Alibi van Denise Mina

Titel: Alibi

Auteur: Denise Mina

Uitgeverij: Ambo/Anthos

Publicatiedatum: april 2020

Recensie door: Annemarie

Kraaien: 4

Een bijzonder boek heeft Denise Mina geschreven en ze heeft het zichzelf bepaald niet gemakkelijk gemaakt. Het boek gaat eigenlijk over een verhaal in een verhaal.

Hoofdpersoon Anna (in werkelijkheid blijkt ze Sophie te heten) Mc Donald luistert naar een true-crime podcast terwijl ze spullen voor haar kinderen inpakt. Ze heeft kort tevoren ontdekt dat haar man Hamish een relatie heeft met haar beste vriendin en dat ze besloten hebben om met de kinderen voor een vakantie te vertrekken.

Al luisterend naar de Podcast, die gaat over een gezonken schip, ontdekt ze dat ze een van de slachtoffers kent uit het verleden. Anna wordt in het verhaal van de podcast gezogen en al luisterend is haar nieuwsgierigheid naar de toedracht van het zinken van het schip zódanig gewekt, dat ze op onderzoek uitgaat. In haar zoektocht neemt ze Finn mee, een bekende -aan anorexia leidende- muzikant en tevens de ex van haar beste vriendin die er met haar man vandoor is. De beroemde Finn begint over hun zoektocht te publiceren op internet en zo ontstaat een podcast over een podcast. Begrijp je het nog allemaal? Nee, ik ook niet! ;-) Het boek begint vooral rommelig met weinig lijn in het verhaal. Hoe origineel ook bedacht (verhaal in een verhaal – podcast in een podcast), de eerste helft van het boek vond ik onoverzichtelijk en taai. Niet alleen moest ik de verhaallijnen zien te volgen, ook de personen moest ik leren kennen en begrijpen.

Hoewel niet zo soepel om te lezen, wilde ik het boek toch wel graag uitlezen en met een beetje doorbijten is dat goed gelukt. In de tweede helft van het boek neemt de spanning toe en begint het verhaal ook meer ‘te swingen’.  Anna/Sophie en Finn maken allerlei avonturen mee en worden heen en weer geslingerd in allerlei emoties. Het verleden van Anna blijkt in het verhaal in het hier en nu een belangrijke rol te spelen en ondertussen ontvouwt zich een zeer origineel bedachte en uitgewerkte verhaallijn.

Het boek wilde me aanvankelijk niet pakken, maar ik ben blij dat ik wel doorgezet heb. Het slot had ook nog een prima plottwist als uitsmijter (die ik echt niet had zien aankomen) en eind goed – al goed vindt Anna vrede met haar werkelijke identiteit als Sophie.

Verwachte boeken april deel 2

10 april

In Alibi van Denise Mina, de Schotse queen of crime, luistert Anna McDonald tijdens het klaarzetten van de schoolspullen van haar kinderen naar een truecrimepodcast. Dan staat haar beste vriendin Estelle voor de deur en komt haar man de trap af met een koffer in zijn hand. Ze vertrekken samen en nemen de kinderen mee. Anna blijft in shock achter.

Nu haar leven ineengestort is, zoekt ze afleiding in de podcast; over een gezonken jacht en een vermoord gezin, met een vleugje corruptie en machtsmisbruik. Dan ontdekt Anna dat ze een van de genoemde slachtoffers uit een vorig leven kent en raakt ze ervan overtuigd dat ze weet wat er is gebeurd. Dat betekent dat ze haar verleden niet langer verborgen kan houden. Ze besluit op jacht te gaan naar de waarheid, maar ze beseft niet dat daarmee alles waarvoor ze zo hard gewerkt heeft als een kaartenhuis zal instorten.




16 april

Het overdonderende slotdeel van de Sam Porter-trilogie

Als Anson Bishop – hoofdverdachte van een reeks gruwelijke moorden – zich overgeeft aan de politie, legt hij een schokkende getuigenis af. Een getuigenis die niet alleen het onderzoek naar de seriemoorden op losse schroeven zet, maar ook de levens van de betrokken detectives -verandert.

Terwijl Bishop wordt ondervraagd, worden enkele minuten na elkaar vier lijken aangetroffen. Ze zijn in zout gelegd en zorgvuldig gepositioneerd. Bij alle vier worden de woorden "Vader, vergeef me' gevonden. Voor detective Sam Porter halen de woorden lang vergeten herinneringen naar boven, aan een verleden dat hij diep begraven heeft. Maar als Bishop in -hechtenis zit, wie is dan de moordenaar?




14 april

De zestienjarige Jamie is sinds kort uit huis geplaatst en moet nog erg wennen aan haar nieuwe thuissituatie. Haar moeder kon niet meer voor haar zorgen en nu woont Jamie bij Karin en Derek en hun dochter Mira.
Hoewel ze het goed kan vinden met Mira, voelt Jamie zich nog niet echt thuis bij de familie Mulder. Het lukt haar maar niet om haar verleden los te laten. Ze hoort ook steeds een raar geluid, terwijl de anderen niets lijken te horen. Soms ziet ze een gestalte rond het huis dwalen. Als de man op een dag het huis binnendringt, weet ze zeker dat ze in gevaar is…








21 april

Als elfjarige vermoordde Robert Lindström zijn beste vriend met een blok beton. Vanwege zijn leeftijd en een gebrek aan bewijs werd hij nooit veroordeeld, maar voor de buitenwereld was hij schuldig. Als gevolg hiervan leidt Robert als volwassene nog altijd een teruggetrokken bestaan, totdat hij een verontrustend telefoontje krijgt van een journaliste die een boek schrijft over de zaak. Ze beweert dat Robert onschuldig is. Maar waarom blijft hij dan volhouden dat hij het gedaan heeft?
Tegelijkertijd wordt er in de oude woonwijk van Robert in Stockholm een meisje vermoord. Alles doet denken aan de omstandigheden van toen. Daarmee is de jacht op de waarheid geopend: journaliste Lexa, rechercheur Carl Edson en Robert zelf duiken op de zaak. Is Robert onschuldig en loopt de moordenaar nog vrij rond? Of heeft Robert wederom toegeslagen?



30 april

Het waargebeurde, noodlottige verhaal van de Donner Party komt tot leven in een opwindende mix van archeologie, geschiedenis, moord en spanning.

Oude botten is het begin van een bloedstollende nieuwe serie van thrillerschrijvers Douglas Preston & Lincoln Child.

