Showstopper van Hayley Barker

Titel : Showstopper

Auteur : Hayley Barker

Uitgeverij : De Fontein Jeugd

ISBN : 9789026143809

Een mooie, imposante tent met rode en witte kleuren.  De acrobaten, de clowns met hun oversized schoenen, de dieren, … alles baadt in een mysterieuze sfeer.  De meesten trekken grote ogen op, verwondering bij de kleintjes, applaus dat ganse circus vult.  Terwijl anderen zodanig onder de indruk zijn dat het allemaal iets tè beklemmend wordt.  Een eventuele angst voor maskers, clowns, … is dan niet meer ondenkbaar.  Zelf vind ik ook dat het lijkt alsof je een totaal andere wereld betreedt … het onbekende.

"Wie een plaats in het Circus krijgt, is verzekerd van de dood."

‘Showstopper’ speelt zich volledig af in dit aparte wereldje.

We bevinden ons rond  het jaar 2045.  Een dystopische wereld opgedeeld in de Zuiveren en Droesems.  Hoshika werd op zeer jonge leeftijd als Droesemkind bij haar ouders ontvoerd.  Al jaren woont ze nu in erbarmelijke omstandigheden tussen vele andere Droesemkinderen in het Circus.  Het voor de buitenwereld betoverend mooie Circus waar spreekstalmeester Silvio de plak zwaait.  De Zuiveren kijken er steeds naar uit wanneer het Circus met een heuse parade toekomt in hun stad.  Deze keer is Londen aan de beurt.  Ben(edict), zoon van de minister van Droesemhandhaving, neemt vanuit zijn kamer een glimp op van de stoet.  Hij is helemaal in de ban van de acrobate die hij in de verte op één van de praalwagens en in één van de dansende hologrammen ziet verschijnen.  Zijn nieuwsgierigheid wordt dusdanig aangewakkerd en hij wil koste wat kost zijn ouders overtuigen om samen naar een voorstelling te gaan.  Maar het beeld dat hij jarenlang voor ogen had blijkt misvormd te zijn. 

Het kaft van ‘Showstopper’ is verbluffend mooi !  Een zwarte ondergrond, goudkleurige rand, sierlijke rode letters en prachtig getekende vleugels van een vlinder waar op de voorgrond dan weer een opvallend gemaquilleerd gezicht te zien is.  Ook de cirkels gevormd door doodshoofden zijn niet te negeren.  Het sierlijke, uitbundige gevoel contrasteert zeer sterk met de dood. 

"Ze staat op, ik ook, we bewegen samen, alsof we een dans uitvoeren die we samen hebben geoefend."

                                                  

Naarmate het verhaal van Hoshiko en Ben vordert stijgt de afschuw.  Barker zou het toenemende geweld naar minderheden in Engeland als basis genomen hebben voor dit verhaal.  Maar hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik de link maakte met de afschuwelijke concentratiekampen en Hitler.  Het feit dat de auteur zich voornamelijk op zeer jonge slachtoffers en benadeelden richt, maakt het hele gebeuren met momenten misselijkmakend eng.  Deze YA is duidelijk niet bestemd voor zeer jonge pubers of tere zieltjes, want er zitten ruimschoots horrorelementen in verweven.  De schrijfster heeft zich niet ingehouden met enige martelingen.  Ledematen worden door Barker soms in de lucht gejongleerd alsof het niks is.

De karakterisering van haar personages is magnifique.  De kleine Droesem Greta met haar rode bolle wangetjes, de staalharde moeder/minister Viviane Baines, de tirannieke Silvio, … één voor één kan je plotsklaps een voorstelling maken van hen.

Hetzelfde doet Barker ook met de creatie van het Circus.  Je hoort als het ware de fanfare, het rumoer van het publiek, … maar tevens voel je de angst en de pijn die de Droesems aanvoelen. 

De hoofdstukken zijn kort (soms zelfs zeer kort), maar krachtig.  Afwisselend zijn Hoshiko of Ben aan het woord, allebei vertellend vanuit de ik-persoon.  Zeer clever, want de betrekking met beide personages en hun omgeving wordt hierdoor nóg maar eens vergroot. 

‘Showstopper’ telt een 415 bladzijden, maar je raast er zo doorheen.  De optelsom van afkeer, hoop, verzet en liefde zorgen voor een prachtig, maar schrijnend resultaat.

5 kraaien vliegen angstaanwekkend boven de berg waar de familie Baines woont.

