Johan Deseyn ondervraagd (door Ann)

Het genre horror is iets dat niet door iedereen graag gesmaakt wordt.  Interesses verschillen nu eenmaal en gelukkig maar.  Wat Vlaanderen betreft denk ik op filmgebied spontaan aan Jonas Govaerts die het knappe ‘Welp’ regisseerde of het donkere ‘Linkeroever’ van Pieter Van Hees.  En in de boekenwereld popt er direct één naam in mijn hoofd : Johan Deseyn ! Vanwege het aparte genre denk ik dat het voor de Nederlandstalige horrorauteurs een enorme uitdaging moet zijn om ten eerste een uitgeverij te kunnen overtuigen èn ten tweede om een publiek te vinden die jouw donkere wereld durven binnen te stappen.  Deseyn heeft sinds tientallen jaren zijn vast publiek te pakken en dat is meer dan terecht ! Met boeken zoals ‘Yellowmoon’, ‘Thanathor’, ‘Dolmen’ en het recente ‘Deal?’ bewijst hij meer dan eens dat hij tot de top hoort in het Vlaamse, gure horrorwereldje.

Bedankt alvast voor jouw enthousiaste medewerking en euh … ikzelf kijk alvast uit naar de demonen die jouw nieuwe boek zullen beheersen !  Tot op de Antwerpse boekenbeurs alweer !

http://www.johandeseyn.be/

- Kan je jezelf even kort voorstellen ?

Johan Deseyn is mijn echte naam. Ik gebruik geen pseudoniem. Ik ben geboren in 1959 in Kortrijk en woon sedert mijn eerste hap naar adem in Deerlijk. Sedert 01.11.17 ben ik met ‘brugpensioen’ na een loopbaan van 40 jaar. Ik ben gehuwd en samen hebben we één dochter.

- Wanneer voelde je het kriebelen om te beginnen schrijven ?  Of is dat iets dat al van jongsaf in het bloed zat?

Het schrijven van verhalen is gestart toen ik jong was (12 – 13 jaar). Opstellen op school werkte ik thuis verder uit tot langere verhalen. Het schrijven zelf ontplooide in het meest prille stadium van het vertellen van verhalen, tot het noteren in verhaalvorm van wat ik had verteld. Later ontwikkelde zich dat naar novelles om uiteindelijk tot volwaardige romans te evolueren. Het is iets wat inderdaad al lang in mijn bloed zat, namelijk de drang om verhalen uit te vinden (mijn fantasie ontwikkelde zich enorm) en die te vertellen aan anderen.

- Het aantal horrorschrijvers in Vlaanderen is beperkt. Werd jouw eerste manuscript met open armen onthaald ? 

Het aantal (uitgegeven) horrorschrijvers voor volwassenen is extreem beperkt. Je kan ons zeker op de vingers van één hand tellen. Ik ben daarbij dan nog de enige die ‘enkel’ dat genre schrijft. Ik heb weet van misdaadauteurs die zich in de afgelopen jaren aan een griezelroman hebben gewaagd. Ikzelf heb 13 jaar moeten zoeken naar een uitgeverij die mijn eerste roman wilde uitgeven. Het ingezonden manuscript kwam telkens terug met de melding dat ‘zij’ geen nieuw fonds voor dat genre wilden opstarten. Er waren geen precedenten en ‘zij’ wisten niet welke wegen uit te gaan. ‘Zij’ hadden ook geen opvolgers indien mijn boek zou aanslaan, dus… begonnen ze er niet aan.

Kramat was in 1999 van plan iets unieks uit te geven, iets wat nog geen andere uitgeverij in België in de afgelopen 50 jaar had gepresteerd: moderne horror van een Belgische schrijver uitgeven. Mijn manuscript ‘Erfenis’ kwam blijkbaar op het juiste moment bij het juiste team aan.

- 'Deal?' is best ook een erg donker en psycho-dramatisch verhaal.  Heb jij altijd al een fascinatie gehad voor het obscure, horror of het dramatische ?