Nora Kelly, een jonge curator bij het Santa Fe Instituut voor Archeologie, wordt benaderd om een expeditie te leiden naar het zogeheten "verloren kamp' van de Donner Party: een groep pioniers die in 1847 ingesneeuwd raakte in de Californische bergen en overging tot kannibalisme om te overleven. Wanneer het lang verloren kampement wordt gevonden en de botten worden blootgelegd, blijkt dat kannibalisme destijds nog maar het begin was. Ondertussen onderzoekt junior FBI-agent Corrie Swanson nieuwe moorden en verdwijningen die met deze Donner Party te maken hebben. Maar het lijkt er al snel op dat Swansons eerste onderzoek zo maar eens haar laatste zou kunnen zijn.



29 april
spannende roman

Na het overlijden van haar vader vindt Denise (39) een brief die haar wereld op zijn kop zet. Ze weet dan niet dat er een ander geheim is dat ook onthuld zal worden. Want wat is de werkelijke toedracht van de plotselinge vermissing van haar man Gerrit? Katja (33) is bloemiste en moeder van tienerdochter Anne. Haar partner Hans Zaandam, die professioneel duiker is, laat hen op een zekere dag zomaar in de steek. Katja accepteert dit als het einde van hun relatie, maar dochter Anne laat het er niet bij zitten en vraagt aan misdaadverslaggever Pieter van Dijk om haar vader op te sporen. Pieter kan dit verzoek niet weigeren. Zijn onderzoek leidt hem naar Mexico, waar hij een bizarre ontdekking doet ...








29 april

Cotton Malone onderzoekt een zaak uit de start van zijn carrière waarin gekeken werd of een conflict tussen FBI en het ministerie van justitie de basis vormde voor de moord op Dr. Martin Luther King.

Het pionnenspel (The Bishop's Pawn) van Steve Berry verscheen vijftig jaar na de moord op Dr. Martin Luther King Jr.

50 jaar na de moord op Dr. Martin Luther King Jr, moet Cotton Malone de waarheid achterhalen over wat er werkelijk gebeurde in Memphis op 4 april 1968. Het brengt hem terug naar het begin van zijn carrière waarin hem gevraagd werd een zaak te onderzoeken waarbij de FBI tegenover het ministerie van justitie kwam te staan. Lag deze vete, waarin FBI-baas J. Edgar Hoover een hoofdrol had, aan de basis van de moord op Dr. King?

2018/2019

Geen verkiezingen van het beste boek van het jaar bij Thrillerlezers... Zelfs geen lijstjes met welke boeken wij het beste vonden hier op het blog. Gewoon eens een kortere afscheidsbericht van 2018
In 2018 was ik eindelijk de kapitein op mijn ooit vijf jaar geleden zelfgebouwde schip. Al houdt Renee een scherp oogje op de koers recht aan gaat. Maar ik zeg daar vijf jaar. Het is inderdaad vijf jaar geleden dat wij om 1 minuut na twaalven  op 1 januari 2014 het startschot gaven voor een blog wat al die jaren elke dag minimaal 1 bericht heeft.

Alleen dat lezen van al die boeken.. man man. Soms zie ik de stapel recensieboeken enge wiebelende hoogtes aannemen, maar uiteindelijk komt het met de meeste boeken wel goed. Het loslaten om perse de eerste te willen zijn met een recensie levert al zeker tijdswinst op en de ontdekking dat die recensies altijd wel goed gelezen worden, ook al is hij later pas online helpt ook. Het blijft bijzonder om sommige stukken door een dikke 1000 (en soms nog eens veel meer) mensen gelezen te worden.  Voor een boekenblog zijn dat leuke aantallen.

 Maar natuurlijk maak ik het blog niet geheel in mijn uppie. Dus ik  wil hierbij alle teamleden en anderen  bedanken voor hun inzet  met al hun recensies, columns, interviews of het gewoon even kunnen sparren over oa nieuwe ideetjes. Dank je wel Annemarie, Karin, Baukje, Karin, Tamara H, Tamara G, Sandra, Martijn, Esther, Jack, Kevin, Linda en Ans. Alleen met al jullie hulp kan een blog dagelijks gevuld worden en is het een pleizer om er aan te werken voor mij.  En natuurlijk een apart bedankje voor Renee, mijn rots in de branding: bedankt voor alle steun en jouw nuchterheid, al jaren lang! 
En dan nog een bedankje voor Lilian die tot november deel uitmaakte van het team. En welkom Astrid, Sanne en Jacqueline die op de valreep van 2018 bij de club zijn gekomen.

Op naar een mooi boekenjaar voor iedereen en alle moois, gezelligheid, geluk, gezondheid voor iedereen!

(En omdat we vanaf morgen vijf jaar bestaan zullen er veel leuke acties komen. Dus opletten maar bij die bijna dagelijkse acties de hele maand.)

Boekenbeurs Antwerpen 3.0 Slotdag

Na in een pikdonker regenachtig Breda met de hond een goede wandeling gemaakt te hebben, een lekker ontbijt, worden we door de diesel opnieuw naar Antwerpen gebracht. Bij binnenkomst kregen we een papier dat het de 100e verjaring was van het eind van de 1e wereldoorlog waar men in België veel meer aandacht besteedt en men om 10:58 met trompetten zou gaan aangeven dat om 11.00 een minuut stilte zou ingaan. Vanzelfsprekend wilden wij hier aan meedoen. Maar we hadden nog een dikke 3 kwartier. Even langs Lemniscaat en Clavis om weer eens te kijken en te besluiten welke boeken we zouden kopen en vanmiddag zouden ophalen.

We komen langs Kramat en enthousiast komt Anne Laure van Neer naar mij toe. Anne Laure schreef de boeken Justine en Maurice. Spannende boeken met heerlijke zwarte humor. Ik heb ze graag gelezen en kijk uit naar nummer 3. Terwijl wij kletsen horen we in de verte applaus. Het is toch geen 11 uur zeker, zegt Anne Laure nog. Iedereen kijkt op zijn horloge... en jawel dus. Ieder had de verwachting gehad dat we in alle hallen de muziek zouden horen. Ietwat beschaamd staan we toch wel even. Young adult auteur Inge Verbruggen schuift ook aan voor een praatje. Ze schreef een meer dan uitstekende Young adult Doodverklaard.   Met een gezin en baan is het ruimte zoeken voor de volgende te schrijven.

