Top 3 van 2024 Karin K.

 

Wat een heerlijk leesjaar was 2024. Tuurlijk, er waren enkele wat mindere boeken, maar het overgrote deel was geweldig en het zijn deze pareltjes die in mijn geheugen achterblijven:

 

1: De Donkere kant van Sally Diamond van Liz Nugent:

Hier kan ik kort en krachtig over zijn, ik ben fan. De donkere kant van Sally bleek inderdaad heel donker te zijn, denk je op de eerste pagina’s nog dat het hilarisch is... dat gevoel verdwijnt al gauw. En ondanks de duisternis schittert dit juweeltje. Iedereen lezen, zou ik zeggen en lees dan ook meteen haar 1e: In de schaduw.

 

2: Huizenruil van Stefan Ahnhem:

Dit is weer zo’n zeldzaam boek dat bijna alles in zich heeft. Onvoorspelbaar, duister, ook af en toe heel komisch en gewoon niet weg te leggen. Wat kan er allemaal mis gaan als je besluit in je vakantie je huis te ruilen met een ander stel, in de veronderstelling dat je een heerlijke tijd tegemoet gaat. Nou… er gaat dus veel mis, haha, ook deze gewoon lezen!

 

Een gedeelde 3^e plaats voor: De Valhallamoorden van Alexander Olbrechts.

Kneiterhard en donkerder dan donker. Niet voor tere zieltjes maar wie al een eeltlaagje heeft, gaat hier van smullen. Verschillende verhaallijnen lopen naast elkaar en pas aan het einde wordt het geheel duidelijk. Sommige passages waren (bijna) té erg… zeg maar gewoon goor, maar zoals auteurs vaak hun grenzen opzoeken… ik doe dat niet anders! Dit was mijn grens. Ach welnee,  er ver over heen. Haha, jullie begrijpen het al, Ik daag jullie uit... lezen!

 

Ook op de 3e plaats staat: Rapsodie in zwart van Terrence Lauerhohn.

Jaaa, de in 2024 herschreven versie van Blauwe Bonen en daarom mag ik het dit jaar nomineren! Ook deze is hard maar op een heel andere manier. Een handjevol kleurrijke personages die elkaar het leven zuur maken. Het plot zit geweldig in elkaar, maar daar kom je pas op het allerlaatste einde achter. Bovendien heeft het een flinke dosis cynische humor, en laat ik daar nou net van houden. Dus ja, dus gewoon ook lezen, deze.

 

Op naar 2025 en op naar weer zulke goede boeken. Ik ben er klaar voor! 

Duoklets over Rapsodie in zwart

 

 ´Wat er over mag zijn van mijn geweten zit diep in mijn duistere ziel weggeborgen. Op een plek waar ik het sprakeloos houd.’

Karin
Leuk hé, een herschreven Blauwe Bonen, maar nu onder de wat meer sprekende titel ‘Rapsodie in zwart’.

Ink
Een boek waar jij heel enthousiast over was hé, en ik mede daardoor ga lezen. Wij kunnen laaiend enthousiast zijn over hetzelfde boek, maar ook totaal tegenovergesteld.

Karin
Dat is waar! Het is een leuk plot: Een gewetenloze huurmoordenaar, die van zijn werk geniet. Hij stelt geen vragen, en laat nooit sporen na. Ja, tot nu dan... 

Ink
De huurmoordenaar zonder (of toch een beetje?) geweten. Hij maakt zijn baas boos en is zelf nu de opdracht van een huurmoordenaar. Als eventuele oplossing ontvoert hij de dochter van de baas. Of hij met die keuze zo blij blijft?

Karin
Haha, gedoemd om te mislukken. Ik moest meteen aan de film van de Gebroeders Coen en Tarantino denken. Als het eenmaal mis gaat, is het niet meer te houden.

Ink

Terrence maakt prachtige zinnen, en ik weet dat jij van dit soort schrijven lyrisch ben. Heel eerlijk gezegd? Het is niet direct mijn ding, ik hou meer van wat recht toe aan, maar snap zeker wat jij er mooi aan vindt. Ik ben te simpel haha.

Karin
Ja, ik geniet hier echt van. Maar het is ook behoorlijk hard en rauw. Net op het randje van, zeg maar. Ik wist natuurlijk al de afloop, dat maakt het anders… maar daardoor zeker niet minder leuk om te herlezen.

Ink
Op het randje van? Zeg gerust maar drie maal eroverheen en weer terug, maar hè hè, dat einde past dan wel weer beter bij mij. Is het einde hetzelfde gebleven als in de andere versie?

Maar hatseflats, wat jij al noemt Tarantino-achtig de humor en geweld. Heerlijke cynische humor, sterke rollen, oké ik geeft het toch 4 Kraaien.

Karin

Genoten van Rapsodie in zwart is, net als van Blauwe Bonen. Het einde is gelukkig onveranderd, dat kon ook niet beter.

Ik geef het wederom 4,5 Kraai. En gewoon lezen dit boek!

Schaduw van de Thrillerlezers- 10 jaar later

Het is oktober 2014 en ik ben een klein jaar lid van de Thrillerlezers op Facebook. Ik had de leden al eens gezien op de Avond van het Spannende boek eerder dat jaar, maar ik had ze niet gesproken. In oktober was het Thrillerfestival in Zoetermeer en nu hadden we afgesproken dat ik ze zeker zou begroeten. Zo gezegd zo gedaan. En dat resulteerde in een hele gezellige middag waarbij ik de groep als een, niet zo heel stille, schaduw volgde. Ik had het zo naar mijn zin gehad dat ik een verslag schreef over die middag als schaduw. En de blogster in mij was geboren.  En nu, na wat omzwervingen ben ik weer terug op het oude nest. En zal ik af en toe ook mijn mening spuien en duo’s doen. 

 Maar nu eerst mijn verslag van het Thrillerfestival. Ik twijfelde of ik wel zou gaan, maar toen Inkie zei dat ze kwam, was het voor mij ook duidelijk. Ik ben erbij! 

 Ik was vroeg bij het Stadstheater in Zoetermeer. Dus ben ik op een bankje in de zon gaan zitten. Zo zag ik al een aantal mensen komen. Zoals Mariska Noordeloos en Terence Lauerhohn. Net op het moment dat ik het koud begon te krijgen kwam een bekende aan en zijn we samen naar binnen gegaan. Ik had al een rondje over de boekenmarkt gedaan toen ik Inkie spotte bij de ingang. Na een stevig knuffel en kennis gemaakt te hebben met Wendy, Karin en Jantsje, moesten de dames naar de leesclub van het boek: Ik weet wat je hebt gedaan van Darby Kane. Maar eerst moesten toch eerst de nodige mensen begroet worden. En vooral Bert Bergs. Inkie en ik hebben iets met de man. De avonturen op de Boekenbeurs in Antwerpen zijn legendarisch. En het is altijd een feestje om die man te zien en te spreken.  

