Win Evi van Tjeerd Langstraat gesigneerd

 Een jonge vrouw pleegt zelfmoord. Haar vader blijft radeloos achter met een afscheidsbrief die meer vragen oproept dan dat het antwoorden geeft.

Een psychologisch spel volgt als hij probeert uit te vinden wat er precies is gebeurd. En, waar het lichaam van zijn dochter is gebleven…

Het voert hem door heel Europa op zoek naar antwoorden, maar hoe dieper hij graaft, hoe bizarder de zelfmoord van zijn dochter lijkt te zijn.

Wanneer wordt zelfmoord moord?

Dit jaar bracht Tjeerd Langstraat een roman uit. wat is de naam van dit boek?  Stuur het antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Tjeerd.

Het debuut van Tjeerd Langstraat

 

Jouw thrillerdebuut kwam in de afgelopen tien jaar uit. Was je voor je debuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

Ja, dat was ik zeker! Op mijn auteurspagina schrijf ik bijvoorbeeld "De passie (oh boy, passie…) voor schrijven is ontstaan al op de basisschool, maar kwam pas echt tot bloei op de middelbare school bij de lessen Nederlands van meneer Both en later meneer Bakker. Nederlands docenten van de oude stempel die mijn sluimerende liefde voor verhalende taal ten volle tot bloei hebben gebracht."

Schrijven is altijd onderdeel van mijn leven geweest, en zal het waarschijnlijk ook altijd wel blijven.

 

Wie was jouw eerste uitgever? 

 

Een kleine uitgever in Nijmegen. (die het noemen niet waard is) 

 

Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan? 

 

Dat het specifiek deze uitgever was, deed me niks want ik kende hem niet. Wat me wel wat deed, was het feit dat ik een eerste boekcontract had. Dat ik echt een boek ging schrijven en dat die uitgegeven ging worden! Ik was groen als gras en wist helemaal niks van het boekenwereldje, dus ik ging onbevangen dit avontuur aan. Dus als ik alle kennis van nu even achterwege laat - die niet perse altijd even leuk is -, blijft alleen de vreugde, trots en het onwerkelijke gevoel van een droom die uitkwam over. En dat is mooi.  

 

Weet je jouw eerste reactie nog? 

 

We hadden afgesproken in Amsterdam en toen ik na het gesprek de auto instapte had ik de toezegging van een boekcontract: ik heb me in moeten houden tot het moment ik mijn deur dichtdeed en toen heb ik heel hard gegild. Of geschreeuwd. Hoe dan ook, het was een ontlading van blijdschap die ze waarschijnlijk zelfs in Tokyo hebben gehoord, maar ik was zo blij dat het er fysiek uitkwam. Daarna ben ik iets te snel met de muziek iets te hard terug naar Rotterdam gereden om het mijn toenmalige vriendin te vertellen. 

 

Is jouw debuut nog altijd van speciale waarde voor jou? 

 

Ja, zeker weten. Het blijft toch mijn geesteskind. Mijn eerste boreling. Daar waar alles mee is begonnen en waardoor ik nu bijna 8 jaar later ben waar ik nu sta: zes boeken verder, de zevende onderweg en een eigen uitgeverij later. 

 

Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest? 

 

Nee, eigenlijk niet. Wel met 'Evi', mijn voorlaatste boek. Ook omdat 'ie pas net uit is en ik dan toch kijk of ik voor een nieuwe druk iets aan wil passen. Of er toch niet nog losse eindjes zijn, of er nog foutjes in staan. Dat soort dingen.

 

Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut? 

 

Ja! Heel enthousiast. En dat is zo eng, als een boek net uit is, de reacties en recensies. Gelukkig kan ik zeggen dat al mijn boeken tot nu toe heel goed worden ontvangen. 

Was het een groot succes qua leesreacties, verkoop? In Vlaanderen? In Nederland? 

 

Zeker weten. Dan kan ik het beste illustreren door de prijzenpagina van mijn auteurspagina te copypasten:

 

Van Tjeerd Langstraat zijn verschenen:

 

Villa Gladiola

 

Winnaar publieksprijs Schaduwjury 2014

Beste Nederlandstalige debuut in het spannende genre

 (Publieksjury)

 

Genomineerd (shortlist) Schaduwprijs 2014

Beste Nederlandstalige debuut in het spannende genre

(Vakjury)

 

Genomineerd (shortlist) Crimezone - Hebban Award 2014

Beste thrillerdebuut

(Vakjury)

 

Start Je Webwinkel – Van Duuren Media (2014)

 

Eeuwig Donker

 

Winnaar juryprijs The Indie Awards 2017 

Beste Boek 2017

(Vakjury)

Boeken van 2021 van Hilona

 

1 – Tjeerd Langestraat – Evi:
Het verhaal is spannend en de emoties gaan behoorlijk diep. Ik ben geraakt door de rauwe, pure maar oh zo respectvolle manier waarop Tjeerd thema’s als rouw, gender diversiteit, verslaving, misbruik en depressie weet te verwerken in het verhaal. De gevoelens en de emoties van de hoofdpersonages kruipen onder mijn huis, zo puur en tastbaar. De ontknoping laat me verbijsterd achter en de laatste bladzijden lees ik terwijl de tranen over mijn wangen stromen. Het verhaal heeft een grote indruk op mij achtergelaten.

2 – Erik van der Linden – De Buitenstaanders:
De buitenstaanders is een bijzonder goed en doordacht geschreven boek. Wat ik zeker extra wil benoemen is de geweldige humor die de schrijver heeft. Hij heeft mij menig keer aan het lachen gekregen en daarnaast heb ik intens genoten van zijn mooie taalgebruik. Thema's als liefde, trouw, jaloezie, pesten, verdriet maar vooral het wanhopig ergens bij willen horen passeren de revue. Wie is nu toch die dader, maar vooral: waarom? Om hier achter te komen wordt er nog wel wat van jou als lezer verwacht. Een aantal puzzels zullen moeten worden opgelost, waarbij de antwoorden in het verhaal zijn verstopt. Na het opvragen van een hint, lukt het mij uiteindelijk om de puzzels te kraken en heb ik het toch bij het juiste eind. Dit alles bij elkaar maakt dat ik intens genoten heb van dit boek van Erik van der Linden/Bob Dijkgraaf.

