Uitgebroed met Wouter Dehairs debuut

 

 

In welk jaar lag jouw eerste thriller vers van de pers in de boekenwinkel?   Welke titel kreeg jouw debuut?

 

‘Lockdown’, mijn debuut, werd in 2017 gepubliceerd.

 

Was je voor je thrillerdebuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

 

Achter mijn debuut gaat een reeks mislukte manuscripten schuil. Als twintiger heb ik een hele hoop bruine omslagen naar uitgeverijen opgestuurd, om vervolgens ofwel een negatief ofwel gewoon geen antwoord te krijgen. Omdat ik tussendoor af en toe een schrijfwedstrijd won, wist ik wel dat ik kon schrijven. Alleen was ik er als twintiger waarschijnlijk gewoon niet klaar voor om te debuteren met een roman.

 

Wie was jouw eerste uitgever?   Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan?

 

Uitgeverij Lannoo was en is nog steeds mijn uitgever. Nadat ik het manuscript van ‘Lockdown’ digitaal had opgestuurd (gelukkig was de tijd van de bruine omslagen toen voorbij), kreeg ik al na een paar dagen bericht dat ze het wilden uitgeven. Ik was compleet overdonderd. Niet alleen door het positieve antwoord, maar ook door de snelheid ervan.

 

Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest?

 

Nee, ik herlees mijn eigen boeken alleen wanneer er een herdruk gepland staat (zo kan ik passages die mij niet meer bevallen ook meteen aanpassen).

 

Blijft het boek voor jou van speciale waarde?  Ben je er nog steeds trots op?

 

Natuurlijk. Toen ik het schreef, had ik het gevoel dat het verhaal nét buiten mijn bereik lag. Het bleek er gelukkig net binnen te liggen. Ondertussen heb ik geleerd dat dat gevoel (het gevoel dat het verhaal net te hoog gegrepen is) gewoon bij elk boek terugkeert.

 

Zou je het verhaal weer zo schrijven?

 

Geen idee. Op het moment zelf was het het beste boek dat ik uit mijn pen geperst kreeg.

 

Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut?  Was het een groot succes qua leesreacties, verkoop?  In Vlaanderen?  In Nederland?

 

De reacties en recensies waren opvallend positief, zowel in Nederland als in Vlaanderen. Het boek stond op de longlist van Gouden Strop, de LangZullenWeLezen-trofee en kreeg ook nog eens een eervolle vermelding op de Literaire Prijs Prins Alexander van België. De verkoop, daarentegen, viel tegen. Dat was voor mij een stevige reality check – ik moest niet meteen verwachten geld te verdienen met het schrijven van romans.

 

Kwam het boek in de VN-thrillergids en hoe werd het boek daarin beoordeeld?  Hecht je daar belang aan?

 

In de VN-thrillergids kreeg het boek een positieve recensie en drie sterren, waar ik toen tevreden mee was (zeker toen ik zag hoe de boeken van collega’s in datzelfde tijdschrift soms met de grond gelijk gemaakt werden). Ik was in een vorig leven zelf ook recensent (van literatuur en muziek voor een Duitstalige krant) en lees bijgevolg alle recensies van mijn eigen werk. Ook de recensies van vrijetijdsrecensenten. Een roman is een lang uitgesponnen dialoog met de lezer. Als de lezer besluit te antwoorden, moet je die dialoog als auteur dan ook niet uit de weg gaan.

 

Deeel 3 en slot met boeken van juli

23 juli

Een nieuwe thriller van de koning van de locked room mystery's. Chris McGeorge, auteur van Tik tak en Kiekeboe, is terug!

Kara Lockhart is net begonnen aan haar levenslange gevangenisstraf in HMP New Fern – een gloednieuwe zwaarbewaakte gevangenis voor vrouwen. Ze is veroordeeld voor een moord die ze zweert niet te hebben gepleegd.

