Foto 6

 

Wie zien we deze zaterdag?

De boeken van 2021 van Tamara

 

Beste boeken van het jaar:

Handtekening van het kwaad

Gezicht van het kwaad

Afdaling, Bernard Minier

Mimic, Daniel Cole

Stephen King, Billy Summers

 De top 3 beste boeken..

1.   Billy Summers. Man, wat heeft King mij omgeblazen met dit boek. Voor zijn doen een normaal verhaal geschreven en heb ik ervan genoten. Ondanks dat er geen gruwelijkheden en King magie aan te pas is gekomen. Misschien dat hij daarom voor mij zo bijzonder maakte…

2.   Afdaling: Deze boeken zijn een 5 gangen diner. Rustig beginnen en genieten van elk woord wat je wordt voorgeschoteld. Dat is hoe ik Minier het beste kan omschrijven. Het is een genot om met zijn boek op de bank te kruipen en de wereld om je heen te vergeten. Zijn manier van schrijven houdt je vast en neemt je teder mee naar een zinderende ontknoping!

3.   Handtekening en gezicht van het kwaad. Beide zijn van dezelfde auteur en zijn zo gruwelijk geschreven dat ik er intens van genoten heb. Het is geen boek dat als een slachter te keer gaat. De slachtoffers zijn weloverwogen gekozen. Als je van marteling, moord, spanning, bloed en goeie personages houd, heb je hier een goede serie aan!

 

 

 

Slechtste boek van het jaar:

Concurrentie, Tom Bergs.

 

Het boek wat ik met liefde zo willen verbranden is die van Tom Bergs. Het spijt me echt om te zeggen, maar dit boek slaat echt nergens op. Zoveel fouten, zoveel dingen wat gewoon niet waar kan zijn! Moet je nagaan, het boek is zó slecht dat ik nog steeds dingen weet te herinneren wat gewoon niet kan. Als een klein plastic prullenmandje die bij een zware explosie alleen smeult tot een hoopje plastic of dat een goedkoop cameraatje tijdens diezelfde explosie ( Denk aan een hele bovenverdieping wat is weggevaagd) op een kast bleef staan…..

 

Dit boek moest Tamara lezen van de chef dit jaar.

Het boek wat mij enorm tegenviel was het boek van Harlan Coben met Win. Wat heb ik uitgekeken naar dit verhaal maar oh wat was ik teleurgesteld. Bij het uitlezen hoorde ik Doe maar zingen met “is dit alles?” Coben is een meester in het uitdelen van klappen en voor je het weet lig je bijna uitgeteld op de bank. Maar met Win miste ik dat volledig. Alsof Win niet de spanning mag hebben als bij/met Myron Bolitar.

Tamara

Concurrentie van Tom Bergs

 

Titel: Concurrentie

Auteur: Tom Bergs

Uitgeverij: Uitgeverij de Punt

Publicatiedatum: september 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: 1 kraai voor de moeite zou een onderwijzer gezegd hebben….

 

Een explosie in het gemeentehuis schrikt het rustige Boortmeerbeek op klaarlichte dag op. De hele bovenverdieping ligt in puin en de nieuwe burgemeester is om het leven gekomen. Rechercheurs Johan Pieters en Sophie D’Hondt starten meteen hun onderzoek en worden daarbij geholpen door vingerafdrukken die op het explosief worden teruggevonden. Als die dan ook nog eens bekend zijn bij de politie, lijkt de zaak in minder dan een dag beklonken. Helaas blijkt de eigenaar van die afdrukken een voormalig militair te zijn die jaren geleden omkwam tijdens een missie in Afghanistan. Hoe komen zijn vingerafdrukken dan op de bom terecht? Ook privé staat Johan voor een lastige periode. Samen met Luna krijgt hij immers Kobe toegewezen, een pasgeboren kind dat in de Antwerpse vondelingenschuif werd achtergelaten. En dan is er nog oude bekende Walter De Cock, die de Leuvense gevangenis als vrij man mocht verlaten. Zint hij nog steeds op wraak na het verlies van zijn dochter?
Tom Bergs (1987) is in het dagelijkse leven werkzaam als administratief bediende bij de politie. De reeks rond speurders Johan Pieters en Sophie D’Hondt speelt zich steeds af in zijn eigen thuisbasis Haacht en omgeving (Keerbergen, Boortmeerbeek, Hever, Schiplaken, Wespelaar, Tildonk en Wakkerzeel). Uiteraard blijven de verhalen fictief, maar werden ze wel steeds vakkundig nagelezen door internen binnen de politie.