Wat later lopen we langs Hilde Vandermeeren en Walter Damen, die het boek Rusteloos schreven.
Er gaat zelfs een 2e komen waarvan we de cover al zagen. Mooi schoon kaftje wordt dat. Nu vroeg ik Hilde nog wanneer er weer een soloboek kwam. Ik schrok van het antwoord, maar weet niet meer wanneer het dan wel niet zou zijn.


Dan treffen we Sandra J. Paul aka Joanne Carlton. Wat heb ik genoten van Hartslag. Tijdens de koffie probeer ik Linda Jansma over te halen het ook te gaan lezen. Sandra vertelt over haar jeugdboek De duistere school die in februari uitkomt en laat de cover zien. Een plaatje vind ik het. 
Na heel talentvol koffie gehaald te hebben met de ene beker halfvol en de andere melk zonder koffie, stappen we verder. Even bij Jo Claes die vertelt over zijn boek die net uit is ( Het kainsteken) en waar ik gelukkig daar niks over de omslag hoef te zeggen. Het is een boek zonder zijn vaste personages en het speelt zich af in Toscane. Gewoon weer zwaaien en kletsen bij Jan van der Cruysse die zo'n grote smile op zijn hoofd heeft, daar hij snachts een uitstekende scène had geschreven voor zijn boek.

Toni signeert zich nog steeds suf en ik spreek intussen zijn vrouw weer die opmerkt dat ik er alweer ben. Jij ook weer toch? Leuke vrouw heeft hij.
Dan ook Sterre maar even dag zeggen en tot volgend jaar. Intussen horen wij een uitspraak uit het orakel van dit jaar: " Je hebt lezers en schrijvers. Ik ben een auteur!" Welk niet door Sterre gezegd wordt (natuurlijk niet).
 Na die uitspraak stel ik Sterre voor dat een Vlaamse Nicci French samen met die auteur een succes zal gaan worden.

Het wordt steeds drukker in de stand van Witsand en ik spurt even naar Lannoo. Even daar Belinda Aebi gedag zeggen en we belandden in een lang gesprek. Ook met Anja feliers nog wat bijgepraat. Bart Debbaut zat er middenin geplakt, maar daar helaas geen tijd meer voor, want ze moesten verderop weer signeren.

Dan loopt het wel hard naar het einde van de boekenbeurs 2018, maar ik bedenk me dat ik nog even bij Henk van Straten wil aanlopen. Ik las al wat boeken van hem en hij intrigeert mij met zijn tattoos en Brabantse accent. Oh, hij zit er nog niet. Drentel drentel..Nog een keer kijken. Ik zie hem nergens. Dan maar even vragen. Ik word naar een mevrouw van de uitgeverij gestuurd die netjes aan de balie zit met een stapeltje Henkies. Henkie zelf bleek net weg. Maar...hij zou van 4 tot 5 signeren? En het is net 4 uur? Hij had zich voor lul voelen zitten, omdat er niemand stond en was weg gegaan. 
Ja hallo zeg. De mevrouw en de auteur die ernaast zit halen een beetje de schouders op en benoemen hoe raar zij het ook vinden.
Ik stuur de auteur die avond nog een berichtje met dat ik dit best belachelijk vond. Hij geeft geen antwoord, maar de volgende dag verschijnt zijn column welk eindigt met de volgende tekst:

"Een dag later, op Facebook, kreeg ik een boos bericht van een mevrouw. Ze had een boek van me gekocht en was naar me toegekomen voor een handtekening. Ze was er op de juiste tijd en ze stond op de juiste plaats. Maar ik was er niet. 

Ze noemde me onsympathiek."

Dat vind ik iets kort door de bocht gezegd. Sws was ik niet boos. Ik vond het stom en ook vond ik zijn gedrag van weggaan niet sympathiek. Dat is wat anders dan hem zelf. Nou ja, een lang verhaal kortmakend: we hebben wat heen en weer gemaild en klaar.  Hij blijft een leuke gast en snap nu waarom hij wegging na en zijn column en zijn mail. Hoop hem toch nog eens te ontmoeten in het echie.
Na 2 dagen flink lopen en heel veel kletsen, was het batterijtje leeg. En daar Linda ook nog helemaal terug zou gaan naar Friesland, besloten we richting de auto te gaan. 

Ik heb een drie heerlijke dagen gehad op de Antwerpse beurs en kan balen zoiets niet in Nederland te hebben. Zoveel.mensen gesproken, zoveel mensen gezien, zoveel gezelligheid, zoveel plezier.. absoluut voor herhaling vatbaar.

Volgend jaar weer minimaal twee dagen!

Hoe zwaar hebben de recensenten het momenteel?

Wat wordt momenteel in het recensententeam van Thrillerlezers gelezen?

De vliegende Hollander van Frank van Pamelen is even blijven liggen en Tilly wilde hem gelukkig wel oppakken. Ook de nieuwe van Varg veum wordt door Tilly in het buurland gelezen.

Even samenvatting waar de Scandinavische Het uur van de wolf overgaat:
Een landverader die de dood van heel wat verzetslui op zijn geweten heeft, verdwijnt jaren na de orlog ineens spoorloos. Ook voor een andere merkwaardige gebeurtenis, de explosie in een verffabriek in de jaren vijftig, kan niemand verantwoordelijk worden gesteld. Rechercheur Hjalmar Nymark vermoedt een verband tussen deze twee zaken en blijftook na zijn pensionering enig speurwerk verrichten. Op een dag raakt hij in zijn stamcafé aan de praat met privé-detective Varg Veum. Veum wordt meegesleept door de volharding en rechtvaardigheidsstreven van Nymark, met wie hij algauw een hechte vriendschap ontstaat. Daarmee is de grondslaggelegd voor een intensieve speurtocht, waarbij Veum zijn scherpzinnigheid moet aanwenden om zelf niet het slachtoffer te worden, zeker nadat zijn vriend Nymark zijn speurzin met de dood heeft moeten bekopen, bijt Veum zich vast in de ogenschijnlijk onsamenhangende misdrijven.