 Toen was het echt tijd om naar de ruimte van de leesclub te gaan. Ik had niet meegedaan, maar Inkie vond dat ik gewoon mee moest gaan. En ach, waarom niet? Dus ik ging als verstekeling mee naar boven. Daar bleek het helemaal geen probleem dat ik er bij kwam zitten. Na de eerste voorzichtige gesprekken met de teamleden van het blog en de nodige lachsalvo’s ( that’s me! ) en koppen koffie en thee, werd de leesclub afgetrapt door gespreksleider Wim Bax. Iedereen had het boek tot bladzijde 192 mogen lezen en de bedoeling was nu om te gaan speculeren hoe het verder zou gaan. Maar eerst was er een interview met de vertaalster van het boek, Wilma Paalman. En wat was dat leuk en interessant! Vertalers zijn bij een boek natuurlijk best belangrijk, maar je krijgt ze eigenlijk nooit te spreken. Ik vond het een cadeautje dat we deze kans kregen. Het speculeren vond ik interessant om te horen. En eigenlijk iedereen deed ook wel een duit in het zakje, en er waren ook echt verschillende theorieen. En niet iedereen was het eens, wat een

interessant gesprek opleverde. Ook voor mij, al had ik nog niks gelezen. Na de afsluiting kreeg iedereen een exemplaar van het boek zodat ze snel verder konden lezen. Ik kreeg ook een exemplaar en dat vond ik heel aardig, dus dank je wel uitgeverij Volt. 

 Eigenlijk was het daarna al heel snel tijd voor de uitreiking van de verschillende Max Vleermuizen. Onderweg naar de zaal raakte ik het team kwijt omdat ik echt even moest knuffelen met Anette ( Birdy’s boeken ) en haar man. Maar de dames hadden heel lief een stoel voor mij vrijgehouden. Over de uitreiking kan ik heel veel zeggen. En zeker niet alles positief. Want was het bij vlagen echt onbeschoft. Auteurs die de moeite nemen om via Zoom in te loggen. Vervolgens geen woord mogen zeggen, er alleen maar Nederlands gesproken wordt en zonder bedankt te worden gewoon weg worden geklikt. Echt mensen, dat kan niet! Zo ga je niet met mensen om. De muzikale intermezzo’s…Waarom muzikaal? Wat heeft dat met een boekenfeestje te maken? Leuk voor de kinderen die mochten optreden, maar het had echt 0 toegevoegde waarde. Ook werd er nog vergeten om die Vleermuizen daadwerkelijk uit te reiken. Maar dat kan te maken hebben met het feit dat er bijna geen, winnende, auteur aanwezig was. Was het allemaal negatief? Nee! In tegenstelling tot 10 jaar geleden viel de prijs dit keer niet uit elkaar… 

 Na dit “feest” was er nog gelegenheid om rond te lopen op de boekenmarkt, boeken te kopen en laten signeren en auteurs te spreken. Zo sprak ik uitgebreid met Björn van der Eynde over de Boekenbeurs en diens opvolger Boektopia. Met Floris Kleijne over zijn eerste boek Klaverblad en ik kocht zijn boek Kleinste Kwaad dat hij ook voor mij signeerde. Met Marelle Boersma over mijn favoriete boek van haar en de Crime Compagnie Club, waar ik met veel plezier lid van ben. Verrassend snel liep de ruimte leeg. En na een laatste groet, en dikke lach met Bert Bergs, gingen ook wij weg. Omdat het zo gezellig was zijn we nog even de

kroeg ingedoken, samen met Nina Verheij. Waar het onverminderd gezellig was en zelfs zo gezellig dat de foto’s ontbreken. Inkie, Wendy, Jantsje en Karin, dank jullie wel dat ik zo welkom was in de groep en ik kijk uit naar de samenwerking! Dat we maar veel boeken mogen villen!

Juul

Blauwe Bonen van Terrence Lauerhohn

 

Blauwe Bonen is het 2^e boek van Terrence Lauerhohn, nadat ik al eerder het geweldige Kluizenaar had gelezen. Kluizenaar smaakte naar meer. Zal dit boek mijn honger kunnen stillen?

 Het verhaal van Blauwe Bonen concentreert zich op het leven van de gewetenloze huurmoordenaar Frits, alias de Crooner. De Crooner is een begrip onder de créme de la créme van huurmoordenaars. Hij heeft echter een foutje gemaakt. Op de laatste plaats delict heeft hij een enkele haar achter gelaten en nu is het slechts een kwestie van tijd totdat ze bij hem zullen aankloppen. Daarna zullen ze ongetwijfeld verder op zoek gaan. Hierdoor komt hij nu zelf bovenaan de hitlijst te staan van zijn opdrachtgever, een al even gewetenloze gangsterbaas. Degene die nu de uitdaging aangaat om de Crooner voor altijd het zwijgen op te leggen is de beruchte huurmoordenaar de Prikker. De Crooner op zijn beurt is niet van plan lijdzaam af te wachten en zet meedogenloos de tegenaanval in. In Merel, de jonge beeldschone dochter van de gangsterbaas, ziet de Crooner een mooi onderpand om zo wat zaakjes uit te kunnen wisselen en het er levend van af te brengen, maar al heel erg snel blijkt dat het daarbij goed fout kan gaan.

 Terrence heeft ook met dit misdaad verhaal weer een geweldig Kat en Muis spel neergepend. Het verhaal wordt verteld in de ik-vorm en is geheel bezien vanuit de ogen en de beleving van de hoofdpersoon, de huurmoordenaar De Crooner. Een ijskoude killer, gewetenloos, wreed, eenzaam en daar zeer tevreden mee. Gevoelens zijn immers alleen maar ballast, ze staan je in de weg, vertroebelen je blik, en laten je twijfelen daar waar je beter daadkrachtig had kunnen optreden. Wat gaat er dan zo mis met de Crooner als hij de jonge Merel ontvoert en haar probeert uit te ruilen. Merel is lief, ontwapenend, mooi en heeft, zo blijkt, haar eigen flinke rugzak meegekregen. Gaande weg ontspint er zich een spel van aantrekken, afstoten, beledigen en tot razernij wekken tussen De Crooner en Merel. Voortdurend proberen ze elkaar af te troeven en elkaar te slim af te zijn. Elk met het eigen leven als waardevolle inzet.

 De manier van schrijven van Terrence is ook nu weer heel soepel, snel weg lezend en enorm beeldend. Prachtige zinnen met mooie vergelijkingen strelen het oog van de lezer. Bovendien is ook in dit verhaal een flinke dot cynische humor verwerkt en vooral de pittige dialogen tussen Merel en de Crooner, maar ook hun acties over en weer, zijn om te smullen. De Crooner en Merel zijn de belangrijkste hoofdpersonages en ze zijn dan ook flink uitgediept waardoor je hun akelige maar ook vertederende karaktertrekjes snel leert kennen en je bijna spijt krijgt dat je, richting het einde, afstevent naar een gewelddadige climax. Je bent bijna bang dat je afscheid zal moeten nemen van tenminste één van hen, en stiekem hoop je dat dat niet hoeft. Ook de bijrollen worden weer vertolkt door prachtige kleurrijke types die je verrassen en versteld doen staan.

 Iets waarvan ik in het begin een vermoeden had, blijkt aan het einde van het verhaal waarheid te worden. Vond ik dat jammer? Absoluut niet, ik geniet er des te meer van dat ik op een klein gebiedje gelijk heb gekregen en er tevens als bonus nog een paar extra twists bij krijg. Heerlijk!

 Een misdaad verhaal om van te smullen met geweldexplosies die soms heerlijk absurd en overdadig zijn a la Quentin Tarantino. Heeft dit mijn honger doen stillen? Slechts voor even ben ik bang… want ik wil best nog meer!

 Ik geeft Blauwe Bonen 4,5 Kraaien.

Karin K.

 

Interview met Terrence Lauerhohn

 Hallo Terrence, wat leuk dat we jou wat vragen mogen voorleggen naar aanleiding van je nieuwste thriller Kluizenaar.

