Uit het archief

 

De mannen vallen van Inge Ipenburg

Titel: De mannen vallen
Auteur: Inge Ipenburg
Uitgeverij: Pepper books
Publicatiedatum: augustus 2020
Recensie door: Jaimy
Waardering: 4 kraaien



De mannen vallen gaat gelijk verder waar Moordenaarsstorm gebleven is.
Het is fijn dat er niet een ellenlange intro aan vooraf ging, maar omdat Moordenaarsstorm een jaar geleden las was het wel even kraken met de hersenen.
Ach, het is ook nooit goed hè.

Max komt wederom in een wervelwind terecht als haar goede vriend Herman verdwijnt.
Niemand weet waar hij is en hoe het met hem gaat.
Er duiken twee kinderen op, zonder ouders en er stort een man van het balkon.
Er gebeurt dus gelijk een hele hoop in de brandende zon op Sicilië.
De lijntjes worden meteen uitgegooid en er beginnen zich al verdenkingen te vormen.
Gelukkig hebben we dan nog vele, korte, hoofdstukken voor de boeg en blijken er toch wat scheurtjes te zitten in onze vermoedens.

Er blijkt veel meer aan de hand dan op het eerste moment gedacht wordt.
De overduidelijke aanwijzigingen aan het adres van Herman laten je meteen van het ergste uitgaan en zorgen ervoor dat het hele dorp zich tegen hem keert.
Max blijft opkomen voor haar vriend, die nog steeds in geen velden of wegen te bekennen is, en stuit zo op een hele andere operatie.
Iets waarmee bijna iedereen in het dorp te maken lijkt te hebben, of op zijn minst weet van heeft, maar wat Max’ wereld op z’n kop zet.
Relaties worden op het spel gezet en vriendschappen komen onder druk te staan.

De spanning zit er dus goed in en ook de personages vormen zich weer tot echte mensen.
We leren het verhaal van alle kanten kennen door de wisseling van perspectief.
Zo kom je steeds een stapje verder en wordt het zeker niet langdradig.
Het plot vormt zich en langzaamaan komt alles samen.
Natuurlijk laat Inge het verhaal niet zachtjes uitwaaieren maar krijgen we nog een schok te verwerken en is het op het einde echt met de billen knijpen.

Waar Moordenaarsstorm ons liet zitten met een enorme cliffhanger, pakt De mannen vallen de draad goed op.
Spanning, sensatie, misleiding en een hele grote portie vriendschap vormen het boek tot een zeer gewaardeerde thriller.

Verwachte boeken voor juni, deel 1

Wat een mooie maand wordt juni, waar ik al heel blij rond keek tussen alles wat nog uit gaat komen voor we op vakantie gaan.


Op 4 juni

De terugkeer is de briljante opvolger van De Krijtman: Tudor is een blijvertje. Zelfs Stephen King is fan! Duister, beklemmend en huiveringwekkend.

Toen Joe Thorne vijftien jaar was, verdween zijn zusje Annie. Iets ergers kon er niet gebeuren. En toen kwam ze terug.

Vijfentwintig jaar later is Joe terug in zijn geboortedorp Arnhill. Hij heeft een baan aangenomen als leraar Engels op zijn oude middelbare school. Niet omdat hij zo graag terug wil, maar omdat hij het geld nodig heeft – hij heeft schulden. Terugkomen in zijn oude woonplaats betekent ook dat hij de mensen met wie hij opgroeide opnieuw onder ogen zal moeten komen, evenals de dingen die ze op hun geweten hebben.

Dan krijgt hij een anonieme mail: Ik weet wat er gebeurd is met je zusje. Het gebeurt opnieuw.


Op 4 juni tevens

Een onschuldig winkeluitje loopt uit op een nachtmerrie wanneer Michelle Spivey wordt ontvoerd als ze met haar dochtertje het winkelcentrum verlaat. De politie zet een zoekactie in gang, haar partner doet een emotionele oproep in de media, maar Michelle is en blijft spoorloos. 


Een paar weken later geniet special agent Will Trent van een rustige zondag met zijn vriendin Sara Linton als er opeens luide sirenes afgaan. Sara en Will zijn erop getraind om hulp te verlenen in noodgevallen – ze gaan erop af in plaats van de andere kant op te rennen. Maar vandaag wordt dat instinct ze noodlottig. Binnen enkele uren loopt alles volledig uit de hand: Sara wordt gekidnapt en Will gaat noodgedwongen undercover om haar te redden. De situatie voert hen de bergen in, op weg naar de waarheid over het lot van Michelle, en de confrontatie met een moordzuchtige radicale groepering... 

 Ook op 4 juni
Vier vreemden worden vermist en er is maar één aanwijzing over hun verblijfplaats. Op de plaats waar ze voor het laatst zijn gezien, ligt een verjaardagskaart met een korte tekst: ‘Het spel is je cadeau. Durf je te spelen?’ De politie neemt de zaak in eerste instantie niet serieus: het heeft er alle schijn van dat het om een grap gaat. Maar de families zijn ervan overtuigd dat er iets anders aan de hand is. De dochter van een van de slachtoffers haalt dokter Augusta Bloom, psycholoog en privédetective, over om zich in de verdwijningen te verdiepen. Naarmate Augusta zich steviger in de zaak vastbijt en het gedrag, de beweegredenen en de persoonlijkheden van de vermisten onder de loep neemt, komt ze tot een angstaanjagende ontdekking. Er is één heel duidelijke verbindende factor, een overeenkomende karaktertrek, en die karaktertrek maakt hen heel erg gevaarlijk. Terwijl het spel steeds meer spelers verzamelt en meer families hun geliefden verliezen, bindt dr. Bloom de strijd aan met de tijd om de slachtoffers te vinden. Maar speelt ze op deze manier niet gewoon mee met het spel?