Ann  

Preta van Sterre Carron

Titel : Preta

Auteur : Sterre Carron

Uitgeverij : Witsand Uitgeverij

Als Rani Diaz-fan is het telkens weer hetzelfde liedje.  Het laatste boek dichtslaan, wachten tot je leesdip voorbij is en aftellen naar het volgende in de reeks dat uitkomt.  Om dan vervolgens, in complete afzondering, je te nestelen in de zetel.  Misschien nog een leuke tip voor de uitgever : als gadget een deurbordje creëren met ‘Ssssssssssst … hier wordt een Sterre Carron gelezen’.  Kwestie dat elk gezinslid weet waar hij/zij aan toe is.  Het was weer lang wachten, maar deze 10^de in de reeks is zo fantastisch en tenenkrommend spannend dat je het lange wachten plotsklaps vergeet.

Wanneer Sam Stocklets levenloze lichaam op een maisveld wordt aangetroffen, staat haar adoptiebroer Tristan direct bovenaan de verdachtenlijst.  Kort daarna wordt er een jong meisje gevonden in een kelder. Alsof Rani Diaz het nog niet moeilijk genoeg heeft met beide zaken, heeft haar partner Bert Simons ook nog zijn eigen problemen die serieuze gevolgen blijken te hebben en extra werk opleveren.

“Ik knipper met mijn ogen.  Het duurt enkele seconden voor ik besef dat ik op koude, vochtige grond lig.”

Met ‘Preta’ is de auteur deze keer vooral de psychologische weg ingegaan.  De hoofdstukken waar de dader, verwerkt als ik-persoon, aan bod komt zijn rauw en hard.  Het geeft je als lezer een zeer kil gevoel.  Je voelt dat er iets gaande is, maar kan er geen vinger op leggen.  En die onwetendheid sluimert doorheen het ganse boek tot het je als een vals serpent aanvalt … onverwacht … gewetenloos.  

De gekende bekvechterij (Ja hoor, Van Damme is weer op en top zichzelf) en onderlinge relaties binnenin het team van Diaz geven een welgekomen ontspannende toets.  Zoals steeds is het mogelijk om de boeken apart te lezen, maar wie graag de evolutie volgt van het korps begint toch best met de eerste in de reeks.  

“Een ogenblik later zakte Simons’ mond open. Hij zag eruit alsof hij elk moment kon flauwvallen. Zweetdruppels parelden op zijn brede voorhoofd.”

Typerend bij Sterre Carron is haar filmische manier van schrijven.  Het komt misschien door de gevoelige manier van schrijven of door de sympathie naar Rani (of Bert), maar ook deze keer is de voorstelling van plaatsen, personen zeer ‘tastbaar’.  Het lijkt alsof je je samen in de ruimte bevindt waar het personage is.   De wandaden die beschreven worden, de angst die je bekruipt als er iets gebeurt, … het geeft je de kriebels en koude rillingen. 

Carron haalt weer boeiende thema’s aan en verdiept zich in nieuwe werelden.  Onrust en intriges nemen de bovenhand.  Meedogenloos laat de auteur sommige personages opboksen tegen leugens en huichelarij, een opmerkelijk gevecht met het verleden en mensen uit de omgeving.  Voor enkelen is het wikken en wegen en beslissingen nemen waardoor hun toekomst er plots anders uitziet.   

Met afgrijzen confronteert ze je met karakters die je nooit wenst te ontmoeten, waar de zelfingenomenheid van afdruipt.  Deze keer staan vooral onmacht en frustratie bovenaan de lijst. Anderzijds doet ze de verkoop van zakdoeken weer stijgen en beschrijft ze verdriet weer zoals geen ander.  Want ja, daar is en blijft ze in uitblinken emoties losmaken bij haar lezers. 

Qua structuur en verhaal is Sterre Carron ditmaal best een niveau hoger gegaan.  Meer personages zorgen voor meer kopzorgen, zowel bij Rani als bij de lezer.  Het geeft de gewiekste schrijfster natuurlijk meer kans om je op het verkeerde been te zetten.  Er zijn meer verwikkelingen, extra verhaallijnen en dat maakt het misschien complexer, maar het zorgt tegelijk voor nog meer spanning.  Het verhaal palmt je nog meer in.  Per hoofdstuk schept de schrijfster duidelijkheid ; je weet steeds perfect over wie het gaat, waardoor je de rode draad in het verhaal niet kwijt geraakt.