 

“Zijn hele hoofd baadde in het bloed en hij had een schotwond in het hoofd.”

 

Ik ben altijd heel benieuwd om een nieuwe auteur te mogen leren kennen en na het lezen van de flaptekst, de mooie cover en de goede recensies op alle kanalen, ben ik meteen begonnen met lezen! Dit moet toch de topper van de eeuw zijn?! Gezien de recensies…

 

Maar ik moet echt eerlijk bekennen dat ik mij totaal niet kan vinden in alle hysterische lovende reacties… Het verhaal staat bol van teveel mensen die totaal geen link hebben met de bomaanslag en niet eens nodig waren om het verhaal tot leven te brengen. Een oud gezegde komt hier echt tot zijn recht: OVERDAAD SCHAADT!!! En dat is hier absoluut het geval. De personages waar het om draait, komen totaal niet uit de verf, niet eens uit de grondverf. Het blijven kartonnen figuren zonder kleur of enige vorm van menselijkheid. In plaats van zoveel mensen in het verhaal te proppen, geef je hoofdkarakters kleur. Menselijke trekken, uiterlijke kenmerken.

 

Maar waar ik mij compleet aan zat te ergeren waren de fouten in het boek! Als het boek intern vakkundig wordt herlezen, moeten ze zich kapot schamen bij de politie!

Om te beginnen… Denk je een mega explosie voor. Zoals op de cover, overal as, schade en de burgemeester ligt ergens verkoolt, weggeslingerd uit zijn stoel. MAAR dan vindt de politie boven op een kast een mini cameraatje. Weinig schade en nog op zijn plek. Hoe kan zo’n goedkoop prulletje wat een fractie weegt, zo’n explosie overleven zonder een millimeter te zijn verschoven?

En in dezelfde mega explosie waar de burgemeester verkoold ligt, vinden ze een plastic prullenmandje die gesmolten is. De prullenbak zal met zo’n explosie door de kamer schieten, gelanceerd worden. Zeker een prullenbakje van plastic, die blijft echt niet daar zitten na de explosie. Zeker als de hele gang was weggeblazen volgens de schrijver.

 

Maar de grootste fout is nog wel het volgende: (het is een kleine spoiler, maar ik vond hem echt te groot om niet te vermelden!)

Brigitte gaat naar het gemeentehuis om beveiligingsbeelden op te halen. De moordenaar van de burgemeester krijgt een sms’je van zijn compagnon dat Brigitte onderweg was om de beelden te halen. De moordenaar gaat ernaar toe en schiet haar dood (sorry). Dan komt de schrijver ineens met een dramastukje dat de moordenaar niet wist dat hij zijn eigen vrouw doodschoot. Terwijl hij toch heel duidelijk een sms’je had ontvangen met de tekst “Brigitte is onderweg om de beelden op te halen”. Hoe kan de moordenaar het dan niet weten dat hij Brigitte tegen het lijf zou lopen? Sorry, maar dan verlies je voor mij gelijk alle geloofwaardigheid. Zowel als auteur, maar ook van alle lovende recensies! Dit is gewoon een onwijs domme fout.

Net als iemand een valse verklaring laten afleggen maar niet vermelden waarom….Opvulling van het boek?

 

Door alle overbodige personages en stommiteiten loopt het verhaal niet soepel. In het midden van het verhaal kwam de auteur op gang en zat je volledig in het verhaal, maar dat kon hij niet lang vasthouden.