Op 24 juni

Siciliaanse kronieken
De mannen vallen
Een klein dorp op Sicilië. Een val, een klap, een plas bloed. Op het plein voor de dom ligt het levenloze lichaam van een man. Is hij gesprongen? Of is hij gevallen, geduwd? 
Hoog boven het plein wordt een jongetje in het appartement van Herman, de beste vriend van Max, gevonden. Herman zelf is nergens te bekennen, evenals de moeder van het jongetje. 
Het is de zomer van 2016. Het eiland wordt overspoeld door stromen vluchtelingen, maar dit dorp lijken ze over te slaan. Op dat ene kleine meisje na. Een meisje dat niet praat.
Wat is hier in godsnaam aan de hand? 
De eigengereide Max woont al jaren op Sicilië. Tijdens een indrukwekkende zomer, waarin haar verleden haar op de hielen zat, heeft ze de Hollandse inspecteur Wil Heerema beter leren kennen. Samen stuiten ze aan het einde van die lange en warme Italiaanse zomer op de sporen van een gruwelijke waarheid, die ze misschien wel nooit hadden willen kennen.





Op 5 juni

Weet jíj wat er in het huis van je buren aan de hand is?
Een vrouw en een kind worden aangetroffen in een kelder – ze leven nog, maar het scheelt niet veel.
Niemand weet wie ze zijn. De vrouw praat niet en er zijn geen vermiste personen in de database te vinden waarmee hun profielen matchen. De bejaarde bewoner van het huis beweert de vrouw en het kind nog nooit te hebben gezien. De inwoners van de rustige straat in Oxford zijn in shock. Hoe heeft deze tragedie zich recht onder hun neus kunnen voltrekken? Inspecteur Adam Fawley weet echter dat niks onmogelijk is.
En dat de betrokkenen geen van allen zo onschuldig zijn als ze lijken.

Moordenaarsstorm van Inge Ipenburg

Of: hoe een mens helemaal in de ban van Sicilië kan geraken zonder er ooit geweest te zijn.

Officiële korte inhoud:

Maxine Steenstra, die we leren kennen als de sterke en zelfstandige vrouw ‘Max’, is het middelpunt van Moordenaarsstorm. Max woont al een aantal jaren op Sicilië wanneer ze tijdens haar ochtend-workout op het strand een dood meisje vindt. Is dit meisje gevallen? Is ze vermoord? En waarom ligt ze precies hier, op deze voor Max zo vertrouwde plek? Wil Heerema is een rechercheur die zijn vakantie doorbrengt in een Siciliaans dorp. Hij heeft in een opwelling geboekt, omdat deze plek door de steile straatjes met honderden trappen, de verraderlijke stroming in zee en het feit dat er niets anders te beleven valt dan wijn drinken op een terras de absolute vakantiehel is voor kinderen, bejaarden en feestende idioten. Wat hem betreft de hemel op aarde. Maar Wil heeft weinig talent voor vakantie vieren. Dat komt goed uit, wanneer een dood meisje op het strand wordt gevonden. Samen ontdekken ze dat de dood van het meisje meer met het verleden van Max te maken heeft dan ze aanvankelijk dachten.

Recensie:

Dit is mijn eerste kennismaking met Inge Ipenburg, waardoor ik uiteraard ook geen verwachtingen had over dit boek. Wat me meteen intrigeerde was de knappe titel: Moordenaarsstorm – je moet er maar opkomen. Gelukkig legde de auteur al in een van de eerste regels uit wat het betekent: La tempesta di assassini … sirocco dus. Ze zeggen dat je er gek van wordt.

De cover: Mooi, stijlvol en duister over een anders mooi strand. De titel valt op. Mooi gedaan.

Het boek zelf: Wat me meteen opviel zodra ik begon te lezen, was de aangename schrijfstijl van deze auteur. Haar zinnen rijgen zich vlot aan elkaar, de beschrijvingen volgen elkaar op en de hoofdstukken zijn kort genoeg dat ze je vasthouden en niet meer loslaten. Soms zijn de beschrijvingen lang en veel, waardoor de boel aanvankelijk traag op gang komt, maar je blijft lezen omdat je gewoonweg geboeid blijft door het verhaal dat zij wil vertellen. Naarmate het boek vorderde, ging het ook allemaal sneller vooruit.

In afzonderlijke hoofdstukken volg je Maxine (Max) en Wil, twee totaal verschillende personages die elkaar leren kennen na de dood van een jong meisje op een strand in Sicilië, de plek waar Max al jaren woont en Wil op vakantie is. Zoals je bij voorbaat weet door de achterflap kruisen Max en Wil elkaars wegen, waarna ze ook samen op zoek gaan naar de ware toedracht achter de dood van het meisje.

Wil heeft zijn vakantie geboekt zonder ook maar iets te kennen over Sicilië, terwijl het intussen Max’ habitat geworden is. Logisch dus dat zij hem meetroont door de nauwe straatjes en op de vele trappen. Beide personages zijn zo sterk en goed uitgewerkt dat je meeleeft met hen, weet wie zij zijn en het met een paar woorden duidelijk is in wiens hoofdstuk je zit. De warme Siciliaanse temperaturen en het broeierige van het boek komt goed tot uiting.  Het deed me een beetje denken aan een oude klassieke film ‘The Long Hot Summer’, waarin een soortgelijke setting werd neergeplaatst. Als dit boek ooit verfilmd wordt, zie ik het zo voor me hoe toeristen met kleding klevend aan hun lichaam wandelen door de verhitte straten, met daartussen een stel dat op zoek is naar een moordenaar.

