De patiënt van Sebastian Fitzek

Titel: De patiënt

Auteur: Sebastian Fitzek

Uitgeverij: The House of Books

Publicatiedatum: februari 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 5 !!!!!!

Hij heeft twee kindermoorden bekend, maar nu zwijgt Guido T. De politie is er zeker van: hij is ook de ontvoerder van de zesjarige Max, die spoorloos is verdwenen. De onderzoekers hebben echter enkel indirect bewijs. Zonder de verklaring van de gedetineerde loopt het onderzoek vast. Drie maanden na de verdwijning van Max plaatst het onderzoeksteam de wanhopige vader undercover als patiënt in het psychiatrisch gevangenisziekenhuis waar Guido T. zit. Zo kan hij toenadering zoeken tot de kindermoordenaar en hem een bekentenis afdwingen. Tenminste, als hij zelf zijn verstand niet verliest...

“ Een fractie van een seconde later, toen de hele groep ouders al uit 1 mond 1 kreet van ontzetting slaakte, stond zijn hoofd al in brand.”

Fitzek begint zijn verhaal al meteen met een knaller. Mijn eerste reactie was ook meteen: Dit beloofd een heel goed boek te worden! En ik ben zeker niet teleurgesteld! Sterker nog, het boek heeft zelfs nog even nagedreund. Normaal typ ik mijn recensie meteen na het uitlezen, maar ik bij dit boek toch eerst een nachtje erover moeten slapen en het laten bezinken. En zulke boeken zijn zeldzaam!

Het verhaal kenmerkt zich door verschillende personen aan het woord te laten. Je gaat van Seda, die werkzaam is op de bibliobus en naar patiënt Guido Tramnitz, de kindermoordenaar. Maar ook de artsen en beide ouders van Max komen aan bod. Voornamelijk speelt het verhaal zich af tussen Till, de vader van Max en Guido. Maar ook Guido als kind komt aan bod, evenals Max, een jaar eerder.

Je leeft je helemaal in met Till en ik kan niets meer dan bewondering voor die man opbrengen om achter de waarheid van de vermissing van zijn zoontje Max te komen. Daarvoor laat hij zich opnemen bij de psychiatrische inrichting waar de moordenaar van Max ook zit. Tijdens het lezen, vroeg ik mijzelf steeds af of ik dat ook zou kunnen en doen... Proberen te achterhalen wat er nu is gebeurd door rechtstreeks met de moordenaar te praten en zijn dagboek te lezen. Ik vond dat heftig, want ondertussen dat ik dat las, keek ik naar mijn eigen zoontje en moest toch wel even slikken.

Dit boek is, net als al zijn boeken, niets wat het lijkt en onder het lezen vormen zich diverse plotwendingen in je hoofd. Pas op het laatste, als je leest wat er allemaal is gebeurd, komt Fitzek met een laddertje om al die zelfbedachte plotwendingen 1 voor 1 aan gruzelementen te slaan en vervolgens gniffelend / fluitend weg te lopen.

Als je aan dit boek begint, geef ik je wel een hele duidelijke waarschuwing. Zorg dat je geen andere plannen hebt, want zodra je het eerste hoofdstuk hebt gelezen, trekt Fitzek je in het boek en laat je niet eerder los voordat je het verhaal uit hebt. Letterlijk alles om je heen verdwijnt en je loopt met Till mee in de inrichting.

Wat Fitzek ook weer kenmerkt, is de iets over de top plotten. Deze is er ook eentje van. Maar dat vergeef ik hem steeds, omdat de rest van het boek gewoon geniaal is.

Ik zal dit boek ook zeker aanraden, nee onder de neus drukken, van iedereen die erover twijfelt om hem te lezen! Doen!!! Want je bent niet alleen spontaan onbereikbaar, maar ook totaal even van de kaart door dit boek. Ik denk niet dat er snel een boek hierover heen zal komen! Wellicht dat hij tot eind 2020 bovenaan mijn favoriete lijst blijft staan.

Geniet ervan zou ik zeggen!

Spanning: 5

Originaliteit: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 5

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

Niemand hoort het van Linwood Barclay

Titel: Niemand hoort het

Auteur: Linwood Barclay

Uitgeverij: Boekerij

Publicatiedatum: April 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 5

Sinds professor Paul Davis 's nachts over een afgelegen weg reed en daar een moordenaar verraste die zich van een paar lijken probeerde te ontdoen, kampt hij met PTSS, depressies en toenemende problemen op zijn werk. In een poging hem op te vrolijken, brengt zijn vrouw Charlotte een oude typemachine voor hem mee, zodat hij kan beginnen aan de roman die hij altijd al wilde schrijven. Maar de typemachine blijkt een probleem te zijn. Paul weet zeker dat de machine bezeten is en 's nachts uit zichzelf typt. Alleen hij kan het geluid horen; Charlotte merkt er niks van. Zij maakt zich zorgen over haar man en denkt dat hij aan het ontsporen is.
Paul gelooft dat het apparaat op de een of andere manier verbonden is met de moordenaar die hij heeft ontmaskerd. De moordenaar liet zijn slachtoffers verontschuldigingen aan hem typen voordat hij hun levens beëindigde. Heeft een ziekelijke wending van het lot ervoor gezorgd dat zijn leven vervlochten is geraakt met dat van de moordenaar, en zou het om dezelfde typemachine kunnen gaan? Misschien kan Paul het ding beter wegdoen. Misschien moet hij stoppen met vragen stellen en vluchten nu het nog kan.

