De tragische eindes van Boris Bastarache van Koen Strobbe

 

Wat is dit een fantastische psychologische thriller!

 

Koen Strobbe was ooit reclamemaker en leeft nu in de Provence. In zijn vierde boek neemt hij me mee op sleeptouw in een afgrijselijke trip.

 

‘De tragische eindes van Boris Bastarache’ is een beklemmende reis in een zieke geest.

 

In 1943 wil een groepje Franse jongeren waaronder Boris een heldhaftige daad stellen en zelf verzetsdaden uitvoeren. Jammer genoeg mislukt het plan en een nieuw zogezegd briljant idee heeft onvermijdelijke gevolgen voor de toekomst. Het geheim mag nooit uitkomen en daarvoor gaan de personages heel ver.

 

De ik- figuur Boris groeit in een klein dorpje op tijdens de oorlog en het lijkt alsof allerlei gebeurtenissen zijn leven overhoop gooien. Hij is het slachtoffer en natuurlijk kan hij niet anders. Ik had geen keuze wordt zijn mantra tijdens zijn hele leven.

 

Van eigenaardig en wreed jongetje ontwikkelt hij zich tot een voor niets terugdeinzende medewerker van een bank. Hij ontpopt zich steeds verder maar nee deze rups wordt geen vlinder. Bij elke bladzijde meer die ik omsla krijg ik meer respect voor deze auteur. Hij creëert immers een beklemmend en walgelijk portret van een psychopaat.

 

Boris lijkt wel de perfecte burger en komt met alles weg. Zijn verleden heeft zijn toekomst gehypothekeerd, althans zo denkt hij daarover, want hij wordt de speelbal van iemand anders. Hoewel het maar de vraag is of hij de pion is want Boris schaakt als de beste. Vanuit de schaduw kijkt hij toe, wikt en weegt en vermorzelt levens om zijn eigen hachje te redden.

 

Uiteindelijk wordt hij een bekende reclamemaker en jaren later is hij rijk, berucht en steeds machtiger.

 

Hoewel hij een onmenselijk sujet is, is hij een meesterlijke manipulator die enkel voor zijn kinderen en zijn moeder door het vuur gaat. Toch is dit het enige wat hem iets meer mens maakt en in tegenstelling tot de reacties van andere lezers krijgt hij van mij geen begrip.

 

Versta me niet verkeerd, in de overtuiging van Boris is alles wat hij doet noodzakelijk en onvermijdelijk. Nooit ziet deze waanzinnige zijn aandeel in de feiten. Helemaal in het begin stelt hij zich nog vragen maar over zijn gedrag bestaat nooit enige twijfel. Hij is koelbloedig en wordt hoewel het misschien soms anders overkomt steeds de meester van de situatie. Zelfs als hij de muis is verandert hij zichzelf ooit in de kat.

 

De monsterachtige dingen die hij zonder geweten of schuldgevoel uitvoert escaleren zelfs tot het onvoorstelbare.

 

De wijze waarop de auteur deze ideeën en de wereld van de gestoorde Boris neer weet te zetten is fenomenaal. In kernachtige zinnen laat hij mij ronddolen in dit krankzinnige universum.

 

Zal Boris de dans blijven ontspringen of volgt er toch gerechtigheid?

 

Het einde van het boek is voor interpretatie vatbaar en het is een magnifiek slotstuk in een drama dat uitmondt in een climax.

 

In het begin dacht ik wat een lange titel maar deze verwoordt de plot perfect. Het enige wat een raadsel blijft is waarom Boris een monster werd. Is hij zo geboren of is er iets gebeurd wat hem tot de psychopaat maakte?

 

‘De tragische eindes van Boris Bastarache’ is een boek dat volgens mij veel meer waardering en bekendheid had mogen krijgen omdat het een geniale inkijk in het leven van een psychopaat is.  

 

Dit was mijn eerste boek van Koen Strobbe maar na dit wil ik veel meer.

 

4,5 Inktpotjes

Door Fany

 

Jut en Juul naar de Boekenbeurs Antwerpen, dag 1 (sfeerverslag)

Lang keek ik aan het begin van een jaar uit naar de boekuitjes van het jaar: eind mei de Avond van het spannende boek, eind augustus Manuscripta en eind oktober de Antwerpse Boekenbeurs. Inmiddels zijn alle leuke boekuitjes in Nederland verdwenen en bezoek ik slechts nog een enkele boekpresentatie. Maar de Vlamingen behouden het uitje en zo is het datgene waar ik aan het begin van het jaar al grote kruizen voor in mijn agenda zet.

Van tevoren is het druk neuzen welke dag dan wel het leukste zou kunnen zijn. We wilden met een groepje, maar dan kon die niet en dan was de auto te klein (huh?, ja echt). Uiteindelijk stond het laatste weekend in de agenda bij 5 vrouwen.
Maar toen ontdekte ik de girlcrush van de afgelopen twee jaar van Juul op een datum. Juuuuuul, kijk eens op 28 oktober. En een extra datum werd geboekt.

