Winactie: 3 keer Duimkruid GESLOTEN

Een oer-Hollandse historische thriller die speelt rond het Binnenhof, waar ook in de 16de eeuw dingen gebeurden die het daglicht niet konden velen. 1525, Den Haag, in en om het Binnenhof, centrum van macht en recht. Een moord, een vijftienjarige verdachte, en een moeder die overtuigd is van de onschuld van haar zoon. In een wanhopige poging om haar kind van de doodstraf in kokende olie te redden, stuit zij op een beerput vol leugens, geheimen, valsemunters en politieke belangen. De hogere en de lagere kringen, raadszalen, martelkamers en louche herbergen zijn de plaatsen van handeling van deze intrigerende historische thriller. 
Duimkruid gaat over de strijd om rechtvaardigheid in een wereld vol religieuze onrust, waarin een eerlijke procesgang niet voor zich spreekt, maar manipulatie en chantage des te meer. Een razend spannende intrige in een springlevend decor, dat je onderdompelt in de vroege zestiende eeuw. 


Wij mogen drie exemplaren verloten van Duimkruid. Graag willen wij van jou weten welke plek als inspiratie diende voor dit boek. Geloof me: dat is niet heel moeilijk op te zoeken. Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Duimkruid

Saskia Noort bij Paagman

Toen ik thuis voorstelde eens naar Den Haag af te reizen voor een boekending, krulden de mondhoeken niet echt gelijk giga omhoog. Wie dan? Ehm, Saskia Noort!
Verbijsterd keken twee ogen mij aan. Saskia Noort? Was daar niet iets mee dan? Welneeeeee..
Met de belofte op een lunch te trakteren gingen ze samen hoor op een zonnige vrijdagmiddag, op naar Den Haag. Nog net op tijd ontdekte ik dat het niet in mijn vertrouwde vestiging van Paagman was, maar middenin het centrum.

Langzaam worden alle stoelen ingenomen, maar opvallend genoeg zie ik geen enkele boekenblogger. Wat mij dan toch wel weer erg verbaasd. Bij auteurs die net hun eerste oplage van plusminus 700 boeken verkopen, zie je de harde kern vooraan staan, maar een auteur die met haar boek gewoon hoog de top drie binnendendert en bijvoorbeeld van De eetclub een half miljoen boeken verkocht, is dan minder interessant. Ik ontmoette Saskia Noort ooit eerder, toen we allebei onder de 40 waren. Toen vond ze de naam van mijn vrouw en mij zo prachtig (die van haar) en apart (die van mij), dat  ze die noteerde. Die vrouw is inmiddels weg en ik hoefde niet in retraite op Stromboli gelukkig.

Filmend met haar mobiel kwam mevrouw Noort in een echt prachtig roze pak binnenlopen. Vanavond zou ze de hele tijd naar het filmpje kijken, zei ze ietwat cynisch op de opmerking over dat filmen, van Volkskrantinterviewer Arjan Peeters.
Soms koel en wat afstandelijk, dan wat vragend maar zelden echt gemeend hard  lachend beantwoord ze veel vragen. Van een grote chemie tussen interviewer en auteur was geen sprake.

Ze was die desbetreffende dag teruggekomen van Ibiza en ging morgen alweer terug. Ibiza is voor Noort echt de plek waar ze kan schrijven.Het huis ligt afgelegen en je bent totaal op jezelf teruggeworpen.
Met Stromboli is ze opeens van uitgever veranderd met de simpele reden dat haar vaste redacteur opeens bij Lebowski van Overamstel ging werken. Van haar vorige uitgeverij Ambo Anthos zou ze dan niet meer met die redacteur kunnen werken. Deze Jasper heeft er voor gezorgd dat zij meer zelfvertrouwen in haar schrijfkunnen heeft gekregen. 
Hij heeft haar ook de kracht van korte zinnen laten inzien, Stromboli bestaat uit staccato en tegenwoordige tijd. Volgens Saskia kruipt het daardoor onder je huid.


