De favoriete drie van 2022 van Wendy

 

Wat vonden de teamleden van Thrillerlezers de beste boeken die zij lazen dit afgelopen jaar?

Vandaag vertelt Wendy over haar favoriete boeken:

2022 was voor mij een jaar waarin ik door omstandigheden weinig heb kunnen lezen. 

Maar gelukkig heb ik wel de juiste pareltjes uitgekozen en gekregen. 

Hierdoor was het nog lastig om er 3 uit te kiezen. Maar deze zijn het geworden:

 

3. Met Onbedachte Rade van Marie José Verweij. 

Zeer blij verrast was ik door deze geweldige debuut thriller. Een goed opgebouwd verhaal met een heerlijke schrijfstijl. 

Eef is op jonge leeftijd betrokken bij de dood van haar zusje, Kiki. In haar jeugd gaat ze gebukt onder een immens schuldgevoel en leeft ze in een verscheurd gezin. Als ze volwassen is, begint ze in twijfel te trekken of de dood van Kiki haar echt valt aan te rekenen. Ze gaat op onderzoek uit in Toscane, waar Kiki stierf, en komt tot een onthullende ontdekking. 

Het einde heb ik met tranen in mijn ogen gelezen. Dit boek komt echt bij je binnen! 

 

2. Vuurduivel van Nathalie Pagie:

Genoten van dit vlotlezende gloeiend spannende boek wat zich afspeelt in de toekomst. De vrouw van brandweer piloot Jake komt door spontane zelfontbranding om het leven.  Australië is geteisterd door hevige branden. Grote gedeeltes van het land zijn hierdoor getroffen. De branden lijken aangestoken.  Dan ontdekt Jake dat er naast zijn vrouw meerdere slachtoffers op dezelfde wijze zijn verbrand. Samen met een elite brandweer team gaat hij op jacht naar de Vuurduivel die verantwoordelijk wordt gehouden voor de branden en wellicht ook voor de moorden.

Op alle fronten helemaal af. Geschreven zoals alleen Nathalie Pagie dat kan. 

 

1. Met stip op 1 Blinde wraak van Nina Verheij.  Emily vindt het lichaam van een vrouw op het dakje naast haar balkon. De vrouw is prachtig neergelegd als Vrouwe Justitia, met een blinddoek, weegschaal en zwaard. Alleen heeft Emily geen idee wie ze is. Moet de rechercheur het lichaam zien als een waarschuwing dat zij zelf de volgende is, of schuilt er een andere reden achter de aanwezigheid van de vrouw? Al snel ontdekken Emily en het team overeenkomsten met de misdaden van een seriemoordenaar uit de jaren negentig.

Dè kers op de taart in deze geweldige trilogie! Als een goed passende puzzel vallen alle stukjes op hun plek. Zonder losse eindjes. Briljant hoe alle personages beschreven worden. Allen met hun eigen karakter en emoties. Ik zag ze zo voor me. 

In een woord Klasse!! 

 

Via deze weg wil ik jullie allemaal hele fijne feestdagen toewensen en alle goeds voor een gezond gelukkig en Thriller-rijk 2023!!

 

Wendy 

 

Hermes Thriller event in Ermelo

 

Zaterdag 8 oktober was het eindelijk weer eens tijd voor een boekenfeestje. De laatste kan ik mij niet meer heugen, behalve dat het voor Corona moet zijn geweest.

In de tussentijd is het favoriete uitje, de Antwerpse boekenbeurs, geheel verdwenen (knap hoe ze dat toch verkloot hebben).
Maar de baas van Ellessy heeft een nieuwe thrillerprijs in het leven geroepen: de Hermes award voor de beste thriller van 2022.
Dat ik bij de titels verbaasd ben over de genomineerden boeken, maar ook om de jaartallen dat ze uitgebracht zijn, zo komt Mijn waarheid van Sandra J Paul uit 2020.
Maar hé, elk boekenfeestje wordt gewaardeerd. Of beter gezegd: elk idee wordt gewaardeerd.

Nadat ik lang geleden mijn zwarte kousendorp uit gevlucht was, was het bijzonder om nu weer eens een kerk in te moeten lopen. Maar i.p.v. Maria zag ik opeens Marelle Boersma zitten met haar Jan. ‘Erg lang geleden’, riepen we allebei.

Ook even kletsen met Marie Jose Verweij die het boek Met onbedachte rade schreef en waarvan het weer zonde is dat het bij een kleine uitgeverij uitkwam met weinig promo, want heb erg genoten van haar boek. En deze middag ook van haar verschijning trouwens: knappe dame.
Er liepen vooral auteurs waar ik weinig tot geen boeken van gelezen heb, maar wie zag ik daar opeens in het wild? DE Nederlandse feelgood auteur van LS, mevrouw Tamara Haagmans.

Tamara Haagmans

Nu heb ik een hekel aan feelgood..oh excuses overnieuw: zelf hou ik wat minder van feelgood, maar Tamara heeft een plekske in mijn hart. Al flink wat jaren geleden ontmoette ik de dame in een boekenwinkel in Oosterhout. Een flamboyante dame in kersenjurk met toen nog pikzwart haar kreeg een enorme black-out tijdens haar voorleessessie. Ik vond haar toen zo lief en schattig. Wist ik veel hoe ze echt was, haha.
Maar serieus: heerlijk om haar weer te zien en ze was de kers op de taart voor de rest van de middag. Deze dame heeft het rollen met de ogen uitgevonden en ik heb regelmatig mijn tanden op elkaar moeten klemmen om niet de slappe lach te krijgen.

Ik werd nog even gevraagd om voor Anja Feliers op het podium te gaan staan, want die was er niet en was wel genomineerd. Maar toen ik hoorde dat Tamara voor Thomas Olde Heuvelt ging staan en niet wilde ruilen, vertikte ik het.

Maar het begon met het bekend maken van de winnaar van de Korte verhalen wedstrijd. Enkele tientallen auteurs hadden hun verhaal ingestuurd met als thema Een ijskoude moord.
Laat ik nu 1 van de juryleden zijn die al die verhalen doorgeworsteld had. Soms (vaak) was het echt een worsteling, want niet ieder heeft het in de vingers om in een beperkt aantal woorden een goed plot neer te knallen.
In dat hele dikke boek wat ik ooit over de boekenwereld ga schrijven, komen ook wat anekdotes over deze wedstrijd. Wat gebeurde er een hoop.

