gekkigheid.
Ze beantwoordde vragen over haar grote passie, haar nieuwe boek  en over de toekomst, zoals dat er een musical gaat komen die The mousetrap meets  Mathilda gaat heten of daar een mix van is. Oftewel: ik word betrapt op niet helemaal goed opletten.  The mousetrap is een langlopend toneelstuk vanaf 1952 al en geschreven door Agatha Christie. Een verhaal wat nooit in boekvorm of film uitkwam.  Ik ben nu al  nieuwsgierig wat dit voor musical gaat worden.
Laat ik nu ook maar gewoon toegeven dat ik en door dat Lilian ijverig zat te pennen, en mijn Engels niet geweldig goed is en door het maken van foto's ik wat minder goed oplette. Sophie was zo beweeglijk met handen en mimiek dat het lastig was goede close ups te krijgen. Het beetje resultaat zie je om de tekst heen.

En dan komt Isa Maron. Zoals Inge Ipenburg een uur zou mogen voorlezen, zou Isa veel en veel langer hebben mogen doorpraten over "De schaal van Het kwaad", waar ze wat over vertelde. Deze wordt gebruikt in de Amerikaanse rechtszaal en bestaat uit gradaties van misdaden. Wat een sprankelende en enthousiaste wijze van spreken in het openbaar. Jammer dat het zo snel voorbij was. Interessant gegeven en boeiend vertelt.
Dan moet Isa op het strafbankje aan de zijkant gaan zitten en komt de rest het podium op. Waarom Isa daar niet gewoon bijzat, vond ik een aparte keuze. 

Er werden door Janneke een aantal stellingen gedropt. Belangrijk punt was het jongeren aan het lezen krijgen. Hoe stimuleer je mensen die niet lezen? Simone van der Vlugt merkte op dat er altijd een groep zal zijn die echt niet zal gaan lezen.
Inge trok het publiek erbij door te vragen of het uitmaakt of een boek door een man of vrouw geschreven wordt om te willen lezen. Het antwoord daar was nee.
Daar ik gelukkig voor de aanwezigen steenkolen Engels spreek, hield ik wijselijk mijn mond. Ik heb daar zeker een lang ander antwoord op. Bijvoorbeeld een Michael Berg heeft een vrouwelijk hoofdpersoon omdat blijkt dat vrouwen dat liever lezen en dus kopen. En daar vrouwen de grootste groepen thrillerkopers zijn...
Oftewel een leuk discussiewaardig onderwerp. 

Iets al best uitlopend leek het nog veel te kort toen de tijd echt op was. Langs de zijkanten zag ik mensen van de organisatie al gebaren dat het uitliep en Janneke kreeg het killgebaar.
 Het was de hoogste tijd voor de rondleiding over de redactie van de krant. Ik zou kunnen zeggen, dat ik net te laat was om aan te sluiten, maar had veel meer zin om eens bij te kletsen met wat bekenden.

 Even wat nieuwtjes van na het podium:
Simone van der Vlugt komt in juni met nieuw historisch boek Schaduwster.
Inge Ipenburg schrijft aan een tweeluik waarvan de eerste De stormmannen gaat heten en de tweede De mannen vallen. Het speelt zich af op Sicilië en heeft de vaste rechercheur. Hij moet verplicht op vakantie maar valt met zijn neus in een moordzaak.
Isa Maron is hard bezig met een nieuw boek, zonder Kyra. Misschien ooit nog. Maar nu niet. Wat ze graag zou willen schrijven eens is een Young adultfantasy. Maar dan zou ze graag een jaar niks anders willen hoeven doen.
Ook liep Marlen Beek Visser rond en daar komt natuurlijk een volgend boek bij Prometheus uit, maar dat zal pas 2019 worden. Maar hoe vet om een contract te hebben gekregen bij deze uitgeverij.
Verder heel even met Janneke Siebelink gepraat over hoe jammer ik het vind dat er nooit meer events zijn bij Bol.com. Want wat waren die toch altijd leuk. Ook voor alle andere soorten bloggers. Naast dat ik af en toe aanwezig was, las ik graag verslagen over de events.