Dat ze nu met Stromboli voor een roman koos, is dat er nu geen noodzaak voor een lijk was. Nu was er gigantische vrijheid.
De interviewer begint over de vastgezette tweet van Saskia. Haar boek had ze in oktober 2016 al voor de helft af toen de lawine over #metoo kwam. Ze heeft dat ze na het krantenstuk nog lang niet klaar was en wilde over het onderwerp verder gaan in haar boek. Ze wilde van iets naars wat ze zelf meegemaakt heeft iets goeds doen.
Zij is van mening dat het helend werkt om over dingen te praten en om onze zonen anders op te voeden.

In het boek komt de anekdote voor dat Connie Palmen ooit opmerkte dat Saskia Noort, Kluun en Heleen van Rooyen niet op een boekenbal thuishoren. Scheer je weg, zou Palmen gezegd hebben. Grijnzend geeft Noort toe wel een beetje wraak zo te nemen. Dat het een voordeel van schrijven is. Palmen had trouwens het later zelf heel erg gevonden, dat ze de opmerking gemaakt had. Ze had iets te veel gedronken. Whats new zeggen we dan.

Hoe schrijft zij haar boeken?
Zoals wij het lezen, schrijft ze. Gewoon hoofdstuk 1 tot het laatste hoofdstuk. Niks door elkaar heen. Ook schrijft ze minimaal 1000 en maximaal 2000 woorden per dag. Als je te veel in je flow zit, krijg je nooit je beste hoofdstukken. Je schiet dan vaak uit de bocht en moet veel weg doen.

Ze vond het heerlijk eens geen thriller te schrijven, toch zegt ze daar bij Paagman toe dat haar volgende boek een thriller zal gaan zijn. Ook al staat de meneer van de uitgeverij al wat ongeduldig te wachten, toch neemt ze de tijd voor een praatje en handtekening in alle boeken. En bedenk ik me in de auto, vergeten te zijn om de complimenten te geven over haar waanzinnig mooi pak.

Misstap van Jet van Vuuren

Titel                            : Misstap

Auteur                       : Jet van Vuuren

Uitgever                   : Karakter

Pagina’s                   : 317

Verschenen             : November

Achterflap: 

Den Haag wordt tijdens een hittegolf opgeschrikt door een aantal moorden.                               Jonge vrouwen zijn het slachtoffer geworden van een seriemoordenaar die volgens de politie zeer waarschijnlijk een psychopaat is. Al snel blijkt dat deze vrouwen allemaal op Tinder zaten en vermoedelijk kort na hun date met de dader in de duinen bij Scheveningen door hem zijn gedumpt.       In de pers duikt een schokkend detail op: bij alle vrouwen zijn beide handen verwijderd.

Britt van Dijk, die in de buurt van Den Haag is komen wonen, probeert haar vriendin Anja, die rechercheur bij de politie is, te helpen bij het opsporen van de dader. Tijdens het onderzoek van Anja wijst alles erop dat er vreemde dingen gebeuren in de zo keurige wijk Benoordenhout, dingen waar ook Britt mee te maken krijgt als zij bij haar onderzoek naar een van de bewoners zelf in de val loopt. Wordt zij het volgende slachtoffer van de krankzinnige moordenaar?

Jet van Vuuren schrijft Oer-Hollandse thrillers waarin vrouwen de hoofdrol spelen. Vrouwen met een bepaalde achtergrond, een tikkeltje verknipt, moordlustig, maar toch herkenbaar. Misstap is haar tiende thriller.

Cover: Op de cover zien we een jonge vrouw in een duinlandschap. De naam van de auteur is in goudkleurige glanzende letters op de cover gedrukt. Op de cover staat bovenaan een tekst.

Soms kun je maar beter niet weten wat je buren doen

Mijn mening: 

Misstap is het tiende boek van Jet van Vuuren en eerlijk is eerlijk: zoals ze dit boek heeft geschreven hoop ik dat er nog velen zullen volgen. Met misstap heeft ze zichzelf overtroffen, want ik vind dit het beste boek dat ze heeft geschreven. Dit boek is absoluut niet voorspelbaar. Ik had echt geen idee hoe en wat. 