Inderdaad. Ik ben eigenlijk ‘vooral’ geïnteresseerd door wat niet ‘dagdagelijks’ is. Als kind diende ik mijn eigen vrienden, vijanden, werelden uit te vinden, want ik was tamelijk veel alleen. Ik fantaseerde graag. Hoe enger het werd, hoe intenser mijn fantasie zich ontwikkelde. Wat vandaag de dag om ons heen gebeurt (wat ‘mensen’ betreft), vind ik niet zo aangenaam: oorlogen, schandalen op elk vlak, altijd die competitiedrang, altijd de beste moeten zijn, total loss van verdraagzaamheid… Sla vandaag een krant open of sla volgende maand een krant open: altijd hetzelfde: oorlog, strijd, politiek, competitie, schandalen, bedrog…

Mijn genre is gebaseerd op fantasie. Er gebeuren erge dingen, maar niets van wat ik schrijf (wat de horror betreft) is realiteit. Ik verwerk meestal ook levensbeschouwingen in mijn boeken onder de vorm van opmerkingen door protagonisten tijdens gesprekken.

- Welke Vlaamse auteur vind jij goed ? Zijn er ook buitenlandse auteurs die niet in jouw boekenkast ontbreken?

Moeilijke vraag. Ik lees enkel SF, Fantasy en Horror. Dus veel Vlaamse schrijvers lees ik niet. Ik heb een aantal uitstekende collega’s maar namen noemen wil ik niet doen uit vrees mensen te vergeten. Ik wil niemand uitsluiten en niemand naar voren schuiven.

Het zijn vooral dan ook buitenlandse auteurs die ik lees: Gaiman, Barker, Simmons, Lee, Saul, Koontz, Herbert, King, Lovecraft, Poe, Straub, Tolkien, Hill, McCammon, Brite…

- Jouw verhalen spelen zich steeds af in Amerika. Vanwaar deze keuze eigenlijk ?  Zijn de plaatsen die je gebruikt ook gebaseerd op steden of gebieden die je zelf bezocht hebt?

Ik situeer mijn romans (en verhalen) altijd in Amerika omdat mij dat alle vrijheid schenkt. Ik kan schrijven wat ik wil, hoe ik wil, over wie ik wil. Ik heb geen restricties, geen beperkingen. Ik vind zelfs meestal het dorp of de stad (Westhaven, Dolmen’s Hill, Yellowmoon, Harronville…) zelf uit. Ik maak een grondplan en situeer het ‘ergens’ in een bestaande omgeving. Ik heb Amerika inderdaad bezocht, maar al de locaties uit mijn boeken heb ik natuurlijk niet aangedaan.

Ik doe dit omdat ik ‘in den beginne’ mijn verhalen in mijn eigen dorp situeerde. Dat heeft geleid tot problemen met iemand die zich aangesproken voelde en dreigde mij voor de rechter te sleuren. Het is dus uit ervaring dat ik mijn verhalen ver van mijn deur ben gaan situeren. Veilig en ver, in onbestaande plaatsen.

- In wat voor sfeer werk je aan je manuscripten ?  Wens je totale stilte of heb je liever wat muziek ?  Sluit je je volledig af ?

Ik schrijf enkel wanneer ik alleen ben én in totale stilte. Ik hou enorm van muziek, maar wanneer ik schrijf: complete stilte. Dat heb ik nodig om me te concentreren. Wanneer ik dan een roman (of verhaal) herwerk, corrigeer of redigeer, mag er lichte, instrumentale muziek zijn. Geen stemmen, niemand die praat…

- Als je één boek uit je toch wel al indrukwekkende schrijfcarrière mag kiezen, welke zou je dan kiezen ?  En waarom ?

Ik heb nu reeds 102 titels geschreven. Daarvan zijn er 13 romans (waarvan 12 uitgegeven). De andere titels horen bij kortverhalen of novelles. Elke keer ik een boek afwerk, ben ik er meestal tevreden over. Telkens opnieuw, dus… mijn beste boek? Ik zou het niet weten. Elke titel heeft een eigen opbouw, eigen ontwikkeling en een eigen portie horror. Ook de spanningsmomenten en sfeerschepping zijn telkens anders. Ik ben dan ook meestal geneigd mijn laatste titel als beste te beschouwen. Momenteel is dat Deal?.

- Welk boek van jou zou je aanraden aan iemand die nog niks van je gelezen heeft ? 

Ik raad op de Boekenbeurs meestal Daemonium of Necromancer aan aan mensen die mij niet kennen en iets van mij willen lezen. Ik vraag hen ook of zij het genre kennen (en appreciëren). Zoals ik hierboven beschreef, varieert elke titel in zowat alles, behalve de schrijfstijl.