3 – Yvonne Franssen - Oscar:
Voor mij de eerste kennismaking met Yvonne Franssen en dat heeft me geenszins teleurgesteld. In deze psychologische thriller verandert het leven van Ilse in een ware nachtmerrie wanneer haar vier maanden oude zoontje Oscar op klaarlichte dag wordt ontvoerd. Wat volgt is een zinderend verhaal dat je een kijkje geeft in het leven van de moeder en de dierbaren om haar heen. Stukje bij beetje weet Yvonne steeds een klein stukje van de sluier op te lichten, waardoor het maar moeilijk is om het boek weg te leggen en alsof deze verhaallijn nog niet genoeg is verrast Yvonne ons met een tweede verhaallijn die de spanning alleen nog maar meer opbouwt. Ik geniet van het mooie taalgebruik en de beeldende schrijfstijl van Yvonne en de spanning wordt steeds groter. Hoe vallen al deze puzzelstukjes uiteindelijk op zijn plaats? Ik daag je graag uit om daar vooral zelf achter te komen.

Slechtste thriller gelezen in 2021:

Karin Slaughter – Valse getuige:

Hoewel ik doorgaans een groot fan van alle boeken van Karin Slaughter ben, was ik behoorlijk teleurgesteld in dit boek. Het verhaal ging veelbelovend van start, maar al vrij snel kabbelde het maar traagjes verder. Zelfs op een dusdanige manier dat ik gewoon moeite had om verder te lezen. Ik heb echt nog nooit zo lang over een boek van Karin Slaughter gedaan. Eindeloze herhalingen, de mondkapjes en desinfectantia vliegen je om de oren om nog maar te zwijgen over de ellenlange beschrijvingen wat welke drugs met een verslaafde doet. Te veel informatie die weinig toevoegt aan het verhaal en mij er zelfs helemaal uithaalt. Het einde voor mij te voorspelbaar. Al met al niet het niveau dat ik van Karin Slaughter gewend ben.

Hilona

 

Karin K. haar boekenjaar 2021

 

Alweer bijna een jaar voorbij en dan is het tijd om eens terug te kijken op wat het jaar 2021 heeft gebracht aan mooie boeken. Mooie boeken van buitenlandse auteurs, maar ook veel mooie boeken van Nederlandse en Vlaamse bodem. En helaas ook minder mooie boeken.

Wat waren mijn persoonlijke hoogte punten, en diepte punten?

Favorieten van 2021:

1: Valentijn van Elizabeth Wetmore

2: Zwanenzang van Karin Fossum

3: Evi van Tjeerd Langstraat

Beste boek van Nederlandse bodem: Evi van Tjeerd Langstraat (leesclub Thrillerlezers!)

Beste boek van Vlaamse bodem: Undercover 2, Ramkraak, van Hugo Luijten (leesclub Thrillerlezers!)

Meest vreselijke boek 2021: Valse Getuige van Karin Slaughter

Een kleine toelichting is misschien wel op zijn plaats.

Eerlijk is eerlijk, eigenlijk is er voor mij een gedeelde nummer 1 voor de boeken van Elizabeth Wetmore en Karin Fossum. Dat ik heb gekozen om het boek van Elizabeth Wetmore de 1^e plaats te geven en Karin Fossum de 2^e heeft er mee te maken dat het voor Elizabeth Wetmore haar debuut was, en dat vind ik zo ongelooflijk knap en sterk gedaan dat zij voor mij daardoor net dat kleine extra stukje verdiend boven Karin Fossum die al ruim 20 jaar schrijft.

Het boek van Tjeerd Langstraat, Evi, heeft mij dagen niet los gelaten. Het ontroerde mij en schokte mij. Een waar pareltje van Nederlandse bodem.

Het boek van Hugo Luijten, Undercover 2, Ramkraak, is een heerlijk boek met een geweldige dosis zwarte humor. Een spannend pareltje van Vlaamse bodem.

En dan het slechtste boek van 2021. Ik heb dit jaar gelukkig geen echt heel slechte boeken gelezen. Wel een boek wat ik beduidend minder vond en dat was voor mij Karin Slaughter met Valse Getuige. Ik heb in het verleden veel boeken van haar gelezen, maar de recentere konden mij op een gegeven moment niet meer zo bekoren. Toch probeerde ik het nog eens met deze Valse Getuige, en ook dit keer maakte Karin Slaughter het voor mij niet waar. Geen slecht boek dus, voor mij wel een beduidend minder boek. Tja, smaken verschillen zullen we dan maar zeggen!

Evi van Tjeerd Langstraat

 

De meesten van ons sjouwen in het leven genoeg bagage mee in een rugzak. Zo ook Evi, de hoofdpersonage van dit verhaal.

 

Het verhaal begint met een deel van een afscheidsbrief, dat terwijl ik het lees mij al kippenvel bezorgd. Dit deel van die brief wordt afgesloten met:

 

‘Herinner je mij als je de zon op je gezicht voelt. Als de geur van een ziltig strand je neus prikkelt. Wanneer de eerste slok van een glas koude witte wijn je tong doet tintelen. Herinner je mij wanneer je uitkijkt over een bergmeer, koester de fijne momenten’.

 

Deze tekst alleen al komt behoorlijk binnen, ik moet dan ook wel even slikken en dit blijf ik doen wanneer ik de tekst opnieuw in het verhaal tegenkom. Het maakt wel dat ik gelijk op scherp sta. Ik weet ook dat ik het boek niet meer weg ga leggen, alleen wanneer het echt niet anders kan! 

 

Je snapt wanneer de vader (Hans)van Evi bovenstaande tekst in de afscheidsbrief van zijn dochter leest de schrik om zijn hart slaat en hij haar probeert te traceren. Maar wanneer hij haar niet kan bereiken gaat hij een aangifte van vermissing doen bij de politie, maar dat leidt helaas tot niets. Totdat oud rechercheur Jan Vos van Olga, een oud collegaatje over deze zaak hoort. Jan blijft met de zaak in zijn hoofd zitten en besluit Hans op te zoeken om zijn hulp aan te bieden om Evi of haar lichaam te gaan zoeken. Dat ze hiervoor heel Europa door moeten reizen om antwoorden te vinden op de vragen die de brief van Evi oproept hadden ze van tevoren niet kunnen vermoeden.

 

Evi, die een bekende dj is, draait haar muziek op (besloten) partijen in heel Europa. Ze weet, terwijl ze meestal stevig onder invloed is door de drank en drugs die manager Kasper haar geeft, haar publiek goed op te zwepen! Wanneer dit bijna fout dreigt te lopen probeert Karlijn, de vriendin van Evi, daar wat tegen te doen maar wil Evi dit wel of heeft  ze een reden om liever onder invloed van drank en drugs te blijven?

 

Ik vind dat Tjeerd Langstraat de kunst heeft om emoties puur en prachtig te verwoorden ook al zijn sommige van die emoties donker. De worsteling met het leven beschreven in de brieven die in dit verhaal voorkomen, zijn zo realistisch geschreven en komen echt binnen, ze raken me tot in mijn ziel.

