Sterre Carron vertelt

 

In maart verscheen Sterre Carrons 16^de Rani Diaz-thriller.  ‘Tot nooit meer’.  Sterre Carron is, zonder te overdrijven, een bezige bij.  Waar blijft ze al die verhalen halen?  Thrillerlezers! legde haar, zachtjes weliswaar, op de rooster.

• ‘Tot nooit meer’ is jouw zestiende Rani Diaz-thriller.  Je schrijft aan een heel hoog tempo.  Hoe lang doe je gemiddeld over het schrijven van een boek?

Ongeveer drie tot drieënhalve maanden.

•Het lijkt wel alsof je de verhalen in één keer op papier krijgt.  Gaat het echt zo gemakkelijk?

Eens de proloog of het eerste hoofdstuk geschreven is, gaat het inderdaad heel makkelijk. Dan ontplooit het verhaal zich tijdens het schrijfproces vanzelf.

• Hoeveel tijd had je nodig om ‘Tot nooit meer’ te schrijven?

‘Tot nooit meer’ ging redelijk snel. Ongeveer drie maanden.

• Waar blijf je de inspiratie halen?  Vind je die in jouw vaste personages of zitten er zoveel verhalen opgeslagen in jouw brein?

Door mijn omgeving, gesprekken, tv en kranten of zomaar uit het niets… Opeens schiet er me iets te binnen (meestal gebeurt het terwijl ik nog bezig ben met het vorige script.) Dan denk ik: hmm… daar kan ik wel iets mee… Ik noteer dat snel en denk er niet meer aan. Ik pik het dan wel op als het vorige boek in druk is.

• Ben je soms met meerdere verhalen tegelijkertijd bezig?

Nooit! 😊

• Heb je iemand bij wie je terecht kan met vragen over het boek waar je mee bezig bent?  Aan wie je vraagt of je met een bepaalde wending in het verhaal verder moet of dat je die wending best schrapt? Ik denk hierbij niet aan jouw proeflezers of mensen die je raadpleegt omwille van hun professionele kennis.

De wendingen in het verhaal bepaal ik meestal zelf, maar ze kunnen nogal eens veranderen… Ik word geleid door het verhaal zelf. Best makkelijk!

• Welk soort van verhouding heb je ondertussen  met Rani?  Is zij ondertussen als een vriendin?  Een familielid?

Rani is mijn steunpilaar. Een deel van mijn gevoel of denken stuur ik naar haar toe of verwerk ik in haar personage.

• Schrijf je jouw Rani Diaz-thrillers op maat van Rani of past Rani zich aan aan het verhaal?

Rani past zich aan het verhaal aan. (omdat het verhaal meestal niet vertrekt vanuit het Rani-personage)

• ‘Tot nooit meer’ is een thriller waarin vrouwen het verloop van het verhaal in handen hebben.  Een bewuste keuze nog voordat je één letter op papier had?

Geen bewuste keuze. Lezers zeggen dat ik meestal over vrouwen schrijf. Ik zal daar eens dringend komaf mee maken! 😊 De mannen mogen ook afzien.

• Zou het kunnen dat je ooit een ander hoofdpersonage kiest dan Rani?  Maakt Fien kans om ooit de rol van Rani over te nemen?  Of zou zij de leading lady kunnen worden in een nieuwe serie?

Als ik ooit een ander hoofdpersonage kies, dan denk ik niet dat het Fien gaat worden. Als er een andere serie komt, dan kies ik voor een nieuw personage. Ik ben nog niet zover, hoor. Soms vraag ik me wel eens af of ik geen standalone zou schrijven, maar ook daar ben ik nog niet helemaal uit. Ik heb nog zoveel plannen met Rani. Tot de lezers Rani-moe worden 😉

• Of zou je voor een nieuwe serie kiezen voor een mannelijk hoofdpersonage?  Zou dat even gemakkelijk zijn om te schrijven voor jou?

Eerlijk? Nee. Ik vind het veel moeilijker om over een man te schrijven.

• De mannen in ‘Tot nooit meer’ onderscheiden zich door louche praktijken, uitgaan en drinken en norsheid.  Frederik vormt daarop een uitzondering.  Leg dat maar eens uit! 😊

Frederik is Rani’s tegenpool. Stel je voor dat hij evenveel vuur in zich zou hebben. Dat komt niet goed.

