Column van Sandra J. Paul

 

Hoe een zekere pandemie mijn creativiteit een boost gaf

 

Het enge woord dat met een C begint ga ik absoluut niet gebruiken in deze column, maar eigenlijk wilde ik het wel als topic gebruiken om te vertellen hoe mijn leven als auteur toch een enorme vaart heeft gekregen door deze hele pandemie.

Sinds 18 maart 2020 leven mijn gezin en ik een soort van bubbel die veroorzaakt werd door wat ons allemaal al zo lang bezig houdt. Wat jullie Nederlanders op dit moment meemaken met lockdowns, hebben wij Belgen vorig jaar meegemaakt. Als auteur, maar ook als uitgever, was mijn leven behoorlijk druk. In de week werken, in het weekend was er altijd wel een boekvoorstelling of een evenement of een gebeurtenis, waardoor ik vaak op de baan was, zowel in eigen land als in Nederland.

Ik vond dit erg leuk, maar ook erg druk. Soms kwam ik ’s avonds moe thuis, en moest ik de dag nadien om zes uur er al weer uit om de trein naar Antwerpen te nemen, waar ik werkte (ja, ik heb ook nog een ‘gewone’ baan). Omdat ik dit leven al enige jaren leid, was ik er ook aan gewoon, en stond ik daar niet bij stil. Het enige spijtige was dat ik te weinig schrijftijd had, en dat knaagde wel eens aan me.

Plots stond echter de wereld stil. Weg waren de afspraken in het weekend, de ontmoetingen, de gesprekken. En daar zaten we dan, in onze eigen bubbel. Aanvankelijk in shock, want zo kwam het wel over, maar stilaan kwam ook ergens wel de gewenning, en ook het aangename dat aan het onaangename gekoppeld werd: meer quality time met het gezin, elke dag 3 x samen eten, in plaats van haastig een boterham naar binnen werken in de ochtend. Op vrijdagavond beseffen dat het weekend eigenlijk – op dat werken na – ongeveer hetzelfde was dan in de week, maar zonder al die afspraken.

Ik heb er enorm van moeten afkicken, en de eerste zes weken kreeg ik te kampen met heuse writer’s block en nog veel meer stressfactoren zoals: wat nu? En hoe gaat het verder? En ga ik mijn baan blijven behouden? Maar op een of andere manier liep alles door en begon ik ook te wennen aan die vrije tijd in het weekend. En begon het schrijven terug. Ik vond plezier in de rust, schepte ook veel fun in het brainstormen met mijn kinderen en partner, en begon ook te beseffen dat af en toe eens wat extra tijd ook creatief en als een boost kan werken.

Plots had ik het te pakken: de nieuwe routine, de rust en ook de gezelligheid in huis. De eerste zomervakantie zonder dat we ergens naartoe gingen, bleek superleuk te worden. We bleven doorwerken, maar er was nog steeds rust in huis, en we schepten plezier in bingewatching sessies, het zoeken van leuke series en films, spelletjes spelen, op stap gaan op een warme avond om een ijsje te gaan zoeken (ja, nog altijd niet zo evident).

Toen ook in het najaar alles weer wegviel, met de nodige pijn en verdriet – want ja, die boekenbeurs en die signeersessies, die ontmoetingen en al die leuke dingen die nog steeds weggevallen waren – bleef alles verder lopen. Een vroegere kerstboom, reorganisatie in huis, dingen doen die je al zo lang uitstelt. En blijven schrijven en genieten van die extra tijd.

Plots was het jaar voorbij en had ik twee boeken geschreven in volle crisis, en was ik aan een derde bezig. En begon ik aan een nieuwe jeugdreeks, een aantal spannende maar leuke dingen zoals een feelgood tussendoortje, een aangepast sprookje, en had ik nog meer brainstorming sessies met de kinderen.

Binnen een kleine maand zijn we een jaar thuis, en hoewel het erg vaak frustrerend is geweest, en nog steeds is, met de wetenschap dat alles nog steeds zo beklemmend en benauwd is, moet ik toch ook wel zeggen dat het terugkeren naar rust en een kalmer leven, ons als gezin goed heeft gedaan. En mij als auteur de kans heeft gegeven om zoveel andere leuke dingen te doen. Het is niet altijd kommer en kwel geweest, maar het mag nu wel stilaan naar een einde toegaan.

Want rust in huis is leuk, maar mensen ontmoeten evenzeer.

 

Sandra J. Paul

De waarheid bevindt zich in het midden

  

Titel: Mijn waarheid

Auteur: Sandra J. Paul

Publicatiedatum: september 2020

Recensie door Anita

Waardering: 5 kraaien

De boeken uitgegeven door Hamley Books onderscheiden zich sowieso van alle andere boeken, maar met ‘Mijn waarheid’ komen Sandra J. Paul en Hamley Books echt met een specialleke.  Een omkeerboek.

De twee niet helemaal identieke covers en de lay-out zijn alweer pareltjes.  Een bruid valt op links; een bruid valt op rechts; twee verhalen; twee vrienden en iemand die liegt. 

Het bedje van Elias Vergauwen, een succesvolle advocaat in Boston, lijkt gespreid.  In Harbor Town aan de voet van Blue Mountain stapt hij in het huwelijksbootje met Natalie Morris.  Natalie, Elias en zijn neef, bloedbroeder en gerenommeerd fotograaf Nathan gaan de berg op richting Fisher’s Peak om spectaculaire huwelijksfoto’s te maken tegen het decor van een stormachtige indian summer.  Daar gaat het goed fout.

De aanloop naar en het drama zelf worden verteld vanuit het standpunt van Elias én van Nathan.  Hoewel ze allebei de waarheid claimen, staat vast dat één van hen liegt.  Wie?

Na het boek een aantal keer om en om gekeerd te hebben, las ik eerst de versie van Elias.  Zijn verhaal is onderkoeld en zakelijk, grotendeels ontdaan van emoties.  Althans zo lijkt het in eerste instantie want  Nathan weet zijn gevoelige snaar wel te raken.  Daarna dompelde ik me onder in het relaas van de feiten door Nathan.  Hetzelfde drama, maar zo helemaal anders beleefd. Een echte verademing!  De emoties vieren hoogtij.  Door de lens van fotograaf Nathan baadt het verhaal in licht en kleur waardoor de vrij kleurloze versie van Elias opeens ook kleur bekent, nl. zwart-wit.

De personages van Elias en Nathan staan er.  Allebei krijgen ze hun podium.  Dat elk van hen vertelt vanuit het ik-perspectief, doet de afstand tussen het personage en de lezer verdwijnen.  Sandra kruipt onder hun huid en brengt ze op realistische wijze tot leven.  Zolang het verhaal duurt, blijven ze evolueren in interactie met elkaar.

