Winactie 21 Drie keer kans op Superhelden sterven niet van Piet Baete GESLOTEN

 

Yossarian is een zwakbegaafde jongeman en in het diepst van zijn gedachten een superheld. Wanneer hij voor het eerst zonder zijn vake een shoppingcenter binnengaat, verzeilt hij in een schietpartij en weet niemand wat er gebeurt. Terwijl de ‘normale, verstandige’ mensen zich snel uit de voeten maken, ontpopt Yossarian zich tijdens de daaropvolgende gijzeling ook echt tot een superheld. Maar de feiten vertellen een ander verhaal. Zijn vingerafdrukken staan op het moordwapen. Onderzoeksrechter Liesbeth Karcher ruikt onraad en gaat onverbiddelijk achter de waarheid aan.

Wil je proberen 1 van de 3 winnaars van dit boek te worden, dan kan je een mailtje sturen naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Superhelden.

deel je de actie ook even op jouw tijdlijn en evt andere plekken. Maak je leesvrienden maar bekend met onze leuke acties!

De dood van Anke Hoffman van Piet Baete

 

Smoking gun?

Piet Baete is een Vlaamse schrijver die met ‘De dood van Anke Hoffman’ al lang niet meer aan zijn proefstuk bezig is.  Thrillers als ‘Poker’, ‘Vrijdag de 14de’, ‘Het Laatste Woord’ doen zeker een belletje rinkelen.  Als scenarist zette hij mee zijn schouders onder succesvolle reeksen als ‘Galaxy Park’ (voor de jeugd), ‘Spitsbroers’ en ‘Professor T’.                                                                                   

Met ‘De dood van Anke Hoffman’ geeft hij de aftrap voor een nieuwe serie die hij ‘Noodlot’ doopt. In de boekhandel is de felgele cover van het boek je zeker al in het oog gesprongen.  Van een blikvanger gesproken!

‘Amor omnia vincit’ is tegelijkertijd het begin én het einde van dit fictieve verhaal.  Zal ondanks de moord op Anke Hoffman de liefde uiteindelijk overwinnen?

Anke Hoffman is dood.  Vermoord.  Vrijwel onmiddellijk doorprikt de auteur het positieve beeld dat van Anke wordt gegeven op de achterflap.  Ze lijkt amoreel, egoïstisch en gaat door het leven als een olifant in een porseleinenwinkel.  Hoe schat je de geestesgesteldheid in van iemand die een benefiet organiseert ten voordele van de moordenaar van haar eigen en Paulines ouders?

Het plot start negen uur voor de dood van Anke.  Na de dood van de jonge vrouw focust het verhaal op de verhoren en worden de gangen van de andere personages nagegaan vóór, tijdens en in de uren, dagen en weken na de misdaad. Wie wou haar dood?  Waarom?  Wie heeft wie of wat gezien? 

In een ander leven is Piet Baete analist van rechtszaken en misdrijven. Die analytische aanpak implementeert hij in ‘De dood van Anke Hoffman’ die algauw leest als een nauwgezette reconstructie van de omstandigheden rond het misdrijf. Tijdens de verhoren afgenomen door hoofdinspecteurs Luyck en Scantorium worden de personages uit de entourage van Anke op de rooster gelegd.  

De personages, hoewel ze het achterste van hun tong niet willen laten zien, geven zichzelf steeds meer bloot.  Het wordt steeds duidelijker hoe ze in het leven staan; wat hen drijft; welke hun angsten zijn; waarom ze het hoe langer hoe moeilijker hadden met ‘een Anke die alleen deed wat Anke wou’.  Wantrouwen, leugens, bedrog en manipulatie voeren de boventoon.  Verdachtmaking op verdachtmaking.  ‘Red je vel’ next level! Iedereen heeft wat te verbergen; iedereen zou het kunnen gedaan hebben.  Zonder enige uitzondering maken ze emoties bij mij los.  Eén personage werkt me wel heel erg op de zenuwen!  Het wordt één van mijn belangrijkste verdachten.

De verhoortechnieken vallen op door hun eenvoud: korte vragen en korte antwoorden.  Heel realistisch! In hun pogen om de waarheid rond de dood van Anke Hoffman te achterhalen en leugens te detecteren, fileren de speurders elk antwoord. 

Droge kost, denkt u dan?  Helemaal niet!  ‘De dood van Anke Hoffman’ is filmisch geschreven en bevat mooie metaforen - het schaakspel en het chassis zijn mijn favorieten! – die de thriller extra kleur geven.  Heel vlug stap ik de virtuele verhoorkamer binnen, observeer en luister ik terwijl de verdachten de revue passeren.  Ik heb nog één missie: samen met de speurders de dader ontmaskeren. Zo spannend! 

