Win de nieuwe Saskia Noort

 Karen Brouwers leeft al tien jaar met haar twee dochters en haar zoontje Mik teruggetrokken op het Noord-Brabantse platteland. Toen haar man Michel overleed was er al niets meer dat haar nog bond in Bergen, aan het leven dat ze daar ooit had. En na de dood van eetclublid Simon Vogel - spil in al het duistere dat zich in het kustdorp afspeelde - en de rechtzaak die erop volgde, besloot Karen onder te duiken met het voornemen nooit meer boven te komen. Maar als ze op een ochtend samen met Mik wordt klemgereden, blijken er banden te zijn die niet zomaar verbroken kunnen worden...

Daar is hij dan eindelijk. Het vervolg op... ja, laat dat dan nu net de vraag zijn. Waar is De nazaten van Saskia Noort het vervolg op? Stuur het antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Saskia Noort.

Motief X van Stefan Ahnhem

Titel: Motief X
Auteur: Stefan Ahnhem
Uitgeverij: The House Of Books
Publicatiedatum: juni 2020
Recensie door: Annemarie
Kraaien: 4

Motief X is het vierde boek van Stefan Ahnhem met Fabian Risk in de hoofdrol. Dit is echter het eerste boek van een tweeluik. Het tweede deel verschijnt in het voorjaar van 2021. Dit laatste kun je maar beter weten voor je het boek gaat lezen. Want ik was verbijsterd na het lezen van de laatste bladzijde. Het kon toch niet waar zijn dat dit het einde van het boek was??? Maar inderdaad het klopte dus wel, las ik later… Ik denk wanneer ik had geweten van het tweeluik dat ik had gewacht met lezen tot ik beide boeken had. Want na het lezen van Motief X wil je nog maar één ding en dat is het vervolg lezen…

Als je aan Motief X begint is het wel handig om de voorgaande boeken te hebben gelezen. Stefan Ahnhem vertelt graag over de ontwikkelingen in de levens van de verschillende personages en het is fijn als je die rode draden door de boeken heen hebt gelezen.

Motief X begint met een intrigerende proloog die je meteen het verhaal inzuigt. De spanning wordt enorm opgebouwd doordat je de laatste uren meemaakt van Inga Dahlberg. Op dat moment heb je als lezer nog geen idee wat je allemaal te wachten staat…

Het boek vertelt verhalen door middel van verschillende verhaallijnen. Een van de centrale thema’s is een onderzoek naar een seriemoordenaar die schijnbaar zonder motief lukraak slachtoffers maakt. Fabian Risk heeft verlof en is druk bezig zijn privéleven op orde te brengen wanneer hij wordt gevraagd alsnog het onderzoek te gaan leiden. Daarnaast is hij in een privéonderzoek betrokken naar een collega. Pas op de laatste bladzijde leg je een link met de proloog.

Ten slotte is er een moord op een Syrisch jongetje en een reeks brandstichtingen in asielzoekerscentra.

Stefan Ahnhem is een kei in het aanstippen van diverse maatschappelijke thema’s (racisme, pedofilie, depressiviteit, relatieproblemen e.d.) en deze soepel een plek te geven in razend spannende thrillers.

Motief X vond ik opnieuw een goed geschreven, scherp geformuleerd boek met krachtige verhaallijnen, prima uitwerking van de personages en heerlijk spannend.

Eigenlijk is het enige nadeel dat we nu zo lang moeten wachten op deel twee…

Het gerucht van Lesley Kara

Titel: Het gerucht

Auteur: Lesley Kara

Uitgeverij: The house of Books

Publicatiedatum: maart 2020

Recensie door: Ink

Kraaien: 4,5

Wat moet er met een tienjarige moordenaar gebeuren? Een nieuwe identiteit of niet... De meeste mensen denken dan vaak in het cliché dat zo’n iemand natuurlijk geen nieuwe kans verdient. Ook al is ze op het moment van het doden van het 5-jarig kind pas 10 jaar oud. Welke straf dan ook wordt gegeven, deze is voor de gemeenschap altijd te laag. En is die straf uitgezeten vindt de gemeenschap dat je geen nieuw leven mag starten. Dat zijn de gedachten die mij na het lezen van dit boek nog een poos bezighouden.

Bij het openslaan pakt deze Lesley Kara me snel in. Waarom weet ik niet, maar ik ga in het zonnetje zitten en ben binnen de kortste keren heel wat bladzijdes verder. En lees het vervolgens in 1 keer uit. Geen tijd voor andere dingen, want ik moest weten hoe het verhaal, dat zich afspeelt in het kleine kustplaatsje Flinstead, in elkaar stak. Hoofdpersonage Joanna is met haar zoontje hiernaartoe terugverhuisd en woont nu dichtbij haar moeder.

Roddelen doet elk mens. Wie het ontkent liegt. Alleen in dit geval heeft het nogal wat consequenties. Is de moordenaar van toen 10 jaar oud nu in het dorp? Hoe gevaarlijk is dat? Blijft het eens een moordenaar, altijd een moordenaar? Wie is Sally McGowan die onder een nieuwe naam een nieuw leven heeft opgebouwd?

"Geruchten zijn als zaadjes die worden verspreid door de wind. Je weet nooit waar ze terechtkomen, maar dát ze ergens terecht komen is zeker. Ze belanden in spleten en scheuren en kiemen. Ze schieten wortel. Het maakt niet uit of ze waar of niet waar zijn. Hoe vaker erover wordt gesproken, hoe sneller en sterker ze groeien."

Regelmatig stuurt het verhaal je in de richting van verschillende bewoners wie die roddelaars zouden kunnen zijn. Soms denk je van Joanna hou nou eens op met het interessant doen en je geroddel, je zet zo het hele dorp op stelten zetten. Joanna ontvangt dan ook tweets met hints dat ze op moet gaan houden. Haar vriend is journalist en wil de voormalige moordenaar ook vinden om te interviewen.

Je loopt mee in hun zoektocht en kijkt in de hoofden mee. Een lekker psychologisch verhaal over hoe je mensen op kan jutten en hoe men handelt wanneer er verdenkingen zijn. Hoe een gerucht inderdaad een dorp op stelten kan zetten en voor meerdere mensen een gevaar oplevert.
Uiteindelijk ontdek je als lezer, tot je grote verrassing net als Joanna, wie de moordenaar blijkt te zijn. Ik krijg uiteindelijk alleen maar nog meer mededogen met de vrouw. Wanneer heeft iemand zijn straf uitgezeten? Wanneer verdient men vergeving?

Deze Lesley Kara liet mij behalve meegaan in haar heerlijk neergezette verhaal waar ze door haar manier van schrijven ervoor zorgde dat ik er doorheen vloog, ook nadenken over hoe ik tegenover de vroegere dader stond. Ik verafschuwde eerlijk gezegd meer de daders die mensen zo het leven zuur kunnen en willen maken.