 

Dit is een thriller waarvan ik aan het begin van het verhaal het al helemaal in gedachten had hoe dit verhaal zou gaan verlopen. Maar gaandeweg het verhaal sloeg dit om in ‘waar gaan we in vredesnaam naar toe?’ Tjeerd heeft met het plot van Evi me enorm laten schrikken want dit had ik echt niet verwacht!

 

Het verhaal laat me na het lezen echt niet los, het spookt nog een aantal dagen in mijn hoofd. Dit komt mede door hoe Tjeerd de personages van Hans en Evi heeft neergezet in dit verhaal. Zo realistisch en herkenbaar. Dit geldt niet alleen voor de mooie emoties maar ook de worsteling met de donkere emoties. Het hoort allemaal bij het leven. Tjeerd krijgt, net zoals voor zijn boek RÄV, ook voor Evi 5 kraaien van mij.

Interview met Tjeerd Langstraat

Tjeerd schreef vijf boeken, werkte mee aan een verhalenbundel, gaf tien boeken uit, waaronder nu Evi . Ik heb genoten van dit boek en stelde de auteur wat vragen.

 Wat heb je met vossen. Op je vorige cover stond een 3d en nu een vrouw met masker?

Nou, behalve dat ik het een prachtig beest vind, is Vos natuurlijk ook de hoofdpersoon in de laatste vier boeken. Dat is simpelweg bij toeval ontstaan: ik wilde een korte, simpele naam voor de rechercheur. Dat werd Jan Vos. Sindsdien is de vos eigenlijk telkens wel weer een terugkerend thema geworden. Een soort kenmerk wel.

Hoe zou jouw partner ( de mooie rooie) jou omschrijven. En wijkt dat af in hoe je jezelf ziet?

Eigenwijs, wispelturig, maar bovenal lief en loyaal. En los van dat ik het knap vind dat ze me nog steeds kan blijven uitstaan, is dat ook wel hoe ik mezelf zie.

 

Je verhaal gaat over Evi, een dj die veel draait, snuift en slikt en een afscheidsbrief schrijft. 

Waarom koos je voor een vrouwelijke dj in het dancewereld als 1 van de belangrijke personages?

Er zijn een aantal vrouwelijke techno-dj's die het bijzonder goed doen als dj. Ik hou van de muziek, het zijn prachtige vrouwen en het zijn voor mij enorme inspiratiebronnen. Omdat ik flink geprikkeld wordt door hun schoonheid, hun kunde en hun levens. Voor Evi wilde ik dan ook niet Jan Vos als enige hoofdpersoon, maar een vrouwelijke dj. Een ander perspectief en... Evi is een personage die erg op mij lijkt, hoewel Jan Vos dat ook doet, maar ik wilde dat juist niet al te duidelijk maken: Evi is een sterke vrouw, heeft demonen te overwinnen en begeeft zich in een creatieve, bijzondere intense wereld. Als ik, maar dan anders. 

 

Hou je zelf van dance. Noem eens iets op?

Jazeker! Trance, dance, hardstyle. Enne... achter in het boek heb ik een QR-code laten drukken die linkt naar een Spotifylijst waarin een aantal trance nummers staan van dj's die terugkomen in het boek.

 Wat luistert zo'n druktemaker als jou eigenlijk?

Dat is echt enorm verschillend. Ik luister veel klassieke muziek, hou enorm van Bach. Zeker tijdens het schrijven. Ga ik hardlopen dan zet ik keiharde hardstyle op. Mijn playlists gaan van The National naar Miley Cyrus en van The Lumineers naar Oscar and the Wolf. O, en natuurlijk Acda en De Munnik. Al sinds de middelbare school. Franse rap, heerlijk, Snelle vind ik ook tof. Heel breed georiënteerd dus.

 Er zit veel Tjeerd in het boek viel me op: het reizen naar de bergen oa, het vrij willen zijn enz. Was dat de vorige boeken ook al? Baseer je d epersonages sws op bekenden van jou?

Ja, was in de vorige boeken ook al wel. Ik baseer veel van de personages op mezelf en op mijn omgeving. Da's toch waar je de meeste inspiratie vandaan haalt: alledaagse gebeurtenissen en de mensen die je kent of ontmoet. Maar Evi is wel veel meer "Tjeerd". Het was (en is) een moeilijke periode en dat heb ik verwerkt in Evi, zowel in het boek als in het personage an sich. 

 Evi heeft een net andere stijl dan de vorige boeken. Hoe zou je het zelf omschrijven?

Toch wel zoals op de cover staat: psychologische thriller. Ik ben nooit zo'n fan van het toevoegen van 'literair' of andere vormen, zeker omdat er al snel geschermd wordt met 'literaire thriller' waarvan ik dan denk "waar is het literaire gedeelte dan?". Maar in dit geval vond ik dat 'psychologische' er wel voor moest. Dit boek sluimert meer, heeft minder moord en doodslag in zich en gaat veel meer over de psyche van de personages. Een psychologische thriller dus.

 Vast personage in je boeken is (oud) rechercheur Jan Vos. Is dit jouw hoofdpersoon voor nog vele boeken? Of gaat Jan Vos met pensioen voor jou zelf?

Eigenlijk had Jan Vos al na Villa Gladiola nooit meer hoeven verschijnen wat mij betreft, maar ik kreeg zoveel goede reacties op het personage Jan Vos én de vraag of hij weer terug zou komen in volgende boeken, dat ik dat telkens maar weer heb gedaan. Maar ik voorzie dat hij nog wel een keer het loodje legt. ;)

 Je schreef een geweldige Rav. Hoe frusterend is het dan om te zien hoe moeilijk je publiciteit kreeg?

Heel erg frustrerend. Maar dat is met alle boeken zo. Goede recensies, nominaties en prijzen, boeken van meer dan prima (schrijf)kwaliteit: het maakt weinig uit want Saskia Noort heeft weer een nieuw boek en dan gaat daar simpelweg alle aandacht naar toe. Tekenend was bijvoorbeeld het moment dat ik was uitgenodigd bij Koffietijd om over mijn boek te komen praten. "Eindelijk!" dacht ik. Want je hebt die publiciteit gewoon nodig. Maar toen werd ik ad hoc afgebeld: Fred van Leer kwam tegelijkertijd uit met dat knip- en plakwerk fotoboek en door iemand anders voorzien van wat teksten en dat is dan blijkbaar toch interessanter voor de kijkers. 

En om eerlijk te zijn, ik zie hetzelfde gebeuren op de blogs: pas als een schrijver goed wordt geplugd door de uitgever, het wordt opgepikt door wat media, pas dan gaan veel lezers overstag om een onbekende schrijver 's een keer te proberen. Ik zag het ook hier bij de aankondiging van de Leesclub van Evi, mensen die reageren dat ze me nog niet kennen. Dat verbaasd me dan oprecht omdat jullie echt al mijn boeken regelmatig hebben uitgelicht. (waarvoor dank!) Vier boeken, drie prijzen, vijf nominaties verder, maar nog steeds is het opboksen tegen de vergetelheid.

