Op de thee met Wouter Helders

Wouter Helders werkte jarenlang als militair journalist voor het Ministerie van Defensie en bezocht in die functie verschillende uitzendgebieden. 
De dingen hij zag, hoorde en meemaakte vormen een onuitputtelijke bron van inspiratie voor zijn thrillers. Zijn debuut, Machtsstrijd, haalde de shortlist van de Diamantenkogel en won de Hebban Thrillerdebuutprijs. Opgejaagd wild is zijn derde thriller en onlangs verschenen.

1.Als je door de tijd kon reizen, naar welke tijd zou je dan willen gaan? ( en waarom die tijd)

Niet zo heel ver terug. De jaren '60 en '70 van de vorige eeuw denk ik. Dat zie ik als een periode die, ondanks de Koude Oorlog en Vietnam, ook vol (soms naïef) optimisme over de toekomst was. Een tijd vol met bewegingen die streefden (en grotendeels kregen) naar meer vrijheid. De muziek die toen gemaakt is, vind ik briljant. Ik zou graag naar de concerten van The Doors, The Stones, The Eagles, Creedence, Jim Croce and andere bands uit die tijd geweest zijn.

2. Als je nog maar één serie zou mogen kijken, welke zou je kiezen?

Voorstukjes van 'The Handmaid's Tale' maken me wel nieuwsgierig. Een dystopische toekomst waar de mensheid grotendeels onvruchtbaar geworden is en de weinige vruchtbare vrouwen worden geclaimd door een kleine, zeer religieuze mannelijke elite. Hun enige taak: kinderen baren. Eng idee, op meerdere fronten, maar wel intrigerend.

3.Hoe ziet je ideale dag eruit?

Met mijn vrouw en kinderen op vakantie in Spanje of Italië. 's Ochtends samen ontbijten, dan het zwembad in of naar het strand. Tussen het zandkastelen bouwen en zwemmen een paar hoofdstukken in een goed boek lezen, lekker lunchen. Aan het eind van de middag een plaatsje verkennen en 's avonds een wijntje op een dakterras met uitzicht op zee.

4.Met wie zou jij graag 24 uur willen doorbrengen?

Met mijn oma. Die is in 2007 veel te vroeg overleden. Ze heeft mij en mijn zusje nooit zien trouwen of kinderen krijgen. Nooit gezien hoe ik mijn eerste boeken schreef. Ik zou haar heel graag nog een keer willen zien en haar die dingen kunnen laten ervaren.

5. Wat heb je het laatst gekocht?

Mijn laatste aankoop was een paar laarzen voor mijn zoon. Op boekengebied las ik twee weken geleden The Circle van Dave Eggers. Niet erg spannend, wel heel boeiend en verontrustend.

Hilde Vandermeeren ondervraagd

Hilde Vandermeeren studeerde psychologie en gaf ruim tien jaar les in het secundair onderwijs. Sinds 2007 leeft ze fulltime van haar pen. Ze schreef ruim 40 kinder- en jeugdboeken waarvan vele werden vertaald en bekroond met Vlaamse en Nederlandse literaire prijzen. In 2013 verscheen haar thrillerdebuut 'Als alles duister wordt' bij de Nederlandse uitgeverij Q (Singel Uitgeverijen). Haar debuut won de Hercule Poirot publieksprijs 2013 en kwam op de longlist Diamanten Kogel 2013. In 2014 verscheen 'De toeschouwers'. Haar derde thriller 'Stille grond' (2015) haalde de shortlist van de Gouden Strop 2016 en de filmrechten zijn verkocht aan Eyeworks. In 2016 verscheen 'Scorpio'. Haar vijfde thriller 'Schemerzone' verscheen in 2017 en won de Hercule Poirotprijs, de prijs voor de beste Vlaamse misdaadroman van het jaar. 
Op 29 mei verschijnt haar nieuwste boek Pas op voor de buren en Thrillerlezers mocht vragen op haar afvuren.




1) Toen ik je de laatste keer ontmoette, had je net een paar dagen ervoor de befaamde Hercule Poirotprijs 2017 gewonnen voor Schemerzone. Aan die prijs zit naast een geldbedrag ook een mooie Mont Blancpen vast. Ligt deze op een mooie plek? Of gebruik je hem?

 Deze Mont Blanc-pen heeft een ereplek gekregen. Hij ligt in mijn schrijfkamer op het antieke bureau naast mijn Zilveren Griffel uit 2005. Ik vind het mooi om te zien: bekroond werk als jeugdauteur en als misdaadauteur symbolisch verenigd. Niet te geloven dat daar 12 jaar tijd tussen ligt, ik hoop er als misdaadauteur minstens nog dubbel zoveel jaren bij te doen (lacht).

2) Vier je eigenlijk dat soort prijzen en nominaties?

Jazeker, in familiekring wordt daar wel een glaasje op geklonken en natuurlijk mag de schrijvershond dan meeklinken! En de twee katten ook.

3) Las je zelf eerdere winnaars van de prijs? 

Ik lees zelf veel spannende boeken, onder meer van sommige eerdere winnaars. Sommige boeken vind ik goed, andere minder, zoiets is altijd subjectief. Ik zal dat ook nooit openbaar maken via quoteringen en recensies en zo. Ik heb respect voor het werk van een andere auteur, die heeft daar heel lang aan gewerkt. 

4) Je bent een van de weinige Vlaamse auteurs qua thrillers die bekend is bij de Nederlanders: hoe komt dat denk je?