De spanningsboog is op den duur zo gespannen dat je zelfs de indruk krijgt één te worden met het verhaal.  Je zet je op het puntje van je zetel en wacht tot het spanningselastiekje plotsklaps knapt … De ontknoping is een ware mokerslag, een vuist in je gezicht die de auteur nog even laat voortkabbelen tot er zich een grandioos, dramatisch tafereel ontpopt.  Afsluiten doet Carron in grandeur … waar waarschijnlijk meer over te lezen valt in het elfde boek.      

Vijf kraaien
Ann

Diep in december van Patrick Conrad

Titel : Diep in december

Auteur : Patrick Conrad

Uitgeverij : Uitgeverij Vrijdag

ISBN : 978 94 6001 631 8

Film noir, roman noir, thriller noir … ik hou er zo van.  Een donker gewaad dat mooi gesluierd ligt op de duizenden woorden die een verhaal rauw maken en een zwaarmoedig gevoel geven. 

Op de prachtige zwart-wit getinte cover staat in het oudroze ‘roman noir’.  Ontkennen doe ik het niet, dit verhaal deint inderdaad tussen een roman en een thriller. 

‘Haar vormeloze benen vertoonden zwarte en paarse vlekken en door de scheuren in haar nylonkousen puilden gistende vleesblazen naar buiten als zwammen op een boomstronk.’

Theo Wolf, 60 jaar en ex-politie inspecteur is na een gevangenisstraf aan de slag bij Rat-O-Kill.  Wanneer hij, na zijn korte opleiding als rattenvanger, een opdracht krijgt in een leegstaand pand ontdekt hij het rottende lijk van een dame.  Haar hoofd in een plastiek zak en op de achtergrond de tonen van ‘Deep in December’.  Zijn politiebloed borrelt.  Met behulp van Lybaert, de bewoner van het pand aan de overkant graaft hij een weg naar het verleden.  De weg leidt hen, via een medewerker van de wasserette CleanMatic, naar nachtclub Star Trek.  Komt Wolf uiteindelijk te weten wie de dame in kwestie is ?  Wat heeft de grote brand van 1967 in de Innovation te maken met haar ? En wie is nu in godsnaam de zakkenmoordenaar ?

‘Ze zijn nooit ver, de doden, en ze luisteren omdat ze tijd in overvloed hebben.’

Dit boek bevat tientallen quotes die één voor één te koesteren zijn.  Wat hou ik toch van Wolf èn vooral ook van de manier van schrijven van diens bezieler .  Naast de moorden gaat dit boek over zoveel meer.  Meermaals heb ik zinnen gelezen en herlezen.  Het boek dichtgeslagen en mijmerend uit het raam gekeken.  Heb ik nagedacht over de woorden, over de zinnen.  Telkens weer sijpelden ze zo door naar mijn brein om nadien hun spoor te vinden naar mijn hart. 

Er zijn in deze huidige maatschappij vele mensen zoals Theo Wolf.  Eenzamen, verstotenen, onbegrepen personen omdat de wereld en de medemens niet strookt met hun gedachtegang.  Of is het omgekeerd, heeft deze wereld nog oog voor zijn medemens, kunnen wij nog op een respectvolle manier omgaan met elkaar ?  Hebben we het lef nog om onze eigen mening te uiten ?  Of lopen we liever mee in het rijtje … als een kuddedier ?    

‘Diep in december’ toont wat voor verdriet of pijn er schuilt achter een masker.  We dromen of leven soms in een dubieus bestaan om de harde realiteit te ontvluchten.  Sommigen kruipen dagelijks uit hun bed om te overleven, elke keer weer dat gevecht om een beetje waardering.  Elke avond met dat lege gevoel in bed kruipen, hopend op een betere dag, een warm gevoel. 

Conrad gebruikt vooral in het begin van het boek lange, uitgebreide zinnen van soms wel 3 tot 4 regels lang.  Dat schrikt af, maar geleidelijk aan wen je aan zijn schrijfstijl en duikt die drang tot uitweiden stelselmatig weg.  Dat de auteur tevens ook kunstenaar en filmmaker is merk je. Deze vaardigheid komt de enscenering enkel maar ten goede, want dit verhaal steunt niet enkel op de prachtige taal of de karaktervolle personages.  Neen, ook qua plaats -en ruimtebeschrijving is de auteur subliem te werk gegaan.  Als bewoner van Zwijndrecht ken ik Antwerpen best heel goed en kan ik me de straten en locaties best duidelijk voorstellen.  Iedereen kent in een grote stad wel een iets minder koosjere stationsbuurt of een achterbuurt waar veel leegstaande panden zijn.  De auteur beschrijft de taferelen zo puur en gevoelig dat als je dit verhaal leest ook de muffe geur, de verdorvenheid, … bijna kan ruiken, kan aanvoelen. 