Ook in het Vlaamse leest Karin De stalker in de nacht van Robert Bryndza en ook pakt ze daarna Cody op, het thrillerdebuut van Bernice Berkleef. Lilian las het boek al vooruit en haar recensie komt op dag van uitkomst online. Tipje van de sluier? Ze is heel enthousiast.

waar gaat Cody over?
Jelka schrikt zich dood als het bedje waar haar zoontje Cody hoort te liggen leeg is. Ze raakt vervolgens helemaal in paniek als ze van de politie hoort dat haar partner Oscar zich op die bloed­hete dag op het bureau gemeld heeft met in de de Maxi-Cosi hun zoontje Cody. Over de toedracht mogen ze haar niks vertellen. Jelka probeert te bevatten wat er gebeurt en probeert terwijl Oscar wordt vastgehouden op het bureau antwoorden te vinden. Maar hoe langer het duurt, hoe meer vragen ze heeft. Kan ze haar man nog vertrouwen? Of wil iemand anders hen iets aandoen? En waarom?

Lilian leest zelf intussen de nieuwe van SK Tremayne Vlak voordat ik stierf . 
Een samnvatting van dit boek:
"Waarom heb je me dit aangedaan, mama, hou je niet van me?'
Het was maar een klein stukje ijs. Gewoon wat botte pech. Maar het was genoeg om Kath Redway, die met haar auto zo het meer van het prachtige Dartmoor National Park in draaide, bijna te doen verongelukken.
Als door een wonder komt ze met de schrik, en een paar blauwe plekken, vrij. Ondanks haar geheugenverlies en de shock waarin ze verkeert is Kath blij dat ze weer terug is in de afgelegen boerderij waar ze woont met haar knappe man Adam en haar verlegen, maar zeer intelligente dochter Lydia. Ze leeft!

Haar gezin is echter verre van opgelucht. Haar man gedraagt zich koeltjes tegen haar, of ronduit boos. Haar dagdromende dochter begint vreemde taal uit te slaan, en houdt niet op over een "man op de hei'. Wanneer ze steeds meer gefragmenteerde, maar ijzingwekkende herinneringen terugkrijgt, realiseert Kath zich dat haar "ongeluk' helemaal geen ongeluk was. Met dat besef stort ze in en vervalt haar leven tot een duistere wereld van angst en dreiging.





In Breda ligt Amsterdam Noir . Wat zegt men daarover?
Amsterdam Noir’, onder redactie van René Appel en Josh Pachter, vertelt over Amsterdam als een stad met een schaduwzijde, een rafelrand. Met bijdragen van Karin Amatmoekrim, René Appel & Josh Pachter, Abdelkader Benali, Michael Berg, Walter van den Berg, Hanna Bervoets, Theo Capel, Loes den Hollander, Murat Isik, Mensje van Keulen, Herman Koch, Max van Olden, Christine Otten, Anneloes Timmerije en Simon de Waal. 
Amsterdam is mooi, levendig en vrijzinnig, maar menselijke emoties als hebzucht, wraak en jaloezie steken ook in deze stad de kop op, met alle gevolgen van dien.
Stuk voor stuk leggen deze schrijvers de duistere kanten van onze maatschappij bloot in een spannend en boeiend verhaal dat zich afspeelt in telkens een andere Amsterdamse buurt of wijk, van het Museumplein tot Tuindorp Oostzaan en van Osdorp tot de Watergraafsmeer.

Ook las ik de nieuwe Hendrik Groen, voor mijn eigen plezier was de bedoeling, maar vond hem echt tegenvallen. Jammer. Ik hoor alleen maar instemming van mensen over dit boek.

Lydia is met Expat exit van Patricia Snel bezig en gaat binnenkort ijverig recensies schrijven. ivm gezondheidsperikelen loopt ze wat achter, dus de zweep moet er over.

Baukje begon in een boek waar ze heel enthousiast over was de eerste hoofdstukken. Tot ik een bericht kreeg dat ze gestopt was. Het boek was van een mooi verhaal verworden tot een survivalgids Hoe te overleven in de jungle, meldde ze. Ze pakte nu maar even een oudje van Karin Slaughter. Pretty boy van Ingrid Oonincx sloeg ze daarvoor ook dicht. Deze werd wel uitgelezen en de recensie verschijnt binnenkort. Als ze Slaughter dicht gaat slaan, moet z everplicht aan de nieuwe Corine Hartman beginnen van de chef.
Ik heb er opvallend weinig over gezien nog. Even wara het boek over gata dan:
Corine Hartmans thriller Groen licht speelt in de Achterhoek, waar een jonge vrouw op uiterst meedogenloze wijze vermoord wordt. Rechercheur Suzan de Winter vreest dat het niet bij dit ene slachtoffer zal blijven. De dader speelt een uitgekiend, tot in detail voorbereid spel, met mensenlevens als inzet. Dan rijst het vermoeden dat er een aanslag gepleegd zal worden op een stadion vol mensen. De tijdsdruk is in één klap immens. De inzet hoog. Suzan kan en wil niet anders: ze doet mee met het laatste spel van de dader. Een spel op leven en dood…


In de maand juli komen sws weinig boeken uit. We hadden zelden zo weinig Verwachtlijstjes. Dus we kunnen lekker wat bijlezen en de stapels wat lager krijgen.. Ik zag dat september en oktober alweer aardig wat leuks hebben staan en dat we dan allemaal hard moeten gaan lezen.

Geniet allemaal lekker van het mooie weer deze periode en sla de bladzijdes maar om daar in alle tuinen en op het strand.

Wat leest het team in juni

De maand juni is al over de helft en we (het team) zijn allemaal druk aan het lezen. Er zijn deze maand gelukkig nog weinig niet-zo-leuke boeken voorbij gekomen. Maar dat kan natuurlijk zo veranderen bij het volgende boek wat je in je handen krijgt.



Annemarie zit veelvuldig momenteel in de figuurlijke leesstoel en levert de ene mooie recensie na de andere in. Zo maakte ze o.a een mooie recensie over Gespleten het nieuwe boek van Karin Slaughter. Net als mij was ze helemaal verkocht door Een goede dochter, het vorige boek. De nieuwe zat ze erg te twijfelen, omdat ze hem net wat minder vond. Dus werd het 4,5 kraai. Lilian las het boek ook en gaf het wel de volle mep van vijf. Haar recensie kan je eventueel hier lezen
Annemarie is deze week bezig in De witte kamer van Samantha Stroombergen. Een debuut . De samenvatting begint met dat een wandelaar een uitgemergeld lichaam vindt met een 5  in het lijfgekerfd.  Lekkere start voor een echte thriller zou ik zo zeggen. Daarna zal Stalker in de nacht graag ter hand genomen worden. De opvolger van Het meisje in het ijs van Robert Bryndza. Ik mocht hem zelf al lezen en ik vond het weer een echt lekkere thriller. Veel mensen vergelijken deze auteur met Arlidge. Ik zie die vergelijking dan niet helemaal, maar ik ben geen Arlidgefan.

