Win een pakketje boeken van Yvonne Franssen

 

Yvonne Franssen haar boeken vallen altijd goed in de smaak in onze leesclubs. Een van de meest legendarische is ook met deze auteur en ik hoop snel haar terug te zien in een nieuwe leesclub. Voor vandaag mogen we deze drie boeken als 1 pakketje verloten. En ze worden ook nog mooi voor de winnaar gesigneerd.

De vraag is simpel: hoe heet het laatste boek van Yvonne? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Yvonne Franssen.

Deze acties zijn omdat we de mijlpaal van 10.000 leden haalden met onze facebookgroep, dus je moet daar wel even lid worden.

Bridget las Schaduwen

 

Dagggg luitjesss,

Hierrrr is Bridget met haarrrr verslagje voor Thrrillerlezersss! Jaaaa leuk he, Ik vind het eeenig dat ik dit mag doen. Ben helemaaaaal in mijn noppiesss!

Overrrr welk boek ik jullie wat wil vertellen daarrrr moest ik wel even over nadenken denken hoorrrr want ik leesss erg graag kattenverhaaltjesss maar daarrrr zijn niet veel spannende van hahaha! Of ken jij errrr toevallig wel eentje?

Ik heb even in mijn boekenkast gekeken en zag boek van Yvonne Franssen staan. Kennen jullie haarrrr niet? Ach dat vind ik nu jammerrrr, zo’n leuk mens!

Het verhaal Schaduwen gaat over een vrouw die in haarrrr jeugd wat vreselijksss heeft meegemaakt. Maarrrr inmiddels is Ellen, want zo heet de vrouw, volwassen en heeft wat errrr gebeurd isss verdrongen. Ze loopt lekkerrrr te wandelen met haarrrr hondjesss en dan schiet zomaarrrr een malloot een van de honden dood! Argghh mijn hart stond stil toen ik dat lasss en moest wel even slikken hoorrrr!
Ellen bedenkt zich niet en geeft die vent een oplawaai en werkt hem tegen de vlakte. Daarna pakt ze gelijk haar lieve hondje op en gaat met de 2 andere honden naar huisss.
Nadat Ellen die vent tegen de grond heeft geslagen blijkt dan niemand hem meerrrr heeft gezien. Wanneerrrr Ellen dan ineensss ook nog hele vervelende dreigmailsss ontvangt voel ik dat ze bang wordt.

 

Ik zat op mijn stoeltje gekluisterd want hoe ging dit nu aflopen? Echt ik was bang dat errrr nog wat ergsss ging gebeuren met die andere lieve hondjesss maar gelukkig nietsss meerrrr gebeurd!

Mijn lieve schattige katjesss vinden die hondjesss niet leuk maarrrr ik vind ze wel lief hoorrrr. 

Iedereen die bij mij in de buurt kwam moest wegweeezen hoorrrr, ze mochten mij niet storen bij het lezen van Schaduwen! Hebben jullie dat ook? Zit je lekkerrrr te lezen, komen ze me telkensss storen, om gek van te worden! Yvonne schrijft gelukkig zoooo dat ik allesss goed begrijp en snel door de hoofdstukken heen vloog:-) Het wasss een heel spannend verhaal. Ellen heeft ook nog wel gedoe met Rogier haar ex en isss misschien verliefd op David en haarrrr vriendin Liesbeth, nou dasss mijn vriendin niet hoorrrr, volgens mij is die niet zuiverrrr op de graad :-(

Nou dit verhaal krijgt 4,5 Katten, O nee Kraaien van mij


Toedels Bridget

Boeken van 2021 van Hilona

 

1 – Tjeerd Langestraat – Evi:
Het verhaal is spannend en de emoties gaan behoorlijk diep. Ik ben geraakt door de rauwe, pure maar oh zo respectvolle manier waarop Tjeerd thema’s als rouw, gender diversiteit, verslaving, misbruik en depressie weet te verwerken in het verhaal. De gevoelens en de emoties van de hoofdpersonages kruipen onder mijn huis, zo puur en tastbaar. De ontknoping laat me verbijsterd achter en de laatste bladzijden lees ik terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Het verhaal heeft een grote indruk op mij achtergelaten.

2 – Erik van der Linden – De Buitenstaanders:
De buitenstaanders is een bijzonder goed en doordacht geschreven boek. Wat ik zeker extra wil benoemen is de geweldige humor die de schrijver heeft. Hij heeft mij menig keer aan het lachen gekregen en daarnaast heb ik intens genoten van zijn mooie taalgebruik. Thema's als liefde, trouw, jaloezie, pesten, verdriet maar vooral het wanhopig ergens bij willen horen passeren de revue. Wie is nu toch die dader, maar vooral: waarom? Om hier achter te komen wordt er nog wel wat van jou als lezer verwacht. Een aantal puzzels zullen moeten worden opgelost, waarbij de antwoorden in het verhaal zijn verstopt. Na het opvragen van een hint, lukt het mij uiteindelijk om de puzzels te kraken en heb ik het toch bij het juiste eind. Dit alles bij elkaar maakt dat ik intens genoten heb van dit boek van Erik van der Linden/Bob Dijkgraaf.

3 – Yvonne Franssen - Oscar:
Voor mij de eerste kennismaking met Yvonne Franssen en dat heeft me geenszins teleurgesteld. In deze psychologische thriller verandert het leven van Ilse in een ware nachtmerrie wanneer haar vier maanden oude zoontje Oscar op klaarlichte dag wordt ontvoerd. Wat volgt is een zinderend verhaal dat je een kijkje geeft in het leven van de moeder en de dierbaren om haar heen. Stukje bij beetje weet Yvonne steeds een klein stukje van de sluier op te lichten, waardoor het maar moeilijk is om het boek weg te leggen en alsof deze verhaallijn nog niet genoeg is verrast Yvonne ons met een tweede verhaallijn die de spanning alleen nog maar meer opbouwt. Ik geniet van het mooie taalgebruik en de beeldende schrijfstijl van Yvonne en de spanning wordt steeds groter. Hoe vallen al deze puzzelstukjes uiteindelijk op zijn plaats? Ik daag je graag uit om daar vooral zelf achter te komen.