‘Diep in december’ is een krachtig, emotioneel boek over een man die warmte zoekt en vindt.  Voor eeuwig.

Wat mij betreft zeer zeker 5 kraaien waard !

Ann

Lockdown van W.A. Dehairs

Titel : Lockdown

Auteur : W.A. Dehairs

Uitgeverij : Lannoo

ISBN : 978 94 01446 39 6

Soms merk je in een boekenwinkel of op een site een cover op dat enerzijds naar je lonkt en dat je anderzijds na het lezen van de korte inhoud je terstond in een vat vol twijfels stopt.  Dit was bij mij het geval voor ‘Lockdown’.  Misschien niet zo’n mooi kaft, maar door de blauwgrijze kleur en de in gedachten gezonken persoon op het voorkaft valt het boek wel op.  De lay-out is gevat. Geen overbodige franjes, net zoals het verhaal zelf.  Wat me dan zo deed twijfelen was de korte inhoud (de korte biografie over de auteur daarentegen deed me kortelings grinniken), want als ik terrorisme lees leg ik vaak direct een link met politieke toestanden en laat dat nu net iets zijn dat niet zo in mijn interesseveld ligt.

 “De enige die niet blootstaat aan groepsdruk, is de kluizenaar.”

Journalist Chris Kooi woont samen met de nonchalante en eerder gesloten Caroline in het brusselse.  Door een auto-ongeval kan hij zich sommige zaken uit het verleden niet herinneren.  Terwijl Brussel op stelten staat wegens een lockdown ontvangt Chris totaal een onverwachts een brief die ooit door hemzelf geschreven is naar een vroeger liefje.  Niet lang daarna ontvangt hij een nieuwe enveloppe met de melding van een datum, uur en plaats.  Er zit niks anders op dan zich op gevaarlijk gebied te begeven.  Al snel blijkt dat herinneringen soms nog gevaarlijker zijn dan de feiten die zich in het heden afspelen.

Je verleden draag je met je mee, maar wat als er een deel van je vroeger leven één grijs vlak is ?  Uitgegomd, geen potloodlijnen meer die te zien zijn.  Dàt is de rode draad in het verhaal.

‘Lockdown’ geeft je tot driekwart van het verhaal het gevoel een drama te lezen.  Niet negatief bedoeld, maar je stelt je na een tijdje wel de vraag of het terecht de stempel thriller draagt. 

Op geheel onverwachte tijden zorgt Dehairs er enkele keren voor dat je verbouwereerd naar de laatst gelezen zin staart.  Zo’n moment dat je tegen jezelf zegt : ‘Kom op makker, moest dit nu echt ?’

De hoofdstukken spelen zich keer op keer af in het heden en het verleden waardoor de structuur en opzet steeds zeer duidelijk blijft en geen verwarring mogelijk is.  Het zijn voornamelijk de delen waarin de ik-persoon terugblikt naar zijn verleden waar ik telkens weer reikhalzend naar uitkeek.  Kooi duikt terug naar zijn kindertijd en komt zo stelselmatig dichter bij het ongeluk dat destijds naast een geheugenprobleem ook tal van onbeantwoorde vragen naliet.  Vele zaken uit zijn jeugd en puberteit krijgen een nostalgisch tintje wat leidt tot een gevoelige impact bij de lezer.  Je voelt je verbonden met de protagonist.  Zijn onzekerheden, zijn gevecht met zichzelf, de ontwikkeling van zijn eigen ik … herkenbaar voor elk van ons.  Het heden is dan weer meer gericht op verscholen kritiek op politici en politionele instituten, corruptie, verzet en een aanklacht op de consumptiemaatschappij.   De Bende van Nijvel of de CCC roepen beelden op bij vele volwassenen die na al die jaren nog steeds op ons netvlies gebrand staan. Ook in ‘Lockdown’ zijn deze criminelen niet weg te denken.   