Op de tonen en woorden van Coldplay, aanwezig in de twee versies, wisselen episodes op Fisher’s Peak af met feiten die zich voordeden eerder op de huwelijksdag of enkele maanden voordien.  In heel vlotte taal gidst de schrijfster de lezer Blue Mountain op en laat hem/haar tot driemaal toe in de afgrond storten.  En verrassen de eerste twee keren, de derde keer is toch de meest verpletterende.  Vele dialogen komen letterlijk voor in de twee versies.  De woorden zijn dezelfde, maar het is het personage die ze gebruikt die het verschil maakt.  En dat is wat Elias en Nathan doen, ze manipuleren de lezer.  Of ten minste één van hen manipuleert …  Na het lezen van de twee verhalen, had ik zo mijn idee, maar toen DE waarheid op de proppen kwam, kwam die toch als een schok.

‘Mijn waarheid’ is een verslavende kanjer van 450+ bladzijden.  Het op voorhand weten dat iemand liegt, wekt de nieuwsgierigheid en doet je de ene na de andere versie in hoog tempo verslinden.  Zo nu en dan geeft Sandra J. Paul tussen neus en lippen een hint weg, maar het is wachten tot je in het midden van het boek de onthutsende waarheid ontdekt.  Dan pas kan je het boek definitief sluiten.

 

Sandra J. Paul ondervraagd

 

Sinds 2 oktober laatstleden siert de psychologische thriller ‘Mijn waarheid’ de boekenschappen in de betere boekhandels.  Een indrukwekkend werk zowel qua omvang, lay-out, concept als inhoud.  Thrillerlezers! is er dan ook als de kippen bij om Sandra J. Paul één en ander te vragen.  Voor de lezers die haar nog niet zouden kennen, stelt ze zich graag zelf even voor.

Mijn naam is Sandra J. Paul, auteur en uitgeverij bij Hamley Books. 

 

Ik schrijf al voor zolang ik me kan herinneren, zoals vele auteurs. In 2015 bracht ik mijn allereerste Young Adult uit, het Eiland, wat uiteindelijk resulteerde in een vierdelige reeks. 

 

In 2015 was ik laureate bij de allereerste Aspe Award met een kort verhaal dat 'Duivelse Drank' heet, en meteen de rechtstreekse aanzet was om mijn eerste spannende boek te schrijven en uit te brengen, 'Azerty'. Dit boek werd in 2019 heruitgebracht in een langere editie. 

Nadien volgden de boeken 'Moordspel', 'Kwijt' en nu dus 'Mijn Waarheid.'

 

In 2017 schreef ik samen met mijn oudste zoon een jeugdthriller 'De Duistere School'. Dat werd zo'n succes dat ik meermaals werd gevraagd om een opvolger te schrijven. Zo kwam in 2020 'Het Verlaten Huis' uit, geschreven met mijn twee jongste tweelingzonen. 

 

Omdat ik ook graag Engelse boeken schrijf, bracht ik onder de auteursnaam Joanne Carlton de boeken 'Hart-Slag', 'Stof' en 'Hell City' uit. Deze schreef ik eerst in het Engels, om ze vervolgens naar het Nederlands te vertalen. Joanne zal zich in de toekomst enkel nog op het Engelstalige werk toespitsen. 

De komende jaren wil ik me meer toeleggen op jeugdboeken en novelles, maar probeer ik ook jaarlijks een spannend boek te schrijven, wat ik heerlijk vind. 

 

Naast schrijven werk ik als uitgeverij en eigenaar bij Hamley Books, en ben ik ook freelance IT-Consultant. Ik bingewatch graag reeksen en hou van films, maar helaas ontbreekt me de tijd om dat veel te doen. Dat is dan ook wel zowat mijn enige hobby, naast schrijven. ;)

 

● Sandra, ‘Mijn waarheid’ is een omkeerboek.  Heel bijzonder!  Was deze vorm iets wat vastlag van bij het begin?

Ja, zeker. Ik liep al met dit idee rond sinds 2016, maar vond het toen niet opportuun om daar al iets mee te doen. Ik wilde eerst allerlei dingen uitproberen als auteur en groeien, voor me op dit huzarenwerk te gooien.

●  Het boek schrijven is één ding.  Wat vond je van het resultaat op het moment dat de twee verhalen samen met de waarheid uiteindelijk één boek vormden?

Heel bijzonder. Ik had een conceptueel idee in mijn hoofd over wat er ging gebeuren. Toen het allemaal in elkaar viel als een puzzel, voelde ik me wel voldaan. Het was echt zo een gevoel van, ‘I did it’, en dan beseffen dat ik gek was om er zelfs maar aan te beginnen, lol.

● Waar haalde je het idee voor dit verhaal?  Wie of wat heeft jou geïnspireerd tot het schrijven van ‘Mijn waarheid’?

Ik had het concept van twee beste vrienden die lijnrecht tegenover elkaar staan, al enige tijd in mijn hoofd. In mijn eerste versie ging het gebeuren in een penthouse, maar ik voelde dat daar iets schortte, omdat ik hen niet geïsoleerd genoeg kreeg. Toen ik vorig jaar in Washington op vakantie was, hebben we een park bezocht. En daar zag ik een koppeltje nogal gevaarlijke dingen doen aan de rand van een afgrond. De klik in mijn hoofd was er meteen. Daarnaast, toevallig rond dezelfde tijd, hoorde ik een verhaal, verteld door mijn osteopaat (ik ga niet vertellen wat, want dan spoiler ik teveel), en dat was het ontbrekende puzzelstuk. Toen ik met mijn designer over de cover aan het brainstormen was, ruim een jaar geleden, wat ik altijd doe, kwam ik het beeld tegen dat we op de cover hebben gebruikt. Dat was klik nummer drie. Het penthouse werd het park/berg, de overleden vrouw werd een bruid en het derde deeltje maakte het verhaal geloofwaardig.

● Hoe is het idee gegroeid om het verhaal op twee manieren te vertellen?

Ik ben enorm gefascineerd door het menselijke aspect van “hij zei/hij zei”. As je eender wie tegenover een andere persoon zet en hen dezelfde situatie laat beleven, dan zullen zij dat elk op hun eigen manier interpreteren. Je ziet dat voortdurend, in het dagelijkse leven, op televisie, noem maar op. Ik wilde de twee personages hun eigen verhaal laten vertellen zonder verstoring van de andere partij. Door als lezer één versie van de feiten te lezen, maak je automatisch een soort van vooroordeel aan tegenover de andere partij. Maar wat als de persoon die tegenover je zit, liegt? Wat als die bewust dingen achterwege houdt?

● Hoe lang heb je gedaan over het schrijven van het boek?

De eerste hoofdstukken stonden in 2017 op papier, maar ik ben er pas echt een dik jaar geleden aan begonnen. Maar uiteindelijk ongeveer een jaar, denk ik. Ik heb intussen nog een ander boek geschreven (Het Verlaten Huis), en afgelopen zomer heb ik me een dag of tien in mijn schrijfhok opgesloten om het af te werken.

●  Waarom koos je als getuigen voor de twee neven/beste vrienden? 