“Op een keer roerde hij een laxeermiddel door de soep van de oude man, nadat hij eerst alle wc-papier uit zijn vaders badkamer had weggehaald.”

Linwood staat al jááren hoog op de lijst van mijn favoriete auteurs. Zijn boeken zijn in het algemeen gewoon steen- en steengoed. (oké, toegegeven, zijn vorige boek “Onhoudbaar” vond ik van iets mindere kwaliteit).

Ook dit boek is weer een pareltje van hem! Het verhaal begint goed en je wordt volop in meegezogen. Niets is wat het lijkt en dat vind ik zo heerlijk. Tegen de tijd dat je ongeveer op de helft bent, heb je al 5 plot scenario's in je hoofd en je vliegt over de bladzijdes (of scherm) heen. Tegen het einde ga je weer langzamer lezen omdat je gewoon niet wilt dat het boek eindigt. Pas tegen het einde, als je weet hoe de vork precies in de steel zit en je het boek hebt laten bezinken, kom je er langzaam achter dat Linwood door het verhaal heen al kleine kruimeltjes heeft achtergelaten. En dat doet hij vrijwel bij elk verhaal. Alleen herken je het kruimeltje pas als je het plot gelezen hebt!

Het verhaal deed mij hier en daar een beetje denken aan Stephen King. Zeker met die vage typemachine en af en toe een verwijzing naar Stephen King. Maar ik kan de niet fans van King gerust stellen... Het is totaal niet in de style van King.

De karakters zijn goed neergezet en je leeft intens mee met Paul. Die arme man krijgt zoveel voor zijn kiezen en je vraagt je steeds meer af wat hem nog meer te wachten staat. In hoeverre heeft Paul gelijk? Is hij nu echt gek aan het worden, wordt hij gek gemaakt of zijn er toch bovennatuurlijke krachten aan het meespelen?

Het enige antwoord wat ik hierop kan geven is: LEES HET BOEK haha!!! Dit is eentje die je nog lang bij blijft en je volledig van de wereld laat verdwijnen.

Spanning: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 5

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

5 Dikke vette welverdiende kraaien!

Voor de meisjes van Heleen van der Kemp

Titel: Voor de meisjes
Auteur: Heleen van der Kemp
Uitgeverij: Cargo
Publicatiedatum: februari 2019
Waardering: 5 kraaien

Achterflap:

Ze ontvluchtte haar familie om zichzelf te redden. Nu moet ze terug.

Anna ontvlucht op jonge leeftijd haar rijke familie. Haar vader Manfred heeft het te druk met
zijn eigen leven, stiefbroer Leonard reageert zijn frustraties af op zijn zusje, en haar jongste
broer Jean kiest altijd de kant van zijn oudere broer.

Dertig jaar later lijken de verhoudingen iets verbeterd: Manfred doet moeite de familieband
te herstellen met een maandelijks familiediner, en Anna past regelmatig op bij haar favoriete
nichtjes, de dochters van Jean.

Dan wordt Leonard neergeschoten voor zijn huis. Het lijkt het werk van een huurmoordenaar,
maar niets wijst erop dat Leonard criminele banden had. Politie-inspecteur Nina Hansen leidt
het onderzoek en ontdekt dat elk familielid zijn eigen geheimen heeft. Of was het toch een
vergismoord?

Mening:

Het duurde even voor er een nieuw boek uitkwam van Heleen van der Kemp. Zoals het ooit ook even duurde voor ik aan haar boeken begon, ondanks mijn omgeving toendertijd die riep dat ik echt eens over Britt moest lezen. De toenmalige omslag van haar eerste boek Blond 15 kwam mij zo chicklitachtig fout over dat het mij weerhield. Het kwam goed en ik was na lezen verkocht. En het boek kwam later in een nieuw jasje uit.
Van der Kemp behoorde door toedoen van haar vroegere werk van 4 boeken tot mijn favoriete Nederlandse schrijvers. Spannend dus een nieuw boek. Heeft ze het nog?