Een ander aspect waardoor het boek meer als drama kan bekeken worden is het feit dat W.A. Dehairs taalkundig gezien zich onderscheidt van menig ander.  Het blijft vlot leesbaar, maar het helt meermaals meer over naar literair werk of ja, een literaire thriller. 

Wel, mijnheer Dehairs ik denk dat u niet enkel als drummer, maar nu ook als schrijver indruk kan maken op zowel meisjes als vrouwen als mannen.

Dit boek is gegarandeerd 4 kraaien waardig !

Ann

Het meesterwerk van Geir Tangen

Titel : Het meesterwerk

Auteur : Geir Tangen

Uitgeverij : The House of Books

ISBN : 978 90 44351 20 0

Reeds 10 jaar werkt de 37-jarige Viljur Gudmundsson bij dezelfde krant ‘Haugesunds Nieuws’.  De lusteloosheid krijgt de bovenhand tot hij plots een mail ontvangt van een zekere Stein Åmli.  Deze laatste wil het recht in eigen handen nemen en geeft aan dat er de volgende dag een vrouw haar laatste levenslicht zal zien.  Viljur neemt de mail niet serieus, maar enkele dagen later wordt hij steevast met zijn neus op de feiten gedrukt en belandt hij zelf in handen van de politie.  Wanneer er een nieuwe mail in de mailbox valt is er geen twijfel meer mogelijk.  Iemand heeft de touwtjes in handen … maar wie ?  En waarom betrekt hij een doodgewone, uitgebluste journalist bij zijn partituur ?

‘Het enige wat deze aanblik onderscheidde van die van de herders van Bethlehem tweeduizend jaar geleden, was dat deze engel niet vrij in de lucht zweefde.  Ze hing met een touw om haar nek aan een draagbalk.’

Tangen maakt het de lezer bij aanvang niet makkelijk.  Er zijn sprongen tussen het verleden en het heden (2014) die tevens onontkoombaar een overflow aan personages betekenen.  De stukken die zich afspelen in 2010 komen erg verwarrend en onsamenhangend over, maar eens je enkele hoofdstukken verder in het verhaal zit brengt de auteur daar iets meer duidelijkheid in. 

Er is een opmerkelijk verschil tussen beide verhaallijnen.  Wat enkele jaren eerder heeft plaats gevonden geeft een nog zwaarder gevoel aan de lezer dan wat er zich in het nu voordoet.  Het brengt een totaal ander soort emoties teweeg : verdriet, radeloosheid, machteloosheid. Want dit verhaal gaat niet zomaar om het doden of het moorden an sich.  Het gaat ook om wat je gelooft, je opvoeding, je gevoelens die je niet zomaar uit de weg kan gaan.

De wisseling in perspectieven bieden een aangename verpozing.  Je hebt hoofdstukken die zich afspelen bij de krant waar Gudmundsson al 10 jaar tewerk is gesteld en daarnaast zijn er delen waar de politie de hoofdrol speelt. 

Vervolgens heb je stukken waar de dader het woord voert, geschreven in de ik-vorm en telkens voorafgegaan met de titel van een Requiem van Mozart.  Geweldig intens, vol passie, vol furie.  Als je de tijd hebt om deze klassiekers af te spelen tijdens het lezen : doèn !  Het laat de aard van de daden en het karakter van de moordenaar nog meer diepgang geven.  

De auteur is zelf blogger en recensent en dat merk je best wel.  Hij weet wat de lezer wil en biedt dit aan alsof hij dit zomaar op 1-2-3 uit zijn mouw geschud heeft.  Thrillerlezers willen originaliteit, een zekere schwung, geen uitgebreide info, … nee gewoon op tijd en stond een moord, wat bloed, gruwel, pittige dialogen en plottwists.  En deze schrijver weet dat, beseft dat .  Geir Tangen creëert bij momenten -prachtige zinnen, mooie beeldspraak (bv. ‘De herfst zat in de lucht.  Zeemist.  Een klamme, vochtige deken die langzaam alle levenskracht uit iemand kon trekken.’) die de lezer de rare vertalingen instant doet vergeven. 

Ook onderhuidse humor, een vleugje ironie is vaak van toepassing tijdens enkele dialogen of bij de monoloog van de dader.  Het is een boek dat bol staat van ode aan cultuur.  Een link naar Edvard Munch, verwijzingen naar Skandinavische boeken en zoals daarjuist reeds vermeld, klassieke muziek.  Want ja, de requiems zijn dè basis bij uitstek voor de dader.  Hij is de maestro, hij dirigeert, hij heeft vat op al zijn muzikanten en hun instrumenten.  Samen maken zij het ultieme muziekstuk dat niemand kan negeren.