Maar de 20 beste verhalen werden gebundeld in een boek wat die dag uitkwam. De winnaar was Danique Van Der Rijt-de Ridder ( onthoud haar naam. We gaan meer van haar horen) werd verblijd met een uitgeverscontract en won een bedrag van 250 euro.
Ietwat thrillerachtig ging het er wel aan toe op het podium, toen bleek dat de voorzitter dacht dat de presentator de sterke punten zou benoemen en die precies andersom dacht. Vervolgens konden ze dus niet opgenoemd worden. Niemand wist waar ze het konden….
Het humeur bij de ene zakte ietwat onder vriespunt en ging in een andere ruimte flink mopperen.
Voor de winnaar maakte dat weinig uit op dat moment.

Nicolette Steemers werd geroepen om haar moordspel te gaan spelen, dit geheel niet verwacht op dat moment, want ze ging lekker zitten met een net gehaald theetje en keek verbaasd op. Ze vertelde een moordspel maar, even hangend en kletsend bij de dames van de Hamley uitgeverij, was dat daar op die plek niet helemaal te volgen maar mensen moesten raden wie de dader was en uit welke tekst dat in het verhaal bleek.

Een pauzetje gaf even de tijd om te kletsen met de eregast Caroline van der Plas. U weet wel die van de politieke partij voor de boeren. Vraagt u zich af waarom juist zij de speciale gast was? Eigenlijk bijna iedereen deed dat.
Jammer was wel dat er minutenlang ruimte was om over haar politieke ideeën te spreken. Niet helemaal de plek voor.

Buiten met zijn tweetjes in de pauze en in alle rust staan kletsen over boeken. Vooral een

liefhebber van King en Scandinavisch. Haar voorgesteld straks wat Nederlandse thrillers te geven en dat ze die ging lezen. Al had ze nog maar weinig tijd om echt te lezen naast al het papierwerk van de overheid. Het is niet de partij ( BBB) waar ik op zou stemmen, maar zij is een tof wijf. Vertelde ook wat over hoe het leven met beveiliging is. Dat die beveiliging in orde was, bleek toen de meeste mensen al waren vertrokken en er agenten binnenvielen. Mevrouw van der Plas had per ongeluk haar noodknop ingedrukt. Die werkte goed dus.

Na de pauze was de uitreiking voor de beste thriller. Genomineerd waren: Thomas Olde Heuvelt, Sandra J. Paul, Anja Feliers, Bas Haan en Elvin Post. Wie ik hem gunde was wel bekend. Wie hem had moeten winnen ook. Wie er niet in dit rijtje hoorde ook...

Moeilijk was het niet, wie hem ging winnen. De jury bestond voornamelijk uit mannen en over het algemeen lezen die andere boeken van Nederlandse auteurs. Plus er was opeens een bekende pief van Ambo Anthos aanwezig en Bas Haan zelf, die eerst niet zou komen.

Tromgeroffel en ja, het werd dus Lenoir van Bas Haan. Ik geef eerlijk toe dat ik het boek nooit las. Soms trekt een boek je niet, maar aangezien hij na de Schaduwprijs nu deze prijs won zou ik dat eens moeten gaan doen. Maar er zijn ook alweer zoveel nieuwe boeken uitgekomen. Dus ik ga vast de winnaar van volgend jaar lezen.


Na Miss rolling eyes van het podium gekomen was, nog even gemopperd dat het Thomas moest zijn en vervolgens twee auteurs naar de BBB mevrouw getrokken, zodat zij hun boek konden aanbieden. Zo kon Caroline van der Plas terug naar huis met Mijn waarheid van Sandra J. Paul en Met onbedachte rade van Marie Jose Verweij.

Intussen werden de kraampjes weer opgeruimd en gingen de meesten weg, en een ander deel borrelen. Een kleiner deel van 3 personen, ik en twee vriendinnen, besloot nog samen wat te eten en de middag door te praten.

Een conclusie van deze middag: het was rommelig, er was weinig chemie, weinig sfeer, weinig bekende auteurs, weinig kraampjes en toch heb ik mij prima vermaakt en dat misschien juist wel door alle vorige genoemde punten.

Winactie 13 Win de trilogie van Nina Verheij GESLOTEN

 Fatale keuzes

Wanneer haar huisgenote Lisa na ruim twintig jaar het contact met haar criminele vader wil herstellen, heeft politie-stagiaire Emily genoeg redenen om zich terughoudend op te stellen. Toch lukt het haar niet haar nieuwgierigheid te bedwingen. Lisa's vader blijkt immers een gewelddadig man te zijn met een besproken verleden. Na een dramatische gebeurtenis wordt Emily geplaagd door schuldgevoelens. Terwijl haar collega's uitzoeken wat er exact is gebeurd, verzet Emily haar zinnen door in een oud dossier te duiken over een vrouw die schijnbaar zelfmoord pleegde. Hoe dieper Emily echter graaft, hoe meer geheimen ze ontrafelt die verband houden met haar eigen leven. Ze realiseert zich dat ook haar keuzes zware consequenties hebben.

Geheugenspel

Om de waarheid te achterhalen over de dood van haar vader, moet Emily samenwerken met zijn vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen? Hoe zuiver is jouw geweten? De verkeerde dader heeft vastgezeten voor de dood van je vader. Sinds Emily deze woorden te horen kreeg, wordt de jonge rechercheur achtervolgd door vragen. Waarom heeft de man die gevangenzat bekend en wie was daadwerkelijk de schutter? Om de waarheid te achterhalen met ze samenwerken met haar vaders vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen en wie heeft zijn eigen verborgen agenda?

Blinde wraak

Hoe zuiver is jouw geweten?

De verkeerde dader heeft vastgezeten voor de dood van je vader. Sinds Emily deze woorden te horen kreeg, wordt de jonge rechercheur achtervolgd door vragen. Waarom heeft de man die gevangenzat bekend en wie was daadwerkelijk de schutter?

Om de waarheid te achterhalen met ze samenwerken met haar vaders vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen en wie heeft zijn eigen verborgen agenda?

Pakketje van 3 boeken, zodat je de trilogie in 1 keer compleet hebt. Stuur een mailtje naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv trilogie Nina Verheij.

En deel deze actie via link of de foto overal waar je kan!

Kort geding met Blinde wraak van Nina Verheij

Drie lezers met elk hun eigen mening. Hoe pakt dat deze keer uit in het Kort geding met Blinde wraak van Nina Verheij.