Je ziet, het zit diep. ;)

Je bent richting Mallnitz gegaan om te gaan wonen en werken. Wat trok je aan om daar je leven te gaan vestigen?

Dat ik ooit in de bergen zou gaan wonen, stond wel vast. Ik ben het liefst in de natuur, tussen de bomen, de bergen en de beesten, alleen vond ik nooit DE plek. Tot vorig jaar. Ik ging een week op wintersport

naar Mallnitz, een oude crossfit clubgenoot van me was daar een pension begonnen (je kent ze vast wel uit Ik vertrek) en ik vond het wel tof om te gaan kijken. Was hier ook nooit geweest. Maar het was liefde op het eerste gezicht. "Hier wil ik wonen," dacht ik. Dus dan ga ik dat ook doen, ik neem altijd wel gewoon gelijk een besluit, snel handelen. Alle coronamaatregelen gooiden wel enigszins roet in het eten (daarom, lees R.I.P., het boek dat ik schreef over mijn coronajaar - later meer over dit boek bij Boekinkt), maar inmiddels zit ik er. (voor mooie bergplaatjes: www.instagram.com/tjeerdlangstraat)

 

Hoe moeten we ons jouw leven daar voorstellen: sochtends in een ijswater springend, rennend door bergen en wat houtblokken hakken voor het kampvuur met een biertje? Of net anders?

Nou dit klopt wel zo'n beetje, haha! Zodra ik wakker ben neem ik een kop koffie en ga naar buiten. De bergen in. Herten spotten, de rust opzoeken, de frisse lucht opsnuiven. Het werkt louterend, is goed voor mijn hoofd. Ik leef hier ook gezonder. Beweeg meer, eet minder, drink uiteraard wel gewoon dat biertje en dan ook flink, maar het is meer een weekendding geworden. Het is bijzonder om te merken wat de natuur doet. Japanners noemen dat shinrin-yoku. Bosbaden. Niet per se letterlijk een bosmeer inspringen (wat overigens wel lekker is), maar de rust die de bossen en de bergen geven zijn zo goed voor mijn mentale gestel. 

 Welke 3 dingen van Nederland mis je als je daar ben. En welke 3 dingen totaal niet?

Ik mis:

- de mooie rooie, de muze, die heerlijke vrouw. (en de naaktkatjes)

- mijn vrienden en familie

- effe een broodje halen om de hoek

En niet:

- de drukte

- het opgejaagde

- de herrie

 

Wat keuzemogelijkheden:

Suppen of kano - Moeilijke, maar toch de sup! Want ik heb nu een eigen sup en het is zo fijn!

Rennen of mountainbike - zeker weten rennen

Snowboarden of skieen - zeker weten snowboarden

Gouden strop of Cpnb 60 - zeker weten CPNB 60: want dan zouden mijn boeken eindelijk 's een keer echt goed verkopen

Naaktkat of naaktslakken - naaktkatten natuurlijk!

Als je 100.000 zou winnen dan... - zou ik eerst mijn schulden moeten afbetalen helaas. Maar met wat rest... onbezorgd het volgende boek schrijven.

Als je dagje mag zijn wie je wilt dan - Miley Cyrus, zodat ik de hele dag fantastisch kan zingen en naar mezelf kijken, want manmanman wat is die vrouw mooi.  

Als ik minister moest zijn dan van het departement - VWS en dan demissionair minister Hugo de Jonge, zodat ik linea recta mijn biezen zou pakken en nooit meer in de openbaarheid zou verschijnen. #clowntjeclusterfuck

Als ik mocht kiezen welke beroemde auteur ik zou zijn -  Carlos Ruiz Zafón, ook al is hij dood inmiddels... maar wat een schrijver. 

Als ik nog een tattoo laat zetten dan -  die komt er uiteraard al aan: de dodo. Pracht van een rare vogel.

Evi van Tjeerd Langstraat

 

Een jonge vrouw pleegt zelfmoord. Haar vader blijft radeloos achter met een afscheidsbrief die meer vragen oproept dan dat het antwoorden geeft. Een psychologisch spel volgt als hij probeert uit te vinden wat er precies is gebeurd. En, waar het lichaam van zijn dochter is gebleven... Het voert hem door heel Europa op zoek naar antwoorden, maar hoe dieper hij graaft, hoe bizarder de zelfmoord van zijn dochter lijkt te zijn. Wanneer wordt zelfmoord moord? 

Het boek start met een brief van Evi aan haar vader Hans waar ze haar dood lijkt aan te kondigen.

Hans gaat aangifte van vermissing doen bij Olga een agent.

De hoofdstukken wisselen van perspectief tussen vader, dochter Evi, oud rechercheur Jan Vos en stukken uit de brief die Evi schreef.

 

De oud rechercheur was gestopt met zijn werk en geniet van de vrijheid en het opknappen van zijn tjalk. Hij heeft een vrije relatie met oud collega Olga. Jan voelt zich aangetrokken tot de zaak en biedt vader aan te helpen. Hij gaat met Hans na waar Evi, die een dj in de dancescene is met alle vooroordelen er bovenop: snuiven, slakken, zuipen en veel seks, allemaal opgetreden heeft om haar daar hopelijk te gaan vinden. De reis gaat onder andere naar Kiev en Mallnitz. Steeds stoten ze hun neus want Evi is niet meer op de plek waar zij zich bevinden.

 

Tussen hun ervaringen door lees je over het leven van Evi met haar vriend Kasper en vriendin Karlijn. Haar vriend en tegelijk ook manager pusht Evi tot optredens en gebruik van veel drugs.

Wanneer ze op een dag (beter gezegd nacht) in een gevaarlijke situatie zijn belandt en Evi weer out is van de drugs, is dat de druppel voor Karlijn en ze neemt de regie over. Ze besluit samen terug te keren en een week rust te gaan nemen en een toekomst samen te hebben. Ver weg van het foute wereldje.

In tussentijd krijgen Jan Vos en Evi's vader schokkend nieuws te verwerken en vertrekken gedesillusioneerd ook terug naar Nederland. Het verhaal werkt zich dan naar een triest einde, welk recht doet aan het boek.

