Expat exit van Patricia Snel

Titel              : Expat exit
Auteur          : Patricia Snel
Uitgeverij     : Ambo Anthos
Verschenen   : Maart 2018
Pagina’s        : 246

Achterflap:
 Een beklemmende thriller over vrijheid, liefde en innerlijke kracht.
Elisa leidt een heerlijk leven op Curaçao. Zon, zee, strand, lieve vriendinnen, een carrièreman en haar fantastische zoon Sam. Maar dan slaat het noodlot toe. Haar man verlaat haar voor een ander en eist de volledige voogdij over hun zoon op. Gevangen op het eiland probeert Elisa haar leven weer op de rails te krijgen. Na een ernstig bootongeluk, waarbij het vriendje van Sam zwaargewond raakt, wordt Elisa verantwoordelijk gehouden, lijkt alle hoop verloren. Ze belandt in een strijd om drugs en geld. Elisa zal haar leven moeten riskeren om haar kind terug te krijgen en te ontsnappen aan de wurggreep van het criminele milieu. Het paradijs lijkt verder weg dan ooit.

Cover: 
De cover heeft een zomerse uitstraling, een vrouw die ligt te zonnen in het water. Wanneer ik de samenvatting lees achterop het boek, heb ik zin om in het boek te duiken en naar het zonnige Curaçao te gaan.

Mijn mening: 
Expat exit sleept je mee in huiveringwekkend drama. Je moet er niet aan denken dat het jezelf overkomt: ver weg in een andere land waar je geniet van een luxe bestaan en in één klap belandt je in een nachtmerrie. Je partner heeft een ander en probeert de voogdij te krijgen van jullie kind. Wat had ik het te doen met het zoontje van Elisa. Een kind dat de dupe is van de scheiding. 
Patricia Snel heeft Sam goed neergezet als personage. De emoties van Sam van hoe het is om een wisselkind te zijn doet wat met jou als lezer.
 Bij personage Elise voelde ik echter wel enigszins irritatie, terwijl haar ex vecht voor de voogdij drinkt zij er op los en haar sexleven is beslist niet saai. Ik wilde haar wel toeschreeuwen van mens waar ben je mee bezig, neem je verantwoordelijkheid! Even later had ik juist weer met haar te doen. Dan heb je een personage echt wel goed neergezet.
De spanning komt langzaam op gang,maar zodra die er is dan is die er ook volop. Wel kwam een bepaalde gebeurtenis in mijn ogen ongeloofwaardig over. Ik zat eigenlijk vol spanning te wachten en hield mijn hart vast :ik zag het al helemaal voor me. Je wilt weten hoe het afloopt. Maar vervolgens...gebeurde er niets. Heel raar.  Ik kan er helaas verder weinig over zeggen zonder te spoileren.
Elise  komt ook nog in een fout gelopen drugsdeal terecht en dan moet er wel een bijzonder einde bedacht worden om deze vrouwenthriller positief te laten eindigen.
Toch heb ik ondanks dat genoten van Expat exit. Patricia heeft zoals altijd een heerlijke vlotte schrijfstijl waar de vaart er in zit en ik zou het een lekker vakantieboek willen noemen. Niet te veel bij nadenken en lekker in het zonnetje lezen.

Drie kraaien
Lydia

Preta van Sterre Carron

Titel : Preta

Auteur : Sterre Carron

Uitgeverij : Witsand Uitgeverij

Als Rani Diaz-fan is het telkens weer hetzelfde liedje.  Het laatste boek dichtslaan, wachten tot je leesdip voorbij is en aftellen naar het volgende in de reeks dat uitkomt.  Om dan vervolgens, in complete afzondering, je te nestelen in de zetel.  Misschien nog een leuke tip voor de uitgever : als gadget een deurbordje creëren met ‘Ssssssssssst … hier wordt een Sterre Carron gelezen’.  Kwestie dat elk gezinslid weet waar hij/zij aan toe is.  Het was weer lang wachten, maar deze 10^de in de reeks is zo fantastisch en tenenkrommend spannend dat je het lange wachten plotsklaps vergeet.

Wanneer Sam Stocklets levenloze lichaam op een maisveld wordt aangetroffen, staat haar adoptiebroer Tristan direct bovenaan de verdachtenlijst.  Kort daarna wordt er een jong meisje gevonden in een kelder. Alsof Rani Diaz het nog niet moeilijk genoeg heeft met beide zaken, heeft haar partner Bert Simons ook nog zijn eigen problemen die serieuze gevolgen blijken te hebben en extra werk opleveren.

“Ik knipper met mijn ogen.  Het duurt enkele seconden voor ik besef dat ik op koude, vochtige grond lig.”

Met ‘Preta’ is de auteur deze keer vooral de psychologische weg ingegaan.  De hoofdstukken waar de dader, verwerkt als ik-persoon, aan bod komt zijn rauw en hard.  Het geeft je als lezer een zeer kil gevoel.  Je voelt dat er iets gaande is, maar kan er geen vinger op leggen.  En die onwetendheid sluimert doorheen het ganse boek tot het je als een vals serpent aanvalt … onverwacht … gewetenloos.  

De gekende bekvechterij (Ja hoor, Van Damme is weer op en top zichzelf) en onderlinge relaties binnenin het team van Diaz geven een welgekomen ontspannende toets.  Zoals steeds is het mogelijk om de boeken apart te lezen, maar wie graag de evolutie volgt van het korps begint toch best met de eerste in de reeks.  

“Een ogenblik later zakte Simons’ mond open. Hij zag eruit alsof hij elk moment kon flauwvallen. Zweetdruppels parelden op zijn brede voorhoofd.”

Typerend bij Sterre Carron is haar filmische manier van schrijven.  Het komt misschien door de gevoelige manier van schrijven of door de sympathie naar Rani (of Bert), maar ook deze keer is de voorstelling van plaatsen, personen zeer ‘tastbaar’.  Het lijkt alsof je je samen in de ruimte bevindt waar het personage is.   De wandaden die beschreven worden, de angst die je bekruipt als er iets gebeurt, … het geeft je de kriebels en koude rillingen. 

Carron haalt weer boeiende thema’s aan en verdiept zich in nieuwe werelden.  Onrust en intriges nemen de bovenhand.  Meedogenloos laat de auteur sommige personages opboksen tegen leugens en huichelarij, een opmerkelijk gevecht met het verleden en mensen uit de omgeving.  Voor enkelen is het wikken en wegen en beslissingen nemen waardoor hun toekomst er plots anders uitziet.   