Hoe dichter iemand bij je staat, hoe moeilijker het is om de waarheid te zien. Ik wilde hen een bloedband, maar ook een heel hechte relatie geven, zodat het nog intenser werd.

● Welke versie schreef je eerst?  Waarom werd dat precies de eerste?

Ik heb eerst Nathan geschreven. Dat kwam eigenlijk vrij organisch, ik had dit altijd in mijn hoofd, maar ik weet eigenlijk zelf niet waarom.

● Hoe moeilijk is het om eenzelfde verhaal te schrijven vanuit twee verschillende standpunten?

Zeer moeilijk, omdat je niet teveel in herhaling mag vallen. Door de flashbacks krijg je dat gevoel niet, en ook door het feit dat Elias een tijdlang alleen op de berg staat, terwijl Nathan bewusteloos is. Dat maakt ook dat er scènes zijn die niet herhaald worden. Daarnaast paste het bij Elias’ koele karakter om de dingen anders te zien, en die op een hele nuchtere manier te vertellen.

●  Heb je de versies kort na elkaar geschreven of heeft het idee voor de tweede versie tijd nodig gehad om te rijpen?

Er zitten ongeveer drie weken tussen beide versies, in die tijd heb ik Nathan naar redactie, correctie en proeflezers gebracht. Met heel veel dank aan deze mensen, want zij hebben enorm intensief met me samengewerkt, en dit ook echt op een heel korte tijd gedaan. Ik ben nogal een laatschrijver, meestal zijn mijn boeken pas een maand voor druk echt klaar. Zij weten dat intussen wel van me, dat ik het beste schrijf onder hoge druk.

● Met welke valkuilen moet je dan rekening houden?

Ik moest vooral de twee karakters volledig anders in elkaar steken, ze mochten geen kopie van elkaar zijn, en ze moesten ook hun eigen leven beleven, hun eigen ervaringen meemaken. Dat was erg belangrijk, en als ik de recensies en lezers mag geloven, is dat wel gelukt. Ze zijn compleet verschillend, maar ik geef om allebei.

● Was je als schrijver ‘verplicht’ om beide versies te geloven om het verhaal van de twee mannen ‘eerlijk’ te kunnen brengen?

Ja, dat heb ik ook gedaan. Toen ik in Nathans hoofd kroop, geloofde ik hem volledig. Toen ik nadien Elias schreef, was ik met hem mee. Het was enorm fascinerend om te schrijven. Ik heb er echt van genoten.

● Welke versie was de moeilijkste om te schrijven?  Waarom?

Heel goeie vraag. Tot mijn grote verbazing was dat Nathan, hoewel ik altijd geloofde dat Elias degene was waar ik het meeste moeite mee zou hebben, en dat was absoluut niet zo. Ik denk dat het komt omdat de funderingen bij Nathan gelegd waren. Ik heb aan zijn versie zelfs niets moeten wijzigen, wat me ook enorm verraste. Het paste in elkaar als een puzzel.

● Waarom koos je voor de setting van ‘Blue Mountain’, Fisher’s Peak en Harbor Town?  Heb jij een band met deze locaties?  Ben je daar op prospectie geweest?

De locatie bestaat niet. Blue Mountain National Park is gebaseerd op Acadia National Park, vlak bij Boston. Dat park bestaat echt, maar het heeft geen kabelbaan, dat is gebaseerd op iets anders dat ik hieronder zal vertellen. Fisher’s Peak is gebaseerd op bestaande parken die bekend staan om hun gevaar, Harbor Town is gebaseerd op een klein stadje dat wij vorig jaar hebben bezocht tijdens onze trip naar Washington. Dergelijke stadjes bestaan bij de vleet aan de Amerikaanse oostkust.

●  Zijn de tradities (Harbor Town) beschreven in het boek realiteit of fictie?

Realiteit, maar daar kan ik niet veel over uitweiden zonder te spoileren. Maar wat er gebeurt in het boek, is nog altijd schering en inslag in de States. Hoe hoger de macht, of de honger naar macht, hoe meer dit gebeurt.

● Fisher’s Peak blijkt een plaats vol gevaar te zijn, een gevaar dat de drie vrijwillig opzoeken.  Neem jij zelf graag risico’s?

Nee, ik ben, zoals wij in Vlaanderen zeggen, een schrikkepeut (angsthaas voor de Nederlanders). Ik heb hoogtevrees en nog vele andere vrezen, en ben de meest onhandige persoon die je ooit gaat tegenkomen. Als er een kiezeltje op de grond ligt, struikel ik er wel over. Maar ik ken wel mensen die graag het gevaar opzoeken. Adrenaline is iets heel bijzonders.

● Wie heeft jouw voorkeur?  Nathan of Elias?  Waarom?

Ik kan niet kiezen, ze zitten beiden in mijn hart. Natalie trouwens ook.

● Kan je uitleggen hoe je tot de keuze van de drie namen bent gekomen?  Is het toeval dat de namen van Nathan en Natalie allebei beginnen met ‘Nat’ of zit er meer achter?

Het is toeval, Nathan en Elias zijn gebaseerd op mensen / kinderen van mensen die ik ken. Ik wilde altijd al eens iets doen met een Nathan, en Elias zat ook al heel lang in mijn hoofd. Het paste bij elkaar. Natalie is gebaseerd op Natalee Holloway, het Amerikaanse meisje dat jaren geleden verdween, en waarvan iedereen weet dat Joran Van der Sloot haar heeft omgebracht. Hoewel de twee verder niets met elkaar gemeen hebben, zag ik in mijn Natalie een oudere versie van Natalee. Een typisch All American girl waar iets vreselijks mee gebeurt.

●  Gebeurde het dat je je op sleeptouw liet nemen door hun verhaal?  Of dat je het verhaal naar de hand wou zetten van het personage dat je voorkeur had?

Nee, dat was erg organisch allemaal. Ik wist heel goed waar ik naartoe wilde, maar ik heb de plottwist wel gewijzigd. In mijn eerste versie gebeurde er nog iets anders, maar toen ik Elias en Natalie schreef, wist ik dat ik dit moest doen. Het voelde goed aan.

●  Heb je mee beslist in de keuze van de cover?

Ja, ik heb zelf de cover gekozen, en het beeld gevonden. De sfeer heb ik ook zelf gekozen. Het moeilijkste was eigenlijk de technische afwerking, zoals de korte inhoud op de cover, de inhoud op de flappen aan de binnenzijde, en dan – heel stom – waar in godsnaam de ISBN-nummer op moest. Ik wilde hem het liefst er helemaal niet op, maar dat mag natuurlijk niet. Ik heb uiteindelijk gekozen om hem op de zijde van Elias aan te brengen omdat hij het laatste geschreven was, en ik altijd Nathan en Elias zag. Sowieso is er echter voor mij geen verschil tussen de twee.

● Er is een hoge mate van jaloersheid aanwezig in de versie gebracht door Nathan.   Heeft dat mee de groene kleur van de foto’s bepaald (+ Indian summer, natuurlijk)?