Ik ben heel blij met de groeiende aandacht voor mijn thrillers ook in Nederland. Wat de verklaring daarvoor is, weet ik niet precies. Het is een interessante vraag voor de enthousiaste lezers zelf (lacht). Ik heb altijd wel het gevoel gehad dat mijn boeken ergens grensoverstijgend zijn: van mijn kinderboeken zijn er ongeveer 30 titels vertaald (oa naar Chinees, Duits en Deens). En als ik mijn provinciale prijzen letterkunde niet meereken, dan heb ik voor mijn kinderboeken meer bekroningen ontvangen in Nederland dan in Vlaanderen. Dat heb ik zelf altijd merkwaardig gevonden. Die appreciatie uit Nederland, is natuurlijk heel motiverend voor mij.

5) Hoe omschrijf je jouw stijl van boeken? 

Ik besteed veel aandacht aan de psychologie van de personages en hun onderlinge relaties. Ik houd van onderhuidse dreiging, de spanning bouwt zich daarbij langzaam op tot een climax. Inhoudelijk krijgen zeldzame aandoeningen zoals narcolepsie en het syndroom van Capgras een plekje in mijn boeken. Dat interesseert me en ik vind het heerlijk om te beschrijven hoe ons brein ons kan bedriegen. ‘Is het echt gebeurd of denkt iemand dat alleen maar?’ Ook in Pas op voor de buren is dat een spannende rode draad doorheen het hele boek.

6) In Schemerzone schrijf je over narcolepsie. Hoe kwam je bij dit onderwerp terecht?

Dit boek is gestart vanuit de gedachte: Eén tweet kan je leven verwoesten. Toen dacht ik: en wat als het hoofdpersonage iets heeft waardoor ze niet eens zeker weet of zij die tweet al dan niet verstuurd heeft? En zo kwam ik bij narcolepsie, een vrij zeldzame aandoening, waarbij patiënten oa. hallucinaties kunnen hebben overdag, onverwachte slaapaanvallen en ook automatisch gedrag kunnen vertonen. Dat is gedrag waarvan ze zich niet bewust zijn dat ze het doen: zoals een tweet versturen. Als de hoofdpersoon daarover twijfelt, dan twijfelt de lezer natuurlijk mee en dat biedt heel veel kansen op spanningsvlak.

7) Welk boek was het lastigste om te schrijven?

Mijn thrillerdebuut Als alles duister wordt. Omdat dat het eerste boek was voor volwassenen na 45 kinder- en jeugboeken. Het volume is veel groter, en ik moest goed nadenken over een ingenieus plot, zijsporen, wendingen enzovoort. Door meer en meer thrillers te schrijven heb ik wel het gevoel dat ik het goed in de vingers krijg. Ik vind het belangrijk dat debutanten de kans krijgen om te debuteren en uit te groeien zonder van in het begin neergemaaid te worden. Mijn thrillerdebuut werd gelukkig goed ontvangen en kreeg de Knack Hercule Publieksprijs 2013.


8) Hoe moeten we ons het voorstellen hoe je schrijft?

Ik ben een ochtendschrijver en ga dus meestal al heel vroeg aan de slag, in alle stilte: zonder muziek en liefst zonder gestoord te worden. Mijn werkruimte is zo ingericht dat de tijd is blijven stil staan: antiek notarisbureau, oude plankenvloer uit een kasteel, een oude tafel voor mijn computer. Dat helpt om rust te vinden, want mijn hersenen malen razendsnel. Ik werk ook met een groot moodboard met foto’s over de personages en de omgeving. Ik begin met een schema op één blad: de verhoudingen van de personages, en dan laat ik het verhaal organisch groeien. Ik heb wel een strikte structuur in mijn achterhoofd en weet wel ongeveer waar ik naartoe werk. Maar ik laat de deur open voor nieuwe invallen en nieuwe personages tijdens het schrijven. Dat kan een boek nog sterker maken, vind ik. 


9) Je leeft van de pen nu. Voorheen gaf je les in het secundair onderwijs. Wat vond je leuk aan het lesgeven en wat mis je absoluut niet?

Ik heb heel graag lesgegeven, ik het 14 jaar als leerkracht in de derde graad beroepsonderwijs gewerkt: richting Verzorging en Kinderzorg. Maar schrijven doe ik nog liever. Ik mis de leerlingen en de goede sfeer onder de collega’s. Wat ik niet mis: de groeiende bergen administratie die erbij kwamen kijken.

10) Hoe kom je aan jouw talent? Je krijgt de ene na andere nominaties voor prijzen? Maakt het lastiger om te starten aan een nieuw boek? Of word je juist zekerder?

Ik heb van jongs af aan altijd heel graag gelezen en ook heel graag geschreven. Die taalvaardigheid is iets wat er al van in het begin in zit en waarbij ik ook altijd opengestaan heb om op dat vlak bij leren. Ik heb nu ook wel meer zelfvertrouwen dan in het prille begin. Het opbouwen van een structuur, verhaallijnen verknopen en plotwendingen voorzien, is een techniek die ik intussen al in de vingers heb. Tegelijk duikt de onzekerheid tijdens het schrijfproces en na publicatie van elk boek weer op. Je hebt het beste van jezelf gegeven, maar je hebt als auteur niet in de hand wat er nadien mee gebeurt.

11) Welke droom heb je qua schrijven nog?

Op de eerste plaats: dat ik als auteur nog lang mag blijven bestaan. Dat betekent dus dat je voldoende boeken moet verkopen om het leefbaar te houden. En ook dat ik nog zo lang mogelijk helder van geest mag blijven en ook fysiek in staat ben om mijn boeken te schrijven. Daar denk ik toch ook vaak aan: wat als er iets gebeurt en ik niet meer kan schrijven? Ik ben dankbaar voor elke dag dat ik kan schrijven en voor het feit dat mijn lezerspubliek jaar na jaar aangroeit in Vlaanderen en Nederland. Nominaties, prijzen, filmrechten verkocht zijn heel aangenaam om mijn werk nog meer bekend te maken, maar mijn echt doel is: zo lang mogelijk blijven schrijven. Het creëren op zich, is mijn eigenlijke doel.