Het verhaal is geloofwaardig, sterk en nodigt gewoon uit om verder te blijven lezen. Bovendien – en ik kom hier nog eens op terug – maken Max en Wil het gewoon af. Ik hield van beide personages en volgde hun relaas geboeid mee. Daarom ben ik dus ook zeer blij dat er nog een vervolg komt met dezelfde karakters. Een prettige, kleine nuance: deel 2 komt er zelfs al aan in juni, waardoor je vrij snel na elkaar beide boeken kunt lezen.

Moordenaarsstorm heeft me aangenaam verrast. Deel 2 mag komen.

4 kraaien

Sandra

Boekpresenatie Moordenaarsstorm van Ingepenburg

Op een maandag vanuit het Brabantse naar Amsterdam. ‘s Avonds vond er een boekpresentatie plaats, maar eerst overdag al vroeg afgesproken met een goede vriendin uit het Friese land. Zoals we de volgende dag al zeiden: we hadden ook op de maan kunnen afspreken want veel hebben we niet gezien. Het was na het treinen de hoogste tijd voor koffie dus gaan we even de kleinere straatjes in. Schijnbaar worden er in Amsterdam heeeeeeeeeeel veel pancakes gegeten, want het stikte er van die zaakjes waar je die dingen kon eten. Maar beter: Dunkin Donuts in beeld. Slecht ja, maar zo lekker en bij mij maakt het toch niet meer uit. Het werd een Unicorn, maar eerlijkheid biedt mij te zeggen dat er daarna kleine donutjes verschenen. We hebben zo lang zitten tetteren!

Dat er gewoon weer een ronde koffie kwam. Nu heb ik de tic dat ik uren over boeken kan praten en zij trouwens ook. Dat onderwerp kwam pas later op gang toen we in boekhandel Scheltema rondliepen. Het is daar zo  ontzettend groot, namelijk vier grote afdelingen. Het leukste vind ik om in de thrillershoek altijd wel boeken te ontdekken waarvan ik nog nooit heb gehoord. Als ik ze al niet ken qua titel, hoeveel mensen hebben dat boek dan wel ergens voorbij zien komen. Linda en ik zijn beide veellezers, maar we stonden soms echt verbaasd te kijken naar boeken van 2018.

Remco en Inge

Ook natuurlijk keurig langs de literatuur en de tijdschriften en toen was het wel weer tijd voor koffie en soep. We hebben samen maar 1 boek gekocht en dat was nog om een speciale reden ook.

Bij de roltrap komen we Remco Volkers tegen, de literaire agent van Inge Ipenburg en we kwebbelen even over oude honden en verdwenen katten. Dan hup naar verdieping 4!

En dan constateer ik toch iets geks bij mezelf: ik ben helemaal geen tv freak, maar dan zie je wat mensen en denk je van heeee, dat is die van.... Oh en die daar... Och en daar Simone Kleinsma. Ik vind het echt stom van mezelf, dat ik toch even kijk. Echt zo'n provinciaaltje. Ach..

Inge houdt een heerlijke speech waar ze ook voorleest uit haar notitieboekjes die ze volkrabbelde voor het boek Moordenaarsstorm. De vrouw spreekt ook luisterboeken in en dat kan ik mij heel goed voorstellen, wat een fijne stem. En ze kan gewoon performen: staat daar op haar gemak te praten en bezorgt mensen regelmatig een lach op het gezicht. 

Het eerste exemplaar wordt uitgereikt aan Simone Kleinsma. Ze zaten bij elkaar in een klas van de theateropleiding. Ze begonnen met 7 mensen en eindigden daar met alleen hun twee. Wat zij daartoe zelf gedaan hebben, blijft in het midden. Inge schreef toen alle teksten en samen traden ze op. Simone had ook een cadeautje voor Inge en dat was dus een foto uit die tijd.

Daarna mochten we aan de drank en stond er al veel volk voor een gesigneerd exemplaar. Ik was aan het rondspieden of ik een vriendin zag, waarvan ik wist dat die zou komen. Vroeger toen ik nog heel veel jonger was, zat ik bij de schoolkrant en interviewde toen alles wat los en vast zat zeg maar. Sylvia had toen een rolletje in Zeg eens AAA (herinnert u die nog) en die ontmoeting was zo leuk dat we contact zijn blijven houden. Inmiddels al 30 jaar. Mooie herinneringen aan onze bijzondere ontmoetingen zoals middenin de nacht onderuit zitten terwijl de ander op piano nummers speelt en zingt, of je vlakbij huis ontvangt door accordeon te staan spelen op de gracht. Ik word altijd vrolijk van haar. Het spiedende oog ontdekt haar (nog) niet, maar ontdekt wel mijn andere favoriete Amsterdamse boekenmevrouw. Ik spurt door de mensen heen naar Janneke Siebelink. Altijd leuk en gezellig en een gemeende interesse. Hopla, en daar schiet Sylvia voorbij.

Ook zie ik Ika Gerritsen voorbij lopen. Die blijkt bij de uitgeverij van Inge te werken en jammer genoeg, als ik het goed heb gehoord gaat een nieuw boek er echt niet komen. Terwijl haar debuut zeer goed ontvangen is.

Janneke en Sylvia

De avond eindigen we bij Remco en voeren gesprekken over het opblazen van kikkers (naar aanleiding van of je beesten wel of niet dood moet willen laten gaan in boeken), over de misdaden in Breda en Amsterdam (volgens Remco is het veiliger, maar Sylvia denkt dat ze het in Amsterdam niet snel meer bijzonder vinden wat er gebeurd), kortom: bijzondere onderwerpen bij een borrel. 