Nee, ik wilde een grauwe, duistere, stormachtige sfeer creëren en duidelijk maken dat het gaat om een spannend boek. Ik hou van dit kleurenpatroon, het gaf een extra kille, dreigende sfeer mee.

● Regelmatig komen verzen uit teksten van Coldplay voorbij, wordt er verwezen naar The X-files.  Zijn dat persoonlijke favorieten van Sandra J. Paul?

Coldplay verwijs ik regelmatig naar omdat zij een favoriet waren van mijn vader, en ik een nummer van hen op zijn begrafenis heb gekozen. Ik vond de tekst van dit nummer ook erg toepasselijk. The X-Files is een gimmick. Ik heb hierboven verwezen naar de kabelbaan, en daar zit een grappig verhaal achter.

In mijn eerste versie van het verhaal gingen ze te voet naar boven, maar dat zou te lang hebben geduurd en was ook niet geloofwaardig tegenover de familie van de bruid. Met de auto naar boven had betekend dat ze naar beneden hadden kunnen rijden. Ik zat daar dus over te piekeren. Sinds de Covid-crisis zijn wij – in maart ongeveer – met de kinderen begonnen aan een X-Files marathon, elke avond één episode. In de afleveringen rond de ontvoering en verdwijning van Scullly in seizoen 2 (Duane Barry – Ascension) is er een lange scène waarin Mulder de ontvoerder van Scully achtervolgt op een berg. En daarvoor springt hij op een blauwe cabine van een kabelbaan. Dat was klik nummer vier. Diezelfde avond nog heb ik de kabelbaan in het boek geschreven, en wist ik dat het goed aanvoelde. En omdat we in die marathon zaten, en wij in het midden van de eerste samenzweringsafleveringen zaten, waren de quotes erg toepasselijk.

● Zit er ook een maatschappelijke dimensie verwerkt in het boek? 

Er zitten er verschillende in verweven, maar die moeten de lezers zelf ontdekken.

● De volksmond beweert dat de waarheid altijd in het midden ligt.  Is dat de reden waarom MIJN waarheid zich in het midden van het boek bevindt? 

Het kwam technisch uiteraard zo uit, maar ik vond het ook wel heel passend, want het is ook wel zo. De echte waarheid zit in het midden van dit boek, en je moet allebei de versies lezen om te ontdekken wat er écht is gebeurd. Anders slaat het ook nergens op.

● Bezige bij als jij bent, ben je ondertussen al bezig met een nieuw project?  Wanneer mogen we jouw volgende boek verwachten?

Ik heb zonet het derde deel van mijn jeugdreeks afgewerkt, ‘De Vergeten Tuin’, dat in februari verschijnt, en ben nu back to back het vierde en laatste deel ‘De Verdwenen Burcht’ aan het afwerken, dat in oktober zal verschijnen.

In september heb ik een bijzonder project gepland, maar ik ga daar nog niet al te veel over zeggen omdat het ook weer iets anders dan anders zal zijn (als het lukt). Sowieso wil ik graag, in de mate van het mogelijke, één spannend boek per jaar blijven schrijven, en daarnaast kriebelen er heel veel ideeën rond spannende jeugdboeken, waarvan ik hoop dat ik ze allemaal mag en kan schrijven.

Hartelijk dank, Sandra dat je je medewerking aan dit ‘interview’ wou verlenen.  Ik wens jou nog heel veel succes en hoop nog veel aparte verhalen van jou te mogen lezen.

Bedankt voor de fijne vragen, Anita!

 

 

Verwacht in oktober, deel 1

 

1 oktober

Op een verweerd en somber lavaveld net buiten Reykjavik staat de Gallow Rock. Het is een

plek waar ooit misdadigers werden geëxecuteerd, maar het is nu een toeristische bezienswaardigheid.

Tot het moment dat er opnieuw een lichaam wordt gevonden, hangend aan de rots.

De spijker in de borst van de man bewijst dat het geen zelfmoord is, en van het briefje dat met de spijker op het lichaam was gespietst is nog slechts een snipper papier overgebleven.

Wanneer de politie het appartement van de man bezoekt, wacht hun nog een raadsel: een vierjarige jongen is er moederziel alleen achtergelaten. Hij weet niet waarom hij daar is, lijkt geen verband te hebben met het slachtoffer, zijn ouders zijn spoorloos verdwenen, en zijn tekeningen laten zien dat hij getuige is geweest van iets vreselijks.

Terwijl rechercheur Huldar op de moordenaar jaagt en kinderpsycholoog Freyja op zoek gaat naar de ouders van de jongen, ontvouwt zich langzaam een verhaal van geweld en wraak.

6 oktober

Tijdens een feest van de rijke Guinness-familie in 1928 komt een van de bediendes door een val om het leven. De gebeurtenis wordt al snel afgeschreven als een tragisch ongeluk. Onder de aanwezigen bevindt zich ook Diana Mitford, van wie erfgenaam Bryan Guinness de afgelopen maanden erg gecharmeerd is geraakt. Niet lang daarna vraagt hij haar ten huwelijk en in de jaren die volgen reist het stel Europa rond, van Parijs tot Venetië en Berlijn. Een groep vrienden en familie reist met hen mee, evenals Louisa Cannon, die als dienstmeisje Diana vergezelt.

Als er meer mensen uit de kring rondom Diana en Bryan overlijden, begint Lousia te vermoeden dat de verschillende sterfgevallen met elkaar in verband staan, en dat er misschien wel een moordenaar in hun midden is.

6 oktober

Vijf vrienden komen nog één keer samen in een verlaten hut in de bergen voordat iedereen zijn eigen weg zal gaan. Het wordt een weekend om afscheid te nemen, van elkaar en van het spel dat ze de afgelopen drie jaar hebben gespeeld. Maar echt ontspannen wordt het niet, want iedereen heeft zo zijn eigen demonen om tegen te vechten, en allemaal dragen ze hun eigen geheim met zich mee.

Finn vertrouwt niemand meer sinds hij op straat is aangevallen, en zeker Liva niet, die niets deed en toekeek. Maddy treurt om de sportcarrière die ze na een ongeluk

heeft moeten opgeven. Carter gaat gebukt onder het gewicht van de loodzware verwachtingen van zijn familie. En Ever? Ever wil dat ze tegen elke prijs doorspelen, tot het spel zich onverwacht tegen hen keert en het een dodelijke wending krijgt…

13 oktober

Goede buren is de nieuwe spannende literaire thriller van Mattias Edvardsson, bekend van zijn debuut Een heel gewoon gezin.

Micke en Bianca Andersson verhuizen naar een idyllische buitenwijk van Stockholm die perfect lijkt voor hun gezin. Maar als ze hun buren leren kennen, komt er langzaam een gevoel van onbehagen op. Als Bianca ernstig gewond raakt, lijkt het in eerste instantie een tragisch ongeluk. Terwijl ze worstelt voor haar leven in het ziekenhuis, groeit de twijfel bij de politie en de buurt.