12) Je nieuwe boek (Pas op voor de buren) heeft een thrillerschrijver in de hoofdrol: natuurlijk vragen mensen zich dan af hoeveel er van jou in het hoofdpersonage zit?

Ik heb in mijn ruim 50 boeken nog nooit letterlijk personages uit mijn omgeving gebruikt, dus dat is hier ook niet het geval. Ik ben noch die misdaadschrijfster, noch de moordzuchtige mensen in mijn boeken (gelukkig maar). Toch zit er altijd in elk boek iets van een auteur: bijvoorbeeld het feit dat ik onderhuidse dreiging en psychologie heel belangrijk vind. Of het feit dat ik mijn werk nooit expliciet geweld uitvoerig zal uitschrijven of als grote dierenvriend nooit dieren zal pijn doen. Dat zegt ook iets over mij.

13) Als het verfilmd zou worden, wie zie je graag de hoofdpersoon spelen? Als je wild mag fantaseren, los of het haalbaar is (dus hoe duur en of diegene nog leeft).

Dan kies ik voor Veerle Baetens, zij is een Vlaamse actrice met een internationale uitstraling. Ik vind haar een heel sterke actrice die een grote verscheidenheid van rollen aankan.

14) Ik las dat je met de bekende Vlaamse advocaat Walter Damen samen boeken aan het schrijven bent. Vanzelfsprekend ben ik benieuwd hoe deze samenwerking tot stand is gekomen.
• Hoe werken jullie? Om en om een hoofdstuk?

De vraag is gekomen vanuit uitgeverij Van Halewyck. Walter, ik en iemand van de uitgeverij zijn samen rond de tafel gaan zitten. We zijn beginnen te brainstormen over: wie? wat? waar? En zo ontstond er een splinternieuw concept. Daaruit groeide al heel snel het idee dat we een spannende trilogie wilden schrijven over een jonge advocate en dat het verhaal zich zou afspelen in Lissabon, waar de advocate voor een gerenommeerd advocatenkantoor werkt. Ik ben voor mijn research ook naar Lissabon gereisd. Het is de eerste keer dat ik met iemand samenwerk en het bevalt me enorm goed, in dit geval geldt: 1 + 1 = 3. De input van iemand met wie je enerzijds dezelfde visie deelt over de stijl, toon en sfeer van het boek en die anderzijds een hele eigen invalshoek heeft, is enorm verrijkend. Walter heeft een jarenlange ervaring als strafpleiter en is ook verhaaltechnisch creatief en ik heb mijn ervaring als psychologe en als misdaadauteur. Het concept hebben we samen bedacht en ontwikkeld, we stemmen tijdens het schrijven regelmatig op elkaar af mbt personages, plot en juridische gedeeltes. Walter heeft ook bepaalde passages meegeschreven, maar ik hanteer de spreekwoordelijke pen. Dat was van bij aanvang de formule waar we beiden achter stonden en dat verloopt prima.

15) Welk Vlaams auteur moeten wij eens oppakken? 

Tweevoudig Gouden Strop-winnaar Bram Dehouck is een aanrader, hij schrijft spannende boeken met een originele invalshoek.

16) En welke Nederlander zou jij in Vlaanderen aanraden?

Ik heb een concrete boekentip die ik zelf ook binnenkort wil lezen: De spannende verhalenbundel Amsterdam Noir is net verschenen bij Ambo Anthos, onder redactie van René Appel en Josh Pachter hebben verschillende auteurs een kortverhaal geschreven over het duistere kantje van Amsterdam. Wat het voor mij bijzonder maakt is dat de Amerikaanse auteur en vertaler Josh Pachter degene is die mijn twee korte verhalen vertaald heeft voor publicatie in het Amerikaanse Ellery Queen’s Mystery Magazine. Ik vond het een hele eer om daarin te mogen verschijnen. Ik zal de bundel zeker lezen,  het is ook een mooie manier om het genre korte verhalen hier bij ons wat meer onder de aandacht te brengen.

Michael Berg ondervraagd

C: KW Kaldenbach

Michael Berg is het pseudoniem van Michel van Bergen Henegouwen. Hij werd geboren in Heerlen, studeerde Nederlands in Amsterdam en was leerling aan de Kleinkunstacademie. 
Eens kijkend naar hoe vaak hij genomineerd werd met zijn boeken voor bekende prijzen in Thrillerland, blijkt daar wel uit hoe men zijn boeken waardeert:

Het meisje op de weg shortlist Diamanten Kogel 2015 en shortlist Gouden Strop 2016

Heller shortlist Hebban Crimezone Thriller Award 2014 en tiplijst voor de Diamanten Kogel 2014

Nacht in Parijs winnaar De Gouden Strop 2013 voor het beste Nederlandstalige spannende boek van het jaar.
Hotel du Lac shortlist voor De Diamanten Kogel  en voor de Crimezone Thriller Award.
Een echte vrouw werd genomineerd voor Beste Nederlandse Vrouwenthriller van 2010

Ik las onlangs zijn nieuwste boek Broertje en kan niet anders zeggen dan dat ik genoten heb. Broertje was voor mij een enorme pageturner. Ik mocht Michael een aantal vragen stellen: 

*Bedankt voor dat ik dagenlang ABBAliedjes in mijn hoofd had! Draaide je zelf ABBA tijdens het schrijven van Broertje?


O nee. Ik draai nooit muziek als ik schrijf. En zeker geen Abba.


*Waarom ABBA trouwens? En wek nummer zou je nu luidkeels mee kunnen zingen?