 

Tjeerd Langstraat heeft zoals we van hem kennen ene vlotte pen met tussendoor rauwe teksten. Ik zelf persoonlijk vond het af toe wat te ruw, maar dat is smaak. Het verhaal leest als een tierelier en je leest zo naar het einde door met in je achterhoofd toch altijd bij een thriller een idee hoe het zal gaan aflopen. Maar ik werd verrast. En dat is best knap na al die honderden gelezen thrillers. Dit verhaal ‘Evi’ is net even wat anders dan de vorige boeken van de auteur. Toen meer wie deed het en nu meer inkijk in de psyché van enkele personages. Een thema in het boek is depressie. Nu niet gelijk denken van oh, het is een zwaar boek. Juist door het in het verhaal van ‘Evi’ te verwerken, krijg je mee hoe het kan werken in iemands hoofd, ook als hij alle geluk om zich heen lijkt te hebben. Benoemen dat wandelen en kijken naar de goede dingen in het leven geen remedie zijn om te zeggen tegen een serieus depressief iemand. Mooie les Tjeerd, zonder dat het belerend overkomt, maar duidelijk inleefbaar in het verhaal.

 

Opnieuw weer een goed boek van deze auteur! Tjeerd Langstraat is een bewijs dat Nederlandse thrillers dus wel goed zijn. 

Wat zou het zonde zijn wanneer Tjeerd zich alleen nog maar door de bergen van zijn nieuwe woonplek zou begeven. Schrijf maar door aan je volgende boek. Ik wil hem lezen. Heel graag zelfs.

 4,5

Ink

Boekvonnis De bunker van Hannah De Vries

Wij draaiden deze maand oa de leesclub met De bunker van Hannah de Vries. Na het toevoegen van Bob Dijkgraaf, de auteur raakten wat deelnemers in de war, maar daarover straks meer bij de vragen die men stelde aan hem.

Eerst waar De bunker over gaat (de achterflap):

Niemand wordt gespaard. Niemand is nog zeker van zijn baan. Niemand kan zich voor ons verschuilen. Wij zijn De Bunker en vandaag openen we de aanval.

"Vandaag is de dag dat de politiek zoals wij die kennen voor altijd zal veranderen. De komende honderdvijftig dagen zullen we elke dag informatie openbaren over een lid van de Tweede Kamer. Vandaag om drie uur is de eerste politicus aan de beurt. Niemand wordt gespaard. Niemand is nog zeker van zijn baan. Niemand kan zich voor ons verschuilen. Wij zijn De Bunker en vandaag openen we de aanval.'

Journaliste Hannah de Vries ziet van dichtbij hoe de geheimzinnige organisatie De Bunker met de week populairder wordt. Grote onthullingen kosten Tweede Kamerleden de kop, wat de steun voor de mysterieuze groep alleen maar doet groeien. Terwijl steeds meer mensen zich aansluiten bij De Bunker, ziet Hannah ook de keerzijde. Langzaam maar zeker begint ze te twijfelen aan de intenties van De Bunker. Wanneer de populairste politicus van het land een dag voor de verkiezingen vermoord wordt, is het aan Hannah om de waarheid te achterhalen.

Hannah de Vries (1989) is journaliste en schrijft voor verschillende media, waaronder Het Nieuwe Dagblad. Ze won tweemaal de belangrijkste journalistieke prijs van het land, voor haar reportages over de oorlog tegen IS en haar undercoverwerk bij De Bunker. De Bunker is haar debuut.




De deelnemers:
Jacqueline Musch als begeleider
Hilona Schaft-Mol
Renneke Bogerd-Grootbluemink
Anita Schroeyers
Lieselotte Danneels


De cover: hot or not?
Iedereen vindt de cover anatrekkelijk, al benoemt ook iedereen wel dat ze een tunnel zien ipv een bunker. De opmerking van Hilona is kenmerkend voor de reacties:
De cover intrigeert al zie ik er eerder een donkere tunnel in met aan het einde het licht. De rode titel spat er af en ik zou dit boek zeker oppakken om de achterflap te lezen.

Verwachting
Lieselotte heeft door debuten te lezen al vaak leuke nieuwe talentvolle schrijvers ontdekt die anderen misschien links zouden laten liggen.
 Anita vraagt zich al wat af hoe het zit met die auteursnaam: "Heb ik het goed begrepen dat Hannah de Vries een personage in het boek is? De schrijfster/schrijver/journaliste in het boek, dat vind ik heel speciaal en dat kan voor een interessant perspectief zorgen!"

Wat vinden zij halverwege?
Hilona is enthousiast:
Ik ben nu net over de helft van het boek en ik geniet. Het verhaal is goed te volgen, de meeste hoofdpersonages zijn goed uitgediept ondanks dat er toch ook nog veel vragen blijven bestaan. Goed gekozen thema, erg leuk en intrigerend om te lezen en ondertussen nu ik steeds verder in het verhaal zit vind ik het maar moeilijk om het boek weg te leggen.

Jacqueline
 Door de vragen die het intrigerende en boeiende verhaal oproept wil ik weten hoe het verder gaat en aangezien er de moord nog niet is gepleegd....... ben ik super nieuwsgierig!👊 De personages spreken mij aan maar geef daar aan het einde mijn oordeel over. Kan ze nog niet allemaal peilen.


Renneke
Ben nu bijna op de helft en ik vind het een geweldig boek. Kan me voorstellen dat dit de realiteit is. De personages zijn intrigerend en zorgen dat ik meer over ze wil weten, hun drijfveer, de waas van geheimzinnigheid en hoe het afloopt.

Anita
Ben ook op de helft en het boek heeft me in zijn greep. Wat een geheimzinnigheid en Hannah die heeft het niet gemakkelijk. Zo realistisch geschreven! Ik ben benieuwd wie het niet gaat overleven; vraag me af of ik in de juiste richting denk.

Lieselotte heeft het boek al bijna uit (nog 15 blz) als nog geeneens iedereen het boek heeft. Genoeg enthousiasme dus.



Vragen aan Bob (geselecteerd)
*Zoals aangegeven raakte men bij start wat in de war van de naam op het boek en de persoon die meedeed in de leesclub.
Lieseloote merkte op: Oei, even dubbel gechecked maar het boek is toch door Hannah de Vries geschreven?

Bob:
Die vraag krijg ik zeker vaak en ik snap hem ook heel goed. Het heeft meerdere redenen. De gekozen naam is een combinatie Hannah omdat ik dat een mooie naam vind en de meisjesnaam van mijn moeder. Ik vond het mooi om haar te eren door middel van dit pseudoniem.

De tweede reden is echter misschien nog wel belangrijker. Een van mijn favoriete ‘thrillers’ is ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’ van Joel Dicker. Dat zit een beetje tussen een thriller en een roman in, maar oké. Dat boek gaat over een schrijver die een boek schrijft over de moord die een andere schrijver al dan niet gepleegd heeft. Het hoofdpersonage heet Marcus Goldman en het hele boek lang neemt dat personage je mee in het schrijfproces van het boek. Als je van lezen en schrijven houdt, is dat fascinerend om te lezen. Het wekt echt de illusie dat je de totstandkoming van het boek kan volgen en dat de personages dus wel echt moeten zijn. Wat dat in mijn ogen verpest, is het feit dat op de voorkant dan niet Marcus Goldman staat, maar Joel Dicker. Weg illusie.

