Vice versa met Tom Bergs en Christine Bols

Erik van Eycken

Christine Bols en Tom Bergs gingen voor Vice Versa met elkaar in gesprek. 

Christine Bols is een Vlaamse schrijfster. Ze begon te schrijven op 60-jarige leeftijd en schreef oa Dancer en Kortsluiting

Tom Bergs is werkzaam als administratief medewerker bij de Lokale Politie van Haacht. Zijn eigen ervaring uit de werkomgeving en het advies van zijn collega’s, zijn twee absolute troefkaarten. Zijn eerste thriller heette Dubbelleven en zijn nieuwste boek Wraakzucht wat komende week uit komt.



*Tom:
Men zegt wel eens dat het schrijversschap een eenzaam bestaan is, maar gelukkig houd je er ook nog fijne vrienden aan over. Zo zal ik onze eerste kennismaking nooit vergeten. Op schrijfcursus bij Rudy Soetewey in de abdij van Tongerlo. Tenminste, daar zat de rest van de groep toch te wachten.

Christine:
Inderdaad, ze zaten te wachten. Mijn eerste kennismaking met Kramat was niet echt denderend. Ik zat eerst in de verkeerde abdij (Averbode) en verscheen dus een half uur te laat op de cursus.

Maar hoewel we die dag samen onze cursus hebben gevolgd, duurde het bij jou toch nog tot het najaar van 2015 vooraleer "Dubbelleven" verscheen. Waarom zo lang?

Tom:
Weet je, eerst en vooral ben ik geen snelle schrijver. Het duurt altijd wel best een tijdje vooraleer ik een verhaal beet heb. Al is het niet zo dat ik in die tijd nog niets geschreven had. Mijn aanvankelijk verhaal telde slechts een vijftigtal boekpagina's. Veel te weinig blijkbaar. De overige 200 bladzijden vul je helaas niet bij in een week, dus dat had tijd nodig. Gelukkig kon ik op de steun van Rudy Soetewey en Kramat- uitgever Wim Urgel rekenen om mij op de juiste momenten bij te sturen. Al had ik wel het voordeel dat mijn boek ging over de politie, mijn werkgever en mijn woonplaats Haacht.

Mij lijkt het immers niet zo evident om een politieroman te schrijven over een systeem dat ik niet ken, een land waar ik nog nooit ben geweest en een universiteitsstad waarvan ik nog nooit heb gehoord. Jij deed dat met "Vrouwen van Corvallis", "Waverly", "Greenfields" en "Dancer" wel. Waarom precies en hoe ben je daarbij gekomen?

Christine:
Eigenlijk was het voor mij heel logisch om mijn verhaal in de VS te situeren. Ik had vroeger een voorkeur voor Amerikaanse auteurs en daarom was het voor mij eigenlijk vanzelfsprekend. Je moet natuurlijk wel veel research doen en de omgeving leren kennen, de gebruiken, de gebouwen enz... en daarbij was Google Earth en Streetview mijn vaste partner. Ik ben er best trots op dat elke straatnaam klopt, elk gebouw en ja, zelfs de plaatsen van de GSM-masten zich bevinden (belangrijk in Waverly). Daarna schreef ik mijn standalone "Kortsluiting" die zich dan weer in Vlaanderen afspeelt. Dat vond ik best een leuke afwisseling. 

*Tom, jij schreef kinderverhalen en dan ben je overgestapt op de serie met vaste speurders. Heb je nooit een standalone voor volwassenen overwogen?

Tom:
Overwogen wel, maar daar blijft het dan ook bij. Voorlopig voel ik me nog goed bij mij speurders. 

Ik wacht trouwens erg hard op een nieuwe Sackley & McCool. Wanneer moet ik er plaats voor maken in mijn boekenkast?

Christine:
Ik had het druk met het schrijven van een toneelstuk voor de plaatselijke cultuurraad. Aan een nieuwe Sackley & McCool ben ik dus nog niet begonnen. Maar ... dat komt nog wel.

Al zal je me sowieso voor zijn, want komt jouw nieuwste telg niet een van de volgende weken uit?

Tom:
Dat klopt! Op 1 oktober ligt "Wraakzucht" in de rekken. Het heeft me iets meer dan drie jaar gekost om een vervolg te schrijven op "Dubbelleven", dat het gewoon veel beter heeft gedaan dan ik ooit durfde dromen. Dat legde de druk wel hoog. Kevin Valgaeren, onze welbekende voormalige Kramat-collega, benoemde het zelfs als het 'second novel syndrom'. Dat moet een blijkbaar wetenschappelijke uitleg zijn dat een auteur bij het schrijven van een tweede boek plots een druk voelt die er bij het eerste boek niet was. Eigenlijk klopt dat wel, want in tegenstelling tot het schrijfproces aan je eerste boek, heb je nu plots lezers.