Micke heeft altijd in gerechtigheid geloofd. Maar wat gebeurt er als de enige uitweg lijkt te zijn om het recht in eigen hand te nemen?

7 oktober

Twee vrienden.

Een bruid die sterft.

Twee versies.

Eén onbetrouwbare verteller.

Wie geloof jij, Nathan of Elias? De lezer beslist zelf welke versie hij het eerst leest en gelooft, maar de echte waarheid zit verborgen in het midden.

2 oktober

In een poging om de witwaspraktijken van een criminele bende aan het licht te brengen, infiltreert undercoveragent Bob Lemmens in een gokkastenimperium in de Limburgse plattelandsgemeente Kinrooi, nabij de Nederlandse grens.

Bob raakt steeds meer verwikkeld in de duistere zaakjes van de gokfamilie en wanneer er een dode valt, dreigt het ook voor hem fataal af te lopen...

Speciaal Boekvonnis met Het verlaten huis

We hadden dit keer een bijzondere leesclub, namelijk met vijf moeders en kind. Vier dochters en een zoon. Te weten:

Ariane en Storm
Lieselotte en Luna
Jose en Bieke
Majonne en Sterre
Bianca en Lysanne

Ze kregen het boek Het verlaten huis van Sandra J. Paul toegestuurd. Ze gaven aan graag samen te lezen en aan elkaar voor te lezen. En zoals Jose mooi verwoord:
Omdat we het gezellig vinden om weer eens samen in één boek te lezen. En omdat het een spannend boek is, dan kan Bieke onder de deken gaan zitten en ik verder lezen.

Luna stuiterde al voor het boek kwam:
Zij vindt het een cover die een spannend boek uitstraalt. En kan niet wachten om te beginnen. Mamaaaa waarom kan ik nu nog niet beginnen? (oeps, misschien beter minder enthousiast vertelt dat we mogen mee lezen, zegt haar moeder).
Majonne: mooi met die schemertinten en het licht, de kist met de kraai geven het een mysterieus uiterlijk in die kapotte omgeving. De kist die een beetje open staat zorgt voor spanning..

Bike (9 jaar): Oei, dat ziet er best eng uit! Dat is vast een heel spannend verhaal!



Wie leest eigenlijk voor?
Bij de meesten wordt er door allebei wel voorgelezen. Bieke vond er af en toe best wel wat moeilijke woordjes in zitten.

Sterre: liefst heb ik dat mama voorleest, die kan het beter dan ik. Soms moet ik ook voorlezen. Soms lezen we stil samen een hoofdstuk, want dan zijn we in de woonkamer en is mijn zusje erbij. Dan praten we erover erna.

Kunnen de moeders het boek vergelijken met een boek uit hun eigen jeugd?
 Zowel Lieselotte als Bianca denken aan de Kippevel boeken.
"Oo, wat was dat toen fantastisch. Ik heb vorig jaar een aantal boeken daarvan gevonden op een rommelmarkt", roept Bianca. Ariane las ze ook en daarnaast De vijf.


Het boek bevat aardig wat spannende scenes: wat deden de kinderen als er zo'n spannend stuk kwam?



Luna: ik hou mijn tijgertje dan heel stevig vast. En kruip dan wat dichter tegen mama aan. 🙂 Vooral tijgertje zorgt ervoor dat ik dan geen nachtmerries heb, hij is mijn lievelingsknuffel en ik neem hem overal mee naar toe.

Lysanne: Snel doorlezen want dan weet ik wat er verder gaat gebeuren

Sterre: Heel snel doorlezen en wat dichter bij mama zitten.

Bieke: mama heeft toen veel voorgelezen en ik de stukjes die wat minder spannend waren. Als het heel spannend was, ging ik tijdens het voorlezen ergens mee spelen.

Ik lees sneller voor bij spannende stukken zegt Storm, mijn moeder juist langzamer.....

Na het lezen

Jose
Voor mijn dochter haar eerste kennismaking met een echte thriller, want dat is dit boek heus. De spannendste stukken mocht ik dan ook voorlezen.

De ontknoping is goed uitgewerkt en niet voorspelbaar, sluit het verhaal goed af maar laat meteen ook opening voor een vervolg.
Het boek sleurt je mee met de belevenissen en dilemma’s van de kinderen in het verlaten huis, stelt je voor raadsels en gunt je gelukkig ook af en toe rust middels een rustiger hoofdstukje. De relatief korte hoofdstukken maken het boek ook een prima voorlees- of samenleesboek.


Ariane
Het verhaal zit goed en voor de jongere lezers prettig in elkaar. De personages zijn goed uitgewerkt, zodat je je in elk persoon goed kunt inleven.
Het einde is een mooi begin voor deel 3. Helaas moeten we tot het voorjaar van 2021 wachten.

Majonne
Waar in "de duistere school" de zinderende spanning langzaam opgebouwd wordt, zit dit boek vanaf het begin vol van razend spannende scènes. Nagelbijtend lees je maar door en door, dit boek is te spannend om weg te leggen.
 Er zit niet alleen spanning in, maar ook vriendschap, verliefdheid, verdriet, een hele achtbaan aan emotie.

Bianca
 Lysanne en ik zaten snel in het verhaal. Het was een spannend verhaal welke vlot door te lezen was. In het boek staan mooie tekeningen. Wij hebben niet de Duistere school gelezen. Dat gaan wij zeker wel nog doen. Wij vonden het beiden een leuk boek en ook ontzettend gezellig om samen te lezen

Lieselotte
De personages zijn mooi uitgewerkt en de spanning is gans het boek door te snijden.
Je zit dikwijls op het puntje van je stoel. Op een avond moest het boek uit en mocht Luna wat langer opblijven.
Ons lievelingspersonage was Meike, omdat zij de hoofdrol speelt maar ook stoer is.


Deze bijzondere leesclub eindigt na optellen met 3 keer een 5 en 2 keer een 4,5 op:

Boekvonnis over Hell city van Joanne Carlton

Dit keer hadden we Hell City van Joanne Carlton in de leesclub:



Korte inhoud:

Ze ontwaakt in een brandende stad.
Op de eerste dag ontdekken de monsters haar.
Op de tweede dag leert ze zich te verdedigen.
Op de derde dag redt een hond haar leven.
En dat verandert alles.
Hell City. De laatste halte.




Wat verwachten de deelnemers van het boek?
Majonne verwacht een dystopisch boek vol spanning en beklemmende stukjes met een badass vrouwelijke hoofdpersoon.

Jaimy:Ik heb van het vorige boek van Joanne Carlton genóten dus ik hoop toch zeker op een boek wat me verbluft. Daarbij ben ik ook weer heel benieuwd naar de binnenkant, want de Hamley boeken zijn altijd super vorm gegeven.

Stephanie stapt er blanco in, want las nog niks van de auteur.




Men is halverwege en bevalt het boek?