Kon ik 6 kraaien geven … dan deed ik dat met volle overtuiging !

Ann

Het meisje in het ijs van Robert Bryndza

Titel : Het meisje in het ijs

Auteur : Robert Bryndza

Uitgeverij : Meulenhoff Boekerij B.V.

ISBN : 978 90 2258 202 2

Robert Bryndza was in de Nederlandstalige boekenwereld een totaal onbekende tot ‘Het meisje in het ijs’ vertaald werd.  Er klonk een startschot van jewelste en de hype kon beginnen.  Voldoet dit boek wel aan al die hoge verwachtingen ?

Het verhaal kent alvast een vrij goede start.  Beter alvast dan de cover, want die is niet bijster aantrekkelijk.  De rode letters vloeken een beetje met het blauwachtige ijs waarin een meisje verzonken ligt.

 Andrea, dochter van de rijke familie Douglas-Brown, wordt dood teruggevonden aan het Horniman Museum.  Versmolten in ijs.  Ze had alles wat ze wou, was verloofd met zakenman Giles Osborne en genoot volop van het leven.  De kordate Erika Foster wordt op de zaak gezet en al vlug blijkt dat er zaken gaande zijn waar de familie geen weet van had.  Naarmate haar onderzoek vordert wordt er haar meer en meer vanuit alle kanten het vuur aan haar schenen gelegd. 

“Als u van onderwerp wilt veranderen, kies dan een minder achterlijke vraag.  U lijkt me verre van achterlijk.”

‘Het meisje in het ijs’ is een thriller die iets minder toegankelijk lijkt voor een groot publiek.  Bryndza legt bij dit eerste boek voornamelijk de nadruk bij de werking van het politieteam en de relatie tussen politie-media-publiek. 

Bij momenten krijg je soms het gevoel dat de moord meer naar de bodem zinkt en het team meer de bovenhand krijgt in het gehele verhaal.  De auteur gooit met zeer veel clichés, maar verrassend genoeg werkte dit niet storend.  Iets wat mijn inziens te wijten is aan zijn gebruik van vlotte, pittige dialogen.  De korte hoofdstukken en makkelijke zinnen maken de leesbaarheid compleet.  Er komt zeer weinig poespas aan bod op vlak van beschrijvingen.  Nee, de schrijver steekt veel meer werk in Foster en haar collega’s.  Mij kwam het over alsof Bryndza een stevige basis creëert voor de komende delen rond Erika Foster.  Het is een dame met serieus wat pit, iemand die haar eigen principes stevig hanteert en niet wil afwijken van wat er haar pad kruist … kortom een pitbull die weigert los te laten !   Over het verleden van wordt deels al wat losgelaten, er werd meer gewerkt aan haar karakter.  Tja, ik geef toe het is stereotyperend werk van de bovenste plank : een gewiekste inspecteur Foster, een razende bullebak van een commissaris, een slome brigadier, …  Maar desondanks zorgt het wel voor de nodige sfeer.  Erika is een vrouwen met (sorry) ballen aan haar lijf en dat, beste lezers, is dè troef van de serie.  Misschien omdat ik zelf nogal een doordrijver ben, alleszins mijn hart heeft ze volledig gestolen.  Haar vurig temperament deed me af toe denken aan Rani Diaz gekend van de thrillers van de Vlaamse Sterre Carron. 

Geen gruwelijke moorden of bezoekjes bij de patholoog die tot in de puntjes beschreven worden.  Wel weet Robert Bryndza op de juiste timing actie toe te voegen die zeker niet onmisbaar is, want naast de koppigheid van het hoofdpersonage zijn ook de enkele actiescènes de steunpilaren van het verhaal.