Wendy

Nina werkt haar personages tot in de kleinste puntjes uit. Het boek zou zo verfilmd kunnen worden. Alle emoties, gedragingen en gedachtes worden uitvoerig benoemd. Ze komen dan ook voor mijn ogen tot leven. Ik heb geen andere keuze dan mee te leven met de personages. 

 Hierdoor leest het boek heerlijk weg. De spanning blijft voelbaar in dit 500 pagina's dikke boek. Op het einde loopt de spanning nog wat verder op. Persoonlijk was het voor mij geen echt verrassende ontknoping. Maar doordat het zo goed geschreven is voelde het zeker niet als een teleurstelling.

De boeken in deze trilogie worden steeds beter. Ik heb er van genoten! Jammer dat het afgelopen is. Ik hoop dat er nog veel moois gaat komen uit de pen van Nina.

Ik kan dan ook niet anders dan Blinde wraak 5 dik verdiende Kraaien geven.

Anita

Hoewel de auteur ongetwijfeld heel nauwgezet het plot heeft moeten bewaken opdat alle stukjes goed in elkaar zouden passen, leest het boek alsof het in één enkele keer werd neergeschreven. ‘Blinde wraak’ biedt een evenwichtige mix aan mysterie en denkwerk aan de ene kant en actie aan de andere. Cliffhangers houden je aan het boek gekluisterd. Wanneer ook mijn bloed stolt op momenten dat Emily schrikt, besef ik dat het boek me heeft opgeslokt. Het wordt wel héél spannend! En dan … dan dropt de auteur een bommetje! Had ik dit kunnen zien aankomen? 

 In zowel eenvoudige als mooie zinnen, overgoten met een flinke scheut (galgen)humor rondt Nina Verheij met ‘Blinde wraak’ de trilogie rond het personage van Emily Galiardi af. De nu echt wel volwassen rechercheur kan zonder gewetensproblemen een punt zetten achter een persoonlijk parcours vol onzekerheden en valkuilen.

5 kraaien

Hilona

Het boek begint met een fijne korte samenvatting van de eerdere twee delen en dat kan ik enorm waarderen. Vanaf de eerste bladzijden zit ik echter al weer helemaal in het boek. Wat een heerlijke schrijfstijl heeft Nina toch. Een heerlijke beeldende schrijfstijl wat maakt dat ik me helemaal weer één voel met het verhaal. De al bekende personages voelen gelijk weer vertrouwd aan.

De korte hoofdstukken vliegen voorbij en voordat je het weet ben je al halverwege het boek. De spanning wordt goed opgebouwd en het verhaal ontvouwt zich tijdens het lezen, met mooie plotwendingen en een meesterlijke finale. De laatste hoofdstukken lees ik ’s avonds voor het slapen en dan is het zomaar ineens 3.30 uur wanneer ik het boek dichtsla. 

5 kraaien

Inhoud Blinde wraak:

Het derde en laatste deel van de detectivereeks over Emily Gagliardi Het lijkt een doodnormale ochtend te worden voor de jonge rechercheur Emily Gagliardi. Maar dan vindt ze het lichaam van een vrouw op het dakje naast haar balkon. De vrouw is prachtig neergelegd als Vrouwe Justitia, met een blinddoek, weegschaal en zwaard. Alleen heeft Emily geen idee wie ze is. Moet de rechercheur het lichaam zien als een waarschuwing dat zij zelf de volgende is, of schuilt er een andere reden achter de aanwezigheid van de vrouw? Al snel ontdekken Emily en het team overeenkomsten met de misdaden van een seriemoordenaar uit de jaren negentig.

Interview met Nina Verheij

 

Eind 2021 rondde Nina Verheij de trilogie met in de hoofdrol Emily Gagliardi af.  Na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ vormt ‘Blinde wraak’ het sluitstuk van een drieluik waar de vele fans van de jonge politierechercheur heel hard van hebben genoten. 

Hoe beleefde Nina het schrijven van de trilogie?  Is het verhaal van Emily echt helemaal verteld?  Nina Verheij geeft uitleg.

 

•  Dag Nina, na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ ligt nu ‘Blinde wraak’ in de boekenrekken.  Was het van bij het begin, toen je ‘Fatale keuzes’ schreef, de bedoeling om een trilogie te schrijven?

Nee, echt totaal niet. Toen ik als begin-twintiger aan ‘Fatale keuzes’ begon, had ik geen flauw idee wat ik aan het doen was. Ik wist niet eens dat de scènes die ik opschreef een detective zouden worden, laat staan dat het zich uiteindelijk zou ontpoppen tot een trilogie. Pas toen ik er eind 2016 bewust voor ging zitten om de verhaallijnen vorm te geven, wist ik dat ik een moord wilde toevoegen en leerde ik de personages echt goed kennen. Voor die tijd was het meer een romantisch drama.

Het idee voor een vervolg sluimerde vanaf dat moment wel op de achtergrond, omdat ik tijdens het schrijven van de ontknoping wist dat er meer te vertellen viel over Emily’s vader. Terwijl ‘Fatale keuzes’ bij de redacteur lag, wilde mijn uitgever Sandra van Hamley Books weten wat ik hierna zou gaan schrijven. Ik vertelde haar over een mogelijk vervolg, waarna ze vroeg of ik er geen trilogie van kon maken. En zo geschiedde, ha ha.

• Zo niet, hoe moeilijk of gemakkelijk was het om van ‘Fatale keuzes’ het eerste deel van de trilogie te maken?

Nadat Sandra de suggestie van een trilogie deed, ging het eigenlijk heel snel. Een paar uurtjes brainstormen later had ik al beginnende ideeën voor zowel deel 2 als 3. Dit maakte het uiteindelijk ook leuker tijdens het schrijven, omdat ik in ‘Geheugenspel’ al wat easter eggs over ‘Blinde wraak’ kon toevoegen.

• Je hebt de drie delen aan een heel stevig tempo geschreven.  Zaten al die verhalen klaar in jouw hoofd? 

Over het eerste deel heb ik zo’n tien jaar gedaan, maar dat kwam dus vooral doordat ik niet eens wist dat ik een thriller aan het schrijven was. Ik schreef gewoon af en toe voor de lol wat losse scènes op. Door mijn studie Nederlands en mijn eerste banen had schrijven totaal geen prioriteit.