Dit boek is geschreven alsof hoofdpersoon Hannah de Vries een boek schrijft over De Bunker en dan vond ik het dus tof om zelf dan wel die illusie in stand te houden. En omdat ik weinig geef om mijn eigen naam op een boek, was de keuze snel gemaakt

 *Komt er nog boek van Hannah? Of blijf het bij deze? En als je nog boeken uitgeeft onder welke naam?

Bob:
Omdat ik het idee wel echt gekoppeld heb aan het personage Hannah, denk ik niet dat er nog meer komen onder deze naam. Ook omdat ik nu al ideeën heb voor vijf andere thrillers waar zij sowieso niet in zal voor komen.

Bij die boeken ga ik weer andere namen gebruiken. De volgende komt volgend jaar in de zomer uit onder de naam Erik van der Linden en dan volgt een trilogie onder de naam Niels Beukers. Dan heb ik alle familienamen wel zo’n beetje gehad, dus voor het vijfde idee zoek ik nog een pseudoniem, maar dat duurt nog wel even.

Maar dan komt het belangrijkste gedeelt, want wat vinden de deelnemers als het boek uit is?

Hilona
De schrijfstijl is boeiend, de personages worden goed uitgewerkt en het verhaal leest vlot weg. De politieke gebeurtenissen volgen elkaar snel op, geschreven met een knipoog naar herkenbare situaties uit de hedendaagse politiek en met genoeg wendingen om het voor mij als lezer spannend te houden. Al lezende werd ik af en toe een beetje op het verkeerde been gezet met uiteindelijk een ontknoping die ikzelf niet zag aankomen.

Ik heb erg genoten van dit boek en kijk uit naar nieuwe boeken van deze schrijver. Voor liefhebbers van een goede psychologische politieke thriller kan ik de bunker van harte aanbevelen.

Jacqueline
In het boeiende verhaal zit voldoende spanning op het psychologische vlak en vinden veel politieke intriges plaats. Sommige gebeurtenissen zijn zelfs op waargebeurde situaties gebaseerd (deze zijn herkenbaar). Maar hoe goed en boeiend de psychologische spelletjes en politieke intriges ook zijn uitgewerkt en beschreven was de aanwezige spanningsboog voor mij niet voldoende. Ik was dan ook blij dat de op de achterflap aangekondigde moord plaats vond. Vanaf dat moment werden de eerdere gebeurtenissen maar ook inhoud van gesprekken onderzocht naar hints die betrekking konden hebben naar het oplossen van de moord.

De Bunker is een realistisch, bijzonder en politiek verhaal dat in een soort van dagboekvorm is geschreven. De auteur heeft een vlotte schrijfstijl waardoor het verhaal makkelijk weg leest.
Ik kan alleen maar adviseren wanneer je van psychologische spelletjes en politieke intriges houdt dit zeker een boek is om aan je boekenkast toe te voegen!


Lieselotte
Er is ervoor gekozen om als schrijfster Hannah De Vries op de cover te zetten, de naam van het hoofdpersonage, maar eigenlijk werd het boek geschreven door Bob Dijkgraaf. Wat origineel is. Zo is het echt het dagboek van Hannah.
De bunker is een debuut die meteen zijn stempel drukt. Het is heel realistisch geschreven en zet de lezer tot nadenken.

De Vries/Dijkgraaf heeft een vlotte schrijfstijl. De puzzelstukjes worden net al broodkruimels verspreid, tot op het eind alles op zijn plaatst valt. Je bent echt verrast als lezer bij de ontknoping.
De personages zijn goed uitgewerkt waardoor je je als lezer goed in ze kan inleven.
Na het lezen van de bunker houdt het boek je wel nog even in zijn greep, het is er eentje die je bij blijft. Voor wie graag een politieke thriller leest is deze zeker een aanrader.
Ik heb van het boek genoten en hoop nog meer te lezen van deze schrijver.

Renneke
Het is een zeer boeiend en psychologisch verhaal over de politiek en zijn tegenstanders, ook kom je herkenbare situaties tegen, waardoor het heel dichtbij komt. Vele vragen bleven me achtervolgen tijdens het lezen en wilde ik de antwoorden weten,

De personages zijn intrigerend en zorgden dat ik meer over ze wilde weten, hun drijfveer, het waas van geheimzinnigheid en hoe het zal aflopen.
Het einde heeft mij totaal van mijn sokken geblazen, zo onvoorspelbaar, je moet dit echt gaan lezen.

Anita
Van bij het begin dringen een aantal vragen zich op. De spanning bouwt zich langzaam op, de sfeer wordt geleidelijk aan grimmiger. Het geheimzinnige gedrag van de leden van De Bunker hult het verhaal in mysterie.
En dan belandt het verhaal in een hogere versnelling en kan je niet anders dan ademloos verder lezen. Bladzijde na bladzijde, het leestempo gaat de hoogte in, en dan … wat een ontknoping!
Het plot is goed onderbouwd en laat zich niet te vlug raden. De schrijfstijl is vlot en to he point. De verwijzingen naar The Newsroom, The West Wing en Don Quichot zijn knap verweven in de puzzel die ‘De Bunker’ is.

Alle deelnemers gaven het boek vier kraaien, dus dat was dit keer makkelijk optellen en delen.

Reactie Bob:


Het was best spannend om als schrijver in een leesclub geplaatst te worden over je eigen boek. Tot nu toe hadden vooral bekenden het gelezen en die waren allemaal enthousiast, maar dat zijn ze bij alles wat ik maak. Hier had ik plotseling te maken met lezers die mij niet kennen en dus geen enkele reden hebben om zich enthousiaster voor te doen dan ze zijn. Gelukkig waren de lezers wel enthousiast. Het onderwerp van het boek is vrij specifiek en toch wist het de lezers te boeien.

Dat is voor mij als schrijver goed om te horen, maar het was net zo goed om de kritiekpunten te zien. Geen enkel boek is perfect en met een beetje zelfreflectie zie je dat ook wel in, maar wat jij minder vindt hoeft de lezer niet per se als storend te ervaren. Op sommige punten kwam ik erachter dat ik te kritisch was op mezelf terwijl ik bij andere punten goed had aangevoeld dat dat beter kon. Zo leer je als schrijver en dat zou niet kunnen als de leesclub geen veilige omgeving was.

Al met al was het een geweldige ervaring om gelezen te mogen worden en ik wil de leden van de leesclub dan ook bedanken voor hun openhartigheid en hun enthousiasme. Op naar het volgende boek!


Ik wil de auteur hartelijk bedanken voor de enthousiaste deelname en natuurlijk jalapeño books voor de boeken.

WAT IS JE BESTE BOEK?