En dan wordt ze op een ochtend ook nog wakker naast haar vermoorde celmaat. De deur is de hele nacht op slot geweest, en dus is Kara de enige verdachte. Er is alleen een probleem – Kara weet zeker dat zíj het niet gedaan heeft. Dus wie wel? En houdt het verband met haar onterechte veroordeling?

Hoe vind je een moordenaar op een plek waar iedereen er een is?




15 juli

Mungo St John groeit op in weelde op de tabaksplantage van zijn familie, opgebouwd door zijn succesvolle grootvader. Maar Mungo's vader is een slappeling en wordt verraden door de advocaat van de familie, Chester Marion. Door dit verraad verliest Mungo niet alleen zijn beide ouders, maar ook zijn erfenis.
Mungo zal zijn eigen fortuin moeten opbouwen en besluit zijn geluk te beproeven op zee. Hij wordt een geduchte slavenhandelaar en bemachtigt een eigen schip. Op een slavenveiling in New Orleans wordt hij geconfronteerd met nieuws over Chester Marion dat hem woest maakt. Mungo kan nog maar aan één ding denken: wraak.







16 juli

Pendergast is terug in zijn 19de thriller van het duo Preston & Child. En dit keer met een mysterie dat zelfs de meest doorgewinterde thrillerlezer zal laten bibberen.

Pendergast en junior agent Coldmoon raken verzeild in een race tegen de klok als tientallen identieke groene sneakers met daarin een afgehakte menselijke voet aanspoelen op een eiland voor de kust van Florida.

Pendergast begint met tegenzin aan de zaak, maar voelt zich algauw aangetrokken tot dit absurde mysterie. Tot overmaat van ramp blijven er tijdens het onderzoek alsmaar meer voeten aanspoelen. Pendergast en Coldmoon komen tegenover een tegenstander te staan die krachtiger en dodelijker is dan ze ooit zijn tegengekomen.




24 juli

In Gifspoor van Jet van Vuuren wordt een onschuldige hobby een gevaarlijke obsessie…

In het voorjaar wordt er op de grens bij Zeeland een naakte, vermoorde vrouw gevonden. De vrouw is zwaarverminkt in haar gezicht. De politie staat voor een raadsel: geen enkel spoor wijst naar een dader en zelfs na intensief politieonderzoek vinden ze niemand die haar heeft gekend. Het lijkt alsof de vrouw door niemand wordt gemist. Haar identiteit blijft onduidelijk. Na drie maanden wordt ze in een anoniem graf begraven. Noor den Braber is rechercheur in Middelburg. Ze is single, eind veertig, en leeft voor haar werk. Als het dossier van de vermoorde vrouw geen prioriteit meer krijgt, gaat Noor in haar eentje op onderzoek uit.





7 juli

Als je uit bent op wraak, kun je maar beter twee graven delven.

James Mercers familie is financieel aan de rand van de afgrond geraakt door de praktijken van de banken waarin zij hun vertrouwen hadden gesteld. Mercer pikt dit niet en zet alles op alles om het verdwenen kapitaal tot op de laatste cent terug te halen. Op wat voor manier dan ook. Maar zijn kruistocht zet kwaad bloed bij zijn slachtoffers – de mensen achter de schermen, de rijkste en machtigste mannen ter wereld. Terwijl Mercer een crew samenstelt voor een allerlaatste diefstal, de klus die het tij voor zijn familie definitief zal doen keren, sluit langzaam maar zeker het net zich rondom hem.

2 juli

Ooit was Charles Street een zeer gerespecteerde MI6-agent, tot hij een verschrikkelijke fout maakte die hem zijn baan kostte. Nu is hij een wanhopig man die teert op zijn vroegere glorie en nauwelijks rond kan komen. Dan doet hij een ontdekking die de nieuwe president van de Verenigde Staten de kop kan kosten en een wereldwijd conflict kan veroorzaken. En die Street op de dodenlijst van Rusland doet belanden. Aan John Porter en John Bald de taak hem te vinden voor de Russen dat doen.