Daar kwam in 2016 verandering in, toen ik ontslag nam om een paar maanden naar Australië te gaan. In Australië nam ik me voor om na terugkomst een dag per week minder te gaan werken, zodat ik mijn schrijfwens serieus kon nemen. Pas nadat ik in mei 2019 in contact kwam met Hamley Books ging alles heel snel. Als je daadwerkelijk tijd wilt vrijmaken om te schrijven, is er namelijk geen betere stok achter de deur dan een uitgever die op je boeken zit te wachten, ha ha.

•  Ging het schrijven van ‘Geheugenspel’ en ‘Blinde wraak’ vlotter omdat Emily en de kernpersonages van de reeks niet meer vanaf nul moesten uitgevonden worden?

Dat heeft zeker geholpen. Toen ik afgelopen november tijdens National Novel Writing Month met een heel nieuw verhaal begon, realiseerde ik me pas wat voor voordeel het was geweest dat ik veel van de personages van ‘Blinde wraak’ al kende toen ik aan dat boek begon. Ik wist al wat voor gedrag bij hun persoonlijkheden paste en hoe hun levens eruitzagen. Daardoor kon ik me veel meer op de nieuwe personages en de ontwikkeling van de verhaallijnen richten.

• Naast de verhaallijnen die over de drie delen heen ontwikkelen, zitten er ook heel wat verwijzingen naar eerdere delen in de tekst verwerkt.  Krijg je daar feedback op?

Ik geloof niet dat al veel mensen de verwijzingen hebben opgepikt (of dat hebben ze me gewoon niet laten weten 😉). Waarschijnlijk omdat er te veel tijd tussen het lezen van de verschillende boeken zat. Misschien dat dat nu bij nieuwe lezers sneller zal gebeuren, omdat ze alle drie de boeken achter elkaar kunnen lezen en alles dan nog vers in hun geheugen ligt.

• Springt één van de drie delen er voor jou uit nu het schrijven van de drie boeken al een tijdje achter je ligt?

‘Fatale keuzes’ blijft voor mij persoonlijk bijzonder omdat het mijn debuut was. Daarna ging er een hele (boeken)wereld voor me open. Maar ik denk dat ik aan het plotten van ‘Blinde wraak’ het meeste plezier heb beleefd. Daarin kon ik ook alle losse eindjes laten samenkomen. Zonder te veel te spoileren over de inhoud, voelde het o.a. door het motief van de dader alsof het cirkeltje rond was.

• Een van de rode draden in de trilogie is toch wel de relatie tussen vaders en hun kinderen.  Bij welke relatie raakte je emotioneel het meest betrokken?  Waarom?

De relatie tussen Emily en Paul was toch wel de ingewikkeldste om vorm te geven. Hoewel Paul niet altijd de juiste keuzes maakt, blijft hij toch een soort vaderfiguur en mentor voor Emily. Ze kan niet met een zwart-witte bril naar hem kijken.

Ik denk dat dat komt doordat Emily hem enerzijds al haar hele leven kent en anderzijds sowieso graag het beste in de mens ziet. Ook weet ze door haar eigen acties dat niemand perfect is. Ze gelooft dat iemand zijn leven kan beteren. Daarnaast speelt haar eigen schuldgevoel een grote rol. Zowel bij de misstappen van Paul als die van haar ex Matthijs vindt ze dat zij zelf deel van het probleem is geweest. Ze kan hen niet veroordelen voor hun gedrag zonder ook naar zichzelf te kijken.

• Geheimen werden bewaard tot en met deel drie.  Hoe voelde het werken naar de revelatie ervan?  Bevrijdend dat je alles uiteindelijk mocht onthullen?

Het was zeker fijn om naar de ontknoping toe te werken, maar tegelijkertijd ook best lastig. Alle losse eindjes moesten worden opgelost, zonder dat het allemaal afgeraffeld zou aanvoelen.

In eerste instantie had ik bijvoorbeeld bedacht dat Lucas pas tegen het einde van het boek achter de waarheid zou komen. Gelukkig realiseerde ik me op tijd dat dat helemaal niet handig was. Ik wilde dat hij de tijd zou krijgen om alle informatie te laten bezinken en te bedenken wat hij ermee zou doen. En natuurlijk dat we daar als lezers getuige van mochten zijn. Daarom heb ik die onthulling voor hem een heel stuk naar voren gehaald. Hierdoor kreeg ik ook weer nieuwe ideeën voor de verhaallijn met Matthijs, dus uiteindelijk ben ik heel blij dat ik die keuze heb gemaakt.

• Emily heeft heel wat voor de kiezen gekregen, persoonlijk en beroepsmatig.  Was jij altijd in control of heeft het verhaal het op een gegeven moment van jou overgenomen?

Grappig dat je dat vraagt, want hoewel ik graag de controle wilde houden en alles van tevoren tot in detail wilde uitwerken, ging dat in de praktijk niet altijd door. Zo ontstond de verhaallijn over Boris pas gaandeweg. Tijdens het plotten had hij slechts een klein rolletje, maar tijdens het schrijven werd dit steeds groter.

Ik was nog op zoek naar een extra vertelperspectief naast dat van Emily, zoals ik ook bij ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ meerdere vertelperspectieven gebruik. Ik wilde graag het verhaal over Catharina’s verleden vertellen, maar ik zou al veel te veel prijsgeven als ik dat vanuit haarzelf zou doen. Toen kwam Boris om de hoek kijken.

Ook de hoofdstukken vanuit Lucas’ perspectief ontpopte zich daarna om een alternatieve kijk op alle gebeurtenissen te kunnen geven.

• Emily en haar kat Noodles zijn een leuk en vertrouwd duo geworden. Zijn er parallellen met jou en jouw kat Emmy? Voeren jullie ook hele conversaties met elkaar?

O, dat laatste zeker, ha ha. Aangezien Emmy mijn enige huisgenoot is, ben ik bang dat ze regelmatig naar me moet luisteren, of ze dat nu wil of niet. In ruil daarvoor sta ik toe dat ze ’s nachts boven op me mag liggen, ondanks dat ik me dan niet zo goed meer kan verroeren. 😉

Qua uiterlijk lijkt Noodles overigens meer op de kater van mijn zus.

• Wat deed je besluiten om in ‘Blinde wraak’ een verhaallijn te bedenken rond rouwverwerking?

Ik weet niet goed waarom, maar rouwverwerking is een onderwerp waarin ik me steeds meer ben gaan interesseren. Ook bij de Young Adult die ik op dit moment aan het schrijven ben, speelt dit een belangrijke rol, en bij mijn nieuwe thriller eigenlijk ook wel.