 

Zou jij je allereerst willen voorstellen aan onze lezers en leden van Thrillerlezers?

Ik ben eigenlijk Peter Scheefhals (geboren in 1960), maar ik schrijf onder het pseudoniem Terrence Lauerhohn. In 2011 schreef ik mijn eerste (sciencefiction)roman Noptula (niet meer nieuw verkrijgbaar) . Sindsdien heb ik nog zeven boeken geschreven: De Negen Cirkels (ook niet meer nieuw verkrijgbaar) Wegversperring, Nirwana, Blauwe Bonen, Zielenmenners, De Kluwen en mijn nieuwste thriller, Kluizenaar. Ook verschenen er verschillende kortverhalen van mij in de USA en in een aantal Nederlandse verhalenbundels. Ik woon en schrijf in Rilland (Zeeland), aan de overkant van de Westerschelde, tegenover het fictieve dorp Straatendamme uit Kluizenaar.

 

Hoe ben je ertoe gekomen om op een toch iets latere leeftijd ineens boeken te gaan schrijven?

Dankzij een gril, die zomaar ineens in mij opkwam. Tot dan toe heb ik nooit aan het schrijven van boeken gedacht.

 Ik vond Kluizenaar een behoorlijk heftig boek. Hoe ontstond het idee voor het schrijven van specifiek dit boek en hoe ontstaat een boek bij jou in het algemeen?

Ik haal mijn inspiratie uit het nieuws, andere voorvallen, van de straat... overal vandaan, zeg maar. Het dorp Doel, wat model heeft gestaan voor Straatendamme in Kluizenaar, intrigeert mij al jaren. Ik kon me gewoon niet indenken dat er vlak bij mij een spookdorp bestond. Op een gegeven moment stelde ik me voor hoe het zou zijn om de enige bewoner van zo’n dorp te zijn. Daarmee werd het toen nog prille idee voor Kluizenaar geboren.

 

Wat is het geheim achter het fictieve dorpje Straatendamme?

Straatendamme is gebaseerd op het non-fictieve dorp Doel, gelegen tegen de Nederlandse grens in Zeeuws Vlaanderen. Ik kan daar zo op uitkijken als ik boven op de Westerscheldedijk bij Rilland, waar ik woon, sta.

 

Kende je de geschiedenis van het verlaten Vlaamse dorpje Doel al of hoe ben je daar anders achter gekomen? Doe jij je research meestal via internet of ga je liever zelf naar de locaties toe, die een rol spelen in je boek?
Ik kende de geschiedenis van Doel al een tijdje voordat ik Kluizenaar schreef. De meeste informatie voor mijn verhalen haal ik van het internet of ik kijk voornamelijk documentaires over de onderwerpen in mijn boeken.

 

Heel zijdelings wordt Covid even ter sprake gebracht in het verhaal van de Kluizenaar. Is Covid, en alles daar omheen, voor jou persoonlijk, van grote invloed geweest op je schrijven, research doen, uitbrengen en promoten van je boeken?

Het was de eerste pandemie die ik meemaakte (wat voor ons allemaal geldt) en hij liet een grote indruk achter op mij. Ik hoor ook bij de kwetsbare groep en ik voelde me tijdens de pandemie enigszins overgeleverd aan het verantwoordelijkheidsgevoel en de goodwill van mensen die veel minder risico liepen dan ik. Dat viel me vaak erg zwaar, omdat ik nogal eigenzinnig ben aangelegd en liever niet van iemand te veel afhankelijk ben. Maar ik heb veel geschreven in die tijd, en de nodige research gedaan, waardoor ik mijn aandacht vooral op die nieuwe manuscripten kon richten.

 

Voel jij je wel eens een kluizenaar?

Aangezien ik alleen woon, in een klein dorp, krijg ik zo af en toe wel eens het idee dat ik een soort van Kluizenaar ben. Maar ik heb buurmensen waar ik veel mee buurt, en ik heb vrienden, speel basgitaar in een bandje, en ik ben sociaal aangelegd. Dus dat gevoel een Kluizenaar te zijn komt zelden voor en blijft nooit lang.

 

Ik heb mij kostelijk vermaakt met de zwarte cynische humor van Bertrand in combinatie met het toch vrij bizarre verhaal. Mij deed het een beetje denken aan de films van de Gebr. Coen (o.a. Fargo). Houdt je zelf van zulk soort films en zou je Kluizenaar graag verfilmd zien? Wie zou jouw ultieme Bertje zijn in een speelfilm als je mocht kiezen?

Om met de Coen brs. vergeleken te worden... wat een enorm compliment! Zelf ben ik een superfan van deze twee filmmakers en als er een film van hen uitkomt, moet ik hem zien. Misschien heb ik me onbewust toch door deze twee broers laten inspireren bij Kluizenaar.
Mijn ultieme Bertje. Na lang nadenken koos ik Steve Buscemi.

 

Kluizenaar begint vrij rustig maar wordt allengs benauwender totdat je in een razende vaart naar de climax afstevent. Staat de opbouw van een verhaal al meteen vanaf het prille begin bij jou vast of krijgt het tijdens het schrijven steeds meer gestalte en wordt het alsmaar gruwelijker? En als een boek dan eindelijk af is moet je dan ook even bijkomen van je eigen avontuur?

Ik heb Kluizenaar expres een beetje laten tergen voordat ik de clou’s liet ontsnappen. Op een manier dat lezers steeds meer vermoeden dat er een verschrikkelijk iets op de loer ligt, wat zij wél weten, maar de personages niet. In dit verhaal heeft suspense dus een heel belangrijke rol. Hitchcock – master of suspense – zei al dat het veel spannender is als de kijker weet dat er een bom ligt die op een onverwacht moment kán afgaan, terwijl geen van de verhaalpersonages weet heeft van de bom, dan dat de bom werkelijk afgaat. Bij het ontploffen is er alleen de schrik, maar de spanning is daarna meteen grotendeels voorbij.

 

Hoe ontstonden de personages van Kluizenaar? Heb je er biografische en/of autobiografische elementen in verwerkt of misschien karaktertrekjes of situaties die zijn gebaseerd op bestaande mensen uit jouw omgeving?

De personages ontstonden spontaan en dankzij mijn levendige fantasie. Er zitten geen biografische of autobiografisch elementen in dit verhaal verwerkt. Dat doe ik sowieso heel zelden en in die gevallen slechts een heel klein beetje.  

 

Had jij vroeger als kind ook een bijzondere hobby? Zou je daar iets meer over kunnen/willen vertellen? En nu, heb je die hobby nog steeds of is daar iets anders voor in de plaats gekomen?

Ik speel al vanaf mijn achttiende jaar basgitaar (dat is op zich al een heel bijzonder instrument) in bandjes. Ik ben begonnen in punkbandjes en uitgegroeid naar Grunge. Nu speel ik nog in een coverband die van oud materiaal (begin zestiger jaren) naar nieuw materiaal van hedendaagse bands speelt. We heten niet voor niets The Timeflies.

 

Welk kunstvoorwerp zou je zelf graag willen bezitten als geld geen rol speelt?

Daar kan ik kort over zijn. Een standbeeld van Giger, de ontwerper van de alien in Alien.

 

Als ik het goed heb begrepen heb je een overstap gemaakt naar een iets ander soort genre dan wat je tot nog toe meestal schreef (ik denk met uitzondering van Blauwe Bonen), kan je daar iets meer over vertellen?