Bijna als laatsten de zaak uitgeveegd, gaan we over een lekker zonnig Dammeke terug naar het station. De terugreis bestond uit een Italiaan, Zweed en Engelsman die...over thrillers kletsten, heel apart.

Snel thuis mijn huidige boek uitlezen

en beginnen in Moordenaarsstorm.

Verwacht in april, deel 3

Op 15 april

ZE OVERLEEFDE EEN DRAMA, VEERTIEN JAAR LATER BEGINT ALLES OPNIEUW...

Tijdens een zonovergoten vakantie aan de Côte d'Azur verdwijnt Alexandra's zevenjarige zoon. Hij wordt nooit teruggevonden. Veertien jaar later ontvangt ze een anonieme brief, iemand lijkt meer te weten... Wanneer ze op een ochtend ontwaakt in een huis aan de Middellandse Zee ontdekt ze een gruwelijke waarheid. Ze zal meemaken wat haar zoon veertien jaar geleden moest doorstaan.
Intussen worden er op het strand van het Franse Hyères lichamen van zevenjarige jongetjes gevonden. Opalen liggen in een kring om hen heen.
Is Alexandra het slachtoffer van deze 'opaalmoordenaar'? Of ligt de sleutel tot de waarheid verborgen in het duistere verleden van Hyères?

Petra Spark (1976) studeerde communicatiewetenschappen aan de KU Leuven. Ze schrijft spannende, meeslepende verhalen en debuteerde in 2017 met de thriller Artikel 13. Steeds weer opnieuw slaagt ze erin om de lezers aan haar boeken gekluisterd te houden


Op 16 april
Tijdens de gezinsvakantie op een Spaanse camping hoopt Irene weer dichter tot haar man Jacco te komen. Maar dan zet een onverwachte ontmoeting alles in een ander daglicht...














Op 16 april
Het is 1920 en Louisa Cannon hoopt aan haar leven van armoede en een gevaarlijke oom te ontsnappen. Ze krijgt een baan als kindermeisje en chaperonne in de huishouding van de rijke familie Mitford. Als er op klaarlichte dag in de trein een verpleegster wordt vermoord (een nazaat van Florence Nightingale), raken Louisa en de oudste Mitford-dochter Nancy verstrikt in het moordmysterie.


De Mitford-moorden is een klassieke whodunit die gebaseerd is op ware gebeurtenissen. Het is het eerste deel van een zesdelige reeks; in elk boek staat een van de zes Mitford-zussen centraal in een verhaal vol intriges, schandalen, liefde en moord. En dat alles tegen de prachtige achtergrond van het Engeland van de jaren twintig.




Op 17 april
Nadine en Mark King zijn alle verplichtingen en het gehaast in Nederland beu en verhuizen met hun vier dochters naar de Franse Auvergne. Daar hebben ze een kleine camping op het platteland overgenomen, omgeven door weilanden, heuvels en bossen. Er ligt een prachtig leven in het verschiet, maar er moet nog veel gebeuren. De oproep om een paar weken mee te komen helpen tegen kost en inwoning levert een gezellige groep op, maar ook mensen die ze liever niet hadden ontvangen...
Nadine krijgt de schrik van haar leven als hun nieuwe hulp zich meldt op de camping. Ze kent hem en weet waarvoor hij komt. Het gaat om een gebeurtenis die ze altijd voor Mark heeft verzwegen. En dat wil ze graag zo houden…

Op 18 april
Doggerland van Maria Adolfsson is dé nieuwe Scandinavische thrillersensatie van dit jaar. Inspecteur Karen Hornby moet alles op alles zetten om de geheimen van het eiland Doggerland te ontrafelen.
Het is de ochtend na Oistra, het oesterfestival op de Doggerlandeilanden. Inspecteur Karen Hornby wordt wakker met een verschrikkelijke kater – maar dat is nog de minste van haar problemen. Naast haar in bed ligt haar baas. Dan komt het bericht dat er een vrouw bruut is vermoord. Karen wordt op de zaak gezet, en daarna blijkt dat het slachtoffer de ex is van haar baas. Terwijl de situatie steeds gecompliceerder wordt, realiseert Karen zich dat de persoonlijke verhoudingen en de geschiedenis van het eiland het onderzoek nogal vertroebelen…






Op 19 april
Maxine Steenstra, die we leren kennen als de sterke en zelfstandige vrouw "Max', is het middelpunt van Moordenaarsstorm. Max woont al een aantal jaren op Sicilië wanneer ze tijdens haar ochtend-workout op het strand een dood meisje vindt.
Is dit meisje gevallen? Is ze vermoord? En waarom ligt ze precies hier, op deze voor Max zo vertrouwde plek? Wil Heerema is een rechercheur die zijn vakantie doorbrengt in een Siciliaans dorp. Hij heeft in een opwelling geboekt, omdat deze plek door de steile straatjes met honderden trappen, de verraderlijke stroming in zee en het feit dat er niets anders te beleven valt dan wijn drinken op een terras de absolute vakantiehel is voor kinderen, bejaarden en feestende idioten. Wat hem betreft de hemel op aarde.
Maar Wil heeft weinig talent voor vakantie vieren. Dat komt goed uit, wanneer een dood meisje op het strand wordt gevonden. Samen ontdekken ze dat de dood van het meisje meer met het verleden van Max te maken heeft dan ze aanvankelijk dachten.


