Verboden toegang van Belinda Aebi

 

De druppel

Auteur Belinda Aebi waarschuwt al op de eerste bladzijde van het boek:”Na het lezen van dit boek kijk je nooit meer met dezelfde ogen naar een tuinhuis”.

Meteen daarna wordt in een tuinhuisje in Sompershoek, Temse, een man op brutale wijze om het leven gebracht. De lezer krijgt alles in geuren en kleuren: vanuit het ik-perspectief deelt de moordenaar zijn/haar gedachten en elk detail van de moord.

De ‘ik-persoon’ duikt geregeld op in het verhaal. Wie is het? Dat blijft geruime tijd een goed bewaard geheim. Een slimme truc van de auteur om de lezer, die onmiddellijk aan het speculeren gaat, bij de les te houden! Wie was Urbain Decorte en waarom moest hij dood? Een zaak voor hoofdrechercheur Stef Michiels, rechercheur Raf De Roover en forensisch antropologe Emmy Verdonck die terug zijn van weggeweest (‘De verborgen vrouw’).

Beetje bij beetje komt de dode Urbain ‘tot leven’: via een foto die eigenlijk het daglicht niet mag zien, door de buren, bij monde van zijn vrouw, …. Maar heeft iemand hem ooit echt gekend? Wat was de druppel die uiteindelijk de emmer deed overlopen? Net zoals de mooie cover illustreert, zit meer dan één geheim goed vergrendeld. Verschillende vertelstandpunten en info-rondes lichten geleidelijk aan ook een tipje van de sluier op over de ‘ik-persoon’. De auteur heeft haar hoofdpersonages met diepgang uitgewerkt waardoor ‘Verboden toegang’ met recht het etiket van psychologische thriller mag dragen.

‘Verboden toegang’ speelt zoals eerdere boeken van Belinda Aebi in haar thuisstad Temse. Door het integreren van bekende ankerpunten, kan je je als lezer goed oriënteren in het decor van de stad, wat van grote toegevoegde waarde is aan het realiteitsgehalte van de plot.

De whodunit scoort niet zozeer als spannend boek als wel door goed uitgevoerd politiewerk. Belinda Aebi beroept zich zelf ook op de ‘schildertechniek’ die Raf hanteert: na de eerste penseeltrekken voor de contouren van het verhaal, kleurt ze de plot verder in met steeds meer info en details tot het plaatje compleet is. Een mooi motief dat het hele plot door regelmatig terugkomt!

Door het toepassen van deze techniek is ‘Verboden toegang’ voortdurend in evolutie. Gaandeweg en heel organisch komen alle gevoeligheden bovendrijven en moeten de personages wel kleur bekennen. Dat gaat niet zonder slag of stoot: de slachtoffers blijven vallen. Tot op de laatste bladzijde!

 

Het boek is naast beeldend ook heel eigentijds (de waterbom die Trooz en omgeving trof, ‘woke’ en de maatschappij, dooprituelen die aan de zaak Sanda Dia doen denken, …). De korte hoofdstukken zorgen voor een aangenaam leesritme dat je liefst niet onderbreekt. Voeg daar een goede portie nieuwsgierigheid bij de lezer aan toe - je wil echt van naaldje tot draadje uitvissen wie, wat en waarom – en je weet dat je een goed boek in handen hebt!

4 kraaien!

Anita

Interview met Belinda Aebi

 Belinda Aebi brengt met ‘Verboden toegang’ haar dertiende fictieve verhaal uit. ‘Verboden toegang’ ligt stevig verankerd in Temse, een stad gelegen aan de Schelde in het Belgische Oost-Vlaanderen. In deze psychologische thriller is opnieuw een rol weggelegd voor hoofdrechercheur Stef Michiels, rechercheur Raf De Roover en Emmy Verdonck die reeds eerder een zaak oplosten in ‘De verborgen vrouw’. Thrillerlezers! mocht op de virtuele koffie bij de schrijfster.

Dag Belinda

• Het eerste dat de aandacht trekt is de cover van ‘Verboden toegang’. Dat slot! Zonder te spoileren, het spreekt tot de verbeelding, niet?

 

Blij met je opmerking. Klopt, dat is ook de bedoeling, om de aandacht te trekken. Ik vind de cover heel belangrijk en ga bij elk nieuw boek zelf op zoek naar een gepast en appellerend beeld. Op bijgevoegde foto kun je zien waar ik de titel vandaan haalde. Het bord hing aan het hek van een volkstuintje. Toen ik dat zag, wist ik, dàt wordt de titel! Omdat de titel er was, kon ik gerichter zoeken naar een cover. Bij het zien van het beeld met het hangslot ga je toch meteen denken: Wat of wie zit hierachter? Wat is hier verboden? En waarom? Titel en foto voor de cover matchen voor mij perfect met het verhaal.

 

• Wat inspireerde jou tot het schrijven van ‘Verboden toegang’?

 

Het krantenartikel dat in het begin van het boek staat. De brand in de volkstuintjes is echt gebeurd, vier jaar geleden, maar dan zonder lijk, dat heb ik erbij gefantaseerd. Het zaadje voor het begin van een verhaal wordt bij mij heel vaak geplant na het lezen van een krantenartikel, een item uit het journaal, iets wat ik tegenkom tijdens een wandeling of een fietstocht. Dat kan iets heel banaals zijn: een kerkje, een kapelletje, een opschrift op een bank, een visser op zijn viskrukje.

Een andere inspiratiebron was het doopritueel met fatale afloop voor student Sanda Dia (nu brandend actueel proces). Dat werd de tweede verhaallijn voor het boek. Meestal vertrek ik van twee gebeurtenissen of locaties die ogenschijnlijk niets met elkaar te maken hebben, maar die tijdens het verhaal toch een link met elkaar lijken te hebben. Die link wordt, naarmate het boek vordert, stilaan blootgelegd.

 

• Zijn al jouw boeken/meer boeken van jou geïnspireerd op waargebeurde feiten?

 

Niet altijd, maar ik hou er blijkbaar van om te gaan fantaseren rond bestaande locaties en min of meer waargebeurde feiten. Tijdens het schrijven geef ik er dan mijn ‘Aebi-draai’ aan en gaat het plot en gaan de personages met mij aan de haal. Meestal is mijn werk dus een combinatie van fictie en non-fictie, een mix die mij het beste ligt.

 

• Je houdt jouw verhalen graag dichtbij huis. Is Temse zo’n grote bron van inspiratie voor verhalen?