Slechtste thriller gelezen in 2021:

Karin Slaughter – Valse getuige:

Hoewel ik doorgaans een groot fan van alle boeken van Karin Slaughter ben, was ik behoorlijk teleurgesteld in dit boek. Het verhaal ging veelbelovend van start, maar al vrij snel kabbelde het maar traagjes verder. Zelfs op een dusdanige manier dat ik gewoon moeite had om verder te lezen. Ik heb echt nog nooit zo lang over een boek van Karin Slaughter gedaan. Eindeloze herhalingen, de mondkapjes en desinfectantia vliegen je om de oren om nog maar te zwijgen over de ellenlange beschrijvingen wat welke drugs met een verslaafde doet. Te veel informatie die weinig toevoegt aan het verhaal en mij er zelfs helemaal uithaalt. Het einde voor mij te voorspelbaar. Al met al niet het niveau dat ik van Karin Slaughter gewend ben.

Hilona

 

De boeken van 2021 van Wendy

 

Mijn top 3 van 2021:

Op 3 “De Nachtdienst” van Esther Verhoef.

Een spannende thriller waarin dierenarts Emma tijdens haar nachtdienst bezoek krijgt van 2 gemaskerde mannen. Ze eisen van haar dat ze de 3^e, zwaargewonde persoon, opereert… Het begin van een hoop narigheid.

Op 2 nek aan nek met de nummer 1 “Undercover 2” van Hugo Luijten.                                                         Ik heb genoten van wederom een spannend avontuur met undercover Bob Lemmens in de hoofdrol. Bob wordt als contactcoördinator ingezet om een collega te begeleiden in een zaak waarin op zeer gewelddadige manier plofkraken gepleegd worden. Als de collega verdwijnt, is Bob genoodzaakt om zelf undercover te gaan. Een spannende race tegen de klok volgt. De Vlaamse humor die door het hele verhaal verweven zit is een heerlijke kers op de taart.

En dan de nummer 1 “Oscar” van Yvonne Fransen. Een meer dan geweldige psychologische thriller. Tijdens het boodschappen doen wordt de grootste nachtmerrie van iedere moeder werkelijkheid. Op klaarlichte dat wordt de 4 maanden oude baby Oscar ontvoerd. Met Maxi-Cosi en al wordt hij meegenomen. Een grote zoektocht begint terwijl je als lezer steeds meer te weten komt over Ilse, de moeder van Oscar. Speelt Ilse zelf een rol in de vermissing?

2021 Een jaar waarin ik weer heerlijk heb kunnen lezen. Veel mooie boeken en sommige wat mindere boeken. Echt slechte boeken heb ik niet gelezen dit jaar. Een boek waar ik persoonlijk meer van had verwacht was ‘Verdwenen’ van Ingrid Oonincx. Onderzoeksjournalist Simone heeft haar vader nooit gekend. Totdat ze van haar stervende moeder de naam en een foto krijgt van haar vader. Simone duikt in het verleden van haar vader en stuit hierbij op gruwelijke feiten… Het verhaal was prima geschreven, alleen qua inhoud kon het mij niet echt pakken helaas.

Ik kijk uit naar 2022 waarin we hopelijk weer veel mooie nieuwe spannende thrillers mogen lezen.

Wendy

Win Oscar van Yvonne Franssen GESLOTEN

 "Mijn hart staat stil. Ik heb de tegenwoordigheid van geest om de motor uit te zetten. Daan kijkt verstoord op. 'Waarom rijden we niet?' Ik negeer hem. Ik staar via de achteruitkijkspiegel naar de plek op de achterbank waar ik twee minuten geleden de Maxi-Cosi met Oscar erin in de gordel heb vastgeklikt. De Maxi-Cosi staat nog keurig op zijn plek. Leeg. Op de achterbank ligt een spijkerjasje van Daan, meer niet." In de psychologische thriller Oscar verandert Ilse's leven in een ware nachtmerrie als haar vier maanden oude zoontje Oscar op klaarlichte dag verdwijnt. Een grootscheepse zoekactie wordt op touw gezet en al gauw lijkt er een verband te bestaan met een moordzaak en de mysterieuze verdwijning van een baby uit het verleden. Maar welke rol speelt Ilse zelf in deze kwestie? En wat heeft de rechercheur die de zaak onderzoekt te verbergen?

Wat staat er op de cover van Oscar? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Oscar

In gesprek met Yvonne Franssen

 

Zopas verscheen Yvonnes laatst geborene, ‘Oscar’.  Thrillerlezers! organiseerde een leesclub en de uitverkoren lezers gingen helemaal op in de rollercoaster die de psychologische thriller is.  Hoewel de auteur het momenteel heel druk heeft (bookpresentaties ed.), maakte Yvonne graag tijd voor de Thrillerlezers!.

 

• Dag Yvonne. Stel je je even voor?

Wie is Yvonne Franssen? Die vraag kan ik met een gerust hart overslaan, want als ik alle onderstaande vragen heb beantwoord weten jullie meer over me dan ikzelf. 😊

 

•  Hoe zou jij jezelf typeren (sterke en minder sterke punten) met enkele goed gekozen adjectieven?

 

Op mijn Tinderprofiel staat: spontaan, vrolijk, lief, enthousiast, sexy, zorgzaam, empathisch, creatief, jeugdig, passievol, stoer, gevoelig, impulsief.

Allemaal goede eigenschappen uiteraard. Je zou het als een minder sterk punt kunnen zien dat ik de meeste van die eigenschappen niet 24/7 in praktijk breng. Of wacht, allemaal niet!

 

• ‘Oscar’ is de opvolger van ‘Kamer 305’ (2019?)? Heb je die tijd nodig gehad om ‘Oscar’ te schrijven of werkte je ondertussen ook aan andere projecten? 

 

Dit is pas de derde vraag en ik sta op het punt op mijn hele levensverhaal prijs te geven! Ik ben bijna meteen na het verschijnen van Kamer 305 aan Oscar begonnen. Dat vlotte heel aardig, totdat er in de zomer van 2020 behoorlijk de klad in kwam. Niet alleen liep ik vast met het verhaal, ook met mijn privéleven. Een woelige tijd volgde, zó woelig dat ik in het najaar van 2020 aan een ander, losjes op waargebeurde feiten gebaseerd verhaal ben begonnen. Op dat moment was het daar echter nog te vroeg voor, in januari 2021 heb ik daarom het manuscript van Oscar weer ter hand genomen en met een voortvarendheid die me zelf verbaasde voltooid. (de smeuïge details bewaar ik nog even voor Jinek of Umberto ;))

 

• Schrijf je enkel thrillers of beoefen je ook nog andere genres?