• Terwijl momenteel operatie Sky aandacht krijgt in de media en voor zenuwachtigheid zorgt in het milieu, verwerk jij reeds de encryptische gsm in de verhaallijn,  Heb jij voorspellende gaven of zijn dat zaken die jouw aandacht trekken in het echte leven?

Het was weer toeval, zeker?(hoewel ik niet in toeval geloof). Het is al de derde keer dat iets in de media verschijnt kort nadat het boek is uitgegeven. Denk hierbij maar aan Indra (de aanslagen in Zaventem) en Indigo (met de priem in het oog) Een week na uitgave, werd er een patiënt opgenomen met dezelfde kwetsuur.

• Volg jij het nieuws op de voet met de bedoeling om inspiratie op te doen voor jouw boeken?

Ik lees dagelijks de digitale krant. Maar echt op zoek gaan, doe ik niet. Wel denk ik: dat zou wel eens interessant kunnen worden, waarmee ik bedoel dat ik er een goed verhaal zou kunnen over schrijven.

• Kranten lezen, het nieuws volgen, boeken schrijven, … Hoe krijg je het toch  allemaal voor elkaar?  Zitten er in jouw dag meer dan 24 uur?

Het gaat vlotjes, hoor. Het schrijven en de research. Soms beiden tegelijk.

•  Jij lijkt wel onvermoeibaar?  Ben je het nooit moe om te schrijven of laten de verhalen in jouw hoofd het niet toe dat je het rustiger aan doet?

De verhalen laten dat niet toe. Eens ik met een verhaal bezig ben, kan ik het alleen loslaten wanneer ik bij vrienden ben of lees. Als ik alleen ben, waaien er verschillende scenario’s door mijn hoofd.

• Hoe ziet een dag in het leven van Sterre Carron er uit? Heb jij een vaste dagorde?   Een favoriet schrijfmoment?

’s Morgens en in de namiddag.

• ‘Tot nooit meer’ klinkt heel definitief.  De vraag is: van wie nemen we afscheid?  Daar speel je een paar keer mee.  Een plagerijtje?

Ja, haha. Ik denk dat ik het al een keer verteld heb, maar ooit, voor een anesthesist mij onder narcose bracht, zei hij ‘Tot nooit meer…’

Ik ben zijn woorden ‘nooit’ vergeten en vond het best akelig.

• Hoe moeilijk of gemakkelijk was het voor jou om uiteindelijk afscheid te nemen?  Hoe beleefde je zelf het schrijven van die scène?

Ik leefde heel erg mee met het personage en ik heb lang getwijfeld over het eind. Zou ik, zou ik niet? Hier heb ik me een beetje laten leiden door anderen.

• Ben je niet bang voor reacties?  Niet iedereen maakt het onderscheid tussen feit en fictie.

Ik ben nooit bang voor reacties. Zijn ze slecht? Dan is dat maar zo. Als lezers zeggen dat ze het boek niet goed vinden, wil ik wel graag weten waarom. Dan kan ik er nog iets uit leren.

• In ‘Tot nooit meer’ komen nogal wat locaties voorbij.  Sommige zijn toch wel origineel te noemen in een thriller.  Zoek je daar bewust naar?

Daar zoek ik hèèl bewust naar! Meestal bezoek ik de locaties.

• Je roept regelmatig de hulp in van jouw lezers: voor de titel van een boek, voor een gruwelplek of  gruwelijke methode om te moorden, … .  Krijg je veel reacties?

Enorm veel! Vele goede suggesties ook. Moeilijk om een keus te maken.

• Deed je een gelijkaardige oproep voor ‘Tot nooit meer’?  Wat vroeg je toen?

Ik herinner me het niet meer. De locatie heb ik uiteindelijk gevonden in een plaatselijke krant.

• Je belooft telkens een tegengeste.  Dat is leuk om in een verhaal te verwerken?  Krijg je ook daarop reacties?

Ja, veel dankbare PB’s en dat doet me enorm veel plezier.

•  Wat is het meest gruwelijke voorstel dat je ooit kreeg van een lezer?  Heb je dat verwerkt in een boek?  En het meest onrealistische?  Ook verwerkt in een boek?

Voor mij is niet snel iets té gruwelijk. Ik heb in ‘Tot nooit meer’ de sacristie verwerkt. Dat op zich is niet gruwelijk, maar de setting was leuk.