Ik ontdekte tijdens het schrijven van Wegversperring en Nirwana al dat ik het schrijven van thrillers eigenlijk leuker vind dan het schrijven van fantasy en pure sciencefictionverhalen. Mijn misdaadthriller Blauwe Bonen benadrukte deze voorkeur nog eens. Kluizenaar heeft mij de ogen werkelijk geopend. Nu heb ik nog twee voltooide en genrezuivere thrillermanuscripten klaarliggen.

 

Zou je ooit een uitstapje willen maken naar een totaal andere genre, of zijn er juist genres of onderwerpen waarover je absoluut niet zou willen schrijven?

Ik zie mezelf geen feel-good of romantische verhalen schrijven, (auto)biografische verhalen of non-fiction evenmin. Young Adult hoef je evenmin van mij te verwachten. Ieder zijn smaak, en alle respect voor schrijvers en lezers van die genres, maar het zijn gewoonweg echt niet de mijne.

Daarentegen ga ik geen onderwerp uit de weg, als ik er een goed verhaal omheen kan verzinnen.

 

Welke auteurs bewonder je zelf en welk boek zou bij niemand in zijn boekenkast mogen ontbreken?

Ik ben zo’n beetje opgegroeid met Mary Shelley’s Frankenstein en de verhalen van E. A. Poe, Clark Ashton Smith en H.P. Lovecraft. Ik lees ze nu nog steeds graag, maar ook Stephen King en veel thrillers van Nederlandse en Vlaamse collega’s staan in mijn boekenkast.

 

En tot slot. Welke vraag zijn we nog vergeten aan jou te stellen? Eentje waarvan wij absoluut het antwoord zouden moeten weten? En welke vraag ben je blij dat we hem niet stelden… en mogen we daar dan toch het antwoord op weten?
Ik vind dat de bovenstaande vragen de lading over wie ik ben en waarom ik graag schrijf wel goed dekken, en nee... geen enkele vraag hoef je voor je te houden. Als er toevallig eentje bij mocht zitten die ik niet graag beantwoord of niet kan beantwoorden, blijft het papier onder die vraag gewoon leeg. Ik kan op dit moment niet bedenken welke vragen dat zijn.

 

Terrence, heel erg bedankt voor je tijd en voor alle antwoorden op onze vragen. Héél veel succes met Kluizenaar en met je volgende boek.

Groeten, Karin Knol/namens Thrillerlezers!

 

Nieuwsgierig geworden? Kijk ook eens op de website: www.lauerhohn.nl

Kort geding met Kluizenaar van Terrence Lauerhohn, deel 2

 

Hoe sterk is het geweten? Twee mensen in een verder verlaten dorp. Hij verbergt een beest in hem, zij hoort stemmen die haar bevelen. Allebei verafschuwen ze geweld. Allebei zijn ze echter bereid grenzen te overschrijden om zichzelf te kunnen zijn en te blijven. Hun paden kruisen elkaar op het tijdstip dat hij zijn innerlijke beest niet langer beteugelt. Een hevige, soms hallucinante jacht op elkaar is het gevolg.

1 boek

4 lezers

4 meningen

 Fany:

Claustrofobische mindfuck van de bovenste plank!

Na de veelbelovende proloog over de lugubere kunstenaar Bertje katapulteert de schrijver ons vooruit tot Bertje Bertrand is. Straatendamme is het desolate en obscure dorp waar duistere dingen straffeloos gebeuren. Door flashbacks en uitstapjes naar het verleden van Bertrand de bakker ontdek ik laag per laag hoe deze bizarre maar geniale thriller in elkaar zit. De auteur lijkt een cadeautje uit te pakken maar wanneer hij het papier stukje bij beetje los maakt wordt pas echt duidelijk dat dit geen geschenk bevat maar een nachtmerrie.

Kluizenaar is een hallucinante vertelling waarbij ik me stilaan afvraag of de krankzinnige uitspattingen het resultaat van de boosaardige woonplaats zijn of toch de uitingen van een monster. De gemeente wil immers dat hun laatste inwoner dit spookdorp verlaat en geeft aan dat deze locatie Bertrand zijn gezondheid bedreigt. Eigenlijk willen ze het industriegebied verder uitbreiden en is het maar de vraag of het hier echt zo ongezond leven is of zoals hij gelooft dat ze hem wat wijsmaken. Wanneer er een indringer verschijnt in het paradijsje van Bertrand begint er een geheimzinnig spel waarbij ik me afvraag hoe de weerzinwekkende spin haar web geweven heeft. Welke rol speelt het geheimzinnige meisje Marie-Jeanette dat moorddadige stemmen hoort nadat ze hier ontwaakt is? Wat beweegt Bertrand de bakker die doordraait? Waarom krijgt Marie-Jeanette de opdracht om deze te vermoorden? Zijn deze figuren slachtoffers of is de waarheid nog veel erger dan eerst gedacht? Twee mensen die eigenlijk geweld haten worden immers tot het onvoorstelbaregedreven.

 De schrijver verwerkt naast industrialisering nog andere controversiële onderwerpen zoals bijvoorbeeld onmenselijk lijden, eenzaamheid en mentale stoornissen in dit eigenzinnige en bij vlagen huiverachtige avontuur. Horrorachtige scènes, beeldende taal, magnifieke vergelijkingen en zwarte humor zijn de elementen die Terrence Lauerhohn gebruikt om zijn werkelijkheid of is het slechts een illusie op papier te zetten. Afschuwelijkecreaturen vervolmaken deze afdaling in de diepe krochten van deze symbolische hel.

Ondanks de afgrijselijke acties van sommige buitenissige spelers in dit opzwepende schouwspel met een meesterlijke plot heeft deze artiest mij doen meeleven met deze verdorven karakters of zijn het toch gebroken zielen? Kluizenaar is eigenlijk een gevangenis van gedachten in een zoektocht naar rust in een grimmig oord waaruit onmogelijk te ontsnappen is.

5 vette kraaien.

 

Tamara:

“De wangen in het zilverglas hingen als slappe washandjes, waardoor zijn mondhoeken wel moesten meedoen.”

 

Het boek “de kluizenaar” is niet een standaard boek, gelukkig. Het begint bij Bertrand. Bertrand is hier nog een klein jongetje die een aparte fascinatie heeft voor beeldjes maken. En dan bedoel ik niet met klei.
Je maakt dan een tijdsprong naar Bertrand als volwassene. Hij woon helemaal alleen in een spookdorpje, waar de gemeente zijn uiterste best doet om hem daar weg te krijgen. Maar Bertrand verzet zich met hand en tand.
Zijn leventje is prima zo, hij kans ongestoord werken aan zijn beeldjes en hij heeft geen klagen.
Tot Marie-Jeanette in beeld verschijnt. Zij gooit zijn rustig leventje compleet overhoop .

Wat het boek zo gruwelijk goed maakt, is de manier van schrijven. Op het moment dat je de eerste zinnen leest, zit je muurvast in het boek. Lauerhohn gooit er af en toe een heerlijk bloederig, gruwelijk stukje door en het verhaal is compleet. Het klopt.

Bij het uitlezen had ik echt een “WTF”moment. Wat gebeurde hier?! Het einde was totaal onverwachts maar maakte het ook wel meteen duidelijk. Zijn taalgebruik is fijn en sommige zinnen weten je tot een glimlach te ontlokken.
Lauerhohn weet hoe hij een boek moet schrijven, hij weet hoe hij personages tot leven kan wekken en hij weet zijn lezers vast te houden.
Een boek wat voor mij een dikke 5 kraaien scoort!