Het werd genieten! Voor de meisjes heeft verschillende mooie goed uitgewerkte verhaallijnen met personages die tot leven gebracht worden. De vrouwen hebben allemaal hun eigen karakter zoals Kim die met een groot crimineel blijkt te wonen, maar zich nooit eerder echt afvroeg wat haar Karel nu precies deed.
Anna de acupuncturist, die wat lang vaag door het verhaal wandelt en familiale banden heeft met Leonard, lijkt wat autistisch in ruimtes waar veel mensen zijn.
Joyce, die een stuk jonger is dan Leonard, die advocaat is en tegen de wil van hem in zwanger raakt. Waar hij nogal extreem op lijkt te reageren. Waarom wil hij geen kinderen en vinden ook anderen dat beter van niet?

Je leest mooie plotwendingen waardoor je verrast wordt en elke keer opnieuw gaat puzzelen van hoe dan. Hoe zit dit verhaal in elkaar?
Dat ik al snel aanvoel welke kant de titel op wijst en wat de problematiek is, maakt het niet minder interessant. Het wordt op een zo invoelende wijze beschreven en je leeft zo mee met de personages dat je allerlei gevoelens op voelt komen. Boosheid, walging en medelijden wisselen elkaar af.

Met flashbacks gaan we steeds een dikke 30 jaar terug in de tijd. Daar wordt duidelijk hoe het komt  waarom men nu (dis)functioneert en reageert. De personages zijn zo goed beschreven waardoor ze realistisch aanvoelen, dat je ook begrijpt  ook waarom ze handelen zoals ze doen.
Het verdriet wat langzaam aan steeds duidelijker wordt voelt hartverscheurend...

Opnieuw een psychologische thriller zoals ik ze het liefst lees. Niks keiharde acties en achtervolgingen. Maar een dikke onderhuidse spanning waarin je voelt aankomen dat het mis zal gaan. Meelopen in de hoofden van de personages. Juist de mix van al die personages zorgt voor een thriller die je niet hapsnap als een snack verorbert. Maar een exquise maaltijd die je smaakpapillen laten ontploffen.

Van der Kemp heeft zich echt overtroffen en zou nu moeten doorknallen naar boek 5!

Façade van Esther Verhoef

Titel: Façade

Auteur: Esther Verhoef

Uitgever: Prometheus

Publicatiedatum: maart 2019

Recensie door Annemarie

Waardering: 5 kraaien

Gelukkig was het mooi weer in het weekend dat ik dit boek las en vielen er twee afspraken uit. Alle tijd dus om  mij te storten op de nieuwe Esther Verhoef en dat kostte me totaal geen moeite. Want dit is zo’n zalig spannend boek (van tijd tot tijd vond ik het ook wel wat gruwelijk, maar ik ben nu eenmaal meer van de ‘why-done-it’ dan de ‘how-done-it) waarin je begint en pas kunt stoppen als het uit is. Waarbij niets en niemand precies is wat het lijkt en waarbij het verhaal pas afgelopen is na het lezen van de allerlaatste pagina.

Het verhaal opent vanuit het perspectief van een hele enge pschychopaat  die zich erop verheugt om Iris om te brengen, op een gruwelijke manier die hem genot schenkt. Gedurende het boek leer je de psychopaat steeds een beetje beter kennen. Zijn achtergrond, zijn beweegredenen, zijn nietsontziende meedogenloosheid…

Iris, een jonge vrouw met zoontje Levi van 9, net gescheiden, staat op het punt om,  alleen met de auto, te vertrekken naar Portugal om daar haar moeder en haar vriend te bezoeken. Haar moeder heeft het gezin verlaten toen ze jong was. De rusteloosheid van haar moeder heeft haar en haar vader veel verdriet bezorgd, maar inmiddels is ze zo ver om haar vaker te zien en beter te leren kennen. Levi gaat een weekje met zijn vriendje en familie naar de camping en wordt daarna door zijn vader opgehaald voor vakantie in Zeeland. Tot zover de setting, nog niets aan de hand.

Eenmaal op weg veroorzaakt Iris een aanrijding met een man. Uit schuldgevoel neemt ze hem mee in haar auto en belooft hem af te zetten op zijn bestemming. Ze blijkt hem te kennen uit de sportschool, hij heet Mischa. Hij is vriendelijk, vraagt haar het hemd van het lijf en ze valt als een blok voor hem. Er is geen ontkomen aan hun aantrekkingskracht en al snel belanden ze bij elkaar in bed.

Als ze wakker wordt, kijkt ze in de ogen van een andere man, geen spoor meer van Mischa. Deze man lijkt het op haar te hebben gemund. Hij mishandelt haar, weet alles van haar, ook waar haar zoontje momenteel verblijft en hij dwingt haar om hem mee te nemen naar Portgugal.

Langzaam maar zeker ontrafelt Iris een aantal geheimen die te hebben met haar belager maar ze krijgt de situatie niet helder. Ze krijgt geen grip op de obsessieve manier waarop haar belager haar benadert. Het geeft haar het gevoel dat zij degene is waar hij op kickt, liefst tot de dood erop volgt… Maar waarom?