Met afgrijzen confronteert ze je met karakters die je nooit wenst te ontmoeten, waar de zelfingenomenheid van afdruipt.  Deze keer staan vooral onmacht en frustratie bovenaan de lijst. Anderzijds doet ze de verkoop van zakdoeken weer stijgen en beschrijft ze verdriet weer zoals geen ander.  Want ja, daar is en blijft ze in uitblinken emoties losmaken bij haar lezers. 

Qua structuur en verhaal is Sterre Carron ditmaal best een niveau hoger gegaan.  Meer personages zorgen voor meer kopzorgen, zowel bij Rani als bij de lezer.  Het geeft de gewiekste schrijfster natuurlijk meer kans om je op het verkeerde been te zetten.  Er zijn meer verwikkelingen, extra verhaallijnen en dat maakt het misschien complexer, maar het zorgt tegelijk voor nog meer spanning.  Het verhaal palmt je nog meer in.  Per hoofdstuk schept de schrijfster duidelijkheid ; je weet steeds perfect over wie het gaat, waardoor je de rode draad in het verhaal niet kwijt geraakt.

De spanningsboog is op den duur zo gespannen dat je zelfs de indruk krijgt één te worden met het verhaal.  Je zet je op het puntje van je zetel en wacht tot het spanningselastiekje plotsklaps knapt … De ontknoping is een ware mokerslag, een vuist in je gezicht die de auteur nog even laat voortkabbelen tot er zich een grandioos, dramatisch tafereel ontpopt.  Afsluiten doet Carron in grandeur … waar waarschijnlijk meer over te lezen valt in het elfde boek.      

Vijf kraaien
Ann

Het laatste woord van Piet Baete

Titel: Het laatste woord
Auteur: Piet Baete
Uitgeverij: Lannoo
Publicatiedatum: 13 oktober 2017


Achterflap
Politie-inspecteur Patrick Van Dijk wordt dood aangetroffen in zijn slaapkamer met vier messteken in de onderbuik. Er zijn geen sporen van braak. Troch en Delbeek, doorgewinterde inspecteurs van de federale politie, ontdekken al gauw dat er een intern tuchtonderzoek naar Van Dijk wordt gevoerd. Een typische afrekening met een corrupte flik, of speelt het verleden toch een rol? Bijna vijftien jaar geleden werd Patricks zoontje vermoord, een onopgeloste zaak die nu opnieuw wordt opgedolven. Wie was de schuldige? Troch en Delbeek onderzoeken systematisch alle sporen, en ontdekken de ware toedracht. Of dat denken ze toch.   

Mening
Door het lezen van de achterflap wordt je enigszins op het verkeerde been gezet. Het lijkt een gewone detective waarin men een moord gaat oplossen. Maar Baete schrijft echte psychologische , bijna romans, thrillers waarbij de best ingewikkelde relaties van de personages de boventoon voeren. Het hoe jouw verleden is en hoe dat doorwerkt naar het nu en jouw handelen beinvloedt is een mooi gegeven wat hij gebruikt in zijn verhaal. Het zet jou als lezer tot denken.
Ik hou zo van spannende boeken met goed uitgewerkte personages en dat is zeker een kracht van deze auteur. Is het boek ook spannend? Ja, kan ik zeggen. Er zijn een mooi stel verdachten die elk hun redenen kunnen hebben om tot de daad te zijn gekomen. Ik was toch op het verkeerde been gezet bleek tegen het einde.

Als je met de juiste verwachting in Het laatste woord duikt, ga je genieten van de mooie schrijfstijl van deze man. Van wie ik tot mijn schande moet bekennen pas een eerste boek las.

Vier kraaien voor Het laatste woord

Huivering van Bernard Minier

Titel: Huivering
Auteur: Bernard Minier
Publicatiedatum: September 2015
Uitgeverij: Xander

Auteur:
Bernard Minier (Béziers, Hérault, 1960) is een Franse auteur en groeide op in de heuvels van de Pyreneeën. Hij werkte jarenlang als douanebeambte, maar kon de droom van het schrijven niet loslaten.

Zijn debuutroman Een kille rilling (Glacé, 2011) werd zeer lovend ontvangen door de Franse pers en lezers. Het boek verscheen in een tiental talen en vooral in Europa sloeg het aan. Het werd overladen met prijzen, waaronder de prestigieuze Prix Polar 2011, die jaarlijks in Cognac wordt uitgereikt tijdens het festival Polar. 
Miniers tweede boek Huivering (Le cercle, 2012) met eveneens politiecommandant Marin Servaz in de hoofdrol, werd ook een groot succes en onder meer bekroond met de Prix des bibliothèques et des médiathèques Cognac 2013. 
Minier wordt geroemd om zijn ingenieuze en complexe personages en de letterlijk adembenemende beklemmende sfeer die hij weet neer te zetten.

 
Achterflap:
Marsac. Een klein universiteitsstadje in het zuidwesten van Frankrijk. Achtereenvolgend worden een dode professor, een verbrande Zweedse kunstenaar en een door honden aangevreten hondentrainer gevonden. Wie is het zieke brein achter deze moorden? Commandant Martin Servaz wordt op de zaak gezet. Een raadselachtig mailtje voert hem onverwachts in de richting van Julian Hirtmann, een van de gevaarlijkste seriemoordenaars van Europa. Heeft de TBS-patiënt, waarvan iedereen meent dat hij dood is, iets met de gruwelijke moorden te maken? Samen met zijn team probeert Servaz de duistere praktijken van de moordenaar te ontrafelen. Als zijn dochter Margot - die in Marsac studeert - plotseling ook onderdeel uitmaakt van het gruwelijke plan van de moordenaar, krijgt de zaak onverwacht een heel persoonlijke dimensie.


Mijn mening:
De titel Huivering doet het boek zeker eer aan. Er vinden een paar gruwelijke moorden plaats en de boodschap achter deze moorden, zorgen dat het verhaal jouw volle aandacht krijgt. Je staat op scherp. 

 “Haar geest was nog slechts een schreeuw.” 

De schrijfstijl is mooi en prettig, het nodigt uit tot het willen blijven doorlezen. Bepaalde scenes zie je voor je op je netvlies. Alsof je als toeschouwer meekijkt. De boeken van Bernard Minier zijn te herkennen aan de altijd aanwezige mooie passsages en de bijzondere rol van dieren. Ook de omslagen zijn prachtig met altijd een oog van een dier. 
Naar de plot toe komen de losse draadjes samen tot een onverwachte ontknoping. En blijkt Minier weer de ware kunstenaar van een ingenieus plot. 
Het boek is een lekkere dikkerd van 600 pagina's en mijn motto is altijd dat een goed boek niet dik genoeg kan zijn. Ook al is het boek na een erg lekkere start even wat trager op zijn momenten, is dat iets wat bij de stijl van de auteur hoort . Traag is namelijk niet gelijk aan saai.

