Showstopper van Hayley Barker

Titel : Showstopper

Auteur : Hayley Barker

Uitgeverij : De Fontein Jeugd

ISBN : 9789026143809

Een mooie, imposante tent met rode en witte kleuren.  De acrobaten, de clowns met hun oversized schoenen, de dieren, … alles baadt in een mysterieuze sfeer.  De meesten trekken grote ogen op, verwondering bij de kleintjes, applaus dat ganse circus vult.  Terwijl anderen zodanig onder de indruk zijn dat het allemaal iets tè beklemmend wordt.  Een eventuele angst voor maskers, clowns, … is dan niet meer ondenkbaar.  Zelf vind ik ook dat het lijkt alsof je een totaal andere wereld betreedt … het onbekende.

"Wie een plaats in het Circus krijgt, is verzekerd van de dood."

‘Showstopper’ speelt zich volledig af in dit aparte wereldje.

We bevinden ons rond  het jaar 2045.  Een dystopische wereld opgedeeld in de Zuiveren en Droesems.  Hoshika werd op zeer jonge leeftijd als Droesemkind bij haar ouders ontvoerd.  Al jaren woont ze nu in erbarmelijke omstandigheden tussen vele andere Droesemkinderen in het Circus.  Het voor de buitenwereld betoverend mooie Circus waar spreekstalmeester Silvio de plak zwaait.  De Zuiveren kijken er steeds naar uit wanneer het Circus met een heuse parade toekomt in hun stad.  Deze keer is Londen aan de beurt.  Ben(edict), zoon van de minister van Droesemhandhaving, neemt vanuit zijn kamer een glimp op van de stoet.  Hij is helemaal in de ban van de acrobate die hij in de verte op één van de praalwagens en in één van de dansende hologrammen ziet verschijnen.  Zijn nieuwsgierigheid wordt dusdanig aangewakkerd en hij wil koste wat kost zijn ouders overtuigen om samen naar een voorstelling te gaan.  Maar het beeld dat hij jarenlang voor ogen had blijkt misvormd te zijn. 

Het kaft van ‘Showstopper’ is verbluffend mooi !  Een zwarte ondergrond, goudkleurige rand, sierlijke rode letters en prachtig getekende vleugels van een vlinder waar op de voorgrond dan weer een opvallend gemaquilleerd gezicht te zien is.  Ook de cirkels gevormd door doodshoofden zijn niet te negeren.  Het sierlijke, uitbundige gevoel contrasteert zeer sterk met de dood. 

"Ze staat op, ik ook, we bewegen samen, alsof we een dans uitvoeren die we samen hebben geoefend."

                                                  

Naarmate het verhaal van Hoshiko en Ben vordert stijgt de afschuw.  Barker zou het toenemende geweld naar minderheden in Engeland als basis genomen hebben voor dit verhaal.  Maar hoe verder ik in het boek kwam, hoe meer ik de link maakte met de afschuwelijke concentratiekampen en Hitler.  Het feit dat de auteur zich voornamelijk op zeer jonge slachtoffers en benadeelden richt, maakt het hele gebeuren met momenten misselijkmakend eng.  Deze YA is duidelijk niet bestemd voor zeer jonge pubers of tere zieltjes, want er zitten ruimschoots horrorelementen in verweven.  De schrijfster heeft zich niet ingehouden met enige martelingen.  Ledematen worden door Barker soms in de lucht gejongleerd alsof het niks is.

De karakterisering van haar personages is magnifique.  De kleine Droesem Greta met haar rode bolle wangetjes, de staalharde moeder/minister Viviane Baines, de tirannieke Silvio, … één voor één kan je plotsklaps een voorstelling maken van hen.

Hetzelfde doet Barker ook met de creatie van het Circus.  Je hoort als het ware de fanfare, het rumoer van het publiek, … maar tevens voel je de angst en de pijn die de Droesems aanvoelen. 

De hoofdstukken zijn kort (soms zelfs zeer kort), maar krachtig.  Afwisselend zijn Hoshiko of Ben aan het woord, allebei vertellend vanuit de ik-persoon.  Zeer clever, want de betrekking met beide personages en hun omgeving wordt hierdoor nóg maar eens vergroot. 