Verstandelijk gehandicapten zijn vaak fan van een artiest. Mijn broertje, die verstandelijk gehandicapt is, houdt bijvoorbeeld heel erg van Frans Bauer. Als het maar vrolijke muziek is. De muziek van Abba is ook geschikt. Het leek me een aardig idee om Felix, de hoofdpersoon van Broertje, helemaal gek te laten zijn van Abba. Tijdens het tikken heb ik natuurlijk af en toe een liedje meegezongen. Maar heel zacht en nooit erg lang. Niet mijn muziek.


*Tijdens het lezen van Broertje vond ik het ongelofelijk hoe je Felix neergezet had. Je laat op een bijzonder goede wijze zien en voelen hoe het kan werken in het hoofd van een autistische jongen. Ik werd tijdens het lezen soms gewoon medekriegelig als Lotte antwoorden wilde of haast had. Ik begreep dat jouw broer autistisch is. Hoe geduldig was jij vroeger thuis met hem?


Ik was vroeger heel ongeduldig met mijn broertje. Behalve dat hij natuurlijk alle aandacht kreeg – en terecht – was hij soms een blok aan mijn been. Zeker als ik met vriendjes buiten speelde en ook nog geacht werd een oogje in het zeil te houden op mijn broer. Die situatie is nu anders. Na de dood van onze ouders ben ik samen met mijn jongste broer curator. Dat betekent dat we ons best doen om te achterhalen of onze broer gelukkig is of dat hij specifieke wensen heeft. Meer dan ooit moet ik proberen te achterhalen wat hij denkt en voelt. Dan loop je tegen grenzen aan. Heel lastig. Dat proces om te proberen te communiceren heb ik natuurlijk goed kunnen gebruiken voor Lotte en Felix.


* Heb je eventueel nog een zogenaamde expert mee laten lezen bij de scenes van Felix?


Nee. Iedere autist is anders. En als auteur ben je de baas over je materiaal. Maar ik kom wel vaak bij de instelling waar mijn broer woont en dan zie ik andere autisten en verstandelijk gehandicapten en hoor genoeg verhalen van de leiding om te weten dat wat ik beschreven heb realistisch is.


*Het verhaal speelt zich af in Frankrijk. Zoals de meesten bekend heb je jarenlang daar gewoond. Hoe is het om weer in Nederland te wonen?

Anders. Heel anders. Ik heb weer een sociaal leven. In Frankrijk leefden we erg afgelegen. Daar kwam ik achter toen Anna, mijn vrouw, overleed en ik daar erg in mijn eentje zat. Ik wilde weg uit het gehucht. Naar de kust, naar Amsterdam of misschien naar een ander land. Geen idee. Maar toen kwam ik tijdens een lezing in mijn geboorteplaats Heerlen een vrouw tegen die ik kende van 40 jaar geleden en die een paar maanden daar voor weduwe was geworden. Het klikte. Wat heet: we zijn heel snel gaan samenwonen. Eerst nog met twee woningen en na de verkoop van Frankrijk in haar huis, in Heerlen.


*Welke vervelende gewoonte viel je het meest op toen je weer dagelijks hier verbleef?

Het rijgedrag. Nederlanders moeten zonodig op je bumper rijden. Heel irritant. En mensen zijn over het algemeen behoorlijk onbeleefd.


*Wat mis je vooral van de gewoontes van de Fransen?


De pastis voor het middageten.


*En wat absoluut niet?


Fransen kunnen geen nee zeggen. Dat is heel vervelend. Je weet eigenlijk nooit wat je aan iemand hebt. Uitzonderingen daargelaten.


*Wat maakt Broertje anders dan al jouw vorige boeken?


Ieder boek is weer anders. Tenminste dat mag ik hopen, anders zou het wel heel saai zijn. Ik denk dat lezers het verschil met ander werk het beste kunnen aangeven.


*Hoelang schreef je aan het boek?


Lang. Anderhalf jaar.


*Nu is het enorm in dat thrillerschrijvers overstappen op het schrijven van een roman? Heb jij ook plannen daar toe?


Ik heb geen zin om een onderscheid te maken tussen romans en thrillers. Goed, ik ben officieel thrillerauteur en wil dat ook blijven, al was het alleen maar om de boekhandel niet in verwarring te brengen, maar feitelijk zijn al mijn thrillers gewoon spannende romans. Verhalen waar spanning of een mysterie een belangrijke rol speelt, maar waar de personages en de psychologie ook belangrijk zijn.


*Wat las jij dit jaar zelf en wat is of zijn wel aanraders vind jij?


Ik ben erg enthousiast over ‘Het dossier’ van Anya Niewierra en ‘Vrije val’ van Pierre Lemaitre. Momenteel lees ik ‘Vrienden voor het leven’ van Astrid Harrewijn, deel 3 van een drieluik. Een heerlijk, hilarisch boek. Kopen zou ik zeggen.


* Even wat andere vragen:


Voor welk Frans gerecht mogen ze jou wakker maken?

Gratins


Voor welk Nederlands gerecht trouwens?

Zuurvlees met frites


Hoe ziet jouw ideale vrije dag er uit?

Lang ontbijten, papieren krant (Volkskrant) , sporten (tennis) , borrelen met mijn lief en vrienden en daarna met z’n allen een goed restaurant in


Welk nummer hoor je het vaakst voorbij komen op Spotify?

Ik heb geen spotify


Wat verslind je op Netflix?

Ik kijk nooit Netflix


Wat gaat mee naar een onbewoond eiland waar je een jaar moet blijven?

Mijn nieuwe lief.

Winnaar Diamanten Kogel

Gisteravond vond de uitreiking plaats van de Diamanten Kogel in Antwerpen. De diamanten Kogel wordt uitgereikt voor de beste Vlaamse of Nederlandse thriller. 
De shortlist had mij wel al enigszins verbaasd, maar het blijft altijd een kwestie van voorkeur. Jan van der Cruysse mocht met zijn Bling Bling de boksbeugel in ontvangst nemen. Hetzelfde boek won afgelopen oktober ook al de Hercules Poirot prijs.