Tegelijkertijd is het  open einde weer in het bezit van een soort cliffhanger die je doet uitkijken naar  het volgende deel waar je hopelijk weer een flink aantal uren in mag gaan vertoeven.

Originaliteit: 4
Leesplezier: 5 
Psychologie: 4
Spanning: 5
Plot: 5

Huivering krijgt  4,5 kraai

De vrouw in het raam van A.J. Finn

 Titel: De vrouw in het raam

Auteur: A.J. Finn
Uitgeverij: Cargo
Publicatiedatum: februari 2018

Wat vond ik van de cover ?

Ik heb de epub gelezen, maar ik vermoed dat de cover in de winkel zeker mijn aandacht zou trekken; alleszins heb ik het boek verschillende keren op facebook zien voorbijkomen, en ook toen viel de cover me op.

Ook bij dit boek, klinkt de tekst op de cover klinkt alvast veelbelovend

Achterflap

Anna Fox woont alleen, ze verlaat haar huis in New York bijna nooit. Ze drinkt de hele dag door, kijkt oude films en bespioneert haar buren. In het huis tegenover Anna woont sinds kort een gezin: vader, moeder en tienerzoon. Alles lijkt bij hen perfect, maar op een nacht ziet Anna uit haar raam iets wat ze beter niet had kunnen zien. De twijfel slaat meteen toe: heeft ze het wel goed gezien? Wat is waarheid? Wat is verzonnen? Dreigt er gevaar? Niets is wat het lijkt in deze verslavende en volkomen onvoorspelbare psychologische thriller die doet denken aan het beste van Alfred Hitchcock.

Wat verwacht ik van tevoren ?

Op cover wordt Nicci French geciteerd met de quote “fenomenaal debuut”, dat geeft me een beetje een dubbel gevoel. Het is ondertussen al weer een hele tijd geleden dat ik nog een Nicci French las, maar meestal vind ik dat toch geen superspannende boeken, onderhoudend, dat wel, maar geen echte pageturners.

Een debuut is ook altijd een beetje afwachten, alhoewel ik moet toegeven dat ik het laatste jaar best wel wat indrukwekkende debuten heb gelezen ...

Mijn recensie :

Anna leidt na een trauma aan pleinvrees en verlaat haar huis in New York nooit; ze wisselt haar online job als psycholoog af met het grondig begluren van haar buren; en dan ziet ze iets wat ze beter niet had kunnen zien ... Doorheen het boek zijn er best wel wat verwijzigingen naar de films van Hitchock, waarvan Anna grote fan is.

‘ De vrouw in het raam’ is geschreven in bijzonder korte hoofdstukken, waardoor je over 434 pagina’s epub 100 hoofdstukken krijgt, dit drijft het tempo van het boek behoorlijk op.

Toch moet ik toegeven dat het boek voor mij bijzonder traag op gang kwam door de eerste hoofdstukken die vooral beschrijvingen geen van Anna’s gluursessies bij de buren; ik vroeg me in het begin eerlijk af of het boek echt wel de lovende commentaren waard was. Maar dan krijgt het verhaal op één of andere manier plots grip op je, waardoor je steeds maar wil verder lezen, ik heb de helft van het boek op een paar uurtjes op een miezerige zaterdagmiddag uitgelezen omdat ik zo graag wilde weten hoe het verhaal nu echt in elkaar zat.

Door de verschillende onverwachte wendingen verrast het boek je een aantal keren, en de plot was totaal onverwacht en behoorlijk spannend ... thrillerwaardig en zeker vergelijkbaar met de Hitchcock films waarnaar zo vaak verwezen wordt.

AJ Finn heeft met dit boek een meer dan behoorlijk debuut afgeleverd en krijgt van mij voor dit boek een dikke 5 kraaien

De vrouw in de spiegel van Dennis Lehane

Titel: De vrouw in de spiegel

Auteur: Dennis Lehane

Uitgeverij: AmboAnthos

Aantal pagina's: 396

Over de auteur:

Dennis Lehane (1965) is een Amerikaanse bestsellerauteur van een aantal alom geprezen thrillers, veelal met een historische grondslag. Lehane groeide op in Dorchester, Massachusetts, de plaats waar ook een van zijn protagonisten, Patrick Kenzie, woont. Voordat zijn eerste misdaadroman in de Verenigde Staten zou verschijnen, volgde Lehane een opleiding creatief schrijven.

In 1994 debuteerde hij met: A drink before the war, naar het Nederlands vertaald als Slapende honden. In dit boek introduceerde hij de personages Patrick Kenzie en Angela Gennaro, twee privédetectives die in zijn latere boek en nog zouden terugkeren. In deze serie verscheen in 2010 het zesde deel, Moonlight mile, vertaald als Het verleden spreekt.
Mystic river (Vuile handen) betekende in 2001 Lehanes grote internationale doorbraak. Het boek belandde direct op The New York Times bestsellerlijst en werd twee jaar later succesvol verfilmd door Clint Eastwood, met grote acteurs als Sean Penn, Tim Robbins en Kevin Bacon in de hoofdrollen. Ook Lehanes zeer gewaardeerde, psychologisch beklemmende thriller Shutter Island (Gesloten kamer) werd succesvol verfilmd door Martin Scorsese in 2009, met Leonardo DiCaprio in de rol van de beschadigde marshall Teddy. Het historisch epos De infiltrant (The given day, 2008), dat werd geroemd als een meesterwerk en het eerste deel was in de Danny Couglin-serie, kostte Lehane een jaar of vier aan voorbereiding en research. Voor zijn tweede Couglin-boek Live by night (Nachtleven) mocht Lehane in 2013 eindelijk zijn eerste Edgar Allen Poe Award in ontvangst nemen.

In 2015 verscheen World gone by (Verloren wereld), een ijzersterke literaire thriller over de Amerikaanse maffia, die Lehane situeerde in het Florida van 1943. Het is de derde thriller met politieman Coughlin.

Achterflap:

Met De vrouw in de spiegel schreef Dennis Lehane een afwisselend hartverscheurende en psychologische pageturner, met messcherpe dialogen en levensechte personages. Dit is Lehane op zijn best. Dennis Lehane is de auteur van onder andere The New York Times bestsellers Gone, Baby, Gone; Mystic River; Shutter Island; De Infiltrant en Nachtleven.