Ook nog over het punt gesproken van het steeds minder lezen, waarbij we komen op voorlezen. Janneke is tegenwoordig druk aan het voorlezen aan haar zoon uit de boeken van Dummie de Mummie. Ze kan een bijna perfecte imitatie doen van het stemmetje. En ook dochter wordt graag voorgelezen. Dagelijks zit Janneke na een dag werken met boeken, voor te lezen aan de kinderen.
Nog even wat boekentips lospeuterend voor mezelf, want ik ken dan alles wel wat uit is op thrillergebied , maar hoor graag welk ander boek mooi is, worden we bijna de zaal uitgeveegd. Het gewone publiek is allang weg. Mensen van de uitgeverij, Inge, Sophie, Janneke en Juul het liftje in. 
Juul hangt nog een verhaal op tegen Sophie in het Engels dat ze altijd overal de laatste is. En eindigt met I am a plakker.
Waarop Janneke nog zegt: een sticker dus.

Zwaaizwaai verspreidt iedereen zich buiten bij de deur, waarvan de meesten zich richting Amsterdam gaan begeven. Maar wat was het leuk om eens in Rotterdam een leuk event te hebben.  Juul en ik zijn nog even snel wat eten op het Schouwburgplein en om 22 uur was het dan tijd om een geslaagd uitje af te ronden en voor mij naar het brabantse af te zakken.

Ontmoeting Thrillerschrijfster Sophie Hannah

Het eerste boekenuitje met en voor Thrillerlezers is een feit! Samen met Ink Kroon en vele andere thrillerliefhebbers woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van Sophie Hannah: “Heb jij haar gezien?”.

Het evenement vond plaats op de redactie van het AD onder de bezielende leiding van Janneke Siebelink.

Naast Sophie Hannah waren er ook Nederlandse auteurs uitgenodigd om te komen praten over de vraag waarom vrouwen, auteurs en lezers, geen genoeg krijgen van thrillers. Daarvoor waren Inge Ipenburg, Isa Maron en Simone van der Vlugt uitgenodigd.
Het feit is namelijk dat van alle verkochte thrillers 80% door vrouwen gelezen word. Als je de zaal in kijkt, dan komt dat wel overeen, er zijn duidelijk meer vrouwen op dit evenement afgekomen dan mannen.

De bijeenkomst werd geopend door Inge Ipenburg
die voorlas uit “Heb jij haar gezien”, ze had twee stukken eruit gelicht die mij ook het meeste aanspraken, namelijk het begin over Melody en haar relatie ten opzichte van haar ouders en het deel waardoor ik enthousiast werd, namelijk het stuk over de kristalgrot waar Cara een briefje met haar naam erop vond in een zilveren pot. Inge heeft een goede stem en weet het publiek met haar warme stem aan zich te binden. Tussen deze twee stukjes in, vertelde ook nog wat over het boek, zonder spoilers weg te geven. Als ik het boek nog niet gelezen had, was ik zeker nieuwsgierig geworden naar het boek.

Janneke Siebelink interviewde vervolgens Sophie Hannah, zij vertelde volop over haar passie, het schrijven van thrillers, Agatha Christie en haar gezinsleven. Met veel humor en passie wist ze het publiek om haar vinger te winden. Echt een genot om naar te luisteren. 
Hieronder zal ik wat punten uit het interview uitlichten:


• Favoriete thriller aller tijde is: Moord in de Oriënt Expres van Agatha Christie. Deze heeft ze onlangs opnieuw gelezen, vanwege de verfilming van het boek. Dit boek heeft zoveel details die leiden tot een fenomenaal plot.
• Naast het schrijven van thrillers, is ze momenteel ook bezig met het schrijven van een musical. Uiteraard betreft het een mysterie moord musical, deze zal Agatha Christie-achtig zijn. Als alles volgens plan verloopt komt de musical ook in Nederland.
• Sophie is dol op mysteries, ook in het dagelijks leven. Er zijn altijd zaken waar je je hoofd over kunt breken en waar je nooit een gedegen antwoord op krijgt. Met een thriller weet je als lezer dat je honger naar de oplossing , na uren puzzelen en verbanden leggen, uiteindelijk in het plot duidelijk gestild word. Het is je beloning als lezer waar je zo naar smacht als je aan het lezen bent, 
• Haar moeder schreef ook, met name kinderboeken, maar meer als hobby. Zodra ze tijd had, ging ze schrijven. Wat je ouders doen, laat je als kind zien dat dat een mogelijkheid is om zelf ook te gaan ontplooien. Het schept mogelijkheden en je leert ervan.
• In haar nieuwste boek;”Heb jij haar gezien” beschrijft ze een luxe resort in Amerika, Arizona Dit resort is ontstaan uit twee resorts die ze zelf heeft bezocht tijdens haar werk en met haar gezin tijdens een vakantie. De kristalgrot bestaat dus echt, inclusief de zilveren pot. Sophie heeft zelfs de briefjes gelezen die er in zaten, maar was erg teleurgesteld. De mensen zijn niet origineel en beschrijven niet in details wat er nou precies aan de hand is....Erg jammer voor een nieuwsgierige auteur.

• Zo'n welnessresort is volgens Sophie een goede plek voor een thriller, de tegenstrijdigheden creëren een geweldige sfeer. Aan de ene kant zijn er mensen die genieten van heerlijke massages, terwijl de ander in angst rond loopt. 
• Aangezien Cara, hoofdpersoon in het boek, Brits is en in Amerika op vakantie gaat, was dit voor haar de mogelijkheid om de cultuurverschillen te beschrijven.
• De media speelt in haar boek ene grote rol. De manier waarop zij invloed uitoefenen op het rechtssysteem is bizar.
• Het schrijven van een boek gaat bij Sophie erg planmatig, zelf noemt ze zich een verhaalarchitectuur, dat klinkt spannender dan werken met een planning. Structuur is erg belangrijk tijdens het schrijven, de hoofdstukken worden vooraf al ingedeeld en zo ontstaat er een draft van ongeveer 100 bladzijden, die daarna verder uitgewerkt worden. Vaak weet ze al hoe het afloopt en hoe het plot in elkaar zit, ze dient dan alleen nog daar te komen. 
• Melody is geïnspireerd op de zaak van Casey Anthonie, haar moeder had haar niet als vermist opgegeven, dat deed haar oma pas een maand later.

Na het interview kwam Isa Maron aan het woord, zij sprak over “De schaal van het kwaad” dit is bedacht door een Amerikaanse psycholoog en geeft gradaties aan van het kwaad die in de rechtszaal gebruikt kunnen worden om de hoogte van de straf te bepalen. Het is verdeeld in 22 stappen, van dood door zelfverdediging tot aan een sadistische moordenaar, die zijn slachtoffers eerst martelt voordat hij ze afslacht. Via deze link vindt je hier meer info over: http://bigthink.com/the-voice-of-big-think/michael-stone-explains-his-scale-of-evil
Op de schaal van het kwaad komen niet veel vrouwen voor, de meeste moordenaars zijn mannen. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Wat zou er met de schaal gebeuren als er geen mannen meer zijn? Dat is een vraag die Isa het publiek meegeeft.
Volgens Isa Maron zijn de mannen bang, omdat ze door hebben dat ze nutteloos zijn. We kunnen wel zonder de mannen tegenwoordig, maar het is wel leuk om er een paar te houden, bijvoorbeeld voor de vrijdagavond! 