In Bling Bling wordt op de luchthaven van Delhi een diamantkoerier beroofd. De daders gaan aan de haal met vier miljoen aan diamanten. Albertien, de verantwoordelijke voor de beveiliging van het diamanttransport, wordt de laan uitgestuurd en gaat  achter de dieven aan. Vanuit een bergdorpje in de Kaukasus bestuurt Paata Sirbaladze een misdaadorganisatie met internationale vertakkingen. Het zijn uitgerekend zijn diamanten die in Delhi werden gestolen. Wat begint als een geweldloze diamantroof uit het zicht van de media, leidt tot 'een wervelwind van bloed en wraak', van de Antwerpse diamantwijk tot de verste uithoeken van de wereld.


Juryrapporteur Jos van Cann stelt vast: “2016 was kwalitatief een goed jaar. Het samenstellen van de lijst leverde geen enkel probleem op. De Nederlandse en Vlaamse thrillerauteur houdt de vinger aan de pols van wat er in onze samenleving leeft”.
En over het winnende boek noemde de jury het 'een verhaal dat raast als een sneltrein of een straalvliegtuig, in korte nerveuze hoofdstukjes, even snel wisselend van locaties als personages. Er zijn nevenplots en verdenkingen, wraak, hebzucht en verbittering spelen de hoofdrol.' 

Jan van der Cruysse hoeft nu alleen nog maar de Schaduwprijs te veroveren en hij heeft alle belangrijke thrillerprijzen in ons taalgebied gewonnen.

De Diamanten Kogel shortlist

Er werden 108 boeken ingezonden met oa:





Jo CLAES, “Voor wie de klok slaat”, Houtekiet
Toni COPPERS, “In naam van de vader”, Manteau
Jan van der CRUYSSE, “Bling bling. Diamantroof in Delhi”, Davidsfonds
DEFLO & MARCHAN, “Drift”, Borgerhoff & Lamberigts
Boris O. DITTRICH, “W.O.L.F.”, Cargo
Wouter HELDERS, “Machtsstrijd”, Karakter
Loes Den HOLLANDER, “Duivelspact”, Karakter
Paul JACOBS, “Tien grote talenten”, Houtekiet
Bart-Jan KAZEMIER, “Drone”, Cargo
Carina van LEEUWEN, “Nachtvlinder”
Aloka LIEFRINK, “De voyeur”, Houtekiet
Donald NOLET, “Handschrift van de duivel”, Cargo
René van RIJCKEVORSEL, “Zim”, Cargo
ROSS & HARTMAN, “Zwarte weduwe”, Cargo
Koen STROBBE, “Kruis en munt”, Manteau
Anita TERPSTRA, “Samen”, Cargo
Marjolijn UITZINGER, “De Partijgenoot”, De Geus
Simon de WAAL, “Nemesis”, Lebowski
Felix WEBER, “Tot stof”, Boekerij
Mariette ZWEERS, “Maakbaar”, AMBO


Na grondige bespreking, volgens de jury, werden genomineerd:
Jan van der CRUYSSE, Loes Den HOLLANDER, Bart-Jan KAZEMIER, Marjolijn UITZINGER en Simon DE WAAL.


De prijs wordt door de Schepen van Cultuur uitgereikt in het Antwerpse stadhuis op 23 februari 2017

Wij wensen de vijf genomineerden natuurlijk veel succes met duimen draaien en gunnen een ieder het winnen van deze thrillerprijs. Altijd mooi een extra prijs op de schouw. Mijn spelletje is altijd bij een nieuwe prijs te raden wie het vorig jaar ook al weer was. Ik moest het echt opzoeken en dacht bij de winnaar in ieder geval dat ik het boek nooit gelezen heb. Om het spelletje voor u zelf ook nog even te kunnen laten uitvoeren, geef ik het antwoord hier niet.

De vakantiekoffer van Bert Bergs

In de zomer nemen we altijd een autovakantie richting Duitsland; ieder jaar een andere bestemming. We huren daar een ferienwohnung, liefst in duplex met de eigenaar en verblijven er een veertiental dagen. De Duitsers zijn op dat gebied zeer gastvrij en hun vakantieappartementen zijn tot in de puntjes verzorgd. Bovendien bezit Duitsland een prachtige, uitgestrekte natuur, die ons de gelegenheid biedt om mooie wandelingen te maken en eventueel, als het plat is, lekker te fietsen. (Het lijkt hier wel een gesponsorde reclameboodschap). Dit jaar wordt het Idar Oberstein (Naheland), de streek van de edelstenen.

Het weer is er natuurlijk niet altijd wat het moet zijn. Het kan soms regenen, maar ook kan het dikwijls te heet zijn in de namiddag. Op die momenten maken we gebruik van de luie stoelen om gezellig in een boek weg te duiken.

Dit jaar gaat in de koffer:

- ‘Wrede schoonheid’ van Mieke Deloof (Nominatie Hercule Poirotprijs en Diamanten Kogel 2010). Ik mocht haar onlangs ontmoeten in haar schrijverskwartier, waar zij met een engelengeduld de plot van haar nieuwe boek concipieert. Haar historische misdaadromans zijn dan ook tot in de fijnste details uitgewerkt.

- ‘Weg’ van Jos Dewit (Nominatie Hercule Poirotprijs 2015). Jos heeft mij dit boek een goed half jaar geleden geschonken. Ik voel me diep schuldig omdat ik nog altijd niet van zijn toegewenste leesgenot gebruik heb gemaakt, vandaar. Doch, als het weer zou meevallen…

Twee boeken, is dat alles?