‘Showstopper’ telt een 415 bladzijden, maar je raast er zo doorheen.  De optelsom van afkeer, hoop, verzet en liefde zorgen voor een prachtig, maar schrijnend resultaat.

5 kraaien vliegen angstaanwekkend boven de berg waar de familie Baines woont.

Ann  

Preta van Sterre Carron

Titel : Preta

Auteur : Sterre Carron

Uitgeverij : Witsand Uitgeverij

Als Rani Diaz-fan is het telkens weer hetzelfde liedje.  Het laatste boek dichtslaan, wachten tot je leesdip voorbij is en aftellen naar het volgende in de reeks dat uitkomt.  Om dan vervolgens, in complete afzondering, je te nestelen in de zetel.  Misschien nog een leuke tip voor de uitgever : als gadget een deurbordje creëren met ‘Ssssssssssst … hier wordt een Sterre Carron gelezen’.  Kwestie dat elk gezinslid weet waar hij/zij aan toe is.  Het was weer lang wachten, maar deze 10^de in de reeks is zo fantastisch en tenenkrommend spannend dat je het lange wachten plotsklaps vergeet.

Wanneer Sam Stocklets levenloze lichaam op een maisveld wordt aangetroffen, staat haar adoptiebroer Tristan direct bovenaan de verdachtenlijst.  Kort daarna wordt er een jong meisje gevonden in een kelder. Alsof Rani Diaz het nog niet moeilijk genoeg heeft met beide zaken, heeft haar partner Bert Simons ook nog zijn eigen problemen die serieuze gevolgen blijken te hebben en extra werk opleveren.

“Ik knipper met mijn ogen.  Het duurt enkele seconden voor ik besef dat ik op koude, vochtige grond lig.”

Met ‘Preta’ is de auteur deze keer vooral de psychologische weg ingegaan.  De hoofdstukken waar de dader, verwerkt als ik-persoon, aan bod komt zijn rauw en hard.  Het geeft je als lezer een zeer kil gevoel.  Je voelt dat er iets gaande is, maar kan er geen vinger op leggen.  En die onwetendheid sluimert doorheen het ganse boek tot het je als een vals serpent aanvalt … onverwacht … gewetenloos.  

De gekende bekvechterij (Ja hoor, Van Damme is weer op en top zichzelf) en onderlinge relaties binnenin het team van Diaz geven een welgekomen ontspannende toets.  Zoals steeds is het mogelijk om de boeken apart te lezen, maar wie graag de evolutie volgt van het korps begint toch best met de eerste in de reeks.  

“Een ogenblik later zakte Simons’ mond open. Hij zag eruit alsof hij elk moment kon flauwvallen. Zweetdruppels parelden op zijn brede voorhoofd.”

Typerend bij Sterre Carron is haar filmische manier van schrijven.  Het komt misschien door de gevoelige manier van schrijven of door de sympathie naar Rani (of Bert), maar ook deze keer is de voorstelling van plaatsen, personen zeer ‘tastbaar’.  Het lijkt alsof je je samen in de ruimte bevindt waar het personage is.   De wandaden die beschreven worden, de angst die je bekruipt als er iets gebeurt, … het geeft je de kriebels en koude rillingen. 

Carron haalt weer boeiende thema’s aan en verdiept zich in nieuwe werelden.  Onrust en intriges nemen de bovenhand.  Meedogenloos laat de auteur sommige personages opboksen tegen leugens en huichelarij, een opmerkelijk gevecht met het verleden en mensen uit de omgeving.  Voor enkelen is het wikken en wegen en beslissingen nemen waardoor hun toekomst er plots anders uitziet.   

Met afgrijzen confronteert ze je met karakters die je nooit wenst te ontmoeten, waar de zelfingenomenheid van afdruipt.  Deze keer staan vooral onmacht en frustratie bovenaan de lijst. Anderzijds doet ze de verkoop van zakdoeken weer stijgen en beschrijft ze verdriet weer zoals geen ander.  Want ja, daar is en blijft ze in uitblinken emoties losmaken bij haar lezers. 