Janneke Siebelink ging vervolgens in gesprek met de auteurs en legde ze een aantal quotes en vragen voor om op te reageren. De dames waren het niet altijd met elkaar eens en dat leverde een mooie discussie op. 
Zo wil Sophie mannen en vrouwen niet in aparte hokjes stoppen. Zij vind dat mannen en vrouwen net zoveel kunnen en dezelfde angsten hebben. Verder hoopt ze dat de jeugd meer gaat lezen in plaats van foto's posten op instagram.
Simone van der Vlugt denkt dat er altijd wel een groep blijft bestaan die niet aan het lezen te krijgen zijn. De kleine groep die er wel voor te porren is, dienen we vast te grijpen en een boek in de handen te duwen.
Inge Ipenburg wilde van het publiek weten of er gekeken wordt naar wie boek geschreven heeft, een man of een vrouw en of dat de keuze van het boek uitmaakt. Het antwoord was een NEE, het maakt ons niet uit of een man f vrouw een boek geschreven heeft. Wat uitmaakt is het thema waar het over gaat, volgens Sophie, en dat kan ik alleenmaar beamen.

Na deze discussie was er gelegenheid om deel te nemen aan een rondleiding over de AD redeactie. Zelf heb ik deze tijd gebruikt om wat te kletsen met mede thrillerliefhebbers en een praatje aangeknoopt met de auteurs. Ook was er de mogelijkheid om je boek door Sophie Hannah te laten signeren. Dit alles was onder het genot van een drankje en een hapje.

Het was een zeer geslaagde middag en een goed begin van 2018 op thrillergebied! 

 

Lilian

Sophie Hannah in Rotterdam

Een collage van een zaterdagmiddag in Rotterdam bij de krant AD waar Sophie Hannah geinterviewd werd door Janneke Siebelink en ook Nederlandse thrillerschrijvers waren als Simone van der Vlugt, Isa Maron en Inge Ipenburg. Een zeer leuk opgezette middag met veel leuke bloggers, auteurs en vooral leuke en mooie gesprekken. Wel veel te kort! Het had voor mij nog zo een dik half uur verder gemogen.

Voor deze zondag een snelle collage zonder fotobewerkingen nog. Maar ik denk dat het plezier wel van de foto's afstraalt..

 

Thrillerevent bij het AD

De Britse thrillerschrijfster Sophie Hannah is op zaterdag 20 januari de hoofdgast tijdens een evenement over suspense op de redactie van het AD in Rotterdam. AD-lezers kunnen daarbij zijn.

Een van de grootste en productiefste auteurs van thrillers was een vrouw: Agatha Christie (1890-1976). In de afgelopen 25 jaar kwamen er steeds meer vrouwelijke toppers bij, zoals Sophie Hannah.  Zij heeft inmiddels twee boeken geschreven in de lijn van Agatha Christie



Britse thrillerschrijfster presenteert haar nieuwe boek Heb je haar gezien?  Ook  schrijfsters Simone van der Vlugt, Isa Maron en Inge Ipenburg (ook bekend als actrice) zijn te gast en zullen ingaan op de vraag: wat hebben vrouwen, als auteurs en lezers, met suspense? 

De presentatie van de middag is in handen van Janneke Siebelink, hoofdredacteur van lees.bol.com. Kaarten kosten 7,50 euro. Dat is inclusief een rondleiding over de AD-redactie. Kijk voor meer informatie op AD.

Hiep hiep hoeraaaaa

Twee mooie dames in boekenland zijn vandaag jarig en daarom deze felicitatie voor zowel Janneke Siebelink als Esther Verhoef voor hun verjaardag. Hoe oud ze ook worden, ze blijven er goddelijk uitzien nog steeds.
Mooie dag beiden!

Simon de Waal bij Bol.com

Woensdag 15 juni 2016

Het is het eind van de middag als ik aankom bij het hoofdkantoor van bol.com in Utrecht. Helemaal klaar en enthousiast voor de bijeenkomst met Simon de Waal.

Uiteraard kom ik beneden al een paar bekenden tegen, het boekenblogwereldje is klein.

Boven worden we enthousiast begroet door Simon de Waal, we krijgen allemaal een hand en ik heb even het idee dat hij mij herkent, maar dat zal wel niet, het is ruim een jaar geleden dat ik hem ontmoet heb...