Om niet te veel prijs te geven van het verloop van het boek kan ik je zeggen dat het verhaal leest als een trein. Het verhaal doet internationaal aan. Misschien omdat het voor een groot deel in het buitenland en onderweg plaats vindt.  En net zoals Iris haar weg baant over de snelwegen richting Portgugal onder de constante spanning van haar belager, zo koortsachtig wil je als lezer verder en verder lezen totdat je eindelijk precies snapt waar het om gaat.

Toch ook weer fijn als alle lijntjes aan het einde van het boek samen komen en er sprake is van een lekker rond einde. Geen open eindjes, gewoon mooi af…. Esther Verhoef heeft een heerlijk spannende thriller afgeleverd, bloedstollend is misschien net wat te veel gezegd, maar ik kon het boek echt met moeite af en toe wegleggen en zat regelmatig met ingehouden adem te lezen.

Iris, de hoofdpersoon, is echt wel een vrouw waar je gaandeweg een band mee krijgt, waar je je soms aan ergert maar die je vooral gunt om te snappen aan haar afschuwelijke belager waar ze maar niet los van kan komen.

Het verhaal zit knap in elkaar, leest lekker ‘ritmisch’ weg. Voor mij een echte topper van Nederlandse bodem. 5 kraaien!

Het dossier van Anya Niewerra

Titel: Het Dossier

Auteur: Anya Niewierra   

Uitgeverij: B For Books B.V.

Publicatiedatum eerste druk: april 2016

Recensie door: Astrid

Waardering: vijf kraaien

 Anya Niewerra (1964) is algemeen directeur van de VVV Zuid-Limburg en bestuurslid van de   Europese organisatie Necstour. Ze debuteerde in 2013 met de thriller Vrij Uitzicht en werd genomineerd voor de Debutantenprijs, de  Schaduwprijs en voor de Beste Thriller.

Korte inhoud:

Josta Bresse wordt slachtoffer van orgaanroof, haar nier wordt gestolen. Ze heeft  geen idee waarom. Ze doet aangifte en de recherche stuit op haar DDR verleden. Haar duistere DDR verleden…

Josta keert terug naar Oost Berlijn, waar ze vroeger, voor de val van de Muur, deel uitmaakte van de kunstversalsersgroep de Koningstein Gruppe.  Ze werkte in opdracht van het Stasiregime en werd later afgevoerd naar de gevangenis Hohoenschonhausen.

De reden was Het Dossier. 25 jaar later is dit nog steeds de reden waarom Josta wordt opgejaagd als een wild dier.

Recensie:

Dit boek stond hoog op mijn verlanglijstje om te lezen. Ik kreeg het aangeraden na het lezen van Ster van het Noorden van D.B. John.

Mede daarom wilde ik - later in het jaar - toch nog dit boek recenseren en jullie dit superspannende en intrigerende verhaal niet onthouden.

Het boek is grotendeels geschreven in de “ik” vorm. Even schrok ik hiervan, omdat ik hier niet echt van houd, maar Josta Bresse zat al snel in mijn hart en vergat ik dat het in de “ik” vorm was geschreven.

Josta is Duitse van geboorte en is opgegroeid in de DDR. Ze heeft een verschrikkelijke jeugd gehad en is opgegroeid in eenzaamheid. Ze had talenten en werd hierdoor door de Stasi in de gaten gehouden. Ze moest haar talenten ontwikkelen en muntte uit in schilderen. Al snel werkte ze als meestervervastser voor de Koningstein Gruppe. De groep vervalste meesterwerken van beroemde schilders zoals bijvoorbeeld Paul Klee. Daar is een dossier van bijgehouden.

Later werd ze gevangen gehouden in Hohenschonhausen, een Stasi gevangenis. Josta werd gemarteld en degelijks verkracht door haar ondervrager. Dit met als reden om er achter te komen waar Het Dossier is gebleven, en wat er mee is gebeurd.

Josta komt er al snel achter dat er mensen achterhaar aanzitten en roept de hulp in van Tom Adler, journalist.

“ De personen die in Hohenschonhausen binnen kwamen hadden in principe maar drie uitgangen. De gevangenis, de dood of Ausburgerung, wat betekende dat je aan het Westen werd verkocht en je familie of vrienden nooit meer terug zag”

Dit geeft een beetje aan wat Hohenschonhausen voor gevangenis was.

Het verhaal van Josta is erg heftig, en soms moest ik even stoppen met lezen om na de tenken over wat ik net gelezen had. Schokkend! Zolang is het Stasi bewind nog niet geleden tenslotte.

Je kan jezelf goed met Josta iditenfiseren en sluit haar dan ook in je hart, wat ze ook gedaan heeft.