Ik ben zondag 28 oktober amper ingestapt bij Juul,  in de snelle trein naar Antwerpen, als al snel zich een bijzonder gesprek ontwikkelt met onze buurman. Iemand die mij al opviel toen ik ging zitten: leuke man om te zien. Alle drie wat in de war omdat de trein terug gaat van waar hij kwam het eerste stuk, raken we aan de klets. Hij leest de nieuwe bio over Ivo van Hoven en vertelt, totaal niet blasé of interessantdoenerij, over hoe hij Ivo had leren kennen en bijvoorbeeld David Bowie ontmoette. Het grootste deel van het gesprek gaat over een kunstenares die wij nog niet kenden, maar waarvan hij een deel van de levensgeschiedenis vertelt en wel op zo'n wijze dat we met open mond zitten. Hun eerste ontmoeting had al een zo bijzonder karakter dat ze elkaar nooit losgelaten hebben. De volgende dag staat op Nu.nl een stukje over een nieuw tv-programma met mijn gurlcrus: de mooie journaalmevrouw Annechien, waar oa, jawel, die zelfde kunstenares aan mee gaat doen. Vreemd toeval.

We zijn vroeg bij de Expo en het is vrij rustig. We wandelen op het gemak richting hal 4 waar de Vlaamse thrillerprijs uitgereikt zal gaan worden. Ik scan al een oude bekende op rij 1 en we ploffen neer naast Bert Bergs. Wat die dag wel vaker gaat gebeuren, is dat het gesprek al heel snel komt op de recensie van Wraakzucht. Auteurs en uitgevers hebben klaarblijkelijk gelezen hoe de leesclub verlopen is en hoe de recensie was. Iedereen die er over begint, heeft een grote grijns en men lijkt het best vermakelijk te vinden.

Bert werd de Mr Bean van de dag voor ons. Wat heb ik gelachen al die 125 keer dat ik hem zag. Bij de laatste keer zei Bert dat hij vond dat we hem stalkten. Dat hij elke keer opdook net waar wij hadden gezegd heen te gaan, schuiven we naar het hokje toeval.
Langzaam aan komen de genomineerden binnen druppelen en bijna een half uur te laat start het programma. Een zeer mooie madam presenteert het, de Nederlandse Janneke noemt Juul haar, maar met 1 groot verschil: Janneke

bereidt zich altijd tot de puntjes voor. Deze dame stelde vragen dat ik mij echt afvroeg of ze iets doorgelezen had. Klinkt onaardig, maar je zo slecht voorbereiden is ook onaardig.

Bert kende alle inleidende praatjes over de soort prijzen al, denk ik, want die kwekte flink tegen mij aan en zo miste ik ook wat zaken. Maar de debuutprijs was zeer verrassend, want toen ik over de titel De boekenmoordenaar hoorde, dacht ik van dat is toch dat gave mooie boek wat ik onlangs las? Ja, dus! Maja Wolny kon de prijs op komen halen voor beste debuut. Daarna werd de publiekprijs bekend gemaakt en ik had het hem zelf al gezegd, dat hij die vanzelfsprekend zou gaan winnen, dus zagen we Toni Coppers naar het podium lopen.
Dat er al van verscheidene kanten was gemeld dat nooit iemand de prijs een 2e keer won bij de Hercule Poirot, maakten dat de kanshebbers al gereduceerd werd tot twee: Jos Pierreux en Kevin Valgaeren. Ik zat keihard te duimen voor Kevin, die zelf niet aanwezig was. Maar het werd wat de halve zaal ook al dacht, diegene die voor de 4e keer genomineerd was: Jos Pierreux.

Zoals even later tijdens de borrel verteld werd, verwacht men van Kevin nog veel moois en is hij jong zat om later die prijs alsnog te krijgen.
Jos Pierreux kreeg een laudatio(volgens de Bert) van ene Lukas de Vos, die recensent bij Knack is. En nu kan jij je van alles afvragen wat Knack is en die Lukas, maar neem het ter kennisgeving maar aan. Nu staan wij Hollanders bekend als lomp en bot, maar tijdens die laudatio, hoorde ik toen Bert even stil was, opeens iets waarvan ik dacht, dat moet ik verkeerd staan. Ik keek even naar Juul, die keek naar mij. Jawel hoor, in een speech waar je de winnaar normaal lof toekent, vertelt de speecher dat een boek uit 2009 van de winnaar heel erg slecht was. Okeee, vriendelijk.

Samuel Björk

Bij de borrel van Knack eet ik wat verrukkelijke broodjes en drink een fijn wijntje. Maar klets vooral met veel mensen, kennismaken en bijkletsen. Juul geeft een por dat we richting Samuel Björk moeten. Rennend langs stands, heeft eigenlijk niemand een idee waar de man zal komen opdagen, maar een lieve mevrouw gaat het navragen en zo staan Jut en Juul vooraan. Wat een keileuke en vriendelijk man is dat zeg. Nog even snel dag zeggen bij Jo Claes, want die zien we 10 november uitgebreider. Juul heeft zo haar eigen idolen en gaat met Loser en Zebra op de foto.
Oke, afgestreept, dan snel naar de girlcrush van Juul. Stonden wij vorig jaar een

uur in de rij voor deze dame en had Juul de perfecte openingszin met: "Ik vind je nieuwe boek niet goed!" Dit jaar hadden we wat voorbereidingswerk gedaan en had Juul geoefend met een aardigere opening. Ik heb hem totaal gemist, omdat er een oude bekende om mijn nek kwam hangen. De opening had er in ieder geval niet voor gezorgd dat Griet in een hele vrolijke bui was geraakt.