We zoeken allemaal een mooi plekje en ondertussen kletst Simon al wat af. Wat kan die man kletsen zeg! Tussendoor heet Janneke Siebelink ons welkom en eigenlijk is het dan al een soort van begonnen. Een duidelijk begin is er niet, ook omdat Simon al zo lekker aan het kletsen is.

Simon bekent dat hij blij is dat we er zijn. Hij is toch altijd een beetje bang dat er niemand komt opdagen. Hij heeft het ook wel eens meegemaakt dat er inderdaad maar 1 iemand kwam.

En pas bij de AKO op Utrecht CS zijn er in een uur maar 10 mensen langs geweest. Moeizame dagen zijn dat dan. Maar wij zijn gelukkig met meer en enthousiast.

De meest bijzondere reactie die hij ooit op een boek kreeg was een mail van een mevrouw naar aanleiding van zijn boek Pentito. In het boek kwam iets voor dat haar zeer raakte en dat haar heeft geholpen met het verwerken van nare dingen. Dat is mooi.

Over Vector

Vector heeft echt bestaan. Tijdens de Koude Oorlog werden daar pest pokken tyfus (heerlijk om even zo te mogen schelden, aldus Simon) opgeslagen. Als biologische wapens. Net als het Marburgvirus (het vreselijke broertje van ebola) dat een rol speelt in dit boek. 

De gebeurtenissen in de proloog hebben ook echt plaatsgevonden. Ook nu bestaat Vector nog steeds, al wordt het nu gebruikt voor vredelievende doelen (zegt men...).

Een jaar of 10 geleden las hij een artikel over de "gestolen" virussen. Toen had hij al het idee het ooit voor een boek te gaan gebruiken.

Hij heeft inmiddels een grote stapel boekjes waarin hij alles opschrijft wat hem interessant of belangrijk lijkt voor een boek. Ook dit artikel over Vector stond in 1 van die boekjes.

Hoe is het om gevraagd te worden om het geschenkboekje te schrijven?

Hij moest eerst flink van de schrik bekomen toen hij gevraagd werd. Het is toch een hele grote eer om gevraagd te worden.

Hij hoorde het in zijn favoriete eetcafé in Amsterdam Oost (dat ook een rolletje speelt in het boek). Hij was daar heen gelokt. Als de directeur van het CPNB binnenkomt denkt hij nog heel naïef: "hee, dat is toevallig."

Totdat de directeur op een stoel klimt en hem vraagt het CPNB de grote eer te doen het geschenkboekje te schrijven.

Je krijgt ongeveer een half jaar de tijd om het boekje te schrijven. Hij heeft eerst 4 maanden lopen broeden op het idee, om het vervolgens in 3 weken te schrijven.

De beperking van het maximaal aantal bladzijden was geen probleem. Hij heeft veel ervaring in het schrijven van scenario's en daar zit ook beperking aan. De gouden regel bij scenario's is dat 1 minuut op film, is 1 bladzijde voor het scenario.

Over het beginnen als schrijver

Hij werd door Ben Verbong gevraagd om de politiescenes van een scenario te controleren of het overeen kwam met de werkelijkheid. Dat waren afgekeurde scripts van Derrick. Die waren voor Duitsland te controversieel, maar in Nederland kan en mag meer, dus prima geschikt voor een serie hier.

Verbong zei daarna dat hij absoluut verder moest met schrijven. Hij gaf hem een stapel boeken en een stapel films die hij moest lezen/bekijken. Om de scenes te ontleden, de opbouw van het verhaal te ontdekken. Dat heeft hem veel geholpen en geeft hij beginnende schrijvers ook als tip mee. Eén van de films die je dan absoluut moet kijken is Casablanca.

Toen hij scenario's schreef is hij benaderd door een uitgever, want: een goede scenarioschrijver kan ook een goed boek schrijven (andersom is minder vanzelfsprekend).

Over de politie

Hij is 1979 bij de politie begonnen. En sinds 1986 werkt hij bij de recerche van de binnenstad van Amsterdam. Dat werk doet hij nog steeds.

Mensen helpen en boeven vangen waren zijn redenen om bij de politie te gaan.