Maar goed, "Wraakzucht" komt er dus eindelijk aan! Op papier én op e-book. Dat laatste vind ik erg belangrijk in deze digitale tijden. Ik ben zelf ook een digitale lezer. 
*Hoe belangrijk vind jij het beschikbaar stellen van een e-book?

Christine:
Ik denk dat zowel paperback als digitaal naast elkaar moeten kunnen bestaan. Er zijn lezers die enkel digitaal lezen omwille van het comfort en het enorme volume aan boeken dat je kan opslagen. Behalve mijn debuut 'Vrouwen van Corvallis', zijn al mijn boeken ook digitaal te verkrijgen, ook de meest recente 'Kortsluiting'.

Nog een afsluitend vraagje. Vinden we je dit jaar ook weer op de Boekenbeurs in Antwerpen?

Tom:
Zeker en vast! Met het "Junior Monsterboek 7" bij Uitgeverij Kramat en met "Dubbelleven" en "Wraakzucht" bij Uitgeverij Het Punt.

Signeer je zelf ook ergens of spring je eens binnen tijdens de Beurs?

Christine:
Nee, ik signeer spijtig genoeg niet op de Boekenbeurs. Uitgeverij AquaZz heeft er geen stand. Maar ik ga zeker eens een bezoekje brengen.

Bedankt voor dit fijne gesprek. Wie weet tot binnenkort?

Tom:
Absoluut! Jij ook hartelijk bedankt!

De favoriete boeken van Christine Bols

WAT LAS EN LEES IK GRAAG??

Lezen is voor iedereen anders, een persoonlijke ervaring die zelfs verschillend is wanneer je iets op je Als ik nu terugkijk op mijn eerste echte boek, zie ik nog steeds de mooie cover voor me: Alleen op de wereld van Hector Malot. De arme man was al dood toen ik zijn boek voor het eerst in handen kreeg, maar dat deed niets af aan de gretigheid waarmee ik het heb verslonden. Het gaat over de vondeling Remi en de zoektocht naar zijn afkomst. Het zou eigenlijk best vandaag nog voor veel kinderen leuk zijn. Toegegeven, er waren toen nog geen mobieltjes en tablets en de computer moest nog uitgevonden worden, maar toch …
twintigste of op je dertigste leest of zelfs op je zestigste. Of wanneer je iets voor de eerste keer of voor de tweede keer leest. En toch zijn er boeken die je altijd bijblijven.

Dit verhaal was voor mij het begin van een leven vol boeken. Natuurlijk word je ouder en verschuift je interessesfeer wel. De mijne gleed naar Agatha Christie, de aanloop naar mijn honger voor thrillers. Ik heb de hele reeks verslonden. Sommige heb ik zelfs 3 of 4 keer gelezen en ik werd ze nooit beu. Dan ontdekte ik John

Grisham, Tess Gerritsen, Karen Slaughter en Michael Connelly. De laatste is tot op heden nog steeds een van mijn favoriete auteurs. Al zijn boeken zijn aanraders, maar voor mij springen er twee uit, nl. Maanstand en Bloedbeeld. De dichter (in 2 delen) is ook zeker het lezen waard.

Toen ik mij 6 jaar geleden registreerde bij Facebook en de diverse lees- en boekenclubs ontdekte, ging voor mij een tweede wereld open. Mijn ‘nog-te-lezenlijst’ werd alsmaar langer en daar heb ik ook veel nieuwe auteurs leren kennen. Fitzek is er een van. Met Passagier 23 veroverde hij onmiddellijk mijn hart. De lijst van gewaardeerde auteurs is te lang om op te sommen, maar van mij krijgen een eervolle vermelding: Robotham, Dazieri, Linwood Barclay, Katarzyna Bonda en Simon Beckett. Sommige namen zullen voor lezers een belletje doen rinkelen, andere niet. Maar als je een recensie moet schrijven voor een boek dat je anders niet uit het rek zou halen, kom je af en toe een pareltje tegen.