Deze eerste in de Erika Foster-serie krijgt van mij alvast een verdiende 4 sterren

Ann

Het appartement van S.L. Grey

Titel : Het appartement  

Auteur : S.L. Grey – auteursduo : Sarah Lotz en Louis Greenberg 

Uitgeverij : The House of Books 

ISBN : 978 90 443 5165 1 



Het zal je maar overkomen … Je woont samen met je vriendin en dochtertje in Kaapstad als plots de rust in het gezin verstoord wordt door een homejacking.  Zo’n overval betekent niet alleen een verlies van je waardevolle spullen.  Neen, je krijgt er als extraatje panische angsten bovenop.  Mark en Steph zijn verzeild geraakt in zo’n situatie en lopen zo secuur mogelijk op de tippen van hun tenen zodat wonen in hun villa haast onhoudbaar wordt.  Tot Damon, de partner van een zeer goede vriendin van Mark, het idee oppert om een tijdelijke huizenruil met onbekenden te doen.  Even ertussenuit, weg van de verstikkende angst voor een nieuwe criminele inval. Financiële problemen houdt hun hoofd eerst koel, maar uiteindelijk kijken ze even online naar de eventuele mogelijkheden en voor ze het goed en wel beseffen belanden ze in hartje Parijs.  Vanaf de eerste dag rijzen er vragen en elke dag vermenigvuldigen deze vraagtekens zich keer op keer. 



‘De reis kreeg zijn eerste nare wending toen we ons appartement vonden … we vonden 15, 17 en 18, maar geen 16.’ 

Wat bangelijk begon, ontwikkelt zich gaandeweg meer naar een slaapverwekkend verhaal waardoor de thrillerlezer tegen een veelvuldigheid van ontgoochelingen oploopt.  Dit verhaal bezat zoveel aanknopingspunten en openingen om er een zeer zenuwslopende (horror)thriller van te maken, maar S.L. Grey koos ervoor om als spookrijder de baan op te gaan.  De eerste helft bouwt zich zeer krachtig op tot een climax die abrupt stopt en verwatert tot een futloos iets.  In het begin denk je nog dat het even een pauze is, een kort vervelend stukje, maar als dat gevoel blijft blijkt gewoonweg dat de auteurs steeds de verkeerde afslag nemen en de goede richting naar gruwel en schrikwekkend drama niet vinden.   

De ongeloofwaardigheid stijgt met de volle 100%, bij tijden zelfs zo erg dat je tegen het einde van het verhaal van verbazing grote ogen trekt omdat ‘Het appartement’ meer komisch dan echt spannend wordt.  En ach ja, je leest tegenwoordig geregeld opmerkingen dat de inhoud van een thriller niet strookt met de werkelijkheid, iets waar ik me op zich best wel in op kan winden.  Want thrillers mogen (of moeten zelfs) best wel eens uit de bocht vliegen en enkele grote grenzen van realiteit overschrijden, het betreft tenslotte fictie.  Maar een thriller moet jouw aandacht vast kunnen houden, er mogen geen losse kantjes zijn en het mag niet in een sneltempo afgeraffeld worden en dàt is wat er hier fout loopt. 



‘ ’Je hebt me gedood papa.  Tu m’as tué. Pourquoi, papa?’ Zegt ze, en ik ruik haar zoete, verrotte adem.’ 



Mark en Steph kan je je beeldig voorstellen.  Hij een oudere man, docent literatuur, die verliefd werd op de tientallen jaar jongere Steph.  Vriendin Carla, die ooit een korte romance had met Mark, wakkert de jaloezie aan bij Steph.  Een kind van twee dat strubbelingen geeft bij het koppel plus dan de homejacking er nog eens bij.  Schoonouders die het niet echt kunnen vinden met de oudere schoonzoon.  Misschien een wat clichématige typering, maar het werkt best wel.  Lotz en Greenberg zinspelen op uitmuntende wijze op achterdocht en je voelt dat de kracht van het verhaal, net als bij ‘In de val’, ligt bij het creëren van een grimmige sfeer die heel wat angst inboezemt.  Oververmoeide toeristen die aankomen in een regenachtig Parijs, een appartement waar je U tegen kan zeggen, telkens weer één of ander perikel dat de kop komt opsteken, … De enkele onlogische foutjes overzie je dàn nog met plezier.   

Middenin het verhaal, de laatste dag in Parijs , lijkt het alsof plotsklaps hun manier van schrijven verandert.  Het verhaal krijgt een onverwachte doch aangename wending.  Het begint te lijken op een zeer licht afkooksel van de films ‘Vacancy’ meets ‘Amityville Horror’. Een moment waar je in de gaten krijgt welke kant men op wil gaan en al heel snel blijkt dat vermoeden te kloppen.  Verder wordt daar niks meer aan gedaan door de auteurs.  Weg angst, weg sfeer, welkom bladvulling. 



De onweerswolken op de cover voorspelden het onheil … ik had beter moeten weten !  De luttele twee kraaien mogen het kaft verrijken.