“Wat is je beste boek?”

Het is een vraag die geregeld voorbijkomt en ik vind dat oprecht lastig te beantwoorden. Met een beetje schwung, arrogantie – of zelfverzekerdheid – zou ik dan kunnen roepen “Al mijn boeken zijn goed!” of commerciëler gedacht “Mijn laatste boek!”. Om daar dan direct aan toe te voegen waar je mijn boeken kan kopen.

Maar de eerlijkheid gebiedt mij te zeggen dat ik mijn eigen werk wel oké vind, maar er eigenlijk best onzeker over ben. En “oké” is niet geweldig of fantastisch goed. Het is ook nogal wat, ondanks dat het een thriller is en geen autobiografie, om je hele ziel en zaligheid, je hersenspinsels, lugubere gedachten en seksscènes neer te pennen en op een gegeven moment te publiceren voor tientallen, honderden, inmiddels duizenden mensen.

En ik wéét dat ik goede boeken schrijf, ik wéét dat het zelfs beter is dan enkele van Nederlands bekende thrillerschrijvers (m/v), maar het voelt niet zo. En misschien is dat ook wel oké. Weten dat het altijd beter kan, beter moet. Voelen dat het goed is, maar nooit goed genoeg: toewerken naar minder foutjes die er doorheen glippen, mooiere zinnen maken, nog spannender verhalen schrijven. Er is nog een wereld te winnen. Voor mij en dus voor mijn lezers.

En als ik het dan toch heb over het winnen van een wereld: koop eens een boek van een (relatief) onbekende schrijver, van een kleine uitgever. Kijk verder dan wat je enkel voorgeschoteld wordt door de boekhandel en de grote uitgeverijen. Even buiten die veilige comfortzone stappen en je zal zien dat er een prachtige boekenwereld voor je opengaat!

Want, en ik citeer mijzelf: Lezen heeft iets magisch. Het laat je kennis maken met situaties die je nooit hebt meegemaakt, je komt op plekken waar je nooit zult komen en je wordt meegenomen op een vlucht door de hersenspinsels van iemand die je niet kent. Als je je dat beseft, zal elk boek dat je leest nog unieker zijn. Evenzogoed is het schrijven van verhalen magisch, door alles wat ik hiervoor al noemde and beyond all of that. Lezen én schrijven laat mij de waan van alledag ontvluchten. Woorden worden zinnen en vormen verhalen, verhalen die een soort parallel universum creëren waar even geen zorgen zijn.

Naast alle onzekerheid, de hordes die nog te nemen zijn en valkuilen die op de loer liggen, zijn er natuurlijk ook de goede recensies en sterrenregens die mij enorm sterken. En uiteraard de kraaien die ik hier op de site heb mogen krijgen van de leesclub en de op zich staande recensie!

Tot slot, met de kortingscode #leeseenTjeerd krijg je nu 10% korting op mijn tweede boek, Eeuwig Donker. Bestellen kan hier! Krijg je hem gesigneerd thuisbezorgd. (liever een ebook? Kan ook via de site, of via BOL in je Kobo abonnement)

Heel veel leesplezier!

Derde column Tjeerd Langstraat

Angelique Haak en Tjeerd

Wie is die gozer eigenlijk? En waarom zou ik een boek van hem moeten lezen? Kan hij goed uhm… met zijn ogen rollen? Enfin, meestal schrijf je een column met een zelfverzonnen onderwerp en je visie daarop, maar ik vond het wel weer eens leuk om jou, de lezer, wat vragen aan mij te laten stellen. De lezer die de onderwerpen bepaald dus. Komt ‘ie!

Tamara geeft aan nog nooit een boek van mij gelezen te hebben. Wat na vandaag hopelijk anders zal zijn als ik de vraag beantwoord waarom ze überhaupt een boek van mij zou moeten lezen. Nu kan ik daar vrij kort over zijn: mijn boeken zijn spannende wegleesthrillers die je van begin tot eind pakken en waar je in een sneltreinvaart door het verhaal gaat.

Maar nog beter dan dat ik mezelf promoot, zijn lezers aan het woord laten. Op deze site is mijn laatste boek RÄV gerecenseerd (4,5 kraai) en zelfs aan een boekvonnis onderworpen door zes lezers die unaniem enthousiast waren. (eindoordeel 4,5 kraai)

“Te snel komt de laatste bladzijde in zicht, wat betekent dat ik echt leesplezier heb gehad en door het boek sjeesde. Overdenkend hoe het kan dat deze auteur niet bij een grotere uitgeverij zit. Tjeerd Langstraat is een auteur die veel schrijftalent in zijn vingers lijkt te hebben met zijn derde boek en ik denk dat het de hoogste tijd begint te worden, dat meer mensen zijn verhalen gaan leren kennen.”

“Ik vond het een geweldig boek! Ik ben net precies klaar en alles gaat door mijn hoofd heen.”

Ook wordt er gevraagd met welk boek er begonnen moet worden… op zich maakt dat niet uit, de verhalen staan op zichzelf. Máárrr… in Villa Gladiola begint wel alles en wordt Jan Vos, de rechercheur die in alle boeken een prominente rol speelt, geïntroduceerd. Dus in die zin zou ik gewoon met Villa Gladiola beginnen, dan Eeuwig Donker, om vervolgens RÄV op te pakken.

Mijn grootste droom, Melanie, is om definitief door te breken als schrijver. Dan doorbreek ik de impasse en word ik opgemerkt en veel meer gelezen dan nu het geval is. Omdat mijn boeken goed zijn en niet omdat ik de juiste lijntjes heb met de juiste media, de juiste mensen of omdat er een enorme campagne wordt opgezet. (Zoals bijv. bij het debuut van C.J. Tudor: niemand weet hoe het boek zal zijn, maar door alle promotie is het al een bestseller voordat iemand ooit iets van haar heeft gelezen. Briljante zet van de uitgever, maar moeilijk om tegen op te boksen)

Maar, zoals Pieter Waterdrinker in zijn Tsjaikovskistraat 40 schrijft: “alles in het bestaan is toeval, volkomen willekeur”, dus de tijd zal leren of die droom werkelijkheid wordt.

En mijn inspiratiebron om te gaan schrijven… tsja… voor de verhalen in mijn boeken word ik dagelijks geïnspireerd. Door verhalen in de media, op straat, via vrienden, boeken of tv. Maar sec de reden(en) om te gaan schrijven… dat is er gewoon altijd al geweest. Ik schrijf. Dat vind ik fijn, het is voor mij voor de ultieme uitlaatklep, mijn ideale manier van communiceren eigenlijk. Eerder schreef ik daar dit over:

“Schrijven geeft troost. Door te schrijven kan ik mijn liefde tonen. Mijn geilheid in woorden vangen. Mijn boosheid gestalte geven en mijn frustratie uiten. Door te schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd ordenen. De depressies voor zijn en beperken tot een minimum aan sombere gedachten en pessimistisch gebrom. Het houdt mijn wispelturigheid en onrust tot een zekere hoogte in toom.”