De laatste paar zinnen in het boek zijn geschreven om de lezer nog even achter te laten met een goede plotwending. Ik snap waarom ze daar staan maar van mij had dit niet gehoeven.
Het boek was goed genoeg tot daar. Maar voor een extra thrillerelement is het een mooie toevoeging.

Plot: 4,5
Spanning: 4
Psychologie: 4,5
Schrijfstijl: 4
Leesplezier: 5
Originaliteit: 4

De patiënt van Sebastian Fitzek

Titel: De patiënt

Auteur: Sebastian Fitzek

Uitgeverij: The House of Books

Publicatiedatum: februari 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 5 !!!!!!

Hij heeft twee kindermoorden bekend, maar nu zwijgt Guido T. De politie is er zeker van: hij is ook de ontvoerder van de zesjarige Max, die spoorloos is verdwenen. De onderzoekers hebben echter enkel indirect bewijs. Zonder de verklaring van de gedetineerde loopt het onderzoek vast. Drie maanden na de verdwijning van Max plaatst het onderzoeksteam de wanhopige vader undercover als patiënt in het psychiatrisch gevangenisziekenhuis waar Guido T. zit. Zo kan hij toenadering zoeken tot de kindermoordenaar en hem een bekentenis afdwingen. Tenminste, als hij zelf zijn verstand niet verliest...

“ Een fractie van een seconde later, toen de hele groep ouders al uit 1 mond 1 kreet van ontzetting slaakte, stond zijn hoofd al in brand.”

Fitzek begint zijn verhaal al meteen met een knaller. Mijn eerste reactie was ook meteen: Dit beloofd een heel goed boek te worden! En ik ben zeker niet teleurgesteld! Sterker nog, het boek heeft zelfs nog even nagedreund. Normaal typ ik mijn recensie meteen na het uitlezen, maar ik bij dit boek toch eerst een nachtje erover moeten slapen en het laten bezinken. En zulke boeken zijn zeldzaam!

Het verhaal kenmerkt zich door verschillende personen aan het woord te laten. Je gaat van Seda, die werkzaam is op de bibliobus en naar patiënt Guido Tramnitz, de kindermoordenaar. Maar ook de artsen en beide ouders van Max komen aan bod. Voornamelijk speelt het verhaal zich af tussen Till, de vader van Max en Guido. Maar ook Guido als kind komt aan bod, evenals Max, een jaar eerder.

Je leeft je helemaal in met Till en ik kan niets meer dan bewondering voor die man opbrengen om achter de waarheid van de vermissing van zijn zoontje Max te komen. Daarvoor laat hij zich opnemen bij de psychiatrische inrichting waar de moordenaar van Max ook zit. Tijdens het lezen, vroeg ik mijzelf steeds af of ik dat ook zou kunnen en doen... Proberen te achterhalen wat er nu is gebeurd door rechtstreeks met de moordenaar te praten en zijn dagboek te lezen. Ik vond dat heftig, want ondertussen dat ik dat las, keek ik naar mijn eigen zoontje en moest toch wel even slikken.

Dit boek is, net als al zijn boeken, niets wat het lijkt en onder het lezen vormen zich diverse plotwendingen in je hoofd. Pas op het laatste, als je leest wat er allemaal is gebeurd, komt Fitzek met een laddertje om al die zelfbedachte plotwendingen 1 voor 1 aan gruzelementen te slaan en vervolgens gniffelend / fluitend weg te lopen.

Als je aan dit boek begint, geef ik je wel een hele duidelijke waarschuwing. Zorg dat je geen andere plannen hebt, want zodra je het eerste hoofdstuk hebt gelezen, trekt Fitzek je in het boek en laat je niet eerder los voordat je het verhaal uit hebt. Letterlijk alles om je heen verdwijnt en je loopt met Till mee in de inrichting.

Wat Fitzek ook weer kenmerkt, is de iets over de top plotten. Deze is er ook eentje van. Maar dat vergeef ik hem steeds, omdat de rest van het boek gewoon geniaal is.

Ik zal dit boek ook zeker aanraden, nee onder de neus drukken, van iedereen die erover twijfelt om hem te lezen! Doen!!! Want je bent niet alleen spontaan onbereikbaar, maar ook totaal even van de kaart door dit boek. Ik denk niet dat er snel een boek hierover heen zal komen! Wellicht dat hij tot eind 2020 bovenaan mijn favoriete lijst blijft staan.

Geniet ervan zou ik zeggen!

Spanning: 5

Originaliteit: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 5

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

Schaduw van de nacht van Tess Gerritsen

Titel: Schaduw van de nacht 
Auteur: Tess Gerritsen

Uitgeverij: The House of Books
Publicatiedatum: oktober 2019
Recensie door Lisa

Korte inhoud:

Ava Collette ontvlucht haar verleden in Boston en huurt Brodie's Watch, een oud huis in een afgelegen kustdorpje in Maine. En ook al gaan er verhalen over de rondwarende geest van kapitein Brodie, ze voelt zich er onmiddellijk op haar gemak. Totdat ze vreemde geluiden begint te horen en de dorpelingen ontfutselt wat ze liever geheim houden voor buitenstaander: iedere vrouw die het huis bewoond heeft is er ook komen te overlijden. Is de geest van kapitein Brodie ervoor verantwoordelijk of is een moordenaar van vlees en bloed de schuldige? Iemand die steeds dichter in de buurt van Ava…

Mijn mening:

Wat te zeggen over dit toch wel vreemde boek? Wie Tess Gerritsen zegt, zegt onherroepelijk Rizoli & Isles en spannende boeken. Medische thrillers waarin gruwel regelmatig aan bod komt, autopsies schering en inslag zijn en eender wie het hoekje om zou kunnen gaan.

Niets van dat alles in deze nieuwe thriller van Gerritsen die – zelfs voor zijn release – al op behoorlijk wat tegenwind mocht rekenen. Gaande van “Fifty Shades meets Ghost”, “Stephen King goes BDSM”, of noem maar op. Mijn nieuwsgierigheid was dan ook gewekt en ik heb het boek in één ruk 😉 uitgelezen.

Nee, dit is geen Stephen King meets BSDM, maar de BDSM zit er wel overdadig in. Het Stephen King-gehalte is echter totaal niet aanwezig. Integendeel zelfs. Waar King gaat voor onderhuidse – en vaak ook erg grafische – horror, is dat element hier totaal niet aanwezig. De geest in kwestie is geen enkele keer dreigend of horrorachtig.