Ann 

Deal! van Johan Deseyn

Titel : Deal!

Auteur : Johan Deseyn

Uitgeverij : Kramat

ISBN : 978 94 624 20731


Woorden.
Zinnen.
Ze kwellen je dag en nacht.

Soms krijg je ze op papier, soms zijn ze al weg vooraleer je ze kan noteren. En eens je ze op papier gezet krijgt, word je keer op keer afgeketst door de zoveelste uitgever op een rij.

Zo vergaat het ook Cassius, 44 jaar, alleenstaand, wannabe horrorschrijver en wonend in een grauw appartement in het saaie Harronville. Het grijze leven van een nobody. Dag in dag uit dezelfde routine : opstaan, werken in de carwash, binnenspringen in de plaatselijke kroeg, daarna even naar de nachtwinkel en dan naar huis om de goedkope pils achteraf te slagen en te hopen dat er eindelijk een positief antwoord van een uitgeverij in de mailbox zit. Zijn leven verandert grondig wanneer Damarcus onverwachts zijn pad kruist.

‘Waarschijnlijk is het wijs te aanvaarden wat je niet kan veranderen…maar het proberen veranderen wat je net niet kan aanvaarden is evengoed.’

Het uitzicht van het boek èn de inhoudstafel (best wel een leuk pluspunt) doen het reeds vermoeden … dit is een klepper van formaat. Zo’n 480 bladzijdes vullen is geen sinecure en toch is Johan Deseyn erin geslaagd de lezer een constante tred van hunkerende nieuwsgierigheid te gunnen.

Deze auteur doet menig horrorfanaten een belletje rinkelen. Hij wordt dan ook niet voor niets de Vlaamse Stephen King genoemd. Met ‘Deal?’ heeft Deseyn deze keer zichzelf ruimschoots overtroffen. Het gewaad der duisternis wordt gedurende drie kwart van de tijd door Deseyn zeer mooi over het levensverhaal van Cass gedrapeerd. Geen overmaat aan bloederige taferelen, maar wel een zeer bedrukte, zwartmoedige sfeer waardoor je achteraf denkt : deze cover hóórt gewoon bij ‘Deal?’. Het is pas naar het einde toe dat de schrijver beetje bij beetje het donkere doek opheft waardoor er een heldere kijk is in de duisternis, meer hoop en liefde kan zegevieren en het besef komt dat wie goed doet, goed ontmoet (hoewel je achteraf deze zin ook in een andere vorm kan gieten).

Wie hoopt op bloedstollende spanning en nagelbijten is er een beetje aan voor de moeite, het is meer de intrigerende nieuwsgierigheid die de bovenhand neemt. Het is moeilijk in te schatten welke weg Johan Deseyn op wil gaan en dat is juist waar de zeer grote kracht van ‘Deal?’ gepositioneerd is.

Naast de verhaallijn van Cass is er een zeer kleinere verhaallijn omtrent het plaatselijke politiekorps. Pas naar het einde toe loopt deze parallel met het hoofdverhaal.

Ook de hersenspinsels van protagonist Cass worden als hoofdstuk verwerkt. Het zijn eveneens vooral de verhalen die door Cassius zelf geschreven worden die meer voldoen aan het horrorgehalte, terwijl het leven van het hoofdpersonage het boek meer de psychologische kant aandoet.

Aan de alerte lezers en criticasters is het weliswaar raadzaam te melden dat kritiek in verband met fouten omtrent namen je beter wacht tot ongeveer de helft van het boek om melding te maken van enige vergissingen.

Cassius wordt door de auteur feilloos beschreven, zijn negativiteit en tekort aan kordaatheid vult het boek en vult de ruimte omheen de lezer. Ook de naasten van het hoofdpersonage, die meermaals aan bod komen, worden zodanig neergezet dat je een relatief duidelijk beeld van hen krijgt. De helpende hand van Cass daarentegen geeft ‘Deal?’ een uitermate mysterieuze tint, iemand die je als lezer meermaals golven van een koude windvlaag doen voelen. Zowel hij als Cass evolueren als personage duidelijk genoeg, iets wat het verhaal ten goede komt.

Deseyn heeft met dit boek een indrukwekkende pageturner gevormd door een uitgebalanceerde symbiose van sfeer en karakters.

Woorden.

Zinnen.

In ‘Deal?’ waren ze haast tot perfectie geschreven.

Ann