 

We wonen nu bijna negen jaar in Temse, en ja, ik kan hier nog wel enkele boeken uit mijn hoed toveren. Anderzijds, ik ben niet plaatsgebonden. Zet mij ergens op een stille plek en ik laat mij inspireren. Zolang het geen stad is, te druk, teveel mensen. Verstikkend voor mij. Als hoogsensitief en introvert persoon moet ik telkens opladen na een dag met teveel prikkels. Dan voel ik mij zoals een ballon die leegloopt. Plat. 

 

• Ben je naar Sompershoek gegaan om de sfeer op te snuiven?

 

Jazeker, het is noodzakelijk om de plaats delict te gaan bekijken en onderzoeken. Zoals je zelf aangeeft, om de sfeer op te snuiven, maar ook om de beschrijvingen van de entourage zo goed mogelijk neer te pennen. Ik maak dan een twintigtal foto’s die mij helpen en noteer hoe die omgeving op mij overkwam. Wie liep er rond? Wie was in zijn tuintje bezig? Maar ook: Wat groeit er? Tijdens welke periode groeit dat? Staan er giftige planten? Ook de hekjes en de hangsloten trokken natuurlijk mijn aandachtJ

 

• Stef kan zó genieten van het zicht op de Schelde? Heeft hij dat van jou? Heb jij zo’n plekje waar je helemaal tot rust komt?

Ja, dat heeft Stef van mij. Ik woon aan de Schelde en kijk uit op alles wat op het water passeert. ‘Mijn moment’ is ’s morgens vroeg, als de zon komt piepen en iedereen nog slaapt, ook de boten. Hoe ouder ik word, hoe meer verslaafd aan stilte. Stef is ook een stiltezoeker, maar hij slaagt er moeilijk in om die te vinden, ook in zijn hoofd, waar het altijd druk is.

 

• Krijg je reacties van Temsenaren en Kruibekenaren? Misschien een extra lekker broodje bij bakker Wauters, een begrip in Temse en omstreken?

Eigenlijk niet of heel weinig. Ik had hier meer reacties op verwacht, maar veel lezers zijn denk ik niet altijd geneigd om een mail of een bericht te sturen naar een auteur. Ik zou het wel graag hebben, te weten hoe ze het vonden. Er zitten best wat namen in het boek van bedrijven of horeca gelegenheden. Het is wel reclame voor hun zaak, maar misschien zijn het mensen met een erg drukke job en hebben ze geen tijd om te lezen. Kan ook.

 

• Ik veronderstel dat Temse zeker nog geen opgedroogde bron aan inspiratie is?

Nee, de bron is nog goed natJ en terwijl ik dit nu schrijf, vaart hier net een woonboot voorbij. Dan denk ik: Hoe zou het zijn om er te wonen? Wie zijn die schippers? Waar varen ze heen? En onvermijdelijk de gedachte: Wat zou er kunnen misgaan op zo’n boot? Mensen leven er op elkaars lip. Een duwtje in het water is zo gebeurd. Tja, ik zie al meteen een scenario.

 

• In ‘Verboden toegang’ laat je er geen gras over groeien en val je meteen met de deur in huis. Zo vang jij zelf ook het liefst het lezen van een thriller aan?

 

Je kent me al goed, merk ik. Ja, als ik zelf een boek ter hand neem, wil ik graag meteen in het verhaal gezogen worden. Er moet in de eerste pagina’s iets gebeuren, en dat wil ik in mijn boeken ook. Het typeert mij ook wel. Ik ben ongeduldig en als ik iets zeg of schrijf, ben ik ‘to the point’, niet teveel omwegen of tierlantijnen.

 

• Wat zijn volgens jou de vereisten waar een goede thriller aan moet voldoen?

 

Goed tempo, geen overdaad aan personages, spanning, onverwachte ontknoping, geen te dik boek. Ik vind dat je op een 300-tal pagina’s je verhaal kan vertellen. De extra pagina’s vind ik heel dikwijls overbodig omdat ze geen meerwaarde bieden. Ik hou niet van langgerekte passages of teveel humor in een thriller. Humor mag, als die goed gedoseerd en subtiel is. Hetzelfde voor seks. Zolang het niet ‘too much’ is, zou Raf zeggen.

 

• Lees je zelf veel en kies je dan voor thrillers?

 

Ik lees alleen thrillers, maar ik noem het liever ‘misdaadromans’. Het label ‘thriller’ onderstelt actie, gevaar, bloed, wapens… Ik hou het liever bij  onderhuidse spanning door jaloezie, lust, conflicten van emotionele aard.

Eigenlijk wil ik al lang een reeks schrijven met de zeven hoofdzonden als thema. Misschien ziet een of andere uitgever dat wel zitten met mij.

 

• Welke thriller die je zelf las zou je willen aanraden aan de Thrillerlezers?

 

Alles van de Noorse schrijfster Karin Fossum. Briljant hoe ze er telkens weer in slaagt om personages neer te zetten die boeiend, geloofwaardig en apart zijn. ‘Apart’ in de zin van dat er iets aan schort maar waar je toch mee meevoelt en sympathie voor krijgt. Haar schrijfstijl is eenvoudig, geen lange of ingewikkelde zinnen, en de sfeer die ze teweegbrengt doen weinigen haar na.

Elk verhaal blijft hangen, doet je nadenken. Als ik één grote wens zou kunnen doen: schrijven zoals zij. Ik oefen.

 

• Wat is de sterkte van ‘Verboden toegang’?

 

Ik denk: de intrige van het ‘ik’ personage; wie is er aan het woord in de flashbacks? En natuurlijk de zoektocht naar de dader. Mensen die het boek lazen, complimenteerden mij om het feit dat ze verrast waren met de ontknoping en dus het kenbaar maken van de dader. Velen had ik op het verkeerde been gezet. Dat is heel fijn om te horen. Verwarring zaaien is wat ik moet doen en zoveel mogelijk personages verdacht maken natuurlijk. Altijd goed om horen: Dat boek van jou, what the fuck happened? Heerlijk.

Lezers zeggen mij ook vaak dat ik schrijf voor een breed publiek. Mannen en vrouwen, en dat ik mij zonder moeite verplaats in het hoofd van een man. Dat doet mij plezier en ik ben het daar wel mee eens. Ik vind dat ik geen typische ‘vrouwenthrillers’ schrijf en dat wil ik zo houden.

 

• In jouw thriller ligt duidelijk de nadruk op de uitwerking van de verschillende karakters. Er zijn nogal wat personages. Zij moeten zich stuk voor stuk tonen aan de lezer. Hoe begin je aan de uitwerking van die verschillende karakters?