Nu valt het me op dat ik enkel thrillerauteurs vernoem. Daar is een heel simpele reden voor. Ik hou niet van YA, romans en science fiction. Misschien is onbekend onbemind en zou ik me toch eens moeten wagen aan een ander genre. Maar er is nog zoveel spannende lectuur onder de zon, dat ik voorlopig bij mijn thrillers blijf en mijn NTL-lijst nog steeds groeiende is.

Er zijn ook een heel aantal Nederlandse en Vlaamse thrillerauteurs die ik steengoed vind, maar op gevaar af van enkele collega’s te vergeten, ga ik er hier niet over uitweiden. Er zijn al zo veel lijstjes met keuze 1, 2 enz… Als mijn naam dan niet op zulk lijstje prijkt, voel ik me even over het hoofd gezien. Onterecht waarschijnlijk, maar het menselijk brein is complex en zelfmedelijden steekt snel de kop op.   

Zo, en nu ga ik een lekker kopje koffie zetten, kruip ik onder mijn dekentje en pak het eerste boek van mijn NTL-stapel. ‘Verdwenen’ van de mij onbekende Haylen Beck. Een thriller? Nee toch!

Christine Bols ondervraagd

Christine Bols is een Vlaamse schrijfster, bekend van de serie rondom het duo Sackley & McCool.
Dit jaar verraste ze met de standalone Kortsluiting. Beide Thrillerlezers-chefs hebben het boek gelezen en waren heel enthousiast.  Hoog tijd om Christine even kort wat vragen te stellen!

Wil je jezelf in 5 kernwoorden met uitleg omschrijven?
Laatbloeier omdat ik pas op mijn zestigste begonnen ben met schrijven.
Levensgenieter: alles kan, niets moet.
Perfectionist: ik kan ziek worden van fouten die ik in mijn eigen boeken zie.
Doorzetter: als ik iets begin, wil ik het ook tot het einde doorzetten.
Gevoelig: en dat gaat vooral over minder goede recensies, maar dat is vermoedelijk voor iedere auteur zo.

Smaken verschillen maar ik schrok van de omslag. Vind het geen thrillerkaft, maar jij zal hem uiterst geschikt vinden. Wat is het idee achter de omslag?
Heb je een voorbeeld van een boek waar jij de kaft schitterend vindt?
In overleg met aquaZZ hebben we gekozen voor een minder thrillerachtige kaft, omdat het boek humoristisch was. De kleuren zijn misschien wat fel, maar uiteindelijk was ik er best tevreden mee. Smaken verschillen en gelukkig maar.
Ik heb al veel prachtige kaften gezien, maar voor mij steekt deze van ‘Zoenoffer’ van Karin Slaughter er toch een beetje uit.

Een stand alone dit keer? Ik ben erg benieuwd waarom?
Dit verhaal zat al jaren in mijn hoofd en af en toe schreef ik een hoofdstukje maar dan stopte ik er weer mee. Mijn kinderen hebben me aangemoedigd om toch verder te schrijven en dat heb ik gedaan. Het is iets heel anders dan de vier boeken uit de reeks Sackley/McCool, maar uiteindelijk is het geworden wat ik ervan wilde.

 Het grote voordeel is dat je niet vastzit aan personages en eerdere gebeurtenissen. Je kan iets volledig van het begin opbouwen waarmee je dan alle kanten uitkunt. Het schrijven van een stand alone geeft je meer vrijheid en eigenlijk ook meer plezier bij het schrijven.

Ik zag je twijfel wat je met je volgende boek gaat doen? Hoe ga je kiezen?
Ik twijfelde inderdaad, maar nu heb ik een besluit genomen: weer een stand alone. Het verhaal begint stilaan vorm aan te nemen in mijn hoofd en ik hoop in de loop van volgende maand de eerste hoofdstukken op ‘papier’ te zetten. Het zal minder humoristisch zijn dan Kortsluiting, maar meer psychologisch. En een primeurtje voor jullie: het verhaal is gebaseerd op een echte gebeurtenis in de Verenigde Staten in de vorige eeuw, nl. Lizzie Borden, maar uiteraard vertaald naar de huidige omstandigheden. 

Wie van je hoofdpersonen heeft het meest van jouw karakter in zich?
Als we het over de serie hebben, denk ik dat Jude McCool het dichtst bij mij aanleunt. In Kortsluiting kan ik me met niemand vereenzelvigen, vrees ik.