Dan spurten we maar eens naar Sterre Carron, die jarig was deze dag. Altijd leuk. Maar wat ik helemaal superleuk vond is de vrouw terug te zien met wie ik een paar jaar geleden een supergaaf gesprek had: Meredith van Overloop. Een vrouw om verliefd op te worden, wat een leuk spontaan mens is dat. Ze was vroeger bekend met de groep Pop in Wonderland. Erg leuk eens terug te gaan naar 1994. Zoek maar eens op You tube.
 Zij zit bij dezelfde uitgeverij als Sterre en schreef met haar bonusdochter (plusdochter) Roxanne een sprookjesboek over de zoektocht van een samengesteld gezin. Met prachtige tekeningen van Iris Compiet. Ik vind het boek alleen al prachtig om te zien! Vlamingen, kijk het eens in bij uw Standaard Boekhandel. Intussen zie ik achter mij Bert Bergs weer staan. Ik zeg iedereen daar dag, want ik wil nog even bij een van mijn Vlaamse auteurs langs: Koen Strobbe.
Terwijl Jut en Juul linea recta van hal 3 naar 4 lopen, via 1 en 2, en dus de kortste weg nemen, staat iemand daar al. HOE? Bert Bergs heeft moeten rennen. Hij draait zich om en zegt dat wij hem stalken.

Eindelijk volgt dan even rust om wat te drinken en uit te puffen. Aflsuitend om 17.00 een soort van workshop met Toni Coppers over het schrijven van thrillers. Ik hoef niet zo nodig een boek te schrijven, maar dit was kei interessant hoe Toni tot zijn boeken komt. Helemaal relaxed op het randje van het podium verhaalt hij en geeft uitgebreid antwoorden op vragen uit het publiek. Wat een schatje vind ik deze man zeg. Altijd even vriendelijk en vrolijk.

Dan op naar het traditionele kippenmenu bij het station en in de trein springen. Wat zullen mensen ons irritant gevonden hebben, want we hadden weer wat hilarische momenten met terugdenken aan verklede poppen, Bert, Griet en tijdens de uitreiking van de prijs met de leuke jongeman achter ons.

Het was weer een fantastische dag en ik kijk reikhalzend uit naar het laatste weekend van de beurs.

Op de thee... met Koen Strobbe

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Hij schreef samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues, welk bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien kwam. Met zijn De wolf van Colombes pakte hij mij in als auteur om in de gaten te gaan houden en dat was terecht bleek uit zijn laatste boek De tragische eindes van Boris Basarache. Deze verscheen in april 2018. 



1. Als je onsterfelijk zou zijn voor 1 dag, wat zou je dan doen?

Dat hangt er van af wat ‘onsterfelijk’ op dat ogenblik inhoudt: gewoon ‘niet dood kunnen gaan’ of ook ‘onoverwinnelijk zijn enz.’. In het laatste geval denk ik dat ik even orde op zaken zou gaan stellen bij een aantal mondiale brandhaarden en plekken waar malafide politici aan het roer staan. In het eerste geval zou ik gewoon doen wat ik sowieso al doe.

2. Hoe denk je dat een schrijver jou zou beschrijven in een roman? 

 ‘Hij was half werkmier, half chocolate factory. Het getik van zijn vingers was nauwelijks te volgen en door het glazen deksel in zijn hoofd zag je paarse, blauwe, gele en rode ideeënwolken die elkaar verdrongen als in een magische lavalamp uit de jaren zeventig.’

3. Noem één raar ding aan jezelf?

Dat ik een boek dat ik aan het schrijven ben wel eens wil laten liggen omdat ik liever aan een ander wil beginnen.

4. Waar heb je om gelachen vandaag?

Om m’n zoon die vanochtend met een van walging vertrokken gezicht uitriep: ‘Die hufters van Orange sturen me een sms om me te feliciteren met het nieuwe schooljaar!’ Nvdr: het interview vond plaats op de eerste schooldag in Frankrijk.

5. Wat is het meest afgespeelde nummer in jouw playlist?

Romeo & Juliet van Dire Straits.

De tragische eindes van Boris Bastarache door Koen Strobbe

Wanneer de elfjarige Boris Bastarache met zijn vrienden ‘verzet’ speelt in de Provençaalse bossen, leidt dat tot een geheim dat te allen prijze bewaard moet worden. Wat volgt is een onstuitbare lawine van fatale gebeurtenissen in het kielzog van een psychopaat.

In de tragische eindes van Boris Bastarache volgt de lezer het leven van Boris. Hij is de ik-persoon, wat maakt dat de lezer een heel directe kijk op zijn wereld krijgt. Waar in andere verhalen de hoeveelheid uitleg over hoe een hoofdpersoon naar een situatie kijkt of waarom hij een bepaalde keuze maakt, als informatiedump overkomt, heeft het in dit boek een functie en daardoor niet dat effect. Als lezer vat je juist sympathie op voor Boris, omdat je zijn gedachtegang volledig kunt volgen én de logica meekrijgt achter zijn keuzes.