Bij ‘Blinde wraak’ is dat gelijkelijk ontstaan. Doordat Boris een steeds grotere rol kreeg, wilde ik hem beter leren kennen. Het bleek toen vrij snel logisch voor de ontwikkeling van het verhaal als hij rouwtherapeut zou zijn.

Daarnaast speelt omgaan met verdriet sowieso een grote rol in ‘Blinde wraak’ en eigenlijk de gehele trilogie, omdat een aantal van de personages moeten zien om te gaan met verlies.

• Als auteur kruip je in het hoofd van de crimineel.  Hoe bewaak je daarbij je grenzen?

Ik probeer me meestal vooral te verdiepen in iemands motief. Wat drijft iemand ertoe om een ander mens van het leven te beroven? Hoe kom je tot zo’n daad? Misschien fascineert het me zo omdat ik zelf een brave huismus ben, ha ha.

Tijdens het schrijven zelf ben ik vooral bezig om de juiste woorden te vinden, waardoor er automatisch toch een soort afstand blijft bestaan.

• Waarop let je om het verhaal geloofwaardig te houden?

Eigenlijk spelen ook bij die geloofwaardigheid vooral de motieven van de personages een belangrijke rol. Waarom gedragen ze zich zoals ze doen? Zelfs als ze iets flikken waar wij het als lezers niet mee eens zijn, moeten we kunnen begrijpen wat de achterliggende reden was.

Ik wil ook geen personages creëren die perfect zijn. Juist hun gebreken zorgen ervoor dat ze menselijk zijn en dat je jezelf in hen zou kunnen herkennen.

• Emily heeft de tijd niet om te lezen.  Jij wel?  Lees je zelf wel eens een thrillerreeks?  Heb je een favoriete reeks?  Welke?

Eerlijk gezegd gun ik het mezelf niet vaak genoeg om lekker lang achter elkaar te lezen. Vaak doe ik het alleen even voor het slapengaan, waarbij het probleem vaak is dat ik eigenlijk al te moe ben. Mijn goede voornemen voor dit jaar is daarom om weer vaker ’s avonds de tv uit te zetten en een boek op te pakken.

Mijn favoriete thrillerreeks is die van Robert Galbraith. De detectives over Cormoran Strike en Robin Ellacott vind ik heerlijk. Ik hoop dat er nog veel boeken zullen volgen, want ik wil nog geen afscheid hoeven nemen van hun personages.

De eerste detective die indruk op me maakte toen ik op de middelbare school zat, was ‘Murder on the Orient Express’ van Agatha Christie. Ik vind het nog steeds jammer dat ik de ontknoping nu al ken en dat ik daar dus maar één keer echt door verrast kon worden.

• Zo ja, welke meerwaarde heeft een reeks voor jou t.o.v. een alleenstaand verhaal?

Als auteur vind ik het fijn dat je bij een reeks niet alles over de levens van je personages in één boek hoeft te proppen. Er kunnen met hen dingen misgaan en onafgerond blijven, want er volgen toch nog meer boeken waarin je iets weer recht kunt breien.

Als lezer hou ik ervan dat je een personage steeds beter leert kennen. Het worden mensen bij wie je het gevoel hebt dat je ze op straat zou kunnen tegenkomen.

• Trek je die voorkeur ook door naar verfilmde thrillers? 

Dat denk ik wel, ja. Ik hou bijvoorbeeld meer van series dan van films. En dan vooral van series waarbij de verhaallijnen gewoon doorlopen over meerdere afleveringen. Dus niet dat ze binnen 45 minuten een moord moeten zien op te lossen, maar dat ze er gewoon een hele reeks lang over mogen doen, zoals bij de Scandinavische series The Bridge en The Killing. Of zoals How to Get Away With Murder, waar ze (net als ik in mijn boeken graag doe) met flashbacks en flashforwards werken. Heerlijk om meerdere afleveringen achter elkaar te bingen en dan langzaam alle puzzelstukjes in handen te krijgen.

• Heb je een favoriete film/serie?  Welke?

In het thrillergenre hou ik dus erg van Scandinavische series, zoals The Bridge en The Killing. Daarnaast kijk ik elk jaar wel een keer alle seizoenen van Buffy the Vampire Slayer (jeugdsentiment) en Grey’s Anatomy. Hoewel de special effects van Buffy inmiddels wat ouderwets zijn, vind ik de personages, dialogen en verhaallijnen nog steeds geweldig.

Qua films ben ik een echte romcom-liefhebber: Notting Hill, Titanic, Love Actually, Bridget Jones’s Baby, About a Boy, dat soort films. (Ja, ik heb een zwak voor Hugh Grant. 😉)

• Wat moet een thriller hebben om jou aan het boek of het scherm gekluisterd te houden?

Eigenlijk maakt het niet uit welk genre het is, ik moet vooral kunnen meeleven met de hoofdpersonen. Als ik niks om hen geef, boeit het me ook niet dat er verschrikkelijke dingen met hen gebeuren.

Bij een thriller is het natuurlijk ook leuk als je samen met de hoofdpersoon op jacht kunt gaan naar aanwijzingen, om zo de dader te ontmaskeren. Plottwisten zijn leuk, maar ze moeten voor mij niet zo uit de lucht komen vallen dat het ongeloofwaardig wordt.

•  Heeft een thriller liefst een open of een gesloten einde?  Waarom?

Aan de ene kant ben ik als romanticus wel fan van ‘en ze leefden nog lang en gelukkig’. Aan de andere kant vind ik het ook wel een fijn idee dat er nog draadjes loszitten, waardoor de mogelijkheid tot een vervolg openblijft en je zelf een beetje kunt blijven fantaseren. Maar dan moet dat vervolg er natuurlijk wel komen, ha ha.

Op dit moment twijfel ik eerlijk gezegd nog of ik mijn volgende thriller een open of gesloten einde zal geven. Ik heb een open einde in gedachten, alleen weet ik nog niet zeker of ik dat wel een goed idee vind. 😉

• Indien we je nu, op dit moment, vragen hoe het gaat met Emily, wat is dan jouw antwoord?  Tijd voor een vervolg? 😊  Of is haar verhaal echt op na ‘Blinde wraak’?