Als je dan toch vergelijkingen zou wil maken, denk dan aan Mary Higgins Clarks klassieke thrillers waarin meestal een vrouw alleen ergens verzeild geraakt in een verlaten dorp, stad of huis en daar dan wordt bedreigd. Denk aan Anne Rices The Witching Hour, waarin een heks verleid wordt – en seks heeft – met een geest. Denk aan de klassieker The Ghost and Mrs. Muir, een klassieker – ook als serie trouwens uitgebracht – waarin een vrouw met haar twee kinderen in een bijzonder huis gaat wonen waar een geest in woont (weliswaar zonder de seks). En denk als laatste aan Het meisje op de trein, waarbij de twee hoofdpersonages allebei ’s avonds gezellig in de drank vliegen.

Al deze elementen komen terug in dit boek, waardoor het een mix wordt van een gevonden dode vrouw, een huis waarvan alle voorgaande bewoonsters werden vermoord en een nieuwe bewoonster zo dom is om – ondanks dat kleine feit – toch in dit vreemde huis te gaan wonen. Ava heeft haar eigen geesten, ze heeft een drama achtergelaten en is toen naar dit huis getrokken om hier alleen verder te werken aan haar boek waarvan ze de deadline alsmaar niet haalt. Voeg daar geluiden aan toe en vreemde dingen à la The Haunting of Hill House en dan een geest die kennelijk alleen maar uit is op zeer grafische, BDSM (Oh Christian Grey?) en je hebt Schaduw van de Nacht.

Is dit boek slecht? Nee. Is het supergoed? Nee. Is het goed? Ja.  Maar mijns inziens had men er veel beter aan gedaan om dit boek onder een schuilnaam uit te brengen dan het als de nieuwe Gerritsen te verkopen. Gerritsen-fans zullen bedrogen uitkomen en zich afvragen waarom Tess haar vertrouwde stijl heeft laten varen, terwijl nieuwe lezers, die van dit genre houden, ook bedrogen zullen uitkomen wanneer ze merkten dat Gerritsen normaal gezien dit soort van boeken niet schrijft.

Ook was het boek veel beter geweest met een Victoriaanse insteek en minder BDSM. Nee, ik heb er niets tegen, maar het was zo overdadig en grafisch aanwezig dat al de rest – inclusief het moordverhaal – erbij teniet gingen. Ik heb me meermaals afgevraagd wat deze auteur nu eigenlijk wilde bereiken: een moordverhaal met seks? Of een ghost story met een onbelangrijke dood erin? De dader was zo snel te bespeuren dat zelfs een niet-doorgewinterde thrillerlezer hem bijna meteen kan spotten. Het bordje: “Hier loopt die”, mankeert nog net.  Ook zit er zo’n bizarre scène in tussen de geest, Ava en nog andere … personages, laat ons zeggen, dat ik er ongemakkelijk van werd.

Na veel wikken en wegen heb ik besloten om dit boek drie kraaien te geven. Geen twee of één omdat het nog altijd Gerritsens vloeiende stijl blijft die maakt dat je blijft doorlezen, maar zeker ook geen vier of vijf wegens al de gemiste kansen die dit boek helaas ook heeft. Ik ben razend benieuwd wat anderen van dit boek zullen vinden. Het lijkt me “You love of it or you hate it”-boek te worden op zeer korte tijd.

3 kraaien dus.

Lisa

Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough

Titel: Wat jij niet ziet

Auteur: Sarah Pinborough

Uitgeverij: The House Of Books

Publicatiedatum: juni 2017

Recensie door Baukje

Waardering: 4,5 kraai

Achterflap

Louise is een alleenstaande moeder. Tijdens een zeldzaam avondje uit ontmoet ze een man en valt als een blok voor hem. De maandag erop ontmoet ze haar nieuwe baas, David. De man uit het café, die getrouwd blijkt te zijn, en die zegt een fout te hebben begaan. Dan ontmoet Louise Adele, de vrouw van David. De twee raken bevriend en Louise leert een heel andere kant van David kennen. Er lijkt iets goed mis in hun huwelijk. Louise wil weten wat...

De cover

Een zwarte cover waarop door een spleet een gesloten vrouwenoog zichtbaar is. De titel in oranje met daardoorheen een blauwe lijn die als kringelende rook oogt. De naam van de auteur staat in heel kleine letters en in hetzelfde blauw onderaan. Een aanbeveling van Harlan Coben in wit bovenaan: Dit boek wordt jouw nieuwe obsessie.

Mijn mening

Wel intrigerend door dat oog waar licht op lijkt te vallen. Ook het kleurgebruik is anders dan anders. Hoewel ik het geen uitgesproken mooie cover vind, zou ik het zeker oppakken in de winkel.

Het verhaal

Louise, een alleenstaande moeder en secretaresse bij een praktijk voor psychiatrie, ontmoet op een zeldzaam avondje uit David. De twee flirten en zoenen met elkaar en de schrik is dan ook groot wanneer later blijkt dat deze man haar nieuwe, en getrouwde, baas blijkt te zijn.

Als ze dan ook nog eens tijdens het winkelen Adele, de vrouw van David, tegen het volmaakte lijf loopt en de twee vrouwen vriendinnen worden, komt Louise in een ongezonde spagaat terecht.

Mijn mening

Het is moeilijk om het verhaal te vertellen zonder spoilers weg te geven. Spoilers zouden zonde zijn; dit boek is het namelijk meer dan waard om gelezen te worden.

Pinborough schrijft in een mooie en bloemrijke stijl haar thriller waarin psychologische manipulatie en bovennatuurlijke gaven de boventoon voeren.

Hoewel het voor mij het middenstuk te veel meandert en daardoor te traag leest, maakt het plot alles goed. De spanning is niet nagelbijtend maar heeft een diepere onderliggende laag waar ik erg van hou. Daarnaast zorgt de tweede verhaallijn, die zich in het verleden afspeelt, dat het heden duidelijk wordt.

En nogmaals, dat plot! Voor mij een boek dat echt op je wil-ik-lezenlijstje moet.

Schrijfstijl 5

Leesplezier 4

Spanning 4

Plot 5

Originaliteit 5

4,5 kraaien

Het meesterwerk van Geir Tangen

De Maestro doet een ultieme poging om zijn jonge neef, Jonas, te wreken. Vier jaar lang treft hij voorbereidingen. Terminaal ziek, vermoordt hij personen die de straf voor hun ‘misdaden’ ontliepen. Hij maakt hierbij gebruik (misbruik?) van Viljar Gudmundsson, journalist. Jonas verbindt de maestro en Viljar. Lotte Skeisvoll is de politie-inspecteur die de opsporingsbrigade leidt. Evenals Viljar gaat zij gebukt onder zware psychische moeilijkheden.