In cursief wordt er nog een verhaal geschreven en wat later in het boek kom je er pas achter wie dit vertelt. Het verhaal van deze persoon is stuitend en tragisch tegelijk. Op een verwrongen manier kan je nog begrip voor hem opbrengen ook.

Ook het karakter Tom Adler wordt goed uitgewerkt, en je zit echt in het leven van Josta en Tom.

Soms heb ik wat feiten gegoogeld om wat meer achtergrond informatie te krijgen. Dat gaf het verhaal nog meer diepgang.

Langzaam maar zeker wordt het Josta duidelijk wat er aan de hand is en komen alle draadjes op een sublime manier samen. De puzzelstukje vallen naadloos in elkaar. Je stevent af op een verbijsterend plot.

Dit boek is met stip het op twee na beste boek wat ik in 2018 gelezen heb! Het Dossier moet je echt lezen. Een razendsterke thriller waarvan je ook nog wat opsteekt over de DDR.

De laatste halte van Wendy Brokers

Titel:  De laatste halte
Auteur: Wendy Brokers
Uitgeverij: Uitgeverij Unieboek | Het Spectrum bv
Jaar uitgifte:  oktober 2018
Recensie door: Jacqueline 
Waardering: vijf kraaien


Het verhaal
De 4e klassers gaan onder begeleiding van een aantal docenten voor een culturele werkweek naar Londen. Voor de bezienswaardigheden en de opdrachten die moeten worden beantwoord deelt de docent de leerlingen in groepen. Ralph, Jonas, Naima en Lois komen samen in een groep er op uit om Londen te verkennen. De vier kunnen het goed met elkaar vinden en genieten van het voordeel dat Ralph eerder in Londen heeft gewoond. Wanneer ze op een van de dagen staan te wachten op het King Cross Station op een metro belanden ze in een zo’n vreselijke bedreigende situatie waarbij ze moeten vluchten voor hun leven om uit handen van de terroristen te blijven.

Mijn recensie
Na 2x lezen van het proloog, om deze goed in me op te nemen, vraag ik me af in wat voor een verhaal ik ben beland. Mijn hemel wat een heftigheid, waar gaat dit naar toe? Het proloog triggert me zo dat ik de eerste 100 maar ook de 300 pagina’s in no time heb gelezen en voor dat ik het weet heb ik het boek uit.
Wat een realistische en boeiend verhaal! Wendy Brokers heeft dit geschreven op zo’n wijze dat ze me mee neemt in de mooie en maar ook in de heftige emotionele gebeurtenissen die Ralph, Jonas, Lois en Naima hebben meegemaakt en lopende het verhaal nog meemaken. Ik leef dan ook intens met het viertal mee en hou het ook echt niet droog. Deze gebeurtenissen zijn zo realistisch beschreven dat het als real life kan worden opgevat.

Ik geef dit boek 5 kraaien

Lazarus van Lars Kepler

Titel: Lazarus

Auteur: Lars Kepler

Uitgeverij: Cargo

Publiciteitsdatum: november 2018

Recensie door Astrid

Waardering:  vijf kraaien

Lars Kepler is een pseudoniem van het Zweedse echtpaar Alexander Ahndoril en Alexandra Coelho Ahndoril. Ze debuteerden in 2009 met “Hypnose”. Het eerste deel met Joona Linna in de hoofdrol.

In Zweden en Europa vinden een aantal brute, zeer gewelddadige moorden plaats.

In Duitsland vindt een rechercheur een briefje met het telefoonnummer van Joona Linna daarop. Joona haast zich naar deze moordzaak en denkt na het zien van het lichaam dat er een verband is met de seriemoordenaar, en aartsvijand Jurek Walter.

Maar Jurek is dood, denkt hij… Toch vindt hij aanwijzingen dat dit niet het geval is en hij moet zijn collega’s hiervan zien te overtuigen.

De toon van het verhaal wordt gezet met de zin :

 “Karen houdt een oprisping tegen. Het is een soort voorschot voordat het middenrif in paniek raakt en de maaginhoud door de keel naar buiten duwt.”

De situaties worden heel erg levendig beschreven en en de personages en gebeurtenissen spelen zich voor je ogen af.  Zelfs de gezichtsuitdrukkingen zie je voor je. Kepler is een kunstenaar in het beschrijven van voedsel. De bereidingen van het eten kan je haast proeven, en de smaak van een appel laat het water in je mond lopen.

Lazarus is een boek dat je niet meer loslaat. De hoofdstukken zijn niet te lang en eindigen met een cliffhanger waardoor je door wilt naar het volgende hoofdstuk.

Wel moet je eerst de andere zes delen lezen, want anders mis je een deel van het verhaal.

 Ik had Jager, het deel voor Lazarus nog niet gelezen en dat vond ik wel jammer. Op volgorde lezen dus, dan komt het verhaal goed tot zijn recht.