Qua structuur en verhaal is Sterre Carron ditmaal best een niveau hoger gegaan.  Meer personages zorgen voor meer kopzorgen, zowel bij Rani als bij de lezer.  Het geeft de gewiekste schrijfster natuurlijk meer kans om je op het verkeerde been te zetten.  Er zijn meer verwikkelingen, extra verhaallijnen en dat maakt het misschien complexer, maar het zorgt tegelijk voor nog meer spanning.  Het verhaal palmt je nog meer in.  Per hoofdstuk schept de schrijfster duidelijkheid ; je weet steeds perfect over wie het gaat, waardoor je de rode draad in het verhaal niet kwijt geraakt.

De spanningsboog is op den duur zo gespannen dat je zelfs de indruk krijgt één te worden met het verhaal.  Je zet je op het puntje van je zetel en wacht tot het spanningselastiekje plotsklaps knapt … De ontknoping is een ware mokerslag, een vuist in je gezicht die de auteur nog even laat voortkabbelen tot er zich een grandioos, dramatisch tafereel ontpopt.  Afsluiten doet Carron in grandeur … waar waarschijnlijk meer over te lezen valt in het elfde boek.      

Vijf kraaien
Ann

De boekenkast van ...Ann Carol Jansen

*Wat was het eerste boek wat je ooit las en je herinnert ? Welk boek uit jouw jeugd roept mooie herinneringen op ?

Daar moet ik niet lang over nadenken : de boeken van Guus Kuijer !  Zijn Madeliefboeken heb ik werkelijk verslonden.  ‘Krassen in het tafelblad’, ‘Grote mensen daar kan je beter soep van koken’ … dat zijn zo wat de eerste titels die bij me opkomen.  Daarnaast had ik ook de hele reeks van de babysittersclub in mijn kamer staan, maar dan was ik al 12 ofzo denk ik.  En dan de TOP boeken met schrijvers zoals Henri Van Daele, Gerda Van Cleemput, Rene Swartenbroeckx, …

Wekelijks bracht ik een bezoekje aan de plaatselijke bib.  Heerlijk vond ik dat !  En elk jaar keek ik reikhalzend uit om samen met mijn ouders naar de boekenbeurs in Antwerpen te gaan. 

Ik hield toen reeds wel al van spannende boeken, maar toch greep ik vooral naar boeken waarin maatschappelijke/sociale problemen (pesten, scheiding ouders, …) in voorkwamen.

*Welk soort boeken staan er in je kast ?

Mijn kast puilt momenteel uit ! Het is verschrikkelijk beschamend :-) Deze zomer worden er 2 nieuwe kasten aangekocht, zodat mijn zoon zijn DVD -en comiccollectie naar boven verhuist en ik mijn boeken kan reorganiseren en mooier kan plaatsen.

Ik verzamel o.a. de boekenreeks (van jaren ’70) van Agatha Christie.  Vorig jaar heb ik een erg oud boek (spijtig genoeg is er geen datum in te vinden) van haar op de kop getikt tijdens de garageverkoop in ons dorp.  Daarnaast probeer ik ook alle Johan Deseyns aan te kopen.  De reeks van Sterre Carron heeft ook een aparte plaats in de kast.  En mijn verzameling Stephen King en Joe Hill begint ook redelijk uit te breiden.  Ik lees voornamelijk thrillers, maar ook YA passeert hier regelmatig en af toe belandt er ook wel een kinderboek onder mijn neus.  Enkele jaren terug las ik ook bijna uitsluitend Skandinaviërs, maar door aan te sluiten in verschillende boekengroepen begon mijn tunnelvisie iets of wat te verdwijnen.  Ik was zo ééntje die er halsstarrig van overtuigd was dat Nederlandstalige auteurs weinig spanning teweeg kunnen brengen in hun verhalen.  Daarnaast was of ben ik nogal kieskeurig betreffende de onderwerpen : geen historische toestanden (dankzij mijn vroegere leerkracht heb ik een eeuwige afkeur voor geschiedenis), geen maffia-toestanden, liefst niks dat zich afspeelt in Azië, Afrika of Zuid-Amerika, …

De bedoeling is dus dat, bij voldoende ruimte, er een indeling gaat zijn in YA, kinderboeken en thrillers.  Reeksen zullen sowieso bij elkaar blijven staan.  Ik probeer ook gesigneerde boeken en boeken die me nauw aan het hart liggen een prominente plaats te geven.  Voor de rest liggen boeken van Skandinavische auteurs gescheiden en euh … de rest zie ik wel.  Het is alvast een leuke bezigheid waar ik enorm naar uitkijk !