In Woerden wordt momenteel een stapeltje vrouwenthrillers gelezen van Marion Coolwijk via Jetvan Vuuren naar Nora Roberts haar nieuwe boek. Lydia is haar leesachterstand flink aan het inhalen.

Tilly is bezig met een Scandinavische thriller De kluizenaar nadat ze net Valkuil van Indridason uitlas.  We hebben onder de leden van onze facebookgroep veel liefhebbers van de Scandinavische boeken. Indridason schijnt het summum te zijn. Waar gaat deze laatste over? Volgens de achteflap:

In Petsamo, in het hoge noorden van Finland, wacht een jonge vrouw op haar geliefde. Ze willen per schip naar IJsland terug, weg van de oorlog die zich nu tot de noordelijke landen heeft uitgebreid. Haar vriend komt echter niet opdagen.

In de lente van 1943 heeft de Wereldoorlog een hoogtepunt bereikt. In Reykjavík is de bevolking in rep en roer. Aan het strand van Nauthólsvík is een lichaam aangespoeld. Achter een legerkroeg aan de Klambratún wordt een jongen het slachtoffer van geweld. Een vrouw die veel contacten onder militairen heeft lijkt verdwenen te zijn.

De twee volgende boeken liggen al weer klaar bij Tilly. Ze is alleen hard aan het zoeken voor wat tijd om de recensies af te maken.
In Vlaanderen werd n.a.v het nieuwe boek van Clare Donoghue Keer niet terug ook even snel het eerste deel gelezen. Nu werd daar gestart met het nieuwe boek van Peter James. Natuurlijk met het woord dood erin, zoals in al zijn titels. Karin is een groot liefhebber van de boeken van Peter James. Ik vraag me wel eens af over Peter James ons eens zal verrassen opeens met een hele andere titel op een dag.

Baukje ( ben even kwijt waar die woont) maakte ik niet blij met het lezen van Stromboli van Saskia Noort. Ik hoorde pas dat Stromboli een heel stuk minder verkoopt dan haar thrillers. Ik leende onlangs het boek van Noort uit aan mijn buurvrouw. Die riep halverwege dat het wel ging en bracht het gisteren terug met of zij eens een recensie zou schrijven? Hoger dan een 1 werd het niet, zei ze. Terwijl alle andere boeken van Noort altijd in de smaak vallen bij haar. De recensie van Baukje kan je hier lezen.

Ook het boek van Varg Veum was een matige. Nu gaat zij Enter van Willem Asman lezen. Bekijken of ze de winnaar van de Gouden Strop terecht vindt.

Grubbel ergens wonend in Drenthe geloof ik, is de grote recensiemaker normaliter, maar had even ernstigere en vervelende zaken te doen ivm een overlijden. Nadat zij Stephen King blij dicht sloeg, was daar even een leesstilte. Ze is al begonnen in Het huis van de verzamelaar van Jess Kidd. Een boek met een omslag waar ik heel blij van word.

En de achterflap maakt wel nieuwsgierig vind ik zelf:

Een verdwijningszaak, een verzamelaar en een geriatrie-fluisteraar die de chaos het hoofd moet bieden Mr. Flood is een obsessieve verzamelaar. Hij heeft zijn huis van top tot teen volgestouwd met spullen: opgezette vogels, poppen, boeken... Vrij normaal voor iemand met verzamelwoede, behalve dan dat hij tussen al die spullen een groot geheim verbergt. De thuiszorg probeert zijn leven weer enigszins op de rails te krijgen, maar de beste geriatriefluisteraars zijn al op deze zaak stukgelopen. Maud Drennan is de zoveelste die gaat proberen om de vijandige Cathal Flood te temmen. Mauds aanwezigheid zorgt ervoor dat Mr. Flood een beetje ontdooit, en met de hulp van haar excentrieke huisbaas en een bende heilige geesten probeert ze erachter te komen wát zijn geheim nu precies is. Wat heeft deze man op zijn geweten? En hoelang duurt het voordat Maud zelf gevaar loopt? 

Ik ben erg benieuwd wat Grubbel er van gaat vinden en of ik het daarna graag ook zelf ga lezen.
In Brabant bij mij zelf is het sws wat stil qua recensies. Ik loop achter met ze te schrijven en er staat van alles in klad. Gelukkig lees ik wel best weer lekker door. Zo o.a. Vermoorde onschuld van Jennefer Mellink en Verstoppertje van Nicolette Molenaar. Nu lees ik ter ontspanning Stalker in de nacht. En hoop op dat de moed tot schrijven gaat komen.

Lilian leverde onlangs dus de recensie van het boek van karin Slaughter in en leest momenteel een roman voor een andere boekensite.

Oftewel deze maand gaan weer aardig wat recensies online komen, als Tilly en ik ook nog de schrijfmodus gaan vinden.

Alibi voor april

Wat deed ik op boekengebied in de maand april? 
Qua persoonlijk word mijn geheugen steeds slechter. Nog even en ik hoef maar 1 boek in de kast wat ik elke keer herlees en denk dat het nieuw is. Ik vergat namelijk dit verslag klaar te zetten...

Ik las twee boeken van Henk van Straten. Nee, geen thrillerauteur. Een leuke gast dacht ik met overal tattoos. Maar leuke gast om te zien, houdt dan niet gelijk in dat de boeken ook leuk

zijn.
Het eerste boek was Wij zeggen hier geen halfbroer. Ik vond er simpel gezegd niet zoveel aan. En om het woord simpel nog een keer te gebruiken: ik vond het vrij simpel geschreven, zoals ik zelf zou schrijven. Toevallig zag ik hem in veel programma's opduiken en begon ik me af te vragen of hij nou leuk was of een echte lul met zijn brief op tafel na een huwelijk van 10 jaar. Ik kreeg heel lief het boek kado van iemand en startte snel. Het berichten uit het tussenhuisje laat een hele onzekere man zien die je niet in je omgeving moet hebben. Ik heb nu genoeg papier van Henk van Straten gelezen voor de rest van mijn leven. 