Janneke bekent dat ze vroeger privé-detective wilde worden, dat leek haar spannend.

In zijn boeken en scenario's zul je nooit iets vinden dat hij zelf bij de politie heeft meegemaakt. Het lijkt hem vreselijk als een slachtoffer of nabestaande zich in het verhaal herkent. Ook zal hij geen erge dingen met kinderen laten gebeuren. Dat is te erg. En goedkoop sentiment.

Het schrijven werkt wel als een soort verwerking van alles wat hij meemaakt. De werkelijkheid kun je niet naar je hand zetten, in boeken kun je dat wel. In het verhaal ben je de God van je eigen universum.

De geloofwaardigheid in thrillers vindt hij niet het belangrijkste, voor hem is het veel belangrijker of hij wordt vermaakt.

Hij heeft geen voorkeur voor het schrijven van een boek of een script, juist de afwisseling maakt het leuk.

Dan is het tijd om een stukje voor te lezen uit Vector.

Hij kiest voor een deel in het aquarium van Artis. Fijn...heb ik weer, met mijn fobie voor vissen...

Bij een interview met John van de Heuvel in een boekhandel was een meneer aanwezig die in de Koude Oorlog als uitwisseling in Vector geweest is. Hij had ook foto's uit die tijd bij zich. Dat vond Simon heel bijzonder, want op internet waren er eigenlijk geen foto's te vinden. Op de vraag of de beschrijvingen in het boek een beetje met werkelijkheid overeenkwam antwoordde de man dat alles klopt, alsof Simon er geweest was.

Ondanks zijn werk als rechercheur zware criminaliteit is de wereld in de basis nog steeds goed.

Baantjer

Met Appie baantjer schreef hij de hoofdstukken om en om. Hij paste zijn schrijfstijl wel aan aan die van Baantjer. Na de dood van Baantjer is hij langzaam meer naar zijn eigen stijl gegaan.

Voor nu is hij even gestopt met de De Waal & Baantjer-boeken. Er zitten andere verhalen in zijn hoofd. Zo verschijnt volgende maand zijn boek Nemesis. En is hij bezig met een filmscript dat hij ook zelf wil gaan regisseren.

En dan is het al half 7. Terwijl de avond gepland was tot 7 uur. En dan moeten we nog even wat eten en de Masterclass volgen.

De Masterclass was interessant, met veel bruikbare tips. Ik heb beloofd er niks van te verklappen, dus dat doe ik dan ook niet.

Het was een gezellige, leuke en inspirerende avond. Als je de kans krijgt om Simon de Waal ergens te zien spreken zou ik zeggen: GAAN! Je krijgt er geen spijt van.

Paulien Cornelisse bij Bol.com

Donderdag 19 mei, Utrecht, hoofdkantoor bol.com

Zo eens in de zoveel tijd heeft bol.com een High Tea met een bekende schrijver. Je kan daaraan meedoen door een vraag in te sturen.

Van het team waren we met 4 leden redelijk vertegenwoordigd. Miriam, Ink, Yfke en ik. En Iris was ook mee, maar eigenlijk alleen voor de macarons.

Voor het echt begon stelde Paulien Cornelisse zichzelf en Janneke Siebelink voor. Daarmee was meteen de toon gezet, regelen en ontregelen, Paulien op haar best. Ook werd verteld dat er vanaf 12 uur een livestream zou zijn op de facebookpagina. Maar dat was niet voor ons, wij waren er tenslotte echt...

Er werd ook cavia geschonken en kort voor 12 uur hoorde je verschillende keren *plop*. Heerlijk geluid.

En de cavia was nog lekker ook!

Terwijl ik zo naar Paulien keek vroeg ik mij wel even af wat ze 's morgens denkt als ze voor de kast staat. De combinatie was apart, maar misstond haar niet. Topper: haar Dr. Martensschoenen. Altijd goed!

Janneke begint het interview met de vraag of mensen extra zorgvuldig met hun communicatie omgaan in de buurt van Paulien. Zelf betrapt ze zich daar namelijk ook op.