Ik leg je een paar dilemma’s voor.  Licht je ook kort je antwoord toe?

-      Rani of Fien?

-       Fien omdat ze zeer empathisch en moedig is.

 

-      Honger of dorst?

-       Honger--- ik verdraag geen honger

 

-      In een kast in de nabijheid van een moordenaar of in een grot vol vleermuizen?

 

-       In een grot vol vleermuizen. De kans is klein dat er daar iets gebeurt. In een kast in de nabijheid van een moordenaar, zie ik niet echt zitten. Niezen of hoesten heb je niet onder controle, en dan ben je gezien…

 

-      Confrontatie of vlucht?

-       Confrontatie. Ik houd niet van vluchtgedrag.

Ik denk dat ik het antwoord wel al weet, maar ik stel je toch de vraag.  Ben je al beginnen schrijven aan een nieuwe thriller?  Hoe zal de titel luiden?  Kan je al een klein tipje van de sluier lichten over waarover het zal gaan?

Verdwaalde ziel. Het is een erg spannend, maar ook een heel triest verhaal. Ik kan geen tipje van de sluier oplichten, want dan verraad ik de plot. Wel weet ik dat de lezer flink zal moeten puzzelen. Ik maak het hen niet gemakkelijk. Iets over de proloog? Een jongeman verdwijnt tijdens het schaatsen in een wak. Hij heeft slechts enkele minuten om de opening in het ijs terug te vinden en zich uit het ijskoude water te redden… Wat heeft die proloog met het verhaal te maken? Dat komen jullie eind augustus te weten 😉

 

Sterre, het was alweer een genoegen om met jou te mogen bijpraten.  Het zal je niet verbazen dat we met velen reeds met ongeduld zitten te wachten op een nieuw Rani Diaz-verhaal.  Keep up the good work!

Heel veel dank, Anita voor Thrillerlezers!.

 

Veel dank voor jullie interesse!

Ik wil graag de deelnemers en de organisatie van de leesclub bedanken en onze Ink natuurlijk! En niet te vergeten: heel veel dank aan al diegenen die mijn boeken lezen!

Sterre Carron ondervraagd

 

Sinds enkele weken prijkt de allernieuwste Rani Diaz thriller in de schappen van de boekhandels.  Een duistere cover, een alweer bijzondere titel, meer is niet nodig om de interesse te wekken van Thrillerlezers!.  Hoog tijd om enkele vragen voor te leggen aan Sterre Carron.

● Sterre, je bent al lang een begrip in thrillerland, maar zou je je toch nog even willen voorstellen aan de Thrillerlezers!?

Ik ben Sterre Carron, 63 jaar, heb twee kinderen, en schrijf sinds zeven jaar thrillers. Ik heb een medische opleiding genoten en het heeft me heel veel voldoening gegeven . De medische kennis die ik heb vergaard is een pluspunt voor het schrijven. In mijn boeken vind je er meestal wel iets van terug. ‘Gotcha!’ is een terugblik van de mooie tijd die ik heb gehad toen ik in Afrika werkte. Ik ben ook veel bezig met Ayurveda en met forensische geneeskunde. Ik ben een sociaal wezen – nu iets minder door corona -, ben een grote dierenvriend, hou van de natuur en van lange wandelingen met mijn hond te maken. Ik lees graag en kijk veel films. O, ja, koken is ook een van mijn hobby’s. Wat nog? Een restaurantbezoek met vrienden, een weekendje weg en af en toe ben ik ook een kluizenaar (niet alleen om te schrijven, maar ook omdat ik nood hebt aan stilte en om dicht bij mijn eigen ik te komen)

● Sterre Carron is een pseudoniem.  Waarom koos je voor deze auteursnaam?

Omdat mijn echte naam té lang is en niet krachtig genoeg!

● Ben je altijd schrijfster geweest?  Wanneer besloot je om schrijfster te worden?

Acht jaar geleden was mijn eerste manuscript een feit. Ik besloot om een poging te wagen en stuurde het naar verschillende uitgevers. Toen ik als kind de reeks van Enid Blyton las, wist ik dat ik ooit zou proberen om een spannend boek te schrijven. Die wens is uitgekomen, maar pas een halve eeuw later 😊

● Als schrijfster houd je er een stevig tempo in.  Betekent dat dan ook dat je dagelijks terug te vinden bent achter jouw schrijftafel? Hoe verloopt een schrijfdag voor jou?