 “ De bibbers speelden ruw met haar kuiten”

 

 

Karin:

Kluizenaar start met een intrigerende proloog waarna het jaren later verder gaat met een Bertrand die al op flinke leeftijd is, en een getroebleerde jonge vrouw die Straatendamme betreedt. Als lezer kijk je mee door haar ogen en zie je haar hallucinerende tafrelen. Is het waan of werkelijkheid?

Het begin van het boek heeft even zijn tijd nodig maar eenmaal gewend aan het ‘bizarre’ kan je het daarna niet meer wegleggen. Gruwelijke scénes worden afgewisseld met een flinke dosis heerlijk cynische humor. Samen met het bij tijd en wijle grotesk aandoende geweld deed het mij denken aan de films van de Gebroeders Coen. Geweldig!

Terrence heeft verder een erg prettige manier van schrijven. Mooie zinnen met beeldende vergelijkingen laten de vreselijkste beelden echt tot leven komen. Wat was ik blij dat ik ze niet kon ruiken. Het einde is een ware climax. Alle stukjes vallen op zijn plek. Daarna moest ik echt even bijkomen. Bertje zat onder mijn huid en in mijn hoofd en ik hoop maar dat ik geen stemmen ga horen. Het meest grappige was nog wel dat ik in het begin echt een soort van ‘ach gossie’ gevoel had voor hem. Haha. Lezen op eigen risico!

Ik geef Kluizenaar 5 vette Kraaien.

 

Wilma:

Wat kan ik in het kort vertellen over ‘Kluizenaar’.

Het boek brengt me zo buiten mijn comfortzone door de gruwelijkheden en bovennatuurlijke zaken dat ik vaak dacht waarom ben ik dit boek aan het lezen maar ben blij dat ik niet afgehaakt ben want het einde maakt dit boek briljant.

Durf door te lezen over Bertrand met zijn bizarre hobby en zijn wanen en Marie-Jeanette en haar hallucinaties en kom er achter hoe groot de gelijkenissen zijn dan zal je verrast worden.

4 Kraaien!

Kort geding met Kluizenaar van Terrence Lauerhohn

 

Maar liefst 8 deelnemers bogen zich over en doken in De kluizenaar van Terrence Lauerhohn. Vandaag deel 1 met Yoo, Anita, Hilona en Jantsje

 

Anita:

Donkere ziel

De ingenieus uitgewerkte plot in ‘Kluizenaar’ telt slechts twee hoofdpersonages, Bertrand Adriaanse en Marie-Jeanette. ‘Kluizenaar’ lezen is heftig en beneemt de adem. Geen leesvoer voor tere maagjes. Zinsbegoocheling op zinsbegoocheling, hallucinaties, paranoia en visioenen maken van het lezen van ‘Kluizenaar’ een bewogen leesoefening terwijl de spanning gestaag stijgt.

Terrence Lauerhohn toont zich een visuele schrijver met een levendige vertelstijl.

Suggestieve taal - geuren en kleuren uit Straatendamme riskeren zelfs de lezer misselijk te maken -; treffend gekozen metaforen; krachtige, bijtende, barse en grove taal waar het Bertrand betreft; twijfelend, bevelend en dreigend al naargelang de stem die spreekt via Marie-Jeanette zijn zoveel voorbeelden van Terrence’s uitgebreide talenpalet.

Lauerhohn gaat met griezelig gemak mee op tocht in de krochten van de ziel van zijn personages en legt de donkerste en meest verboden plekjes bloot door laagje na laagje af te pellen.

‘Kluizenaar’ is een fantastisch goed geschreven plot waarin uiteindelijk alles klopt.

5 kraaien!

 

Hilona:

Recensie:
Met Kluizenaar heeft Terrence Lauerhohn weer een geweldige psychologische thriller geschreven. De beeldende schrijfstijl inclusief de gruwelijkheden, doordrenkt met een heerlijke dosis humor maken dat ik geweldig heb genoten van dit boek. Het verhaal ontvouwt zich langzaam en maakt nieuwsgierig. Er bouwt zich een aparte spanning op en tijdens het lezen komen er bij mij verschillende emoties naar boven. Ik heb te doen met beide personages. De eenzaamheid die tussen de regels door zo goed
voelbaar is. Het verhaal kruipt onder je huid en zet je tot denken. Aan het eind valt alles op zijn plek en kan ik alleen maar een hele diepe buiging maken hoe Terrence dit verhaal heeft opgebouwd.
Kluizenaar van Terrence Lauerhohn krijgt van mij 4 dikke kraaien.

 

Jantsje:

Meteen bij de proloog van een jonge Bertrand greep het boek me. Ik hou van humor en duister in een boek en daaraan heeft dit boek geen gebrek.

Ik vind het knap dat je over twee mensen een boek kunt schrijven wat spannend blijft, niet langdradig is en niet in herhalingen valt.

Bertrand intrigeerde mij en ik vroeg me steeds af hoe ver hij zou gaan. Marie-Jeanette was echt een raadsel voor mij. Want wat heeft ze met Bertrand te maken, waarom moet ze hem vermoorden?

Bladzijde na bladzijde kwam de ontrafeling en het plot was anders dan ik had gedacht.

Terrence Lauerhohn heeft een beeldende manier van schrijven. Regelmatig las ik een stukje opnieuw, niet omdat ik het niet kon volgen maar om het nog eens te beleven en vaak een reactie had van wtf hè, lees ik dat goed. Bertrand en Marie-Jeanette kruipen in je huid, je gaat ermee naar bed en staat er mee op. Het was mijn eerste boek van deze auteur en zal zeker niet de laatste zijn. Het zal daarom wel geen verrassing zijn dat ik het boek 5 kraaien geef.

 

Yoo:

Ik kende Terrence zijn boeken niet dus ik wist niet wat ik ervan kon verwachten. Ik keek naar de cover
van het boek en het leek me over een spookdorp te gaan. Maar toen ik het eerste blad omsloeg en ik las de volgende titel 'de mens is zowel het wreedste als het barmhartigste dier ter wereld' wist ik dat het wel over meer dan een spookdorpje ging gaan. Ik merkte snel op dat het lange hoofdstukken waren, dus vond ik het handig om er pen en papier bij te nemen om zo de belangrijke dingen op te schrijven, dit omdat ik het niet gewend ben om lange hoofdstukken te lezen. Ik merkte dat het aangenamer lezen was zo en ga dat ook in de toekomst meer toepassen. Het boek heeft me doen schrikken. Ik wist niet dat er zo een gruwel in schuil hield. De uitspraak ‘don’t judge a book by its cover’ was hier wel op zijn plaats. Ik legde dan ook het boek bij bepaalde scenes even aan de kant. Even alles laten bezinken en dan lekker weer doorlezen, want het boek laat je niet los Je moet en zal te weten komen hoe alles ineen zit. Dit boek is dan ook zo goed geschreven. Zo een levendige omschrijvingen en je zag echt alles voor je. Het verhaal klopte ook van naaldje tot draadje. Al de puzzelstukjes vielen zo mooi in elkaar. Dit boek is niet het genre dat ik normaal lees, maar het smaakt zeker naar meer. Voor een nog onbekende auteur heeft Terrence knap werk geleverd en zijn boeken zullen nu op mijn tbr stapel komen te liggen want ik heb zo genoten van dit boek! Meer van dit!

Een dikke 5!