Op 30 april

De thriller "Mama is hier' van Mariette Zweers, de auteur van "Maakbaar', is een beklemmende, psychologische pageturner over onvoorwaardelijke liefde. Hoever ben je als moeder bereid te gaan als alles wat je dierbaar is op het spel staat?
Voor de buitenwereld zijn ze een koppel dat het goed voor elkaar heeft: Matthijs zorgt voor het inkomen, Olga regelt het huishouden en hun dochter Juliette is "haar project'. Als Matthijs gechanteerd wordt en Juliette onder onduidelijke omstandigheden een ongeluk krijgt, meent Olga te weten wie haar gezin bedreigt. Ze neemt het heft in eigen hand om te voorkomen dat ze alles kwijtraakt. Overlevingsinstincten uit een ver verleden komen boven…
Mariette Zweers werd met haar debuut "Maakbaar' genomineerd voor de Schaduwprijs 2017.

De boekenkast van Inge Ipenburg

Inge en Marlen Beek Visser

Inge Ipenburg, vooral bekend bij het grote publiek door rollen in GTST en Celblok H, is auteur van de thrillers Het gerecht en Een schitterend ongeluk. Wat heeft Inge in haar kasten staan?
Bij het ontvangen van de foto's bleek al dat Inge graag en veel leest. 

*Hoe divers is jouw boekenkast?
Mijn boekenkast is behoorlijk divers, maar er zit wel systeem in.

*Staan ze op alfabetische volgorde, kleur of andere wijze gesorteerd?
- Ik heb recent een nieuwe boekenkast aangeschaft en weer wat systeem in de puinhoop aangebracht. (Een zilverkleurige magazijnstelling die ik prachtig vind trouwens). In die kast in de woonkamer staat alles op alfabet, Nederlands en Engels door elkaar, tot de S. In de kast in mijn werkkamer gaat het verder. Na de Z staan de thrillers die in serie zijn verschenen en de biografieën. Dan heb ik nog een aparte kast met mijn eigen boeken en reisboeken en nog een kast met toneelstukken, bladmuziek e.d.
Oh, en in de keuken staan mijn kookboeken.
De ramp van die alfabetische volgorde is dat nieuwe boeken altijd weer gedoe geven om ze op de juiste plek ertussen te schuiven. Kan niet. Dus ergens bij de Z moet ik gaan schuiven en dan terug tot er eindelijk een gaatje is. De stapels boeken die los door mijn huis slingeren groeien al weer gestaag.


*Wat zijn de 3 mooiste boeken die je hebt?
Ik heb niet 3 mooiste boeken. Ik kan nooit een mooiste, beste, liefste, leukste kiezen. Het wisselt altijd. Ik heb soms een tijdje een voorkeur. Halverwege de jaren negentig las ik alles van Robbert Goddard en toen ik zo’n tien jaar geleden mijn eerste Murakami las, was ik totaal verkocht. Alles wat er in vertaling verschenen was heb ik verslonden vervolgens. Kafka op het strand hoort nog steeds bij mijn favorieten. Maar misschien, heel misschien blijf ik wel het allermooiste boek ooit vinden Extremely loud and incredibly close van J.S. Foer. De typografie die onderdeel van het verhaal vormde zorgde ervoor dat het boek me meer raakte dan welk boek ooit.
Als een boek oorspronkelijk in het Engels geschreven is, lees ik het in het Engels. Van American Psycho van Brett Easton Ellis werd ik misselijk en woedend tegelijk. Ik heb het uitgelezen omdat ik hoopte een reden te vinden, de zin voor het opschrijven van zulke gruwelijke fantasieën. Niet gevonden, vandaar mijn boosheid.
Als puber heb ik elk jaar Turks Fruit van Wolkers gelezen. Een soort ritueel. Hele alinea’s kende ik uit mijn hoofd. Sommige boeken herlees ik nu nooit meer. Ik herinner liever de indruk die ze ooit op me maakten. Vandaar ook dat het zo lastig is een favoriet te noemen.

*Belandt elk boek in de kast of doe je ook makkelijk weg?
Ik leer het om boeken wat makkelijker weg te doen. Bij mijn recente verbouwing met de nieuwe boekenkast tot gevolg, heb ik echt wel veel boeken in de diverse straatbibliotheken hier in de Jordaan gezet en ook gewoon in een doos op straat. Voor de liefhebber.


*Lees je veel?
Ik lees veel, ook kranten en nauwelijks tijdschriften. Sinds ik heel veel boeken voorlees als audioboek, lees ik minder thuis. En door het zelf schrijven lees ik ook minder. Deels bang dat ik onbewust ga jatten, maar ook dat de fantasie van een ander me afleidt van mijn eigen fantasie en verhaal.


*Waar lees je het allerliefste?
Op de bank, languit of zomers onder een parasol buiten.

*Aan welke boeken uit je jeugd heb je mooie herinneringen en bezit je die ook?
Ik wilde als kind zo graag leren lezen, dat toen ik eindelijk alle letters kende, ik meteen een boek uit de bibliotheek leende met woorden en zinnen i.p.v. plaatjes. Het ging over visjes maar ik heb er nooit iets van begrepen want het was bedoeld als Chinees sprookje en geschreven van achter naar voren en zelfs van rechts naar links geloof ik. Ik had in ieder geval op de laatste pagina moeten beginnen. Maar het maakte me niet uit. Ik was apetrots. Ik had een heel boek uitgelezen, alle woorden, alle letters.

 Verder was ik al gauw groot fan van de vijf van Enid Blyton. Die heb ik nog. Maar ook typische meisjesboeken, witte raven pockets, verslond ik als kind.
Pinkeltje en Wolkewietje van Dick Laan zijn de voorleesboeken uit mijn jeugd geweest die ik me het best herinner, Jip en Janneke las ik zelfstandig en ik kende alle gedichtjes van Annie Schmidt uit mijn hoofd.


*Kom je uit een gezin waar veel gelezen werd?
Lezen was heel vanzelfsprekend bij ons thuis. Als kind werden mijn zus en ik ook meteen lid van de bibliotheek. Er werden niet zo veel boeken gekocht en zelf begon ik op de middelbare school literatuur te ontdekken.