 

In vergelijking met andere boeken die ik lees, vind ik dat ik in mijn boek niet veel personages opvoer. In andere boeken kan ik soms de tel niet bijhouden en vind ik de overdaad aan personages storend. Voor de uitwerking van een karakter heb ik bij het begin een vaag beeld, maar dat wordt scherper naarmate ik schrijf. Het is ook onvermijdelijk dat je eigenschappen van jezelf in je personages stopt. Dat doe ik niet bewust, dat komt vanzelf, en achteraf denk ik dan, hé, dat ben ik een klein beetje. Zo zit er in Stef, Raf en Emmy een stukje Belinda. Grappig is ook dat de hond Polly, de hond van mijn dochter is, en achteraan in het boek is Mille (de basketter) onze kleinzoon. Die is natuurlijk zo fier als een gieterJ De hond is dat ook, maar die kan het niet zeggen.

 

• Welk personage vond je het moeilijkst/gemakkelijkst om uit te werken?

 

Het moeilijkst: het slachtoffer, Urbain Decorte. Hij is het meest complex. Heeft geheimen jarenlang verborgen gehouden. Maar ook Annie, zijn vrouw, die liegt.

Gemakkelijk is het nooit. Ik schenk aan alle personages evenveel aandacht. Wat ook focus vergt, is het consequent blijven aan de eigenschappen van een personage. Een goede redacteur zou die dingen moeten zien. Ook de tijdslijn is super belangrijk, zeker als je werkt met flashbacks. Alles moet kloppen. 

 

• Het rechercheteam draait vooral op mankracht. Soms worden best mannelijke onderwerpen aangesneden (auto’s, motoren, …). Vraagt dat van jou meer inlevingsvermogen dan wanneer je thrillers schrijft met bv. Maud Gelderman of Kaya De Regge?

Het gaat erom dat in een misdaadverhaal elk detail belangrijk is en dat het detail klopt met het personage. Bij Raf past een stoer uiterlijk en een snelle motor, bij de uitbater van de padelclub past een opvallende rode Tesla. Ik ken weinig van motoren of auto’s, maar dan is het internet daar.

 

• Willy Devos en zijn strips. Hij heeft er veel voor over om ze te beschermen en ze in goede conditie te houden? Heb jij ook zoiets waar je veel tijd en moeite in wil steken?

 

Over het verzamelen en verzorgen van strips heb ik ook opzoekingswerk gedaan. De blokhut in de tuin moest voldoen aan welbepaalde voorwaarden om de waardevolle strips in op te slaan. Leerrijk hoor.

Waar ik veel moeite en tijd in steek? Laten we het houden op een goed boek afleveren. Geen sinecure. Na ieder boek denk ik ermee op te houden, door de stress en twijfel die het teweegbrengt. Maar na enkele weken begint het weer te borrelen in mijn hoofd, komt er iets op mijn pad en denk ik, dààr kan ik wel iets mee en hup, ik kruip weer in mijn wereldje.

 

• Mocht het boek benen hebben, ik zou zeggen dat het met beide benen in de werkelijkheid staat: dooprituelen die volledig misgaan, het gedoe rond ‘woke’, het soms respectloze gedrag tov hulpverleners, Trooz bij Luik ten tijde van de overstromingen na de waterbom, … ? Het maakt allemaal onlosmakelijk deel uit van het proces dat het schrijven van een boek is?

 

Ik ben blij dat je deze opmerking maakt, want ja, er gebeurt toch heel wat in deze wereld, en dicht bij ons. En ja, ik heb het er moeilijk mee om alles te behappen. Het schrijven is voor mij een manier om met de lelijkheid in de wereld om te gaan. Een vorm van ventileren en van escapisme. Ik vind het belangrijk om actuele gebeurtenissen of hete hangijzers in de regio of in ons land te  verweven in mijn verhaal. Soms laat ik ook doorschemeren wat ik ervan vind, of wat iets met mij doet. Dat laat ik dan door een personage zeggen. Ze zijn in zekere mate mijn ambassadeurs.

Er zitten best veel maatschappelijke issues in mijn boek, als je ze zou aanduiden zit er in elk hoofdstuk wel iets om over na te denken, los van de plot van het verhaal. Ik zou er nu enkele kunnen opsommen, maar dan ga ik spoileren.

Nog iets, misschien niet direct een antwoord op je vraag. Over de bloemenkrans rond het fietsstuur: Toen ik me afvroeg of dat wel een goede insteek zou zijn… Op een dag ga ik hier boodschappen doen, en als ik thuiskom, zie ik naast de voordeur van het appartementsgebouw waar ik woon een damesfiets staan met vooraan een mooie bloemenkrans rond een mandje geweven, precies zoals ik die beschreven had. Toen dacht ik: Die fiets staat hier niet zomaar! Dat is een teken! Een teken dat het helemaal ok is! Straf toch?

 

• Om af te sluiten: Stef Michiels, Raf De Roover en Emmy Verdonck zijn terug van weg geweest. Ik heb de indruk dat hun verhaal nog niet uit is. Komt er nog meer met hen?

 

Zeker, ze staan iedere dag dichter bij mij en trekken nu al aan mijn mouw. ‘Wanneer zijn we terug aan de beurt?’ En Stef die wil zo rap mogelijk bij Emmy zijn J

 

Ik zou zeggen, leg dat idee met de woonboot gauw vast en luister naar de smeekbede van jouw personages. Elke dag dat Stef en Emmy niet samen zijn is er één te veel!

Dank voor de tijd die je wou reserveren voor Thrillerlezers!. Nog veel schrijfplezier gewenst!

Graag gedaan en dankjewel! Je bent hier altijd welkom in Temse.

Belinda

Anita voor Thrillerlezers!

 

Verboden toegang van Belinda Aebi

 

De druppel

Auteur Belinda Aebi waarschuwt al op de eerste bladzijde van het boek:”Na het lezen van dit boek kijk je nooit meer met dezelfde ogen naar een tuinhuis”.

Meteen daarna wordt in een tuinhuisje in Sompershoek, Temse, een man op brutale wijze om het leven gebracht. De lezer krijgt alles in geuren en kleuren: vanuit het ik-perspectief deelt de moordenaar zijn/haar gedachten en elk detail van de moord.