De maestro doorziet hun persoonlijkheden, buit ze uit en ‘componeert’ zijn Requiem.

Dit werk is het debuut van de Noorse thriller-blogger Geir Tangen. Hij wilde een ode schrijven aan de Scandinavische thrillers en heeft dan ook enkele ‘groten’ van het genre verwerkt in het boek.

Zijn moordenaar is a-typisch : tumor in het hoofd waardoor je niet rationeel meer kunt denken maar deze man is heel gestructureerd. Hij krijgt de kans om in de ik-vorm zijn ziekte en gevoelens weer te geven.

Het chronologische verloop van de gebeurtenissen wordt daarnaast nog onderbroken door een terugblik op de feiten die 4 jaar geleden de dood van Jonas veroorzaakten.

De duistere sfeer van het Scandinavische thriller-genre vind je terug in de beschrijvingen van omgeving en de psychisch getroubleerde hoofdpersonages.

Maar er zijn minpunten. Jammer maar die moeten in een recensie ook aangestipt worden. In Noorwegen is Geir  Tangen de kenner en recensent van thrillers. Men verwachtte naar alle waarschijnlijkheid veel van zijn debuutroman. Heeft hij daarom zijn werk te vol gepropt qua inhoud?

Teveel plotwendingen, die bovendien ongeloofwaardig zijn, enkele moorden teveel, de ene moord al beter uitgediept dan de andere. Vooral naar het einde toe komen te veel ‘toevallige’ toevoegingen voor (bv. Het relaas van de uitgever die zich nog een afgekeurd manuscript herinnert dat 3 jaar geleden werd ingediend. )Kortom : te overladen qua inhoud.

De psychologie van zijn hoofdpersonages, Viljar en Lotte, die ongetwijfeld met hun trauma’s zullen moeten omgaan in deel 2 en3 van zijn trilogie, is eerder vlak. Waarom weet de maestro dat Lotte een obsessieve stoornis heeft en wij niet? Het kan er bij mij niet in dat Viljar een gehaaide journalist is die door een jongen van 16 een angststoornis wordt aangepraat? Hij maakte een fout maar per slot van rekening had de jongen het allemaal aan zichzelf, zijn drang om op te klimmen in de politiek en zijn slinkse handelwijze te danken. Onbegrijpelijk dat Viljar de bal niet terug kaatste! Neen, liever een wrak beschrijven dan een man met karakter.

Nog één minpunt : als de spanning goed is opgebouwd en de lezer op zijn tanden bijt, ga je niet filosoferen over zintuigen van mens en dier en  dat alles een halve pagina lang! Super frustrerend!

Algemene conclusie

Mooi debuut maar ook niets meer dan dat. Geen elementen die een ‘wow’-gevoel geven. Een recensent kan gemakkelijk kritiek geven (zie boven!) maar zelf een echte Scandinavische thriller schrijven, is weggelegd voor slechts enkele groten. Natuurlijk, ook zij schreven niet onmiddellijk een kanjer en leerden bij onderweg. Ik ben wel nieuwsgierig om zijn tweede roman te lezen. In zijn blog gaf hij zelf al aan dat hij bepaalde dingen (die hij niet noemt) wilde verbeteren. Zelfkennis, begin van alle wijsheid (en métier).

Hoebeeck Vera

Boekenfeestje in Rotterdam

Bloggers united

Thrillerlezers presteert het al sinds de start om van leuke uitjes twee verslagen te maken: een serieuze en die van mij (meer kletskoekerij noemen we dat). 
Vandaag mijn verslag over een heerlijk dagje in het Rotterdamse:

Een zaterdag in januari groeit uit tot een wel hele leuke dag in Rotterdam. Op 20 januari is het eerste boekenuitje van 2018: een event georganiseerd door de landelijke krant het AD waar het nieuwe boek van Sophie Hannah centraal stond. Met 'ons 'Lilian, Juul van JuulsBoekenwinkeltje oppikkend bij de Starbucks. Boekenuitjes starten namelijk altijd even bij de Starbucks.
Met ietwat wantrouwen bekeek ik de ME-bus aan de zijkant van het station. Als echte thrillerlezers bedenkt een ieder dan al snel wat er toch voor iets zou kunnen zijn. Op weg naar het krantengebouw zagen we al een grote groep mensen met heel veel Nederlandse vlaggen, dus dat was genoeg om lekker te negeren. Jut, Jul en Lil liepen een stuk rechtdoor, gingen naar links, weer naar links en op de vraag of het nog ver was, wees Lilian op het grote naambord. Een blik naar links werpend, bleek het gebouw echt bijna in het station te liggen. Frisse neus was dus weer gehaald voor die dag.
De immer vrolijke en enthousiaste Annette Overvoorde deed de deur voor ons open, zoen zoen, kwebbel kwebbel. Ook eens kennisgemaakt met Sandra Raino  en in een volgepropte lift naar de 12e verdieping. Als ware padvinder dirigeerde ik het hele clubje op rij 1, want ik wil mooie foto's maken en met 50 mensen voor mijn neus, is dat geen succes.

Rob Oostveen

Even een koffietje halend, komt Rob Oostveen op mij af om kennis te maken. Ik las onlangs zijn laatste boek en porde hem voor een column. Als ik iets in mijn blogverleden heb geleerd is dat je columns door echte auteurs moet laten schrijven. Het is een vak. Daar binnen enkele minuten een van de mooiste vrouwen in boekenland op me afkomt en gedag zegt met drie zoenen, ben ik alles weer gelijk vergeten (grapje Rob).



Het officiële gedeelte begint met Inge Ipenburg die een stuk voorleest uit het nieuwe boek van Hannah. Ze had van mij wel een uur mogen voorlezen, want wat een mooi prachtige stem. Op Storytel schijnt ze een aantal boeken voor te lezen, zoals het boek Geen kind meer. Ik overweeg toch eens een maandje te gaan testen. Ik stel trouwens voor een goed boek door Ipenburg en Van Steenhuizen van het 8 uur journaal voor te laten lezen. Dat moet fantastisch klinken...
Ik dwaal af!
Behalve nog even opmerken dat te weinig mensen nog weten dat zij behalve actrice is, twee thrillers op haar naam heeft staan. Waarvan Een schitterend ongeluk de laatste is en een aanrader.

