Posts tonen met het label Arrowood. Alle posts tonen
Posts tonen met het label Arrowood. Alle posts tonen

zaterdag 1 juni 2019

De Moordput van Mick Finlay (Arrowood deel 2)


Het is 1896. Sherlock Holmes heeft opnieuw de kranten gehaald door allerlei mysterieuze zaken op te lossen voor rijke Londenaren. Maar te midden van de arbeiderswoningen in Zuid-Londen, houdt William Arrowood zich bezig met veel duisterdere, gewelddadigere en minder goed betaalde zaken. Arrowood is zonder twijfel de betere detective, dus wanneer Mr en Mrs Barclay hem op het hart drukken hun ontvoerde dochter Birdie terug te vinden, is hij ervan overtuigd dat hij en zijn assistent dat zo voor elkaar hebben. Maar deze aanvankelijk eenvoudige zaak met één vermist persoon, verandert al gauw in een grootschalig moordonderzoek. Ver weg van de chique wijken is Arrowoods Londen er een van onverbiddelijke wreedheid, waar het kwaad erop wacht ontmaskerd te worden…

Mijn mening:
Londen. Victoriaanse tijd. Referenties naar Sherlock Holmes. Die zaken alleen al maakten dat mijn interesse voor dit boek gewekt werd. Eén van mijn (misschien wel vreemdere, haha) hobby’s is informatie lezen en bestuderen rond Jack the Ripper. The Ripper is een van die fascinerende seriemoordenaars waarvan je nooit gaat weten wie hij nu écht was. De zaak houdt al meer dan honderd jaar historici bezig.

The Ripper is een van de redenen waarom die tijd me zo fascineert. Het waren dan ook gruwelijke tijden – er was wel al wat vooruitgaan naar modernisering, maar in steden als Londen, waar mensen op elkaar gepakt in kleine huisjes wonen, was daar nog niet veel van te merken. Een mensenleven was niet veel waard; enkel de rijken telden. Al de rest leek niet van tel te zijn.

Die basis heeft Mick Finlay genomen om Arrowood in het leven te roepen. De rijkeren hebben Sherlock Holmes, terwijl Arrowood de dossiers van de armen behandelt. En dat is nu net ook het probleem een beetje van dit geheel. Holmes deed in de boeken van Sir Conan Doyle niet enkel de rijken; hij behandelde ook dossiers van niet-gegoeden op een briljante manier, met Dr. Watson aan zijn rechterzijde.

Holmes behoeft geen introductie. Als een auteur dan een statement neerzet – als steeds terugkerende gimmick die té lang wordt uitgesponnen – dat hij beter is dan Holmes en dat die man zich te goed waant voor de armen terwijl hij niet eens zo goed is als detective maar meer teert op zijn succes – ja, dan moet je als auteur ook wel in staat zijn om je personage die status te geven dat hij verdient.
Alleen, Arrowood is een afkooksel van Holmes mét vaak dezelfde trekken die met mensen teveel doen denken aan Holmes, tot en met zijn trouwe assistent toe die hem verafgoodt. Bovendien worden de verhalen nét als bij Holmes verteld vanuit het standpunt van de assistent. Als je als auteur een originele insteek wilt, dan kan je best ook voor unieke personages zorgen die helemaal niet aan Holmes doen denken. Deze auteur probeert toch wel een graantje mee te pikken op het succes van Holmes door veelvuldig zijn naam te gebruiken, maar dat lukt helaas niet.

Het verhaal zelf had veel sterker tot zijn recht gekomen op een andere manier, want het is echt wel een sterk gegeven waar je heel veel mee kunt doen. Het feit dat ik nieuwsgierig was naar de oplossing en de personages, heeft me doen doorlezen en dit boek uiteindelijk met een 3 doen eindigen. De auteur kan schrijven, hij kan mooie zinnen vormen en een goed verhaal in elkaar steken, maar hij zou het veel beter ver weg doen van Holmes en op zichzelf beginnen. Het zou zijn talent enkel maar ten goede komen.

3 kraaien
Sandra

dinsdag 8 mei 2018

Alibi voor april

Wat deed ik op boekengebied in de maand april? 
Qua persoonlijk word mijn geheugen steeds slechter. Nog even en ik hoef maar 1 boek in de kast wat ik elke keer herlees en denk dat het nieuw is. Ik vergat namelijk dit verslag klaar te zetten...

Ik las twee boeken van Henk van Straten. Nee, geen thrillerauteur. Een leuke gast dacht ik met overal tattoos. Maar leuke gast om te zien, houdt dan niet gelijk in dat de boeken ook leuk

zijn.
Het eerste boek was Wij zeggen hier geen halfbroer. Ik vond er simpel gezegd niet zoveel aan. En om het woord simpel nog een keer te gebruiken: ik vond het vrij simpel geschreven, zoals ik zelf zou schrijven. Toevallig zag ik hem in veel programma's opduiken en begon ik me af te vragen of hij nou leuk was of een echte lul met zijn brief op tafel na een huwelijk van 10 jaar. Ik kreeg heel lief het boek kado van iemand en startte snel. Het berichten uit het tussenhuisje laat een hele onzekere man zien die je niet in je omgeving moet hebben. Ik heb nu genoeg papier van Henk van Straten gelezen voor de rest van mijn leven. 