De ‘ik-persoon’ duikt geregeld op in het verhaal. Wie is het? Dat blijft geruime tijd een goed bewaard geheim. Een slimme truc van de auteur om de lezer, die onmiddellijk aan het speculeren gaat, bij de les te houden! Wie was Urbain Decorte en waarom moest hij dood? Een zaak voor hoofdrechercheur Stef Michiels, rechercheur Raf De Roover en forensisch antropologe Emmy Verdonck die terug zijn van weggeweest (‘De verborgen vrouw’).

Beetje bij beetje komt de dode Urbain ‘tot leven’: via een foto die eigenlijk het daglicht niet mag zien, door de buren, bij monde van zijn vrouw, …. Maar heeft iemand hem ooit echt gekend? Wat was de druppel die uiteindelijk de emmer deed overlopen? Net zoals de mooie cover illustreert, zit meer dan één geheim goed vergrendeld. Verschillende vertelstandpunten en info-rondes lichten geleidelijk aan ook een tipje van de sluier op over de ‘ik-persoon’. De auteur heeft haar hoofdpersonages met diepgang uitgewerkt waardoor ‘Verboden toegang’ met recht het etiket van psychologische thriller mag dragen.

‘Verboden toegang’ speelt zoals eerdere boeken van Belinda Aebi in haar thuisstad Temse. Door het integreren van bekende ankerpunten, kan je je als lezer goed oriënteren in het decor van de stad, wat van grote toegevoegde waarde is aan het realiteitsgehalte van de plot.

De whodunit scoort niet zozeer als spannend boek als wel door goed uitgevoerd politiewerk. Belinda Aebi beroept zich zelf ook op de ‘schildertechniek’ die Raf hanteert: na de eerste penseeltrekken voor de contouren van het verhaal, kleurt ze de plot verder in met steeds meer info en details tot het plaatje compleet is. Een mooi motief dat het hele plot door regelmatig terugkomt!

Door het toepassen van deze techniek is ‘Verboden toegang’ voortdurend in evolutie. Gaandeweg en heel organisch komen alle gevoeligheden bovendrijven en moeten de personages wel kleur bekennen. Dat gaat niet zonder slag of stoot: de slachtoffers blijven vallen. Tot op de laatste bladzijde!

 

Het boek is naast beeldend ook heel eigentijds (de waterbom die Trooz en omgeving trof, ‘woke’ en de maatschappij, dooprituelen die aan de zaak Sanda Dia doen denken, …). De korte hoofdstukken zorgen voor een aangenaam leesritme dat je liefst niet onderbreekt. Voeg daar een goede portie nieuwsgierigheid bij de lezer aan toe - je wil echt van naaldje tot draadje uitvissen wie, wat en waarom – en je weet dat je een goed boek in handen hebt!

4 kraaien!

Anita

Win De verborgen vrouw van Belinda Aebi

 

Tijdens het slopen van een oude jutefabriek worden twee skeletten gevonden onder de betonvloer van het garenmagazijn. Ze liggen hand in hand. Forensisch antropologisch onderzoek wijst uit dat ze er ongeveer vijftig jaar liggen. Hoofdrechercheur Stef Michiels en specialisten van het forensisch lab slaan de handen in elkaar voor de identificatie. Ze komen tot de conclusie dat de twee mensen om het leven zijn gebracht. Beetje bij beetje krijgen de slachtoffers een gezicht en een verhaal, en duiken meerdere verdachten op. Het verhaal volgt de twee tijdslijnen.

Hoe heet het debuut van Belinda Aebi? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog ovv De verborgen vrouw.

Ben je al lid van onze facebookgroep?

thrillerlezers

De verborgen vrouw van Belinda Aebi

 

 

‘Een mysterie van vijftig jaar geleden in het Vlaamse Temse wordt ontrafeld door knap onderzoek in deze meeslepende psychologische thriller.’

 

Wanneer Stef Michiels en Raf de Roover, twee politierechercheurs, geconfronteerd worden met twee opgegraven skeletten begint een moeilijke zoektocht. Twee personen liggen namelijk hand in hand onder het beton in het garenmagazijn in een oude jutefabriek.

Wanneer blijkt dat deze case dateert van vijftig jaar geleden duiken de politiemannen, samen met Emmy en haar forensisch team, verder in het verleden.

 

Het boek start met de vraag wie deze botten waren en verschuift dan naar waarom deze dramatische misdaad begaan is en door wie.

 

'De verborgen vrouw' speelt zich dus gedeeltelijk af in het heden maar de lezer wordt door de case ook gekatapulteerd naar het verleden. Vijftig jaar geleden zag de wereld er helemaal anders uit en deze evolutie van onze samenleving heeft de auteur mooi verwerkt in dit boek. Belinda Aebi schetst de tijdsgeest van toen met behulp van liedjes, situaties en portretten van de betrokkenen uit die tijd. Door de inzet van de forensische dienst, het rechercheteam en enkele meevallers komt de oplossing van de verdwijning stilaan dichterbij.

De auteur toont een blik op het leven en de persoonlijkheid van Stef, Raf en Emmy.

Niet enkel het beroepsleven maar ook de niet eenvoudige privésituatie van de teamleden krijgt een plaats in dit boek. Het is erg fijn om deze karakters te leren kennen en eigenlijk hoop ik om meer over dit doortastende team te lezen.

 

In haar nawoord geeft Belinda Aebi aan dat ze haar boek gebaseerd heeft op bestaande plaatsen. Door haar research en gesprekken heeft ze een boeiende thriller met psychologische onderbouwing gecreëerd en neemt ze me echt mee in de moeilijke tijd in de jutefabriek. Naast een meeslepend verhaal heeft de auteur ook maatschappijkritiek verwerkt in haar reis door de geschiedenis.

 

'De verborgen vrouw' heeft bepaalde plotlijnen die ik zag aankomen maar er zijn ook verrassende twists. Het verhaal zet je aan het denken over het huidige rechtssysteem.

Dit is een fijne psychologische thriller die onderwerpen als verlies, schuld en verantwoordelijkheid verweeft in een intrigerend verhaal. 'De verborgen vrouw' is naast een kennismaking in de forensische geneeskunde een meeslepende moord thriller.

 

4 Kraaien

Fany

Verwacht in oktober, deel 1

 7 oktober

De erfgenamen van een stervende techmiljonair worden op mysterieuze wijze een voor een uitgeschakeld

Techmiljonair Miles Cookson heeft meer geld dan hij ooit kan uitgeven, en alles waar hij ooit van heeft gedroomd – behalve tijd. Recent is er een terminale ziekte bij hem geconstateerd, en er is vijftig procent kans dat die erfelijk overdraagbaar is. Voor Miles betekent dit dat hij in zijn verleden moet gaan graven. Twintig jaar geleden is hij namelijk spermadonor geweest. Nu lopen er negen kinderen van hem rond die op het punt staan bepaalde zaken van hem te erven.