Vervolgens heeft Janneke een lang interview met Sophie Hannah, die nonchalant op teenslippers plaatsnam. Bij de borrel naderhand vertelde ze dat ze zich opgesloten voelt als ze sokken en schoenen moet dragen.  Ieder zijn gekkigheid.
Ze beantwoordde vragen over haar grote passie, haar nieuwe boek  en over de toekomst, zoals dat er een musical gaat komen die The mousetrap meets  Mathilda gaat heten of daar een mix van is. Oftewel: ik word betrapt op niet helemaal goed opletten.  The mousetrap is een langlopend toneelstuk vanaf 1952 al en geschreven door Agatha Christie. Een verhaal wat nooit in boekvorm of film uitkwam.  Ik ben nu al  nieuwsgierig wat dit voor musical gaat worden.
Laat ik nu ook maar gewoon toegeven dat ik en door dat Lilian ijverig zat te pennen, en mijn Engels niet geweldig goed is en door het maken van foto's ik wat minder goed oplette. Sophie was zo beweeglijk met handen en mimiek dat het lastig was goede close ups te krijgen. Het beetje resultaat zie je om de tekst heen.

En dan komt Isa Maron. Zoals Inge Ipenburg een uur zou mogen voorlezen, zou Isa veel en veel langer hebben mogen doorpraten over "De schaal van Het kwaad", waar ze wat over vertelde. Deze wordt gebruikt in de Amerikaanse rechtszaal en bestaat uit gradaties van misdaden. Wat een sprankelende en enthousiaste wijze van spreken in het openbaar. Jammer dat het zo snel voorbij was. Interessant gegeven en boeiend vertelt.
Dan moet Isa op het strafbankje aan de zijkant gaan zitten en komt de rest het podium op. Waarom Isa daar niet gewoon bijzat, vond ik een aparte keuze. 

Er werden door Janneke een aantal stellingen gedropt. Belangrijk punt was het jongeren aan het lezen krijgen. Hoe stimuleer je mensen die niet lezen? Simone van der Vlugt merkte op dat er altijd een groep zal zijn die echt niet zal gaan lezen.
Inge trok het publiek erbij door te vragen of het uitmaakt of een boek door een man of vrouw geschreven wordt om te willen lezen. Het antwoord daar was nee.
Daar ik gelukkig voor de aanwezigen steenkolen Engels spreek, hield ik wijselijk mijn mond. Ik heb daar zeker een lang ander antwoord op. Bijvoorbeeld een Michael Berg heeft een vrouwelijk hoofdpersoon omdat blijkt dat vrouwen dat liever lezen en dus kopen. En daar vrouwen de grootste groepen thrillerkopers zijn...
Oftewel een leuk discussiewaardig onderwerp. 

Iets al best uitlopend leek het nog veel te kort toen de tijd echt op was. Langs de zijkanten zag ik mensen van de organisatie al gebaren dat het uitliep en Janneke kreeg het killgebaar.
 Het was de hoogste tijd voor de rondleiding over de redactie van de krant. Ik zou kunnen zeggen, dat ik net te laat was om aan te sluiten, maar had veel meer zin om eens bij te kletsen met wat bekenden.

 Even wat nieuwtjes van na het podium:
Simone van der Vlugt komt in juni met nieuw historisch boek Schaduwster.
Inge Ipenburg schrijft aan een tweeluik waarvan de eerste De stormmannen gaat heten en de tweede De mannen vallen. Het speelt zich af op Sicilië en heeft de vaste rechercheur. Hij moet verplicht op vakantie maar valt met zijn neus in een moordzaak.
Isa Maron is hard bezig met een nieuw boek, zonder Kyra. Misschien ooit nog. Maar nu niet. Wat ze graag zou willen schrijven eens is een Young adultfantasy. Maar dan zou ze graag een jaar niks anders willen hoeven doen.
Ook liep Marlen Beek Visser rond en daar komt natuurlijk een volgend boek bij Prometheus uit, maar dat zal pas 2019 worden. Maar hoe vet om een contract te hebben gekregen bij deze uitgeverij.
Verder heel even met Janneke Siebelink gepraat over hoe jammer ik het vind dat er nooit meer events zijn bij Bol.com. Want wat waren die toch altijd leuk. Ook voor alle andere soorten bloggers. Naast dat ik af en toe aanwezig was, las ik graag verslagen over de events.

Ook nog over het punt gesproken van het steeds minder lezen, waarbij we komen op voorlezen. Janneke is tegenwoordig druk aan het voorlezen aan haar zoon uit de boeken van Dummie de Mummie. Ze kan een bijna perfecte imitatie doen van het stemmetje. En ook dochter wordt graag voorgelezen. Dagelijks zit Janneke na een dag werken met boeken, voor te lezen aan de kinderen.
Nog even wat boekentips lospeuterend voor mezelf, want ik ken dan alles wel wat uit is op thrillergebied , maar hoor graag welk ander boek mooi is, worden we bijna de zaal uitgeveegd. Het gewone publiek is allang weg. Mensen van de uitgeverij, Inge, Sophie, Janneke en Juul het liftje in. 
Juul hangt nog een verhaal op tegen Sophie in het Engels dat ze altijd overal de laatste is. En eindigt met I am a plakker.
Waarop Janneke nog zegt: een sticker dus.

Zwaaizwaai verspreidt iedereen zich buiten bij de deur, waarvan de meesten zich richting Amsterdam gaan begeven. Maar wat was het leuk om eens in Rotterdam een leuk event te hebben.  Juul en ik zijn nog even snel wat eten op het Schouwburgplein en om 22 uur was het dan tijd om een geslaagd uitje af te ronden en voor mij naar het brabantse af te zakken.

Heb jij haar gezien? van Sophie Hannah

Titel: Heb jij haar gezien?

Auteur: Sophie Hannah

Uitgeverij: The house of books

Aantal pagina's: 280

Over de auteur:

Sophie Hannah (1971) is een Britse schrijfster van romans, kinderboeken, poëzie en thrillers. Ze is de dochter van een hoogleraar politicologie en een schrijfster van kinderboeken, en heeft zelf gestudeerd aan de universiteit van Manchester. Van 1997 tot 2001 was ze als "fellow" verbonden aan de universiteiten van Cambridge en Oxford.

Na enkele kinderboeken en tien poëziebundels debuteerde ze als thrillerschrijfster in 2006 met de psychologische misdaadroman Kleine meid. Dat was het begin van een overweldigend succesverhaal, en vandaag verschijnen Hannah's boeken wereldwijd in 32 talen en ruim vijftig landen. In 2014 publiceerde Sophie op verzoek van de familie en nalatenschap van Agatha Christie een nieuwe Hercule Poirot-roman, The Monogram moorden, die een bestseller was in meer dan 15 landen.

Ze woont samen met haar man, kinderen en hond in Cambridge, waar ze een Fellow Commoner is van het Lucy Cavendish College.

Achterflap:

Cara Burrows verlaat uitgeblust haar man en kinderen, en vlucht naar een wellnessresort. Als ze daar uitgeput haar hotelkamer betreedt blijkt die al bezet. Het foutje van de receptionist doet Cara twijfelen; het meisje dat ze springlevend in de kamer heeft gezien is iemand die ze niet gezien kán hebben: de vermoorde Melody Chapa, wier ouders een levenslange gevangenis uitzitten voor de moord op haar. Cara raakt verwikkeld in een web van leugens en intrige, een gevaarlijk web.