*Leen je boeken uit ?

Ik leen eigenlijk maar aan 3 personen mijn boeken uit : aan mijn ma, een collega en een goede vriendin.

*Welke 3 boeken vind je het mooist in jouw kast ?

De boeken die ik het mooist vind qua verhaal : ‘Eland’ van Lykele Muus, ‘Gotcha!’ van Sterre Carron en ‘Alles houdt op te bestaan’ van Elizabeth Brundage.

Als ik moet quoteren op cover, want ja ik geeft … ik heb een enorm zwak voor covers : ‘Calamiteitenleer voor gevorderden’ van Marisha Pessl, ‘Inkt’ van Alice Broadway en ‘Slender man’ van Guido Eekhaut.

De mol van Bart Debbaut

Titel : De Mol

Auteur : Bart Debbaut

Uitgeverij : Lannoo

ISBN : 978 94 014 5009 6

‘De Mol’ … wie er nog nooit van gehoord heeft, bezit waarschijnlijk geen televisie of heeft voor een zeer lange tijd in het buitenland verbleven.  Ben je fan van ‘De Mol’, dan is de kans zeer groot dat je het boek even vastneemt en de korte tekst wil lezen.  Zeer goed gezien eigenlijk, want zowel Belgen als Nederlanders hebben een grote bende molfanaten.  

“Ze keken elkaar secondenlang aan.  Ze durfden het allebei niet aan om weg te kijken.  In hun blik zat datgene waarvoor hij zo bang was : wantrouwen.”

10 kandidaten, een presentator en enkele medewerkers achter de schermen.  Een mol onder de deelnemers dient het spel zodanig ongemerkt in de war te brengen zodat de prijzenpot niet teveel aangevuld wordt.  Wanneer plots één van de kandidaten tijdens een nacht verdwijnt denken de spelers direct aan een spannende mollenactie.  Het productieteam daarentegen zit met de handen in het haar.  Waar is de kandidaat ?  Wie kan men nog vertrouwen ? Speelt de mol een driedubbele rol en bedriegt hij/zij niet enkel de spelers ?

Het verhaal is makkelijk te volgen, dus je kan best wel zeggen dat de trend van de cover -herkenbaarheid zorgt voor een breder publiek- zich verderzet naar de inhoud toe.  Je kan je op een grotere massa lezers richten, maar dan pas je best ook op dat je je trouwe volgelingen niet in de steek laat.  Er is een zekere spanning te voelen, maar deze kabbelt continue verder in hetzelfde vrij vlakke stramien van begin tot einde.  Er zijn weinig hoogtepunten merkbaar wat  opvallend genoeg op zich niet erg storend is.  En dat komt dan weer grotendeels door Debbauts alom bekende  vlotte schrijfstijl.  Er wordt enigszins veel ingespeeld op nieuwsgierigheid wat eveneens een positieve invloed heeft op het lezen.

In het begin geven de vele namen van de personages een warrige indruk bij de lezer, maar daar komt snel verandering in.  De auteur laat namelijk per hoofdstuk een personage aan het woord.  Verdere uitdieping van de meeste personages lijkt me niet aan de orde, maar een gemis aan paniek en argwaan vond ik wel opvallend.  Daar mocht best nog dat tikkeltje meer op worden gefocust.  De verpersoonlijking van de dader had misschien iets krachtiger worden neergezet, dat zou alvast iets meer gevoel gebracht hebben bij de lezer. 

Maar nogmaals het boek heeft me enigszins niet verveeld, het was een leuk verhaal om tussendoor te lezen.  Geen hoogstandje, maar ook geen zwak boek.  Een echt must-have voor een molloot. 

Drie kraaien

Ann

De rode magneet van Bertina Mulder

Titel : De Rode Magneet

Auteur : Bertina Mulder

Uitgeverij : Paris Books

ISBN : 9789492179968

Je leest de titel en … denkt bwah.

Je ziet de cover en … mwah.

Je leest de flaptekst en … twijfelt.