Terwijl Miles op zoek gaat naar de kinderen die hij nooit heeft gekend, begint de jonge documentairemaker Chloe Swanson aan een zoektocht naar haar biologische vader. Als Miles en Chloe uiteindelijk met elkaar in contact komen, wordt hun ontmoeting overschaduwd door een reeks mysterieuze en beangstigende gebeurtenissen: een voor een verdwijnen de andere erfgenamen zonder een spoor achter te laten, alsof ze nooit hebben bestaan. Is een van Miles’ kinderen zijn concurrenten aan het uitschakelen? In dat geval moet ook Chloe vrezen voor haar leven.

8 oktober

De twaalfde psychologische thriller van deze Vlaamse topauteur Tijdens het slopen van een oude
jutefabriek worden twee skeletten gevonden onder de betonvloer van het garenmagazijn. Ze liggen hand in hand. Forensisch antropologisch onderzoek wijst uit dat ze ongeveer vijftig jaar oud zijn. Hoofdrechercheur Stef Michiels en specialisten van het forensisch lab slaan de handen in elkaar voor de identificatie. Ze komen tot de conclusie dat de twee mensen om het leven zijn gebracht. Beetje bij beetje krijgen de slachtoffers een gezicht en een verhaal, en duiken meerdere verdachten op. Het verhaal volgt de twee tijdslijnen.

8 oktober

Rechercheur Sylvia Pronk wordt belast met de vermissing van Marla Bosveld. Een ontdekking in Marla’s woning leidt naar Lorgues, een plaatsje in Zuid-Frankrijk. Als Sylvia in haar vrije tijd iemand tegenkomt uit haar verleden, loopt dit uit op een gewelddadige confrontatie. Tijdens haar werk kijkt ze herhaaldelijk over haar schouder. Wanneer deze man Sylvia bedreigt en haar leven in gevaar komt, besluit Sylvia’s leidinggevende haar naar Frankrijk te sturen. Samen met de Franse rechercheur Ludovic Lebon gaat ze op zoek naar Marla. Sylvia komt afschuwelijke zaken op het spoor, waardoor het onderzoek een andere wending krijgt. Als er verrassend bewijs opduikt, komt de verdwijningszaak in een stroomversnelling. Vinden ze Marla heelhuids terug?

11 oktober

Dominomoord van Jonas Moström is het tweede deel in de Nathalie Svensson-serie. Nathalie onderzoekt de moord op Arts Thomas Hoffman en de ontvoering van zijn collega. Weet haar eigen zus meer?

Dominomoord van Jonas Moström is het tweede deel in de serie rondom Nathalie Svensson. Voor de lezers van Camilla Läckberg. In dit deel gaat het om een moord en een verdwenen arts. Lukt het psychiater
Nathalie Svensson om hem te vinden?

Arts Thomas Hoffman wordt vermoord aangetroffen diep in de bossen van Noord-Zweden. Alles wijst erop dat hij enkele dagen voor zijn dood werd vastgehouden en gemarteld. Kort na de vondst van het lichaam blijkt dat een collega van Hoffman spoorloos is verdwenen, alleen een naamplaatje en een dominosteen zijn achtergelaten in het ziekenhuis. Het lijkt erop dat hij een slachtoffer van dezelfde dader is. Psychiater Nathalie Svensson wordt gesommeerd om naar Sundsvall te komen om de moord en de verdwijning te onderzoeken. Dan blijkt dat haar eigen zus de ontvoerde arts als laatste heeft gezien. Zou zij meer weten dan ze laat blijken

12 oktober

In de meest onherbergzame omgeving – afgezonderd van de rest van de wereld – loopt een moordenaar rond. De klok tikt, en niemand kan ontsnappen…

In Het donker van Carnegie Medal-genomineerd auteur Emma Haughton reist EHBO-arts Kate North naar Antarctica om een overleden arts op het VN-onderzoeksstation te vervangen. Het leven van spoedeisendehulparts Kate North staat op zijn kop door een persoonlijke tragedie. Wanneer ze de kans krijgt om aan de slag te gaan bij het VN-onderzoeksstation op Antarctica grijpt ze die zonder twijfel met beide handen aan. Op Antarctica zou niemand haar kennen – en niemand dus weten over haar tragische verleden. Eindelijk geen medelevende blikken en mensen die vragen hoe het met haar gaat. Maar terwijl het station in een totale winterduisternis gehuld wordt, begint Kate te vermoeden dat de dood van haar voorganger niet toevallig was. En hoe meer vragen ze stelt, hoe gevaarlijker het wordt voor iedereen… Een huiveringwekkende, claustrofobische thriller met sterke personages en een geweldige setting. ‘Zenuwslopend spannend, aangrijpend en onvoorspelbaar. De setting is totaal uniek en gevaarlijk. Het donker is werkelijk angstaanjagend.’ Allie Reynolds

Het dorp Boekvonnis

In februari starten wij een grote leesclub met 10 deelnemers met het boek Het dorp van Belinda Aebi. Helaas moesten wij van 1 deelnemer afscheid nemen.

Het dorp is het eerste boek van Belinda wat bij Hamley Books uitkomt en waar de uitgeverij inmiddels wel onbekend staat, is hun mooie boekwerk, zowel buiten als binnen. De deelnemers roemen dan ook dit keer weer de cover en de binnenkant, zoals Ilse:
"Binnenkort wil niemand nog een e-pub als er een leesclub is met een Hamley book. De esthetiek is toch altijd top als ik dat zo lees ..."


Waar gaat Het dorp over?

Eline Jehaes, een jonge journaliste, strandt met autopech in Koolbeke. Ze gaat op zoek naar hulp in dit geÎsoleerde dorp aan de oevers van de Durme maar ontdekt dat ze er niet welkom is en dat er vreemde dingen gebeuren. Haar nieuwsgierigheid wordt geprikkeld wanneer ze merkt dat er een groep mensen woont met een uitzonderlijke, erfelijke aandoening.
Ze krijgt onderdak bij Sylvia, de uitbaatster van de herberg 'De Koolputten'. Wanneer het lichaam van een jonge, zwangere vrouw uit een beerput wordt gehaald, gaat Eline dieper in het verleden graven. Ze moet te weten komen wat er zich heeft afgespeeld en waarom er over het dorp een dichte sluier van geheimen hangt.

Wat verwachten de tien mensen van Het dorp?