 

Kluizenaar van Terrence Lauerhohn

 

Kluizenaar verteld het verhaal van de eenzame Bertrand, de enige inwoner van het fictieve dorpje Straatendamme, die op enig moment bezoek krijgt van een jonge vrouw. Hij heeft een bizarre hobby, en zij hoort stemmen in haar hoofd. In wezen zijn ze allebei niet gewelddadig, maar ze zijn wel allebei bereid tot het uiterste te gaan om dat wat hun lief is te verdedigen. Wat volgt is een waanzinnige en dodelijke jacht.

 

Terrence Lauerhohn is een Nederlandse auteur die al aardig wat thrillers op zijn naam heeft staan. Toch is dit voor mij pas het eerste boek dat ik van hem lees.

 

Als ik begin te lezen in Kluizenaar is het meteen de korte proloog die mij intrigeert. De jonge Bertrand heeft een nauwe band met zijn moeder. Zij laat oogluikend toe dat haar Bertje een bijzondere hobby heeft. Een hobby waarvan zijn vader niets wil weten. Wat is er nu zo vreselijk aan Bertje zijn hobby dat de vader koste wat het kost die in de kiem wil smoren? Verborgen wil houden?

Na de proloog gaat het verhaal pas na vele jaren verder. Bertrand is inmiddels een man van respectabele leeftijd, zijn ouders leven niet meer en bovendien is hij als enige inwoner nog over van zijn geboortedorpje. De jonge vrouw, de zij-persoon die pas later een naam zal krijgen, doet haar intrede in het verhaal. Ze lijdt aan waanbeelden en geheugenverlies en hoort meerdere stemmen in haar hoofd. De nachtmerrie achtige waanbeelden die door Terrence worden geschetst beleef je zelf mee, al kijkend door de ogen van de vrouw. Ze zijn beeldend en gruwelijk en doen mij denken aan bizarre hallucinaties. Is het waan of is het werkelijkheid?

Geregeld wordt er in het verhaal gesprongen in tijd en vernemen we via die kleine flashbacks iets uit het verleden van Bertrand en zijn moeder. Een moeder die een enorm belangrijke rol vertolkte in het leven van haar zoon en die al op jonge leeftijd kwam te overlijden. En ook over de vrouw, die op haar beurt wanhopige pogingen doet om haar geheugen naar boven te krijgen. Haar worstelingen met zichzelf komen echt en beangstigend over. Hoe meer je op deze manier te weten komt, hoe duisterder het verhaal wordt.

Het begin van het verhaal heeft even zijn tijd nodig maar zodra de twee hoofdpersonages gestalte hebben gekregen, en je als lezer een beetje gewend bent aan het ‘bizarre’ dat af en toe zijn intrede doet, kan je het niet meer wegleggen. Gruwelijke scénes worden afgewisseld met een zwart soort cynische humor die je als lezer alleen maar doet lachen en het bij tijd en wijle grotesk aandoende geweld deed mij denken aan de films van de Gebroeders Coen. Je moet er van houden, maar ik vind het geweldig!

Terrence heeft een heel prettige en erg beeldende manier van schrijven, waarbij ik blij was dat ik de scénes nog net niet kon ruiken. Mooie zinnen met beeldende vergelijkingen laten de gruwel tot leven komen en worden afgewisseld met die al eerder genoemde zwarte, soms bizarre soort humor. Verder zijn er slechts een handjevol personages waarvan Bertrand en de zij-persoon de schitterende alsmede zwaar gestoorde middelpunten zijn en dat alles te midden van een piepklein verlaten dorpje aan de Schelde. Denk niet dat het hierdoor wat weinig ‘body’ heeft, in tegendeel. Wat volgt is een duister Kat en Muis spel en hoe verder je in het verhaal zit hoe sneller de situaties escaleren. Het meest grappige is nog wel dat ik in het begin echt een soort van ‘ach gossie’ gevoel had voor Bertrand. Heb ik dat gevoel tot het bittere einde weten te behouden? Haha!

Het einde is een ware climax. Alle stukjes vallen op zijn plek. En ik? Ik moet eerst echt even bijkomen. Bertje zit onder mijn huid, erger nog hij zit in mijn hoofd. Even nog niet aan eten denken nu. Als ik vannacht maar geen stemmen ga horen…

 

Ik geeft Kluizenaar 5 vette Kraaien.

Karin K.

 

Win van de boeken van Terrence Lauerhohn! Gesigneerd!

 Terrence signeert voor de winnaar 1 van zijn boeken die je zelf mag uitkiezen. Echter 1 opmerking: zijn nieuwe boek Kluizenaar is uitgesteld, dus deze doet niet mee.

Waarom is De kluizenaar uitgesteld? Stuur het antwoord naar Thrillerlezersblog @gmail.com ovv Terrence Lauerhohn.

Even de winactie op jouw tijdlijn delen!

De Kluwen van Terrence Lauerhohn

 

De cover

De cover ziet er angstaanjagend uit. Een vervallen kamer met prominent in het midden een soort hologram van een groot doodshoofd. De titel omgeven door bloedstollend rood. Een cover die zeker de aandacht trekt en mij nieuwsgierig maakt naar de inhoud.

De flaptekst
De Kluwen: Vijf vrienden. Hun vriendschap is hecht. Voor hun televisieprogramma onderzoeken ze paranormale verschijnselen. Zij weten dat geesten bestaan en zijn er niet bang van.

Tot ze zich in het huis van een occultist en seriemoordenaar laten opsluiten. Vanaf dat moment loopt de hele mensheid groot gevaar. Zij kunnen de wereld echter alleen van de ondergang redden door zelf in leven te blijven. De sterkte van hun vriendschap, hun moed, en hun beslissingen zullen uiteindelijk de doorslag geven.

‘De Kluwen’ is een verhaal dat de grens tussen eng en gruwelijk angstvallig vaak overschrijdt. Voor lezers met stalen zenuwen. 

Het verhaal
Het verhaal begint met Elisabeth Demore. Elisabeth is een medium dat net haar handtekening heeft gezet onder het huurcontract van haar nieuwe tijdelijke woning. Een woning, waar nooit gezinnen hadden gewoond. Enkel vrijgezellen met duistere doelen voor ogen en dat huiveringwekkende naamloze waar zij mee samenwoonden. Elisabeth:  klaar voor de ontmoeting met hetzelfde, niet om het te aanbidden, maar om het en zijn bovennatuurlijke aanbidders tegen te houden en uit hun occulte hok te lokken, voordat het te laat is. Ze hield het zeven nachten vol, het was te sterk voor haar of toch niet…..?

Het verhaal gaat verder met de introductie van de vijf vrienden Karl, Marten, Rick, Ton en Paul. Zij hebben samen een televisieprogramma waarin ze onderzoek doen naar paranormale zaken en staan op het punt een nieuw huis te onderzoeken. Het huis van een occultist en seriemoordenaar. Karl, het medium voelt voordat ze de woning binnen gaan al dat de energie heftig is. De macht van de entiteiten is groot. Hij houdt dit echter voor zich. Met slechts 1 filmcamera met lamp bedient door Marten en alleen de telefoon van Karl voor noodgevallen laten ze zich één nacht in het huis opsluiten. Alleen Paul blijft voor geluidsmontage buiten. Wanneer het de volgende ochtend licht wordt mogen ze pas weer het huis verlaten. Direct nadat ze het huis zijn binnengetreden gaan de mannen op onderzoek uit. Al snel krijgen ze contact met één van de entiteiten. Het lijkt een vrouw te zijn die hen waarschuwt dat hèt komt, dat hèt gevaarlijk is en vervolgens de namen Ton en Marten.