 

De moorden vliegen je letterlijk om de oren en je kunt al een beetje raden welke kant je als lezer wordt opgedrukt, want de auteur doet niet aan puzzelen. En het plot… Zwak en voorspelbaar. Ik kan er niets anders van maken. Omdat iedereen al dood, bijna dood of verdwenen is, blijft er maar weinig mensen over om het spil van het hele verhaal te ontmaskeren.

 

Omdat ik aan het laatste hoofdstuk kan lezen dat dit verhaal een vervolg gaat krijgen, wil ik de auteur echt op hart drukken:

•              Hou van je personages, zie ze voor je, omschrijf ze en maak ze levend!

•              Stop met zoveel mensen in je verhaal te proppen die totaal los staan van het hele verhaal. Het maakt het onoverzichtelijk en als lezer ben je snel de draad van het verhaal kwijt.

•              Check je feiten!

•              Lees na wat je zelf getypt hebt, laat het nalezen door onafhankelijke proeflezers.

•              En als laatste… Ga niet kennissen, vrienden, familie etc. benaderen om 5 sterren recensies te plaatsen. Want dit verhaal verdient in geen enkel opzicht 5 sterren.

 

Spanning: 2

Originaliteit: 2

Psychologische ontwikkeling personages:0

Leesplezier:2

Schrijfstijl:2

Plot:1

Wraakzucht van Tom Bergs

Titel:Wraakzucht

Auteur:Tom Bergs

Uitgeverij: Het Punt

Recensie door Baukje

Waardering: dode kraai

Achterflap

In een bejaardentehuis in Keerbergen wordt oud-politieman Georges Tambeur koelbloedig doodgeschoten. Vrijwel meteen komen speurders Johan Pieters en Sophie D'Hondt erachter dat het wapen waarmee de man werd vermoord, gestolen werd tijdens een woninginbraak in Boortmeerbeek. Maar was dat wel echt een inbraak of is er meer aan de hand? Het onderzoek leidt hen naar nog meer bejaardentehuizen in de regio en ook naar Brouwerij Haacht. De speurders komen terecht in een onderzoek met veel kandidaten, verschillende motieven, maar amper bewijzen. Op de koop toe moeten ze het ook nog eens met een man minder zien klaar te spelen. Hoofdinspecteur Louis Fransen, die het team jarenlang geleid heeft, gaat immers met pensioen. Slagen ze er ook zonder zijn hulp in om de dader tijdig te klissen? En hoe gaat het nu verder met Johan en Luna? (Of dit echt de achterflap is weet ik niet zeker. Ik las het eBook en heb daarmee geen achterflap. Normaal kan ik deze dan op websites vinden echter lijkt dit boek, in elk geval het fysieke, uit de handel genomen te zijn. Of ik dit een grote daad van goedheid vind, zal blijken uit mijn recensie.)

De cover

Op de cover een cellengang van een verouderde gevangenis. De cover is in voornamelijk groene en rode tinten uitgevoerd.

De naam van de auteur en de titel in witte blokletters.

Mijn mening

Een beetje niksig. Niet lelijk, niet spannend, niet vernieuwend, niet saai. Gewoon veilig. Wel denk ik dat mannen meer te spreken zullen zijn over de cover dan vrouwen. Of hij echt zal opvallen in de winkel valt te betwijfelen. Maar laten we hopen van niet.

Het verhaal

Johan en zijn nieuwe collega Sophie, krijgen te maken met een moord op een bejaarde man. De moord lijkt gepleegd te zijn door de kleindochter van het slachtoffer, ware het dat de oude baas alleen kleinzonen heeft.

Johan en Sophie gaan, met de rest van het team, op zoek naar de dader. Niet veel later valt er een tweede slachtoffer. Eveneens een bejaarde man, eveneens in een verzorgingshuis en eveneens een voormalig politieman. De jacht van het rechercheteam wordt voortgezet terwijl zowel Johan als Sophie zich ook privé voor de nodige uitdagingen gesteld zien.

Lukt het hen de moordenaar te pakken te krijgen en kunnen zij een derde moord voorkomen?