De verteller blijft het plot goed in de hand houden. Via Luyck en Scantorium analyseert hij woorden en emoties, probeert hij waarheid en leugen aan het licht te brengen. Hij hoort, ziet, weet alles. Zelfs informatie die enkel gekend is door één personage, blijft niet geheim voor hem.  Ik bouw mijn case op.  Denk het te weten.  Maar … naar het einde toe kan ik wel janken van frustratie! De reden hiervoor hou ik voor mezelf. 😊

Met ‘De dood van Anke Hoffman’ start Piet Baete zijn Noodlot-serie met een knap geschreven whodunit waarin hij zijn skills als analist van gerechtszaken en misdaden aanwendt in het ontrafelen van een fictieve moordcase. 

4,5 kraaien

Anita

Interview met Piet Baete

 

‘Poker’, ‘Vrijdag de 14^de’, ‘Het Laatste Woord’. Het is maar een greep uit het thrillerrepertoire van de Vlaamse schrijver Piet Baete.                                                                                                Als scenarist zette hij mee zijn schouders onder succesvolle reeksen als ‘Galaxy Park’ (voor de jeugd), ‘Spitsbroers’ en ‘Professor T’.                                                                                    Als statement analist probeert hij een doorbraak te forceren in gerechtszaken die muurvast zitten of onderwerpt hij zaken aan een grondige analyse waarbij hij de woorden van de verdachte wikt en weegt.                                                                                Piet Baete is van vele markten thuis. En ik mocht hem interviewen!  

 

• Met ‘De dood van Anke Hoffman’ ben je een nieuwe serie gestart, de Noodlot-serie. Welke betekenis geef jij aan het begrip ‘noodlot’ en waarom koos je dit ‘etiket’ voor jouw nieuwe reeks?

Ik was nog jong toen ik voor het eerst met het ‘noodlot’ werd geconfronteerd. Mijn beste vriend stierf in een auto-ongeluk toen ik elf was. Het sloeg de grond van onder mijn voeten weg. Plots was niks nog zeker in mijn leven. Zo werd ik me ervan bewust dat in ons leven alles van de ene op de andere dag voorbij kan zijn. Een heel moeilijk besef om als elfjarige mee om te gaan. Het is altijd aan mij blijven kleven. Je zou de reeks dan ook als therapeutisch kunnen omschrijven. 

Het ‘Noodlot’ is iets waar we als mens allemaal vroeg of laat mee te maken krijgen. Niemand ontsnapt er aan. Het is dus herkenbaar en universeel. Laatst las ik in de kant nog zo’n stom, noodlottig voorval: een jonge vrouw valt van haar paard. Het dier trapt tegen haar hoofd. Ze is dood. Dat is het noodlot. Het is overal.

Het besef dat je plezier maakt met je vrienden en een minuutje later dood bent, kan je angstig maken als mens. Maar tegelijk werkt het ook bevrijdend. Het leert mij dat ik moet genieten van elke dag dat ik op onze planeet aarde mág doorbrengen. Want straks is het voorbij.

• Naast schrijver van thrillers werk je ook als analist van grote processen en misdaadzaken, cold cases en/of zaken die helemaal vastzitten. Laatst verdiepte je je in de zaak rond de vermoorde Veerle Scheerlinck uit Zelzate waar ze haar winkel ’t Ateljeeke’ uitbaatte. Wat motiveert jou om zaken zoals deze te ontleden?

Ik ben me in deze zaak gaan vastbijten, omdat ik de gesproken verklaring had van een aantal betrokkenen. Als statement analist ben ik getraind om misleiding op te sporen in taalgebruik. Om het heel simpel uit te leggen: iemand die liegt, praat anders dan iemand die de waarheid vertelt. Leugenaars weten dat ze liegen en ze willen niet ontmaskerd worden. Ze ervaren stress. Ze voelen zich onzeker. En dat manifesteert zich in hun taalgebruik.

Zodra ik misleiding ontdek, bijt ik me vast in een zaak, zoals ook in de moord op Veerle Scheerlinck. Haar moordenaar loopt nog altijd vrij rond. Dat is onrechtvaardig en daar vecht ik tegen. Ik probeer goed te doen als mens. En ik heb de skills om daarbij te helpen. Voor het slachtoffer, haar familie, haar vrienden, maar ook voor de gemeenschap in het algemeen. Een moordenaar die vrij rondloopt, blijft altijd een gevaar.  

• Wil je even aan de Thrillerlezers uitleggen hoe je daarbij te werk gaat?

Ik baseer me in de eerste plaats altijd op verklaringen van betrokkenen. Soms zijn dat interviews (geschreven of video). Soms brieven. Soms Facebook-posts. Wanneer iemand gaat spreken, luister ik. Ik analyseer. En op basis van de woorden krijg ik een beeld van wat er mogelijk is gebeurd. Je wil niet weten wat mensen prijsgeven in hun verklaringen. Ik zeg soms: “Ze vertellen mij altijd wat er is gebeurd.” Alleen moet je weten waar je op moet letten om de puzzel op de juiste manier te leggen. Woorden liegen nooit.