Wat volgt is een beklemmend verhaal waarin de vier mannen niet alleen vechten om het huis levend te verlaten, maar ook de mensheid proberen te redden. Zij worden daarbij uit onverwachte hoek geholpen. Thema’s als vertrouwen, verraad, vriendschap, angst en moed passeren de revue. De schrijfstijl is vlot, het verhaal is spannend en de angst is voelbaar. Wat opvalt, is het mooie taalgebruik van Terrence, iets waar ik persoonlijk erg van kan genieten. Daarnaast is het verhaal ook heel beeldend geschreven wat maakt dat dit boek niet geschikt is voor de “tere ziel” en een stevige maag wel wenselijk is.

Eindoordeel
Ik heb ‘De Kluwen’ van Terrence Lauerhohn met veel plezier gelezen. Het is een genre dat niet door iedereen gewaardeerd zal worden denk ik, maar houd je van paranormale thrillers en deins je niet terug voor beeldend geschreven gruwelijkheden, dan kan ik dit boek van harte aanbevelen.
Ik geef het boek ‘De Kluwen’ van Terrence Lauerhohn 3,5 kraaien.

Hilona

Vijf keer Blauwe bonen van terrence Lauerhohn in de actie

Vandaag gaat de winactie van start met het boek van Terrence Lauerhohn Blauwe bonen. Een boek wat bij ons in de leesclub zat en waar sommigen enigszins sceptisch begonnen. Waarom? Het boek kreeg overal zulke lovende kritieken en dan hebben de mensen bij Thrillerlezers iets van Kom maar op dan!
En wat gebeurde er? Ze waren loven!

Laat ik eerst even vertellen wat de achterflap zegt:

Aan mijn ontreddering
Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben... Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een
hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam.
(De Crooner)

Daer gy in "t geraes en gedonder van "t geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen.
(Desiderius Erasmus)


Vandaag staat ook het boekvonnis over dit boek online; een verslag waar alle deelnemers vertellen wat ze van het boek vonden. Wij willen weten hoeveel kraaien het boek kreeg van de deelnemers?
Maar ook Terrence heeft een vraag: wat is een crooner eigenlijk?

Stuur jouw twee antwoorden naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Blauwe bonen.
Het gaat om 5 epubs die verloot worden!

We gaan richting de 7000 leden, maar wordt jij ook nog even lid als je dat nog niet bent. Dan zie je alle recensies, winacties en interviews sneller voorbij komen. Plus het is en een gezellige club en met mensen die mogen zeggen wat ze willen over boeken. Of ze het nu goed of slecht vonden.
Via onderstaande link kan je je lid maken.

Thrillerlezers op facebook

Boekvonnis met Blauwe bonen van Terrence Lauerhohn

Dit keer zat Blauwe bonen van Terrence Lauerhohn in onze leesclub. Op zijn website staat een prachtige tekst die ik hier plaats:

De pen is zijn penseel, zijn streken bestaan uit woorden. Fantasie is zijn pallet. Hij kleurt met onzichtbare tinten en vormt beelden uit niets, en geuren, smaken. Hij laat onhoorbare geluiden horen, maakt zinnen voelbaar hoewel uw vingers slechts het canvas ombladeren. Uw geest vult hij met illusies, hij toont uitzichten op andere werelden, werkelijkheden, what iffs. Hij verbreedt zijn horizon om die van u met emoties te verrijken.

Schrijven is scheppen, zijn lust en leven, die hij zielsgraag met u deelt.

Zijn naam is Terrence Lauerhohn, hij is een verzinner van verbeelding.

Wat staat er op de achterflap?
Aan mijn ontreddering
Men zegt over mij dat ik een monster onder mensen ben... Genade, het woord ken ik, de betekenis eveneens, en verschillende synoniemen. Daar houdt het op, voor mij is het verder een onbelangrijk woord. Ik ben doof voor de schreeuwers in mij. Zoek in mij, maar ik beloof u een
hopeloze speurtocht naar menselijkheid. Weeg mij en mijn loden hart zal u verpletteren. Verander mij, het zal uw laatste daad zijn. Ik heb mijn leven lief zoals het is, donker en eenzaam.
(De Crooner)

Daer gy in "t geraes en gedonder van "t geschut moet staen, dat u de blauwe bonen om de ooren vliegen.
(Desiderius Erasmus)


De deelnemers
Tamara Gruben
Hilona Schaft
Fany van Hemelen
Wilma Hartman
Jaimy Smeets
Begeleider: Jacqueline

Wat verwacht men eigenlijk?
Fany verwacht een lekker anders dan anders boek met een duistere thrillertint .
Wilma: Het schijnt een veelzijdig schrijver te zijn thriller fantasy horror. Ben heel benieuwd hoe dit uitwerkt
Hilona las nog geen boek van deze schrijver. Ze hoopt op veel spanning maar vooral een rauw donker gruwelrandje.
Tamara: Voornamelijk de interesse of het boek de 5 sterren waard is 🙈 maar ook daar hij gruwelijk wordt beschreven en "dat je alleen maar hekel kan hebben aan de hoofdrolspeler" deed mij over de streep trekken
Jaimy: Ik ben ook heel erg benieuwd omdat hij echt veel sterren kreeg! Dus ik verwacht wel een goed boek. Ik ga er verder zo blanco mogelijk in.

De verwachtingen waren best hoog, vooral omdat het boek overal opdook met wel hele hoge cijfers. Behalve ik zelf worden ook anderen dan wat sceptisch. Dus we waren eigenlijk allemaal benieuwd.


Tussendoor werden er ook een aantal vragen aan de auteur gesteld, waarvan wij er twee leuke uitlichten:
Fany vraagt waarvan Terrence nog droomt
Terrence:
Ik droom nog van een echte bestseller, Fany. Maar ik weet dat dromen daarbij niet helpt, alleen heel goed zien te schrijven, en natuurlijk een goede marketing (waar ik helaas allesbehalve goed in ben).


Stel dat je voor 1 keer huurmoordenaar mag zijn. Wie ga je omleggen en waarom?
Terrence: Oh, dat is een heel moeilijke vraag voor mij om te beantwoorden, omdat ik toch wel het tegenovergestelde ben van mijn Crooner. Maar, gezien de rotzooi die mijn hypothetische slachtoffer ervan maakt in zijn mooie U.S.A. zou die moord behoorlijk vredelievend zijn. Toch hoop ik dat niemand het in zijn hoofd haalt, want ik gun zelfs die mafkees geen gewelddadige dood.

Fany:
wat ben jij zelfs in je fantasie braaf😂. Geweldig om te lezen en grappig ik had dit slachtoffer verwacht😉
Terrence:
Ik red zelfs insecten die in mijn opvouwzwembad terechtkomen, als ik op tijd ben, Fany ... spreekwoordelijk: ik kan nog geen vlieg doodslaan (hoewel muggen en teken beter wél kunnen uitkijken en niet al te vervelend moeten worden). 🙂. Maar als het niet om levens of kwetsen gaat ben ik wel eens een heel stuk minder braaf.

Als men halverwege Blauwe bonen is wat is dan hun mening?
Wilma
Ik ben bijna halverwege en ik vermaak me prima met het boek. In het begin dacht ik als het alleen maar om de huurmoorden gaat dan weet ik niet of ik dat leuk vind, maar... Tussendoor ook nog mooie zinnen zo hier en daar en leuke woorden zoals apenbaard.