Op dit moment doet Emily het even rustig aan, maar zeg nooit nooit tegen haar terugkeer. Deze trilogie vormt wel echt een afgesloten geheel qua verhaallijnen, maar wie weet schiet er ooit een nieuw avontuur voor haar in mijn hoofd dat ik echt niet kan negeren.

• Tot slot, heb je ondertussen nieuwe schrijfplannen?  En kan je een tipje van de sluier lichten?

Dat kan ik zeker. Op dit moment ben ik aan het kijken of het genre Contemporary Young Adult me bevalt. Ik ben een verhaal aan het schrijven over de 17-jarige Jo, een meisje dat worstelt met schuld- en wraakgevoelens. Samen met de 10-jarige Fien trekt ze door de Karpaten in Oekraïne. Jo heeft een deadline, maar daar kan ik nog niet te veel over verklappen zonder van alles te spoileren.

Inmiddels staan ook de eerste 50.000 woorden van een nieuwe thriller op papier. Deze thriller heeft als werktitel ‘Gruis’ en gaat over de 33-jarige Bran. Als tiener is hij met zijn gezin de burgeroorlog in Bosnië-Herzegovina ontvlucht nadat hun huis tijdens een van de vele bombardementen werd verwoest.

Wanneer Bran tijdelijk een probleemjongere in huis neemt en hij een aparte vriendschap ziet ontstaan tussen deze puber en zijn Syrische bovenbuurjongen, moet hij steeds vaker aan zijn overleden jeugdvriend Niko denken. Voor zijn gevoel begint Bran opeens vreemde dingen te zien, maar de grote vraag is of dit zich allemaal in zijn getraumatiseerde hoofd afspeelt of dat er daadwerkelijk iets gaande is waar hij zich zorgen om moet maken.

Nina, dank je wel dat je de tijd nam om op de vragen van Thrillerlezers! te antwoorden.  Jouw fans kijken alvast verlangend uit naar jouw volgende boek.  Nog veel inspiratie gewenst!

Jij bedankt voor de leuke vragen, Anita! Je hebt me weer lekker aan het denken gezet. 😊

 

Anita (Thrillerlezers!)

Boris B. las Blinde Wraak

Dit boekkie mog ik leze veur Thrillerlezers, enneh loatte wette wak er van von😊

Oke, oke ik zal het in het Nederlands doen want iedereen mot uh moet het kunnen lezen wat ik er van vind.

Gelukkig geeft Nina Verheij een korte terugblik zodat ik weer een beetje weet hoe ookal weer die 2 eerdere verhalen gingen. Ik wist dat natuurlijk niet meer zo goed, dus goed gedaan vrouwke!

Jeetje een dode, op je platje met een weegschaal en een zwaard, het mot niet gekker worden, en dat in 2019. Maar dat werd het dus wel. Want die rechercheur Emily die ontdekt dat het wat te maken heeft met een seriemoordernaar die in 1990 gearresteerd is. Die gast kwam in de kroeg waar die dooie vrouw werkte. Ook liepen er veel politieagenten die na het werk in die kroeg een borrel gingen drinken en een vreemde snuister die dezelfde naam heeft als ik zij de gek hahaha. Die vent deed aan rouwtherapie, brr het zou je baan  moar wezen.

Maar die Nina ken wel schrijven hoor, ik lag op de bank en kwam niet meer van mijn plek, dat boekkie mos uit. Manman wat spannend en dat einde, poeh pittig hoor

Als ik het boekkie niet had, ging ik het nu gelijk kopen.

Nou de mazzellll

Boris B.

Blinde wraak van Nina Verheij

 

Laatste strohalm

Eind vorig jaar aangekondigd, en na ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ vol verwachting naar uitgekeken: het derde deel van de trilogie rond Emily Galiardi, ‘Blinde wraak’, ligt nu in de boekhandel.

Emily en haar kat Noodles vinden stilaan hun draai in hun nieuwe woonst.  Een lekker ontbijtje op het terras neemt een heel nare wending wanneer de rechercheur op het dak van de bijkeuken van de onderbuurvrouw een dode vrouw ziet liggen.  Het lijk is heel respectvol neergelegd; de symboliek van het zwaard en de weegschaal – attributen van Vrouwe Justitia – doet denken aan misdaden gepleegd door een onderzoeksjournalist die reeds jaren in de cel zit.  Dus wie of wat zit hier achter?  Moet Emily dit als een waarschuwing aan haar adres interpreteren?  Trekt zij de ellende aan?

Net zoals in ‘Fatale keuzes’ en ‘Geheugenspel’ bouwt ‘Blinde wraak’ op rond twee verhaallijnen.  De eerste start in 1995, de tweede loopt in 2019.  Emily, Paul, Lucas en Matthijs zijn terug.  De geesten van Emily’s vader, Lisa en Richard waren nog rond.  De draad met het verleden is nog niet doorgeknipt. 

Deze kanjer van 500 bladzijden laat er geen gras over groeien. Na de vondst van Catharina van der Wals lijk, wordt een politiezaak opgestart die alsmaar meer vragen opwerpt. Het plot switcht soepel tussen de twee periodes.  Ondertussen groeit met evenveel ‘soepelheid’ het aantal slachtoffers.  Terwijl in 2019 de situatie acuut is en de druk om een halt toe te roepen aan de moordenaar/s stijgt, wordt in 1995 en de daaropvolgende jaren de kiem gezaaid van wat de moorden kadert in 2019.

De nieuwe karakters die in 1995 op het toneel verschijnen, krijgen de tijd om tot ontwikkeling te komen.  Geen haastwerk.  De weerzin die ik voor een bepaald personage voel, bewijst dat Nina dat karakter levensecht heeft neergezet: #MeToo anno jaren 90!  Emily, Paul, Lucas, Anne en Matthijs, die er al van bij het begin bij zijn, zijn evenmin blijven stilstaan.  De lijntjes die ze hebben met het verleden, hun keuzes, fataal of niet, ze moeten ermee dealen.  Het zijn heel realistische, heel menselijke en dus met momenten ook twijfelende, onzekere karakters die met beide voeten in het leven staan. 