Je lees de eerste zinnen en … vooraleer je het beseft zit je enkele hoofdstukken verder.

Ruimtemissies, NASA, … een erg apart interessegebied.  Geen thema wat mij direct triggert, iets wat bij velen ook het eerste idee is vrees ik.  En toch mag je je er niet door laten leiden. 

Eén cabine, twee mannen, twee vrouwen met een gezamenlijke missie : een kolonie starten op Mars.  Men maakt er zelfs een heuse mediashow van waarbij camera’s gehangen worden in de raket om het de mensen op Aarde mogelijk te maken de vier reizigers te volgen.  Meteen ook winstgevend voor de sponsors en aangenaam voor de achterblijvende familieleden.  Maar al snel blijkt dat de gedrongen ruimte van de raket een uitstekend klimaat is om wantrouwen te laten groeien. 

Mulder heeft het boek zeer duidelijk opgesplitst in twee delen.  Waarbij het eerste stuk het verhaal vertelt over de start van de eerste missie. En het tweede deel 26 maanden na de landing van het eerste team de leden van de volgende missie op Mars volgt.  De hoofdstukken zijn kort.  Dat in mix  met een zeer vlotte en duidelijke schrijfstijl zorgt ervoor dat je telkens weer denkt : ’Ach wat kan het kwaad.  Nog één hoofdstuk.’  Wanneer er een sprong in de tijd is wordt er onder de hoofdstuknummering de tijdsbepaling aangegeven, wat ik toch best zeer handig vond.  Er is eveneens afwisseling wat betreft plaats en personages.  De ene keer is het een hoofdstuk waar het live programma De Rode Magneet in de kijker staat, de andere keer richt de schrijfster zich op de ontwikkelingen in de ruimte of volg je mee wat er zich op de thuisbasis afspeelt.

‘Hij weet nog precies wat hij voelde toen hij zijn oma hoorde praten in de keuken terwijl hij buiten onder het raam zat te lezen.  ‘Ze hadden nooit een kind moeten nemen’ ‘

Wat direct opvalt is de warme aard die Mulder gebruikt.  Je voelt haast dat haar personages dicht bij haar hart liggen, dat ze hen door en door kent.  Ze zijn allen één voor één zeer goed uitgetekend waardoor je als lezer zowel de hoofdpersonages alsook bijvoorbeeld de presentatrice of co-presentator beeldig kan voorstellen.  De emoties die de auteur implementeert zijn waarneembaar vanaf de eerste pagina’s, wat mede een grote rol speelt bij het constante nieuwsgierige gevoel dat de lezer overvalt.  Je voelt je verbonden met hen.

‘ ‘Neeeee!’ De ijselijke schreeuw van Norah snijdt door de stilte.’

Dat ingetogen, emotionele gevoel daar blijft het niet bij.  De problemen waar beide teams met geconfronteerd worden zorgen tevens voor een doorlopende, bevreemdende angst die rond sluimert in zowel de cabine als in het hoofd van de lezer.  De achterdocht die in de ruimte meer gestalte krijgt hangt haast als een geest rond jou terwijl je het verhaal verder leest.  Knap gedaan om toch verdriet en angst de boventoon te doen krijgen in een boek waar op het eerste zicht Mars de hoofdrol kreeg.  Nog maar eens het bewijs dat je heel soms out of the box moet denken. 

Hoedje af voor Bertina Mulder want het lijkt me toch een kunst om het wetenschappelijke aspect zo neer te pennen dat zelfs een leek (zoals ik) de weinige technische passages kan begrijpen.  Je merkt dat de auteur gigantisch veel energie gestoken heeft in research.  Al bij al is ‘De Rode Magneet’ een whodunit waarbij er tevens een kwinkslag is naar het winstbejag in de farmaceutische industrie en milieuproblematiek.  Het is een verhaal dat laat zien hoe principes je gedachten kunnen overmeesteren !

Je leest het laatste woord van ‘De Rode Magneet’ en denkt … waarom was ik in het begin zo aan het twijfelen.