Mijn mening

Zojuist las je mijn korte samenvatting van het verhaal. En daarmee heb je dan ook meteen het spannendste deel van het hele boek gelezen.

Laat ik voorop stellen dat ik er niet van hou boeken de grond in te recenseren. Elke boek is een letterrijk kindje van een ploeterende auteur. En kindjes woordelijk vermoorden, ik denk dat geen enkele recensent daar plezier aan beleeft. Toch worden er in de boekenwereld, net als in het echte leven, boeken geboren die of niet levensvatbaar zijn of die nog een heel scala aan hulpverleners nodig hebben om uiteindelijk zelfstandig de grote wereld in te kunnen.

Inmiddels ben ik er, via sociale media, achtergekomen dat Bergs, Wraakzucht gaat herschrijven, zonder zijn verhaal anders te maken en dat deze tweede druk half november gaat verschijnen. Oei oei, dacht ik toen. Dat wordt een hele kluif. Want het boek zit zo vol fouten dat ik me ernstig afvroeg, of Bergs dat binnen die tijd zou gaan redden. Maar ik hoopte het van harte want, zo las ik ook in het bericht, hij wilde met kritische recensenten zijn geesteskindje aan een levensreddend infuus gaan leggen. En ja, dan gun ik iemand kansen. Want hoe dapper is het toe te moeten geven dat dat wat je geschapen hebt niet de perfectie heeft waarop jezelf gehoopt had.

Tot mijn grote verbazing verscheen echter vandaag, 24 oktober, het bericht op sociale media met daarin het volgende heuglijke feit: Morgen begint uitgeverij Het Punt aan de tweede druk die vanaf volgende week beschikbaar is.

En dan denk ik, als jij zo onzorgvuldig met de, terechte, kritieken om wil gaan en je doel is om maar zo snel mogelijk een nieuwe druk de wereld in te stampen, zodat argeloze lezers op De Boekenbeurs te Antwerpen, geld gaan betalen aan een slecht boek, iets wat je zelf als auteur enkele dagen hiervoor erkent hebt, dan verdien je een eerlijke recensie. Ook als deze gewoon een dode kraai op gaat leveren.

Dus waar ga ik beginnen.

Het boek lijkt gesponsord te zijn door een grote hoeveelheid ondernemers in de buurt van Haacht en de plaatselijke VVV. Er komen zoveel straatnamen in voor, namen van restaurants, cafés en bedrijven dat ik werkelijk door de bomen het bos niet meer zie. Tel daar de grote hoeveelheid personages bij op dat het eigenlijke verhaal letterlijk wordt ondergesneeuwd door de overvloed aan ruis die al die namen geven.

Dan de werkelijke stomme fouten en ongeloofwaardigheden. De auto die in het ziekenhuis belande na een ongeval is al veelvuldig genoemd en zou nog wel grappig zijn als dat de enige fout was. Echter lijkt Bergs erin te slagen om een meesterstuk te maken van het aantal fouten in een boekje van 170 pagina’s. Dus, laat ik er een paar noemen.

·         Zo parkeert iemand zijn auto twee straten van het bejaardenhuis waar zodadelijk een moord gepleegd gaat worden. Want, zo is de gedachte, dan is zijn auto niet te zien bij de plaats delict. Raar is dan wel dat deze persoon in dezelfde zin bedenkt dat hij zelf gelukkig wel een goed zicht heeft op het bejaardentehuis. Dus als je twee straten verderop staat van het bejaardenhuis hou je daar wel goed zicht op. Juist ja.

·         De moordenaar benaderd het slachtoffer van achteren en bedwelmt hem. Vervolgens schiet zij de man vakkundig een kogel door de bovenkant van zijn neusbrug. Terwijl ze dus nog achter hem staat. Hoe dan?Als het haar al lukt vanuit die positie zorgvuldig te schieten, die kogel verlaat toch aan de achterkant weer het hoofd? En raakt daarmee de dader? Overigens wandelt ze daarna rustig het bejaardenhuis weer uit. Dus geen bloedspetters? Geen hersenweefsels? Geen botsplinters?