Meer dan voldoende, want ook mijn laptop gaat mee. Er moet tussendoor af en toe wat geschreven worden. Mijn nieuwste creatie met werktitel ‘Coke in voorraad’ zit in een woelige eindfase. Dat blijft ook in de vakantie in het hoofd nazinderen. En wat als de muze langskomt? Bovendien zorgt de omgeving dikwijls voor bijzondere inspiratie. Zo was drie jaar geleden Saarland met Sankt Wendel mijn inspiratiebron voor het ‘Het Pi-algoritme’.

Geld en papieren mee? Is de gaskraan dicht? Alles goed afgesloten? Goed, daar gaan we…

Bert Bergs

Schrijver Jacob Vis reageert op De Diamanten Kogel

Naar aanleiding van het winnen van de Diamanten Kogel door het boek Smeergeld van Nausicaa Marbe maakte ik de opmerking op ons blog of we de jury van deze prijs nog wel serieus moeten nemen als zij een roman verkiezen tot beste spannende boek. Los van het feit of Smeergeld een goed boek is. Een roman die een thrillerprijs wint, riep bij ons de vraag op of een thriller ooit een literatuurprijs zou winnen.
De schrijver Jacob Vis reageerde maandag 29 februari op het desbetreffende artikel. Het was hem niet gelukt om het stuk wat hij kwijt wilde op het blog te krijgen en aan zijn verzoek om het te plaatsen voldoe ik graag.


Even ter introductie wie Jacob Vis is:

Jacob Vis toen hij de Diamanten Kogel won

Jacob Vis is schrijver sinds 1987. Hij werd bekend als auteur van misdaadromans met een actueel en controversieel maatschappelijk thema. Hij kreeg vijf nominaties voor de Gouden Strop, twee voor de Diamanten Kogel en vorig jaar won hij de prijs voor zijn boek De zwarte duivel .

Hieronder de reactie van de heer Vis, die vorig jaar de prijs won, op ons artikel:

Geachte Redactie, beste Inkie Kroon,
Ik kom nog even terug op jullie reactie op de uitslag van de Diamanten Kogel van dit jaar. Kort gezegd zijn jullie het er absoluut niet mee eens dat een gewone roman, in plaats van een thriller de prijs won, hoewel de jury, zoals altijd, relevante argumenten geeft voor haar keuze. Net zoals de jury het recht en de plicht heeft naar eer en geweten de winnaar te kiezen, zo hebben jullie, als liefhebbers van het genre het recht het niet met die keuze eens te zijn en qualitate qua de plicht daarover te rapporteren.
Welnu, dat gebeurde. Jullie zijn het niet met de keus van de jury eens omdat een gewone roman niet in aanmerking behoort te komen voor een prijs in het thrillergenre. Daar zit iets in.
Met de Gouden Strop hebben we in 1994 en 1995 hetzelfde meegemaakt. Ik was in beide jaren een van de vijf genomineerden en ik had er danig de pest in dat mijn thrillers werden gepasseerd door de romans van Maarten ’t Hart (in 1994) en Tim Krabbe (in 1995) Beide winnaars vonden het eigenlijk maar niks dat ze deze prijs gewonnen hadden en Krabbe schreef me later dat hij voor ‘geen prijs’ geafficheerd wilde zijn als misdaadauteur.
De protesten in thrillerland waren niet van de lucht en van schrik is het bij de Gouden Strop later ook nooit meer gebeurd, als was het met het boek van Johanna Spaey (in 2006) op het nippertje. Maar in 2011, toen de literaire debuutroman van Peter Buwalda genomineerd werd en mijn boek (De Imker) eveneens leek het er even op dat hij door de pers op het schild werd geheven, al schreef de NRC als enige van de landelijke dagbladen keurig dat zijn boek bij alle kwaliteiten niet op deze lijst hoorde en mijn boek hoorde te winnen. (dat gebeurde niet)

Niettemin is het gevolg van de strenge scheidslijn tussen thrillers en literaire romans dat die ook in de prijzen doorwerkt. Het is ondenkbaar dat een thriller in een van de lage landen de ECI, de Libris of de Gouden Uil gaat winnen. Het is zelfs zo, dat een gewone roman van een thrillerauteur ‘besmet’ is, zoals ik merkte toen mijn historische roman Tandem bij de jury van de Libris-prijs belandde. De jury schreef dat ze het boek met ‘geweldig plezier’ gelezen hadden, maar ja, een nominatie zat er niet in, want de auteur is bekend als thrillerschrijver, een verdachte diersoort in het land van de hoge literatuur.
Een van de mooie dingen van de Diamanten Kogel is dat daar het kunstmatige onderscheid tussen thrillers en andere romans niet bestaat. Elke goed geschreven, spannende roman met een sterke plot komt in aanmerking voor de prijs. Laten we dus blij zijn met een jury die dat taboe doorbrak. En neem van mij aan dat de jury uitermate competent is. Ik schrijf dat niet omdat ik vorig jaar zelf die prijs won, maar omdat ik weet hoe serieus en vakkundig er naar alle ingezonden boeken wordt gekeken. Bij de Gouden Strop wisselt de jury elk jaar van samenstelling. De voorzitter is een coryfee die geen bal verstand hoeft te hebben van thrillers, maar wel in staat is een mooi praatje te houden bij de uitreiking. De jury van de Diamanten Kogel bestaat sinds jaar en dag uit dezelfde vakmensen en de voorzitter is een veellezer die bijvoorbeeld vorig jaar 85 van de 117 inzendingen had gelezen. Hij is ook hoofdredacteur van het enige Nederlandstalige literaire tijdschrift dat poëzie, literaire romans en misdaadromans gelijke kansen en evenveel aandacht geeft. Kom daar eens om bij de Nederlandse literaire tijdschriften. Ze zien je aankomen met je ‘detectiefje’!
Kortom, ik wil graag jullie mening nuanceren en ik hoop van harte dat jullie de Diamanten Kogel de waardering geven die de prijs verdient. Wie ook de winna(a)r(es) ook moge zijn.