Vijf kraaien 

Ann

Meedogenloos van Melissa Skaye en J. Sharpe

Titel : Meedogenloos

Auteur : Melissa Skaye - J. Sharpe

Uitgeverij : LetterRijn

Deze cover is toch wel ééntje waar ik vol lof over ben.  De overloop van de kleuren in de lucht vind ik magnifique ! Het creëert een duistere sfeer die versterkt wordt door het houten huisje. Ook het lettertype op het kaft kan ik best appreciëren. 

Als je enkel nog maar de naam Sharpe hoort of leest komen de adjectieven en woorden : subliem, meesterlijk, mindfuck, … direct bij je op.  Ook over Melissa Skaye lees je bijna niets dan goeds over haar VT-reeks.  Voor mezelf was dit de eerste ‘ontmoeting’ met beide schrijvers.

Drie verhaallijnen die op een bepaald moment naar een hoogtepunt zouden moeten komen.  Iets waar Skaye en Sharpe in het begin zeer goed met gespeeld hebben.  Een climax was waar ik reikhalzend naar uitkeek, maar eerlijk ?  Ik bleef na een verbluffend begin meer en meer wachten op meer kracht, meer discussies, meer originele inhoud wat betreft fantasie en sfeer, hocus pocus met je hoofd !

Journalist Tim Bosman komt onvoorzien terug in contact met zijn ex Suzanne Meyer.

India, een jong meisje uit Amerika, leeft in erbarmelijke omstandigheden. Na haar ontvoering, 7 jaar geleden, werd ze gedwongen tot prostitutie.

Na de moord op hun ouders zijn zusjes Mandy en Lisa op de vlucht.  Alleen en verdoken voor anderen met een zeer kostbaar iets in hun bezit.

De eerste hoofdstukken grijpen je direct aan.  Het is ook door de onwetendheid en chaos die er heerst in het leven van sommigen dat jouw eigen angst en nieuwsgierigheid verdubbeld. 

Het zware thema (waaronder bijvoorbeeld prostitutie) wordt zeer sterk in de verf gezet.  De angst van het jonge personage omhelst je en nijpt jouw strot dicht.  Het ligt als een baksteen op je maag.  Het is allemaal (zowel haar gevoelens, als haar doen, …)  zo goed en gedetailleerd beschreven alsof je binnen haar persoonlijke ruimte toe treedt, haar de hand wil reiken, maar steeds enkele millimeters tekort komt om haar leed te kunnen verzachten. Toén kreeg ik het gevoel dat als het verhaal zo bleef doorgaan ik geregeld het boek even opzij zou moeten leggen.   Maar gaandeweg slabakt het hele ding.  Het komt vooral op vlak van emotie bij de volwassen personages te ongeloofwaardig over.  Er werd te weinig (tot eigenlijk niks) empathisch nagedacht.  Moeilijk om dit even spoilervrij te beargumenteren, maar van zodra er zich iets afspeelt waarbij een volwassen man en vrouw zich ontfermen over 2 andere personages wordt het een saaie, kleffe boel.  Er lijkt voor hen nauwelijks een vuiltje aan de lucht terwijl er best wel een mesthoop boven hun hoofd hangt.  Men had dit zo doordringender kunnen beschrijven, opnieuw die tonnen emoties en paniek erin kunnen verwerken.  Maar neen, men loopt op het dooie gemakje buiten, eet rustig een soepje, … Deze twee volwassenen discussiëren ook nauwelijks.  Er wordt enkel afgewacht.  En dat moet de lezer noodgedwongen dan ook maar doen.  Afwachten.  Het geduld wordt weliswaar naar het einde toe een beetje beloond, maar kon toch mijn grote verwachtingen niet meer waarmaken. 

Naarmate het verhaal vordert besef je als lezer of krijg je het idee dat de auteurs zich volop geconcentreerd hebben op de misselijkmakende problematiek die ze als basis gebruikt hebben, dat de karakters van de misdadigers en slachtoffers prioritair waren en dat men dan spijtig genoeg de anderen niet voldoende uitgewerkt hebben. En eigenlijk hebben de auteurs daar, in mijn ogen, serieuze steken laten vallen.  Want zo werd het gemis aan geloofwaardigheid en de nood aan nog meer drama groter met de minuut.  In zo’n boek mag er best iets meer in detail getreden worden wat betreft de omgeving, een gebouw, het uiterlijk, … Wat meer zwaarte en pathetiek toegepast worden, want dit hekel thema vraagt hierom.  En ja, misschien zou dit boek dan niet zo toegankelijk zijn geweest voor het grote publiek en het zou meer stof op doen waaien hebben, maar nogmaals het zou meer aangeleund hebben bij deze spijtig genoeg realistische doch moeilijk item. 