Ik schrijf alleen ’s morgens. Tijdens de namiddag doe ik andere dingen. Nachtelijk schrijven is dan ook niet aan mij besteed.

● Waar vind je de inspiratie voor jouw boeken?

Een beeld, een woord, de krant, iets wat ik zie op tv, iets wat ik oppik van de mensen rondom mij.

● Wat is er eerst, de titel of het verhaal?

Eerst het verhaal en gaandeweg de titel.

● Lees jij zelf (veel) boeken?  Wat is jouw favoriete genre?  Wie is jouw favoriete auteur?

Ik lees zeer veel, maar alleen thrillers. Mijn voorkeur gaat uit naar Vlaamse en Nederlandse auteurs, wat niet wil zeggen dat ik geen andere boeken lees.

● Heb je wanneer je een nieuw boek begint te schrijven het volledige plot reeds klaar in je hoofd?

Nee, ik weet ongeveer waarover het zal gaan, maar laat het verhaal haar eigen weg zoeken en ik volg. Het woord dat me triggerde voor het volgende manuscript was ‘ogen’, maar eigenlijk heeft het in het script geen betekenis meer.

● Je hebt al heel wat misdaadverhalen op jouw conto staan.  Ga jij nog te rade bij mensen uit het vak om alle info juist te hebben?

Altijd! Ik werk samen met een inspecteur en een wetsdokter.

● Wie Sterre Carron zegt, zegt in één adem Rani Diaz.  Is zij geïnspireerd op een bestaand persoon?

Rani niet, haar collega Bert Simons wel!

● Kan zij je, na alle cases die ze reeds voor de kiezen heeft gekregen, nog steeds verbazen?  Zijn er kantjes aan haar die nog niet werden getoond aan de lezer?

O, nog veel, wacht maar af! 😊

● Heeft Rani trekjes van jou?  Of omgekeerd, heb jij karaktertrekjes van Rani?

Haar koppigheid, haar doorzettingsvermogen en net zoals zij kan ik niet tegen onrecht.

● In ‘Arcanum’ is Rani minder nadrukkelijk aanwezig.  Is haar personage in rustiger vaarwater gekomen?

Nee, maar in het dagelijkse leven gaat het er ook niet altijd rumoerig aan toe. Daarom heb ik er bewust voor gekozen om in Arcanum Rani wat rust te geven. Mijn lezers hebben dat niet zo graag denk ik, maar er is nog wat op komst…

● Over ‘Arcanum’ gesproken.  Alweer een bijzondere titel in de lijst van typische Sterre Carron-titels.  Waar haalde je deze keer de mosterd?

Bij een vriendin 😊 Haar man kwam met de titel op de proppen!

● ‘Arcanum’brengt een best pittig verhaal.  Beleef je zelf het verhaal tijdens het schrijven of houd je toch enige afstand?

Vroeger beleefde ik het heel sterk. Nu ook nog wel, maar minder. Ik herinner me nog dat ik na het schrijven van mijn eerste drie boeken depri was. Ik voelde me eenzaam en miste mijn personages. Nu heb ik dat niet meer.

● Gebeurt het dat je sympathie opvat voor de dader in jouw boeken?  Was dat het geval met ‘Arcanum’?

Het gebeurt dat ik sympathie voel voor de dader. In Arcanum heb ik dat niet echt gevoeld. Ik vond het een vreselijk personage, maar vond het wel leuk om er over te schrijven.

● Welke scène in ‘Arcanum’ heeft jou het meest geraakt?

Ik ga hier niet op antwoorden, anders geef ik een spoiler weg 😊

● Welke passage vond je de moeilijkste om te schrijven?

De passage van Fien toen ze het tweede slachtoffer vonden. Meer wil er niet over kwijt ook omwille van spoilers.

● ‘Arcanum’ bevat een aantal heel heftige scènes.  Denk je onder het schrijven na over welke impact bepaalde gebeurtenissen kunnen hebben op een kwetsbare lezer?  Ben je nooit bang dat het zo’n persoon op verkeerde ideeën zou kunnen brengen of zou kunnen sterken in zijn/haar plannen?

Eerlijk? Ik denk daar niet over na. Ik voel me niet verantwoordelijk voor wat iemand doet of niet doet. Wat ik me wel telkens afvraag is of de lezers mijn verhaal spannend genoeg zullen vinden.