Seriemoordenaar Jurek Walter wordt echt steengoed neergezet en zijn karakter wordt nog grimmiger dan in andere boeken. Klein minpuntje is dat hij soms helderziend lijkt te zijn, en dat is hier en daar wat overdreven.

Soms was ik buiten adem van het lezen zo snel wisselen de gebeurtenissen en plotwendingen zich af.

Natuurlijk mag de romantiek ook niet ontbreken in een boek van Kepler, en is dan ook aanwezig zonder overdadig te zijn. Ook de andere personages, zoals bijvoorbeeld dochter Lumi, komen goed tot hun recht en zijn goed uitgewerkt. Je leert de karakters nog beter kennen en het is een echte vanzelfsprekendheid dat ze in het verhaal aanwezig zijn.

De sfeer is duister;

“ Als je in een afgrond kijkt, kijkt de afgrond tegelijkertijd naar jou.”

Deze passage geeft dat goed weer.

Het plot drukt je samen, trekt je uiteen en laat je verbijsterd achter!

Ik kan niet wachten op het volgende deel van Kepler want er is nog een lijntje niet helemaal dicht…

Donker water van Robert Bryndza

 Titel: Donker water

Auteur: Robert Bryndza

Uitgeverij: Boekerij

Publicatiedatum: 2 oktober2018

Recensie door Karin

Waardering: 5 kraaien

   

Wat vond ik van de cover ?

Net zoals bij de vorige 2 boeken van Robert Bryndza wordt opnieuw een detail  van een vrouwengezicht benadrukt op de voorplaat. Sowieso is het een mooie, intrigerende cover die uitnodigt tot nader bekijken.

Maar na het lezen van het boek vind ik persoonlijk toch dat de cover iets minder bij de inhoud past dan bij de vorige boeken, maar dit is natuurlijk mijn mening.

Als je de 3 boeken uit het rijtje naast elkaar legt vormt het sowieso een mooi rijtje !

Wat verwacht ik van tevoren ?

Eerder dit jaar las ik ‘Het meisje in het ijs’ en ‘De stalker in de nacht’ van Robert Bryndza, die vond ik allebei meer dan behoorlijk goed, dus ik hoop op een verderzetting in dezelfde lijn !

Mijn recensie :

Na “de stalker in de nacht’ is Erika niet langer werkzaam in het centrum van Londen, nu werkt ze meer in een buitenwijk, en zelfs niet langer bij de sectie moordzaken, maar bij de brigade georganiseerde misdaad. Als haar team bij het zoeken aar een lading drugs per toeval het lichaam van een jong meisje vindt, blijkt het te gaan om een 26 jaar oude verdwijningszaak. Na veel aandringen en de juiste personen contacteren weet Erika haar oversten te overtuigen om haar te zaak te laten onderzoeken en ze start een team op samen met een aantal van haar ex-collega’s. En ook dit keer bijt Erika zich volledig vast in het onderzoek.

"Nu je het lichaam van Jessica hebt gevonden, blijft er misschien maar één persoon over die echt in het niets lijkt te zijn opgelost ... diegene die haar toen heeft meegenomen"

Meer dan in de vorige boeken wordt er ook verhaald rond het privé-leven van Erika, zodat we haar toch steeds meer en meer, beter en beter, leren kennen.

En in tegenstelling tot de vorige zaken, werkt Erika dit keer minder eigenwijs, meer doordacht, minder controversieel ... wordt ze iets meer volwassen ??

‘Donker Water’ laat zich lezen in een sneltreinvaart, met af en toe een beetje zwarte humor, bepaalde spanningen tussen bepaalde personages (ik wil niets verklappen) en het verhaal bouwt heel mooi op naar de ontknoping. Ondanks de vele karakters wordt het nergens verwarrend naar mijn gevoel.

"Dit is de nieuwe ik. Ik doe alles keurig volgens het boekje en hou mijn leidinggevende op de hoogte van mijn doen en laten."

De ontknoping is voor mij toch nog een redelijke verrassing, ik had niet echt verwacht dat het die ene richting zou uitgaan.

Voor mij is ‘Donker water’ een schot in de roos, heb het boek met veel plezier in een behoorlijk tempo gelezen dus voor mij : 5 kraaien voor dit – wat mij betreft – tot nu toe beste boek in de reeks rond Erika Foster.

Ik kijk alvast uit naar het volgende boek in de reeks ! Wat me trouwens ook telkens charmeert in deze boeken is het feit dat Robert Bryndza telkens op het einde van het boek de lezer rechtstreeks aanspreekt. ’t Is misschien een kleine moeite, maar voor mij is het echt een meerwaarde, de schrijver laat op die manier bijna persoonlijk blijken dat hij weet dat er iemand ‘aan de andere kant’ is J

Win het Vijfkraaienboek Reflectie !