1 juli

Londen is het epicentrum van een wereldwijde pandemie en de stad is volledig in lockdown. Geweld en onrust liggen overal op de loer en niemand is veilig voor het dodelijke virus dat al duizenden slachtoffers heeft geëist. Ziekenhuizen zijn overvol, hulpdiensten machteloos.

Rechercheur Jack MacNeil heeft ontslag genomen bij de politie, ligt in scheiding en maakt zich zorgen om zijn zoon, die het virus opgelopen lijkt te hebben. Op zijn laatste dag wordt hij er toch nog op uitgestuurd om de moord op een kind op te lossen, nadat er een zak botten op een bouwplaats voor een noodziekenhuis is gevonden. De meedogenloze dader doet er alles aan om MacNeil tegen te werken en in een uitgestorven Londen begint een race tegen de klok. Door wie wordt MacNeil als eerste tegengehouden: de moordenaar, of het virus?

Anders dan anders met Hugo Luijten

Hugo Luijten, geboren in 1967,  is historicus en schrijver en woont in Antwerpen. Naast de roman Offer voor een verloren zaak, schrijft hij regelmatig columns en artikelen voor kranten, vakbladen, online magazines en radioprogramma’s, maar dus ook thrillers. Na verast, de Brexitmoorden (die was heel goed!), kwam onlangs Het jaar van de slang uit.

Terwijl binnenkort zijn nieuwe boek gefileerd gaat worden, beantwoordt hij voor nu onze Anders dan anders vragen.

Wat maakt je kwaad?Bijna niks, ik ben een conflictvermijder. Maar waar ik rázend van kan worden is als een blikje onder de autostoel heen en weer rammelt. Of een doos in de kofferbak die bij elke bocht verschuift. Tupperwarepotjes die in de kast omvallen als je ze wil ordenen, ook zoiets. Het zal het gebrek aan controle zijn.

Het nieuwe boek van Hugo

Geloof jij in toeval?

‘Toeval bestaat niet. We noemen zo een gevolg van een oorzaak die we niet zien.’ – Voltaire. Maar ja: ‘Als toeval niet bestaat, waarom is er dan een woord voor?’ – Philo van Alexandrië.

Welk nummer doet pijn aan je oren?

Alles van na 1985. Enfin, dan worden het steeds minder krenten in een steeds smeriger pap. Ik heb sowieso niks met moderne muziek, ik luister vrijwel alleen maar naar klassiek. Dat kan ook een vrolijke ouverture van Suppé zijn hoor, maar dat gejengel met die versterkers. Van middeleeuwse muziek tot schlagers, ik kan overal de schoonheid in zien. Tot ze het qua geluid beginnen te overdrijven.

Welk nummer blère je altijd zo hard mogelijk mee?

Bij de Mondscheinsonate (no. 14) van Beethoven, probeer ik de ‘1’ in de lage partij juist mee te zingen (ok, flauw antwoord). ‘Mit 17 fängt das Leben erst an’, is dat wel een serieus antwoord? Hangt een beetje van mijn mood af, als het maar niks van na 1985 is.

Met welk bekende persoon zou jij wel een avondje willen gaan stappen?

Ik kijk al twintig jaar geen tv meer en sport heeft me nooit geboeid. Dat maakt het lijstje van personen die hiervoor in aanmerking zouden kunnen komen al wat overzichtelijker, maar ik heb echt geen flauw idee. Het moet sowieso iemand zijn die gezellig kan stappen, maar van bekende mensen weet je dat natuurlijk niet. In een café in Antwerpen waar ik wel eens kom, zitten veel bekende (Vlaamse) acteurs. Ik heb dus al veel gestapt met bekende figuren, dat maakt zowel noodzaak als verlangen kleiner.

Waarvan word jij super-enthousiast?

Van nieuwe ideeën, waarover ze ook gaan. ‘Ja! Dat gaan we doen, morgen beginnen!’, dat werk. Ik begin daar dan ook daadwerkelijk aan, alleen is het op mijn 50^e nog altijd een deceptie te moeten

vaststellen dat niet alles in twee dagen geregeld kan worden. Geeft niet, op naar het volgende idee.