Tamara
Ik heb momenteel een haat-liefde verhouding met het boek 🤣. Ik moest heel erg wennen aan de manier van schrijven, maar dat ging vrij vlot en lees nu vloeiend door het boek. Ik ben eigenlijk wel benieuwd naar het einde!

Fany
Ik ben nog steeds aan het bedenken of ik de Crooner haat of medeliijden heb met hem.

Jaimy
Ik lees lekker vlot en ben wel benieuwd waar het allemaal naartoe gaat. De crooner, tja, wat vind ik ervan. Hij is een man apart, op zijn zachts gezegd. Ik kan niet echt een hekel aan hem hebben en op de momenten dat ik denk, hij wordt wat zachter barst hij weer los.

Hilona
Ondertussen voorbij de helft en ik geniet. Het verhaal leest lekker vlot weg met mooie zinnen en prachtig taalgebruik. De crooner, wat een man. Een karakter waar ik dan weer een soort van haat-liefde verhouding mee heb.

Bij het item mooie zinnen, volgden zoveel tekst dat we een keuze hebben gemaakt:

Wat er over mag zijn van mijn geweten zit diep in mijn duistere ziel weggeborgen. Op een plek waar ik het sprakeloos houd. Een schil, harder dan diamant, omhult het.'

Wanneer ik besef dat voor mij uit kijken toch echt een heel stuk verstandiger blijft, zie ik in mijn fantasie plotseling een horde onderwijzeressen met krijtjes in hun handen voor me staan die over een gefantaseerd schoolbord krassen.

Men slaat het boek dicht
De bevinding van Wilma kan wel door elke lezer gedeeld worden.
"Hij is uit, jammer. Het is een bijzonder uniek boek, qua schrijfstijl (dat stukje beschouwende erbij) en qua plot. Meestal gaat een boek over een dader en de politie(agente) op jacht naar de dader. Dat is hier compleet anders. Het einde is verrassend. Hier is een veelzijdig schrijver aan het werk geweest, maar zo was hij ook geïntroduceerd, niet in een hokje te plaatsen en dat is ook zo bij dit boek."

Alle deelnemers zijn duidelijk op het verkeerde been gezet en hadden het einde niet zien aankomen.

Dan maakt men de recensies en die zijn alom lovend. Hier volgen enkele quotes uit de recensies:

Tamara
“Kom maar op Lauerhohn, bewijs je maar!” was mijn gedachte!

En eerlijk... Het lof is hem zeker verdient! Het verhaal is origineel bedacht, het loopt lekker en voor je het weet ga je het uitlezen uitstellen, want je wilt nog helemaal niet klaar zijn met Crooner, de prikker en Stolten!

Tijdens het verhaal laat Lauerhohn overal kleine ( soms grote) kruimeltjes achter. Je leest er heel snel overheen en soms zie je de kruimeltjes niet eens!
Ik vind het een grote pluim dat je als auteur overal kruimeltjes achterlaat die een lezer niet zo 1 2 3 vind maar op het einde denkt” hè verrek! Dat had ik in het begin gelezen.” Ik kan dus echt aanraden na het uitlezen, een dagje stil te houden en dan weer opnieuw lezen met de kennis die je dan hebt. Ik denk dat het verhaal dan heel anders gaat worden!

Wilma
Het boek vertelt het verhaal in chronologische volgorde met af en toe een flasback op een of andere manier naar vroeger en misschien zelfs wel naar de toekomst. Wat ook bijzonder is dat als je midden in een spannde actiescene zit er een stapje wordt terug gedaan om de situatie te beschouwen, haast filosofisch. Je zou denken dat het storend is maar het is juist heel erg mooi.
Kortom een compleet uniek boek zowel qua onderwerp als stijl en ik kan dit boek zeker aanraden, het brengt je heerlijke spanning, enige verwarring in je emoties en een verrassend einde.


Fany
Blauwe bonen is een tour de force. De auteur bedacht een verhaal dat niet stilletjes je hoofd binnensluipt, maar bam.. je mind vermorzelt . Je wordt één met de gedachten en gevoelens van deze verwrongen persoonlijkheid. Deze grimmige thriller laat je rondreizen in de geest van een gewetenloos man, maar doet dit op zo een manier dat je naast afkeer ook medelijden krijgt met de "arme" huurmoordenaar.

Terrence Lauerhohn is er met verve in geslaagd om de lezer te doen nadenken of er wel onschuld bestaat in deze gitzwarte wereld.

Jaimy
De jacht op de Crooner is hartstikke spannend en lang lijkt hij zijn belagers voor te blijven.
Het is billenknijpen tot het moment dat er geen weg terug meer lijkt.
Als het einde nadert zakt de moed me wat in de schoenen, zou Crooner er nu echt zo “makkelijk” vanaf komen of is hij toch niet zo sluw als hij denkt en ons wil laten geloven.

Blauwe bonen is een race tegen de klok, de druk is voelbaar en we weten dat het met de dood zal eindigen, het is alleen de vraag wiens dood dit zal zijn.
Het meer dan alleen bloedvergieten en dat wordt op het einde duidelijk als Lauerhohn Blauwe bonen een pirouette laat draaien.
Een twist die ik zeker niet zag aankomen en die het verhaal met een knaller afmaakt.

We tellen alle cijfers op: 3 keer een 5 en 2 keer een 4,5 en het is niet heel moeilijk dat het eindcijfer een welverdiende 5 kraaien wordt!!

Dan blijkt dat soms bij een boek alle lovende recensies overal terecht zijn.



Dankwoord Terrence

Ik moet eerlijk bekennen dat ik vooraf behoorlijk zenuwachtig was over de oordelen die leesclub over mijn Blauwe bonen zou gaan vellen, omdat eerdere zeer lovende recensies de lat al zo hoog hadden gelegd voor het boek. Ik besefte dus dat jullie het daardoor uiterst aandachtig zouden gaan lezen. De opluchting en blijdschap na jullie fantastische recensies was daarom groot. Niet in de laatste plaats omdat zelfkritiek mij allesbehalve vreemd is en het mij af en toe zelfs vervelende parten speelt (hoewel ik toch altijd heel erg in mijn boeken probeer te geloven)… ik ben helaas een rastwijfelaar. Jullie en alle andere lovende oordelen doen mij daarom heel veel goed.

Mijn eigen mening over mijn boeken is echter redelijk onbelangrijk, want alleen de positieve meningen van anderen kunnen bijdragen om een bestseller van een boek te maken. Vooral als het van een redelijk onbekende schrijver is, zoals ik ben, en als het bij een middelgrote uitgever zonder gigantische promotie – en marketingmachine wordt uitgegeven. Het voornaamste waarmee ik het aantal lezers van mijn boeken positief kan beïnvloeden is door zo goed mogelijk te schrijven en mijn verhalen zo goed mogelijk te verzinnen. Maar de vragen die jullie stelden en de meningen die jullie halverwege het boek tot dusver gaven, stelden mij al ietwat geruster. Aan de aard van jullie vragen en aan jullie favoriete citaten uit het boek merkte ik namelijk meteen dat jullie mijn Thriller-noir objectief en met heel veel gezonde belangstelling lazen. Jullie meningen overtroffen zelfs de goede hoop die ik altijd heb als ik mijn boeken aan recensenten ‘uitlever’, en ik kan niet trotser zijn dan mogelijk is voor een mens, wat ik na jullie beoordelingen absoluut ben. Ik zal – zoals beloofd – mijn uiterste best gaan doen om deel twee over De Crooner zo snel en goed mogelijk te voltooien.