In een tweede fase kijk ik naar de feiten en maak ik een analyse van wat volgens mij niet logisch is. In het geval van Veerle Scheerlinck ging de politie uit van een roofmoord. Op basis van de feiten kon ik dat onmogelijk geloven. Om vier uur in de namiddag? Met bijna geen buit? Terwijl Veerle weg van de kassa was neergestoken? Recht in haar hart?

En dan zoom ik nog wat verder in. Hoe zag de crime scene er uit? De kassa was perfect gesloten. Het geld allemaal weg. Dan denk ik: da’s veel te perfect. Hier voel ik “de nood om te overtuigen”, één van de principes van statement analyse. Volgens mij is de crime scene in scène gezet. Volgens mij kende Veerle haar moordenaar.

• Waar kunnen de Thrillerlezers jouw analyses volgen?

Op mijn website www.pietbaete.com. Daar kunnen ze doorklikken naar ‘Crime Zone’. Daar staat alles.

• Het is ook geen ‘éénmansactie’.  Jouw volgers reageren en komen zelfs met tips. Heeft het jou al geholpen om nieuwe inzichten te verkrijgen in sommige dossiers?

Heel zeker. Ik vind het geweldig dat de mensen reageren op mijn blogs en zelf ook hun analyse geven. Als deze iets belangrijks toevoegt, neem ik dat mee in een volgende blog. In de zaak van Veerle Scheerlinck heb ik een tiental mails gekregen die me meer vertelden over mijn verdachte. In de zaak van Ingrid Caeckaert komen de tongen stilaan ook los.

Je moet weten: mensen zijn bang. Ze hebben soms een vermoeden, maar durven het niet te uiten, uit angst om alleen te staan of om belachelijk genoemd te worden. Dan lezen ze mijn blogs en sturen ze me een mail: eindelijk iemand die durft te schrijven wat ik al jaren denk! Zo krijg je soms waardevolle info.

Die informatie stuur ik – samen met mijn analyse - naar de politiediensten. Je hebt inspecteurs die daar iets mee doen. Maar doorgaans krijg ik een heel defensieve reactie, als: “Jij moet mij niet komen vertellen hoe ik mijn onderzoek moet leiden!” Ik vind dat niet noodzakelijk getuigen van hoge intelligentie, maar ik respecteer het wel.

• ‘De dood van Anke Hoffman’. Wat een mooie cover! Heb je zeggenschap in de totstandkoming ervan? 

Ik heb bij de uitgeverij gepleit voor een opvallende cover. Een felle kleur en een opvallend beeld. Ik heb voor deze cover gevochten, omdat ik vond dat die ballen had. In your face. Bam! Vergelijk het met Eurosong. Je wint niet met een liedje dat leuk en aardig is. Je moet opvallen in de menigte. En de cover mocht best brutaal zijn. Dat is het verhaal van Anke namelijk ook. Haar verhaal is gebaseerd op dingen die ik elke dag lees in verklaringen, in dossiers, in getuigenverhoren. Het echte leven is altijd de beste inspiratie.

• Je zet de lezer toch wel behoorlijk op het verkeerde been.  Anke lijkt, als je de achterflap leest, te goed voor deze wereld.  Die illusie is vlug doorprikt: ‘Anke doet dingen die alleen Anke begrijpt.’ Begrijp jij haar altijd?

Anke is Anke. Ze is erg gekwetst in haar jonge leven, net als ik. Dus ik ben bereid om het voor haar op te nemen, dat zeker! Tijdens het schrijven wist ik: Anke doet alles om weer de rust en liefde te vinden die ze voelde vóór de dood van haar ouders. En omdat dit niet zo makkelijk lukt, slaat ze wild om zich heen, als een ongeleid projectiel. Ze duwt mensen van zich af in de hoop dat ze terug zullen komen. Ze heeft seks met het halve dorp in de hoop dat er ooit eens een man zal zeggen dat hij van haar houdt. Anke is een tragisch personage. Haar (nood)lot is eigenlijk een kroniek van een aangekondigde dood. Ze kan haar lot eigenlijk niet ontsnappen, want ze creëert het zélf.  

• Anke en de andere personages maken of je het nu wil of niet emoties los bij de lezer. Hoe ontstaan jouw personages? Zijn ze gebaseerd op mensen uit jouw omgeving? 

Soms. Soms ook niet. Anke is vaag geïnspireerd op een aantal vrouwen die ik ken. Maar ik denk vooral dat er in elk van de personages iets van de schrijver zit. Ook ik ben een beetje Anke. Ik deel een stukje verleden met haar. Ik heb net als Anke soms ook liefde gezocht op de verkeerde plaatsen en het keihard niet gevonden. Maar er zit ook een beetje van mezelf in Pauline, in Mireille, in de speurders, in JP. Ik denk dat je hen vooral moet begrijpen wanneer je over hen schrijft. Je moet perfect weten wat ze denken en voelen en hoe ze gaan reageren.