 

Ik schrijf ook gedichtjes. Die ik zelf liever versjes noem.

 

•  Kan je leven van jouw schrijven of heb je naast schrijven nog een andere baan?

 

Helaas kan ik met alleen maar schrijven niet mijn brood verdienen, laat staan de broodnodige wijn. Ik heb dus ook nog een reguliere baan.

 

•  Je lijkt mij een ‘gulle’ schrijfster.  Regelmatig trakteer je op social media op een leuk, mooi versje.  Wat haal je daar voor jezelf uit?  (ik veronderstel dat je dat helemaal gratis en voor niks doet?)

 

Wat mijn versjes betreft, daar ben ik in 2016 mee begonnen. Ook toen worstelde ik met een manuscript en om mezelf te dwingen om te blijven schrijven nam ik me voor om elke dag een versje te schrijven. Dat heb ik ruim twee jaar volgehouden, nu schrijf ik alleen nog maar een versje als het ‘vanzelf’ bij me opkomt. Ik vind het een fijne schrijfoefening, beleef er plezier aan en merk dat ik er ook veel anderen blij mee maak.

 

•   Met die versjes deel je lieve gedachten, wijsheden, vaak toch wel intieme ideeën.  Ben jij iemand die graag zieleroerselen deelt met anderen?  Krijg je veel (positieve) reacties?

 

Ja en ja! Maar tegelijkertijd is het voor sommige mensen erg moeilijk om te begrijpen dat mijn versjes - hoe persoonlijk ze vaak ook lijken - niet per definitie een exacte weergave van de werkelijkheid zijn. Dat heeft ook wel eens tot fikse ruzies geleid.

 

•  Vindt het verhaal van ‘Oscar’ zijn oorsprong in de realiteit?

 

Daar kan ik heel kort over zijn: (gelukkig) zeer beslist niet!

 

•  In het begin vraagt ‘Oscar’ toch een zekere mate van concentratie omdat de verschillende personages hun intrede maken in het verhaal.  Daarna speelt het verhaal zich af in de beslotenheid van dat groepje mensen (zo ook in Kamer 305!).  Hou je het aantal personages graag beperkt?  Waarom is dat belangrijk volgens jou?

 

Zoals in de vraag al wordt aangegeven vraag ik best een hoge mate van oplettendheid van mijn lezers door meerdere personages op te voeren die allemaal in de ik-vorm hun verhaal vertellen en daarnaast soms ook nog tijdsprongen maken. Het zou te hectisch worden als ik daarnaast ook nog eens een grote hoeveelheid personages zou opvoeren. Bovendien hou ik zelf erg van een ‘klein’ verhaal.

 

• In welke mate voelde je je betrokken bij het verhaal van ‘Oscar’?  Ik meende toch enige kritiek op het systeem te herkennen.  Of is alles louter fictie en dus verzonnen?

 

Een vraag waar ik tevreden om moet glimlachen omdat ze alleen maar door een oplettende lezer kan worden gesteld. Hier en daar uit ik met een enkele zin tussen de regels door wel eens mijn mening over bepaalde zaken.

 

• Tijdens het schrijven zit je natuurlijk met je neus bovenop de feiten die zich dag na dag, uur na uur voordoen.  Hoe voelde je je toen het verhaal eenmaal af was en je het in zijn geheel nalas?

 

Als een verhaal eenmaal af is en alle verhaallijntjes en details naar mijn mening netjes in elkaar passen geeft dat een heerlijk tevreden gevoel. Minstens een minuut lang. Daarna slaat meteen de twijfel toe: is het wel goed genoeg? Is het wel spannend genoeg? Heb ik wel aan alles gedacht? Gelukkig bleek dat tot nu toe telkens zo te zijn.

 

• Ben je zelf een thrillerlezer?  Haal je inspiratie voor jouw boeken uit het lezen van thrillers van andere schrijvers?

 

Ik lees graag thrillers. Voor mijn plezier, maar ook uit interesse. Hoe bouwen andere auteurs hun verhaal op? Wat vind ik daarvan? Wat de inhoudelijke kant van een verhaal betreft, die ontwikkelt zich bij mij terwijl ik schrijf. De verhalen die ik lees zijn immers al geschreven. ;)

 

•  De personages in ‘Oscar’ draaien voortdurend om elkaar heen en delen een hele geschiedenis.  Weet jij al van bij het begin wie en hoe ze echt gaan worden of bepaalt de evolutie van het verhaal ook de wording van de karakters?

 

Ik heb het al vaak verteld en het is echt waar: als ik aan een verhaal begin heb ik nauwelijks enig idee hoe het gaat verlopen. Het is nog nooit voorgekomen dat ik een verhaal schreef dat eindigde zoals ik dat van tevoren had bedacht. Zelfs de summiere ideeën waarmee ik aan de slag ga houden meestal geen stand. Het loopt altijd anders. De personages gaan een eigen leven leiden en ik mag meelezen terwijl ik typ.

 

•  Werk je ze allemaal tegelijkertijd uit, terwijl het verhaal zich ontwikkelt, of creëer je de personages eerst apart om hen daarna in te passen in het grote geheel?

 

Ik werk de personages uit zoals ze zich aan me ‘openbaren’.  Neem het verhaal van Oscar. Als ik lekker aan Ilse zit te werken en haar persoonlijkheid krijgt steeds meer vorm, onderbreek ik dat proces niet om met André verder te gaan. Pas als Ilse stilvalt, pak ik een ander personage op. Naarmate het verhaal vordert wordt dat overigens wel een meer en meer gestructureerd proces. Omdat ik de personages beter leer kennen wordt het gemakkelijker voor me om ze te ‘regisseren’.

 

• Zijn er personages die je niet moet?  Waarom?

 

Ik mag niet al mijn personages, maar ik heb wel altijd een zeker begrip voor iedereen. Hoe fout iemand ook handelt, ik meen te begrijpen (dat betekent niet goedkeuren) waar zijn of haar gedrag vandaan komt. Dat moet denk ik ook wel, anders zou ik een volkomen ongeloofwaardig personage hebben neergezet.

 

• ‘Oscar’ ligt nu in de winkel.  Ben je reeds met het schrijven van een nieuw spannend verhaal begonnen?  Kan je er al iets over kwijt?