Hilona:
Het eerste hoofdstuk trekt je direct het verhaal in. Wat een schrijfstijl Sandra J. Paul. Je weet de zinnen zo beklemmend en pakkend te schrijven dat het verhaal mij regelmatig flink bij de strot grijpt. Pffff, best heftig om te lezen.

Majonne:
Wat leest dit boek lekker snel. Ik vind het leuk dat je af en toe een glimp krijgt van het vorig leven. Ik vind de gevechtscenes zelf niet zo leuk. Ik kan niet wachten om meer te weten te komen over de hoofdpersoon, haar dood die in het begin kort genoemd werd en de wereld waar ze zich nu in bevindt.

Stephanie  vindt het filmisch geschreven waardoor je er doorheen gaat als een trein.

Jaimy heeft al een paar keer met grote ogen zitten lezen, dus de spanning zit er zeker in!

Fany las boek bijna volledig uit op 1 dag.

Geen nut om in het verleden rond te dwalen wanneer er een nieuwe toekomst voor je klaarstaat. 

Men slaat het boek dicht en wat is dan de eerste gedachte?

Stephanie
 Wat een goed boek. Een boek met een boodschap.
Voor een novella vind ik het echt een goed boek. De tekeningen en de lay-out! Super! Echt prachtig.

Hilona:
Dit verhaal greep me regelmatig flink naar de strot.

Jaimy:
Dit zag ik niet aankomen!

Fany:
Het verhaal ontvouwt zich soms zoals gedacht, toch heeft de auteur voor een explosief en confronterend einde gezorgd. Het gebruik van symboliek vind ik zo mooi gedaan. Knappe novelle.

Majonne:
Die had ik niet verwacht, interessant gegeven. Dat had ik graag meer uitgewerkt gezien.


Bijzondere vraag aan de auteur
Had je een specifieke reden om die monsters te kiezen, ik weet wel hoe in boek was😁Maar zijn het misschien de dingen waar jij bang van bent, nachtmerries van krijgt..

Ik heb me voor het boek gebaseerd op Dante's Inferno, waarin eigenlijk wordt verhaald hoe mensen in de verschillende cirkels van de hel belanden op basis van de daden tijdens hun leven. In mijn eerste versie moest zij doorheen al die cirkels, maar dan zit je met het goddelijke en ik ben niet gelovig. Toen kwam ik op het idee om haar tegen monsters te laten vechten ipv het lijden in de cirkels, als een gevecht tegen zichzelf. Die monsters zijn dus eigenlijk mijn cirkels van de hel.

Dan zijn alle boeken uit en maakt men een recensie. Daaruit halen we bij ieder wat quotes

Jacqueline
Nadat ik het eerste hoofdstuk van Hell City had gelezen dacht ik in wat voor een gruwelijk verhaal ben ik vredesnaam beland. Ik heb Hell City eerst even weggelegd want wat ik net gelezen had moest ik even laten bezinken.

In het toch wel angstaanjagende verhaal staan tegenstellingen waarvan ik op dat moment dacht ‘huh dat klopt niet’ maar door verder te lezen, valt bij elke tegenstelling ergens in het verhaal het kwartje en klopt alles wel.

Majonne
De cover past erg mooi bij het verhaal. Maar het bevat een grote twist die ik echt niet had zien aankomen, maar die het boek echt prachtig en zeer waardevol maakt.

Al moest ik in het begin wel even doorzetten, zo duister en beangstigend. Toch was ik ook nieuwsgierig naar wat er nu eigenlijk met de hoofdpersoon aan de hand was. Wie ze was en wat haar verhaal was.

Het is een boek dat je echt even moet laten bezinken en dat je nog lang zal bijblijven.

Jaimy
Hell City is heel beeldend geschreven waardoor je je zelf in de vlammende stad bevindt. Ook de demonen zijn uitvoerig beschreven en mocht je er toch zelf geen beeld van kunnen maken, zorgen de illustraties er wel voor dat je precies weet met wie of wat Allie te maken heeft.
Ik heb meer dan eens met grote ogen zitten lezen, arme Allie leeft echt in de hel.

Dit boek valt niet te voorspellen, niet aan de cover, niet aan de flaptekst en zeker niet aan de eerste hoofdstukken.
Waar ik al lezend dacht dat dit boek niet voor mij zou zijn, werd ik flink op mijn nummer gezet.

Stephanie
Voor mij was dit het eerste boek wat ik las van Joanne Carlton maar ik denk niet de laatste. De stijl van schrijven en de vorm van het verhaal is erg goed.

Het is een boek wat door zijn verhaal zal opvallen. Ik denk dat je dit geweldig vind of juist helemaal niet. Maar er geen middenweg is.
Van mij had dit boek veel dikker gemogen. Het vraagt naar meer.

Fany
De opening van deze young adult roman is zo heftig waardoor je wel moet meegaan in deze waanzinnige trip. Je hebt geen andere keuze, de pakkende en kleurrijke cover, het rauwe verhaal en de sprekende zwart- wit illustraties sleuren je onherroepelijk mee deze duistere wereld in.

Hell City maakt, net door een horrorachtig verhaal te gebruiken in een beeldende stijl indruk door de onderliggende thema's. Hetgeen wat geheim is zit opgesloten en wanneer het ontsnapt denk je : "Wauw, goed gedaan zeg" . Dit verhaal is gericht op tieners, maar door de dubbele bodems en bijzondere boodschappen kan ik deze meeslepende novelle zeker ook aanraden voor volwassenen.

Hilona

Het gebeurt niet vaak dat een boek me direct bij de eerste zinnen al zo naar de strot grijpt en na het lezen van het eerste hoofdstuk had ik even nodig om op adem te komen om dit alles te laten landen.


Hell City is een novelle met veel diepere lagen. Mooie metaforen en symboliek zijn in het boek verwerkt. Het verhaal blijft goed spannend en leest erg makkelijk weg. Hoewel ik op een gegeven moment wel het idee had welke kant het verhaal op zou gaan was de plot twist op het einde toch weer verrassend.






Ik denk dat het bijna geen verrassing is dat het boek  vijf kraaien krijgt.

Het verlaten huis van Sandra J. Paul

Titel: Het verlaten huis
Auteur: Sandra J. Paul
Uitgeverij: Hamley Books
Jaar uitgifte: februari 2020
Recensie door: Jacqueline
Kraaien: 4,5

Cover
Ook dit keer, net zoals het eerste deel, een prachtige, mysterieuze, onheilspellend en spannende cover. Vooral de kist, die op een kiertje openstaat, met de kraai er bovenop heeft een behoorlijke aantrekkingskracht op mij. Mag er in de kist worden gekeken of is dat niet de bedoeling? En wat doen die antieke spulletjes er omheen, wat heeft dit voor een betekenis? De cover roept zoveel vragen op dat er maar een ding opzit....... zitten gaan en beginnen met lezen! Wat ik dan ook gelijk heb gedaan.