Ann

De varkens van Koen van Wichelen

Titel: De varkens
Auteur: Koen van Wichelen
Uitgeverij: Jugador
Jaar van uitgave: 2017

Samenvatting
De varkens is de vierde roman van Koen Van Wichelen. Het is een spannend verhaal over verdriet en liefde in een boerenfamilie. Een boek met een sterk en ingenieus plot vol warme waarden en waarheden als een koe (als een varken in dit geval). De waarheid komt soms hard aan, maar heeft in dit boek steeds een zachte pit. Kwetsbaar teder en hartverwarmend. 

Mening
De varkens leest als de goudeerlijke wijsheid van een volksgezegde en eindigt als een bloedstollende thriller. Je leest de laatste hoofdstukken op het puntje van je stoel en ziet de film voor je ogen afspelen, starring een aantal varkens: échte en spreekwoordelijke.

Soms kom je bij een bezoek in de boekhandel oog in oog te staan met een ongekend boek of een zelfs onbekende schrijver. En dan begint het dilemma : zou ik het kopen of laat ik het liggen ? Ga ik de uitdaging aan of wordt het geldverspilling ? Zo overkwam het me ook met ‘De varkens’ van Koen Van Wichelen. Een kaft dat opvalt door zijn eenvoudigheid, geen zoveelste cover die lijkt op de zoveelste andere cover. Geen titel die je een belletje doet rinkelen … Nope, gewoon simpelweg als titel ‘De varkens’ en als enige tekening … inderdaad : een varken ! Wat nog frappanter is is het feit dat er feilloos roman prijkt op het kaft, terwijl het eigenlijk stilletjes wacht op een koper die rondneust op de afdeling thrillers. Wanneer de opmerking gemaakt wordt bij de verkoopster zegt ze dat het inderdaad meer een thriller is. Schouderophalend doch zelfverzekerd stap ik naar de kassa met ‘De varkens’ in mijn handen.

Het verhaal gaat over een Vlaams boerengezin, vader Raymond Silverans (ook wel in het dorp bekend als zotte Mon of zatte Mon), stiefmoeder Brenda en kinderen Myrthe en Siebe. Samen met hun zwijnen Trien en Zwien en kat Sok wonen ze op een boerderij in een pietluttig Vlaams dorp. Je volgt het reilen en zeilen binnen dit gezin. 
“Je kan niemand vertrouwen , zus. Niemand ! Het mes in je rug komt altijd van een vriend, nooit van een vijand.”
Het boek is doorspekt met onderliggende humor, een flinke dosis koppigheid en heerlijke Vlaamse taal. Een simpel verhaal dat tegelijkertijd helemaal niet eenvoudig is. Net als het leven van de Silverans als het ware. In het begin vraag je je als lezer af waar Van Wichelen met je heen wil, maar al gauw slaat dit onwennig gevoel om naar nieuwsgierigheid en vooral puur genot. Uitmuntende verwoordingen, prachtige beeldspraak en barstensvol emotionele uitlatingen. Een lach en een traan zijn nooit ver weg. Heel af en toe misschien wordt er iets teveel met een spreekwoord geworpen, maar toch blijft dit een literair pareltje. 
Wat het boek zo speciaal maakt zijn de harde doch realistische conversaties tussen de gezinsleden. Het beeld dat je krijgt tijdens het lezen van ‘De varkens’ doet haast aan als een schilderij van de Vlaamse Primitieven. Een bepaalde scène in de kelder bij tante Irène werd zo prachtig beschreven dat je het gevoel hebt de wijn en het eten te ruiken, dat je de vlokjes speeksel die uit hun mond gutsen tijdens een ruzie op je arm voelt vallen. 
Ook de gedachte aan het Waaslandse Doel zat vaak in het hoofd te zinderen. En het is ook díe frustratie die onder andere bij Myrthe groeit van pingpongballetje naar basketbal waardoor er naar het einde toe inderdaad iets meer sprake is van een thrillergehalte. In feite volg je haar van zeer kortbij en merk je een pure ontwikkeling van een onschuldig kind dat door zeer intense liefde, tegenslagen, maar ook veel warmte en dat ietsiepietsie beetje geluk dat heel af en toe haar pad kruist, uitgroeit tot een sterke vrouw.