De Diamanten Kogel: the day after

De Nederlandse Nausicaa Marbe kreeg gisteravond in het stadhuis van Antwerpen de Diamanten Kogel 2015. Dit is een prijs van het Genootschap van Vlaamse Misdaadauteurs die men uitreikt voor de beste thriller of misdaadroman van het jaar in het Nederlandse taalgebied. 

Marbe kreeg de prijs voor haar boek Smeergeld.  Mijn eigen spelletje is dan om te kijken of men de winnaar van vorig jaar nog weet......  Bij rondvraag onder een select gezelschap van liefhebbers van thrillers kwamen we tot 1 persoon die het wist: ik zelf. Nee, ik verdien geen staand applaus. Het is mij in het geheugen gebleven , omdat de schrijver Jacob Vis mijn sympathie heeft.

Vorig jaar bespraken wij al de totale stilte in Nederland rondom deze prijs. Ook vandaag kon ik op weinig plekken in de Nederlandse pers iets vinden over de winnaar van De Diamanten Kogel. Wat maakt het deze prijs dan? Een aardigheidje dat je op de schoorsteenmantel of in de vensterbank kan zetten? Rent er iemand naar de winkel om Smeergeld aan te schaffen? 

Misschien kan ik je overhalen met twee stukjes uit het juryrapport:

 "Het is eerder een zedenroman dan een thriller, die zonder gebruik te maken van de - soms ietwat versleten - conventies van de crimi in een sappige taal naar een climax stroomt"

"De twee grote verhaallijnen van het boek worden door elkaar geweven tot een onweerstaanbare pageturner: soms grappig en cassant, soms wervend geëngageerd, soms lichtvoetig en spits."

Mijn mening over wat ik er van vind dat dit boek de Kogel won, schreef ik gisteren al. Ik vind het vreemd dat een boek wat uitgegeven wordt als roman en wat de jury zelf ook eerder een zedenroman dan een thriller vindt wordt verkozen tot winnaar.  Moet een boek winnen dat zo min mogelijk lijkt op een thriller?

Natuurlijk hoeft een boek dat wint niet super goed verkocht te hebben, dat mag geen argument zijn. 

Ach....Nausicaa Marbe gefeliciteerd met je thrillerprijs: zet je hem op een mooi plekje of win je liever een andere prijs? Ik weet niet of de vier diamanten nog op de beugel zitten of die verdwenen zijn na de criminele sponsor van voorheen en het een sobere uitvoering is geworden?

Zes kanshebbers waren er voor deze prijs:

Rudi Soetewey met Bekijk het maar

Jos Dewit met Weg

Broertjes Heerma de Vos met Ultimatum

Kim Moelands met De vrouw in de spiegel

Michael Berg met Het meisje op de weg

Nausicaa Marbe met Smeergeld

Waarvan ik Michael Berg een hoge winkans toeschreef. En ook echt eerlijk dacht ´ie roman maakt gewoon geen kans´ want dat zou toch erg raar zijn als die er met de thrillerprijs vandoor gaat. Hum..misschien dat ik bij de Gouden strop ook moet omdenken, Ik ga een weddenschap aan met een groot kenner van thrillers wie de top 5 kan voorspellen. Ik heb er al vier vast in mijn lijstje staan en denk nog over nummer vijf. Maar de Gouden Strop heeft mij ook vaak verrast, dus ik kan de prijs van de weddenschap net zo goed vast gaan toesturen. Maar mijn hoop is dat de ander het dan nog slechter voorspelde.

Kim, Michael en Jos (de drie die ik het allen zo gunde)
 

Ik gok weer op Michael Berg in die shortlist...

 

Kim Moelands en Jos Dewit zijn volgens mij van voor de vorige Gouden Strop, dus die zullen er niet bij zitten. Maar goed als ik naar de foto van de genomineerden kijk dat de broertjes Heerma de Vos niet wonnen, want die waren er niet bij?!

Kim Moelands gaf aan in ieder geval trots te zijn op haar nominatie, die pakte niemand meer af. Bovendien had ze een mooi juryrapport gekregen. Daar boven op had ze ook een hele leuke avond gehad , want er hing een hele leuke sfeer vond zij.

Op naar de Gouden Strop!

 

Met dank aan Kim voor de onderste drie foto's!

Foto van de week

Deze foto is natuurlijk de foto van de week, waarin De Diamanten Kogel werd uitgereikt en hier vijf van de zes genomineerden opstaan.

Diskwalificatie voor de jury van de Diamanten Kogel

Hiep hiep Hoeraaaaaaaaaa
De Diamanten Kogel , de prijs voor de beste Nederlandstalige thriller, van 2015  welk vanavond uitgereikt werd op het Stadhuis van Antwerpen is gewonnen doorrrrr.....
EEN ROMAN!!!!

Sorry hoor, maar daar valt mijn bek van open. Kijk even mee naar de foto van de omslag en zie daar het woord roman. Geen literaire thriller, maar roman. Hoe serieus moeten wij deze Diamanten Kogel van dit jaar nemen? Of heeft de jury zich nu zelf gediskwalificeerd?
Hoe goed of slecht deze roman ook zal zijn met eventuele spannende elementen in het boek, het behoort niet tot de winnaar van een thrillerprijs gekozen te worden. Wat gaan we voor leuks bij de Nederlandse Gouden strop krijgen? Kim van Kooten met Lieveling, waar toch best aardig wat spannende elementen ook in zitten... U hoort mijn cynisme. En terecht denk ik.