Cover:

Een intrigerende cover! Je ziet een silhouet van een vrouw/meisje in een fel oranje licht. De teksten “Heb jij haar gezien?” en “Ze is het bekendste moordslachtoffer van Amerika. Wat als ze niet dood is? vragen erom om het boek op te pakken en de achterflap te lezen.

Wat ik van dit boek vind:

Tot een bladzijde of zestig had het boek mij nog niet te pakken, ondanks de fijne schrijfstijl. Want Sophie Hannah kan de personen en omgeving zo goed omschrijven dat je het idee hebt er zelf rond lopen of de personen op straat zou kunnen herkennen. Daar ligt naar mijn idee ook de kracht van Sophie. Ze pakt je hand en neemt je mee in haar verhaal.

Toch zijn er ook ongeloofwaardige delen, zoals het feit dat een Britse vrouw een derde van hun spaargeld opmaakt aan een reis, in haar eentje, om na te denken, zonder dat het gezin, laat staan haar man, ervan op de hoogte is. Het zou mij niet lukken en ook niet in mij opkomen en ik geloof ook niet dat ik er mee weg zou komen. Maar goed, voor het verhaal, en daar zit je dan opeens middenin, pik je dat en lees je gretig verder.

Cara heeft het gehad met haar gezien en gaat opzoek naar antwoorden en daar kiest zij het prachtigste resort wat ze maar kan vinden in  Amerika voor uit. Na een lange reis komt Cara aan in het meest luxe resort Swallowtail. Van de luxe ziet ze op dit moment niet veel, zo moe is ze, het enige wat ze wil is slapen. Aangekomen in haar hotelkamer blijkt deze al bezet te zijn. Een man en een tiener meisje, liggen daar al te slapen als Cara zich in hun badkamer bevindt. Ze weet de man te overtuigen dat ze is, wie ze zegt dat ze is, en hij laat haar gaan. Terug bij de receptie, schrikt de medewerkster zo erg van haar fout dat ze Cara een upgrade geeft en wel de mooiste suite die ze hebben op het resort. Toch kan ze niet van al haar luxe genieten, het voorval zet haar hele vakantie en reden waarom ze op reis is gegaan, geheel op zijn kop. De reis was bedoelt om haar gedachten op een rijtje te zetten, ze had net haar gezin verteld dat ze zwanger is en zowel haar tieners als haar man, reageerde niet direct enthousiast. Door het gepieker heen, dwalen haar gedachten steeds af naar het meisje en haar rare knuffel “Poggy”.

Door een vreemde gast van het resort, die steeds blijft roepen dat ze haar gezien heeft, dat Melody Chapa op het resort is, legt Cara de link met het meisje uit de hotelkamer. Melody is zeven jaar geleden vermoord en haar ouders zijn daarvoor veroordeeld en zitten een gevangenisstraf uit. Het lichaam van Melody is nooit gevonden.

Heeft Cara echt Melody Chapa gezien? Heeft zij haar gezien?

Je moet even in het verhaal komen, maar dan ineens lukt het om de ongeloofwaardige, net te toevalligheden voor lief te nemen en geraak je in een psychologische thriller waarvan je het einde niet had kunnen voorspellen. (ik dacht zelf al vrij vroeg te weten welke kant het op zou gaan, maar ik had gelukkig ongelijk!) Sophie Hannah zet de karakters erg goed weg. Zo goed dat er een aantal personen zijn waar je je aan begint te ergeren.

Zo klungelig en ongeloofwaardig als het begin in elkaar zit, zo goed is het einde. Als je denkt te weten hoe het in elkaar zit, krijgt het verhaal weer een andere wending. Dit gebeurd een aantal keer en dan komt de ontknoping, die je niet, maar ook echt niet zag aankomen. Daarom krijgt dit boek van mij 3,5 kraaien!

Punten:

Originaliteit: 4
Leesplezier: 3
Psychologie: 4
Schrijfstijl: 3
Spanning: 3
Plot: 4

Heb je haar gezien krijgt van mij 3,5 kraaien.

Lilian

Het appartement van S.L. Grey

Titel : Het appartement  

Auteur : S.L. Grey – auteursduo : Sarah Lotz en Louis Greenberg 

Uitgeverij : The House of Books 

ISBN : 978 90 443 5165 1 



Het zal je maar overkomen … Je woont samen met je vriendin en dochtertje in Kaapstad als plots de rust in het gezin verstoord wordt door een homejacking.  Zo’n overval betekent niet alleen een verlies van je waardevolle spullen.  Neen, je krijgt er als extraatje panische angsten bovenop.  Mark en Steph zijn verzeild geraakt in zo’n situatie en lopen zo secuur mogelijk op de tippen van hun tenen zodat wonen in hun villa haast onhoudbaar wordt.  Tot Damon, de partner van een zeer goede vriendin van Mark, het idee oppert om een tijdelijke huizenruil met onbekenden te doen.  Even ertussenuit, weg van de verstikkende angst voor een nieuwe criminele inval. Financiële problemen houdt hun hoofd eerst koel, maar uiteindelijk kijken ze even online naar de eventuele mogelijkheden en voor ze het goed en wel beseffen belanden ze in hartje Parijs.  Vanaf de eerste dag rijzen er vragen en elke dag vermenigvuldigen deze vraagtekens zich keer op keer. 



‘De reis kreeg zijn eerste nare wending toen we ons appartement vonden … we vonden 15, 17 en 18, maar geen 16.’ 

Wat bangelijk begon, ontwikkelt zich gaandeweg meer naar een slaapverwekkend verhaal waardoor de thrillerlezer tegen een veelvuldigheid van ontgoochelingen oploopt.  Dit verhaal bezat zoveel aanknopingspunten en openingen om er een zeer zenuwslopende (horror)thriller van te maken, maar S.L. Grey koos ervoor om als spookrijder de baan op te gaan.  De eerste helft bouwt zich zeer krachtig op tot een climax die abrupt stopt en verwatert tot een futloos iets.  In het begin denk je nog dat het even een pauze is, een kort vervelend stukje, maar als dat gevoel blijft blijkt gewoonweg dat de auteurs steeds de verkeerde afslag nemen en de goede richting naar gruwel en schrikwekkend drama niet vinden.   