Hoelang ben je gemiddeld met een boek bezig? Schrijf je het eerst helemaal af en gaat het dan naar proeflezers of hoe anders werk je?
Het schrijven zelf, dat pas begint na maanden piekeren en organiseren in mijn hoofd, duurt ongeveer 6 à 7 maanden. Soms bezorg ik de eerste hoofdstukken aan een proeflezer om een beoordeling over de inhoud te krijgen, maar meestal schrijf ik het boek eerst helemaal af.

Je hebt veel humor in jouw laatste boek Kortsluiting. Waarom maakte je deze keuze?
Eigenlijk heb ik zelf best wat humor en sarcasme in me, en dat wilde ik deze keer in een boek verwerken. Het verhaal leende zich ertoe al stond ik er in het begin wat huiverig tegenover omdat het zo volledig anders is dan de reeks. Maar ik vond het heel prettig om te schrijven en mijn fantasie de vrije loop te laten.

Welke Vlaamse auteur moeten wij zeker eens gaan lezen? Schrijven Vlamingen anders dan Hollanders?
Het is moeilijk om er een collega uit te halen die je zeker moet lezen. Er zijn er wel meerdere die echt goed zijn. Mag ik dit antwoord schuldig blijven?
Vlamingen schrijven niet anders dan Hollanders, maar gebruiken af en toe woorden die jullie niet echt kennen. Andersom is dat vaak niet het geval. Maar is dat nu net niet het mooie aan de Vlaamse taal dat jullie er nog iets van kunnen opsteken en dat het af en toe zelfs grappig is. Zowel Vlamingen als Nederlanders hebben hun eigenheid en de ene is niet beter dan de andere. We zouden elkaar moeten respecteren, wat niet altijd het geval is. Maar daar lijkt de laatste jaren wel echt verandering in te komen. In onze biebs staan veel Nederlandse auteurs en ik vermoed dat wij in Nederland ook aan een opmars bezig zijn.

Even enkele hele andere vragen:
 In welke film had je graag de hoofdpersoon geweest en waarom?
Goh, da’s een moeilijke. Ik heb veel bewondering voor Sandra Bullock en zou dus wel eens haar rol willen spelen in Murder by numbers. Ze is echt ‘the girl next door’ en speelt zo natuurlijk.  

Voor wie zou je bij wijze van spreken wel eens een weekje ruzie thuis over hebben?
Voor Robert Redford in zijn jonge jaren en van de huidige generatie zou ik voor Johnny Depp gaan.

Wat is jouw beste recept wat je zou maken als je voor eerst iemand op bezoek krijgt?

Mijn beste recept is witloof met ham in kaassaus, maar om dat voor het eerst aan iemand voor te schotelen lijkt me het niet zo geschikt. Voor een eerste keer zou ik misschien gaan voor kalkoenborst met gestoofde tomaatjes, champignons en een lekker sausje.

Wat is jouw quilty pleasure?
Kort en duidelijk: lekker eten.

Welke 3 dingen gaan zeker mee naar een onbewoond eiland?
Boeken, mijn kat Lady en Netflix maar dat zal op een onbewoond eiland niet van enig nut zijn 🙂

Je mag de rest van je leven nog maar 1 boek lezen: welke wordt het?
Dat is een moeilijke keuze. Er zijn zoveel goede boeken. Maar als ik er dan maar 1 mag kiezen: Dood de vader van Dazieri.

De vakantiekoffer van Christine Bols

1 Waar ga je heen op vakantie ?

Ik ben net terug van vakantie in Spanje, een land dat ik in mijn hart draag. Het was maar negen dagen, maar we hebben er echt van genoten.

2 Welke boeken gaan er mee in de vakantiekoffer ?

Eigenlijk heb ik weinig gelezen, maar in mijn koffer zaten:
In een donker, donker bos (Ruth Ware) - viel eigenlijk een beetje tegen na de gunstige recensies die ik had gelezen.

Brandhaard (Michael Connelly) - dit is mijn favoriete auteur. Het moet dus al raar lopen als ik zijn boeken niet goed zou vinden.

De verdediging (John Grisham) - komt vrij traag op gang maar een heel degelijk verhaal met de nodige spanning zoals te verwachten valt van een Grisham.

3 Welk boek raad jij ons aan om in de vakantie te lezen ?
Ik heb de laatste tijd wel meerdere aanbevelenswaardige boeken gelezen, maar als ik er 2 mag noemen:

Een verdiende dood (Peter Swanson), een goed opgebouwde thriller die boeit van begin tot einde.