Achterflap
Zes kinderen brengen samen een gezellige avond door terwijl hun ouders verderop in de straat een feestje bijwonen. Er lijkt geen vuiltje aan de lucht, tot hun huis getroffen wordt door een aardbeving. Even kijken de kinderen elkaar in paniek aan. Dan verliezen ze het bewustzijn.
Wanneer de zes weer bijkomen, zitten ze opgesloten in een vervallen huis. Ze hebben geen idee wat hen overkomen is. In het midden van de woonkamer staat een mysterieuze houten kist.
En dan gaat de kist open...

Eerst nog even dit
Want voordat ik mijn mening over ‘Het Verlaten Huis’ geef wil ik eerst iets schrijven over de binnenkant het boek, dit ziet er net zo geweldig uit als de cover! Er staan prachtige illustraties in, dit geldt niet alleen voor dit boek maar ook voor het vorige deel ‘De Duistere School’.

Mijn mening
Het verhaal vind ik op een spannende, boeiende en vlotte wijze geschreven. Ik leef mee met de gebeurtenissen van de kinderen Meike, Elisabeth, Sem, Milo, Leon en Femke. Ondanks de enge en mysterieuze gebeurtenissen blijven de kinderen moedig en gaan op onderzoek uit. De personages van Sem en Meike vind ik krachtig en stoer, op sommige momenten kwetsbaar en wat onzeker. Maar ook de andere personages zijn prima uitgewerkt. Het gedrag van alle kinderen in de diverse leeftijden zijn door de auteur goed omgeschreven en zeker herkenbaar voor mij als moeder van twee!

Ondanks het feit dat het een jeugdthriller betreft vond ik, net zoals het vorige deel, het een geweldig spannend verhaal waarvan ik natuurlijk snel het einde wilde weten. Dat einde en de weg er naar toe is er een die ik niet had verwacht. Ik vermoed dat de jeugdige lezers van dit verhaal het boek niet weg kunnen of willen leggen, want dit is er echt een die zelfs ik als volwassene in een keer uit heb gelezen. Ik heb er van genoten! Sandra J Paul heeft met haar twee zonen absoluut 4,5 kraaien verdiend voor ‘Het Verlaten Huis’.

En is dit het laatste deel in deze serie? Gelukkig niet! Jammer genoeg zal ik (en heel veel mensen met mij) moeten wachten tot het voorjaar van 2021 want dan komt deel drie ‘ De Vergeten Tuin’ uit!

Oproep voor Het verlaten huis

Tijd voor een bijzondere leesclub: wij zoeken een aantal moeders (vaders mag trouwens ook) die een kind hebben tussen de 9 en 12 jaar hebben en die van lezen houdt natuurlijk.
Jij gaat samen met jouw kind het boek lezen en neemt plaats in een aparte facebookgroep. In die groep beantwoordt je een aantal vragen tijdens het lezen, waar je vertelt over jouw eigen ervaring met lezen en die van jouw kind.

Dit is een vroege oproep, want de uitgever stelde voor om eind maart te starten, daar de Vlamingen begin april paasvakantie hebben en dan makkelijker veel kunnen lezen. De Nederlanders hebben pas eind april vakantie, maar misschien vind je het evengoed leuk.

Kortom: heb je zin om samen met je kind dit spannende Het verlaten huis te lezen en heb je eind maart tijd om in ongeveer 3 weken het boek te lezen, dan kan je je opgeven via Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Het verlaten huis leesclub

Boekenfeestje met Koukleum

In blogland is het nooit saai. Bij Thrillerlezers willen wij nieuwe iniatieven liever toejuichen, dus maakte Jaimy Smeets voor ons een verslag van afgelopen meeting van Koukleum.


Koukleum meets auteurs 26/01/2020


Afgelopen zondag vond weer een editie van Koukleum meets auteurs plaats.

Een event georganiseerd door boekbloggers Bryan en Veronique van Koukleum, waar iedereen gratis welkom is om verschillende schrijvers te ontmoeten. Zij vertellen natuurlijk over hun boeken, hun schrijfproces en hebben daarnaast tijd voor een praatje, een foto en natuurlijk om boeken te signeren.


Dit maal waren te gast: Klaas Wilting, Anya Niewierra, Sandra J. Paul en Nathalie Pagie.


Klaas Wilting nam de aftrap:

Klaas kennen we natuurlijk als politiewoordvoerder.
Tegenwoordig is hij met pensioen en heeft nu een boek heeft geschreven:

De roerige jaren van een politiewoordvoerder.

*Waarom besloot hij een boek te schrijven en waar gaat het over?

Er is hem meerdere malen gevraagd om een boek te schrijven omdat hij natuurlijk heel wat roerige jaren gehad heeft bij de politie met onder andere de rellen in Amsterdam en natuurlijk de Heineken ontvoering.

Uiteindelijk heeft hij dus besloten een boek te schrijven en hij heeft dit eigenlijk gedaan voor zijn vrouw en kinderen. Zij hebben meegemaakt hoe het is om vrouw en kind te zijn van een politiewoordvoerder die vaak dag en nacht weg is.
Daarnaast hebben zij vaak te maken gehad met bedreigingen, bommeldingen aan hun adres en waren ze bang voor een ontvoering van Klaas.

Niet alleen zijn jaren bij de politie worden verteld in het boek, er staat ook een stuk in over Klaas zijn jeugd en hoe hij opgegroeid is. Hij hoopt vooral zijn kinderen een goed beeld te geven van wie hij was en waarom hij zo nauw betrokken bleef bij de politie.

Klaas heeft ons ook verteld over zijn jaren als straatagent. Het gebouw waar de politie in gevestigd zat, wordt op het moment bewoond door een coffeeshop.
Over de rol van drugs in de samenleving verteld Klaas dan ook in zijn boek.
Drugs kwam net in opkomst in zijn jaren als straatagent en er werd laconiek mee omgegaan door de regering.
Het gevolg daarvan kennen wij allemaal wel.

Ook staat de politie tegenwoordig veel minder in de samenleving door oa. bezuinigingen. Er is minder blauw op straat en mensen zijn veel mondiger geworden waardoor de hele balans tussen gezaghebber en burger verstoord is.
Er is dus veel contrast met de politie van toen en nu.

Ook wordt de Heineken ontvoering besproken, wat uiteindelijk de vuurdoop voor Klaas betekende. Wetende dat dit internationaal nieuws zou worden werd straatagent Klaas opgeroepen en deed diezelfde dag nog 2 persconferenties.
Bij het verdere verloop en de uiteindelijke bevrijding van Heineken en Doderer is Klaas nauw betrokken geweest.

We hebben zulke interessante verhalen en anekdotes gehoord,dat mijn nieuwsgierigheid voor zijn boek alleen maar meer opgewekt is.


Dan is Sandra J. Paul aan de beurt. Naast auteur ook uitgever, vrouw, moeder, kattenvrouwtje, werkzaam als informaticacoach, heeft een bedrijfje in LEGO samen met haar partner, is een theewebshop op aan het zetten en laten we niet vergeten dat Joanne Carlton zich daar ook nog bevind.