•  Ontwikkelen ze zich volledig volgens dat jij het aan het begin hebt voorzien of neemt het verhaal het geleidelijk aan van je over?

Niet het verhaal neemt het over, de personages kapen het verhaal. Het gebeurt dat ik een dialoog voer met mijn personages. Dan zegt Anke bijvoorbeeld: “Pietje, zo ga ik écht niet reageren in die scène. Zo bén ik niet.” En ik dan: “Oké, maar wat is dan wél jouw reactie en wat doet dit met het verhaal?” Véél dynamiek! Je moet je als schrijver altijd ten dienste stellen van de personages, want het is hún verhaal.

Zo is dat trouwens ook in statement analyse en echte moordzaken. Ik zie de betrokkenen als personages. Ik probeer hun motieven te begrijpen, hun psychologie. Een moord is altijd het verhaal van iets en iemand. Er gaat meestal iets aan vooraf. En ik gebruik woorden om te snappen wat er is gebeurd. Als mens, en met mededogen, maar zonder compassie voor daders.

• Na Ankes dood gaat de zoektocht naar de dader van start. Zo ook de verhoren door de hoofdinspecteurs Luyck en Scantorium. Antwoorden en reacties worden gewikt en gewogen. En… de lezer gaat mee aan het analyseren! Dat was ook jouw bedoeling?

Uiteraard. Ik betrek de lezer persoonlijk in mijn zoektocht, maar dat doe ik ook in mijn analyses. Uit mijn studie van statement analyse weet ik: mensen zijn heel slechte luisteraars. Dat is een feit. En mensen worden enorm makkelijk gemanipuleerd. Dat geeft vrij spel aan manipulators, narcisten, psychopaten.

Als ik één ding beoog, dan is het wel om dit soort lafaards te stoppen, want ze maken slachtoffers. En slachtoffers maken weer meer slachtoffers. Ik probeer deze ketting te doorbreken door mensen bewust te maken van wat leugens kunnen aanrichten en hoe ze manipulatie kunnen herkennen. Als je weet dat je misleid wordt, dan sta je meteen al zoveel sterker.

• De lezer krijgt op het einde van het boek ook jouw emailadres.  Krijg je reacties? Laten lezers weten of ze het eens zijn met de ontknoping of, integendeel, dat ze de zaak anders zouden hebben laten verlopen?

Dat doen ze heel zeker. Ik vind het ook fijn wanneer ze me laten weten wat ze vonden van het boek of wat het persoonlijk voor hen betekent. Het einde van Anke Hoffman is heel verrassend voor veel lezers. De meeste vinden het geweldig. Voor mij moet het einde kloppen. En op basis van wat ik weet van moordonderzoek is het einde realistisch. Dit gebeurt.

• Maar het boek brengt veel meer dan een analyse van een moordzaak. Wat hoop je dat de lezer nog meer meeneemt uit ‘De dood van Anke Hoffman’?

Een hernieuwde liefde voor het lezen. Ik krijg veel mails van mensen die me zeggen dat ze niet veel boeken of thrillers meer lazen, dat ze elk nieuw boek al snel aan de kant legden, maar dat ze wel door de eerste ‘Noodlot’ zijn geraasd. Dat vind ik het mooiste compliment. Lezen is iets waar je letterlijk voor moet gaan zitten. Als mensen gaan zitten, de eerste pagina omslaan en jou het woord geven: wat is er mooier?

• ‘Amor vincit omnia’, ofwel ‘liefde overwint alles’. Het boek begint en eindigt ermee. Eens?

Ik weet niet of liefde alles overwint. Ik weet niet of liefde sterker is dan haat, want haat, da’s soms als duizend sprinkhanen die een veld kaalvreten in twee minuten tijd. Ik geloof ook niet in een verhaal van liefde vs. haat en mensen die roepen dat liefde het antwoord is. Liefde is gevaarlijk. Ik ken veel zaken waarin haat niet kon bestaan, als er nooit liefde was geweest.

Ik pleit liever voor mildheid en openheid. We zijn allemaal mensen. We worden geregeerd door argwaan en angst. Dat is normaal. We moeten ons daar niet schuldig over voelen. Maar ik vind dat we onszelf moeten dwingen om open en mild in het leven te blijven staan. Om te blijven praten met mensen. Hun verhaal te leren kennen. Te blijven leren over onderwerpen die we soms niet begrijpen. Te luisteren naar standpunten waar we het soms niet mee eens zijn.