 

1.     Er ligt al een half manuscript op de plank, zie mijn antwoord op vraag 3.

2.     Er zoemt een idee rond in mijn hoofd.

Ik ben op dit moment nog heel druk met de boekpromotie rond Oscar en heb me voorgenomen om deze maand (juli 2021) niet over een volgend verhaal na te denken. Maar eind augustus ga ik een weekje op vakantie en tegen die tijd hoop ik een keuze gemaakt te hebben uit bovengenoemde opties? Hebben de lezers een voorkeur?  

 

• Mag ik je tot slot een  paar dilemma’s voorleggen?  Motiveer je kort jouw antwoorden?

-      Een biertje of chocomelk?

 

In de zomer een biertje, in de winter warme chocomel mits er slagroom op zit. Bij geen slagroom ook in de winter liever een biertje.

 

-      Een open einde of een gesloten einde?

 

Een open einde. Omdat het veel meer ruimte biedt voor eigen invulling door de lezer. En omdat ik ontzettend geniet van jullie gefrustreerde NEEEEEE!!! als jullie het boek dichtslaan. 😊

 

-      Confrontatie of vluchten

 

Mijn dappere ik roept confrontatie! De mogelijkheid bestaat dat ik in werkelijkheid op de vlucht zou slaan.

 

-      Thriller of versjes

 

Allebei. Onmogelijk om te kiezen. Dat zou hetzelfde zijn als vragen in- of uitademen?

 

Yvonne, namens de Thrillerlezers heel veel dank dat je tijd wou vrijmaken voor dit gesprek.  We zijn nog volop aan het nagenieten en bekomen (!) van ‘Oscar’ en je krijgt ons alweer zover dat we reikhalzend uitkijken naar een nieuw spannend en beklijvend verhaal van jou!  Succes!

 

 

 

 

 

Oscar van Yvonne Franssen

 

In 1997 komt de kleine Lucas om het leven.  Een ongekende kilte daalt neer over het toch al liefdeloze gezin.  De moeder is er vast van overtuigd: dit was geen ongeluk. 

Dan maakt ‘Oscar’ een ferme sprong in de tijd.  Juni 2020.  Ilse en Alex bereiden de tiende verjaardag van zoontje Daan voor.  Na een bezoek aan het warenhuis verdwijnt het vier maand oude broertje van Daan, Oscar,  uit de auto van mama Ilse.  Wie o wie is er met Oscar vandoor en waarom?

De melding van Oscars verdwijning katapulteert rechercheur André Claessens terug in de tijd.  Gevoelens van schuld duiken op wanneer hij denkt aan Shirley Schoenmakers.  Op de plaats delict wordt Theo Heemskerk overvallen door paniek.  Hebben de asielzoekers een aandeel in de verdwijning?

Tien jaar geleden lijkt er iets te zijn gebeurd dat de levens van enkele van de personages voor altijd heeft veranderd.

In ‘Oscar’ wordt voortdurend geschakeld tussen heden en verleden.  De geur van narcissen die wiegen in de wind, de beelden van ongemeen veel bloed dat nog steeds niet opgedroogd lijkt, overleven de tien jaren die zijn verstreken tussen die ene noodlottige nacht of morgen en de vermissing van Oscar. Heel sterke geuren en beelden die regelmatig weerkeren en die je dan ook daadwerkelijk gaat ruiken en zien naarmate het verhaal je helemaal opslokt.

Als lezer bevind je je te midden van de actie.  De hoofdpersonages doen het verhaal vanuit de ‘ik-vorm’.  De perspectieven vloeien naadloos in elkaar over.  Een vraag gesteld door de ene brengt de focus naar het personage dat antwoordt.  Dezelfde acties worden belicht vanuit verschillende perspectieven.  De lezer zwenkt net als een camera tussen de verschillende personages en krijgt een genuanceerd beeld van wat gebeurt of is gebeurd.  Het maakt dat ‘Oscar’ leest als een film.

‘Oscar’ is een vat vol emoties.  Die gieren door het boek.  Het gevoel te hebben tekortgeschoten, arrogantie, boosaardigheid, wraak, verraad, totale ontreddering en eenzaamheid komen rauw en onversneden op het bord van de lezer.  De personages, elk met hun bagage en verleden, spelen hun rol met verve. Je wil ze ofwel tegen je gilet trekken ofwel ze in een raket naar de maan en ver daar voorbij sturen.

Het plot is ijzersterk opgebouwd.  De ongerustheid bij aanvang van de thriller gaat over in nagelbijtende spanning.  De spanningsboog blijft constant hooggespannen.  De ogenschijnlijk toevallig aanwezige personages bij aanvang van het boek draaien als in een draaikolk voortdurend om elkaar heen.  De vergaarde info zet aan tot speculeren.  Maar wat is echt en wat is waan?  Zijn alle personages wel zo eerlijk in het delen van de feiten? 

‘Oscar’ leest als een rollercoaster: je gaat steeds heftiger en moet de rit tot het eind uitzitten.  Almaar sneller brengen almaar meer stukjes van de puzzel je tot de climax van het verhaal.  Nog helemaal beduusd van de dolle rit trakteert de schrijfster nog op een twist die inslaat als een bom. Neee!

‘Oscar’ is een psychologische thriller die je naast een caleidoscoop aan emoties een zo hoge dosis aan spanning biedt, dat je meent een zucht van verlichting te mogen slaken aan het einde van het verhaal.  Of toch niet? 

vijf kraaien

Anita

Yvonne Franssen

 

Boekpromotie!

 

Het was zo’n ochtend waarop vóór 8:00 uur al zo’n beetje alles was misgegaan. Allereerst liep om 7:00 uur de wekker af. Nu had ik die natuurlijk zelf de avond tevoren op dat tijdstip ingesteld maar toch, een erg feestelijk begin van de dag is het niet, zo’n veel te opgewekt elektronisch deuntje. Uiteraard regende het, want dat doet het op dat soort dagen. Vroeger kon me dat niet veel schelen. Of de zon nou scheen of het regende, ik stapte voor de 900 meter die ik moest afleggen in mijn auto en reed naar kantoor. Sinds ik in de stad woon fiets ik. Niet zozeer omdat ik ineens van fietsen hou, het is simpelweg de snelste manier om op kantoor te komen. Het is tevens de reden dat mijn humeur onmiddellijk een paar graden keldert als het regent als ik ‘s ochtends als ik wakker word.