Paulien merkt daar eigenlijk niet zoveel van, tenzij mensen het zelf zeggen.

Ze zegt zelf ook wel dingen die volgens de standaard niet zouden mogen.

Wat is haar fascinatie met taal? Voor Paulien is het vooral het luisteren naar mensen. Naar wat ze zeggen, open en zonder oordeel.

De cavia op de voorkant van De verwarde cavia heeft Paulien zelf getekend. Anatomisch klopt het niet helemaal, want ze heeft de cavia een staartje gegeven, terwijl cavia's helemaal geen staart hebben.

Voor mensen die het boek vandaag kopen en laten signeren heeft ze ook een speciale cavia-stempel bij zich. Met daarop de door haarzelf getekende cavia.

In De verwarde cavia omarm je Cavia als mens, je vergeet makkelijk dat het een cavia is.

Het boek is niet autobiografisch. Mede daarom heeft Paulien voor een cavia als hoofdpersoon gekozen, om vergelijking te voorkomen (al zou je met wat fantasie in haar kapsel het haar van de borstelhaarcavia kunnen herkennen, J.). De cavia gaf Paulien de vrijheid om deze werkelijkheid te maken.

Haar eigen kantoorervaring is beperkt. Ze heeft bij J/M op de redactie gewerkt. Daar had ze wel tijd dat ze aanwezig was, maar niets te doen had. Lege tijd noemt ze dat.

Ook heeft ze bij de ABN als Kas/Balie gewerkt. Ze had daar een collega die regelmatig zei: "Ik heb 1 goede tip: maak een goede wip." 

Ook heeft ze daar, op afstand een bankoverval meegemaakt. Zij zat toen aan de kas, boven op een kamertje waar het geld in de geldbuizen werd gedaan. De overval was op de geldwagen, precies voor de deur, door een clown. De baliemedewerkers hadden alles van dichtbij meegemaakt, zij dus niet. Dat vond ze wel exemplarisch: dat je erbij bent, maar het toch niet meemaakt.

Waarom een cavia op kantoor?

Het is een ideale microkosmos voor de interactie tussen mens en cavia.

Het boek heeft korte hoofdstukjes. Dat komt doordat het eerst als een feuilleton in het NRC is verschenen. Ze schreef het daar onder een pseudoniem. Mede omdat het in de tijd was dat ze ook meedeed aan Wie is de Mol?

Om te ontsnappen aan de gekte van WIDM begon ze met het schrijven over Cavia. Vooral ook omdat die wereld exact het tegenovergestelde was van WIDM. 

De recensent van het NRC noemde De verwarde cavia literatuur. Paulien vindt dat een intimiderend groot woord.

Het boek staat inmiddels al 6 weken in de Bestseller top 60 van het CPNB.

Het verhaal spreekt verschillende soorten mensen aan. Cavialiefhebbers laten het boek signeren voor hun cavia.

Een jongen van 15,vertelde zijn moeder aan Paulien, ging vroeg naar bed, want dan kon hij lekker in De verwarde cavia lezen.

Paulien heeft het boek in eigen beheer uitgegeven. Dat geeft veel meer vrijheid.

Als voorbeeld geeft ze het papier van de omslag. Dat is een soort linnenpersing en dus duurder dan gewoon papier. Ze hoefde nu geen discussie hierover te voeren met de uitgeverij, ze kon nu gewoon doen wat ze wilde. 

Ze heeft wel een klein team van mensen om haar heen verzameld die haar hebben geholpen met de dingen waar zij zelf geen verstand van heeft.

Over de oplage doet ze geheimzinnig. Het gaat haar niet om de getallen en het geld. Ze heeft 3 jaar aan het boek gewerkt en is er blij mee. En ze hoopt dat de lezers er ook blij van worden.

Drie jaar is voor Paulien een normale periode om over iets te doen. Of het nou een boek is dat ze schrijft of een theatershow. Ze heeft die 3 jaar nodig omdat ze al die dingen tussen alle bedrijven door doet.,

Van zichzelf is Paulien best verlegen. Behalve als ze op het podium staat. Ze heeft ook geen last van podiumangst, ze wil er eigenlijk altijd het liefste meteen opspringen en haar gang gaan. Niet moeten wachten in de coulissen.