 Jet van Vuuren is voor velen een bekende auteur. Ze wordt vergeleken met de schrijfstijl van Suzanne Vermeer. Heerlijke vrouwenthrillers om te lezen wat zich afspeelt in ons mooie Nederland. Dit keer speelt het verhaal zich af in Den Haag. En dan moet ik even aan het liedje denken “ Mooie stad achter de duinen”, zingt het in mijn hoofd.

In Misstap wordt Den Haag opgeschrikt door een aantal lugubere moorden. Het verhaal begint met een krantenartikel, waarin een woordvoerder van de politie bekend maakt dat in de Haagse Schilderswijk het zwaar, verminkte en levenloze lichaam van een vrouw is aangetroffen. Vervolgens maken we kennis met de bewoners van wijk Benoordenhout. Het is even opletten geblazen door de vele personages. Maar als je paar hoofdstukken verder bent,zijn de personages duidelijk voor de lezer en kan je het goed volgen. Ze worden goed uitgewerkt en uitgediept. 

Tijdens het lezen komen we fragmenten tegen wat geschreven is door de dader, maar wie? Tja, dat is de vraag.

“ Zolang het lichaam nog warm is, scheid ik de handen van het lichaam. Als bij een dier dat wordt geofferd stroomt het bloed dan uit de afgezaagde ledematen en bezorgt me het genot dat je zou kunnen vergelijken met een orgasme”.

Het verhaal blijft ook mede hierdoor spannend en het zakt nergens in. De spanning zit er goed in en Jet weet het goed vast te houden. Eindigend met een plot welke ik niet zag aangekomen en meestal heb ik dat wel met de boeken van Jet. Maar Misstap is echt goed geschreven. Misstap laat de lezer verbaasd achter bij het dichtslaan van het boek.

Bij het horen van de datingsite Tinder zal ik dan ook gelijk weer denken aan dit boek.

Ik geef Jet vier verdiende kraaien!

 Van mij mogen er zo nog veel boeken van haar verschijnen, want dit smaakt absoluut naar meer.

Lydia

Boekpresentatie De juiste man van Max van Olden

Iedereen al verbaasd hebbend door mijn opmerking dat ik een afspraak had met een agent en een advocaat en men dus dacht dat er wel heel veel aan de hand moest zijn, maar natuurlijk ging ik op een doordeweekse dag wijkagent Pjotr Vreeswijk en advocaat Max van Olden zien. 
Max van Olden presenteerde op 13 februari zijn tweede boek in Amsterdam in het gebouw van Anthos. Onderweg naar Amsterdam nam ik met de trein een omweggetje via Den Haag en pikte Pjotr op.

Twee kwekken bij elkaar zorgen voor een arsenaal van onderwerpen die nergens afgemaakt worden. Alex stapte in Leiden erbij. En het ging over vakanties in Amerika via schrijven naar..Ja naar wat eigenlijk niet? Een treinreisje gaat dan erg snel voorbij. Volgens mij hadden we ook de hele Indian Pacific vol kunnen kletsen; een treinreis van vier dagen en 4000 kilometer.

Zat Ambo|Anthos voorheen in een prachtige oud herenpand aan een van de grachten waar ik ooit in de mooie tuin de toekomst kreeg voorspelt, nu zaten ze in een ander gebouw. De ruimte was al goed bevolkt met etende mensen. Er was een heerlijk buffet en samen met Pjotr beleefde ik een eigen snertevent. Snel een vast volgende afspraak voor sotosoep gepland. Al snel nadat wij aankwamen, kwam ook Marlen Beek Visser aansluiten. Het is steeds opnieuw een leuk samenzijn met deze zelfde mensen.

Op een gegeven moment begint de zogenaamde tante Liesbeth van Ambo|Anthos (de redacteur) met haar speech, waarna Max het speechstokje overneemt. Een ware advocaat draait zijn hand niet om voor een klinkende speech en mooie woorden op een humorvolle wijze vulden de ruimte. Na eerst Marlen Beek-Visser genoemd te hebben - de twee ontmoetten elkaar vorig jaar tijdens de Avond van het Spannende Boek waar ze beiden genomineerd waren,

volgde een vernoeming en bedankje aan Pjotr Vreeswijk. Met agent Pjotr was hij een dagje mee op pad geweest tijdens een dienst in Scheveningen.
Leuk dacht ik nog voor de twee om genoemd te worden. Tot er opeens: "Waar is Ink?" klonk. Mijn hart zakte even 3 meter naar beneden en de wangen werden per direct knalrood. Mooie woorden met een kwinkslag werden tot mij gericht. Max benoemde Thrillerlezers en mijn recensie. Men had zogenaamd opdracht gekregen om mij de hele avond goed van een drankje en hapje te voorzien. Uit veiligheid.