Dat mis ik soms in de mens-van-nu. Iedereen heeft zijn antwoord klaar en “luistert” niet meer naar de ander. Men is alleen maar bezig met wat het ik-ik-ik te “zeggen” heeft.

Dus ik zeg: Luister. Stel je open voor woorden. Wat zegt iemand? Wat vertelt mij dit? Dat is wat een statement analist doet.

• Na ‘De dood van Anke Hoffman’ smaakt de ‘Noodlot’-serie naar meer. Komt het volgende boek er vlug aan? Wordt het iets helemaal anders of ga je op hetzelfde elan verder?

Het wordt een verhaal over een mentaal gehandicapte jongen die voor het eerst alleen op stap gaat in een shopping center en daar terecht komt in een shooting. Hij is totaal weerloos, weet niet wat te doen, maar toch ontpopt hij zich tot een held.

‘Superhelden sterven niet’ is een verhaal over moed. Dat is belangrijk. Moed is niet simpel. Moedige mensen staan vaak alleen. Maar de wereld heeft moedige zielen nodig.

• Staat er nog werk voor televisie op jouw planning?

Heel, heel veel. Er komt een True Crime-reeks aan. De tweede ‘Noodlot’ verschijnt in april/mei en ik ben gevraagd om een nieuwe misdaadreeks te ontwikkelen voor een Franse zender. En mijn uitgever staat te springen voor een boek over cold cases. Het word een druk, maar bijzonder intens en interessant 2022! Mijn allerbeste wensen aan alle thrillerlezers! Wees slim, wees goed, wees moedig.

Dank je wel voor dit boeiende ‘gesprek’.  2022 wordt voor jou zeker een druk en intens jaar, maar iets zegt me dat je er nu al heel veel zin en plezier in hebt.  Jouw aanmoediging neem ik alvast ter harte. 

Wij van Thrillerlezers! wensen ook jou en jouw familie een gezellig jaareinde en een gezond en inspiratievol 2022!

Anita

Interview met Piet Baete

Piet Baete is een Vlaams scenarist en schrijver.

In 2007 debuteerde hij met zijn boek ‘Dromen van de dood’. Daarna volgden nog zes boeken. Zijn jongste “Het laatste woord” is genomineerd voor de ‘Lang Zullen We Lezen’-award, de prijs van de VRT.

Ondertussen schreef hij ook scenario’s voor tal van Vlaamse series, waaronder Professor T.

*Wanneer ben je begonnen met schrijven en hoe kwam je op dat idee?

Toen ik zestien was schreef ik al liedjesteksten voor het bandje waarin ik piano speelde. Ik voelde dat ik er wel wat talent voor had. Maar het echte moment waarop ik besloot dat ik schrijver wilde worden, kwam er pas een paar jaar later. Ik was op kamp in de Provence waar mijn vriendinnetje het met me uitmaakte. Ik was overdonderd door de emoties en besloot aan de oevers van Lac de Serre-Ponçon dat ik boeken zou gaan schrijven. Een heel plechtig, bijna pathetisch moment. Maar ik heb woord gehouden! 

*Je bent genomineerd voor Lang Zullen We Lezen-trofee Wat betekent dit voor jou?

Het is een heel erg mooie erkenning. Toen ik ‘Het Laatste Woord’ schreef voelde ik wel dat ik een bijzonder boek aan het schrijven was. Het verhaal zat ook al lang in mijn hoofd. Alleen wachtte ik op het juiste moment. Mensen vergissen zich wel eens als ze filosoferen over hoe schrijven in zijn werk gaat. Het is niet alleen inspiratie en urenlang tikken op een klavier. Het is veeleer wachten op het juiste moment, tot het idee tot volle wasdom komt en je écht weet wat je gaat doen, wat je wilt vertellen. Dan komt alles samen en kun je iets moois neerzetten. Dat mijn boek wordt opgemerkt, maakt me alleen maar blij en dankbaar.

*Waar ben je nog mee bezig behalve met boeken schrijven?

Ik schrijf ook scenario’s voor TV. Zo heb ik vier afleveringen geschreven voor het derde seizoen van Professor T. Een heel leuk project, waarbij ik mezelf telkens weer uitdaagde om nog sterkere cases te verzinnen. Ik word meestal geassocieerd met thriller, maar eigenlijk schrijf ik bijna alle genres. De afwisseling is boeiend.

*Wat zijn je hobby's?

Ik ga elke dag met mijn hond Elton wandelen. Daarnaast kook ik ook haast elke dag voor mijn vrouw en dochtertje Lisa. Ik hou ervan om nieuwe smaken te ontdekken en te combineren. Ik ben een echte foodie. Ik probeer ook te sporten, maar heb een bal nodig om me te amuseren. Verder vind ik het fijn om samen met mijn vrienden te zijn, te praten over het leven en de dingen die hen bezighoudt. Ik probeer het leven zo simpel mogelijk te houden. Het is zelfs in al zijn eenvoud al ingewikkeld genoeg.