“Soms ontstaan in de donkerste tijden de mooiste dingen.”

De stijl van Van Wichelen is een verademing, een spel tussen auteur en lezer. Infiltreer je in het gezin Silverans, neem er een koffietje en koekje bij en geniet..

Vier kraaien voor De varkens

Ann 

Een schitterende middag van Gin Philips

Titel : Een schitterende middag

Auteur : Gin Phillips

Uitgeverij : Ambo Anthos Uitgevers

ISBN : 978 90 263 3898 4



Een gewone middag. Joan gaat met haar zoontje Lincoln naar de dierentuin. Terwijl Lincoln uitbundig met zijn superhelden-poppetjes speelt wordt de rust verstoord door luide knallen. Joan besluit om met haar zoontje terug te keren naar huis. Terwijl ze op weg zijn naar de uitgang komen de knallen dichterbij. Het geluid wordt duidelijker, herkenbaarder : geweerschoten weerklinken in een leeggelopen zoo.

“Ergens verderop ligt een krijsende baby in een afvalbak en loopt een ontbrekende moeder rond.”

Nu, bij ‘Een schitterende middag’ is er niet zozeer sprake van een echt, diep thrillergevoel. Je voelt bij momenten een erg benepen spanning, af en toe afgewisseld met een miniem doch beklemmend stukje actie.   Het beladen gevoel dat je doorheen dit boek krijgt vloeit vooral voort uit de herkenbare moeder-kind relatie. En dáár ligt de enorme kracht van dit boek. Gin Phillips laat vooral de moeder aan het woord. Goede keuze, maar toch krijg je constant het gevoel dat het verhaal een nog grotere impact zou hebben gehad als het in de ik-vorm zou geschreven zijn. Heel af en toe sluipt er een ander personage in dat aan het woord komt. Zo krijgt ook de dader enkele keren de kans om in de kijker te lopen, maar een erg duidelijk beeld krijg je niet echt van hem/haar. Op dat vlak blijft de schrijfster een beetje op de achtergrond. Het vizier is meer gericht op Joanna en Lincoln. Iedere moeder kent het wel: De kleine trucjes om je kind stil te houden, de handtassen overladen met prulletjes voor of van zoonlief/dochterlief, de geniepige tekentjes tussen elkaar. Terwijl het hoofdpersonage met haar zoon verdoken zit komt het oerinstinct volop aan de oppervlakte. Kost wat kost je zoon redden ! ‘Een schitterende middag’ bezit een fluctuerende spanningsboog. Je krijgt niet zozeer het op-het-puntje-van-mijn-stoel-zitten-gevoel, maar toch is het een leuke thriller om tussendoor even ter hand te nemen. Het boek leest redelijk vlot dankzij de makkelijke bewoordingen, enkel de uitgebreide zinnen zorgen er soms voor dat je iets moet herlezen.

Phillips plaatst een handvol personages in een niet voor de hand liggende omgeving. Een zoo creëert reeds de sfeer van brullende dieren, op hol geslagen apen, … zeker als er geweerschoten gelost worden. Dat is iets waar de auteur, tot mijn spijt, geen gebruik van maakt. Stilte heerst en wordt omringd door het gevaar. Angst van een moeder om te worden opgemerkt door het onbekende dat er rondsluipt…geen beest, maar een mens. Een creatie dat zo’n 252 pagina’s inneemt om een krankzinnige gebeurtenis van 3 uur te beschrijven.

Het boek eindigt misschien nogal redelijk abrupt en een gemis aan een nawoord was er best wel, want als lezer blijf je toch met tal van vragen achter.

Geen hoogvlieger, maar zeker ook geen laagvlieger. Er zat enkel wel wat meer potentieel in. Om te eindigen met een gigantisch melig cliché : ‘Een schitterende middag’ zorgt best wel voor een garantie op een schitterende aangename leesmiddag.

Ann