● Wat bepaalt waar een intrige zich zal afspelen?  Ga je op prospectie?

Zeer zeker. Mijn hond en ik!

● De cover van ‘Arcanum’ is goed g

ekozen.  Kies je je covers zelf?

Ik kies ze meestal zelf.

● ‘Arcanum’ leest heel vlot.  Betekent dat ook dat het schrijven heel vlot is verlopen?

Deze keer niet. Ik heb drie vierde van het script herschreven. Een complete ramp. Niets is zo moeilijk dan een boek te herschrijven. Het is veel makkelijker om er eentje te schrijven. Je wilt niet weten hoe ik me voelde toen ik het script ontving in PDF-vorm en het herlas. Ik belde mijn uitgever en zei hem dat het niet kon uitgegeven worden, want dat ik het helemaal niet goed vond. Tja, en dan? Dan sta je daar en weet je niet hoe te beginnen om het verhaal sterker en beter te maken. Geloof me maar, de hittegolf van 2020 vergeet ik nooit meer. Ik zweette niet door de hitte maar door de miserie om het verhaal te herschrijven; Ach, ja, ik het er ook van geleerd. Nooit te oud om te leren, toch?

● Na al die misdaden die je beschreef, durf jij het nog aan om ’s avonds in je eentje buiten te komen?  Slaap jij nog wel goed?

Ik ga ’s avonds alleen met mijn hond op stap. Ik ben geen angsthaas en mijn nachtrust wordt er niet door gestoord.

● Sterre, jij bent een heel bezige bij.  Ben je ondertussen al aan een nieuw boek begonnen?  Wanneer mogen we het in de boekhandel verwachten?  Wordt het weer een Rani Diaz-thriller?  Kan je reeds de titel verklappen?

Ik weet nog geen titel, een vierde van het manuscript is geschreven. Ik ben er best tevreden over. Als ik mag gokken denk ik dat er in april een nieuwe Rani Diaz in de boekhandel ligt.

Dank je wel, Sterre, nog heel veel inspiratie, schrijfplezier en succes gewenst!  Het is alweer ongeduldig wachten op jouw volgende Rani Diaz thriller!

Heel veel dank voor de vragen, voor de fijne tijd en voor de positieve feedback die ik van jullie kreeg. Het heeft me heel veel plezier gedaan!

Amla van Sterre Carron

Amla is het twaalfde boek in de reeks rond Rani Diaz en haar team. Pitta was het eerste boek dat ik van deze Vlaamse thrillerschrijfster las en onmiddellijk was ik geïntrigeerd door de aparte rechercheur Rani en haar team. 

Toen ik de kans kreeg om Amla te lezen, kon ik deze niet laten voorbijgaan. Zelf was ik heel benieuwd of deze thriller anders en verrassend zou zijn. 

Wat heeft dit boek me meegesleurd! Eenmaal ik in het verhaal zat, moest ik gewoon weten hoe het eindigde. De schrijfster daagde me uit om mee op zoek te gaan naar de ware schuldige en ze slaagde erin om me meermaals te doen twijfelen. Hoewel ik uiteindelijk wist hoe het plot in elkaar zat vond ik het slim bedacht en goed uitgewerkt.

Amla is een rauw verhaal waarbij gruwelijke gebeurtenissen Norah en haar gezin vernietigen. Wie is toch verantwoordelijk voor deze ijzingwekkende daden en waarom zou iemand overgaan tot deze onvoorstelbare acties? Het werd al snel duidelijk dat in het leven van Norah niets was hoe het leek en er kwamen nieuwe onthullingen die voor nog meer vragen zorgden. 

In deze psychologisch uitstekend onderbouwde politiethriller leerde ik meer weten over de teamleden van Rani en ontdekte ik een afgrijselijke maar toch realistische ontknoping. 

Wat ik echt knap aan dit boek vind is, dat nadat ik het boek gelezen heb, nog niet alle raadsels opgelost zijn. Dit doet me ongeduldig uitkijken naar het volgende deel in de reeks omdat ik benieuwd ben hoe de avonturen van Rani en haar teamleden op werk en privé-gebied evolueren. Amla maakt duidelijk dat politiemensen ook gevoelens en een leven naast hun werk hebben. Naast de wreedheid van hun cases worden de speurders natuurlijk geconfronteerd met de moeilijke balans tussen hun passie en hun thuissituatie.