Mijn naam is vrijheid (Jax Miller), diepgaand psychologisch verhaal over een vrouw die alles over heeft voor de veiligheid van haar kinderen. Nee, geen zeemzoet verhaal van dertien in een dozijn, maar een keiharde actiethriller. Miller schuwt geen schuttingtaal, en misschien daarom minder geschikt voor gevoelige zielen, maar als je daar overheen kan stappen ... prachtig.

Groetjes

Christine

Duorecensie: Dancer - Christine Bols

Over de auteur:

Christine Bols werd op kerstdag 1950 geboren in de omgeving van Antwerpen en had de schrijfmicrobe al vroeg te pakken. Toch begon ze pas op latere leeftijd boeken te schrijven.

Als locatie koos ze voor het stadje Corvallis in de staat Oregon in de VS en voor het vaste speurdersduo Tim Sackley en Jude McCool.

De kaft:

Ink:

Mooi en intrigerend is de foto van twee personen die op een pad wandelen. De ene persoon is duidelijk een klein kind, maar de tweede persoon is voor mij niet helemaal te duiden. Een puber, man, mannelijke vrouw?

De achterflap spreekt me aan en ik ben benieuwd naar het verhaal.

Het is voorbij.

Mijn vader, de seriemoordenaar Jack Dancer, is niet meer.

Ik ben zijn zoon.

lk heb zijn genen.

Dat jaagt me een onmenselijk veel schrik aan.

Karin:

Prachtige cover. Een man met een jongetje aan zijn hand in een somber en afgelegen stuk land.

Jouw toekomst ligt in het verschiet, maar je verleden is onuitwisbaar.

Achterflap:

Het inspecteursduo Sackley en McCool wordt ter hulp geroepen door de politie van Santa Cruz in Californië. In de badstad is een seriemoordenaar actief die jonge vrouwen vermoordt aan een duizelingwekkende snelheid.

Dan valt een derde slachtoffer. Ze hebben alle redenen om aan te nemen dat nummers vier en vijf snel zullen volgen.

Ondanks de tegenwerking van het plaatselijke korps en de geringe aanknopingspunten die ze hebben, proberen ze de moordenaar op te sporen en een volgend slachtoffer te vermijden.

Op een ingenieuze manier proberen Sackley en McCool de dader in de val te lokken.

Mening:

Ink:

Ik begin volkomen blanco aan deel vier van Christine Bols. Nooit eerder een boek van haar gelezen. Op bladzijde 1 lees ik: "Uiteindelijk kon ik het stukje lezen zonder verpinken." Oh ja een Vlaams boek. Een paar van zulke uitingen zijn: ‘kinderkribbe’ (wieg denk je dan, maar kindercrèche/opvang) en ‘een model uit de jaren stilletjes’. Ik vind het altijd wel charmant die net andere uitdrukkingen en het is in dit boek absoluut geen obstakel. De woorden zijn wel snel duidelijk bij lezen.

Karin:

Dancer is het vierde deel in de serie met Tom Sackley en Jude McCool en voor mij een eerste kennismaking met het werk van Christine Bols.

Het begint gelijk spannend. Vanuit de ogen van de zoon wordt beschreven hoe zijn vader, een seriemoordenaar geëxecuteerd wordt. Hierna word je met vaart meegenomen in een verhaal met gruwelijke moorden en het onderzoek naar deze.

We volgen het speurdersduo Sackley en McCool op de voet en het verhaal wordt afgewisseld met passages in de ik-vorm vanuit de moordenaar.

Ink:

Opvallend, een Vlaamse auteur die een boek laat afspelen in Amerika. Zoals alle vier de boeken blijkt. Met dan in die Amerikaanse style juist af en toe wat Vlaamse uitdrukkingen in het verhaal.

Bols roept uitstekend een Amerikaanse sfeer op. Het voelt zeker niet gemaakt. De plaatsen voelen oké aan. Alsof je meeloopt in Santa Cruz. Dat er een rechercheurs duo is wat ook samen een relatie heeft is voor de grote veellezer van thrillers in de afgelopen 20 jaar een wat cliché item. Maar opnieuw niet storend! Het boek leest heerlijk snel, zowel door schrijfstijl als de kortere hoofdstukken. Je pakt nog snel even een hoofdstukje mee en nog eentje. Zal ik? Ja gewoon doorlezen dan maar.