 

*‘Het laatste woord’ is overgeschreven als facebook-boek op je auteurspagina. Hoe heb je dat ervaren?

Het was onwerkelijk! Op een dag kreeg ik het idee om Facebook-vrienden (en vooral de die hard lezers van mijn boeken) op te roepen om mijn laatste misdaadroman zin per zin over te pennen op Facebook. Ik vertelde het idee aan mijn vrouw en ze vond het leuk, maar dacht dat we rond hoofdstuk acht zouden stranden. Realistische inschatting. Maar ik ben een dromer. Ik geloof in het onmogelijke. De start van het project verliep stroef, maar na verloop van tijd vormde zich een harde kern die ik “mijn monniken” noemde. Zij werkten dag en nacht, namen van elkaar over, creëerden een systeem. En tegen het einde van de week was het zo goed als klaar. Bijna vijftienduizend zinnen! Toen ontstond bij “de monniken” het idee om de laatste zin aan mij over te laten. Ik mocht letterlijk het laatste woord van ‘Het Laatste Woord’ online zetten. Toen dat gebeurde, was ik ontroerd. Met tranen in de ogen heb ik die drie laatste woorden getypt. Héél traag, want ik wou stiekem niet dat het voorbij was. Een prachtervaring!

*Had je ook als kind al de droom om schrijver te worden?

Als kind was ik redelijk teruggetrokken. Ik stak me wat weg, behalve op één moment dat ik me nog goed herinner. De juf vroeg of er iemand een verhaal wou komen vertellen. Ik stak meteen mijn hand op en ben beginnen improviseren. Het voelde juist, ik was op mijn gemak. Dat ben ik nog steeds als ik schrijf. Ik kom tot rust.

*Hoe belangrijk is het contact met je lezers voor jou?

Ik vind het heerlijk om met mijn lezers te praten op de boekenbeurs of daarbuiten. Ik ben niet de schrijver die zijn handtekening zet en het boek koeltjes teruggeeft. Ik ken nagenoeg alle namen van mijn lezers of ik probeer ze althans te onthouden. Ze vinden het altijd absurd dat ik dat weet, maar ik vind het eigenlijk niet meer dan normaal. Ik ben dankbaar dat ze mij lezen en probeer die dankbaarheid uit te drukken in een engagement naar hen toe. Ik snap auteurs niet die uit de hoogte doen of denken dat ze héél wat zijn omdat ze een middelmatig boek hebben geschreven. Je moet nederig blijven en weten wie of wat je groot maakt. Dat heeft ervoor gezorgd dat ik een heel geëngageerde basis van lezers heb die voor mij door een vuur gaan, zoals met het Facebook-boek is gebeurd. Als je niet één van hen bent, lukt dat niet.

*Waar komt het eerste idee voor een boek vandaan? Een korte ingeving en dat dan uitwerken?

Niemand kent de oorsprong van een goed idee. Het valt je altijd te binnen. Je leest iets, je ziet iets, je hoort iets en plots gaat de bal aan het rollen. Je moet jezelf als schrijver vooral de juiste vragen stellen. Een voorbeeld. Het idee voor “Het Laatste Woord” kwam er na een anekdote over een zoon die thuis inwoonde zonder dat zijn ouders daarvan op de hoogte waren. Hij betrok gewoon de zolderkamer en ging ’s nachts – wanneer zijn ouders sliepen – naar beneden om te eten en te drinken. Leuke situatie. Intrigerend. Maar waarom is dat zo? Wat is er in het verleden gebeurd? Waarom durft de zoon zich niet meer te vertonen in het bijzijn van zijn ouders? Zo ontstaan ideeën. Uit vragen die je stelt. Daarna worden ideeën personages die tegen jou beginnen te praten. Dàt is er gebeurd. Dàt is er toen gezegd. De rest is opbouw van een verhaal. En dat is techniek. Ik raad iedereen die wil schrijven een cursus scenarioschrijven aan. Dan weet je pas echt hoe je een verhaal moet vertellen, je lezers kunt vastgrijpen. Je moet de regels van de kunst kennen.

*Is het schrijven voor TV anders omdat je je aan de personages en hun gebruiken moet houden? Maakt dat het schrijven eenvoudiger of juist moeilijker?

Of je nu een boek schrijft of een scenario voor televisie: je moet altijd ìn de personages duiken. Je moet weten hoe ze denken, wat ze voelen en hoe ze praten. Iedereen heeft zijn eigen discours, zijn eigen denken en voelen. Als je daar een duidelijke lijn in trekt, wordt schrijven makkelijker. Dan hoef je niet te gissen, dan wéét je hoe iemand in jouw boeken of scenario’s reageert. En daar moet je op inspelen. Een schrijver moet zich ten dienste stellen. De slechtste verhalen zijn geschreven door auteurs die hun personages dingen laten doen die ze niet willen. 