Rachel Childs was ooit een succesvolle journaliste, tot ze live op tv een inzinking kreeg. Sindsdien komt ze haar huis niet meer uit. Thuis heeft ze gelukkig een comfortabel leven met een ideale echtgenoot. Tenminste, dat denkt ze, tot ze door een toevallige ontmoeting gedwongen wordt vraagtekens te zetten bij de oprechtheid van haar man. In haar zoektocht naar de werkelijkheid wordt Rachel een wereld ingezogen van samenzweringen, misleiding en geweld, die haar tot op de rand van de waanzin brengt. Wie is haar man?

Cover:

Vooral de naam van de auteur springt eruit. Dennis Lehane in grote gele letters, een naam die alles in huis heeft, van mooie dialogen, goed uitgewerkte karakters, spannende detectiveserie en geweldige psychologische thrillers. De titel en onderschrift roepen direct vragen op, wie is de vrouw in de spiegel, van wie hield ze, maar haatte ze ook? De vrouw (zonder ogen) op de cover is wat wazig, haast verweerd en mysterieus. Al met al, ik heb er zin in om in dit boek te beginnen! 

Wat ik van dit boek vind:

Ik ga er doekjes om winden, dit is naar mijn het minste boek van Denns Lehane wat ik tot nu heb gelezen en dat zijn ze bijna allemaal. Mijn teleurstelling is dan ook erg groot, want ik keek er heel erg naar uit. Het komt mede doordat er op mijn achterflap een “spoiler” staat. Dat heeft mijn aandacht te veel afgeleid van het verhaal, wat op zich goed in elkaar zit, maar het einde is naar mijn inziens te veel van het goede. Maar goed, laat ik deze negatieve spiraal doorbreken en wat meer vertellen over het verhaal, want het is zeker niet slecht!

Rachel is een succesvolle journaliste en heeft haar leventje goed op orde. Ze is gelukkig getrouwd en samen  leven ze een luxe leventje, het gaat het stel voor de wind. Ze heeft zelfs de kans om te promotie te maken en daarvoor dient ze een reportage te maken van een aardbeving in Haïti. Een geweldige kans om te laten zien wat ze in huis heeft, maar ze stort compleet in en dat voor het oog van de camera tijdens een live uitzending. Haar promotie kan ze nu wel op haar buik schrijven en het leidt zelfs tot haar ontslag. Haar man kan hier niet mee omgaan en een scheiding is het gevolg. Dit alles maakt Rachel angstig en dat uit zich onder andere in de vorm van pleinvrees., waardoor ze de straat niet meer op durft

Op de dag dat de scheiding definitief wordt uitgesproken, komt ze een oude bekende tegen, David de privédetective die haar jaren geleden heeft geholpen in haar zoektocht naar haar vader. Ze laten er geen gras over groeien en binnen de kortste keren zijn ze getrouwd. Maar is David wel wie hij beweerd te zijn?

Het verhaal is in drie hoofdstukken opgedeeld. Het eerste deel beslaat zo'n 33 jaar en gaat over Rachel's jeugd, haar moeilijke relatie met haar moeder, haar zoektocht naar haar vader, haar eerste man en haar succesvolle carrière die in de lift zit.  In het eerste deel lijkt het Rachel allemaal voor de wind te gaan. Het tweede deel is een periode van vier jaar en gaat met name over haar tweede man Brain en de periode dat Rachel niet de straat op durft. In deel drie barst het van de actie. Rachel komt in een wereld terecht met vele duistere kanten. Weet ze zich staande te houden en zich hier uit te redden?

Dennis Lehane weet als geen ander hoe hij de personages neer moet zetten om ze geloofwaardig over te laten komen. Hij krijgt het voor elkaar om je als lezer zo ze mee te laten leven met een personage dat je de neiging krijgt om die persoon wakker te schudden of zelfs uit te schelden. Ik heb me dan ook regelmatig boos gemaakt en wilde dan een personage even goed de waarheid zeggen.

De boeken die zijn verfilmd, zijn zo goed verfilmd dat ik precies dat op het scherm zag, wat ik mij erbij voorgesteld had tijdens het lezen. Erg knap als je zo kunt schrijven.

Ondanks het feit dat ik baal van de “spoiler” op mijn achterflap, heb ik toch weer genoten van zijn schrijfstijl. Het verhaal op zich, vond ik dit keer echt minder hierdoor, maar ik ga zeker zijn volgende boek ook weer lezen, want hij blijft een topper!

Punten:

Originaliteit: 3
Leesplezier: 3
Psychologie: 4
Schrijfstijl: 4
Spanning: 3
Plot: 3

De vrouw in de spiegel krijgt van mij  3 kraaien.

Lilian

Het meesterwerk van Geir Tangen

Titel : Het meesterwerk

Auteur : Geir Tangen

Uitgeverij : The House of Books

ISBN : 978 90 44351 20 0

Reeds 10 jaar werkt de 37-jarige Viljur Gudmundsson bij dezelfde krant ‘Haugesunds Nieuws’.  De lusteloosheid krijgt de bovenhand tot hij plots een mail ontvangt van een zekere Stein Åmli.  Deze laatste wil het recht in eigen handen nemen en geeft aan dat er de volgende dag een vrouw haar laatste levenslicht zal zien.  Viljur neemt de mail niet serieus, maar enkele dagen later wordt hij steevast met zijn neus op de feiten gedrukt en belandt hij zelf in handen van de politie.  Wanneer er een nieuwe mail in de mailbox valt is er geen twijfel meer mogelijk.  Iemand heeft de touwtjes in handen … maar wie ?  En waarom betrekt hij een doodgewone, uitgebluste journalist bij zijn partituur ?

‘Het enige wat deze aanblik onderscheidde van die van de herders van Bethlehem tweeduizend jaar geleden, was dat deze engel niet vrij in de lucht zweefde.  Ze hing met een touw om haar nek aan een draagbalk.’

Tangen maakt het de lezer bij aanvang niet makkelijk.  Er zijn sprongen tussen het verleden en het heden (2014) die tevens onontkoombaar een overflow aan personages betekenen.  De stukken die zich afspelen in 2010 komen erg verwarrend en onsamenhangend over, maar eens je enkele hoofdstukken verder in het verhaal zit brengt de auteur daar iets meer duidelijkheid in. 

Er is een opmerkelijk verschil tussen beide verhaallijnen.  Wat enkele jaren eerder heeft plaats gevonden geeft een nog zwaarder gevoel aan de lezer dan wat er zich in het nu voordoet.  Het brengt een totaal ander soort emoties teweeg : verdriet, radeloosheid, machteloosheid. Want dit verhaal gaat niet zomaar om het doden of het moorden an sich.  Het gaat ook om wat je gelooft, je opvoeding, je gevoelens die je niet zomaar uit de weg kan gaan.