·         Johan, de rechercheur, drinkt wat op zondagavond in zijn stamkroeg. Dat doet hij al jaren en daar houdt hij zich strikt aan vast. Slechts één keer heeft hij af moeten zeggen vanwege buikgriep. Dus in Haacht heeft de misdaad, en daarmee de rechercheur, op zondagavond altijd vrij?

·         Luna, de ex-vrouw en opnieuw de nieuwe liefde van Johan, heeft een auto-ongeluk gehad waarbij ook haar tweeling, Emma en Chloë, betrokken zijn. Emma bracht het er goed vanaf maar Chloë is levensbedreigend gewond geraakt. Dat het al best apart is dat moeder haar dochter slechts een uurtje per dag bezoekt in het ziekenhuis kan liggen aan het, door mij onbekende, beleid in Vlaamse ziekenhuizen. Maar dat moeder en Johan wel vrolijk gaan feesten ter eren van een pensionering van een collega van Johan is al best opmerkelijk. Maar Luna doet meer bijzondere dingen. Zo wil Emma haar zusje in het ziekenhuis gaan bezoeken en trekt laarsjes aan. Waarop Luna zegt: ‘Nee, Emma, niet die laarsjes, Je rode schoenen zijn veel mooier.’ Echt, als je je als moeder druk maakt om de schoenen van je dochter terwijl deze laatste haar, voor het leven vechtende zusje, wil gaan bezoeken ben je voor mij gevalletje koekoek.

·         Nou, nog eentje dan. Sophie heeft een relatie met Sam. Op 2 april verzucht Sam dat er meer behoefte is aan openheid van hun relaties voor de collega’s van Sophie. Sophie is het daarmee eens maar doet wel de belemmerende factoren uit de doeken.

-          Begin maart is de partner van Sophie (niet Sam) opgepakt

-          Meteen na de arrestatie krijgt ze haar nieuwe baan; Rechercheur in Haacht

-          Ze had tijd nodig voor ze in zijn schuld ging geloven

-          Daarna ging ze online daten en bleek haar leuke date de vrouwonvriendelijke nieuwe collega Johan te zijn met wie ze per ongeluk aan het zoenen sloeg

-          Ten tijde van deze date ontmoette Johan opnieuw zijn ex en Sophie ontmoette Sam

-          Zowel Johan als Sophie hadden enkele weken nodig om duidelijk te krijgen of ze voor elkaar wilden gaan of voor Luna/Sam

-          Op 2 april is het duidelijk. Johan kiest voor Luna en Sophie voor Sam

-          En dit, beste lezers, allemaal tussen begin maart en 2 april.

En dit is dus slechts een greep uit de overdaad aan fouten en ongeloofwaardigheden. In een goede 60.000 woorden. Best knap toch?

De personages dan, zijn die wel gelukt?

Nee, ze zijn plat, niet sympathiek en ongeloofwaardig.

Tel daarbij op dat het er zoveel zijn dat ik niet meer weet wie wie is en het recept voor de slechtste triller van het jaar is geboren.

Het enige dat nog enigszins oké is, is de ontknoping van het plot. Dat was best verrassend. Toch weet ik oprecht niet of dit komt doordat Bergs zo’n sluier aan fouten, namen en personages over zijn boek gegoten heeft waardoor het de lezer gewoon niet lukt om ook maar iets helder te krijgen. Of dat dit komt omdat Bergs werkelijk goed is in een verrassende ontknoping.

Voor mij droeg dat echter niet meer bij aan enige leesvreugde en heeft een boek van zo weinig pagina’s nog nooit zo dik geleken.

Schrijfstijl    0

Leesplezier   0

Spanning   0

Plot   1

Originaliteit   0

Een dode kraai is niet meer dan ik dit boek kan geven.

Boekvonnis : Verslag leesclub Wraakzucht

Namens Tom Bergs organiseerden wij een leesclub rondom zijn boek Wraakzucht. Nog nooit eerder hadden wij zo'n bijzondere leesclub als dit keer. Lees mee en huiver.