Toen ik boterhammen voor de lunch wilde gaan smeren, constateerde ik dat mijn oude brood gedurende de nacht te blauw was geworden om te negeren en dat ik vergeten was de vorige dag nieuw te kopen. Dan maar noedels en een banaan voor de lunch. Ik stopte het eten in mijn tas en toen bleef er nog nét genoeg ruimte over voor een bescheiden stapeltje stickers. Stickers? Inderdaad, stickers! Niet zomaar stickers natuurlijk, maar prachtige glanzende Oscar-cover-stickers!

Na eerdere meer en minder succesvolle boekpromotie-posterplakactiviteiten had ik besloten dat ik toe was aan iets nieuws: geen posters meer maar stickers! Sowieso een slimme zet voor het geval ik nog een keer op plak-expeditie zou gaan met uitgever Marcel, die eerder blijk had gegeven van de gave om op cruciale momenten de plakband te zijn vergeten. Dat zou vanaf nu onmogelijk zijn, stickers zijn zelfklevend. Omgevingsvriendelijk zelfklevend zelfs, want indien wenselijk zouden ze zonder beschadigingen te veroorzaken of lijmresten achter te laten weer kunnen worden verwijderd. Uitstekend geschikt voor een beleefde vorm van vandalisme dus. Ik stopte een stapeltje stickers in de resterende ruimte van mijn tas en ging op weg naar mijn werk. Onderweg fleurde ik enkele lantarenpalen op met Oscar-stickers, die zelfs op een natte ondergrond keurig bleven plakken. Ik maakte een kleine omweg door een voetgangersgebied en was juist bezig een lelijke groene prullenbak een fijne make-over te gever toen ik achter me een kuchje en een ‘goedemorgen’ hoorde. Nee hè, er zou toch niet nu al iemand mijn plakplezier gaan bederven? Ik draaide me om in de veronderstelling politie-uniformen en afkeurende blikken te zien, maar voor me stond een vriendelijke mevrouw in een fladderige regencape met twee kleine hondjes aan de lijn. ‘Mooi,’ zei ze. Verwonderd keek ik haar aan. ‘Mooi,’ zei ze nog een keer, en ze knikte naar de prullenbak. Ik volgde haar blik. Een groene prullenbak met een paar onduidelijke graffiti symbolen en tweeënhalve glanzende Oscarsticker. Had ik het sarcasme in haar stem gemist? Om me een houding te geven trok ik de plakstrip van de derde sticker en streek hem glad. ‘Mijn vorige hondje heette Oscar,’ vertelde de mevrouw. Ze glimlachte bij de herinnering. ‘Deze heten Philippe en Victoria. Ze zijn heel lief hoor, maar Oscar was mijn lieveling.’ Ik keek naar het teckeltje en de chihuahua die geduldig in de regen stonden te wachten. ‘Oscar was ook een teckeltje. Veel mooier dan Philippe,’ lichtte de mevrouw toe. Philippe hoorde het zonder blikken of blozen aan. ‘Is uw Oscar een boek?’ Ik knikte. ‘Over een verdwenen baby die Oscar heet,’ lichtte ik toe. De mevrouw keek geschrokken. ‘Niet waargebeurd hoop ik? Nee, vast niet, dan zou u er niet zo stralend uitzien,’ corrigeerde ze zichzelf. ‘Maar ik ga gauw verder. Philippe en Victoria moeten hun poepje nog doen. Veel succes met uw boek.’ Ik bedankte haar. Nu was het mijn beurt om te glimlachen. Om zomaar een vluchtige ontmoeting op een regenachtige dinsdagochtend.

Het leesjaar van Jacqueline

Mijn leesjaar 2019

In 2018 vond ik weer de rust om te lezen📚en dat resulteerde dat ik aan het einde van dat jaar toe mocht treden aan het team Thrillerlezers! In 2019 heb ik veel meer gelezen dan in de jaren ervoor, ik denk dat ik dit jaar de 50 boeken die ik via een challenge me vrijwillig heb opgelegd :-) wel ga halen.

Naast mijn gezin, 3 😺😺😸 (1 is een tijdelijke loge), onze schapendoes Bas (die boeken alleen maar wil opeten😫) en een fulltime baan mag ik me voor Thrillerlezers bezig houden met het schrijven van recensies, het redigeren ervan en het begeleiden van leesclubs. En ik doe dit met heel veel plezier.

Tijdens het doen van al deze leuke dingen heb ik de boeken van de voor mij onbekende Nederlandse en Vlaamse auteurs (Esther Boek, Yvonne Franssen, Lara Reims, Nina Verheij, Linda Jansma, Luna van Roosen etc.) ontdekt. De boeken die ik lees zijn niet alleen thrillers (wel de meeste) maar ook de YA, romans en wat er verder op mijn pad komt. Ook heb ik ontdekt dat ik wat kritischer mag gaan lezen en beoordelen! Ik ga dat vanaf 2020 dan ook doen. Ik zal hiervoor zeker ook de Kraaienwaardering van Thrillerlezers! hanteren.


In 2019 heb ik een aantal boeken gelezen die zijn blijven hangen en om die reden hoop ik in 2020 van deze auteurs meer werken te mogen lezen.
Stel dat ik een stem zou mogen uitbrengen voor het beste boek en het boek wat me tegenviel in het jaar 2019.

Het boek Stof van Joanne Carlton / Sandra J.Paul krijgt mijn stem voor het beste boek en het Carpa complot viel me helaas tegen. In het boekenduel Stof (duorecensie samen met Inki Kroon) kun je mijn mening naast die van Ink lezen over dit boek. Recensie Stof

Uiteraard ook de link naar de recensie over het boek Het Carpa complot dat me tegenviel. Recensie Het Carpa complot

Ik hoop dat het jaar 2020 weer zo’n gezellig leesjaar wordt met leuke, interessante, inspirerende, gruwelijk spannende en boeiende boeken! 

Heel veel leesplezier in goede gezondheid wens ik jullie allen!

Met vriendelijke groet,

Jacqueline Musch

Boekvonnis Kamer 305

In september draaiden wij ook een leesclub met Kamer 305 met Yvonne Franssen. Haar vorige boek Schaduwen was vorig jaar zeer goed ontvangen in onze leesclub, dus wij waren razendbenieuwd naar het nieuwe boek.