Boris laat zich in dit verhaal in allerlei situaties manoeuvreren (in zijn ogen overkomen deze hem), terwijl hij ondertussen zelf ook andere mensen probeert te dwingen in wat hij wil. Daar is hij een meester in. Projectie en tegenprojectie. Wat al die tegenpolen in gedrag betreft, is Koen Strobbe geslaagd een gelaagd verhaal neer te zetten, dat in balans is.

Wat mij bijblijft is dat als een groot ego, zoals Boris heeft, nergens op gecorrigeerd wordt door zijn moeder en door zijn omgeving, en hij omgekeerd zijn omgeving ook nergens op corrigeert, dan gaat gedrag van kwaad tot erger. Op een gegeven moment ben je dan als hoofdpersoon het ultieme slachtoffer in de jas van een seriemoordenaar. Een soort wolf in schaapskleren, maar dan één waarbij de wolf zichzelf graag als schaap ziet.

De uitgever heeft dit boek geclassificeerd als literaire thriller, een classificatie die graag meegegeven wordt aan boeken. In dit geval een terechte classificatie. Als je eens in de huid van een psychopaat wilt kruipen, en op een subtiele manier wilt beleven waarom hij eigenlijk het slachtoffer is van zijn slachtoffers, pak dan dit boek op. Als je een gelaagd verhaal wilt lezen, goed en vlot geschreven, met voldoende spanning om te willen weten hoe het af zal lopen, pak dan ook dit boek op.

Vijf kraaien

~ Liane Baltus

Deze recensie is mits kleine aanpassingen conform de vormgeving ook te lezen op https://thespiritofwords.com/ 

De tragische eindes van Boris Bastarache

Boris is elf jaar en het dorp waar hij woont is door de Duitsers bezet. Elke dag komt het vriendengroepje van Boris bijelkaar en spelen ze verzetje. Ze proberen de Duitsers dwars te zitten, maar worden op een dag ook betrapt bij het proberen de spoorlijn te saboteren. Het loopt met een sisser af. Dan bedenkt Boris een geniaal plan, vindt hijzelf. Echter hier gaat iets gigantisch mis en dit is de opmaak tot alle andere bizarre gevolgen cq situaties in de verre toekomst.


Vanaf zijn jonge jaren lijkt zijn leven verweven met Leo. De andere vriendjes van toen verdwijnen van het toneel tot dat ze later bij terugkeer naar het dorp weer even in beeld komen. Zo kan Boris studeren op kosten van Leo zijn vader, zodat hij Leo kan helpen bij de studie. Hij leert daar  het echte leven kennen. Vooral de meisjes, waar hij graag "eentje met slanke benen en een vernuftig wit gezichtje wil".
Zo leert hij op een dag de liefde van zijn leven kennen, maar door zijn grote geheim komt er een bijzondere wijze een letterlijk einde aan deze liefde.
Dan trouwt hij en wordt door in het bedrijf van zijn schoonvader te starten een rijk man. Leo verdwijnt trouwens nu ook nooit heel ver uit het leven van Boris. En zorgt voor ongemakkelijke situaties.
Na pagina 130 komen er opeens stukken van politierapporten tussen de hoofdstukken door en denk je van waar gaat dit heen. Het zorgt voor een mooi afgerond, goed bedacht origineel en onverwacht einde.

Ik hou zo van de schrijfstijl van deze Koen Strobbe! Mooie filmische beelden vullen het verhaal en de veelvuldige gebruikte Franse woorden irriteren niet, maar geven juist meer kleur aan het verhaal. Valt bij Koen Strobbe voorheen altijd de term van Tarantino, dit keer vind ik het een ander soort verhaal. Echter wel een waanzinnig verhaal over een psychopaat die zo gek is als een deur. Voor de hele buitenwereld zit deze gekte verborgen onder een mooi charmant omhulsel. Koen Strobbe neemt je mee in het denken en doen van deze Boris. En, wat heel bijzonder is,  je kan deze Boris nog begrijpen ook. Dat het ene na het andere slachtoffer, als dominostenen lijken te vallen in het verhaal, kan je je voorstellen.  Nadat  ooit de eerste stap in de oorlog was gezet en zijn grote liefde verdween, kan hij bijna niet meer anders. Bizar bedenk je je hoe  je een psychopaat begint te begrijpen en nog bijna medelijden met deze gestoorde Boris gaat krijgen. Fascinerend!


De tragische eindes van Boris Bastarache is een boek met enorm veel onderhuidse spanning zoals een echt goede psychologische spannende roman behoort hebben. Het is absoluut -gelukkig niet zeg ik dan- geen mannen actieboek. Maar een boek waar je zelf meedenkt en je verbaast, maar ook heel vaak een grote grijns op je gezicht getoverd krijgt. Of zegt dat nu iets over mijn eigen psychopatische kantjes? De titel had mij trouwens bij de start iets in verwarring gebracht, maar was dus anders bedoeld dan het leek. Na het lezen, is het juist een perfecte titel.
Ik heb het boek bijna in 1 ruk uitgelezen. Het viel slecht weg te leggen. Probleem daarvan is alleen dat het nu weer wachten is op boek vier. Verdorie..