De ongeloofwaardigheid stijgt met de volle 100%, bij tijden zelfs zo erg dat je tegen het einde van het verhaal van verbazing grote ogen trekt omdat ‘Het appartement’ meer komisch dan echt spannend wordt.  En ach ja, je leest tegenwoordig geregeld opmerkingen dat de inhoud van een thriller niet strookt met de werkelijkheid, iets waar ik me op zich best wel in op kan winden.  Want thrillers mogen (of moeten zelfs) best wel eens uit de bocht vliegen en enkele grote grenzen van realiteit overschrijden, het betreft tenslotte fictie.  Maar een thriller moet jouw aandacht vast kunnen houden, er mogen geen losse kantjes zijn en het mag niet in een sneltempo afgeraffeld worden en dàt is wat er hier fout loopt. 



‘ ’Je hebt me gedood papa.  Tu m’as tué. Pourquoi, papa?’ Zegt ze, en ik ruik haar zoete, verrotte adem.’ 



Mark en Steph kan je je beeldig voorstellen.  Hij een oudere man, docent literatuur, die verliefd werd op de tientallen jaar jongere Steph.  Vriendin Carla, die ooit een korte romance had met Mark, wakkert de jaloezie aan bij Steph.  Een kind van twee dat strubbelingen geeft bij het koppel plus dan de homejacking er nog eens bij.  Schoonouders die het niet echt kunnen vinden met de oudere schoonzoon.  Misschien een wat clichématige typering, maar het werkt best wel.  Lotz en Greenberg zinspelen op uitmuntende wijze op achterdocht en je voelt dat de kracht van het verhaal, net als bij ‘In de val’, ligt bij het creëren van een grimmige sfeer die heel wat angst inboezemt.  Oververmoeide toeristen die aankomen in een regenachtig Parijs, een appartement waar je U tegen kan zeggen, telkens weer één of ander perikel dat de kop komt opsteken, … De enkele onlogische foutjes overzie je dàn nog met plezier.   

Middenin het verhaal, de laatste dag in Parijs , lijkt het alsof plotsklaps hun manier van schrijven verandert.  Het verhaal krijgt een onverwachte doch aangename wending.  Het begint te lijken op een zeer licht afkooksel van de films ‘Vacancy’ meets ‘Amityville Horror’. Een moment waar je in de gaten krijgt welke kant men op wil gaan en al heel snel blijkt dat vermoeden te kloppen.  Verder wordt daar niks meer aan gedaan door de auteurs.  Weg angst, weg sfeer, welkom bladvulling. 



De onweerswolken op de cover voorspelden het onheil … ik had beter moeten weten !  De luttele twee kraaien mogen het kaft verrijken.

Ann 

Later als ik dood ben – Ilse Ruijters

Titel: Later als ik dood ben

Auteur: Ilse Ruijters
Uitgeverij: The House of Books
Publicatiedatum: 2016
Pagina’s: 246

Cover

Heidi
De cover van het boek is mooi, op de voorkant staat een vlinder, het lijkt net of het diertje in brand staat. Zou dit wat met het verhaal te maken hebben? Het prikkelt mijn leesbrein in ieder geval wel.

Amanda
Een eenvoudige, mooie, rustige en stilistische cover is gekozen voor Later als ik dood ben. Wit met een vlinder (ik hou van vlinders) niet direct thrillerachtig maar wel mooi. Ik zou het boek wel oppakken als het op de thriller-tafel zou liggen.

Auteur

Ilse Ruijters studeerde communicatiewetenschappen aan de Universiteit van Amsterdam, met als specialisatie media entertainment. Ze deed op schrijversgebied veel ervaring op. Ze schreef onder andere artikelen en columns voor Cosmopolitan, Fab!, Lifestyle Almere, Almere Deze Week en andere media. Ook won ze wedstrijden als ‘Een dagje Aaf zijn’ in nrc.next, de Literatuurprijs Helmond en de Onze Taal Magazine Schrijfwedstrijd. In 2008 ontving ze de IVIO-Andries Greinerprijs, een aanmoedigingsprijs voor Flevolands schrijftalent. En in 2013 schreef ze de negende editie van het Almeers dictee.
In 2014 debuteerde zij mij haar psychologische thriller De onderkant van sneeuw welke in 2015 werd bekroond met de Hebban Thriller Debuutprijs.

Achterflap

Elin denkt alles te hebben. Een leuke vent, fijne ouders, een vaste baan. Maar dan ontdekt ze dat haar verleden één grote kluwen leugens is. Wie zijn haar echte ouders? En wie is zijzelf eigenlijk? Er is maar één plek waar ze deze antwoorden kan vinden: in het criminele circuit. Ze zegt haar vertrouwde leven op, accepteert een baan in een tbs-kliniek en ontdekt veel te snel dat aan elk antwoord een prijskaartje hangt.

Mening

Het was een kogelgat, besefte ik nu pas. Zwart bloed, zo dik als teer, droop traag over mijn buik naar mijn taille.

Heidi
Als ik begin te lezen, merk ik direct dat Ilse Ruijters veel zorg aan haar manier van schrijven heeft besteed, dit was ik ook van haar gewend uit haar eerste thriller.
De hoofdstukken worden opgedeeld in dagen en wordt afgewisseld van heden naar verleden, dit zorgt ervoor dat je wel je aandacht erbij moet houden, maar dit was voor mij geen enkel probleem. Het geheel leest vlot weg, de verhaallijn is erg boeiend, origineel en spannend. Eigenlijk zitten alle ingrediënten die ik graag in een thriller zie in dit verhaal verwerkt.

Amanda
Een zeer interessant onderwerp om in een thriller te verwerken. De wereld van de tbs-kliniek is voor de meeste mensen toch onbekend (gelukkig maar) waardoor het boeiend is om hierover meer te weten te komen. Onderwerp is goed verwerkt in het verhaal, al vroeg ik mij op sommige punten wel af hoe geloofwaardig alles was wat is neergezet. Sommige dingen leken mij wat vergezocht. Maar het boek leest erg snel en vlot, fijne en boeiende schrijfstijl waardoor je deze “geloofwaardigheid” maar voor lief neemt aangezien ik geen weet heb van deze wereld.

Uit de smeulende as in mijn buik stegen kraaien op die met hun scherpe snavels in mijn ingewanden pikten.

Heidi
We maken in deze thriller kennis met Elin, een jonge vrouw, die wil weten wie ze is, maar door deze zoektocht komt ze van de wal in de sloot. De personages zijn goed uitgewerkt, je kunt tijdens het lezen zelf bijna de emoties voelen die de personen in het boek ervaren.

Amanda

Vooral Elin komt goed uit de verf, je leeft helemaal mee in haar wanhopige zoektocht naar de waarheid. Ze is soms wat goedgelovig en dit zorgt voor haarzelf voor wat ongemakkelijke situaties. Daarbij neemt ze regelmatig enigszins roekeloze beslissingen waarmee ze zichzelf nog verder in de problemen werkt. Het verhaal wordt voornamelijk door haar ogen verteld waardoor je een soort band met haar ontwikkelt.