Het boek daarop volgend is van een andere auteur die ik vaak vindt trappen naar iedereen, ook uit een soort van onzekerheid: Stromboli van Saskia Noort. Een roman ipv een thriller dit keer. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik er van vind. Er zit heel wat autobiografische dingetjes in en naast het inmiddels bekende oud zeer als de verkrachting zit er bijvoorbeeld de flauwe trap naar Connie Palmen in. Ik ga nadenken over de recensie. Het is zeker geen slecht boek. Maar er zitten te veel makkelijke dingen in.
Las ik wel iets waar ik blij van werd? Ja, Sigmund weet wel raad met therapie. Haha. Een strip van Peter de Wit over een irritante psychiater die elke patiënt nog verder de shit intrapt.
Maar ook las ik Arrowood van Mick Finley. Een verhaal in de sfeer van Sherlock Holmes. Ik vond het echt een heerlijk boek. Ook de nieuwe Lisa Gardner las ik. Gardner is nooit slecht. Ik vond hem iets minder dan de vorige, maar een van de teamleden Tamara las het Achter me als eerste boek van Lisa Gardner en was verkocht.
Ik wil in de maand mei mij weer geheel op de thrillers storten. Dus zal ik er minimaal zes lezen. Zo zal ik Snitch van Margje Woodrow en De boekenmoordenaar van Maja Wolny zeker gaan lezen.....

Boeken lezen geeft meer rust dan gaan wandelen met je hond in het bos trouwens ehb ik ontdekt. Ik had s'ochtends al een lekkere ronde in het Mastbos te breda gewandeld maar s'avonds dachten we van laten we gek doen en nog lekker een stuk lopen.  Vriendin gaat hardlopen en ik wandel een andere route met Sjors. Pom pom, lekkere dennenlucht, nauwelijks mensen, relaxed... He, waar is Sjors opeens? Langzaamaan daalde de schemering neer tor het middenin het bos pikdonker was. Nog steeds geen Sjors. Honderden keren riep ik zijn naam. Iris spurtte rondes. Intussen zetten mensen berichten op Facebook, werd de dierenambulance gebeld en stuurde mensen lieve berichten en tips.
Op een gegeven moment zie ik opeens blauw licht..oh nee he niet ook nog eens politie die komt zeuren. Maar het is een vrouw uit mijn woonwijk met haar man en hond. Die kwamen meezoeken naar aanleiding van het bericht op facebook. Ook een goede vriendin is onderweg met haar dochter... hartverwarmend. Iedereen duikt weer diepe het bos in en ik word bij de plek gezet waar hij als laatste was. Steeds opnieuw zijn naam roepend.  Dan hoor ik opeens geritsel en vrrrrrrrrrrrrrroem

opeens rent hij zo in mijn armen. Helemaal kapot hijgt hij zich gek en is kleddernat. Huilend bel ik iedereen dat ze terug kunnen komen. Dat gevoel dat je hem opeens ziet , is niet te omschrijven. Dat je daarnaast voelt hoe mensen spontaan zo behulpzaam zijn maakt het leven echt mooier. In mei hopelijk iets minder hartverzakkingen, zullen we maar zeggen.

Tijd voor een nieuwe maand met nieuwe boeken en nieuwe avonturen. 

Boekenfeestje in Rotterdam

Bloggers united

Thrillerlezers presteert het al sinds de start om van leuke uitjes twee verslagen te maken: een serieuze en die van mij (meer kletskoekerij noemen we dat). 
Vandaag mijn verslag over een heerlijk dagje in het Rotterdamse:

Een zaterdag in januari groeit uit tot een wel hele leuke dag in Rotterdam. Op 20 januari is het eerste boekenuitje van 2018: een event georganiseerd door de landelijke krant het AD waar het nieuwe boek van Sophie Hannah centraal stond. Met 'ons 'Lilian, Juul van JuulsBoekenwinkeltje oppikkend bij de Starbucks. Boekenuitjes starten namelijk altijd even bij de Starbucks.
Met ietwat wantrouwen bekeek ik de ME-bus aan de zijkant van het station. Als echte thrillerlezers bedenkt een ieder dan al snel wat er toch voor iets zou kunnen zijn. Op weg naar het krantengebouw zagen we al een grote groep mensen met heel veel Nederlandse vlaggen, dus dat was genoeg om lekker te negeren. Jut, Jul en Lil liepen een stuk rechtdoor, gingen naar links, weer naar links en op de vraag of het nog ver was, wees Lilian op het grote naambord. Een blik naar links werpend, bleek het gebouw echt bijna in het station te liggen. Frisse neus was dus weer gehaald voor die dag.
De immer vrolijke en enthousiaste Annette Overvoorde deed de deur voor ons open, zoen zoen, kwebbel kwebbel. Ook eens kennisgemaakt met Sandra Raino  en in een volgepropte lift naar de 12e verdieping. Als ware padvinder dirigeerde ik het hele clubje op rij 1, want ik wil mooie foto's maken en met 50 mensen voor mijn neus, is dat geen succes.

Rob Oostveen

Even een koffietje halend, komt Rob Oostveen op mij af om kennis te maken. Ik las onlangs zijn laatste boek en porde hem voor een column. Als ik iets in mijn blogverleden heb geleerd is dat je columns door echte auteurs moet laten schrijven. Het is een vak. Daar binnen enkele minuten een van de mooiste vrouwen in boekenland op me afkomt en gedag zegt met drie zoenen, ben ik alles weer gelijk vergeten (grapje Rob).



Het officiële gedeelte begint met Inge Ipenburg die een stuk voorleest uit het nieuwe boek van Hannah. Ze had van mij wel een uur mogen voorlezen, want wat een mooi prachtige stem. Op Storytel schijnt ze een aantal boeken voor te lezen, zoals het boek Geen kind meer. Ik overweeg toch eens een maandje te gaan testen. Ik stel trouwens voor een goed boek door Ipenburg en Van Steenhuizen van het 8 uur journaal voor te laten lezen. Dat moet fantastisch klinken...
Ik dwaal af!
Behalve nog even opmerken dat te weinig mensen nog weten dat zij behalve actrice is, twee thrillers op haar naam heeft staan. Waarvan Een schitterend ongeluk de laatste is en een aanrader.