Amla explodeert in een huiveringwekkend einde en de auteur durft vreselijke scènes te verwerken in het verhaal. Met haar beeldende en expliciete schrijfstijl heeft ze een thriller geschreven die emotioneel, diepgravend en onthutsend is.

Amla is een must-read voor wie graag een spannend verhaal met onderhuidse dreiging, psychologie en onverwachte plotwendingen ontdekt en niet te teergevoelig is. 

4,5 kraai
Fany

Sterre Carron ondervraagd

 

Sterre Carron kwam op 3 mei uit met haar tiende boek Preta. De schare fans van Rani Diaz en haar team is nog steeds groeiende en ook nu zijn de reacties weer enthousiast van mensen die het boek al lazen

Thrillerlezers stelde de Vlaamse auteur wat vragen rondom haar nieuwe boek.

*Enkele fans mogen steeds meedoen in het boek. Hoe kwam je op het idee?

Ik dacht dat ze het wel leuk zouden vinden en voor mij was het makkelijk om hun uiterlijk te beschrijven. Ik kwam op het idee voor het schrijven van het boek ‘Carta’. Omdat er zes slachtoffers waren en er nieuwelingen nodig waren voor het team, dacht ik: stel de vraag in de groep! Meteen kwamen er enthousiaste reacties.

*Voor een lezer is het altijd leuk om zelf je beeld te fantaseren van de personages die in een verhaal spelen. Dat stuk wordt weggehaald als je bestaande mensen gebruikt. Ben je je bewust van dit gegeven.

Helemaal. Maar… er zijn voldoende fictieve personages in het boek en als de lezers echt niet willen weten hoe de personen eruit zien, geef ik hun de raad om niet via facebook op zoek te gaan naar de bestaande personages. Ik zou dat wel doen 😊

*Heb je ooit een boekverfilming gezien waar je teleurgesteld was?

Niet dat ik me herinner!

*Zou je zelf wel eens een rol willen spelen in één van je boeken?

Nee, een beetje een rare gedachte dat ik in een fictief verhaal over mezelf zou schrijven.

*Meer dat de schrijver Sterre Carron in het verhaal opduikt bedoel ik. Of blijft dit raar?

Blijft raar. Het geeft me het gevoel alsof ik de auteur gevraagd zou hebben om extra reclame te maken voor me.

*In welk boek zou jij de hoofdpersonage willen zijn?

Geen idee. Als een auteur me als personage zou kiezen voor haar of zijn boek, dan zou ik het liefst op een gruwelijke manier vermoord worden.

*Twee boeken per jaar is een straf tempo. Hoe doe je dat?

Ik heb het voordeel dat ik tot nu toe kan terugvallen op het team, wat makkelijk is omdat ik de personages ondertussen ken. Ik kan veel met hen doen, maar ik moet hun karakter niet meer vormen. Na de drukproef neem ik enkele weken rust, maar dan begint het opnieuw te kriebelen en schrijf ik het nieuwe plot, dat intussen vorm heeft gekregen, uit.

*Heb je nu al thema’s voor de volgende?

Het is zo goed als rond (toch in gedachten). Het zal iets gruwelijker zijn dan ‘Preta’, maar met minder personages.

*Jouw boeken worden elke keer weer gruwelijker. Waar gaat dat eindigen?

Vind je? Ik beken, nummer elf wordt iets gruwelijker, maar ‘Preta’ vind ik echt wel meevallen qua gruwelijkheid. Weet je, ik probeer (of dat lukt weet ik niet) om originele thema’s te vinden) en meestal kom ik dan uit bij gruwelijke feiten. Dan denk ik: het bestaat of heeft bestaan… waarom niet gebruiken in mijn boeken?

*Hoe kwam je op het idee ‘Preta’?

Door het zien van een bokswedstrijd op televisie en door de vraag van mijn uitgever om te schrijven over politiek. De gemeenteraadsverkiezingen komen er in oktober aan. Omdat ik me niet genoeg bezighoud met politiek heb ik hulp gevraagd.

*Rani heeft een zwaar leven. Wanneer eens geluk en rust, zonder het gelijk saai te hebben.

Als je kiest voor een job als inspecteur weet je dat je geen rustig leven hebt. Ik denk wel dat ze gelukkig is. In het volgende boek ben ik iets met haar van plan wat ik nu nog niet kan verklappen.