Ik geef dit boek 4,5 kraai
Ink

Nieuwe Koen Strobbe

Het 3e boek van Koen Strobbe is uit en is 1 van deboeken wara ik dit jaar naar uitkeek. Koen heeft een eigen stijl, ook al is hij met zijn twee vorige boeken vergeleken met Tarantino. 
Zijn boeken kenmerken zich door de mooi geschreven sfeerbeelden en de uitgewerkte personages, plus de aparte situaties die voor een glimlach en een huivering zorgen.

Inhoud:
Wanneer de elfjarige Boris Bastarache met zijn vrienden in de zomer van 1943 'verzet' speelt, leidt dat tot een geheim dat te allen prijze bewaard moet worden. Wat volgt is een reeks van gebeurtenissen in het Frankrijk van de jaren vijftig tot nu, in het kielzog van een gevaarlijke psychopaat. Een adembenemend verhaal in de traditie van de betere roadmovies.

Winnaars boeken Koen Strobbe

Welke drie mensen wonnen een boek van mijn favoriete schrijvers van 2017?
 Kruis en munt is gewonnen door Diana Broer
Blankenberge blues doro Sandra Raino
De wolf van Colombes door Erna Bolink

Gefeliciteerd dames!

Win boeken van Koen Strobbe GESLOTEN

Ik was erg enthousiast over het boek De wolf van Colombes. De auteur Koen Strobbe heeft mij met alleen dit boek al overtuigd dat hij in mijn rijtje favoriete auteurs staat. En zijn boek staat in mijn favoriete 5 boeken van dit jaar.

Graag wil ik dan altijd dat veel meer mensen zo'n goede auteur leren kennen. Naast een mooie recensie helpt dan vaak een interview op het blog en een winactie. Het interview staat online en dit is de winactie. Koen schreef tot nu toe drie boeken:
Kruis en munt, Blankenberg blues samen met Aspe en De wolf van Colombes. Van elk boek mogen wij een exemplaar weggeven. Geef dus heel goed aan, als je meedoet, naar welk boek jouw voorkeur uitgaat of geef aan als het niets uitmaakt.

Wat te doen?
1. Word lid van de facebookgroep Thrillerlezers! Dat kan hier.

2. Geef antwoord op de volgende twee vragen:
* Wat snoept Koen graag? Zie het interview met hem
Interview Koen
* Hoeveel sterren kreeg De wolf van Colombes?
Recensie De wolf van Colombes

Stuur jouw antwoorden naar Thrillerlezersblog@gmail.com. En geef aan naar welk boek jouw voorkeur gaat!

3.Voor een extra kans schrijf onder dit bericht op het blog waarom jij graag een boek van Koen zou willen lezen
Een extra kans houdt in dat je naam twee keer voorkomt op de lijst waar de computer kiest.

Koen Strobbe ondervraagd

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Na zijn bestseller Kruis en munt schreef hij samen met Pieter Aspe het succesvolle Blankenberge blues. Hun eerste gedeelde pennenvrucht kwam bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien. Met zijn nieuwe Provence-thriller De wolf van Colombes keert Strobbe terug naar zijn roots.




*Wil je jezelf voorstellen aan de hand van 5 kenmerken?

Humor, smaak, liefde, vrijheid, consequentie

*Je kent zowel Frankrijk, Duitsland en België goed. Waarin verschillen de landen en waarin komen ze overeen?
welke eigenschap van de bewoners van elk land waardeer je zeer en welke minder?

Fransen en Duitsers lijken veel meer op elkaar dan ze zelf graag zouden toegeven. Dat ‘formele’ bijvoorbeeld: zowel Fransen als Duitsers houden ervan om elkaar enorm lang met ‘u’ aan te spreken en zitten graag vastgeroest in starre omgangsvormen. En dan zijn de Duitsers (zeker die in het zuiden) vaak nog ‘losser’ dan de Fransen :-)
Fransen zijn ook de kampioenen van het chauvinisme. Iets is fabuleus omdat het Frans is, los van de objectieve kwaliteit. Daar zijn zelfs de Duitsers realistischer in. En Belgen, tja, die zijn daar zelfs meer-dan-realist: die staan in de regel het eerst in de rij om het eigen land met de grond gelijk te maken ;-)

Bij de Belg (of althans de Vlaming, want tussen Franstalige Belgen en Fransen zijn er niet zo veel verschillen), waardeer ik de zin voor relativeren en de zelfspot. Wat ik minder waardeer is de neiging om veel te snel tevreden te zijn, ook met een tweede plaats. (Daarin onderscheiden Vlamingen zich van Nederlanders, die er wel steeds voor gaan).
De Duitser waardeer ik om zijn historisch relativisme. Dit volk heeft echt wel geleerd uit zijn geschiedenis.
De Fransen hebben een zekere flair om ‘los te laten’, al hebben ze die, sinds Sarkozy en Hollande, deels wel vervangen door een iets te sterk defaitisme.

*Je deed mee aan de verhalenwedstrijd voor de Aspe award vorig jaar en dat was de reden om eindelijk eens te schrijven. Waarom waagde je nooit eerder de sprong?