Op Thrillerlezers is het geven van vijf kraaien eerder uitzondering en daardoor opvallend en echt gemeend. Niet gegeven omdat ik de auteur zo aardig vind, want die ken ik in dit geval eigenlijk amper. Deze week kwam mijn recensie van Reflectie online en zoals je al kan raden , kreeg deze de volle mep.
Ik zou willen dat iedereen dit boek ging lezen. In ieder geval kan binnenkort een van jullie het boek op de mat ontvangen door mee te doen aan deze winactie.

Wat te doen?
1. Ga naar mijn recensie en ik maak het je makkelijk:
Recensie Reflectie
Haal daar minimaal twee punten uit die ik goed aan het boek vind en stuur dat antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com
2. Tag iemand in onze facebookgroep onder dit artikel met wie jij het niet erg zou vinden bovenop een bergtop te moeten zitten en niet weg te kunnen.
Natuurlijk mag je de actie delen en levert dat een extra lootje op.

Thats all!

De rode magneet van Bertina Mulder

Titel : De Rode Magneet

Auteur : Bertina Mulder

Uitgeverij : Paris Books

ISBN : 9789492179968

Je leest de titel en … denkt bwah.

Je ziet de cover en … mwah.

Je leest de flaptekst en … twijfelt.

Je lees de eerste zinnen en … vooraleer je het beseft zit je enkele hoofdstukken verder.

Ruimtemissies, NASA, … een erg apart interessegebied.  Geen thema wat mij direct triggert, iets wat bij velen ook het eerste idee is vrees ik.  En toch mag je je er niet door laten leiden. 

Eén cabine, twee mannen, twee vrouwen met een gezamenlijke missie : een kolonie starten op Mars.  Men maakt er zelfs een heuse mediashow van waarbij camera’s gehangen worden in de raket om het de mensen op Aarde mogelijk te maken de vier reizigers te volgen.  Meteen ook winstgevend voor de sponsors en aangenaam voor de achterblijvende familieleden.  Maar al snel blijkt dat de gedrongen ruimte van de raket een uitstekend klimaat is om wantrouwen te laten groeien. 

Mulder heeft het boek zeer duidelijk opgesplitst in twee delen.  Waarbij het eerste stuk het verhaal vertelt over de start van de eerste missie. En het tweede deel 26 maanden na de landing van het eerste team de leden van de volgende missie op Mars volgt.  De hoofdstukken zijn kort.  Dat in mix  met een zeer vlotte en duidelijke schrijfstijl zorgt ervoor dat je telkens weer denkt : ’Ach wat kan het kwaad.  Nog één hoofdstuk.’  Wanneer er een sprong in de tijd is wordt er onder de hoofdstuknummering de tijdsbepaling aangegeven, wat ik toch best zeer handig vond.  Er is eveneens afwisseling wat betreft plaats en personages.  De ene keer is het een hoofdstuk waar het live programma De Rode Magneet in de kijker staat, de andere keer richt de schrijfster zich op de ontwikkelingen in de ruimte of volg je mee wat er zich op de thuisbasis afspeelt.

‘Hij weet nog precies wat hij voelde toen hij zijn oma hoorde praten in de keuken terwijl hij buiten onder het raam zat te lezen.  ‘Ze hadden nooit een kind moeten nemen’ ‘

Wat direct opvalt is de warme aard die Mulder gebruikt.  Je voelt haast dat haar personages dicht bij haar hart liggen, dat ze hen door en door kent.  Ze zijn allen één voor één zeer goed uitgetekend waardoor je als lezer zowel de hoofdpersonages alsook bijvoorbeeld de presentatrice of co-presentator beeldig kan voorstellen.  De emoties die de auteur implementeert zijn waarneembaar vanaf de eerste pagina’s, wat mede een grote rol speelt bij het constante nieuwsgierige gevoel dat de lezer overvalt.  Je voelt je verbonden met hen.

‘ ‘Neeeee!’ De ijselijke schreeuw van Norah snijdt door de stilte.’

Dat ingetogen, emotionele gevoel daar blijft het niet bij.  De problemen waar beide teams met geconfronteerd worden zorgen tevens voor een doorlopende, bevreemdende angst die rond sluimert in zowel de cabine als in het hoofd van de lezer.  De achterdocht die in de ruimte meer gestalte krijgt hangt haast als een geest rond jou terwijl je het verhaal verder leest.  Knap gedaan om toch verdriet en angst de boventoon te doen krijgen in een boek waar op het eerste zicht Mars de hoofdrol kreeg.  Nog maar eens het bewijs dat je heel soms out of the box moet denken. 