De deelnemers waren Mireille, Linda, Nele, Kim, Astrid en Wendy. Zoals altijd hebben wij een besloten groep waarin de vrijheid bestaat om alles te mogen zeggen wat in iemand opkomt tijdens het lezen. Dat een auteur ook aanwezig is, moet iemand niet behoeden zijn verhaal te mogen doen. Dat is alle jaren ook nooit een probleem geweest. Dat de auteur met twee profielen opeens in de leesclub plaatsnam, liet mij de grap maken dat er hopelijk geen schizofreen rond doolde. Humor is altijd persoonlijk en een kwestie van smaak.

De cover werd enthousiast besproken en die vond iedereen ronduit mooi. De ene helft van de groep was vrij snel klaar en de andere helft leek tijdens het lezen zich er wat door heen te moeten worstelen.
Opvallend was dat er toen al opmerkingen vielen dat men de auteur in pb de fouten meldde, waarop ik uitlegde dat een leesclub toch juist de plek is om het ook over foutjes te vertellen. Het is geen fanclub, maar een boekvonnis. Deze persoon die dus zelf aangaf verschillende fouten door gegeven te hebben gaf het boek een 5. Een 5 staat bij Thrillerlezers voor het perfecte boek, dus met goed plot, fijne schrijfstijl, goede spanning en zeker geen vele fouten. Dan is het nooit het hoogste cijfer waard. Dat legde ik uit in de leesclub, waar de auteur woedend werd en overal rondvertelde dat ik hem geen 5 gun en ik de leden verbood een 5 te geven. 
Ik plaatste een bericht dat iedereen mag geven wat ze vinden dat het boek waard is, maar ook dus mag aangeven als je het minder goed vindt. Toen kwam een lezer met het volgende:

 "Even mijn tussentijdse mening over het boek... Ik moet eerlijkheidshalve zeggen dat het me tot nu toe nog niet kan boeien. Er zijn namelijk details die ik opmerk waar ik me dan dermate aan erger, dat het me dan niet lukt om vlot in het verhaal te komen. Zo komen er zeer veel namen van personen in voor, waarbij het soms niet nodig is om iedereen met naam en toenaam te vermelden. Alle personages onthouden lukt niet, maar je wil het wel proberen omdat je niet weet of die naam later in het verhaal nog terugkomt. Zo ook met de plaatsnamen, straatnamen,... ik vind het een massa aan informatie die de snelheid uit het verhaal haalt. Maar dat is een keuze van de auteur, en ik kan begrijpen dat je kiest voor deze manier van schrijven - maar het is dus niet mijn stijl.
Ik heb het wel moeilijker met sommige punten in het verhaal. Zo is er een deel in het ziekenhuis, waarbij Luna na haar onderzoek naar de wachtzaal komt bij Johan. Haar beide dochters worden op dat moment nog onderzocht op spoed; mijn inziens is er geen enkele moeder die haar kinderen alleen laat na een ongeluk en wanneer ze nog onderzocht worden. Dat wringt dus bij mij om zo iets te lezen.
Verder is er een getuige die een meisje zag INSTAPPEN in de auto van Ian Pletinckx, in de buurt van het woonzorgcentrum. Blijkt dat hij de dochter van Ludo ging ophalen bij balletles en thuisbracht, haar huis is dichtbij woonzorgcentrum... Dan moet ze daar toch zijn UITGESTAPT?
Wanneer Ludo thuis wordt ondervraagd staat erbij dat dit gebeurt om 11u30. In het verhaal wordt ook nog meegegeven dat Ludo die namiddag een afspraak heeft en eerst nog wou lunchen (broodje gaan eten). Maar toch zegt Johan "Dat ze VANAVOND niet veel wijzer gaan worden"... en het is dan middag 🤨
Ik probeer nu om rond de foutjes verder te lezen en het verhaal zelf zijn ding te laten doen, maar ik duid mijn opmerkingen wel aan in de epub, en zal later nog een update doorgeven dan.
Of het nu een thriller, detective, misdaadroman of ander genre is maakt voor mij niet veel uit, maar de details moeten wel kloppen.
Het is voor jou misschien niet zo leuk om te lezen Tom, maar ik denk echt dat je boek door veel meer personen moet nagelezen worden om die details er uit te halen, vóór publicatie. Jij zit IN het verhaal en merkt dat uiteindelijk niet op, wat ook logisch is, maar het is dan aan anderen om jou daarbij te helpen."