De juiste man werd vervolgens uitgereikt aan een oude (in de zin van een lange periode) vriend, die wat citaten uit een eerder schrijfsel van Max voorlas. Zinnen waar op sommige momenten de tenen van kromden. 
Daarna stond Max heel veel boeken te signeren en wij nog met verschillende mensen te kletsen. Het voorstel om een eind verderop een nazit in een kroeg op de Nieuwmarkt te doen, moesten we afwijzen. Soms is het goed om eens verstandig te doen. Op het even voorgestelde idee om dan even 1 biertje te gaan drinken, bedachten we dat 1 biertje al heel snel twee biertjes zouden gaan worden. Tot het moment dat je denkt wat maakt het nog uit en je tot sluitingstijd blijft hangen. Daar het nog een aardige reis terug was en ik weer 8 uur klanten te woord mocht gaan staan de volgende dag, reden we braaf naar het station.

Onze wegen splitsten en op de flink langdurende reis zag ik op verschillende locaties al leuke foto's van de avond voorbij komen.

Het boek De juiste man had ik voor deze avond al gelezen en mijn recensie kan je lezen via
http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/de-juiste-man-van-max-van-olden.html

Morgen vind je op de site een leuke actie met het boek van Max.

Pjotr Vreeswijk blikt terug

Terugblikken

Allereerst de beste wensen voor 2017. Dat jullie maar een hoop spannende boeken mogen lezen en dat Thrillerlezers naar de vijfduizend leden mag groeien.

Net als iedereen blik ik terug op 2016, en net als iedereen zal ik zeggen dat het een bewogen jaar was. Een jaar van vreugde, blijdschap en spannende avonturen. Zo heb ik samen met mijn gezin een mooie reis naar Amerika gemaakt. Ik stuurde jullie daarover nog een gezellige blog toen we daar waren en ik ontving tijdens die vakantie de eerste beelden van de cover van mijn boek.

Maar er gebeurde nog meer. Ik belandde in het ziekenhuis en deed er ruim vier maanden over om weer een beetje fit te worden, mijn dochtertje ging voor het eerst naar de peuterspeelzaal, mijn vriendin kreeg een vast contract en ik mocht samen met mijn zoontje naar de première van Star Wars, Rogue One.

In 2016 werd ook mijn boek Masterplan gelanceerd. En hoe. Wat een reacties en wat een ervaring. Ik ontving tientallen recensies, stond zelfs eens in een lijstje van tienen (Hebban) en werd door een recensent vergeleken met Andy McNab. Terwijl de ene recensent de loftrompet speelde noemde een andere mij een amateur en vergeleek Masterplan met een schoolopstel.

Ik ontmoette veel nieuwe mensen, in het echt maar ook online. Ink, Miriam, Danielle en al die andere lieve dames van Thrillerlezers, schrijvers zoals Max, Marlen, Ika en Kim, bloggers, leesdames, Samenlezenisleuker en tal van andere internetkennissen. Wat een leuke nieuwe wereld, die boekenverslinders.

In 2016 werd Masterplan ook nog eens aan maar liefst twee leesclubs blootgesteld. Eerst bij jullie en later bij ThrillZone. Bij die laatste club won ik ook nog eens een award voor het beste debuut.

Vorige week stond ik samen met een collega wijkagent op het strand, zoals we de laatste negen jaren iedere laatste week van het jaar doen. Het was weer tijd voor de opbouw van het Scheveningse vreugdevuur. Het jaar was weer voorbijgevlogen, vonden we. We denken er vaak niet echt over na, maar het is waar: de tijd vliegt, dus laten we er het beste van maken.

Ik schrijf dit jaar een nieuw boek, sport, ga op reis en haal mijn klein- én groot vaarbewijs.  Wat zijn jouw plannen voor 2017?