Terwijl dit inmiddels het 12e boek is van de auteur, blijken de meeste van deze tien deelnemers nog nooit eerder iets gelezen te hebben. Wordt het een smakelijke kennismaking die proeft naar meer?











Halverwege het boek komen er flink wat tegenstellingen naar boven. De teneur is dat het boek tegenvalt onder de eerste lezers die wat sneller lezen dan de rest.

Zo vindt Ilse dat het het mysterie rond de dominee iets te expliciet verteld wordt; " Voor mij mocht dat subtieler en langzamer in het verhaal komen. Dat hij zo was, kon ik uit de context al lichtjes afleiden, maar nu is het onmiddellijk in your face."

De uitgever antwoordt daarop: Dit was een zeer moeilijke oefening en ook eentje waar we veel over gediscussieerd hebben. Ze wilde het in your face behouden omdat ze het erg belangrijk vond te benadrukken hoe ernstig dit is in realiteit.

Evi: In het begin vond ik het echt een pageturner. Nu ben ik halverwege het boek en weet ik niet zo goed wat ik ervan moet vinden. Er zitten flinke mysterieuze stukken erin, maar het verhaal gaat voor mij wel alle kanten op. Je hebt een cliffhanger, maar helaas gaat die niet verder.

Ook andere lezers valt een aantal tegenstellingen op die niet metelkaar rijmen, zoals een heel gesloten dorp dat niet van vreemdelingen houdt, maar dan wel aan het hoofdpersonage hele verhalen vertelt. De overgang naar het tweede deel valt mensen ook op dat die wel wat abrupt is

Daarnaast vinden een aantal lezers het verhaal wel gewoon goed en hebben geen moeite met de abrupte overgang.

Het boek werd dichtgeslagen en wat waren de eerste gedachten?

Evi:
Hmmmm.
Het leest lekker weg. Schrijfstijl, ondanks de Belgische bewoordingen lezen prettig.
Maar vind het geen top boek. Dit omdat het verhaal heel ongeloofwaardig is, en dat de verhaallijnen niet in elkaar overvloeien. Er zitten hele goede cliffhangers in, waar niks mee gedaan worden.


Wilma :
Ik weet niet goed wat ik ervan moet denken. Het eerste deel vond ik erg goed, deed me wat denken aan Thomas Oldeheuvel, Hex, beetje zelfde sfeertje. Maar helaas zakte het daarna wat in en wordt er wel veel bijgehaald om het boek een einde te geven, wat gekunsteld. Verder stoor ik me vreselijk aan het negatieve uitlaten over het christelijk geloof

Jaimy:
Ik heb er echt van genoten. Voor mij vloeide de delen goed in elkaar over en zeker het vierde deel maakt het voor mij helemaal af.

Danielle:
De eerste delen over het dorp waren goed, het 2e deel over Hugo was ook goed maar ik heb wel Eline in dat deel gemist als hoofdpersonage.
Het laatste gedeelte 3 jaar later voelde voor mij heel onnatuurlijk aan alsof het even snel allemaal samen moest komen in korte hoofd stukken ipv een in elkaar verweven verhaal van 1 hoofdstuk.

Heidi:
Ik zit in dubio. 🤔 Het eerste hoofdstuk vond ik ontzettend spannend. Maar de rest van het boek mis ik eigenlijk “het vervolg” van dat hoofdstuk. Er wordt zijdelings in de volgende 2 hoofdstukken wel kort naar verwezen, maar deze hoofdstukken lijken weer een ander boek.
Het verhaal was voor mij wel interessant genoeg om te blijven lezen, maar ik ben spannender van Belinda Aebi gewend.

Ilse:
Mixed feelings. Deel 1 vond ik echt goed. Ik voelde me ook helemaal meegesleurd in de sfeer van Koolbeke. In mijn beleving wordt het dan te hard losgelaten. Je krijgt eigenlijk aparte verhalen die mekaar wel ergens gekruist hebben. Op het einde zijn er nog een paar losse eindjes en ook een paar onwaarschijnlijke evoluties.

 Lien:
Ik las het boek uit en vooral dan na het laatste deel komt er ineens wel veel informatie op elkaar, in korte stukjes. Dat verbaasde me wat, want hoe rustig het boek in het begin verliep, veel te snel werd er in dat korte hoofdstukje ineens heel veel uitgepraat en verwerkt. Het was even van "oei oei, wat is dat allemaal".

Hilona:
 Over all heb ik dit boek met plezier gelezen.
Deel 1 vond ik erg spannend en maakte dat ik vooral door wilde lezen. Deel twee was even schakelen, want ik miste daarin de link naar deel 1. Het laatste deel verweeft uiteindelijk in een rap tempo alle delen met elkaar en maakt het wel een geheel, maar persoonlijk had ik dit boek liever wat uitgewerkter in twee delen/boeken gelezen.


Rubriekje vragen aan de auteur 
Wat normaliter een gezellig item is in elke leesclub liep al snel dood. De vragen moesten doorgestuurd daar de auteur niet in de leesclub plaats durfde of wilde nemen. Je merkt dan dat het al vrij snel droog valt. Het is dus niet voor herhaling vatbaar om zonder een auteur de leesclub te doen. Wij hebben in de loop van de jaren een grote club deelnemers die allen durven kritisch te zijn op een respectvolle en aardige wijze.

Quotes uit de recensies
Jacqueline
De auteur weet in haar spannende verhaal actuele onderwerpen zoals seksuele intimidatie, misbruik, onderdrukking, overspel, verslaving en macht op zo’n goede wijze te verwoorden dat ze hierdoor menig keer in mijn irritatiezone zit. Wanneer ik naar nieuwsitems kijk die over deze onderwerpen gaan gebeurt bij mij hetzelfde, dus complimenten voor Belinda Aebi haar realistische schrijfwijze. Daarnaast schrijft ze erg vlot waardoor het verhaal met de verschillende boeiende verhaallijnen zich makkelijk, ondanks de toch wel heftige situaties, laat lezen.

Jaimy
De verschillende delen vloeien goed in elkaar over, maar blijven wel open aan het einde mede doordat we in een volgend deel steeds een nieuw personage volgen.
In het laatste deel worden dan ook alle puntjes op de i gezet en worden de verhalen mooi afgerond.
Het dorp is een goed boek met veel diepgang in de personages maar ook in de omgeving en de problemen waar de personages mee kampen. Ik heb net als Eline een paar dagen doorgebracht in Koolbeke.
Ook de indeling van het boek is prachtig. Zo begint elk deel met een mooie foto en lijken de hoofdstuknummers ook iets doorstaan te hebben.
Een spannend verhaal met spooky elementen. Goed uitgewerkt en meeslepend geschreven.