Ik heb altijd al een ‘verschrikkelijke’ drang gevoeld om verhalen te verzinnen en op te schrijven. Ik denk dat ik voor het eerst wist dat ik ‘schrijver wilde worden’ toen mijn leraar Nederlands mijn dertienjarige klasgenootjes vertelde dat “die Strobbe een keigoed verhaal had gebracht bij het ‘opstel-proefwerk’”. Mijzelf is hij dat nooit komen vertellen hé, ik moest het stellen met mijn 10/10 :-)
De drang om te schrijven heeft zich dan, na de middelbare school, allereerst vertaald in mijn studies Germaanse Filologie. Ook tijdens mijn studententijd schreef ik veel: literaire wedstrijdjes, stukken voor het studententijdschrift, dat soort dingen.
Zelfs mijn eerste job was nog right up my alley: copywriter in een topcreatief reclamebureau. Maar dan ben ik, om voor mij onverklaarbare redenen :-), afgegleden naar de verkoop en de marketing en werd het een hele tijd tekststil in mijn hoofd.
Pas nadat mijn vrouw en ik besloten hadden om in Frankrijk wijn te gaan maken, kwam met dát creatieve proces ook de drang om te schrijven terug.
Dan kwam uitgever Manteau met zijn kortverhaalwedstrijd en was ik plots terug aan het schrijven.

*Je vertelde me  dat je nieuwste boek De wolf van Colombes nogal verschilt van

je eerste boek. Je noemt Kruis of munt Tarantino achtig. Houd je van die Tarantinosfeer?
Waarom wilde je je nieuwewe boek op een andere manier schrijven?
Eerlijk gezegd vind ik het nog steeds a la Tarantino. Hoe een gewoon lijkend verhaal langzaam hand horrorkanten krijgt nl. Dus is je poging mislukt?

Ik houd enorm van Tarantino en vooral van zijn unieke gave om intelligent filmisch vertellen te combineren met bruut geweld.
In die zin is het een groot compliment dat je dat Tarantineske ook in De wolf van Colombes terugvindt. Je bent trouwens niet de eerste die het me zegt ;-)


*Ik zie veel positieve kritieken? Wat vind je van de kritieken? 
Wat doe je als je wel wat negatiefs zou horen?

Kritieken zijn vooral leuk als ze positief zijn, of als je écht iets leert uit een negatieve kritiek.
Schrijvers die zeggen dat ze boven de kritieken staan, liegen. (Daarom lezen heel veel schrijvers geen kritieken meer over hun boeken).
Als je een negatieve kritiek leest, is het de kunst om daaruit een positieve boodschap voor je zelf te filtreren. Je kan altijd en van iedereen nog iets leren. Het enige wat je niet mag doen is er je schrijfstijl door laten beïnvloeden.

*Hoe schrijf je letterlijk? Trek je je helemaal terug? Heb je muziek aan? Weet je al helemaal wat je gaat schrijven of laat je je leiden door het verhaal?

Ik schrijf in een soort ivoren torentje, boven het huis, vanwaar ik een uniek zicht heb op de wijngaarden rondom en de Cévennen in de verte.
Als het perfect stil is in huis, dan schrijf ik zonder muziek. Van zodra er iets is dat me stoort, luister ik altijd naar dezelfde 28 pianostukken, die zich, boek na boek, eindeloos herhalen.
Mijn verhalen bereid ik maandenlang voor in mijn hoofd, zonder iets op te schrijven. Dan, als het verhaal klaar is, schrijf ik de hoofstukken kort uit in ‘fiches’, die ik nadien tot hoofdstukken uitwerk. Tijdens het schrijven verander je natuurlijk nog dingen, soms zelfs heel essentiële.

*In je nieuwste boek speelt een truffelboer 1 van de hoofdrollen. Hoe kwam je op deze persoon.
Zelf ben je wijnbouwer  in de Provence.  Niet iets wat je als klein jongentje bedenk dat je dat wil worden als je groot bent. Wat was dat wel? En hoe kwam je tot wijnbouwer?

De streek waar ik woon is niet enkel een wijnstreek, maar ook een belangrijke truffelstreek. Ik ken een aantal truffelaars, die ook op onze grond wilde truffels komen zoeken met hun hond.
Eigenlijk wilde ik net wel als klein jongetje al ‘boer worden’. Dat het wijnboer geworden is, heeft te maken met een grote liefde voor de natuur, het landschap en de culinaire kwaliteiten van Zuid-Frankrijk. Mijn vrouw en ik besloten vijftien jaar geleden om van niets een wijndomein op te bouwen. Nu, vijftien jaar (en heel veel pijnlijke spieren) later, hebben we het domein verkocht. Voor alles is er een tijd.

*Hoe ziet een normale doordeweekse dag er bij jou uit?

Om 7 uur opstaan, douchen en ontbijten met de familie. Van zodra mijn zoontje naar school vertrekt, zo tegen 8 uur, beklim ik de trap naar boven en schrijf tot ongeveer 13 uur. Als ik in de namiddag nog zin heb, schrijf ik nog meer, anders houd ik me bezig met allerlei ‘huiselijke taken’.

*Ben je een liefhebber van bijzonder eten? Eet je graag truffels?
Wat is jouw lievelingskostje

Ik ben een pasta-fanaat. Heel langzaam en lang gesudderde sauzen en handgemaakte pasta.
De Franse keuken ligt me ook wel, als hobby-kok. En truffels, in het juiste seizoen, zijn natuurlijk het nec plus ultra.