Pjotr

De leesweek van Mir

Af en toe heb ik zo'n moment dat ik heel erg moe word van mezelf. Kent u dat? Vast wel. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit soort momenten. Gisteren was het weer zover. 

Ik was een dagje naar Utrecht, daar had ik afgesproken met twee vriendinnen. Samen lunchen en dan lekker shoppen. Een hele gezellige dag gehad en om een uur of vier gingen we weer richting huis. Toen ik uit de trein gestapt was, ging ik al zoekend naar mijn autosleutels naar de parkeerplaats. Zonder resultaat. Geen autosleutels in mijn tas. @#$!$!!! Allerlei scenario's staken de kop op. 'Als die bos maar niet uit mijn tas is gevallen toen ik mijn portemonnee eruit haalde...maar ja, dat zou ik wel gehoord hebben. Of iemand zou dat wel gezien hebben. Toch?'. 

En op het moment dat ik bij mijn auto kwam, wist ik het eigenlijk al. 

Het is niet de eerste keer namelijk dat het gebeurt (zucht). 

Als ik door het raampje naar binnenkijk, zie ik ze gewoon in het contact zitten. Ik heb namelijk nog een prehistorische auto, zo eentje bouwjaar eind jaren '90 en ik heb geen sleutel nodig om het kreng op slot te doen. Dat kan gewoon heel makkelijk, knoppie naar beneden, klink ingedrukt houden en dichtgooien die hap. Hatseflats. Alleen niet zo handig als je dat dan doet terwijl je sleutels nog in het contact zitten. Is wel eens eerder gebeurd. Stond ik bijvoorbeeld met kinderen en al ergens op het dak van een parkeergarage en dan zaten die sleutels er weer eens in. Manlief bellen (die heeft namelijk de reservesleutel) en die kwam dan vanuit Den Haag...of Zoetermeer.

Nu zat er niks anders op dan naar huis lopen (manlief niet thuis namelijk in verband met bbq waar hij met het draakje alvast naar toe was gegaan), andere auto halen met sleutelbos waar de reservesleutel aanhangt, mijn sleutelbos uit mijn auto halen en de auto normaal op slot doen en dan auto daar laten staan, oudste dochter ophalen zodat wij ook richting bbq konden. Je zou er het heen en weer van krijgen. Vanmorgen een wandelingetje richting station, auto staat weer voor de deur. 

Het zal ongetwijfeld nog wel een keer gaan gebeuren. 

Het draakje wordt binnenkort vier jaar en dan mag ze ein-de-lijk naar school. Al een jaar roept ze dat ze naar 'gool' wil net als haar grote zus en nu mag ze vast een aantal keer komen wennen. Afgelopen dinsdag was haar eerste wenmiddag. Je zou denken dat zo'n kind het een beetje spannend vindt, een lokaal met bijna dertig van die onbekende kleuters, maar nee hoor. Madam stampt gewoon naar binnen, hop op haar stoeltje en ze is er helemaal klaar voor. 'Ehm, misschien even je jas uitdoen en ophangen aan de kapstok?'. Oh ja. 

Ze vond het 'heeel leuk mama'. Maar ik mocht in het vervolg de 'paplu' niet meer mee naar huis nemen, want 'die hoort in de gang eigenlijk'.
Dat ik dat even weet. 

Qua lezen heb ik niet heel veel te melden. Ik heb Schaduwvechters gelezen en de recensie is inmiddels klaar. Vanmorgen heb ik Handschrift van de duivel van Donald Nolet opengeslagen, die viel letterlijk van de stapel (voorteken?) en ik ben gaan lezen. Ik moet nog 100 bladzijden (van de 334). Lekker opgeschoten dus. Het is een goed geschreven boek, dat zeker, maar het kabbelt een beetje voort, er gebeurt niet heel erg veel. Het is me niet helemaal duidelijk waar het nu allemaal heen gaat. Nog 100 bladzijden te gaan en dan weet ik het. Hopelijk. En dan eindelijk Baldacci! (update: boek inmiddels uit en volop bezig in De laatste mijl, tot nu toe: genieten!)