De deelnemers waren:
Lien Gautiers
Francina Eijer-Epskamp
Karen Hertogs
Hannie van Grol
Patricia van Zon
Begeleider is Jacqueline Musch

Waar gaat Kamer 305 over?
''Pas na tweeën 's middags werd ik weer wakker. Mijn hele wezen schreeuwde om Martijn, maar hij had niets meer van zich laten horen en wat zou ik moeten zeggen? Toch graai ik nu met wild kloppend hart naar mijn telefoon. Het appje is echter van Corine. Hoe lang moet ik mijn nieuwsgierigheid nog bedwingen? Serieus Kim, ik maak me zorgen. Wat is er aan de hand? Wat is er aan de hand? Absoluut een goeie vraag. Dat zou ik ook wel willen weten. Het lijkt er sterk op dat mijn minnaar zijn vrouw heeft vermoord, mijn echtgenoot heeft geprobeerd mijn moeder te vermoorden en ik ben bang dat een van mijn cliënten onderweg is om mij te vermoorden. Meer niet. Niets om je zorgen over te maken.'' In de literaire thriller 'Kamer 305' raken de levens van Kim en Eva met elkaar verstrengeld tijdens hun huiveringwekkende zoektocht naar het motief achter enkele mysterieuze moorden.

Wat zijn de verwachtingen van de deelnemers?

Patrcia en Karen zijn de enige twee die onbevangen starten, want kennen het eerdere werk niet van de auteur. De andere vier leggen de lat gelijk hoog, want vonden Schaduwen echt een heel goed boek.

Op naar wat de deelnemers dus halverwege het boek vonden. Beviel het boek al?

Francina
Ik ben halverwege en het leest als een trein. Wil weten of ik goed zit qua dader!

Karen
Ik heb toch wel even tijd nodig gehad om in het verhaal te komen. Het schakelen tussen de personages, de ik vorm... maar nu leest het makkelijk weg. Ik heb zo mijn eigen theorieën bedacht van wat en hoe en ben nu vooral razend benieuwd of ik gelijk heb of toch helemaal de mist in ben gegaan met mijn manier van denken. Dus ik ga mooi verder lezen. Morgen zal deze wel uit zijn...

Lien
Het leest weer zeer aangenaam dmv de korte hoofdstukken en met vermelding van wie het vertelt (net zoals in Schaduwen)

Hannie
Inmiddels heb ik het boek uit, maar halverwege had ik niet eens tijd om daarover na te denken, ik wilde alleen maar weten hoe het af zou lopen.

'Het bedwelmende gevoel dat bezit van je neemt als je heerst over leven en dood is verslavend.'

Belangrijk is natuurlijk wat de deelnemers vinden als zij de laatste pagina omslaan:

 "OOOOhhhh... het is uit... ", dacht ik. Ik zat lekker warm in een zetel in mijn veranda. Goed gevonden en ik had het "half" juist. Ik denk niet dat iemand snel de link zou gelegd hebben? (of wel?), noemt Lien direct.

Allemaal intriges, moorden, samenspanningen, wie is wie en wie heeft wat gedaan. Ik kon niet stoppen en wilde steeds verder lezen.

De korte hoofdstukken, verteld uit verschillende visies maakten het lezen heel aangenaam.

Alles, maar ook alles, past in elkaar en ik kon geen enkele fout ontdekken en alles viel in de plooi.

Hannie:
Wat een verrassende toevoeging op het laatst nog. Een heerlijk boek dat bol staat van de verrassende wendingen

Kamer 305 is een boek dat heerlijk wegleest, een actueel onderwerp beschrijft in een spannende setting en op die manier zorgt voor enkele uren vol leesplezier.

Patricia heeft een wel hele enthousiaste reactie:
Damn, oke; was mijn eerste gedachte, toen ik mijn tablet neerlegde en toen" shit waarom heb ik hem nou zo snel uitgelezen?"
Ik vond het echt een verdomd goed verhaal.. Toen ik begon keek ik naar de aantal bladzijden en was een beetje teleurgesteld..  232 blz daar kan nooit heel veel diepgang inzitten, dacht ik ( ik hou nogal van dikke pillen). Nu heb ik hem uit en kan bijna niet geloven dat het maar 233 blz zijn; er gebeurt zoveel en er zit zoveel diepgang in dat ik het gevoel heb dat ik een boek met 600 blz heb gelezen.



Francina
Ik heb m ook uit. Man, man, wat een verhaal. Geweldig! Hoe alle verhaallijnen aan het eind bij elkaar komen. Briljant. Vind het jammer dat hij uit is.

 Ik had in het begin geen idee wie die vierde persoon was maar gaandeweg het verhaal werd het me wel steeds meer duidelijk, al zat het eind toch anders in elkaar dan ik dacht.

Toen ik heb boek uit had, had ik echt zoiets van, wow, wat een verhaal!

Kortom, een heerlijk boek die je in één keer uit wil lezen omdat je wilt weten hoe het in elkaar zit. Een echte aanrader!

Karen merkt op dat ze van het allerlaatste een vermoeden had, maar dat zij denkt dat het niet echt kan kloppen....  Waarop Yvonne antwoordt dat artsen haar echt hebben verzekerd dat het kan.

In het begin was het voor mij enorm aanpassen aan de schrijfstijl. Ik ben niet direct een ‘ik’ persoon liefhebber en dan nog eigenlijk nog 4 losse verhalen die ogenschijnlijk los van elkaar staan maar uiteindelijk in elkaar verweven blijken te zijn. Eenmaal je aan de schrijfvorm gewoon bent neemt het boek je mee en kan je het niet meer wegleggen.

 Jacqueline
Hoe verzin je het.........een heftig mededeling en reactie en dan?
'Binnen klinkt de pling van de kookwekker. De appeltaart is klaar.

Super genoten heb ik van Kamer 305, wat een heerlijke spannende, boeiende en op sommige momenten een angstaanjagende thriller waar ook zeker een dosis humor is verwerkt. Op enige moment zo hilarisch dat ik inwendig zo moest lachen dat ik bijna in een deuk lag. Dat verwacht je toch niet bij een thriller?

Ook dit keer deed Yvonne Franssen weer op een leuke, vrolijke en enthousiaste wijze mee. Zij kreeg nog wat vragen op zich afgevuurd.