‘Blinde wraak’ wervelt van begin tot eind.  Het tempo ligt hoog en wordt goed volgehouden.  Hoewel de auteur ongetwijfeld heel nauwgezet het plot heeft moeten bewaken opdat alle stukjes goed in elkaar zouden passen, leest het boek alsof het in één enkele keer werd neergeschreven.  ‘Blinde wraak’ biedt een evenwichtige mix aan mysterie en denkwerk aan de ene kant en actie aan de andere.  Cliffhangers houden je aan het boek gekluisterd.  Wanneer ook mijn bloed stolt op momenten dat Emily schrikt, besef ik dat het boek me heeft opgeslokt.  Het wordt wel héél spannend!  En dan … dan dropt de auteur een bommetje!  Had ik dit kunnen zien aankomen?  Emily en co komen in het oog van de storm terecht.  Het plot focust opnieuw op de oudgedienden van de trilogie en werkt alle losse eindjes weg. De cirkel is rond! 

Mag je het recht in eigen handen nemen, vraag ik me af.  De impact van verwaarlozing, het gemis van dierbaren, obsessie, het zijn thema’s die ik oppik tijdens het lezen.  ‘Blinde wraak’ bevat veel onverwerkt trauma. In zowel eenvoudige als mooie zinnen, overgoten met een flinke scheut (galgen)humor rondt Nina Verheij met ‘Blinde wraak’ de trilogie rond het personage van Emily Galiardi af.  De nu echt wel volwassen rechercheur kan zonder gewetensproblemen een punt zetten achter een persoonlijk parcours vol onzekerheden en valkuilen.  Emily en co hebben (voorlopig toch) afgerekend met de last van het verleden.  Ze zouden zomaar klaar kunnen zijn voor een nieuwe trilogie!

Met ‘Blinde wraak’ schrijft Nina Verheij, zeker weten, het topstuk van de serie.

Vijf kraaien

Anita

Boekvonnis met het boek Geheugenspel van Nina Verheij

 

Dit keer een leesclub met het boek Geheugenverlies van Nina Verheij

Om de waarheid te achterhalen over de dood van haar vader, moet Emily samenwerken met zijn vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen? Hoe zuiver is jouw geweten? De verkeerde dader heeft vastgezeten voor de dood van je vader. Sinds Emily deze woorden te horen kreeg, wordt de jonge rechercheur achtervolgd door vragen. Waarom heeft de man die gevangenzat bekend en wie was daadwerkelijk de schutter? Om de waarheid te achterhalen met ze samenwerken met haar vaders vroegere partner Paul. Wie kan ze vertrouwen bij het ontrafelen van alle geheimen en wie heeft zijn eigen verborgen agenda?

De deelnemers zijn: Lien, Hilona, Wendy, Anita, Jose, Yoo en Lieselotte

De deelnemers starten heel creatief met het maken van een filmpje waarin zij zich voorstellen en ook Nina doet daar aan mee. Ook komen zij met bijzondere  fotos met het boek. Enkele zie je bij dit verslag.

Vanzelfsprekend lazen alle deelnemers eerts het debuut Fatale keuzes. Bevalt Geheugenspel als ze op bladzijde 100 zijn beland?

Lien

Ik ben nog niet aan bladzijde 100 maar hoofdstuk 2, daar wil ik wel al iets over zeggen! Ik las dat en dacht : "wow Nina!!! Jij bent de Nederlandse Baldacci!" (die actiescène) Echt waar.

Ik vind dat het hoofdpersonage héél erg gegroeid is t.o. bij Fatale keuzes (mag mss niet vergelijken, maar toch vind ik dit heel belangrijk om Nina een pluim op haar hoed te laten steken) Wat in het begin van eerste boek las als een gezellig, verder kabbelend verhaal in een studentenhuis, is het hier direct boem bam. Emily durft ook veel meer, staat meer op haar strepen, soms nog met een beetje zenuwen, maar ze doet het toch maar. Ze is veel meer matuur geworden.

Dat vind ik prachtig gedaan van Nina, dat is een kunst!

Yoo

Ik kwam zeer snel in het verhaal en hoofdstuk 2 was meteen 100% actie.
.
Het is een heel spannend boek en je leeft ook volledig mee met Emily.
Ik lees snel verder nu.

Lieselotte

Laat ons al beginnen met het feit dat ik het enorm jammer vind dat ik dit weekend moet werken.  Ik wil verder lezen. Ik vind het leuk om afwisselend in het heden en verleden te duiken. Ik heb al een heel schema gemaakt met hoe ik denk dat het in elkaar zit. Alleen denk ik dat mijn redenering wel heel wreed is. Benieuwd of Nina Verheij - auteur het nog erger maakt of dat haar brein even fucked up is of de mijne. 

Ik zit er dus helemaal in en vrees dat er van slapen niet veel in huis zal komen.

Anita

Het verhaal pakte me onmiddellijk. De wissels tussen 1998 en 2019 verlopen heel vlot. De korte hoofdstukken zorgen voor een opgevoerd tempo. De aanloop naar de moord op Nina’s vader levert een hoge mate van spanning op. Ik wil weten hoe het zit!!   

Hilona

Ik ben eerst nog even in het eerste boek gedoken om mijn grijze cellen weer een beetje op te frissen, iets met bijna 50 waarschijnlijk. Ondertussen ben ik weer helemaal bij en zit ik volop in Geheugenspel. Fijne schrijfstijl en direct weer hartstikke spannend. De korte hoofdstukken lezen erg vlot en zijn goed te volgen en ik heb geen enkel probleem om te schakelen tussen 1998 en 2019. Het wordt alleen een zooitje met mijn aantekeningen.
Ik lees weer snel door

Wendy

Vanaf bladzijde 1 werd ik meegezogen in het verhaal.

Leest super vlot door de korte hoofdstukken. Alles word zo gedetailleerd beschreven dat het boek op sommige momenten als een film voorbij draait. De wisselingen tussen 1998 en 2019 verlopen soepel.

Veel spanning. Veel vragen. Is Paul oprecht? Loopt Emily weer gevaar nu ze "oud zeer" oprakelt?

 1 Ding is zeker, er gaat nog genoeg gebeuren.

Jose

Al bij de eerste pagina's is het een feest der herkenning. De personages, de setting, de snelle en gedetailleerde schrijfstijl waardoor je het zelf ziet gebeuren, het is er allemaal weer, net als in Fatale Keuzes. En gelukkig ook weer de afwisseling in de verhaallijnen uit verleden en heden. Ik puzzel mee met Emily, laat me waarschijnlijk op het verkeerde been zetten door Paul, en denk af en toe 'hoe zat het ook al weer?'. Gelukkig zijn er dan ook de verwijzingen naar de gebeurtenissen uit Fatale Keuzes.