*Ik doel meer op alle vreselijke zaken in haar privé leven. Dood, ziekten, enz… Hoeveel leed kan een mens handelen?

Ik durf te zeggen dat ik in mijn leven heel wat dingen heb meegemaakt. Ik sta nog overeind. Ik denk dat ik er sterker door geworden ben. Rani heeft veel draagkracht, maar je hebt gelijk… we gaan ze wat ontlasten…

*In dit boek zullen de fans van Bertje zwaar met hem meeleven. Was het een zware tijd voor hem?

Ik zou niet willen meemaken wat hem overkomt. Ik denk dat het heel akelig is.

*De mannen in je boek hebben nogal wat manco’s. Fred en Bert zijn wat ik deusjes zou noemen. Geen peper in het lijf. De commissaris is een brulaap, veel schreeuwen, weinig daden. Rani is een stoer wijf met ballen. Vind je mannen rare wezens.

Ik vind Frederik en Bert helemaal geen deusjes 😊 en nee, ik vind mannen geen rare wezens. Als je een stoer wijf de hoofdrol geeft, moet je een evenwicht zoeken door het temperament van de anderen wat te temperen. Beeld je in dat iedereen was of is zoals Rani… er werd geen moord opgelost… het kantoor werd omgetoverd in een boksschool…

*Hoe zou jij Frederik en Bert omschrijven?

Frederik is zeer gewetensvol en blijft in wat voor situatie ook, meestal kalm. Rani weet dat ze op hem kan rekenen. Het kibbelen en de ergernissen tussen die twee breng ik heel bewust in het verhaal. Het kan niet dat het allemaal rozengeur en maneschijn is. Dat zou pas ongeloofwaardig zijn. Rani ergert zich vooral aan hem wanneer hij té kalm blijft in bepaalde situaties. Ik herken dat bij mezelf. Als ik een probleem als ‘groots’ ervaar en iemand probeert me te sussen of het te relativeren, dan steiger ik. Vraag me niet waarom.

Ik vind Bert een prima partner voor Rani. Het zou maar een saaie bedoening worden als zijn humor en zijn gezeur afwezig waren. Hij lukt er meestal in om Rani te kalmeren, hij is haar tegenpool.

*Heb je als goede rechercheur niet wat pit nodig?

Ik ben er zeker van dat kalme of rustige personen puike rechercheurs zijn. Ze houden het hoofd koel en zien, volgens mij, minder dingen over het hoofd.

*Toen je startte met ‘Mara’, koos je voor een sterke vrouw. Waarom die keuze?

Ik zag haar zo voor mij. Een zuiders type, klein van gestalte met een tengere lichaamsbouw. Haar karakter moest uniek zijn. Gevoelig, meelevend en toch pittig. Die combinatie vind ik mooi.

*Heb je veel van jezelf gestopt in Rani of zou je zo meer willen zijn?

Een deel van mijn karakter, niet alles natuurlijk, is zoals het hare. Ik ga door een vuur voor mijn vrienden en familie, ben gevoelig, maar ik kan heel hard en streng zijn voor mezelf (ook voor anderen 😉)

*Op wie heb je Bert gemodelleerd?

Op één van mijn vroegere beste vrienden. Ik kan je vertellen dat ik heel veel plezier met hem heb beleefd en hij bezat diezelfde droge humor die ook Bert eigen is.

*Nooit het idee eens iets anders tussendoor te schrijven?

Niet onmiddellijk.

*Wel eens over nagedacht?

Ja, de laatste week, maar ik heb het naast me neergelegd. Ik voel me nog te onzeker. Ik heb op dit moment meer behoefte om opnieuw een ‘Diaz’ te schrijven.

*Blijf je je hele leven aan deze serie werken?

Geen idee. We zullen eens kijken wat de dag van morgen brengt… 😉

Preta van Sterre Carron

Titel : Preta

Auteur : Sterre Carron

Uitgeverij : Witsand Uitgeverij

Als Rani Diaz-fan is het telkens weer hetzelfde liedje.  Het laatste boek dichtslaan, wachten tot je leesdip voorbij is en aftellen naar het volgende in de reeks dat uitkomt.  Om dan vervolgens, in complete afzondering, je te nestelen in de zetel.  Misschien nog een leuke tip voor de uitgever : als gadget een deurbordje creëren met ‘Ssssssssssst … hier wordt een Sterre Carron gelezen’.  Kwestie dat elk gezinslid weet waar hij/zij aan toe is.  Het was weer lang wachten, maar deze 10^de in de reeks is zo fantastisch en tenenkrommend spannend dat je het lange wachten plotsklaps vergeet.