* Karen kent de auteur nog helemaal niet en vraagt zich voor te stellen en dat doet Yvonne braaf:
 mijn naam is Yvonne Franssen. Als kind schreef (en tekende) ik al graag. Meer dan eens begon ik enthousiast aan een eigen spannend boek of een stripverhaal dat meestal na een bladzijde of tien jammerlijk strandde. 😉
Als volwassene heb ik jarenlang in het bank- en sociale verzekeringswezen gewerkt. Inmiddels werk ik alweer járen op het advocatenkantoor van mijn man. Samen met die man heb ik een stiefzoon en twee honden. Die laatsten hebben een rol gespeeld in de boektrailer van mijn thriller Schaduwen.


*Jouw boek Schaduwen is erg goed ontvangen, ben je nerveus nu over hoe de opvolger ontvangen gaat worden?
Yvonne: Er zat veel tijd tussen mijn eerdere boeken en Schaduwen, in die zin was met Schaduwen alles weer een beetje nieuw. Maar het boek werd inderdaad erg positief ontvangen en dat maakt het héél spannend om amper een jaar later met een nieuw boek te komen. Want dat moet natuurlijk beter zijn, althans minstens net zo goed.
Ik heb vol zelfvertrouwen in een heerlijke flow geschreven, maar als het boek er dan daadwerkelijk is, besef je dat nu iedereen kan gaan oordelen. Heel spannend! Inmiddels zijn er binnen een paar dagen tijd al diverse zéér fijne recensies verschenen, dat geeft wel een goed gevoel.

*Hannie vraagt: Hoe doe je dat om precies de goede tijdslijn vast te houden als je steeds van perspectief wisselt? Heb je daar een speciaal systeem voor?

Yvonne:Voortdurend puzzelen en heel goed opletten. 😉 Op intro en einde na speelt het hele verhaal zich in een week tijd af. Het is vooral in het begin even een kwestie van opletten, maar al schrijvende leer je de mensen en de situatie steeds beter kennen en dan loopt ook die tijdlijn meer en meer 'vanzelf' goed.
*Lien lijkt niet alleen fan van het boek te zijn:
Je hebt echt wel HEEL veel promotie gemaakt. Super super leuk dat je dat met die filmpjes deed en dat je ons de opbouw ervan liet meemaken. Het eerste filmpje vond je nogal spannend, denk ik, maar later ging het je héél goed af. Ze zijn echt spontaan en zo direct met de deur in huis met het woord "filmpje" Ik ben er echt fan van. Het was echt vlot.
Vraagje : stond het er direct op (na een tijdje, dus niet bv. de eerste filmpjes" of ben je vaak opnieuw moeten beginnen?
Vind je het raar om je stem zelf te horen, of ben je zelf ook tevreden?
Er kroop wel veel werk in, veronderstel ik?

Yvonne: wat de filmpjes betreft, dat is een kwestie van even wennen en daarna gewoon schaamteloos zijn. Bij de eerste filmpjes lette ik er vantevoren erg op of ik er wel goed uitzag, maar als ik dan tevreden constateerde van wel zag ik dat in het filmpje toch niet echt terug. 😁
Dus nu maak ik me er maar niet meer zo druk om

Waarna zij in de groep laat zien dat het niet altijd gelijk goed ging.

Reactie van de auteur op deze leesclub

Al voordat Kamer 305 daadwerkelijk het levenslicht zag, verscheen de oproep voor een leesclub op Thrillerlezers! Ik maakte me daar geen moment zorgen over, ik herinnerde me van vorig jaar voornamelijk hoe leuk een leesclub is.

Maar dan is ineens Kamer 305 een feit, en gaat de leesclub daadwerkelijk van start. De eerste berichten druppelen binnen, iedereen heeft het boek ontvangen en de deelnemers moeten voordat ze beginnen te lezen al enkele vragen beantwoorden.

Een van de allereerste vragen is welke verwachtingen de deelnemers van het boek hebben. En zomaar ineens word ik tóch een beetje zenuwachtig. Heel opgewekt laten de lezers weten dat hun verwachtingen eigenlijk best wel hooggespannen zijn. De schrik slaat me om het hart. Schaduwen is vorig jaar enorm goed ontvangen, en de deelnemers zijn geroutineerde thrillerlezers. Gaat Kamer 305 hun verwachtingen waarmaken? Kan het boek Schaduwen evenaren of (want als ik heel eerlijk ben vind ik dat niet voldoende) overtreffen?

Net zo snel als mijn ongerustheid de kop opsteekt, verdwijnt ze ook weer. De lezers zijn enthousiast en stellen leuke vragen. Uiteraard komt (alwéér) het drankgebruik van mijn personages aan de orde, hoewel ik ze deze keer ook regelmatig thee en koffie liet drinken.

In minder dan geen tijd raast iedereen door het boek heen. Ik heb nauwelijks de gelegenheid om me te realiseren dat wat me een jaar lang bloed, zweet en tranen heeft gekost door de lezers van het clubje binnen enkele dagen met huid en haar wordt verslonden, want meteen daarna verschijnen al de eerste recensies. Glunderend van tevredenheid tel ik mijn kraaien. Tjonge, is dit echt waar? Het is écht waar!

Dank je wel Boekvonnis! Voor alweer een super gezellige sfeer én jullie lovende oordeel! Volgend jaar weer? J

Dan het toch belangrijkste van een boekvonnis, namelijk wat werd het cijfer;

drie keer een 5
twee keer een vier
een keer een 4,5

Met als eindcijfer

Kamer 305 van Yvonne Franssen

Titel: Kamer 305
Auteur: Yvonne Franssen
Uitgeverij: Futuro
Publicatiedatum: september 2019
Recensie door: Jacqueline
Kraaien/sterren: 5

Cover
De titel Kamer 305 springt gelijk in het oog. Daarna kijk ik pas echt goed naar de cover. Die ziet er donker en griezelig uit, waar ik ‘s avonds niet graag wil lopen, ook niet met de hond. De cover roept bij mij wel vragen op waar ik natuurlijk graag het antwoord op wil weten! Ik kan niet wachten om te beginnen met het lezen!