*De mix of boeken ook voor de buren, in dit geval Nederland, geschikt zijn blíjft altijd een lastige kwestie. Waarom is jouw boek geschikt voor de Hollanders?

Mijn verhalen spelen zich af in de Provence, met Franse of internationale hoofdpersonages. Dat is anders dan bij de gemiddelde Vlaamse of Nederlandse thrillerauteur.
Of je nu Nederlander, Belg, Duitser of Engelsman bent: de Provence heeft een magische aantrekkingskracht. In die zin zijn mijn boeken internationaal.
Ik geloof dat ik, door het feit dat ik nu al vijftien jaar in Zuid-Frankrijk woon, een unieke kans krijg om het concept ‘thriller’ te combineren met de lokale psyche die ik ervaar en de even authentieke belevenissen die me hier te beurt vallen. Ik heb ondertussen, tussen en met de boeren, vijftien jaar keihard gewerkt en lief en leed met de ‘plaatselijke bevolking’, zoals dat zo mooi heet, gedeeld. Wat ik schrijf komt dus niet zomaar van achter een schrijftafeltje op een of andere zolder in Antwerpen of Amsterdam tot bij mijn lezers, maar ademt authenticiteit uit. En dat is wat ik wil brengen: diepgaande, spannende, soms lichtjes gruwelijke, verhalen die de mensen ook meteen terugbrengen naar het magische vakantiegevoel dat ze aan een verblijf in het zuiden overhouden. De droom en de nachtmerrie samen, als het ware.

*Lees je zelf veel? 
Met wie zou je jezelf eigenlijk willen vergelijken qua schrijfstijl?

Ik lees heel graag thrillers, maar wel met een minimum aan literaire kwaliteit. Dan Brown is voor mij het instapniveau, al zit zijn laatste boek er nu toch onder. Auteurs als Harris, Tartt of Dicker kan ik wel smaken. Daarnaast lees ik ook graag Cabré, Zafón, Rushdie en Irving.
Vergelijken met andere auteurs is moeilijk. Ik denk dat mijn vertelstijl heel filmisch is, dus als ik me al met andere creatievelingen wil vergelijken, dan liever met het filmvak, zonder namen te noemen.


*Met welke auteur zou je wel eens een avondje willen bomen ( langdurig spreken) over het schrijfvak?

Ik ben op dit ogenblik Golden House van Rushdie aan het lezen. Met hem zou ik heel graag praten. Die man heeft zoveel gegeven voor zijn schrijverschap. Heel weinig mensen hebben nog een echte roeping; bij Rushdie lijkt me dat wel het geval.

*Als ze jou voor een jaar op een onbewoond eiland welke drie dingen neem je dan mee?

Vuur, een pan en een jachtgeweer.

*Wat is jouw guilty pleasure op snoepgebied?

Hier in Uzès staat een Haribo-fabriek. Zegt dat genoeg? ;-)

*Bij welke bijzondere gebeurtenis in de geschiedenis had je graag bij geweest?

Parijs tijdens de bevrijding na WOII. Die euforie moet fantastisch geweest zijn.

*Met welk bekend iemand zou jij wel eens in gesprek willen gaan?

Donald Trump. Het lijkt me voor elk normaal denkend mens een uitdaging om het brein van die man proberen te doorgronden.

ps: check de toffe winactie deze week

De Wolf van Colombes van Koen Strobbe

Titel: De wolf van Colombes

Auteur: Koen Strobbe

Uitgeverij: WPG

Publicatiedatum: 5 september 2017


Auteur

Koen Strobbe werkt en woont in de Provence, waar hij vijftien jaar lang wijnbouwer was. Na zijn bestseller 'Kruis en munt' schreef hij samen met Pieter Aspe het succesvolle 'Blankenberge Blues'. Hun eerste gedeelde pennenvrucht kwam bij verschijning meteen binnen op de eerste plaats in de boeken top tien. Met zijn nieuwe Provence-thriller 'De wolf van Colombes' keert Strobbe terug naar zijn roots.


Achterflap
Nadat Laura en Nicolas hun drukke leven in Parijs vaarwel zegden, wordt een oude Provençaalse dokterswoning hun nieuwe droom. Terwijl ze gulzig het herfstige Zuiden ontdekken, worden ze geconfronteerd met de intriges van de plaatselijke bevolking. Het hele dorp aast op het landgoed van een rijke truffelboer, de plaatselijke notaris draait zijn hand niet om voor wat fraude meer of minder en zelfs aan het verleden van hun nieuwe woning ontdekken ze een diepzwarte rand. Voor ze het goed en wel beseffen, raken ze verstrikt in een kluwen van vastgoedzwendel, onfrisse wijnhandel, kinderroof en iets wat veel weg heeft van nazipraktijken.

Omslag
Op zich een mooie omslag qua fotobeeld. Het komt wat dreigend over, maar een connectie met de inhoud heb ik niet geheel kunnen vinden.

Koen Strobbe vertelde mij, toen hij hoorde dat ik zijn boek las, dat zijn eerste boek Kruis en munt erg Quentin Tarantino was. Nu is de regisseur een van mijn favoriete, maar de boodschap dat het geweldigdadig zou zijn was duidelijk. De wolf van Colombes zou meer psychologischer zijn en dus minder Tarantino. Ik moet nog eens ook zijn eerste boek gaan lezen, want zijn eerste boek moet dan nog bizardere situaties hebben dan dit boek.