Waar werd je voor het laatst stil van?

Toen het kwartje viel dat ik door de lockdown mijn zoon voor onbepaalde tijd niet live kon zien. We hebben wel veel lawaai gemaakt toen het voorbij was.

Speel je wel eens vals in spelletjes?

Dat durf ik nooit. Als het ontdekt wordt, krijgt mijn eergevoel een te grote deuk.

Welk beroep zou je nooit kunnen uitoefenen?

Alles in de zorg. Ik heb daar een enorm respect voor, maar dat bloed en het eeuwige gezeur van de mensen…lieve help.

Wanneer heb je voor het laatst gedanst?

Ik ben muzikant, die dansen niet. (Wie moet er anders de muziek maken waar anderen op dansen?)

Kan jij tolerant zijn voor intolerante mensen?

Ik probeer wel correct te blijven, maar ik zal het contact tot een minimum beperken. Ik duw ze een ‘oprotpils’ in hun handen of moet dringend naar het toilet.

Word je liever aangevallen door een hond of een zwerm bijen?

Een hond. Die zou je nog van je af kunnen schoppen. Bovendien ben ik volgens mij allergisch voor bijensteken, al weet ik dat – gode zij dank – niet zeker.

Welke film vond je verschrikkelijk?

Die over die leeuw in Amsterdam. Totaal niet creatief, echt verschrikkelijk.

Ik vind dat NL films/series vaak in het beste geval matig zijn. Belgen hebben maar de helft budget, maar zijn (daardoor?) veel creatiever. Ook qua acteerprestaties schiet België Nederland links en rechts voorbij. 'Penose' of 'Undercover' zijn goede uitzonderingen, maar het blijven uitzonderingen. Goede acteurs kunnen een zwak plot optillen, maar een sterk plot wordt altijd afgebroken door slechte acteurs, zo blijkt maar weer.'

Welke film kan jij wel duizendmaal zien?

Net als bij boeken kijk ik films ook zelden meer dan één keer. ‘Un long dimanche des fiançailles’ heb ik wel meerdere keren gezien. En ‘Bienvenue chez les Chti’s’. Erg grappig, die laatste.

Wat bestel je bij McDonald's?

Al zolang als ik daar naartoe ga hetzelfde: medium Big Mac menu, frieten zonder zout, cola-zero zonder ijs.

welke foto staat er als achtergrond op je tablet/laptop?

De Andriesplaats in Antwerpen. Als ik de centen heb zou ik daar graag een appartement kopen (huren mag ook).

Als je nog maar 1 boek zou mogen lezen, welk zou je dan nemen?

Met het pistool op de borst en het mes op de keel: ‘Baudolino’ van Umberto Eco.

Wat zou je eten als laatste avondmaal?

Bloemkool met witte saus, aardappelen en zuurvlees van oma.

Wat staat op de eerste plaats op je bucketlist?

Ophicleïde leren spelen. (Google maar)

Zodat jullie niet hoeven te googlen: Ophicleïde een in onbruik geraakt blaasinstrument dat klinkt als een ruige tuba. De eerste saxofoon, die in het midden van de 19de eeuw door Adolphe Sax werd ontwikkeld, bestond uit het lijf van een ophicleïde met daarop het mondstuk van een basklarinet gemonteerd.

Hier kan je horen hoe het klinkt 

Welk dier omschrijft jouw persoonlijkheid?

Een kat. Volgens veel mensen ben ik af en toe (allez: regelmatig) een sfinx.

Wie zou de hoofdrol in de verfilming van  Het jaar van de slang moeten spelen?

Ik zou Koen De Bouw graag als Stef Cools zien schitteren.