Achterflap
Pas na tweeën 's middags werd ik weer wakker. Mijn hele wezen schreeuwde om Martijn, maar hij had niets meer van zich laten horen en wat zou ik moeten zeggen? Toch graai ik nu met wild kloppend hart naar mijn telefoon. Het appje is echter van Corine. Hoe lang moet ik mijn nieuwsgierigheid nog bedwingen? Serieus Kim, ik maak me zorgen. Wat is er aan de hand? Wat is er aan de hand? Absoluut een goeie vraag. Dat zou ik ook wel willen weten. Het lijkt er sterk op dat mijn minnaar zijn vrouw heeft vermoord, mijn echtgenoot heeft geprobeerd mijn moeder te vermoorden en ik ben bang dat een van mijn cliënten onderweg is om mij te vermoorden. Meer niet. Niets om je zorgen over te maken.'' In de literaire thriller 'Kamer 305' raken de levens van Kim en Eva met elkaar verstrengeld tijdens hun huiveringwekkende zoektocht naar het motief achter enkele mysterieuze moorden.

Mijn mening
Super genoten heb ik van Kamer 305, wat een heerlijke spannende, boeiende en op sommige momenten een angstaanjagende thriller waar ook zeker een dosis humor is verwerkt. Op enige moment zo hilarisch dat ik inwendig zo moest lachen dat ik bijna in een deuk lag. Dat verwacht je toch niet bij een thriller? Ik tenminste niet maar van mij mag het. De auteur heeft de hoofdpersonages (Eva, Kim, Martijn en *) de gebeurtenissen / situaties telkens vanuit een ik-personage laten vertellen. Om dit goed te kunnen volgen zou het wellicht extra aandacht van mij kunnen vragen maar....... Ik zat snel en goed in het verhaal dat dit schakelen tussen de een en het andere hoofdpersonage voor mij totaal geen probleem was. Dit komt vast door de heerlijke schrijfstijl van Yvonne Franssen waardoor het spannende en boeiende verhaal makkelijk en vlot leesbaar is. Maar ook doordat een aantal van die hoofdpersonages ieder op zijn/haar eigen manier bezig is met de zoektocht naar de oplossing van die mysterieuze moorden totdat..... Eva tijdens die zoektocht het pad van Martijn en later Kim kruist. Eva heeft naar aanleiding van de gebeurtenissen die ook Martijn en Kim raken een bepaalde denkwijze waarvan zij denkt dat deze klopt en denkt stellig dat er nog meer gevaar op de loer ligt..... of Eva hier gelijk in krijgt? Lees het boek zelf! Wel is die denkwijze van Eva superknap uitgedokterd door Yvonne Franssen maar zeker ook de toch nog verrassende wending in het laatste deel van het spannende en onheilspellende verhaal! Kamer 305 is voor mij het tweede boek dat ik van Yvonne Franssen heb gelezen en dat is mij zeer goed bevallen. Kamer 305 krijgt van mij 5 kraaien.

Spanning: 4,5
Psychologische ontwikkeling personages: 4,5
Leesplezier: 5
Schrijfstijl: 4,5
Plot: 5
Originaliteit: 5

Leesclub van Kamer 305 is van start

Thrillerlezers is begonnen met de leesclub van Kamer 305 van Yvonne Franssen. Over drie weken zal het boekvonnis vallen.

De deelnemers zijn:
Jacqueline Musch als begeleider van de leesclub
Lien Gautiers
Karen Hertogs
Francina Eijer-Epskamp
Hannie van Grol
Patricia van Zon

We begonnen met de vraag wat de deelnemers van de cover vinden:

Lien komt met een zeer uitgebreid antwoord:
" Ik heb de cover eens aandachtig bekeken nu, in het groot op pc (nadeel van digitaal lezen)... Cover nodigt me erg uit. Nuja, Ik ben wel bevooroordeeld omdat het boek door Yvonne Franssen is geschreven en ik heel nieuwsgierig ben naar dit boek omdat ik Schaduwen al een toppertje vond. Als ze een andere cover had gebruikt, had dat niets afgedaan aan mijn interesse naar dit boek.

Donkere beelden, bij nacht, heel verlaten, wat lichtjes in de verte achter de ramen. Wie woont daar, wie is er, wat gebeurt er. We kunnen niet naar binnenkijken. De parking is volledig leeg. Waarom staat er geen enkele auto?
Wat is dat "ding" midden op de lege parking? (een verlichtingspaal?) Ik weet het niet.
Duidelijke grote en gele titel: de titel spreekt me aan, zelfs die twee woorden, vind ik al spannend.
Uitgeverij is duidelijk te lezen (is geen voor- of nadeel voor me) en het soort boek "literaire thriller" (is oké voor mij, dat is een genre dat me heel erg aanspreekt)
Ik denk dat het wel echt gaat opvallen als het tussen andere boeken in de winkel ligt.
En nu : gaan we zien of het echt literair is... ;-)
Ik geloof alvast wel dat het een thriller zal zijn! Nu op zoek naar pareltjes."

Francina: "Ik vind het wel een lugubere cover, zo'n verlaten parkeerplaats bij een hotel. Maakt wel dat je het boek oppakt en wil beginnen met lezen!"

De andere deelnemers vullen dit aan. Iedereen vindt de cover intrigerend.


Wat verwachten zij eigenlijk van het boek?

Patricia: Ik heb nog niks gelezen van deze schrijfster dus uitgaand van de cover verwacht ik een spannend boek die je het verhaal in zuigt. Ik kan niet wachten om te beginnen 

Francina: Ik vond het boek Schaduwen een goed en spannend boek, ik verwacht dat dit boek dat ook zal zijn. Als dat zo is dan heb ik het morgen uit! :-)

Karen: Haha ik verwacht er niets van 🙂 heb nog niets gelezen van deze schrijfster dus het is voor mij een complete verrassing. Titel en de cover spraken me aan dus ik ga me laten meevoeren en laat jullie wel weten wat ik er van vind! 🙂 kijk er enorm naar uit!

Lien: Ik vind schaduwen super En ik vind Yvonne Franssen keileem en ook haar promotie filmpjes. De inhoud spreekt me enorm aan, dus ik denk dat ze zeker niet gaat teleur stellen!

Jacqueline: Ik heb enorm genoten van je boek Schaduwen, Yvonne. Ik verwacht dat ik ook enorm van dit boek zal gaan genieten! Uh nee, ik leg de lat ook niet hoog of zo........😉

De volgende keer kijken we wat de deelnemers halverwege het boek vinden.