Maar vaak is het ook simpelweg leuk om te schrijven en allemaal niet zo zwaar. ;)

Hoe mijn schrijfplek eruitziet, Jack, en of er Ikea meubelen staan? Laat ik het zo zeggen, ik werk vaak op locatie, je kan er balletjes eten en er is altijd parkeerplek…

Een andere auteur ontmoeten lijkt me heel ongemakkelijk, Tamara. Maar mijn favoriete auteur op dit moment, Pieter Waterdrinker, zou ik dan wel aandurven. Met een fles wodka, of twee. In Rusland.

Jeetje Helga… welk personage uit welk boek zou ik zelf willen zijn en waarom… ik vind Paulo wel wat. Naar Paulo Coelho, uit zijn laatste boek Hippie. Ik vond het niet eens zo’n heel goed boek, maar het onbevangen in het leven staan en de wereld intrekken doe ik zelf ook (het liefst en zo vaak mogelijk, het leven moet wel spannend blijven namelijk). 

En Ink, wraak nemen in mijn boeken op stomme, echte mensen… je kent me toch, de liefde zelve. Al zitten er in elk boek mensen en/of namen die wel echt bestaan. ;)

Ik wilde een vos, in lijnen, voor de cover, Juul. Vanwege Jan Vos, het personage. En het idee voor het boek, waarin de vos op een bepaalde manier een rol speelt. Dus vroeg ik Hannelore, een jonge freelance vormgever uit België of zij een vos kon ontwerpen. Et voilà! Dat kon ze, en hoe. Posters zijn er nog niet, maar die komen nog. Wel kun je al heel veel andere toffe dingen met de vos bestellen: https://shop.spreadshirt.nl/JalapenoShop/

Ik rol als een malle met mijn ogen, Lia. Maar nog beter kan ik één wenkbrauw optrekken.

Nou, Birgit, ik hoop dat ik je met mijn eerste antwoord al heb kunnen overtuigen. En als fan van King wil ik graag deze quote aanhalen:

“Tjeerd zet met Eeuwig Donker zijn naam weer in de spotlights, een schrijver die wat mij betreft niet onder doet voor Stephen King en Cody McFadyen.”

Caroline Kuiper, boekblogger

Nu zou ik mezelf niet willen vergelijken met Stephen King, maar een mooier compliment kan je niet krijgen eigenlijk.

En om af te sluiten met de vraag van Trudy of het eind van een boek weleens anders afloopt dan gepland… nee. Simpelweg omdat ik nooit weet hoe het afloopt. Ik werk zelf naar een onbekend einde toe! Pas het laatste hoofdstuk, misschien de laatste twee hoofdstukken, weet ik zelf waar en hoe ik het verhaal laat eindigen.

Dank voor jullie vragen! En schroom niet om door te vragen. Enne… ein-de-lijk eens wat anders lezen dan wat je normaal al leest en overtuigd door bovenstaande? Hier zijn mijn boeken te koop:

https://www.bol.com/nl/c/tjeerd-langstraat/8879729/

https://jalapenobooks.com/shop/ (gesigneerd)

Tjeerd zijn eerste tattoo

Eigenlijk zou ik het pas doen nadat ik de magische grens van 50.000 verkochte exemplaren van RÄV had bereikt. Als ik de bestsellerlijsten zou aanvoeren, en er eindelijk ook wat meer waardering en erkenning zou komen voor schrijvers die hun werk in eigen beheer uitgeven.

Als ik duizenden en duizenden mensen kon laten kennis maken met mijn werk, mijn boeken. In de wetenschap dat zovelen zouden genieten van de avonturen en strubbelingen van rechercheur Jan Vos. Dat jullie, thrillerlezers en de ultieme thrillerfans zouden gruwelen bij de misdaden die in het boek gepleegd worden, zich af zouden vragen wie de dader is, en waarom. Dat jullie al lezende de puzzelstukjes op hun plaats zouden zien vallen om vervolgens toch op het verkeerde been gezet te worden.

Bovendien zou ik bij die 50.000 uitgevlogen boeken vier lezers meenemen om het ook te laten doen. Als cadeautje.

En nu vraag je je natuurlijk af waar ik het over heb. Wát ik bij die ambitieuze grens van 50.000 zou (laten) doen samen met vier lezers. Welnu, de vos van de cover op mijn arm laten tatoeëren! Het schrijven en uitgeven van mijn derde thriller RÄV is voor mij zo’n bijzonder en voortdurend intens moment in mijn leven geweest. Met een boel andere zaken die privé en zakelijk speelden. De wens om mij te laten tatoeëren is er al van puber af aan, maar ik wilde dit altijd pas doen als ik echt iets te “vertellen” had. Als de tattoo ook echt betekenis had. En dat is nu.

Wat het extra mooi maakt, is dat de tattoo is gezet door Joyce. We zaten bij elkaar op de middelbare school, waren verliefd, deden daar eigenlijk niet veel mee, het is ook nooit iets geworden, maar toch zien we elkaar nog steeds, al 25 jaar inmiddels. Dus eigenlijk is het wel wat geworden; een levenslange vriendschap waar we elkaar soms een tijd niet zien, maar waar het bij elkaar weer zien altijd is of we elkaar gister nog spraken. Dat zijn mooie vriendschappen.

Kortom, ik heb niet gewacht tot die mijlpaal van 50.000 is bereikt. De tijd is nu. Dat het boek er is, dat de recensies en reacties zonder uitzondering lovend zijn, alleen dat al zijn mijlpalen wat het voor mij rechtvaardigt mijn eigen plan aan te passen. Een stukje zelferkenning eigenlijk. En het moment dat ik die 50.000 aantik ga ik met de vier lezers hun vos-tattoo laten zetten.         

Alice Indie Boekprijs

Over waardering en erkenning gesproken: met trots kan ik mededelen dat RÄV is genomineerd én toegetreden tot de shortlist van de Alice Indie Boekprijs! Een prijs voor boeken die zijn uitgebracht in eigen beheer, georganiseerd door Schrijven Magazine. En dat is prachtig nieuws! Want niet alleen is deze nominatie een stuk erkenning voor de kwaliteit van mijn verhaal en mijn schrijfstijl, maar ook voor de wijze waarop ik dit boek met mijn eigen uitgeverij in de markt heb gezet.

Komende donderdag, op 7 maart wordt de winnaar bekendgemaakt. Het wordt dus een hele spannende week!

Enne… * zet galmende kermisstem op * Heb jij RÄV al in huis?