*Als je terugblikt op je schrijverscarrière, wat waren voor jou dan de belangrijkste ervaringen?

Er zijn momenten die je om één of andere reden bijblijven. Ik herinner me zo’n moment, toen ik in Los Angeles aan de filmschool studeerde, tegen het einde van het academiejaar. Ik liep er de buurman tegen het lijf en vertelde hem vol passie over het script dat ik aan het schrijven was. Hij moest lachen en zei: “Dat gevoel moet je altijd houden. Op de moeilijke momenten moet je terugdenken aan dit moment. Aan de passie die je nu voelt!” Die woorden hebben een grote indruk op me gemaakt, omdat ik ze effectief nodig heb gehad op de momenten waarop het minder liep en je twijfelt aan jezelf. Veel mensen denken dat heerlijk is om van je passie je beroep te maken en dat is het ook. Ik bevind me in de speeltuin van mijn gedachten. Maar het is ook een harde wereld en je weet nooit of je verhaal goed bevonden zal worden. Het ene boek is succesvoller dan het andere. Waarom? Dat weet je niet. Wordt je volgende een succes? Krijg je de award waar je denkt recht op te hebben? Weet je niet. Het is een vak vol onzekerheid. Je staat er eigenlijk moederziel alleen voor, naakt in de wind. Want met elk boek geef je ook iets van jezelf prijs. Schrijven is als die ene liefdesbrief richten tot het meisje waarvan je niet weet of ze hetzelfde voelt.

*Wat doe je als je een writer's block hebt? Is er een bepaalde plaats of ritueel dat je dan kan helpen?

Uit ervaring weet ik dat je er best niet te hard over nadenkt. De ene periode is de andere niet. Soms heb je ideeën en soms niet. Maar ik heb altijd veel ideeën gevonden door met mensen te praten. Zo krijg je dingen te horen die écht zijn. Ik heb ooit uren in een dagbladhandel staan praten met iemand die jaren voor de MUG had gewerkt. Ongeval. Hij als eerste ter plaatse. Ik vroeg: “Is er een detail waaraan je weet, nog voor je het slachtoffer hebt gezien, dat die persoon dood is?” Hij antwoordde meteen: “Ja! Zijn schoenen! Als zijn schoenen uit zijn en ergens op het asfalt liggen, dan is hij dood.” Zulke details zijn de reden waarom ik schrijf. Omdat het écht is.

*Door hoe of wat laat je je inspireren bij de keuze van zijn personages? Zijn er bepaalde personen uit je omgeving die dienstdoen als inspiratie?

Absoluut! Maar da’s ook met plaatsen zo. Ik beschrijf een huis in een boek en het huis bestaat echt. Ik heb er ooit een nacht geslapen, ik weet hoe het er is. Idem met mensen. Je voelt een personage groeien en je denkt: tiens, da’s toch een beetje zoals Didier. Maar zoals ik al zei: ik sta dicht bij mijn lezers, ook al omdat ze me doorheen de jaren veel ideeën en oneliners hebben geschonken. Dat weten of herinneren ze zich vaak niet. Maar ik schrijf het allemaal op in mijn gedachten. Zoals Michel die zegt in ‘Het Laatste Woord’: “De werkelijkheid overtreft de fictie! Dat moet later op mijn grafsteen komen!” Wel, de persoon die dat heeft gezegd, die bestaat. Hij woont in Brasschaat. En hij zal hierna verder leven, tot in de eeuwigheid! J

Stemmen kan op ‘Het Laatste Woord’ – via Facebookprofiel of na registratie – op de site van Lang Zullen We Lezen (https://www.langzullenwelezen.be). Mijn dank gaat uit naar al mijn toffe medemonniken en een speciale dank aan Piet die dit interview mogelijk gemaakt heeft.

Heidi Frees

Het laatste woord van Piet Baete

Titel: Het laatste woord
Auteur: Piet Baete
Uitgeverij: Lannoo
Publicatiedatum: 13 oktober 2017


Achterflap
Politie-inspecteur Patrick Van Dijk wordt dood aangetroffen in zijn slaapkamer met vier messteken in de onderbuik. Er zijn geen sporen van braak. Troch en Delbeek, doorgewinterde inspecteurs van de federale politie, ontdekken al gauw dat er een intern tuchtonderzoek naar Van Dijk wordt gevoerd. Een typische afrekening met een corrupte flik, of speelt het verleden toch een rol? Bijna vijftien jaar geleden werd Patricks zoontje vermoord, een onopgeloste zaak die nu opnieuw wordt opgedolven. Wie was de schuldige? Troch en Delbeek onderzoeken systematisch alle sporen, en ontdekken de ware toedracht. Of dat denken ze toch.   