*Leen je wel eens boeken uit?
Ik ben een extreme uitlener, noteer nooit aan wie of vergeet waar ik het genoteerd heb. Ik koop daarom regelmatig een boek opnieuw. Bijvoorbeeld Het slimme onbewuste van Ap Dijksterhuis. Een geniaal boekje over de werking van je hersens bewust en onbewust. Ben ik sowieso door gefascineerd.

Boekenfeestje in Rotterdam

Bloggers united

Thrillerlezers presteert het al sinds de start om van leuke uitjes twee verslagen te maken: een serieuze en die van mij (meer kletskoekerij noemen we dat). 
Vandaag mijn verslag over een heerlijk dagje in het Rotterdamse:

Een zaterdag in januari groeit uit tot een wel hele leuke dag in Rotterdam. Op 20 januari is het eerste boekenuitje van 2018: een event georganiseerd door de landelijke krant het AD waar het nieuwe boek van Sophie Hannah centraal stond. Met 'ons 'Lilian, Juul van JuulsBoekenwinkeltje oppikkend bij de Starbucks. Boekenuitjes starten namelijk altijd even bij de Starbucks.
Met ietwat wantrouwen bekeek ik de ME-bus aan de zijkant van het station. Als echte thrillerlezers bedenkt een ieder dan al snel wat er toch voor iets zou kunnen zijn. Op weg naar het krantengebouw zagen we al een grote groep mensen met heel veel Nederlandse vlaggen, dus dat was genoeg om lekker te negeren. Jut, Jul en Lil liepen een stuk rechtdoor, gingen naar links, weer naar links en op de vraag of het nog ver was, wees Lilian op het grote naambord. Een blik naar links werpend, bleek het gebouw echt bijna in het station te liggen. Frisse neus was dus weer gehaald voor die dag.
De immer vrolijke en enthousiaste Annette Overvoorde deed de deur voor ons open, zoen zoen, kwebbel kwebbel. Ook eens kennisgemaakt met Sandra Raino  en in een volgepropte lift naar de 12e verdieping. Als ware padvinder dirigeerde ik het hele clubje op rij 1, want ik wil mooie foto's maken en met 50 mensen voor mijn neus, is dat geen succes.

Rob Oostveen

Even een koffietje halend, komt Rob Oostveen op mij af om kennis te maken. Ik las onlangs zijn laatste boek en porde hem voor een column. Als ik iets in mijn blogverleden heb geleerd is dat je columns door echte auteurs moet laten schrijven. Het is een vak. Daar binnen enkele minuten een van de mooiste vrouwen in boekenland op me afkomt en gedag zegt met drie zoenen, ben ik alles weer gelijk vergeten (grapje Rob).



Het officiële gedeelte begint met Inge Ipenburg die een stuk voorleest uit het nieuwe boek van Hannah. Ze had van mij wel een uur mogen voorlezen, want wat een mooi prachtige stem. Op Storytel schijnt ze een aantal boeken voor te lezen, zoals het boek Geen kind meer. Ik overweeg toch eens een maandje te gaan testen. Ik stel trouwens voor een goed boek door Ipenburg en Van Steenhuizen van het 8 uur journaal voor te laten lezen. Dat moet fantastisch klinken...
Ik dwaal af!
Behalve nog even opmerken dat te weinig mensen nog weten dat zij behalve actrice is, twee thrillers op haar naam heeft staan. Waarvan Een schitterend ongeluk de laatste is en een aanrader.

Vervolgens heeft Janneke een lang interview met Sophie Hannah, die nonchalant op teenslippers plaatsnam. Bij de borrel naderhand vertelde ze dat ze zich opgesloten voelt als ze sokken en schoenen moet dragen.  Ieder zijn gekkigheid.
Ze beantwoordde vragen over haar grote passie, haar nieuwe boek  en over de toekomst, zoals dat er een musical gaat komen die The mousetrap meets  Mathilda gaat heten of daar een mix van is. Oftewel: ik word betrapt op niet helemaal goed opletten.  The mousetrap is een langlopend toneelstuk vanaf 1952 al en geschreven door Agatha Christie. Een verhaal wat nooit in boekvorm of film uitkwam.  Ik ben nu al  nieuwsgierig wat dit voor musical gaat worden.
Laat ik nu ook maar gewoon toegeven dat ik en door dat Lilian ijverig zat te pennen, en mijn Engels niet geweldig goed is en door het maken van foto's ik wat minder goed oplette. Sophie was zo beweeglijk met handen en mimiek dat het lastig was goede close ups te krijgen. Het beetje resultaat zie je om de tekst heen.

En dan komt Isa Maron. Zoals Inge Ipenburg een uur zou mogen voorlezen, zou Isa veel en veel langer hebben mogen doorpraten over "De schaal van Het kwaad", waar ze wat over vertelde. Deze wordt gebruikt in de Amerikaanse rechtszaal en bestaat uit gradaties van misdaden. Wat een sprankelende en enthousiaste wijze van spreken in het openbaar. Jammer dat het zo snel voorbij was. Interessant gegeven en boeiend vertelt.
Dan moet Isa op het strafbankje aan de zijkant gaan zitten en komt de rest het podium op. Waarom Isa daar niet gewoon bijzat, vond ik een aparte keuze. 