Nu voila, de auteur vond het zeker niet leuk om dit te lezen en ging los overal, maar juist niet in de groep. Nu mag je kletsen wat je wilt over mij. Maar je gaat niet mijn leesclubmensen belachelijk lopen maken, omdat je niet tegen kritiek kan. Na een hoeveelheid pbtjes was ik er wel klaar mee. Een opmerking wil ik nog wel delen: "op een 62.000 woorden, vind ik 100 fouten niet veel."  Rest my case! 
In wijs overleg, maakten wij het besluit dat op deze wijze niemand plezier van deze leesclub had en wij beter de stekker er uit konden trekken. Een van de deelnemers gaf nog haar waardering op Hebban , een 1, en vervolgens verliet de auteur woest de groep.

Ik heb het boek ook gelezen, maar zal zelf geen recensie maken, omdat men dan toch denkt dat ik bevooroordeeld ben. Wel heb ik een van de recensenten, Baukje, gevraagd het boek te lezen, zonder dat zij van dit alles wist.
Voor mij was de zin waar na een ongeluk de vrachtwagen in het ziekenhuis lag, al zo grappig dat ik aan het schaterlachen was. Waarop iemand zei dat het vast een aflevering van The Transformers was. Plus de overdaad aan personages die helemaal niks aan het verhaal toevoegde, maar enkel genoemd moesten wegens banden met de auteur in het echte leven. Ook werd op bijna elke pagina een bedrijf in Haacht met adres erbij genoemd, zodat je je waande in een brochure van het VVV. De auteur vergeleek zijn boek met Baantjer, die had het dan op een soortgelijke wijze over Amsterdam vond hij. Misschien leuk eens wat Baantjers toe te sturen, zodat hij het verschil tussen een omgeving schetsen en iemand kostbeu maken met de omgeving, gaat inzien.
De auteur heeft gebruik gemaakt van een Nederlandse en een Vlaamse redacteur: laat ik hopen dat het niet hun beroep is om dat vaker bij auteurs te doen. Sparen voor een echte redacteur  is de beste tip die ik kan geven.

Dank voor jullie inzet in de leesclub. De auteur heeft beloofd bij aanvang van de club om iedereen na het lezen van Wraakzucht een exemplaar van het eerste boek toe te sturen. Wie daar nog behoefte toe voelt, moet de auteur even persoonlijk benaderen.

Dank Tom Bergs voor het maken van een digitale versie van jouw boek en het mailen naar de deelnemers.

Boekvoorstelling Wraakzucht van Tom Bergs

Het eerste wat opvalt zodra je de deur van de wijnhandelaar in het Belgische Werchter binnenstapt, waar de boekvoorstelling rond ‘Wraakzucht’ doorgaat, is auteur Tom Bergs. Niet gekleed in jeans en hemd, zoals zijn gewoonte is, maar gehuld in een kostuum, netjes uitgedost van kop tot teen. Met zijn typische, uitnodigende glimlach, begroet hij je bij de tweede boeklancering die hij ooit mocht organiseren. Tom glundert en met recht en rede.  Drie jaar heeft het geduurd voor zijn eerste boek ‘Dubbelleven’, een opvolger kende.
Nu is hij er: ‘Wraakzucht’, een boek met een geweldige cover, duidelijk ontworpen om het gevoel van thriller weer te geven. Op de cover staat de binnenzijde van een gevangenis, binnenin gaat het verhaal over een man die na jaren gevangenis, besluit om wraak te nemen op de mensen die hem daar brachten.