Karin:

De schrijfstijl is bijzonder vlot en het leest als een trein. De spanning is mooi gedoseerd aanwezig en de verhaallijn vanuit de moordenaar tezamen met zijn slachtoffers is ronduit gruwelijk en goed uitgewerkt. Het onderzoek zelf weet de aandacht ook meer dan prima vast te houden en de personages zijn niet diepgaand uitgewerkt maar allemaal op eigen wijze zeer prettig aanwezig. Af en toe is er een stukje achtergrondinformatie uit eerdere delen en dit zijn fijne toevoegingen.

Ink:

Er zijn drie afwisselende gedeeltes in het verhaal tot een bladzijde of 85: Ten eerste het duo Sackley en McCool, wonend in Corvallis. Ze hebben net een kind gekregen en McCool laat haar zus Sarah op de kleine passen als zij zelf werken op het politiebureau. In Santa Cruz werken Jesse, Donald, Robert en Rachel als rechercheurs. Ze krijgen te maken met een seriemoordenaar. Het hoofd van politie roept de hulp in van Sackley en McCool. De collega's in Santa Cruz staan niet bepaald te juichen om de hulp van de in hun ogen buitenstaanders. Vooral één van de rechercheurs laat steeds opnieuw zijn afkeuring merken. Daar tussen staan met schuingedrukte letters hoofdstukken vanuit de seriemoordenaar die zijn verhaal vertelt. Hij wil zijn vader Jack Dancer opvolgen. Zijn vader die net ter dood is gebracht, nadat hij bij zijn vijfde slachtoffer opgepakt werd. De scenes met de slachtoffers is niet voor gevoelige types, maar juist weer voer voor de Cody McFadyen en Fitzek liefhebbers. Pittig en redelijk rauw worden hun situaties beschreven.

Karin:

Het boek telt zo’n 286 bladzijdes en met toch wel enige verbazing las ik de laatste veertig. Waar ik op het ene moment geboeid in een lekker verhaal zit, stuit ik richting einde toch wel van de ene ongeloofwaardigheid op de andere.

Er komen acties, beslissingen en denkwijzen voorbij die in mijn ogen echt heel onlogisch zijn.

Ink:

Bols is nauwelijks te vergelijken met een andere Vlaamse of Nederlandse schrijver. Het verhaal doet echt buitenlands aan. Goed gedaan dus door de schrijver. Waarmee ik niet zeg dat buitenlands beter is! Maar ik vind het verrassend.

Echter nadat ik zelf al twijfel dat het opvallend is dat een aantal mensen tegelijk twijfelen aan een zelfmoord (er is namelijk geen reden voor deze twijfel), kom ik op blz. 244 weer een te hoge dosis van toevalligheid tegen: zonder enige logica gaat men zich op bepaalde locaties focussen. Hier had een beter intro/aanleiding voor geschreven moeten worden.

Ook dat de broer van een rechercheur toevallig werkt aan een stuk reuzenrad en daar bovenop staand net iets verdachts ziet....het wordt allemaal te toevallig. Het verhaal vliegt helaas uit de bocht. En dat is verdomd jammer! Ik genoot namelijk heel erg tot de laatste 50 bladzijden. Tot daar was het boek een vier sterrenboek. Was er aan het laatste stuk nu net iets meer aandacht besteed en iets meer verhaal toegevoegd zodat de toevalligheden verklaard konden worden dan had het een dikke voldoende gekregen.

De wending die het verhaal met betrekking tot de dader op het einde krijgt is dan weer goed bedacht.

Karin:

Jammer van dit plot en einde, met daarin wel een leuke twist. Al met al heb ik Dancer met plezier gelezen, een vlot en fijn leesbaar boek!

Ink:

Conclusie is dat Bols een prima goed boek kan schrijven, wat lekker weg leest en bijzonder is door de Amerikaanse setting. Als de toevalligheden uit haar volgend verhaal gehaald worden, dan kan dat wel eens een uitstekend boek gaan worden.

Opnieuw zeg ik dat ik een zeer kritisch lezer ben en juist een hekel aan toevalligheden bij een oplossing heb. Mij stoort dat dan.

Conclusie:

Spanning: 3

Schrijfstijl: 3,5

Plot: 2

Leesplezier: 4

Originaliteit: 3

3 sterren voor Dancer van Karin.

Spanning: 3,5

Schrijfstijl: 4

Plot: 3

Leesplezier: 4,5

Originaliteit: 3

Psychologie: 2,5

3,5 ster voor Dancer van Ink.

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Cover van de week Dancer

Wat is jullie mening over de omslag van het boek Dancer van Christine Bols. Als je het zou zien liggen, zou je het dan oppakken? Wat denk je als je deze kaft ziet?