Fijne leesweek!

Miriam

  

winactie Carina van Leeuwen met Nachtvlinder

We hebben een mooie actie met het nieuwste boek van Carina van Leeuwen.

In een nachtclub in het chique Bezuidenhout overlijdt een prostituee na het snuiven van witte heroïne. Voor de kust van Scheveningen vissen de opvarenden van een vrachtschip uit Panama een dode duiker uit het water. Hij heeft geen handen meer, geen voeten, en waar zijn gezicht zou moeten zitten, bevindt zich een gapend gat. Op het terrein van een vakantiepark in Kijkduin vindt een explosie plaats. Tussen de puinhopen van een van de villa's wordt het lichaam aangetroffen van een man. Op zijn telefoon staat een afscheidsboodschap.

Drie schijnbaar op zichzelf staande gebeurtenissen. Totdat forensisch rechercheur Renee Spaan ontdekt dat er een verband bestaat...

Wil jij kans maken op 1 van de 3 exemplaren van dit boek, dan mag je een mail sturen naar Thrillerlezersblog@gmail.com met daarin het antwoord op de volgende vraag:
Natuurlijk waren wij bij de boekpresentatie van Nachtvlinder in Den Haag. Zoals altijd maken wij altijd een verslag van het feestje. Het verslag kan je via onderstaande link lezen:
http://thrillerlezers.blogspot.nl/2016/05/boekpresentatie-nachtvlinder-carina-van.html

Wie reikte het eerste exemplaar uit aan Carina?

3 juni feest op twee verschillende locaties voor thrillerfans

Op donderdag 2 juni a.s. is de enige echte Avond van het Spannende Boek, waar de Gouden Strop en de Schaduwprijs uitgereikt gaan worden. Nu zijn er weinig geluksvogels die naast uitgeverijen en auteurs daar aanwezig mogen zijn. 

Waanders te Zwolle

Voor het plebs organiseren Sander Verheyen en boekhandel Paagman te Den Haag een avond voor de gewone thrillerlezer. Lief natuurlijk. Paagman was trouwens onlangs de eerste boekhandel van de maand in april. Wat vast toeval zal zijn geweest en niets te maken heeft met de avonden die daar door Verheyen georganiseerd worden. Paagman is natuurlijk een best leuke boekhandel, maar volgens vele kenners zijn de boekhandel in Zwolle en die in Maastricht ver uit de mooiste twee.

Verheyen heeft zijn vriendenboekje doorgeploeterd en daar de vaste kern thrillerauteurs eruit geschud. Als ik vantevoren een lijstje namen had moeten geven dan hadden daar zeker Ross, Hartman, Den Hollander en Den Tex opgestaan. Gelukkig heeft Walter Lucius net een boek uit en stort die zich op de promotie van zijn boek en zal dus plaatsnemen in een panel onder de bezielende leiding van Loes den Hollander. Zij zal in gesprek gaan over het schrijven zelf.
Het interview met de schrijver van het geschenkboekje Vector, Simon de Waal wordt door Hebbans thrillerexpert Vink afgenomen. Bij dat interview zal ook de winnaar van de Gouden strop aanschuiven. Grote kans dus dat Michael Berg daar bij zal zijn. 

Als interviewer mis ik in het lijstje wel de naam van Peter Kuijt. Als iemand in Nederland een expert op het gebied van thrillers is, dan is het Kuijt wel. En wat ik ook mis, is The guest of honour die lands grootste boekensite altijd in zet.  Fitzek zorgde voor flink wat extra bezoekers vorig jaar bij Paagman. Maar misschien komt er vlak voor 3 juni nog een aapje uit de mouw en komt er een grote naam op het affiche. We kijken er naar uit wie er bij komt.
Voor wie wil gaan: het is geheel gratis.

Op hetzelfde moment geeft trouwens Carina van Leeuwen een van haar geweldige masterclasses in Boekhandel Van Stockum. Deze locatie is vlakbij Boekhandel Paagman. Wij van Thrillerlezers hebben al twee keer mogen genieten van het talent van Carina van Leeuwen om op een geweldige wijze over haar werk te vertellen. Gratis toegankelijk en een echte aanrader.