Er werden door Janneke een aantal stellingen gedropt. Belangrijk punt was het jongeren aan het lezen krijgen. Hoe stimuleer je mensen die niet lezen? Simone van der Vlugt merkte op dat er altijd een groep zal zijn die echt niet zal gaan lezen.
Inge trok het publiek erbij door te vragen of het uitmaakt of een boek door een man of vrouw geschreven wordt om te willen lezen. Het antwoord daar was nee.
Daar ik gelukkig voor de aanwezigen steenkolen Engels spreek, hield ik wijselijk mijn mond. Ik heb daar zeker een lang ander antwoord op. Bijvoorbeeld een Michael Berg heeft een vrouwelijk hoofdpersoon omdat blijkt dat vrouwen dat liever lezen en dus kopen. En daar vrouwen de grootste groepen thrillerkopers zijn...
Oftewel een leuk discussiewaardig onderwerp. 

Iets al best uitlopend leek het nog veel te kort toen de tijd echt op was. Langs de zijkanten zag ik mensen van de organisatie al gebaren dat het uitliep en Janneke kreeg het killgebaar.
 Het was de hoogste tijd voor de rondleiding over de redactie van de krant. Ik zou kunnen zeggen, dat ik net te laat was om aan te sluiten, maar had veel meer zin om eens bij te kletsen met wat bekenden.

 Even wat nieuwtjes van na het podium:
Simone van der Vlugt komt in juni met nieuw historisch boek Schaduwster.
Inge Ipenburg schrijft aan een tweeluik waarvan de eerste De stormmannen gaat heten en de tweede De mannen vallen. Het speelt zich af op Sicilië en heeft de vaste rechercheur. Hij moet verplicht op vakantie maar valt met zijn neus in een moordzaak.
Isa Maron is hard bezig met een nieuw boek, zonder Kyra. Misschien ooit nog. Maar nu niet. Wat ze graag zou willen schrijven eens is een Young adultfantasy. Maar dan zou ze graag een jaar niks anders willen hoeven doen.
Ook liep Marlen Beek Visser rond en daar komt natuurlijk een volgend boek bij Prometheus uit, maar dat zal pas 2019 worden. Maar hoe vet om een contract te hebben gekregen bij deze uitgeverij.
Verder heel even met Janneke Siebelink gepraat over hoe jammer ik het vind dat er nooit meer events zijn bij Bol.com. Want wat waren die toch altijd leuk. Ook voor alle andere soorten bloggers. Naast dat ik af en toe aanwezig was, las ik graag verslagen over de events.

Ook nog over het punt gesproken van het steeds minder lezen, waarbij we komen op voorlezen. Janneke is tegenwoordig druk aan het voorlezen aan haar zoon uit de boeken van Dummie de Mummie. Ze kan een bijna perfecte imitatie doen van het stemmetje. En ook dochter wordt graag voorgelezen. Dagelijks zit Janneke na een dag werken met boeken, voor te lezen aan de kinderen.
Nog even wat boekentips lospeuterend voor mezelf, want ik ken dan alles wel wat uit is op thrillergebied , maar hoor graag welk ander boek mooi is, worden we bijna de zaal uitgeveegd. Het gewone publiek is allang weg. Mensen van de uitgeverij, Inge, Sophie, Janneke en Juul het liftje in. 
Juul hangt nog een verhaal op tegen Sophie in het Engels dat ze altijd overal de laatste is. En eindigt met I am a plakker.
Waarop Janneke nog zegt: een sticker dus.

Zwaaizwaai verspreidt iedereen zich buiten bij de deur, waarvan de meesten zich richting Amsterdam gaan begeven. Maar wat was het leuk om eens in Rotterdam een leuk event te hebben.  Juul en ik zijn nog even snel wat eten op het Schouwburgplein en om 22 uur was het dan tijd om een geslaagd uitje af te ronden en voor mij naar het brabantse af te zakken.

Ontmoeting Thrillerschrijfster Sophie Hannah

Het eerste boekenuitje met en voor Thrillerlezers is een feit! Samen met Ink Kroon en vele andere thrillerliefhebbers woonde ik de presentatie bij van het nieuwste boek van Sophie Hannah: “Heb jij haar gezien?”.

Het evenement vond plaats op de redactie van het AD onder de bezielende leiding van Janneke Siebelink.

Naast Sophie Hannah waren er ook Nederlandse auteurs uitgenodigd om te komen praten over de vraag waarom vrouwen, auteurs en lezers, geen genoeg krijgen van thrillers. Daarvoor waren Inge Ipenburg, Isa Maron en Simone van der Vlugt uitgenodigd.
Het feit is namelijk dat van alle verkochte thrillers 80% door vrouwen gelezen word. Als je de zaal in kijkt, dan komt dat wel overeen, er zijn duidelijk meer vrouwen op dit evenement afgekomen dan mannen.

De bijeenkomst werd geopend door Inge Ipenburg
die voorlas uit “Heb jij haar gezien”, ze had twee stukken eruit gelicht die mij ook het meeste aanspraken, namelijk het begin over Melody en haar relatie ten opzichte van haar ouders en het deel waardoor ik enthousiast werd, namelijk het stuk over de kristalgrot waar Cara een briefje met haar naam erop vond in een zilveren pot. Inge heeft een goede stem en weet het publiek met haar warme stem aan zich te binden. Tussen deze twee stukjes in, vertelde ook nog wat over het boek, zonder spoilers weg te geven. Als ik het boek nog niet gelezen had, was ik zeker nieuwsgierig geworden naar het boek.