Mening
Door het lezen van de achterflap wordt je enigszins op het verkeerde been gezet. Het lijkt een gewone detective waarin men een moord gaat oplossen. Maar Baete schrijft echte psychologische , bijna romans, thrillers waarbij de best ingewikkelde relaties van de personages de boventoon voeren. Het hoe jouw verleden is en hoe dat doorwerkt naar het nu en jouw handelen beinvloedt is een mooi gegeven wat hij gebruikt in zijn verhaal. Het zet jou als lezer tot denken.
Ik hou zo van spannende boeken met goed uitgewerkte personages en dat is zeker een kracht van deze auteur. Is het boek ook spannend? Ja, kan ik zeggen. Er zijn een mooi stel verdachten die elk hun redenen kunnen hebben om tot de daad te zijn gekomen. Ik was toch op het verkeerde been gezet bleek tegen het einde.

Als je met de juiste verwachting in Het laatste woord duikt, ga je genieten van de mooie schrijfstijl van deze man. Van wie ik tot mijn schande moet bekennen pas een eerste boek las.

Vier kraaien voor Het laatste woord

Wie niet weg is van Piet Baete

Titel: Wie niet weg is
Auteur: Piet Baete
Uitgeverij: Lannoo
216 pagina’s

Piet Baete (1978) werd in Oostende geboren. Hij studeerde Germaanse talen aan de Katholieke Universiteit van (Leuven) Leuven. Daarna trok hij naar de Verenigde Staten voor de studie scenarioschrijver aan de UCLA ( Los Angeles). Hij heeft al scenario werk voor film en tv op z'n actief. Zo schreef hij al mee aan de tv-series Team Spirit en Aspe. Baete brengt regelmatig tijd door in Parijs.
Dromen van de dood (2008) is zijn eerste psychologische thriller.

Durf jij alles achter te laten in de hoop dat het vanzelf weer goed komt?

De kans bestaat dat we elkaar ooit hebben ontmoet. Het is echt heel goed mogelijk dat we elkaar ooit voorbij zijn gelopen of zijn gekruist in een straat, of dat we elkaar toevallig hebben aangeraakt in de metro, schouder tegen schouder, zoiets. Alleen hebben we nooit gepraat, jij en ik. Ik heb je nooit gevraagd hoe het met je gaat en omgekeerd heb jij dat ook niet gedaan. Het maakt ook niet uit, dat is nu eenmaal wat mensen doen, of niet doen, hangt er van af hoe je ’t bekijkt. Maar stel dat het wél was gebeurd, dat we op een of andere manier aan de praat waren geraakt, dan zou ik je zeker over Clarisse hebben verteld.

Tristan werkt als podiumbouwer voor een band. Hij reist de wereld rond en leeft in een droom, maar zijn verleden laat hem niet los. Hij wordt heen-en-weer geslingerd tussen vele emoties. Onderweg van ontmoeting naar ontmoeting komt Tristan eindelijk tot leven en omarmt hij de pijn en het verdriet die deel uitmaken van zijn bestaan.

Ik was 1 van de 100 gelukkige die een recensie exemplaar kreeg toegestuurd. Ik had nog nooit iets van Piet Baete gelezen en was na het lezen van de inleiding erg nieuwsgierig geworden.

Het verhaal is in de ik-vorm geschreven en de hoofdpersoon Tristan neemt je mee in zijn leven, waar hij zelf telkens afscheid van wilt nemen. Op de vlucht voor de waarheid en de ontkenning van zijn emoties.

Wat gisteren waar was, is morgen een leugen en vandaag al vatbaar voor twijfel.

Ik ben diep onder de indruk van de schrijfstijl van Piet Baete. De diepliggende bewoordingen komen zo bij je binnen dat je het gevoel hebt volledig samen met Tristan mee te lopen. Op filosofische wijze wordt het leven van Tristan beschreven met prachtige en ontroerende uitspraken, waarbij je even stil staat.. Zinnen die je enkele keren opnieuw leest alleen al omdat ze zo mooi zijn.

Ik voel me zo’n grijper op een kermis. Zo’n grijper die pluche beestjes moet grijpen, maar ze altijd weer laat vallen. Zo gaat het ook bij ons. Ik heb je even vast, maar raak je altijd weer kwijt. En iedereen is altijd maar boos op die grijper, maar misschien is wat hij op moet tillen te zwaar

Met dit stuk uit zijn boek wil ik afsluiten en raad ik een ieder aan om het boek te lezen. Je mee te laten nemen in de wereld van Tristan en samen met hem het ritje te maken. Wie weet gaat jouw wereld er plots heel anders uit zien.

Plot: 4
Schrijfstijl: 4,5
Originaliteit: 5
Psychologie: 5
Leesplezier: 5
Spanning: 4

Ik geef Wie niet weg is 4,5 sterren

Daniëlle

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!