De wisseling in perspectieven bieden een aangename verpozing.  Je hebt hoofdstukken die zich afspelen bij de krant waar Gudmundsson al 10 jaar tewerk is gesteld en daarnaast zijn er delen waar de politie de hoofdrol speelt. 

Vervolgens heb je stukken waar de dader het woord voert, geschreven in de ik-vorm en telkens voorafgegaan met de titel van een Requiem van Mozart.  Geweldig intens, vol passie, vol furie.  Als je de tijd hebt om deze klassiekers af te spelen tijdens het lezen : doèn !  Het laat de aard van de daden en het karakter van de moordenaar nog meer diepgang geven.  

De auteur is zelf blogger en recensent en dat merk je best wel.  Hij weet wat de lezer wil en biedt dit aan alsof hij dit zomaar op 1-2-3 uit zijn mouw geschud heeft.  Thrillerlezers willen originaliteit, een zekere schwung, geen uitgebreide info, … nee gewoon op tijd en stond een moord, wat bloed, gruwel, pittige dialogen en plottwists.  En deze schrijver weet dat, beseft dat .  Geir Tangen creëert bij momenten -prachtige zinnen, mooie beeldspraak (bv. ‘De herfst zat in de lucht.  Zeemist.  Een klamme, vochtige deken die langzaam alle levenskracht uit iemand kon trekken.’) die de lezer de rare vertalingen instant doet vergeven. 

Ook onderhuidse humor, een vleugje ironie is vaak van toepassing tijdens enkele dialogen of bij de monoloog van de dader.  Het is een boek dat bol staat van ode aan cultuur.  Een link naar Edvard Munch, verwijzingen naar Skandinavische boeken en zoals daarjuist reeds vermeld, klassieke muziek.  Want ja, de requiems zijn dè basis bij uitstek voor de dader.  Hij is de maestro, hij dirigeert, hij heeft vat op al zijn muzikanten en hun instrumenten.  Samen maken zij het ultieme muziekstuk dat niemand kan negeren.

Kon ik 6 kraaien geven … dan deed ik dat met volle overtuiging !

Ann

Fatale fout van Rob Oostveen

Titel: Fatale fout
Auteur: Rob Oostveen
Publicatiedatum: heruitgave februari 2018
Bladzijdes: 382 pagina's

Cover:

Ik las het boek met de eerste omslag, maar ondertussen is het boek opnieuw uitgegeven met de hier geplaatste omslag. Simpel maar mooi uitgevoerd in zwart rood en wit. Qua kleuren een echte thrilleruitstraling en de foto is toepasselijk op het verhaal.

Achterflap:

De fatale gevolgen van een bewuste medische fout!

Marion vindt het dagboek van haar vriend Casper. Het dagboek beschrijft een groot persoonlijk drama, maar ook een groot geheim. Na het lezen daarvan beëindigt zij hun relatie. Na jaren, als Casper inmiddels een gerespecteerd chirurg is, ligt Marion onverwachts voor hem op de operatietafel. Omdat zij hem is gaan chanteren met zijn geheim, ziet hij nu een kans om met een medisch foutje van haar chantage af te komen. Maar dit wordt een duur foutje. Het zet processen in gang met desastreuze gevolgen. Een heel gezin gaat er bijna onderdoor

Mening:

Het verhaal begint waarbij een vrouw dagboekfragmenten van lang geleden leest van haar vriendje. Ik moet eerlijk zeggen dat ik een grote afkeer voelde bij de eerste paar bladzijdes waar het misbruik van haar ex-vriendje door zijn moeder neergeschreven stond.
Maar als snel gaat het verhaal met een grote sprong "vele jaren" verder zonder tijdsaanduiding. Casper komt op de operatietafel zijn ex-vriendin Marion tegen die hem de afgelopen tijd chanteerde. Hij neemt het besluit de operatie te verpesten, zodat zij sterft.

Dan ontstaat een soort van rollercoaster met gebeurtenissen die bijna over elkaar heen lijken te tuimelen. Rust is je amper gegeven als lezer.

Toch heb je af en toe rust nodig om juist de volgende gebeurtenis weer als extra spannend te voelen, maar ik denk dat de doorsnee thrillerlezer helemaal mee gaat in de race van dit verhaal. Je scheurt door het verhaal heen en verbaast je over wat Casper zijn handeling in Godsnaam allemaal teweeg gebracht heeft. Hij is een man met een zwaar belast verleden waarin hij het heft steeds in eigen handen probeert te nemen. Hij wil zelf straffen maar wordt door die keuzes juist zelf weer extra gestraft. Zijn zorgvuldig opgebouwde leven met alle grote geheimen die hij meedraagt, stort na het doden van de patiënt in elkaar. Als dominostenen rolt alles opeens om. Het elk stapje zorgt voor de volgende misstap. 

Wat mij verbaasde is dat rond de 200 bladzijden zowel dochter, schoonzoon, vrouw en vader van de schoonzoon weet wat Casper heeft gedaan, dat hij tegen die tijd meerdere moorden gepleegd heeft. Niemand die er ook maar aan denkt om naar de politie te gaan. Daar moet ik mij dan echt even overheen zetten. Als je van je moeder houdt en je ontdekt dat ze vermoord is en je zit tegenover de moordenaar...dan ga je gewoon de kamer uit.

Oostveen heeft absoluut een fijne manier van schrijven. Daarnaast een erg origineel plot bedacht met de chirurg die wraak neemt. Ik zou deze auteur gunnen dat er een redacteur op zijn volgende boek gaat zitten en hem laat schrappen. Soms is less more zoals een bepaald gezegde luidt.

Als er dan  op bladzijde 319 de volgende zin staat: "Mam, we hebben weer een geheim te vertellen", is dat precies de zin waarbij de schrijver had moeten denken dat het nu wel genoeg was met al die geheimen in het boek en alle ontwikkelingen in het boek.
Elke keer dat ik denk van dit zou een prima einde zijn geweest, want gave wenteling, gaat het gewoon weer verder en komt er weer wat nieuws om de hoek. En weer. En weer.
Effect op effect...