Het boek leest weer als een ingenieuze whodunit, met veel in en naast elkaar lopende verhaallijnen die tot een verrassend einde zullen samenkomen. Het boek is moeilijk aan de kant te leggen; zelfs als ik niet lees, betrap ik me er op dat ik aan scènes uit het verhaal zit te denken. Heerlijk!

Tussen het lezen door, wordt er flink gekakeld over het boek , maar ook genoeg andere zaken. Er hangt een hele leuke sfeer onder de deelnemers.

Als zij het dan uit hebben wat is dan hun eerste reactie?

Lieselotte

Ik wil verder lezen... ( dit lijkt een wel erg korte reactie, maar de rest van haar opmerking bevat spoilers). Ze kijkt in ieder geval uit naar deel drie.

Anita

Ik heb het boek uit. Wat een mooi leesavontuur was dit weer! Enne ... zal ik eens wat zeggen? Ook al zat ik op het goede spoor, ik heb niks ingeboet aan leesplezier. 'De weg naar' is minstens zo leuk als de vraag 'wie heeft het gedaan?'. Emily of is het Nina vraagt tijd ... Oké, maar niet te lang hé!

Yoo

Geeft ook te veel spoilers, dus geen quotes

Lien

UIT! pfwiew nee, ik wist absoluut NIETS!  Zo moeilijk.... ik vind actie met mannen altijd wreed moeilijk. Mijn eerste gedachte : ik zou het NIET kunnen navertellen 

Wendy

Wow! Wat een geweldig verhaal weer. Maar hoe mooi vallen alle puzzelstukjes uiteindelijk in elkaar... Fantastisch.

Jose

Tjonge, hoe heeft ze (Nina Verheij) het weer voor elkaar gekregen om het zó bij elkaar te krijgen....

Wat quotes uit de enthousiaste recensies van de deelnemers:

Lieselotte:In Geheugenspel lezen we afwisselend in 2019 – 1998, in het verleden maken we kennis met de familie Van Styrum en met de vader van Emily.

We ontdekken stilletjes aan hoe alles werkelijk in elkaar zet met de betrekking tot de dood van Emily’s vader. Nina Verheij zorgt voor de nodige broodkruimels, waarbij je als lezer een heel complottheorie gaat ontwikkelen, om dan tot de conclusie te komen, dat je op het verkeerde spoor zat. In het verleden krijgen heel wat personages bijnamen, wat leuk gevonden is (ik heb wel google nodig gehad om bepaalde dingen te gaan opzoeken, aangezien het typisch Nederlands is en als Vlaamse het voor mij niet duidelijk was).

Yoo:Meteen werd ik opgeslorpt in het verhaal. Het tweede hoofdstuk was al een 100% actie scene. Ik kon het me levendig voorstellen.

Het proefde naar meer en meer werd het.

Anita:‘Geheugenspel’ leest heel vlot. Hier en daar duikt een verwijzing op naar ‘Fatale keuzes’. Sfeer en personages zijn complementair. Het tempo wordt er goed ingehouden. Vele cliffhangertjes houden de spanningsboog hoog door hoofdstukken die stoppen op cruciale momenten. Het onvermijdelijke staat te gebeuren, en toch loopt de spanning, onderweg naar dat fatale moment, hoog op. En humor! Regelmatig verrast de auteur met een leuke gedachte of zin en moet je wel (glim)lachen. Alles mooi in balans met de passages die bulken van de gevoelens of die je doen nagelbijten van de spanning.

Nu is het vol ongeduld wachten op ‘Blinde Wraak’. Paul heeft nog steeds niet het achterste van zijn tong laten zien. ‘Geef me tijd.’, zijn de woorden waarmee ‘Geheugenspel’ eindigt. Oké, Nina Verheij, maar maak wel voort, alsjeblieft!

Lien:Het is onvoorstelbaar hoe knap Nina alles wat zich in het verleden, in een parkeergarage, filmisch kan beschrijven. Je bent er als lezer gewoon echt zelf bij. Je ziet, je ruikt en je voelt alles alsof je een toeschouwer op de eerst rij bent.

Een fantastische gave heeft deze auteur.

Als lezer krijg je de kans om de ganse tijd mee te denken wie de moord heeft gepleegd en natuurlijk zijn er de nodige cliffhangers en plottwists, die het lezen heel spannend houden. Ik vond het vaak ingewikkeld en toch nooit ongeloofwaardig, maar ik vond het wel echt nodig om de aandacht er goed bij te houden. 

Wendy: Nieuwe personages doen hun intrede. Zij worden beschreven zoals we inmiddels van Nina gewend zijn. Op een duidelijke manier leren we de personen kennen en langzaam verweven hun levens zich met de bekende personages. Ook de gebeurtenissen in het verhaal worden levensecht beschreven. Tot in detail word de locatie beschreven. Dit is echt de kracht van Nina. Het boek speelt zich als een film voor je ogen af.

Wederom een zeer sterke psychologische thriller! 

Jose: Na het lezen van Nina Verheijs debuut Fatale Keuzes, waren mijn verwachtingen hoog gespannen voor het tweede deel uit de trilogie rond Emily Gagliardi. Zou Nina er in slagen opnieuw zo’n meeslepende puzzel-thriller te schrijven, zou ze me opnieuw verbazen? Het antwoord op deze vragen is volmondig “JA”.

Hilona: Wat volgt is een bijzonder goed uitgewerkte zoektocht waarbij de spanning zich flink opbouwt en Nina mij wederom weet te vangen en verbazen met haar cliffhangers en plot twists. Oude bekenden komen voorbij en we leren nieuwe karakters kennen. De gebeurtenissen in het verhaal worden levensecht beschreven wat maakt dat ik het boek niet alleen lees, maar mezelf ook ‘onderdeel’ van het boek vindt worden.

We sluiten de leesclub af met een gezellige online meeting met alle deelnemers en de auteur zelf. Tijdens de bijeenkomst wordt er veel gevraagd en ook gelachen. We leren Nina kennen als niet alleen een goede auteur tijdens het lezen, maar ook als een aardig en lief persoon. Het is leuk om te zien hoe iemand reageert en kijkt als zij de beoordelingen krijgt van haar lezers.

.

Dank je wel alle deelnemers, Hamley Books voor de boeken en vooral Nina voor haar enthousiaste deelname en voor het meedoen aan de bijeenkomst.

Dan is nu nog het belangrijkste om alles op te tellen en te delen en dan komen we uit op het volgende eindcijfer