Het is niet bekend of er een vervolg gaat komen op De verwarde cavia. Ze noemt zichzelf een gevoelige kunstenaar: als iets geschreven moet worden, komt het vanzelf tot haar.

Paulien las ooit over zichzelf:

"Ze kijkt altijd alsof haar blinddoek net af is en ze om zich heen kijkt om te zien waar ze is."

Dat is niet tof om over jezelf te lezen, maar het klopt wel.

Ze schrijft in koffietentjes. Om zich te kunnen focussen. Als ze thuis zou schrijven, zou ze waarschijnlijk in bed gaan liggen.

Iemand benoemt de gave Dr. Martens die ze aan heeft. Ze vertelt dat ze een keer aan heeft gekregen bij een fotoshoot voor de LINDA. Ze heeft toen geprobeerd of ze ze mee mocht nemen, dat mocht niet. Toen heeft ze ze zelf maar gekocht.

Het zijn lage Dr. Martens met een Italiaans Renaissance schilderij erop.

Bij een discussie met de redacteur van het boek of iets taalkundig wel klopte heeft ze het Meertens-instituut om hulp gevraagd. Uiteindelijk heeft het hele Meerstens-instituut meegdacht of: "Kun je je voorstellen" taalkundig correct was.

Het handschrift op de cover is haar eigen handschrift.

Ze heeft geen cavia als huisdier. Ze had wel een kat, maar die is al 2 jaar vermist. Ze is gechipt, maar nog steeds onvindbaar.

Ze kijkt ons even hoopvol aan of wij misschien weten waar haar kat is. Ze is grijs, voegt ze er nog aan toe.

In één van haar theatershows (die ik gezien heb, J.) hangt ze in Tissu's. Dat zijn een soort gordijnen die aan het plafond hangen en waar je acrobatische toeren in kan uithalen. 

Ik vraag haar of ze nog wel eens in de tissu's gehangen heeft. Na de theatershow niet meer. Het is nou eenmaal niet zo dat je in je huis makkelijk van die doeken aan het plafond kan hangen.

Ook is het iets dat er makkelijker uitziet dan het daadwerkelijk is. Ze heeft speciaal 6 weken een cursus in San Fransisco gedaan.

Paulien ziet het wel voor zich om van De verwarde cavia een theaterevent te maken:

Om 9 uur 's morgens beginnen. Een hele kantoordag meemaken en natuurlijk om 16 uur een Cup-a-soup.

Ze krijgt de vraag in welk boek ze graag zou willen leven?

Daar heeft ze direct een antwoord op: Oog van Tijgers van Tonke Dragt.

Het gaat over de toekomst waarin Mars en Venus gekoloniseerd zijn. En mensen kunnen elkaars gedachten lezen. Dat vindt ze fascinerend, want dat zou taal overbodig maken.

En daaruit voortvloeiend komt ze met de uitspraak:

"Alles wat wij zeggen is een foutieve vertaling van wat we denken."

Kiezen tussen theater en schrijven doet ze niet. Het ligt in elkaars verlengde en ze vindt het beide te leuk om te doen. Kiezen is onnodig.

En dan is het tijd om lekker te vegeteren met elkaar =

(vegetarische) hapjes en signeren.

Als je op de foto wilt is dat prima, ze heeft toch lippenstift op....

Op de High Tea wordt aangevallen alsof menigeen uitgehongerd is. Na afloop is er een waar slagveld over...

Tijdens het eten, signeren en foto's maken is er druk genetwerkt. Niet alleen door de cheffies. Ook Yfke en ik hebben het blog lopen promoten. 

En dan is het alweer tijd om richting huis te gaan.

Het was een leuke middag. Paulien Cornelisse was leuk, open, grappig.

Wat mij betreft zeker voor herhaling vatbaar.

Juul