Conclusie:

Rob Oostveen is een goede schrijver met een prettige en heldere schrijfstijl. Het gegeven van een chirurg die onverwachts op de operatietafel  geconfronteerd wordt met de vrouw die hem chanteert, zorgt voor een origineel verhaal, waar men heel wat genoeglijke uurtjes mee zal doorbrengen.
Hij zet op zich redelijk realistische verhaalfiguren neer , waardoor je  meeleeft met de personages, die je trouwens heel vaak heel hard door elkaar zou willen schudden. Je leeft mee en kan slecht stoppen met lezen om die reden.
Ik verbaasde mij net te vaak over bepaalde keuzes die het voor mij ongeloofwaardig maakten. Als er bij een volgend boek een goede redactie overheen gaat die er voor zorgt dat de auteur even wat minder effecten wil scoren, gaat deze schrijver zeker nog hoger scoren. 

Voor nu afgerond een mooie 3,5 kraai

Vrije val van Pierre Lemaitre

VRIJE VAL

PIERRE LEMAITRE

Uitgeverij: Xander

Publicatiejaar: 2017      

Auteur

Pierre Lemaitre  is een Franse scenarioschrijver voor film en televisie en heeft zich inmiddels bewezen als een van de beste Franse auteurs van romans, misdaadromans en thrillers. Voor die tijd was hij werkzaam als docent literatuurwetenschappen. 

Zijn thrillerdebuut Irène  (Travail soigné, 2006) sloeg in als een bom en won de Prix du Festival de Cognac. Het was het eerste deel van de uiterst succesvolle misdaadtrilogie rond de Parijse commissaris Camille Verhoeven, een recalcitrante maar gevoelige inspecteur van slechts 1,45 meter hoog. Daarna volgden in de serie: Alex  (Alex, 2011) en Camille  (Sacrifices, 2012). Lemaitre voegde aan de Verhoeven-trilogie nog een novelle van 185 pagina's toe:  Rosy  (Rosy en John, 2013), die eigenlijk een herbewerking was van het boekwerkje Les grands moyens  uit 2011. De Camille-boeken zijn rasechte thrillers, waarbij Lemaitre niet schuwt om gevoel en emotie te combineren met gruwelijk geweld. Alex  werd  bekroond met de prestigieuze CWA International Dagger Award van de Britse Crime Writers' Association. In 2015 werd Camille  (deel drie in de serie) met deze prijs beloond. Daarnaast schreef hij nog enkele romans.

Cover

Ik vind de cover behoorlijk mooi, mannenlichaam in zakelijk pak, maar wat is er met die hand ? Haalt hij iets zijn jaszak ? Het lijkt ook wel of de man gejaagd is ...

De tekst op de cover klinkt alvast veelbelovend

Achterflap:

De 57-jarige Alain Delambre, voormalig hr- manager, is al jaren werkloos. Uit pure wanhoop sorteert hij voor een hongerloontje dozen in een fabriek. Tot er een functie voorbijkomt die perfect bij hem past: hr-assistent. Hij wordt uitgenodigd voor een gesprek. Dan blijkt dat de ultieme beproeving nog moet komen. Tijdens een gesimuleerde gijzeling worden de kandidaten getest op hun moed, stressbestendigheid en trouw. Vastbesloten de baan in de wacht te slepen, besluit Alain het spel mee te spelen.

Wat verwacht ik van tevoren ?

Het boek wordt aangeprezen als een  psychologische thriller, een pageturner, en die zijn bij mij nu net altijd welkom ... dus ... ik ben zeer benieuwd

Ondanks het feit ik de reeks ‘Camille’ al een hele tijd op mijn verlanglijstje staat, ben ik er nog steeds niet toe gekomen om deze te lezen. Bovendien lees ik zelden boeken van Franse schrijvers, dus dat wordt zo weer eens iets anders.

Geweld is als alcohol of sex, het valt niet uit de lucht, het is een proces. Het krijgt bijna ongemerkt greep op je, gewoon omdat je er rijp voor bent, omdat het juiste moment gekomen is.

Mijn recensie :

Alain, 57, ex-kaderlid, is sinds een tijdje werkloos, werkt een aantal uren per dag als inpakker, om toch maar iets van inkomen te hebben, maar wil heel graag terug een job binnen de HR-wereld. Na vele teleurstellende sollicitaties komt er een job voorbij die wel eens zijn droombaan zou kunnen zijn. Geheel tegen zijn verwachtingen in overleeft Alain de eerste sollicitatieronde en wordt hij geselecteerd voor een intense selectieproef. Zal Alain het tij kunnen doen keren en samen met zijn vrouw Nicole terug zijn vroegere levensstijl kunnen opnemen ?

In aanloop naar deze onorthodoxe selectieproef is er een incident bij Alains huidige werkgever, waardoor hij daar ook wordt ontslagen en een proces en boete dreigen. Vermits Alain en Nicole aan het einde van hun financiële reserve zitten, wordt het slagen in de selectieproef heel erg belangrijk en zelfs een obsessie, Alain zal – letterlijk en figuurlijk –koste wat het kost deze baan moeten hebben. Hiervoor gaat hij heel erg ver, hij steekt zichzelf in nog meer schulden (ten koste van zijn dochter) in de vergaande voorbereiding van de proef.

‘Vrije val’ haalt de realiteit van – iets –oudere werklozen in de aandacht, en de vooroordelen waarmee oudere sollicitanten geconfronteerd worden.

Alain is een aantal jaar ouder dan ik nu ben, ik heb zelf – na een overname – in een onduidelijke periode gezeten, waardoor ik best wel wat sympathie voor Alain kon opbrengen, maar langs de andere kant ergerde ik me behoorlijk aan de impulsieve en zeer ondoordachte reacties van Alain, als hogeropgeleide zou hij toch veel beter moeten weten dan de wegen die hij kiest in te slaan.

Bovendien ontwikkelt Alain zich in de loop van het boek een beetje van een bijna-‘loser’ naar een bijna actieheld, die de ene ondoordachte beslissing na de andere neemt, en dan nog eens denkt er mee weg te komen ook. Of is Alain toch uitgekookter dan we allemaal denken ?

‘Vrije val’ is voor mij een boek waarvan ik wel wilde weten hoe het nu eigenlijk zou aflopen, maar jammer genoeg waren voor mij de verschillende plot-twists niet echt realistische, waardoor ik het boek toch minder boeiend vond dan ik had gehoopt.

Ik geef ‘Vrije val’ 3 ½ kraaien...

Karin

Op glad ijs van Inge Duine

Titel              : Op glad ijs

Auteur          : Inge Duine

Uitgever       :  De Fontein

Pagina’         : 205

Verschenen  : Januari 2018

Achterflap:

Inge Duine debuteerde met "De laatste Tour', een thriller over doping en matchfixing in de wielersport. "Op glad ijs' is haar tweede thriller. "Op glad ijs' speelt zich af tegen de achtergrond van de Olympische Spelen en terroristische dreiging.