Hoedje af voor Bertina Mulder want het lijkt me toch een kunst om het wetenschappelijke aspect zo neer te pennen dat zelfs een leek (zoals ik) de weinige technische passages kan begrijpen.  Je merkt dat de auteur gigantisch veel energie gestoken heeft in research.  Al bij al is ‘De Rode Magneet’ een whodunit waarbij er tevens een kwinkslag is naar het winstbejag in de farmaceutische industrie en milieuproblematiek.  Het is een verhaal dat laat zien hoe principes je gedachten kunnen overmeesteren !

Je leest het laatste woord van ‘De Rode Magneet’ en denkt … waarom was ik in het begin zo aan het twijfelen.

Vijf kraaien 

Ann

De krijtman van C.J. Tudor

Titel: De krijtman
Auteur: C.J. Tudor
Uitgeverij: AW Bruna
Publicatiedatum: januari 2018

Achterflap:

Het probleem was, we werden het nooit eens over het precieze begin. Was het toen we voor het eerst de krijtmannetjes tekenden, of toen ze opeens uit zichzelf verschenen? Was het dat afschuwelijke ongeluk? Of toen ze het eerste lichaam vonden?

Achteraf begon het allemaal op de dag dat het verschrikkelijke ongeluk plaatsvond op de kermis. Toen de twaalfjarige Eddie de Krijtman voor het eerst ontmoette. 

Het was de Krijtman die Eddie op het idee bracht van de tekeningen: een manier voor hun vriendengroep om geheime boodschappen in krijt voor elkaar achter te laten. En het was leuk, in het begin, totdat de tekeningen hen leidden naar een lichaam van een meisje. 

Het grootste deel ervan, althans.

Dat was dertig jaar geleden en Eddie dacht dat het verleden achter hem lag. Dan ontvangt hij post. In de envelop bevinden zich twee dingen: een krijtje en een tekening van een stokmannetje. 

De geschiedenis herhaalt zich, en Eddie realiseert zich dat het spel nooit echt voorbij is geweest…

Omslag
Wat een prachtig uitgevoerde omslag heeft dit boek. Zwart met een galgjemannetje met krijtvegen. Zo goed gedaan dat je bijna je boek schoon wil vegen als je het voor het eerst pakt.

Mening
2018 wordt een jaar vol met uitstekende boeken lijkt het als ik De krijtman dichtsla en alweer omver geblazen ben en nu door de kwaliteit van deze thriller.
Dat er mensen zijn die debuten kunnen neerzetten waarvan je denkt wat moet hierna dan wel niet gaan komen. C.J Tudor heeft een boek geschreven waarin ik dus niet kon stoppen met lezen. Het ging mee naar bed s'avonds laat, want het moest uit. Het kruipt vanaf het begin onder je huid. 
De krijtman heeft lekkere spanning en veel onverwachte wendingen. Zoals een goede thriller betaamt zetten die wendigen jou als lezer op het verkeerde been.

Eddie is 12 jaar oud als het verhaal begint en heeft een vriendengroepje met Fat Gav, Mickey, Hoppo en Nicky, een meisje. Met krijt schrijven ze geheime boodschappen voor elkaar zoals bijvoorbeeld waar ze elkaar zullen treffen. Op een dag leiden de tekeningen echter naar het dode lichaam van een meisje in het bos.
Dertig jaar later als hij van Eddie inmiddels  een Ed geworden is, krijgt hij een envelop met daarin een wit krijtje en het krijtmannetje en begint alles weer te herleven.

Het boek behelst twee periodes en wel die in 1986 en in 2016. Om en om ga je terug naar de tijd als weer in de huidige. De Ed van nu is een ietwat sneue alleenstaande man die zich zelf niet goed verzorgt. Hij geeft les op een school en ook dat brengt niet heel veel plezier. Alleen zijn veel jongere huisgenoot Chloe brengt wat plezier in zijn leven. Door de terugblikken krijg je langzaam te weten wat zich allemaal afspeelde in 1986.

Alle personages, ook die naast de hoofdpersonen, worden uitstekend geschetst. Maar vooral Ed en Chloe zie ik zo voor mij lopen, waar deze laatste wel wat dingen van de auteur zelf mee lijkt te hebben gekregen. 

Ik ben verscheidene keren op het verkeerde been gezet en kon alleen nog maar verlangen naar het einde om te weten hoe het toch in elkaar zat. Wie is degene die de krijtjes stuurt? Wie pleegt de moorden?
Toen het einde daar was, was ik verbaasd, want deze had ik toch niet helemaal zien aankomen. En toen? Toen wilde ik eigenlijk gewoon nog veel en veel meer gaan lezen. Wat baalde ik dat het uit was!
Wat een genot om een goed boek op de leuning te hebben liggen. Een boek waarin je zo snel mogelijk naar het einde wilt, maar dan zo gigantisch baalt dat het juist uit is. Dat zijn de pareltjes onder de boeken.

Het zal dus geen verrassing zijn dat het vijf dikke kraaien zijn voor De krijtman