Showstopper van Hayley Barker

Leuke entertainment – deel 1 van een spannend YA-tweeluik

Korte inhoud (officiële samenvatting):

Hoshiko is de sterattractie van het gevaarlijkste circus van Engeland, waar kinderen van immigranten moeten optreden met gevaar voor eigen leven. De heersende, autochtone elite is dol op de show. Hoe gruwelijker, hoe beter.

Wanneer Ben, zoon van een machtig minister, voor het eerst de show bezoekt, wordt hij op slag verliefd op Hoshiko. Maar terwijl zij adembenemende kunsten op het hoge koord vertoont, wachten onder haar hongerige leeuwen.

Kan Ben haar helpen ontsnappen uit deze gevangenis? En heeft hij de moed het systeem aan te klagen dat zijn moeder als minister in stand houdt?

Mijn mening:

Als je boeken als De Hongerspelen goed vindt, dan is Showstopper zeker eentje voor jou. Zoals hierboven beschreven handelt het verhaal over een bijzondere samenleving waar er een duidelijk verschil is tussen rijk en arm, immigranten of niet. Niet alleen dat, het verhaal handelt ook subtiel over racisme, migratieproblemen en die kloof tussen arm en rijk die ook in ons dagelijks leven alsmaar groter wordt.

Het verhaal speelt zich – net als Hunger Games en Maze Runner – een dystopische toekomst, waar de wereld verdeeld wordt tussen de Zuiveren en de Droesems (naam deed me op een of andere manier wat aan Harry Potter denken). De Droesems worden gedwongen in het circus op te treden, om de Zuiveren te entertainen. Een aantal punten in het boek deden denken aan de problematiek van onze hedendaagse migratie, aangevuld met de hardheid van onze huidige maatschappij. Dat maakte dat het boek veel meer lagen krijgt dan op het eerste zicht aan het blote oog zichtbaar.

Tegelijkertijd voelde het echter allemaal ook koud en afstandelijk aan. Het duurde bijvoorbeeld wel even voor ik enige sympathie begon te voelen voor Hoshiko en Ben, mogelijk door de opbouw van het verhaal maar ook door het feit dat het gewoonweg ook lang duurde voor je die personages echt emoties zag voelen. Dat maakte ook dat het boek in zijn geheel wat tijd nodig had om aan te wennen, net zoals je ook tijd nodig had om te beseffen waar het nu allemaal om gaat.

De onvermijdelijke romance is er uiteraard ook, maar de gevoelens die Hoshiko niét heeft wanneer er mensen rondom haar sterven, doen haar weer in die koele, koude richting gaan. De Hunger Games fans zullen er ongetwijfeld maling aan hebben.

Een goed geschreven, professioneel boek is het zeker wel – met een auteur die je regelmatig terug mee trekt in het verhaal. De cover is prachtig overigens. Aan het einde van de rit bleef ik een beetje op mijn honger zitten, maar ben toch geïntrigeerd genoeg om het vervolg te willen lezen.

3,8 kraaien
Sandra

Showstopper van Hayley Barker

Titel : Showstopper

Auteur : Hayley Barker

Uitgeverij : De Fontein Jeugd

ISBN : 9789026143809

Een mooie, imposante tent met rode en witte kleuren.  De acrobaten, de clowns met hun oversized schoenen, de dieren, … alles baadt in een mysterieuze sfeer.  De meesten trekken grote ogen op, verwondering bij de kleintjes, applaus dat ganse circus vult.  Terwijl anderen zodanig onder de indruk zijn dat het allemaal iets tè beklemmend wordt.  Een eventuele angst voor maskers, clowns, … is dan niet meer ondenkbaar.  Zelf vind ik ook dat het lijkt alsof je een totaal andere wereld betreedt … het onbekende.

"Wie een plaats in het Circus krijgt, is verzekerd van de dood."

‘Showstopper’ speelt zich volledig af in dit aparte wereldje.

We bevinden ons rond  het jaar 2045.  Een dystopische wereld opgedeeld in de Zuiveren en Droesems.  Hoshika werd op zeer jonge leeftijd als Droesemkind bij haar ouders ontvoerd.  Al jaren woont ze nu in erbarmelijke omstandigheden tussen vele andere Droesemkinderen in het Circus.  Het voor de buitenwereld betoverend mooie Circus waar spreekstalmeester Silvio de plak zwaait.  De Zuiveren kijken er steeds naar uit wanneer het Circus met een heuse parade toekomt in hun stad.  Deze keer is Londen aan de beurt.  Ben(edict), zoon van de minister van Droesemhandhaving, neemt vanuit zijn kamer een glimp op van de stoet.  Hij is helemaal in de ban van de acrobate die hij in de verte op één van de praalwagens en in één van de dansende hologrammen ziet verschijnen.  Zijn nieuwsgierigheid wordt dusdanig aangewakkerd en hij wil koste wat kost zijn ouders overtuigen om samen naar een voorstelling te gaan.  Maar het beeld dat hij jarenlang voor ogen had blijkt misvormd te zijn. 

Het kaft van ‘Showstopper’ is verbluffend mooi !  Een zwarte ondergrond, goudkleurige rand, sierlijke rode letters en prachtig getekende vleugels van een vlinder waar op de voorgrond dan weer een opvallend gemaquilleerd gezicht te zien is.  Ook de cirkels gevormd door doodshoofden zijn niet te negeren.  Het sierlijke, uitbundige gevoel contrasteert zeer sterk met de dood. 

"Ze staat op, ik ook, we bewegen samen, alsof we een dans uitvoeren die we samen hebben geoefend."

                                                  

Naarmate het verhaal van Hoshiko en Ben vordert stijgt de afschuw.  Barker zou het toenemende geweld naar minderheden in Engeland als basis genomen hebben voor dit verhaal.  Maar hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik de link maakte met de afschuwelijke concentratiekampen en Hitler.  Het feit dat de auteur zich voornamelijk op zeer jonge slachtoffers en benadeelden richt, maakt het hele gebeuren met momenten misselijkmakend eng.  Deze YA is duidelijk niet bestemd voor zeer jonge pubers of tere zieltjes, want er zitten ruimschoots horrorelementen in verweven.  De schrijfster heeft zich niet ingehouden met enige martelingen.  Ledematen worden door Barker soms in de lucht gejongleerd alsof het niks is.

De karakterisering van haar personages is magnifique.  De kleine Droesem Greta met haar rode bolle wangetjes, de staalharde moeder/minister Viviane Baines, de tirannieke Silvio, … één voor één kan je plotsklaps een voorstelling maken van hen.

Hetzelfde doet Barker ook met de creatie van het Circus.  Je hoort als het ware de fanfare, het rumoer van het publiek, … maar tevens voel je de angst en de pijn die de Droesems aanvoelen. 

De hoofdstukken zijn kort (soms zelfs zeer kort), maar krachtig.  Afwisselend zijn Hoshiko of Ben aan het woord, allebei vertellend vanuit de ik-persoon.  Zeer clever, want de betrekking met beide personages en hun omgeving wordt hierdoor nóg maar eens vergroot. 

‘Showstopper’ telt een 415 bladzijden, maar je raast er zo doorheen.  De optelsom van afkeer, hoop, verzet en liefde zorgen voor een prachtig, maar schrijnend resultaat.

5 kraaien vliegen angstaanwekkend boven de berg waar de familie Baines woont.

Ann