Janneke Siebelink interviewde vervolgens Sophie Hannah, zij vertelde volop over haar passie, het schrijven van thrillers, Agatha Christie en haar gezinsleven. Met veel humor en passie wist ze het publiek om haar vinger te winden. Echt een genot om naar te luisteren. 
Hieronder zal ik wat punten uit het interview uitlichten:


• Favoriete thriller aller tijde is: Moord in de Oriënt Expres van Agatha Christie. Deze heeft ze onlangs opnieuw gelezen, vanwege de verfilming van het boek. Dit boek heeft zoveel details die leiden tot een fenomenaal plot.
• Naast het schrijven van thrillers, is ze momenteel ook bezig met het schrijven van een musical. Uiteraard betreft het een mysterie moord musical, deze zal Agatha Christie-achtig zijn. Als alles volgens plan verloopt komt de musical ook in Nederland.
• Sophie is dol op mysteries, ook in het dagelijks leven. Er zijn altijd zaken waar je je hoofd over kunt breken en waar je nooit een gedegen antwoord op krijgt. Met een thriller weet je als lezer dat je honger naar de oplossing , na uren puzzelen en verbanden leggen, uiteindelijk in het plot duidelijk gestild word. Het is je beloning als lezer waar je zo naar smacht als je aan het lezen bent, 
• Haar moeder schreef ook, met name kinderboeken, maar meer als hobby. Zodra ze tijd had, ging ze schrijven. Wat je ouders doen, laat je als kind zien dat dat een mogelijkheid is om zelf ook te gaan ontplooien. Het schept mogelijkheden en je leert ervan.
• In haar nieuwste boek;”Heb jij haar gezien” beschrijft ze een luxe resort in Amerika, Arizona Dit resort is ontstaan uit twee resorts die ze zelf heeft bezocht tijdens haar werk en met haar gezin tijdens een vakantie. De kristalgrot bestaat dus echt, inclusief de zilveren pot. Sophie heeft zelfs de briefjes gelezen die er in zaten, maar was erg teleurgesteld. De mensen zijn niet origineel en beschrijven niet in details wat er nou precies aan de hand is....Erg jammer voor een nieuwsgierige auteur.

• Zo'n welnessresort is volgens Sophie een goede plek voor een thriller, de tegenstrijdigheden creëren een geweldige sfeer. Aan de ene kant zijn er mensen die genieten van heerlijke massages, terwijl de ander in angst rond loopt. 
• Aangezien Cara, hoofdpersoon in het boek, Brits is en in Amerika op vakantie gaat, was dit voor haar de mogelijkheid om de cultuurverschillen te beschrijven.
• De media speelt in haar boek ene grote rol. De manier waarop zij invloed uitoefenen op het rechtssysteem is bizar.
• Het schrijven van een boek gaat bij Sophie erg planmatig, zelf noemt ze zich een verhaalarchitectuur, dat klinkt spannender dan werken met een planning. Structuur is erg belangrijk tijdens het schrijven, de hoofdstukken worden vooraf al ingedeeld en zo ontstaat er een draft van ongeveer 100 bladzijden, die daarna verder uitgewerkt worden. Vaak weet ze al hoe het afloopt en hoe het plot in elkaar zit, ze dient dan alleen nog daar te komen. 
• Melody is geïnspireerd op de zaak van Casey Anthonie, haar moeder had haar niet als vermist opgegeven, dat deed haar oma pas een maand later.

Na het interview kwam Isa Maron aan het woord, zij sprak over “De schaal van het kwaad” dit is bedacht door een Amerikaanse psycholoog en geeft gradaties aan van het kwaad die in de rechtszaal gebruikt kunnen worden om de hoogte van de straf te bepalen. Het is verdeeld in 22 stappen, van dood door zelfverdediging tot aan een sadistische moordenaar, die zijn slachtoffers eerst martelt voordat hij ze afslacht. Via deze link vindt je hier meer info over: http://bigthink.com/the-voice-of-big-think/michael-stone-explains-his-scale-of-evil
Op de schaal van het kwaad komen niet veel vrouwen voor, de meeste moordenaars zijn mannen. Uiteraard zijn er uitzonderingen. Wat zou er met de schaal gebeuren als er geen mannen meer zijn? Dat is een vraag die Isa het publiek meegeeft.
Volgens Isa Maron zijn de mannen bang, omdat ze door hebben dat ze nutteloos zijn. We kunnen wel zonder de mannen tegenwoordig, maar het is wel leuk om er een paar te houden, bijvoorbeeld voor de vrijdagavond! 

Janneke Siebelink ging vervolgens in gesprek met de auteurs en legde ze een aantal quotes en vragen voor om op te reageren. De dames waren het niet altijd met elkaar eens en dat leverde een mooie discussie op. 
Zo wil Sophie mannen en vrouwen niet in aparte hokjes stoppen. Zij vind dat mannen en vrouwen net zoveel kunnen en dezelfde angsten hebben. Verder hoopt ze dat de jeugd meer gaat lezen in plaats van foto's posten op instagram.
Simone van der Vlugt denkt dat er altijd wel een groep blijft bestaan die niet aan het lezen te krijgen zijn. De kleine groep die er wel voor te porren is, dienen we vast te grijpen en een boek in de handen te duwen.
Inge Ipenburg wilde van het publiek weten of er gekeken wordt naar wie boek geschreven heeft, een man of een vrouw en of dat de keuze van het boek uitmaakt. Het antwoord was een NEE, het maakt ons niet uit of een man f vrouw een boek geschreven heeft. Wat uitmaakt is het thema waar het over gaat, volgens Sophie, en dat kan ik alleenmaar beamen.

Na deze discussie was er gelegenheid om deel te nemen aan een rondleiding over de AD redeactie. Zelf heb ik deze tijd gebruikt om wat te kletsen met mede thrillerliefhebbers en een praatje aangeknoopt met de auteurs. Ook was er de mogelijkheid om je boek door Sophie Hannah te laten signeren. Dit alles was onder het genot van een drankje en een hapje.

Het was een zeer geslaagde middag en een goed begin van 2018 op thrillergebied! 

 

Lilian