Het boek daarop volgend is van een andere auteur die ik vaak vindt trappen naar iedereen, ook uit een soort van onzekerheid: Stromboli van Saskia Noort. Een roman ipv een thriller dit keer. Ik ben er nog niet helemaal uit wat ik er van vind. Er zit heel wat autobiografische dingetjes in en naast het inmiddels bekende oud zeer als de verkrachting zit er bijvoorbeeld de flauwe trap naar Connie Palmen in. Ik ga nadenken over de recensie. Het is zeker geen slecht boek. Maar er zitten te veel makkelijke dingen in.
Las ik wel iets waar ik blij van werd? Ja, Sigmund weet wel raad met therapie. Haha. Een strip van Peter de Wit over een irritante psychiater die elke patiënt nog verder de shit intrapt.
Maar ook las ik Arrowood van Mick Finley. Een verhaal in de sfeer van Sherlock Holmes. Ik vond het echt een heerlijk boek. Ook de nieuwe Lisa Gardner las ik. Gardner is nooit slecht. Ik vond hem iets minder dan de vorige, maar een van de teamleden Tamara las het Achter me als eerste boek van Lisa Gardner en was verkocht.
Ik wil in de maand mei mij weer geheel op de thrillers storten. Dus zal ik er minimaal zes lezen. Zo zal ik Snitch van Margje Woodrow en De boekenmoordenaar van Maja Wolny zeker gaan lezen.....



Boeken lezen geeft meer rust dan gaan wandelen met je hond in het bos trouwens ehb ik ontdekt. Ik had s'ochtends al een lekkere ronde in het Mastbos te breda gewandeld maar s'avonds dachten we van laten we gek doen en nog lekker een stuk lopen.  Vriendin gaat hardlopen en ik wandel een andere route met Sjors. Pom pom, lekkere dennenlucht, nauwelijks mensen, relaxed... He, waar is Sjors opeens? Langzaamaan daalde de schemering neer tor het middenin het bos pikdonker was. Nog steeds geen Sjors. Honderden keren riep ik zijn naam. Iris spurtte rondes. Intussen zetten mensen berichten op Facebook, werd de dierenambulance gebeld en stuurde mensen lieve berichten en tips.
Op een gegeven moment zie ik opeens blauw licht..oh nee he niet ook nog eens politie die komt zeuren. Maar het is een vrouw uit mijn woonwijk met haar man en hond. Die kwamen meezoeken naar aanleiding van het bericht op facebook. Ook een goede vriendin is onderweg met haar dochter... hartverwarmend. Iedereen duikt weer diepe het bos in en ik word bij de plek gezet waar hij als laatste was. Steeds opnieuw zijn naam roepend.  Dan hoor ik opeens geritsel en vrrrrrrrrrrrrrroem
opeens rent hij zo in mijn armen. Helemaal kapot hijgt hij zich gek en is kleddernat. Huilend bel ik iedereen dat ze terug kunnen komen. Dat gevoel dat je hem opeens ziet , is niet te omschrijven. Dat je daarnaast voelt hoe mensen spontaan zo behulpzaam zijn maakt het leven echt mooier. In mei hopelijk iets minder hartverzakkingen, zullen we maar zeggen.

Tijd voor een nieuwe maand met nieuwe boeken en nieuwe avonturen. 

dinsdag 17 april 2018

Arrowood van Mick Finley

“De rijken Londenaren gaan met hun problemen naar Sherlock Holmes. De rest naar Arrowood” , is de tekst op de voorkant van de omslag, Dus je verwacht een verhaal in de stijl van de bekende Sherlock Holmes. En dat krijg je ook degelijk.
Het speelt zich af tegen de achtergrond van Londen eind 19e eeuw en die sfeer word uitstekend weergegeven door de auteur. Je waant je daar in de grauwe straten en proeft het enorme verschil in rijk en arm.

Het hoofdpersonage is William Arrowood, die woest wordt als de successen van Sherlock Holmes aangehaald worden. Ook is hij een stevige drinker. Net als Holmes zijn Watson heeft die de verhalen vertelt, heeft Arrowood zijn Barnett als verteller in dit boek. Sherlock Holmes wordt regelmatig benoemd in het verhaal als degene die wel populair is en vele zaken kan oplossen. Het lvert regelmatig echt komische scenes op. Arrowood wordt goed uitgediept. Eigenlijk wordt hij door de auteur best wel als een vervelende arrogante irritante en egoistische man neergezet die alles beter weet en slecht fouten kan toegeven.


Op een dag komt Caroline  Cousture met het verzoek haar broer Thierry te gaan vinden om wie zij zich erg zorgen maakt. Echter blijkt de zaak heel wat ingewikkelder te zijn dan wat de vrouw hen voorspiegelde.
Daar Thierry werkte voor Cream, de grote crimineel, betekent dat het duo opnieuw in aanraking komt met hun grootste vijand. Ietwat angstig gaan ze het avontuur toch aan.
De zaak neemt vele verrassende wendingen en blijkt geheel anders inelkaar te zitten dan op het eerste gezicht leek.. Elke keer opnieuw wordt het plot verder uitgesponnen en begint het ook voor jou als lezer een ingewikkeld spinnenweb te worden. Ik raakte soms even de draad kwijt wie wie was en wat hij nu precies in het verhaal deed. De teksten zijn ook vaak met humor besprenkeld, maar misschien had de auteur iets minder onderwerpen moeten gebruiken, want er komt wel heelvveel thema;s voorbij, zoals wapenhandel, vrouwenhandel, ontvoering, moord, mishandelingen, klasseverschillen, armoede. Ik heb mij prima vermaakt, maar ik hou ook wel van die oude sfeer. Of het net zo goed is als Sherlock Holmes (ik hoor nu Arrowood tekeer gaan haha)? Laat ik zo zeggen; ik heb echt genoten en past qua sfeer en stijl perfect naast de boeken van Conan Doyle.

Vier kraaien voor Arrowood

Ink