Deal! van Johan Deseyn

Titel : Deal!

Auteur : Johan Deseyn

Uitgeverij : Kramat

ISBN : 978 94 624 20731


Woorden.
Zinnen.
Ze kwellen je dag en nacht.

Soms krijg je ze op papier, soms zijn ze al weg vooraleer je ze kan noteren. En eens je ze op papier gezet krijgt, word je keer op keer afgeketst door de zoveelste uitgever op een rij.

Zo vergaat het ook Cassius, 44 jaar, alleenstaand, wannabe horrorschrijver en wonend in een grauw appartement in het saaie Harronville. Het grijze leven van een nobody. Dag in dag uit dezelfde routine : opstaan, werken in de carwash, binnenspringen in de plaatselijke kroeg, daarna even naar de nachtwinkel en dan naar huis om de goedkope pils achteraf te slagen en te hopen dat er eindelijk een positief antwoord van een uitgeverij in de mailbox zit. Zijn leven verandert grondig wanneer Damarcus onverwachts zijn pad kruist.

‘Waarschijnlijk is het wijs te aanvaarden wat je niet kan veranderen…maar het proberen veranderen wat je net niet kan aanvaarden is evengoed.’

Het uitzicht van het boek èn de inhoudstafel (best wel een leuk pluspunt) doen het reeds vermoeden … dit is een klepper van formaat. Zo’n 480 bladzijdes vullen is geen sinecure en toch is Johan Deseyn erin geslaagd de lezer een constante tred van hunkerende nieuwsgierigheid te gunnen.

Deze auteur doet menig horrorfanaten een belletje rinkelen. Hij wordt dan ook niet voor niets de Vlaamse Stephen King genoemd. Met ‘Deal?’ heeft Deseyn deze keer zichzelf ruimschoots overtroffen. Het gewaad der duisternis wordt gedurende drie kwart van de tijd door Deseyn zeer mooi over het levensverhaal van Cass gedrapeerd. Geen overmaat aan bloederige taferelen, maar wel een zeer bedrukte, zwartmoedige sfeer waardoor je achteraf denkt : deze cover hóórt gewoon bij ‘Deal?’. Het is pas naar het einde toe dat de schrijver beetje bij beetje het donkere doek opheft waardoor er een heldere kijk is in de duisternis, meer hoop en liefde kan zegevieren en het besef komt dat wie goed doet, goed ontmoet (hoewel je achteraf deze zin ook in een andere vorm kan gieten).

Wie hoopt op bloedstollende spanning en nagelbijten is er een beetje aan voor de moeite, het is meer de intrigerende nieuwsgierigheid die de bovenhand neemt. Het is moeilijk in te schatten welke weg Johan Deseyn op wil gaan en dat is juist waar de zeer grote kracht van ‘Deal?’ gepositioneerd is.

Naast de verhaallijn van Cass is er een zeer kleinere verhaallijn omtrent het plaatselijke politiekorps. Pas naar het einde toe loopt deze parallel met het hoofdverhaal.

Ook de hersenspinsels van protagonist Cass worden als hoofdstuk verwerkt. Het zijn eveneens vooral de verhalen die door Cassius zelf geschreven worden die meer voldoen aan het horrorgehalte, terwijl het leven van het hoofdpersonage het boek meer de psychologische kant aandoet.

Aan de alerte lezers en criticasters is het weliswaar raadzaam te melden dat kritiek in verband met fouten omtrent namen je beter wacht tot ongeveer de helft van het boek om melding te maken van enige vergissingen.

Cassius wordt door de auteur feilloos beschreven, zijn negativiteit en tekort aan kordaatheid vult het boek en vult de ruimte omheen de lezer. Ook de naasten van het hoofdpersonage, die meermaals aan bod komen, worden zodanig neergezet dat je een relatief duidelijk beeld van hen krijgt. De helpende hand van Cass daarentegen geeft ‘Deal?’ een uitermate mysterieuze tint, iemand die je als lezer meermaals golven van een koude windvlaag doen voelen. Zowel hij als Cass evolueren als personage duidelijk genoeg, iets wat het verhaal ten goede komt.

Deseyn heeft met dit boek een indrukwekkende pageturner gevormd door een uitgebalanceerde symbiose van sfeer en karakters.

Woorden.

Zinnen.

In ‘Deal?’ waren ze haast tot perfectie geschreven.

Ann