Mijn mening
Het boek begint relaxed en is, zoals de Vlamingen zelf, bijna charmant te noemen. Zijn spottende beschrijvingen van onderlinge verhoudingen laten je glimlachen en vaak ook hardop grinniken. Regelmatig lees ik stukjes voor aan mijn huisgenoot.
De beschrijvingen van de unieke personages in zijn verhaal zijn bijna briljant maar vooral orgineel te noemen. Je vormt je de figuren in je hoofd en bijna is het jammer dat  het geen speelfilm is, want wat had ik achterover geleund deze karakters willen aanschouwen. Maar advies voor producenten...dit is perfect materiaal om tot een scenario uit te gaan werken.
Je voelt steeds meer de sfeer in het boek veranderen tot je op het puntje van je stoel gaat zitten en bij sommige scènes niet anders kan concluderen dat dit een echte thriller , bijna horror is. Mijn god; met op mijn netvlies hoe het de herder in het verhaal vergaat, bedenk je welke geest dit kan verzinnen. Strobbe dus!

Wat een boek! Wat een auteur! Een rustig opgebouwd charmantlijkend verhaal met geweldige uitgediepte personages, goede dialogen, bizarre situaties in een zeer mooi geschetst landschap. Dat ook nog in een schrijfstijl om te zoenen maakt het boek tot een stapel papier wat je razendsnel omslaat om maar verder te willen lezen.

Een mooie ontdekking zo tegen het einde van het jaar en hij komt op mijn lijstje met auteurs die ik in de gaten wil houden.

Mooie vette 4,5 kraaien voor deze Wolf





Plot 5
Psychologie 4,5
Spanning 4
Originaliteit 5
Leesplezier 5

Poets de bekers maar vast op

Altijd leuk weer een prijs in boekenland. Zeker nu de echte thillerprijzen of verdwijnen of steeds minder voor gaan stellen, is het leuk als een site over boeken een prijs instelt. Het blijkt zelfs al voor het tweede jaar te zijn. Misschien hebben de meesten van ons dit gemist en dus roepen wij dit keer ook even hard mee.

Het gaat om de beste Nederlandse thriller, best vertaalde thriller en beste debuut van 2017. Ik bekeek de zogenaamde 'langelijst' eens, keek nog een keer en ging eens lezen hoe de lijst opgesteld is. Aha, het team stelde zelf de boeken op. Of het toeval is dat van de 13 boeken 4 van eigen columnisten zijn, weet ik natuurlijk niet. Opvallend is het wel. 
 Dat een medewerker van de boekensite mij op pagina's van anderen wijst op fouten in mijn tekst en dan nu niet ziet dat er Eruisloos staat als titel is grappig. Fouten maakt iedereen namelijk en ik ben de eerste om toe te geven dat ik met mijn dyslexie soms er over heen kan lezen. Maar als je dan zo rondtoetert over mijn schrijffouten... let dan vooral op eigen produkten.
 Nu is dat nog geen eens erg, meer grappig. Wat wel ontzettend komisch was dat men het boek Lieve mama van Esther Verhoef in die 'langelijst'had gezet als boek wat kans zou gaan maken op de award voor beste thriller van 2017.
Jonguh jonguh jonguh... Het kwam in 2015 uit. Gelukkig werd er iemand daar toch wakker en is het later geruisloos (ehm, eruisloos) weggehaald. 

Wie staan er dan nog wel op de lijst voor beste Nederlandse thriller?

DWAALSPOOR van Pjotr Vreeswijk
AMANDA van Jelmer Jepsen
SCHOKGOLF van Frank van Zwol
PAN van Maes & Wade
BROERTJE van Michael Berg
VERRAAD van Wouter Helders
DE WOLF VAN COLOMBES van Koen Strobbe
ERUISLOOS van Ellen de Vriend
EEN NIEUW BEGIN van Angelique Haak
UITVERKOREN van Linda Jansma
SCHEMERZONE van Hilde Vandermeeren
CASA FAMILIA van Nathalie Pagie
KING COKE van Dannis Kramers

Wie eigenlijk niet had mogen ontbreken en toch vijf hele sterren kreeg van hun eigen recensent ome Cees onlangs, is Het dossier van Anya Niewiera. Smaak blijft persoonlijk, maar er staan boeken op de lijst die lager beoordeeld werden op de eigen site van de awardweggevers. Maar zoals ik wel vaker zeg: bijna geen 1 gewone lezer vindt het interessant wie welke prijs wint. Natuurlijk worden er binnenkort wat winpakketten samengesteld zodat mensen gaan stemmen. Heel handig namelijk als je gaat roepen dat de lezer kiest. Maar of het iemand wat uitmaakt , behalve uitgever, schrijver en familie? Wel nee. De uitgever plakt er een extra stickertje op en de auteur is blij met het beeldje, certificaat of iets soortgelijks. Bij literaire prijzen krijgt de auteur nog vaak een lekker geldbedrag, maar dat zit er niet in. Maar de eer is ook al leuk.

Succes voor alle auteurs met het nagelbijten. Spannende weken breken aan... En Esther zal het dit jaar niet worden, maar die won voor Lieve mama al de Gouden Strop