Lockdown van W.A. Dehairs

Titel : Lockdown

Auteur : W.A. Dehairs

Uitgeverij : Lannoo

ISBN : 978 94 01446 39 6

Soms merk je in een boekenwinkel of op een site een cover op dat enerzijds naar je lonkt en dat je anderzijds na het lezen van de korte inhoud je terstond in een vat vol twijfels stopt.  Dit was bij mij het geval voor ‘Lockdown’.  Misschien niet zo’n mooi kaft, maar door de blauwgrijze kleur en de in gedachten gezonken persoon op het voorkaft valt het boek wel op.  De lay-out is gevat. Geen overbodige franjes, net zoals het verhaal zelf.  Wat me dan zo deed twijfelen was de korte inhoud (de korte biografie over de auteur daarentegen deed me kortelings grinniken), want als ik terrorisme lees leg ik vaak direct een link met politieke toestanden en laat dat nu net iets zijn dat niet zo in mijn interesseveld ligt.

 “De enige die niet blootstaat aan groepsdruk, is de kluizenaar.”

Journalist Chris Kooi woont samen met de nonchalante en eerder gesloten Caroline in het brusselse.  Door een auto-ongeval kan hij zich sommige zaken uit het verleden niet herinneren.  Terwijl Brussel op stelten staat wegens een lockdown ontvangt Chris totaal een onverwachts een brief die ooit door hemzelf geschreven is naar een vroeger liefje.  Niet lang daarna ontvangt hij een nieuwe enveloppe met de melding van een datum, uur en plaats.  Er zit niks anders op dan zich op gevaarlijk gebied te begeven.  Al snel blijkt dat herinneringen soms nog gevaarlijker zijn dan de feiten die zich in het heden afspelen.

Je verleden draag je met je mee, maar wat als er een deel van je vroeger leven één grijs vlak is ?  Uitgegomd, geen potloodlijnen meer die te zien zijn.  Dàt is de rode draad in het verhaal.

‘Lockdown’ geeft je tot driekwart van het verhaal het gevoel een drama te lezen.  Niet negatief bedoeld, maar je stelt je na een tijdje wel de vraag of het terecht de stempel thriller draagt. 

Op geheel onverwachte tijden zorgt Dehairs er enkele keren voor dat je verbouwereerd naar de laatst gelezen zin staart.  Zo’n moment dat je tegen jezelf zegt : ‘Kom op makker, moest dit nu echt ?’

De hoofdstukken spelen zich keer op keer af in het heden en het verleden waardoor de structuur en opzet steeds zeer duidelijk blijft en geen verwarring mogelijk is.  Het zijn voornamelijk de delen waarin de ik-persoon terugblikt naar zijn verleden waar ik telkens weer reikhalzend naar uitkeek.  Kooi duikt terug naar zijn kindertijd en komt zo stelselmatig dichter bij het ongeluk dat destijds naast een geheugenprobleem ook tal van onbeantwoorde vragen naliet.  Vele zaken uit zijn jeugd en puberteit krijgen een nostalgisch tintje wat leidt tot een gevoelige impact bij de lezer.  Je voelt je verbonden met de protagonist.  Zijn onzekerheden, zijn gevecht met zichzelf, de ontwikkeling van zijn eigen ik … herkenbaar voor elk van ons.  Het heden is dan weer meer gericht op verscholen kritiek op politici en politionele instituten, corruptie, verzet en een aanklacht op de consumptiemaatschappij.   De Bende van Nijvel of de CCC roepen beelden op bij vele volwassenen die na al die jaren nog steeds op ons netvlies gebrand staan. Ook in ‘Lockdown’ zijn deze criminelen niet weg te denken.   

Een ander aspect waardoor het boek meer als drama kan bekeken worden is het feit dat W.A. Dehairs taalkundig gezien zich onderscheidt van menig ander.  Het blijft vlot leesbaar, maar het helt meermaals meer over naar literair werk of ja, een literaire thriller. 

Wel, mijnheer Dehairs ik denk dat u niet enkel als drummer, maar nu ook als schrijver indruk kan maken op zowel meisjes als vrouwen als mannen.

Dit boek is gegarandeerd 4 kraaien waardig !

Ann