Wilma:
Het eerste deel ademt het spannende sfeertje van Hex van Thomas Olde Heuvelt. Het geheimzinnige aspect, de spanningen, het draagt bij dat je wil weten hoe het verder gaat.
Zodra deel 2 begint is dat sfeertje helemaal weg. Er wordt ingezoomd op het leven van een directeur van een medicijngigant. Weg is die prachtige sfeer uit deel 1. De overgang was veel te groot, toch is dit stuk ook heel erg spannend, ook hier gebeuren vreemde dingen. Toch wordt er voor mijn gevoel veel te veel bijgehaald, zitten er veel dingen in dat je denkt hè? Dingen die onlogisch lijken.


Danielle:
Dit boek heeft me verrast! Het is een geen thriller zoals ik ze normaal lees maar door verrassende twist en diverse thema´s die werden aangedaan wel interressant en goed dat je door blijft lezen.

Deel 1 speelt zich grotendeels in het dorp Koolbeke af en dat dit dorpje niet gewoon is kom je al heel snel achter.
In deel 2 en deel 3 waarbij maken we vooral kennis met Hugo en zijn gezin. De diverse problemen en jaloezie die in dit rijke gezin van de CEO topman leven.
Bij deel 4 komen beide verhaallijnen goed samen al had ik het gevoel dat het omdat er best veel heftige thema's en problemen waren het te snel bij elkaar kwam en het voor mij meer een opsomming als een echte goede climax was.

Hilona:
Mijn eindoordeel is dat het boek vlot geschreven is en ook lekker weg leest maar dat er zoveel speelt dat het bijna onmogelijk is om dit allemaal in één boek te vatten. De personages worden goed uitgediept en er zit voldoende spanning in om door te willen blijven lezen. In het laatste hoofdstuk komen de verhaallijnen uiteindelijk wel samen, maar is er mijns inziens te veel informatie die als een gigantische golf over je heen komt.

Heidi:
Toen ik dit boek in handen kreeg, nodigde de “duistere kaft” mij meteen uit om te gaan lezen. Vooral het eerste deel vond ik goed en spannend wat mij erg nieuwsgierig maakte en ervoor zorgde dat ik verder wilde lezen.
Ook de volgende delen waren goed geschreven, maar voor mij niet meer zo spannend. Hierdoor had ik niet meer zo het gevoel dat ik een thriller aan het lezen was.

Lien:
Het boek "Het Dorp" is heel prettig leesbaar.
Het heeft ook een heel mooie cover, die past bij het verhaal, mysterieus, een dorp in de verte, witte letters die wat gebroken zijn...
Uitgeverij Hamley books heeft er deze keer ook weer een mooie lay-out van gemaakt, met extra toepasselijke foto's.

Het vierde deel tenslotte is 3 jaar na al de feiten die zich in de eerste 3 delen hebben afgespeeld.
De lezen krijgt hier een golf van informatie en uitleg over zich heen, in zo een tempo dat ik dacht: ohw ohw, rustig!!! Veel te veel ineens, veel te snel...
En plots was het boek uit. Het verhaal zat goed in elkaar.
Ik kan niet echt spreken van een thriller, voor mij was er enkel wat spanning in het eerste deel. Het is meer een spannend verhaal. Sommige zaken zijn goed uitgewerkt, sommige TE uitgewerkt en sommige delen zijn wat overbodig. Maar ik las het boek héél graag omdat ik wel benieuwd bleef.

Ilse:
In het vierde en laatste deel zijn we plots 3 jaar later en wordt er een recapitulatie gemaakt van wat in de vorige delen gepasseerd is. Er worden ook nog een paar nieuwe elementen aangebracht die niet echt nodig zijn en ook een beetje ongeloofwaardig overkomen, terwijl andere zaken als losse eindjes achterblijven.

Dat Belinda Aebi een vlotte pen heeft, mag duidelijk zijn. Het boek leest als een trein. En ondanks het feit dat de sfeer van het eerste deel nadien verdwijnt en de verhaallijnen toch wat uit mekaar lopen, heb ik dit boek met plezier gelezen.


Evi:

Belinda heeft een prettige schrijfstijl en hele goede onderwerpen in haar boek verwerkt. Sommige stukken komen onwerkelijk over en er worden teveel randzaken bij betrokken. Waardoor er nog veel open eindjes zijn. Er zijn veel cliffhangers in het boek die niet echt afgemaakt zijn wat ik erg jammer vindt.





Terwijl wij ons hart een beetje vasthielden met alle kritische geluiden tijdens het verloop van de groep, komt het eindcijfer toch nog uit op een drie.

Het dorp van Belinda Aebi

Titel: Het dorp

Auteur: Belinda Aebi

Uitgever: Hamley Books

Publicatiedatum: februari 2020

Recensie door: Jacqueline

Kraaien: 3,5

Cover

Op de cover staan verscholen tussen de bomen een aantal gebouwen (boerderijen, schuren en een silo). Het geeft een somber maar ook een mysterieuze aanblik. Door dit aanblik roept bij mij de vraag op wat is daar gebeurd? Tijd om de achterflap te lezen!

Achterflap

Eline Jehaes, een jonge journaliste, strandt met autopech in Koolbeke. Ze gaat op zoek naar hulp in dit geïsoleerde dorp aan de oevers van de Durme maar ontdekt dat ze er niet welkom is en dat er vreemde dingen gebeuren. Haar nieuwsgierigheid wordt geprikkeld wanneer ze merkt dat er een groep mensen woont met een uitzonderlijke, erfelijke aandoening.

Ze krijgt onderdak bij Sylvia, de uitbaatster van de herberg 'De Koolputten'. Wanneer het lichaam van een jonge, zwangere vrouw uit een beerput wordt gehaald, gaat Eline dieper in het verleden graven. Ze moet te weten komen wat er zich heeft afgespeeld en waarom er over het dorp een dichte sluier van geheimen hangt.

Mijn mening

Mijn hemel wat een verhaal! De auteur weet in haar spannende verhaal actuele onderwerpen zoals seksuele intimidatie, misbruik, onderdrukking, overspel, verslaving en macht op zo’n goede wijze te verwoorden dat ze hierdoor menig keer in mijn irritatiezone zit. Wanneer ik naar nieuwsitems kijk die over deze onderwerpen gaan gebeurt bij mij hetzelfde, dus complimenten voor Belinda Aebi haar realistische schrijfwijze. Daarnaast schrijft ze erg vlot waardoor het verhaal met de verschillende boeiende verhaallijnen zich makkelijk, ondanks de toch wel heftige situaties, laat lezen. Knap hoe Belinda die verhaallijnen in elkaar weet te verweven, daar heb ik van genoten.