Heidi
Het verhaal pakt je vast, net zo vast als de gedetineerden in de tbs-kliniek, als je er eenmaal in zit kom je er niet meer uit, dit geldt ook voor deze thriller, want ik bleef maar doorlezen.

Aan het eind van het verhaal wordt er nog een schepje spanning bovenop gedaan en werd ik nogmaals verrast.

Ilse Ruijters bewijst nogmaals met deze thriller dat ze bij de absolute top behoort. Met Later als ik dood ben laat ze zien dat haar thrillers spannend, origineel en boeiend zijn.

Amanda

Ik vond het een bijzonder en erg boeiend verhaal. De spanning wordt goed opgebouwd, deze spanning zit vooral in het zogenaamde “onderhuidse” want echt gruwelijk is het niet. Alhoewel in sommige stukken behoorlijk diep wordt ingegaan op de gruwelijke details van de misdaden van de tbs’ers. Ilse weet met dit boek je aandacht vast te houden en zorgt ervoor dat je alleen maar wilt weten hoe het nu afloopt met Elin. Op het einde verrast ze iedereen nog even met een afwijkende uitkomst van de zoektocht van Elin. Aan de ene kant zag ik dit helemaal niet aankomen, maar aan de andere kant had ik toch ook weer wel een beetje een “onderbuikgevoel”. Goed verstopt was het in ieder geval wel.

Een spannende psychologische thriller waarbij je enorm meeleeft met Elin en haar zoektocht naar de waarheid.

De wereld glijdt buiten bereik aan mij voorbij, als achter een plexiglazen ruitje met een cirkel van gaatjes waar je nauwelijks door kunt ademhalen.

Heidi
Spanning: 5
Plot: 5
Leesplezier: 5
Schrijfstijl: 5
Originaliteit: 5
Psychologie: 5

5 sterren  

Amanda
Spanning: 4
Plot: 3,5
Leesplezier: 4
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4
Psychologie: 4

 4 mooie sterren 


Een eindoordeel van 4,5 ster voor Later als ik dood ben van Ilse Ruijters

De nieuwe erfgenaam - Sophie Hannah

Titel: De nieuwe erfgenaam

Auteur: Sophie Hannah
Uitgeverij: The House of Books
Publicatiedatum: September 2016
Aantal bladzijdes: 336

Cover

Een typische Agatha Christie cover, de omtrek van een lijk op de vloer met Poirot die erbij staat te kijken. Roept echt het Whodunnit gevoel op zodra je deze bekijkt. Weinig kleuren waardoor een rustige cover is ontstaan. Persoonlijk trekt mij het niet zo.

Auteur

Sophie Hannah schrijft romans, kinderboeken, poëzie en thrillers. Na meerdere kinderboeken en poëziebundels geschreven te hebben, debuteerde zij in 2006 met Kleine meid, een psychologische misdaadroman. Vandaag de dag verschijnen haar boeken in ruim vijftig landen en 32 talen. In 2004 verscheen het eerste Hercule Poirot-verhaal van haar hand. In navolging van Agatha Christie welke deze Belgische speurneus heeft gecreëerd. De monogram moorden was het eerste deel, dit jaar komt het tweede deel uit, De nieuwe erfgenaam.

Achterflap

Clonakilty (Ierland), 1929. Athelinda Playford heeft verschillende mensen uitgenodigd om samen met haar en haar familie een week door te brengen op haar landgoed Lillieoak, op het platteland in het zuiden van Ierland. De genodigden - onder wie oude bekenden Poirot, Catchpool, Gathercole en Rolfe - weten niet waarom ze zijn uitgenodigd, terwijl de familieleden van mevrouw Playford zich verbazen over de samenstelling van het gezelschap. Daar komen ze gauw genoeg achter...

Mening

De zwaksten moeten het hardst schreeuwen om anderen te laten lijden.

Ik schaam mij diep door te zeggen dat ik nog nooit een echte Agatha Christie heb gelezen.. Ik kan hierdoor dus ook niet de vergelijking maken of de boeken op elkaar lijken en of Sophie Hannah in de buurt komt bij de echte boeken. Wat ik wel kan zeggen is dat ik hoop dat de boeken van Christie beter zijn dan deze. Wat duurde het lang voordat ik in het verhaal zat zeg. Het verhaal springt van de hak op de tak, waardoor het enorm warrig wordt. Hierdoor was de verhaallijn erg moeilijk bij te houden.

Daarnaast de hoeveelheid aan personages die naar voren worden geschoven, iedereen heeft wel iets te zeggen en daardoor moet je toch proberen iedereen te onthouden. Sommige stukken waren erg langdradig met toevoegingen waarvan ik dacht, Huh? Wat doet dat hier of wat heeft dat met het verhaal te maken? De onderlinge gesprekken die de personages met elkaar voeren gaan over heel veel, alles eigenlijk, maar ook weer nergens over en hebben in sommige gevallen weinig toevoeging aan het verhaal. Tot zeker de helft van het verhaal waren er al heel veel woorden voorbij gekomen, maar was er nog weinig noemenswaardigs gebeurd. Hierdoor vroeg ik mij echt af of ik wel verder zou lezen. Spanning is tot dit moment ook nog ver te zoeken.

Uiteindelijk wordt er rond de helft van het boek een moord gepleegd waardoor er meer spanning in het verhaal komt. Het verhaal loopt een stuk soepeler, de personages zijn minder wazig dan in het begin van het boek waardoor het verhaal beter te volgen is. Voor mijn gevoel begon het boek nu pas echt. (Wel een erg lange inleiding moet ik zeggen.) Nu de speurtocht eenmaal op gang is, wordt het een aangenaam boek om te lezen en ben ik ook nieuwsgierig hoe het in elkaar zit. De rest van het boek heb ik mij dan ook prima vermaakt met de zoektocht naar de dader en naar het uiteindelijke motief. Ik moet zeggen dat ik deels verrast was met het einde, hoewel hier toch enige voorspelbaarheid in zat.

Voor de Christie-fans hoop ik dat het wat weg heeft van haar boeken, maar persoonlijk duurde het mij allemaal te lang voor het verhaal op gang kwam. Ik ben uiteindelijk wel blij dat ik door gelezen heb, maar ik zal niet zo snel nog een boek van Sophie Hannah oppakken uit deze serie.

Spanning: 2,5
Plot: 2,5
Leesplezier: 2,5
Schrijfstijl: 2,5

Originaliteit: 3
Psychologie: 3,5

Met hierboven genoemde scores kom ik niet verder dan een zéér nipte 3 sterren voor De nieuwe erfgenaam van Sophie Hannah.

Amanda

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!