Tom heeft dus drie jaar nodig gehad om ‘Wraakzucht’ op papier te krijgen, wat ook te maken heeft met de combinatie van fulltime bediende bij de politie en zijn vele activiteiten als fotograaf, webmaster en nog zoveel meer na de gewone kantooruren. Iedereen die hem een beetje kent, weet dat hij regelmatig met een BV (Bekende Vlaming, voor de Nederlanders 😊) op de foto gaat, dat hij een hart heeft voor alles wat met Vlaamse showbusiness te maken heeft en dat hij ontzettend houdt van sport.
Die combinaties maakten het lastig voor hem om ‘Wraakzucht’ op papier te krijgen, maar, met de nodige tijd en inspanningen, is het boek er gekomen. Tom ging heel ver om zijn verhaal zo goed mogelijk de markt op te krijgen. Zo heeft hij samengewerkt met talrijke proeflezers, een Belgische redacteur, maar ook met Nederlanders, om zijn boek meer te ‘Vernederlandsen’ en is hij ook bij een andere uitgeverij terechtgekomen, Het Punt. Zij hebben ook zijn eersteling ‘Dubbelleven’ overgenomen. Voor die gelegenheid heeft dezelfde ontwerpster ook dat boek in een nieuw kleedje gestoken en werd het bij Het Punt herdrukt.
Zijdelingse nota: Dit alles wist ik al geruime tijd, gezien Tom en ik regelmatig praten over boeken, schrijven en uitgeverijen. Met dat in mijn achterhoofd, was ik dan ook erg benieuwd hoe andere mensen ‘Wraakzucht’ zouden ontvangen. 

Het enthousiasme was bij de talrijke aanwezigen alvast aanwezig toen de groep in een zaal plaats mocht nemen, waar de jonge, lokale artieste Rune, een zeventienjarig talent, als eerste het beste van zichzelf mocht geven. De hele avond werd aan elkaar gepraat door Stefan van Loock, de huidige woordvoerder van de Rode Duivels en ook als Bekende Vlaming mag beschouwd worden. Stefan blijkt niet meer of minder dan een vroegere buurman van Tom te zijn, waardoor het ook evident leek dat hij aanwezig zou zijn.

Tom met een aantal Vlaamse auteurs: Sterre Carron, Sandra J. Paul en Rudy Soetewey

Naast Stefan kwamen er nog een paar mensen aan bod die een speech gaven over Tom, maar vooral ook over hun gemeenten. Het is geen geheim dat Tom erg trots is op de regio waarin hij werkt en woont, die een hele politiezone omvat (Boortmeerbeek/Haacht/Keerbergen) en dat deze zone ook in zijn boek ruimschoots wordt besproken en gebruikt. Het was dus aangenaam te zien dat een paar politiekers zich, ondanks de drukke agenda gezien de nakende verkiezingen, wilden vrijmaken om Tom in de bloemetjes te zetten. Naast hen kwam ook Toms Korpschef aan de beurt, die een spervuur van vragen rond zijn examens en werkzaamheden afvuurde.
Na deze amusante interventie (snap je ‘m??), werden de genodigden getrakteerd op heerlijke hapjes en drank in overvloed. Tom glunderde opnieuw toen hij boeken begon te signeren. Hij genoot duidelijk van de hele avond en de aanwezigen. 

Tom heeft nog een primeur ter plaatse gegeven, nl. de titel van zijn derde boek. (Ik ga deze hier niet vermelden omdat ik uiteraard niet weet in hoeverre deze al bekend is, maar de grapjes waren de wereld niet uit toen gevraagd werd of hij er opnieuw drie jaar over ging doen.)
‘Wraakzucht’ ligt in de Standaard Boekhandels Haacht en Keerbergen, is verder via de auteur zelf en zijn uitgeverij beschikbaar (www.deleeswinkel.be) en op bestelling. Ook de nieuwe ‘Dubbelleven’-editie kan je zo verkrijgen.

Tom met Sandra J. Paul

Bij deze wens ik Tom alvast enorm veel succes met zijn tweede boek!

- Sandra J. Paul

http://www.deleeswinkel.be/







Foto's met dank aan Jan Liekens