De personages zijn goed maar het personage van Lea heeft mij enorm verrast. Gezien haar onderdanige gedrag, althans zo komt ze over, had ik deze actie van haar niet verwacht!

Ondanks dat Belinda Aebi de actueel gekozen onderwerpen zo goed beschrijft zodat mij deze bultjes in mijn nek bezorgen gaat dit wel wat ten koste van mijn leesplezier en daarom krijgt Het dorp 3,5 kraaien.

Spanning: 4

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 3

Schrijfstijl: 4

Plot: 3,5
Originaliteit: 3,5

Het dorp werd gepresenteerd

Boekvoorstelling Belinda Aebi - Het Dorp, 15 februari, Temse 

Belinda Aebi is een Vlaamse auteur die al enige tijd bezig is. Haar eerste thrillers werden uitgebracht bij respectievelijk uitgeverij Manteau en vervolgens Lannoo. Haar meest recente boek "Het Dorp" wordt uitgebracht bij de jonge uitgeverij Hamley Books. Op verzoek van Thrillerlezers ben ik naar de boekvoorstelling in het gemeentehuis van Temse afgezakt om daar kennis te maken met deze talentvolle auteur.

Dit is de derde boekvoorstelling die ik heb bijgewoond van Aebi, telkens in Temse, waar ze dus woont. Telkens ook in gezelschap van burgemeester en schepenen, die allemaal een woordje doen over deze auteur. Dat woordje mag je ruim nemen, want de burgemeester is een bloemrijk figuur die graag uitgebreid verhaalt over zijn mooie gemeente en daar ook regelmatig ander lokaal talent bij haalt. Af en toe vroeg ik me dan ook af of ik in een andere boekvoorstelling zat, vooral wanneer hij begon te praten over een evenement over een andere auteur dat binnenkort plaatsvindt. De Schepen van Cultuur was korter en krachtiger in haar verwoordingen, net als de uitgever zelf. De focus lag toen weer volledig op Belinda Aebi zelf.

De boekvoorstelling werd leuk en interessant toen er een video van zo'n kwartiertje werd getoond dat begon met een prachtige boektrailer, gevolgd door een videomontage met beelden en Aebi zelf, die vertelde over waar ze de inspiratie vandaan heeft gehaald om "Het Dorp" te schrijven. Dat, gekoppeld met filmbeelden en vervolgens voorleesfragmenten uit het boek zelf, was erg knap gedaan en voerde de aanwezigen ook echt mee in het wereldje van "Het Dorp". Origineel en zeker de moeite om te bekijken, moest deze video ooit ergens online komen te staan. 

Voor degenen die niet uit de streek komen, zoals ik bijvoorbeeld, was het ook een passende ode aan de omgeving en vertelde het ook wat historiek over de Vlaamse streek en naburige gemeentes. Mooi gedaan!

Vervolgens mocht Belinda Aebi aan de signeertafel plaatsnemen en - behoorlijk wat! - boeken signeren. Net als alle anderen stond ik geduldig in de rij te wachten terwijl ik verhalen opving over haar vroegere boeken en de prachtige locatie waar de voorstelling plaatsvond. Met een mooi uitzicht op Temse zelf klopte dit wel. Vervolgens heb ik nog gepraat met de uitgever Sanra Vets en enkele aanwezigen en ben ik naar buiten gestapt met mijn gesigneerd exemplaar van "Het Dorp". 

Martijn 

Oproep leesclub Het dorp van Belinda Aebi

Aangezien 2020 nu alweer onderweg is en we het weer de hoogste tijd vinden gaan worden voor leesclubs, starten we februari met 4 leesclubs. De eerste wordt Het dorp van Belinda Aebi.
Aebi schreef al flink wat thrillers zoals Nepvlees, Blow-up, Comeback

Waar gaat het nieuwe boek over?
Eline Jehaes, een jonge journaliste, strandt met autopech in Koolbeke. Ze gaat op zoek naar hulp in dit geïsoleerde dorp aan de oevers van de Durme maar ontdekt dat ze er niet welkom is en dat er vreemde dingen gebeuren. Haar nieuwsgierigheid wordt geprikkeld wanneer ze merkt dat er een groep mensen woont met een uitzonderlijke, erfelijke aandoening.

Ze krijgt onderdak bij Sylvia, de uitbaatster van de herberg ‘De Koolputten.’ Wanneer het lichaam van een jonge, zwangere vrouw uit een beerput wordt gehaald, gaat Eline dieper in het verleden graven. Ze moet te weten komen wat er zich heeft afgespeeld en waarom er over het dorp een dichte sluier van geheimen hangt.

Klinkt het naar je zin of goesting en lijkt het je leuk om mee te draaien in een besloten facebookgroep? Belinda zal zelf ook plaatsnemen in de groep.

Onze voorwaarden:
-          Je kan het boek in maximaal drie weken uitlezen en binnen die tijd een recensie schrijven
-          Je doet actief mee in de lezersgroep en beantwoordt alle vragen in elk blok. Hierin komen vragen over de inhoud, de cover, enz. Tijdens die 3 weken verschijnen extra vragen die ook beantwoordt moeten worden.
-          Je kan binnen 3 dagen starten zodra je het boek toegestuurd krijgt. Uiterlijk 17 februari start je met lezen.
-          Je zet een foto van de cover bij aanvang in de groep en op jouw eigen tijdlijn. Mocht je twitter en insta hebben, dan ook graag daar. Met #leesclubthrillerlezers #Stil. Maak een bijzondere foto zoals met een gekke hond bijvoorbeeld en je ziet jouw foto terugkomen in het verslag.
-          Na afloop van de leesclub zet je je recensie op 1 of meerdere van de volgende sites: /Bol/Goodreads/Bruna/Hebban met #boekvonnis #thrillerlezers

Is dit iets wat jij wil doen? Stuur dan zo snel mogelijk een mail naar thrillerlezersblog@gmail.com met als titel Leesclub Het dorp. Vertel ook of je ervaringen hebt met leesclubs en zo ja, waar. Dit is geen eis om mee te mogen doen. Ook willen wij graga weten of je al boeken kent van deze auteur. Tenslotte moet je nog even aangeven of je papier of digitaal leest.