De jury noemt Smeergeld eerder een zedenroman dan een thriller, 'die zonder gebruik te maken van de – soms ietwat versleten - conventies van de crimi in een sappige taal naar een climax stroomt.' 

Ik neem De Diamanten Kogel niet meer serieus nu. Ze hadden hem beter in de grotten van Han kunnen laten toen de geldsponsor vorig jaar crimineel bleek en het even leek alsof hij nooit meer uitgereikt kon worden.
Wat een belachelijke vertoning...

Waar gaat deze schitterende roman over die de thrillerjury blind maakte voor echte thrillers?

In een fraai huis in Haarlem wonen Job en Gaby van Emmerik met hun twee puberende kinderen en een oude hond. Job is zijn baan als stadsbouwmeester kwijtgeraakt toen hij op het punt stond een fraudeaffaire in de lokale politiek te onthullen. Wandelend met de hond in de Haarlemmerhout brengt hij zijn dagen door, tot groot ongenoegen van Gaby, die gebukt gaat onder geldzorgen waar Job zich weinig van aantrekt.
Een jaar na Jobs ontslag duikt ineens een oude bekende uit Oost-Europa op, een vrouw die Jobs leven nog verder zou kunnen verwoesten, maar die een innige vriendschap met Gaby sluit. Bovendien voorziet zij het gezin van riante financiële hulp. Als de vrouw hem met slinkse intriges steeds verder in een wurggreep trekt, beseft Job dat hij een manier zal moeten vinden om haar uit zijn leven te laten verdwijnen - desnoods buiten de wet om.

Nausicaa Marbe (Boekarest, 1963) werd in 1998 in één klap bekend door haar roman Mândraga, waarvoor zij het Charlotte Köhler Stipendium ontving. In de loop der jaren ontwikkelde zij zich tot een van de meest spraakmakende columnisten van Nederland, aanvankelijk bij de Volkskrant, tegenwoordig in De Telegraaf. Met Smeergeld keert zij definitief terug naar haar grote liefde, de roman

Foto van de week

Michael Berg en Kim Moelands werden beiden op de shortlist van zes schrijvers gezet die kans maken op De Diamanten Kogel.
Op 16 februari a.s. wordt de winnaar bekend gemaakt op het stadhuis van Antwerpen.

Leesweek van Ink

Het ene na het andere leuke boek komt momenteel binnen. Doorlezen betekent dat. Maar soms moet je zoveel om het lezen heen doen. Jammer is dat.
Ik was bezig in De stille doden van Claire McGowan. Ik genoot van dit boek. Interessant verhaal over oud zeer van de partijen in Ierland. In de jaren '80 volgde ik het uitgebreid en zag ook vele speelfilms met dit onderwerp, zoals In the name of the father of The Crying game.

In In the name of the father speelde Daniel Day Lewis. Dat vond Ik nou eens een mooie man. Maar ik heb er weinig verstand van he, geef ik ook eerlijk toe.
Maar het boek: mooie hoofdpersoon in de vorm van een forensisch psycholoog die hoogzwanger op de plaats delict rond waggelt.
Ik ben echt heel enthousiast over dit boek en het gaat de volle pond krijgen. Recensie is ook al af en ligt bij Chef Rode kwast. Deze chef zorgt dat recensies foutloos en in normale bewoordingen op dit blog verschijnen. Ik hoorde haar in het verleden nog wel eens hard zuchten dat ze soms een uur bezig was om een recensie toonbaar te maken. De grap is echter dat tot nu niemand dat wist en dus ook niet meer naar de eigen recensie ging. Terwijl er soms op dit blog een totale herziene versie staat dan diegene die ergens anders vol met taalfouten en niet lopende zinnen geplaatst wordt.
Zo hebben we allemaal een mooie taak in onze Thrillerbendeteam.
Maar De stille doden is weer eens een boek waarom ik van lezen houd. Een boek wat mij met bepaalde passages erg raakte.

Dan werd deze week de nominaties bekend gemaakt voor Diamanten Kogel. Ik gunde het Linda Jansma zo.... Nu heeft ze wel al bereikt dat haar boek verfilmd gaat worden. Is dat op zich niet gaver dan een prijs? In ieder geval zijn o.a Kim Moelands en Michael Berg genomineerd en maken dus kans om op 16 februari die kogel te winnen. Wie ook tot de zes genomineerden hoort is Jos Dewit met zijn Weg, een thriller die ver voor de huidige vluchtelingenproblematiek geschreven is maar nu opeens erg actueel. Zijn boek was ook al voor de Hercule Poirotprijs genomineerd, maar Patrick Conrad ging er met de hoofdprijs vandoor. Ik ontmoette hem op de dag van de uitreiking en heb lang zitten kletsen met deze sympathieke Vlaming. 
Van de genomineerden las ik enkel Rudy Soetewey zijn Bewijs het maar niet. Soms heb ik vreemde principes en een van mijn principes is de reden om het ook niet te gaan lezen. Terwijl zijn Getuigen echt een goed boek was.

Het probleem na een heel goed boek te hebben gelezen, is een nieuw boek uit te kiezen. Ken je dat probleem?
Nu heb ik een klein stapeltje met boeken die binnen korte termijn gelezen moeten worden, dus wordt het 1 uit die stapel:

Lisa Gardner met Tot op de bodem (moet voor 3 maart uit zijn)
Marloes Kemming met Het kleine leven van Norbert Jones
Rob Bakker met De dood wandelt mee

Ik pak nu lekker de krant van vanochtend. Ik heb (WAAROM?) twee dagbladen en merk dat ik tijd te kort kom om ze beiden goed te lezen. Dus ik wissel af welke intensief gelezen wordt en welke die dag doorgebladerd wordt.
Morgen de keuze voor een nieuw boek.

Lees veel en met plezier!

Ink