Vervolgens heeft Janneke een lang interview met Sophie Hannah, die nonchalant op teenslippers plaatsnam. Bij de borrel naderhand vertelde ze dat ze zich opgesloten voelt als ze sokken en schoenen moet dragen.  Ieder zijn gekkigheid.
Ze beantwoordde vragen over haar grote passie, haar nieuwe boek  en over de toekomst, zoals dat er een musical gaat komen die The mousetrap meets  Mathilda gaat heten of daar een mix van is. Oftewel: ik word betrapt op niet helemaal goed opletten.  The mousetrap is een langlopend toneelstuk vanaf 1952 al en geschreven door Agatha Christie. Een verhaal wat nooit in boekvorm of film uitkwam.  Ik ben nu al  nieuwsgierig wat dit voor musical gaat worden.
Laat ik nu ook maar gewoon toegeven dat ik en door dat Lilian ijverig zat te pennen, en mijn Engels niet geweldig goed is en door het maken van foto's ik wat minder goed oplette. Sophie was zo beweeglijk met handen en mimiek dat het lastig was goede close ups te krijgen. Het beetje resultaat zie je om de tekst heen.

En dan komt Isa Maron. Zoals Inge Ipenburg een uur zou mogen voorlezen, zou Isa veel en veel langer hebben mogen doorpraten over "De schaal van Het kwaad", waar ze wat over vertelde. Deze wordt gebruikt in de Amerikaanse rechtszaal en bestaat uit gradaties van misdaden. Wat een sprankelende en enthousiaste wijze van spreken in het openbaar. Jammer dat het zo snel voorbij was. Interessant gegeven en boeiend vertelt.
Dan moet Isa op het strafbankje aan de zijkant gaan zitten en komt de rest het podium op. Waarom Isa daar niet gewoon bijzat, vond ik een aparte keuze. 

Er werden door Janneke een aantal stellingen gedropt. Belangrijk punt was het jongeren aan het lezen krijgen. Hoe stimuleer je mensen die niet lezen? Simone van der Vlugt merkte op dat er altijd een groep zal zijn die echt niet zal gaan lezen.
Inge trok het publiek erbij door te vragen of het uitmaakt of een boek door een man of vrouw geschreven wordt om te willen lezen. Het antwoord daar was nee.
Daar ik gelukkig voor de aanwezigen steenkolen Engels spreek, hield ik wijselijk mijn mond. Ik heb daar zeker een lang ander antwoord op. Bijvoorbeeld een Michael Berg heeft een vrouwelijk hoofdpersoon omdat blijkt dat vrouwen dat liever lezen en dus kopen. En daar vrouwen de grootste groepen thrillerkopers zijn...
Oftewel een leuk discussiewaardig onderwerp. 

Iets al best uitlopend leek het nog veel te kort toen de tijd echt op was. Langs de zijkanten zag ik mensen van de organisatie al gebaren dat het uitliep en Janneke kreeg het killgebaar.
 Het was de hoogste tijd voor de rondleiding over de redactie van de krant. Ik zou kunnen zeggen, dat ik net te laat was om aan te sluiten, maar had veel meer zin om eens bij te kletsen met wat bekenden.

 Even wat nieuwtjes van na het podium:
Simone van der Vlugt komt in juni met nieuw historisch boek Schaduwster.
Inge Ipenburg schrijft aan een tweeluik waarvan de eerste De stormmannen gaat heten en de tweede De mannen vallen. Het speelt zich af op Sicilië en heeft de vaste rechercheur. Hij moet verplicht op vakantie maar valt met zijn neus in een moordzaak.
Isa Maron is hard bezig met een nieuw boek, zonder Kyra. Misschien ooit nog. Maar nu niet. Wat ze graag zou willen schrijven eens is een Young adultfantasy. Maar dan zou ze graag een jaar niks anders willen hoeven doen.
Ook liep Marlen Beek Visser rond en daar komt natuurlijk een volgend boek bij Prometheus uit, maar dat zal pas 2019 worden. Maar hoe vet om een contract te hebben gekregen bij deze uitgeverij.
Verder heel even met Janneke Siebelink gepraat over hoe jammer ik het vind dat er nooit meer events zijn bij Bol.com. Want wat waren die toch altijd leuk. Ook voor alle andere soorten bloggers. Naast dat ik af en toe aanwezig was, las ik graag verslagen over de events.

Ook nog over het punt gesproken van het steeds minder lezen, waarbij we komen op voorlezen. Janneke is tegenwoordig druk aan het voorlezen aan haar zoon uit de boeken van Dummie de Mummie. Ze kan een bijna perfecte imitatie doen van het stemmetje. En ook dochter wordt graag voorgelezen. Dagelijks zit Janneke na een dag werken met boeken, voor te lezen aan de kinderen.
Nog even wat boekentips lospeuterend voor mezelf, want ik ken dan alles wel wat uit is op thrillergebied , maar hoor graag welk ander boek mooi is, worden we bijna de zaal uitgeveegd. Het gewone publiek is allang weg. Mensen van de uitgeverij, Inge, Sophie, Janneke en Juul het liftje in. 
Juul hangt nog een verhaal op tegen Sophie in het Engels dat ze altijd overal de laatste is. En eindigt met I am a plakker.
Waarop Janneke nog zegt: een sticker dus.

Zwaaizwaai verspreidt iedereen zich buiten bij de deur, waarvan de meesten zich richting Amsterdam gaan begeven. Maar wat was het leuk om eens in Rotterdam een leuk event te hebben.  Juul en ik zijn nog even snel wat eten op het Schouwburgplein en om 22 uur was het dan tijd om een geslaagd uitje af te ronden en voor mij naar het brabantse af te zakken.

Leesverslag van Lilian over 2017

Het nieuwe jaar is alweer een weekje bezig een mooi moment om eens terug te blikken op 2017.


Wat een fantastisch, hectisch, chaotisch en bijzonder mooi jaar was dat!
Een paar hoogte punten op een rij:


Huis verkocht, verhuisd naar een tijdelijke woning en een nieuw huis gekocht. Het is eind dit jaar klaar, hopen we.
Druk op het werk door het met zwangerschapsverlof gaan van een collega, dus extra werk erbij. Daarna is mijn functie uitgebreid, dus meer verantwoordelijkheden.
En als kers op de taart, getrouwd met de liefde van mijn leven. Wat een prachtige dag was dat. Op vrijdag 20 oktober hebben wij elkaar het “Ja”woord gegeven, na 25 jaar verkering! Ik had echt niet verwacht dat wij nog zouden gaan trouwen. Ook onze beste vrienden en ouders niet, wij hebben er enorm van genoten, van alle liefde die je op zo'n dag, en lang daarna nog, ervaart.
Na ons trouwen zijn we op huwelijksreis geweest naar NYC. Wat een indrukwekkende stad is dat.... Echt alles is er ENORM en veel, maar gelukkig zijn er ook rustige plekken te vinden. Uiteraard ben ik in de Public Library geweest en naar Margon Library en al slenterend door de straten kwamen we langs Rizzoli Bookstore, een mooie grote boekenwinkel, daar moest ik natuurlijk ook even rondneuzen.