Een veelzijdig talent dus!

Meteen onstond daar natuurlijk de eerste vraag: waarom schrijf je onder 2 namen?

Sandra schrijft naast Nederlandse ook Engelse boeken, haar Engels is haar zelfs natuurlijker dan Nederlands. De Engelse boeken, ook die wat later in het Nederlands uitgebracht, komen uit onder Joanne Carlton omdat Sandra natuurlijk niet Amerikaans klinkt en wat meteen een achterstand oplevert op de Amerikaanse markt. Joanne Carlton is een combinatie van Sandra’s doopnaam en de achternaam van haar partner.

De twee verschillende persoonlijkheden schrijven ook elk hun eigen genres.

Heeft Sandra een favoriet genre?
Deze heeft ze niet. Als ze schrijft komen er allerlei ideeën in haar hoofd die automatisch worden ingedeeld als Joanne-idee of Sandra-idee.

Ze schrijft dan ook verschillende boeken tegelijk, omdat ze naar eigen zeggen schizofreen is als ze schrijft dus ze kan heel makkelijk het goede boek bij het goede alter-ego plaatsen.

Ook vertelt Sandra over haar stap om haar eigen uitgeverij te beginnen.
Het was al even een gekoesterde droom en toen de uitgeverij waar ze bij zat niet op haar golflengte kwam, besloot ze de sprong te wagen.
Hamley books werd geboren, vernoemd naar haar zwarte kat Hamley die tevens de mascotte is voor de uitgeverij.
En wat een succes! Naast haar eigen boeken heeft Sandra ook al een heel scala aan schrijvers gecontracteerd en groeit Hamley Books enorm.

Dan wordt de vraag gesteld of het anders schrijven is voor Vlaamse lezers of Nederlandse lezers.
Hoewel ze dacht dat er geen verschil zou zijn, want Vlaams is toch Nederlands, blijkt het toch dat ze veel Vlaamse woorden gebruikte die door de Nederlanders niet opgepikt werden. Een corrector werd aangenomen en tegenwoordig is ze al aardig vernederlandst. Een snelle quiz wordt nog even gedaan om te kijken welke Vlaamse woorden wij kennen, en dat blijken er niet zo veel te zijn.


Na een korte pauze is Anya Niewierra aan de beurt.

Uiteraard komt haar nieuwe boek Het bloemenmeisje aan bod.

Haar familie blijkt op nummer 1 te staan, haar man, kinderen, moeder, zusje en verdere familie komen allemaal voor haar werk en hobby’s, iets wat Anya heel erg siert en ook echt van haar afstraalt als ze het over hen heeft. Ze vertelt over hun huisje in Frankrijk waar ze verliefd op werd, nadat ze al over haar oren gek was op Frankrijk. Het geluk en genot wat van haar afstraalt werkt aanstekelijk en is heerlijk om te zien.

Ook zij werkt nog naast het schrijven en kan dan ook pas echt genieten van haar vrije tijd als ze deze doorbrengt in Frankrijk.

Na ons meegenomen te hebben naar haar huisje in Frankrijk komen we bij Het bloemenmeisje wat ons meteen weer op reis stuurt naar de Pyreneeën.
Ze vertelt ons in haar eigen woorden over het verhaal en doet dit ook weer met veel enthousiasme.
Op Het bloemenmeisje is een vervolg mogelijk, de prangende vraag is dan: komt dit er ook?
Een resoluut “misschien” van Anya is het antwoord.
Ze is op het moment met een nieuw boek bezig en zeilt maar in 1 bootje tegelijk. Ook hierover heeft ze wat verteld, waarin ze ons weer meeneemt in een persoonlijk verhaal.

Anya kan heerlijk vertellen en ik ben dan ook heel benieuwd of ze ook zo’n fijne schrijfstijl heeft.

Het interview is helaas wat ingekort omdat er nog een afspraak wacht, maar ik heb snel mijn boek laten signeren en kan niet wachten na deze mooie verhalen om te zien wat Het bloemenmeisje in petto heeft.


Last but not least is Nathalie Pagie aan de beurt.

We kennen haar natuurlijk van haar serie met Tara & Diego maar heeft ook standalones geschreven. Haar nieuwste Noordkaap is er zo eentje en wordt natuurlijk ook hier besproken.
Ik heb hem al mogen lezen en raad hem ook zeker aan!

Nathalie is een echte thrillerschrijver. Ze houdt zelf van thrillers, niet alleen in boeken, maar ook series en films en voelt zich dan ook helemaal thuis in dit genre.

Zou ze ook een andere genre willen schrijven, iets romantisch of grappigs?
Nee is het antwoord, spanning is haar ding.

Nathalie haar boeken spelen zich allemaal af in een ander land, zij vindt dit leuk en wil zo de lezer ook meeslepen in een avontuur. Zij kan dit beter als zich dit afspeelt in een ander land.
Natuurlijk is het ook een mooi excuus om naar al deze landen af te reizen onder het mom van research.

Zou ze zelf willen immigreren naar een ander land? En wat zou dit dan zijn.
Zij en haar man zijn reislustig, dus wie weet zit dat er nog wel eens in, maar zolang de kinderen nog naar school gaan zal dit echter niet gebeuren.
Een weekje zon is welkom, maar daarna is ze het ook weer snel moe. Ze houdt van tochten en uitstapjes maken dus dat is in een koeler klimaat beter te doen.

Wat staat er op schrijfgebied nog te gebeuren?
Tara & Diego gaan weer op avontuur: in deel 5 wordt Suriname aangedaan.
Maar eerst volgt er nog een standalone, omdat Ijsengel en Noordkaap zo goed zijn ontvangen. Dit verhaal zal zich afspelen in Finland.

Voor de mensen die nog niks van Nathalie hebben gelezen, welk boek zou zijn hen aanraden om mee te beginnen en waarom?
Een moeilijke vraag, want het is natuurlijk altijd heel persoonlijk.
Ze zou vragen wat men meer aantrekt, de sneeuw of de zon? En van daaruit de tip geven voor de serie met Tara & Diego of haar standalones.

Wat is haar favoriete boek?
Haar laatste boek is altijd haar favoriet.
Een schrijver evalueert altijd naarmate er meer boeken geschreven worden en Nathalie probeert er ook nog uitdagingen voor zichzelf in te verwerken.
Zo was het bij Noordkaap de uitdaging om meer dan 10.000 woorden te schrijven. Zo houdt ze het ook voor zichzelf interessant.

Wat dat voor het volgende boek wordt weet ze nog niet, maar ik ben alvast benieuwd.

Nog even al mijn boeken laten signeren, een fotootje en een praatje en mijn boekenhart is blij.

Bryan en Veronique nogmaals bedankt en ook een mega dank aan de auteurs die de moeite hebben genomen om naar het zuiden af te reizen en hun verhalen met ons te delen.