Achterflap:

Nog geen half jaar na de terroristische aanslagen van 9/11 vinden in Salt Lake City de Olympische Winterspelen van 2002 plaats. Amerika is in angst en de autoriteiten willen koste wat het kost voorkomen dat opnieuw een aanslag wordt gepleegd. Dit moeten de Patriot Games worden. Topschaatster Jennifer Rose vermoedt dat haar vriend Mike Parker – dé ijshockeyvedette van de VS –verwikkeld is in louche zaken en wellicht de veiligheid van de Spelen met opzet in gevaar brengt. Wanneer er een dode vrouw wordt gevonden met de afbeelding van de olympische ringen op haar borst met daarbij de tekst "Uncle Sam killed me', raakt de zaak in een stroomversnelling. In een race tegen de klok moet Jennifer de waarheid zien te achterhalen, voor er meer slachtoffers vallen.

Cover:

We zien twee schaatsen op de cover. Er druppelt bloed vanaf het ijzer van de ene schaats. De druppels vormen het woord ijs. Leuk bedacht, Bovenin zien we de olympische ringen in het wit. Een thriller dat zich afspeelt tijdens de Olympische spelen dat klinkt goed. Persoonlijk vind ik de cover niet mooi. Een simpele cover in mijn ogen en zou het zelf niet snel oppakken.

Het moment dat de mensen de dreiging vergeten zijn, de beveiliging minder oplettend is en je dan toch weer met je neus op de feiten gedrukt wordt; je bent nooit veilig.

Mijn mening:

Vol verwachting begin ik lezen. Afgelopen week, 9 Februari zijn de Olympische Spelen gestart en hoe leuk dan een boek wat zich afspeelt op een zelfde decor. De sfeer zat er dus in om te starten. 

Iedereen kent natuurlijk de datum van 9 September ;het staat tenminste in mijn geheugen gegrift. Ik weet nog precies waar ik was en wat ik deed toen ik de nieuwsberichten hoorde dat er een aanslag was gepleegd op het WTC. In dit boek, dat zich afspeelt na deze aanslag, lezen we dat de angst er goed in zit bij de Amerikanen. Bang dat er een aanslag gepleegd zal gaan worden tijdens de openingsceremonie van het Olympische spelen. De hoofdstukken worden aangeduid met dag, maand en jaar met op het einde van elk hoofdstuk een stuk cursieve tekst. In dit cursieve gedeelte is duidelijk te lezen dat er een aanslag gepleegd gaat worden.

 Tja, ik had boek snel uit!

Omdat het spannend was? Nee, sorry! Dan moet ik jullie teleurstellen. Ik wilde namelijk snel klaar zijn met dit boek. Ik snap niet dat Op glad ijs onder de genre thriller valt, want daar ben ik het mee oneens. De spanning is ver te zoeken. Het verhaal krabbelt voort en is zelfs ongeloofwaardig en bij sommige gebeurtenissen had ik toch mijn twijfels. Dan worden ook nog eens veel details  herhaald. Met de personages had ik geen enkele klik, door dat de karakters  niet uitgewerkt werden. 

Daarnaast ergerde ik mij aan het hoofdpersonage Jennifer. Jennifer was een topschaatser, wie al een keer mee mocht doen met de Olympische spelen, waar ze goud won. Door een blessure is ze gestopt. Ze heeft een relatie met Mike Parker, aanvoerder van het Amerikaanse ijshockeyteam. Hij heeft zich geplaatst met het team bij de Olympische spelen. Hij heeft maar één doel en dat is er natuurlijk voor gaan  en een gouden medaille winnen. Jennifer zou dus als geen ander moeten weten hoe belangrijk concentratie is en dat het belangrijk is om je daar op te focussen. Maar nee hoor: juist zij gaat bij Mike zitten drammen en zeuren om familiekwesties en de wens om zwanger te worden. En zo zijn er nog diverse voorbeelden te noemen wat ongeloofwaardig is. Oke, nog een voorbeeld: alles is enorm afgeschermd en beveiligd, maar schoonvader en zwager kunnen gewoon doorlopen en overal komen. Wat goed uitkomt voor het verhaal, maar ongeloofwaardig is. Ook worden er details gegeven wat niet relevant is voor het verhaal en had dat gerust ook achterwege gelaten mogen worden. 

Wat ben je dan teleurgesteld als een boek je zo tegenvalt, want de samenvatting klonk namelijk goed. Ho ....wacht even... samenvatting/ boekomschrijving van het boek.... Ik lees de samenvatting nog eens. Ik knipper even met mijn ogen. Lees ik dat nou goed? Of ik heb een verkeerde boek gelezen of het is een grote fout. Maar helaas ik kom tot de conclusie dat het een fout is. De boekomschrijving klopt voor geen meter en noemt de verkeerde persoon die door het boek heen verdacht is. Toch best slordig denk ik dan. Is dit nou echt niemand opgevallen? Ik heb er namelijk niemand over gehoord.

Wordt er hier niet naar gekeken vraag ik mij dan af. 

Conclusie:

 Ik vond Op glad ijs erg tegenvallen. Het is ronduit saai en heeft geen diepgang. Personages gaan absoluut niet leven en is te ongeloofwaardig. Lang geleden dat ik zo blij was een boek uit te hebben. 

Ik geef Glad op ijs twee sterren.

Lydia 

Boekenduel Ik zie jou van Clare Mackintosh

Titel:  Ik zie jou

Auteur: Clare Mackintosh

Uitgeverij: De Fontein

Publicatiedatum: Juni 2017

Pagina’s: 384

Cover

Brenda: De cover is blauw gekleurd. Je ziet rechts bovenin de benen van een

vrouw van de cover weglopen. Het wegdek is nat met bladeren. De titel staat er groot op de voorgrond. 

Een mooie en intrigerende cover waar ik naar blijf kijken. 

Wat me wel opvalt is dat de cover van Mea Culpa een raam is met regendruppels en Ik zie jou een wegdek met regenplassen. Zal een volgende ook iets met regen zijn?

Amanda: Ik vind het wel een mooie cover, doet wel wat herfstachtig aan, zo met die bladeren en de regen. Zolang dat op het boek blijft en dat niet hier zo gaat zijn vindt ik het prima! 😉 Uitnodigende kleuren, al is de titel wel heel erg aanwezig. Iets minder had ook gemogen.