Op leesgebied was het ook een bijzonder jaar. In januari verscheen mijn eerste recensie, Sluit je ogen van Micheal Robotham, op thrillerlezers.

Mijn doel was om 40 boeken te lezen, maar door alle hectiek ben ik blijven steken op 38 boeken. Tussen deze boeken, zaten wel erg veel mooie exemplaren, dus ik mag zeker niet klagen. Ik ben geen snelle lezer en kan ook al geen twee boeken tegelijkertijd lezen, zoals sommige, maar ik kan enorm genieten van de schrijfsels en hersenspinsels van menig auteur.


Als je terug kijkt, zie je soms verrassende dingen, zo heb ik van 5 auteurs, twee boeken gelezen in 2017:
Karin Slaughter; Goede dochter (het dikste boek door mij gelezen dit jaar, 512 blz) en Laatste adem (het dunste boekje door mij gelezen, 123blz).
Jo Claes, mijn favoriete Belgische schrijver; Over elk vergeten heen en Het gewicht van de haat. Normaal komt er één boek per jaar uit, met Thomas Berg als hoofdpersoon, maar omdat dit jaar 10 boeken met Thomas Berg zijn verschenen, komt er ook nog een boek uit! Als trouwe lezer, was ik hier erg mee in mijn nopjes. Het laatste boek van Jo Cleas is dan ook meegegaan naar NYC.
Linda Jansma; Schaduwkinderen en Uitverkoren Altijd heerlijk om haar boeken te lezen.
Lulu Taylor; De winterkinderen en De sneeuwengel Begin van het jaar een boek gelezen en aan het einde deel 2, heerlijke en prachtige boeken.
Nicci French; Als het zaterdag wordt en Zondagochtend breekt aan. De serie is bijna compleet, dit jaar komt het laatste deel uit, dan weten we eindelijk hoe het af gaat lopen! Nadeel is wel dat we dan ook afscheid moeten nemen van een aantal leuke, intrigerende personages.

In 2017 heb ik ook een aantal auteurs in het echt mogen ontmoeten. Dat blijft toch een bijzonder iets. Het zijn gewone mensen, zoals jij en ik, maar toch... het blijft speciaal om ze te mogen ontmoeten.
Linda Jansma, 13 mei te Veldhoven samen met Ink, die ik ook voor het eerst in levende lijve mocht ontmoeten. Het was mooi weer, dus ben ik op de motor, naar de signeersesie gegaan. Uiteraard niet met lege handen weggegaan, ter plekke een boek gekocht en laten signeren. Linda is echt een super tof mens, erg leuk om haar ontmoet te hebben. Als ze weer in de buurt is, ga ik zeker weer even langs.
Auteurs van Uitgeverij LetterRijn, 10 juni te Scheveningen; Karin Hazendonk, Melissa Skaye, Bianca Nederlof en Pjotr Vreeswijk. Heerlijk aan zee, met het zonnetje op ons gezicht gesprekken voerend. Of er mensen verbrand zijn die dag??? Geloof dat iedereen nog lang kon nagenieten.
Karin Slaughter, 20 juni, Boekhandel Van Pierre. The queen of Crime in Eindhoven, daar moest ik gewoon bij zijn, dus een middag vrij genomen en met mijn boek onder de arm naar de stad. De opkomst was groot, de gehele zaak stond vol enthousiaste lezers. Gelukkig nam Karin wel voor iedereen de tijd, zodat je even met haar kon kletsen, je boek kon laten signeren en er was zelfs tijd om met haar op de foto te gaan.
Nathalie Pagie, 2 september, Breda. Een high tea met Nathalie Pagie, dat rijmt! Een heerlijke middag in goed gezelschap, lekker eten, boekenpraat, wat wil een mens nog meer. Nathalie is een leuk en spontaan mens, soms vraag ik me toch af hoe ze de soms zo lugubere of enge zaken op papier krijgen. Ze komen zo lief over, maar ondertussen....;-)
Carlos Ruiz Zafon, 10 november Boekhandel Van Pierre. Auteur van bestseller: De schaduw van de wind, het eerste deel van zijn reeks Het kerkhof der vergeten boeken komt naar Nederland om zijn vierde en laatste boek
uit deze reeks te promoten en te signeren. Samen met vele anderen, waaronder veel Spaanstalige, stond ik in de rij om Het labyrint der geesten, te laten signeren. Carlos Ruiz is minder toegankelijk dan Karin Slaughter, maar ook hij nam de tijd voor zijn lezers. Het zijn geen thrillers, maar wel hele mooie boeken om te lezen, je verdwijnt en gaat helemaal op in zijn verhaal, die zich in het prachtige Barcelona afspelen.
Mariette Lindstein heb ik niet ontmoet in levende lijve, nog niet, maar wel leuk contact mee gehad via messenger, Facebook en mail. Tijdens het lezen van De sekte kwam ik met haar in contact en daar rolde een interview per mail uit. Hopelijk kunnen we haar dit jaar ontmoeten als ze het tweede deel komt promoten.


Nog even wat feitjes en lijstjes van mijn leesjaar 2017, ik heb in totaal 38 boeken gelezen met 11,845 bladzijdes. Het grootste deel daarvan zijn thrillers geweest, maar er zat ook een feel good, horror, kinderboek en een roman tussen.

Mijn top vijf van afgelopen jaar:
Karin Slaughter, Goede dochter
Sluit je ogen, Michael Robotham
Lief van je, Roanne van Voorst (roman)
De Winterkinderen van Lulu Taylor
De sekte van Mariette Lindstein



Mijn tegenvallers van 2017:
Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough
Onvindbaar van Laura McHugh


Mijn verrassingen van 2017:
Dagboek uit de rivier van Frederik Baas
Zodiac van Sam Wilson
Het geheim van het Nachtegaalbos van Lucy Strange (kinderboek)


Ik wens iedereen een geweldig en gezond 2018 toe en dat er maar veel gelezen mag worden. Maar niet vergeten, tussen de bladzijdes door, wat te posten op onze Facebook groep!


Veel liefs,
Lilian