Wanneer Sam Stocklets levenloze lichaam op een maisveld wordt aangetroffen, staat haar adoptiebroer Tristan direct bovenaan de verdachtenlijst.  Kort daarna wordt er een jong meisje gevonden in een kelder. Alsof Rani Diaz het nog niet moeilijk genoeg heeft met beide zaken, heeft haar partner Bert Simons ook nog zijn eigen problemen die serieuze gevolgen blijken te hebben en extra werk opleveren.

“Ik knipper met mijn ogen.  Het duurt enkele seconden voor ik besef dat ik op koude, vochtige grond lig.”

Met ‘Preta’ is de auteur deze keer vooral de psychologische weg ingegaan.  De hoofdstukken waar de dader, verwerkt als ik-persoon, aan bod komt zijn rauw en hard.  Het geeft je als lezer een zeer kil gevoel.  Je voelt dat er iets gaande is, maar kan er geen vinger op leggen.  En die onwetendheid sluimert doorheen het ganse boek tot het je als een vals serpent aanvalt … onverwacht … gewetenloos.  

De gekende bekvechterij (Ja hoor, Van Damme is weer op en top zichzelf) en onderlinge relaties binnenin het team van Diaz geven een welgekomen ontspannende toets.  Zoals steeds is het mogelijk om de boeken apart te lezen, maar wie graag de evolutie volgt van het korps begint toch best met de eerste in de reeks.  

“Een ogenblik later zakte Simons’ mond open. Hij zag eruit alsof hij elk moment kon flauwvallen. Zweetdruppels parelden op zijn brede voorhoofd.”

Typerend bij Sterre Carron is haar filmische manier van schrijven.  Het komt misschien door de gevoelige manier van schrijven of door de sympathie naar Rani (of Bert), maar ook deze keer is de voorstelling van plaatsen, personen zeer ‘tastbaar’.  Het lijkt alsof je je samen in de ruimte bevindt waar het personage is.   De wandaden die beschreven worden, de angst die je bekruipt als er iets gebeurt, … het geeft je de kriebels en koude rillingen. 

Carron haalt weer boeiende thema’s aan en verdiept zich in nieuwe werelden.  Onrust en intriges nemen de bovenhand.  Meedogenloos laat de auteur sommige personages opboksen tegen leugens en huichelarij, een opmerkelijk gevecht met het verleden en mensen uit de omgeving.  Voor enkelen is het wikken en wegen en beslissingen nemen waardoor hun toekomst er plots anders uitziet.   

Met afgrijzen confronteert ze je met karakters die je nooit wenst te ontmoeten, waar de zelfingenomenheid van afdruipt.  Deze keer staan vooral onmacht en frustratie bovenaan de lijst. Anderzijds doet ze de verkoop van zakdoeken weer stijgen en beschrijft ze verdriet weer zoals geen ander.  Want ja, daar is en blijft ze in uitblinken emoties losmaken bij haar lezers. 

Qua structuur en verhaal is Sterre Carron ditmaal best een niveau hoger gegaan.  Meer personages zorgen voor meer kopzorgen, zowel bij Rani als bij de lezer.  Het geeft de gewiekste schrijfster natuurlijk meer kans om je op het verkeerde been te zetten.  Er zijn meer verwikkelingen, extra verhaallijnen en dat maakt het misschien complexer, maar het zorgt tegelijk voor nog meer spanning.  Het verhaal palmt je nog meer in.  Per hoofdstuk schept de schrijfster duidelijkheid ; je weet steeds perfect over wie het gaat, waardoor je de rode draad in het verhaal niet kwijt geraakt.

De spanningsboog is op den duur zo gespannen dat je zelfs de indruk krijgt één te worden met het verhaal.  Je zet je op het puntje van je zetel en wacht tot het spanningselastiekje plotsklaps knapt … De ontknoping is een ware mokerslag, een vuist in je gezicht die de auteur nog even laat voortkabbelen tot er zich een grandioos, dramatisch tafereel ontpopt.  Afsluiten doet Carron in grandeur … waar waarschijnlijk meer over te lezen valt in het elfde boek.      

Vijf kraaien
Ann