Auteur

Clare Mackintosh werkte jarenlang binnen de politiewereld. In 2011 begon ze als freelancejournalist en inmiddels is ze fulltime schrijver. Haar debuut Mea culpa was direct na verschijnen een grote hit in Engeland en wordt omschreven als een sensatie. Dit boek is inmiddels in meer dan 31 talen vertaald en afgelopen juli 2016 heeft ze de Theakstons Old Peculier Crime Novel of the Year award gewonnen en in oktober van dat jaar de beste internationale roman in Frankrijk.  In maart 2017 heeft de uitgever laten weten dat het boek Mea Culpa al meer dan een miljoen keer is verkocht over de hele wereld. Ik zie jou is haar tweede thriller.

(Bron: Uitgeverij De Fontein)

Achterflap

Wanneer Zoë Walker, tijdens een treinrit naar haar werk, tot haar verbijstering een foto van zichzelf in de krant ziet in de rubriek met seksadvertenties, is ze vastbesloten uit te zoeken hoe die foto daar terecht is gekomen. Ze heeft geen andere aanwijzingen dan de korrelige foto, een website en een telefoonnummer. Haar familieleden wuiven het weg als iemand die misschien veel op haar lijkt. Maar dan verschijnt er een foto van een andere vrouw, een vrouw die net als Zoë elke dag die trein neemt. Wanneer deze vrouw vervolgens gewurgd wordt gevonden, beseft Zoë dat ze gevaar loopt. Maar van wie komt dat gevaar? Iemand die net als zij dagelijks die trein neemt? Iemand die precies weet wat haar routines zijn?

Mening

Brenda: Ik weet het nog zo goed. Vorig jaar in de zomervakantie las ik Mea Culpa en wat heb ik daarvan genoten. Zelfs zo erg dat ik aan het zwembad lag en dat mijn zoontje me in het zwembad wilde hebben, maar ik moest en zou het boek nog even uitlezen zodat hij toch even met zijn vader moest zwemmen. Dus toen Ik zie jou uitkwam moest het boek dus zeer snel gelezen worden.
 

Amanda: Iedereen was enorm lyrisch over het eerste boek van Mackintosh, Mea Culpa, maar ik ben nog niet in de gelegenheid geweest om dit boek te lezen. Daarom was ik juist wel heel erg nieuwsgierig naar het tweede boek en ook de reacties die het boek krijgt.

Brenda: Het onderwerp geeft je al de kriebels. Gelukkig heb ik geen vaste dagen baan, maar ik neem altijd dezelfde route naar mijn werk. Iedereen zou je kunnen zien en ook volgen.
 

Amanda: Het verhaal begint goed en zeker wanneer Zoë ontdekt dat er een foto van haar bij de seksadvertenties staat merk je gelijk dat het begint te broeien. De meeste verklaren haar voor gek en zeggen dat het iemand is die op haar lijkt, maar Zoë is er van overtuigd dat ze gelijk heeft. Wanneer ze contact opneemt met de politie en hierdoor in contact komt met politieagent Kelly gaat het balletje rollen.

Brenda: Het verhaal wordt verteld vanuit drie personages. Zoë Walker, de agent Kelly Swift en de schuingedrukte tekst is de dader. De personages Zoë en Kelly worden goed geïntroduceerd en je leert ze goed kennen.

Amanda: Zoë en Kelly worden beiden goed uitgewerkt, we komen heel veel te weten over hun privé levens en hun verleden. Door deze uitgebreide introductie kun je je goed inleven in de personages en een beeld vormen van hoe deze personen eruit zien. Het verhaal wordt ook vanuit hun beider perspectief verteld met tussendoor cursief gedrukte hoofdstukken vanuit de dader. Leuk gedaan, want die cursieve hoofdstukken roepen eigenlijk alleen nog maar meer vragen op.

Brenda: In het begin vond ik het wat rustig starten vanwege de inleiding. 

Spanning is afwisselend afwezig, maar past goed in het verhaal en aan het eind is het een en al spanning.  

Amanda: De spanning in het boek moet even een beetje op gang komen doordat het verhaal een beetje introductie nodig heeft, persoonlijk had dit van mij al wat eerder gemogen. Maar zodra het op gang is, wordt het steeds spannender en blijf je je steeds afvragen wat hier nou toch aan de hand is en wie dit op zijn geweten heeft. Doordat de plot goed in elkaar steekt wordt je steeds de verkeerde kant opgestuurd, net als het rechercheteam tast je volledig in het duister. De verdenking wordt constant verlegt van het ene personage naar het andere en ze hebben allemaal een even plausibele reden om te verdenken. Naarmate het einde nadert krijg je al wel een donkerbruin vermoeden hoe het nu zit, maar zelfs op de laatste pagina krijg je nog een plotwending waarvan je mond open valt.

Brenda: De schrijfstijl is zeer fijn. Vlot en beeldend geschreven wat zorgt dat je door het boek heen vloog. De angst van Zoë was goed voelbaar en de onmacht waar Kelly en het verdere team tegen aanliep was goed voelbaar. 

Tijdens het lezen ben je zelf op zoek naar een dader. Elk personage die voorbij komt kan het zijn, maar je wordt toch iedere keer op een andere spoor gezet. 

Amanda: De fijne en vlotte schrijfstijl van Mackintosh sleurt je mee in het verhaal en de korte hoofdstukken en hierbij de wisselingen van personages zorgen ervoor dat de vaart er goed in blijft.

Brenda: Na het lezen van de epiloog was ik even stil. Ik moest het allemaal even een plaatsje geven.  Ik zie jou vindt ik niet kunnen tippen aan Mea Culpa, maar het is zeker een aanrader en het lezen waard. 

Plot: 4,5

Schrijfstijl: 4,5

Leesplezier: 4,5

Originaliteit: 4

Psychologie: 4

Spanning: 4

Ik zie jou krijgt van mij 4 kraaien.

Amanda: Ik zie jou is een interessant en uiteindelijk ook een spannend boek. Je wordt meegesleurd in een emotionele achtbaan van angst vanuit het oogpunt van Zoë en onmacht vanuit Kelly. De ontknoping is verassend en de epiloog een eyeopener.

Spanning: 4
Plot: 4,5
Leesplezier: 4 
Schrijfstijl: 4
Originaliteit: 4,5

Psychologie: 4,5

Hiermee komt mijn eindscore voor Ik zie jou van Clare Mackintosh uit op 4 kraaien. Maar als ik de beoordeling van mijn duo-maatje zo zie moet ik toch echt Mea Culpa gaan lezen als die beter is dan dit boek!

Een volle vier kraaien dus voor Ik vind jou