Jut en Juul lazen Schaduwstrijder van Pjotr Vreeswijk

Jut en Juul hebben een traditieopgebouwd om af en toe eens een boek samen te lezen en vandaag is dat het nieuwe boek van Pjotr Vreeswijk. Benieuwd wat wij van Schaduwstrijder zouden gaan vinden, starten wij optimistisch met het boek en waren bijna benieuwd naar onze eigen recensie. Maar dat liep wat anders.

Eerst de achterflap van Schaduwstrijder
Een massagraf in de Syrische woestijn, een gevangengenomen moordcommando en de grootste ontdekking uit de geschiedenis van de mens.
Suzanne Boyle, een Britse in dienst van de CIA, zet alles op alles om de wereld van de ondergang te redden. In een zoektocht die haar langs de heetste brandhaarden op aarde voert, roept Suzanne de hulp in van oude en nieuwe vrienden.
Maar leidt het spoor dat ze volgt eigenlijk wel naar redding?
Ontdek het in Schaduwstrijder, waar drie personages langs verschillende wegen naar dezelfde plek op aarde reizen. Alle drie hebben ze een ander doel, hun reizen echter hebben één ding gemeen: een zekere dood voor allen.

Wat vinden wij van de cover?

Juul
Vaag. Een schaduw. Zwart-wit, wat me dan wel aanspreekt. Maar niet echt een hele bijzondere cover. Ik zou er in de winkel zo voorbij lopen.

Ink
Ik snap de cover niet. Zie ik dan vaag de man van de achterflap? Maar door wat heen dan?
Juul antwoordt: Het zal de Schaduwstrijder zijn...
Maar niet echt heel duidelijk inderdaad

Juul
Wat zeker niet onvermeld mag blijven is de auteursfoto op de achterflap.
Wat gaat er door iemand heen om zo op de foto gezet te willen worden? Wat wil je uitstralen? Hoe kan ik een schrijver dan nog serieus nemen? Ik moet er heel hard om lachen.

Ink denkt dat hij een zeemeermax speelt ( de mannelijke uitvoering van zeemeermin). "Het is zo'n foto vergelijkbaar met als dat ik opeens in een supervrouwelijke jurk en make up zou staan..."


Wat verwachten wij van het 3e boek van Pjotr?

Juul
Ik verwacht veel koffie, een achtervolging op een druk marktplein en natuurlijk een ontploffing van het een of ander. Bij voorkeur een auto. En een x-aantal schotwonden.

Ink
Ik verwacht een koffietje of 15, stoere mannen, mooie vrouwen ( karikaturen dus van een actieverhaal) en vooral niet al te veel diepgang. Plat verhaal maar hopelijk wel goed geschreven. Hoop op progressie bij boek 3

Halverwege het boek gekomen

Juul
 Afgezien van het feit dat het er even in komen is met locaties en personages, leest het wel weer lekker weg.
Toch ook duidelijk herkenbaar als een Pjotrboek. Ik ben op blz 60 en er is al iets ontploft en voldoende geschoten.
En pas 2 kopjes koffie

Een dag later schrijft Juul
Ik merk wel dat ik moeite moet doen om door te lezen omdat dit toch niet mijn genre is.

Ink antwoordt dat ze net facebook opende om iets soortgelijks te gaan schrijven

Juul
Vooral het overmatige geweld is iets wat mij stoort.
Aan de andere kant: het is wel wat je kunt en mag verwachten

Ink
Het boek klopt in zijn soort genre wel. Maar wat ik opvallend vind, zijn de zinnen die Pjotr opeens schrijft. Zulke lange zinnen ben ik niet gewend. Er lijkt bijna een cursus te zijn geweest of een mede-auteur te zijn.


Een dag later nadat we besloten door te bijten, leken we ons zo te irriteren en geen plezier te hebben, dat het besluit viel om gewoon te stoppen. Lezen is voor je plezier.

Eindreactie dus na het stoppen

Juul
Laat ik beginnen met eerlijk toe te geven dat ik het boek niet heb uitgelezen. Dat heeft niks met het boek te maken, maar alles met mij en mijn interesses.
Het onderwerp boeit mij niet. Totaal niet. Ook niet een beetje. Daarnaast het vele gebruik van wapens schiet ( hahaha ) mij, als pacifist, in het verkeerde keelgat. Maar...dat is wel wat je kunt en mag verwachten van een actiethriller. En wat dat betreft voldoet het boek zeker aan de verwachtingen. Maar het is niet mijn “ding”.

Dat gezegd hebbende wil ik zeker ook nog kwijt dat ik wel vind dat Pjotr behoorlijk vooruit is gegaan in zijn schrijven. Goede, aantrekkelijke zinnen. En zijn bekende "stokpaardjes", zoals de vele koppen koffie, ben ik ook niet tegen gekomen. Nee, aan het schrijven ligt de opgave zeker niet.
Tegen Pjotr wil ik dan ook zeggen: ga zo door!
Een oordeel geven vind ik niet eerlijk omdat ik het boek niet uitgelezen heb.


Ink
 Het boek begint met een nogal lange quote waar je voorheen was gewend aan korte maar krachtige en vervolgens beland ik op de eerste pagina in zinnen die ik niet gewend ben in eerder werk van deze auteur. Een zin bestaande uit vijf regels lijkt te wijzen op een ontwikkeling . Het voelt wat te veel als blabla, maar dat gevoel zakt bij doorlezen. Wel vind ik in tegenstelling tot de lengte van de zinnen de hoofdstukken erg kort. Veel lezers vinden dat prettig omdat het snel doorleest. Ik vind het altijd jammer omdat het wat oppervlakkiger vertelt omdat je minder snel in dat deel van het verhaal komt.

Het boek brengt wat de lelijke rode plek midden op de omslag beloofd: een actiethriller. Die staan bekend om hun niet te veel diepgang van de personages en dat verwacht de fanbase van deze Vreeswijk ook niet. Smaakgevoelig is dat ik na wat ontploffingen en geschiet even een tweede boek pak om even wat anders te lezen. Maar het is zeker niet slecht, maar gewoon mijn soort boek niet.
Leuk te zien dat na het ooit lezen van een eerste manuscript van zijn debuut en men twijfelde door te gaan met het uitbrengen , de man zich echt mooi ontwikkeld lijkt te hebben.

Tijdsbepalingen als heden, recente verleden met coördinaten, kilometers, landen en plaatsnamen boven aan een hoofdstuk doet mij na 3 pogingen al denken van laat maar zit; ik lees er wel overheen.
Maar daar ik dan wel heel snel schuin door de bladzijdes heen banjerde, besloot ik na overleg met mijn medelezer het boek aan de kant te gooien.


Conclusie:
Geen kraaien dus en een boek voor de liefhebber die er vast veel plezier van gaat hebben. Aan ons was het niet besteedt. Terwijl wij zijn vorige boeken toch allebei helemaal wel uitlazen. Ink dan deel 1 als manuscript en vond die vond het zelfs toen zonder correcties een prima boek.

ps: bij deel 4 beginnen we gewoon weer optimistish. Of toch niet....
Nee flauwekul natuurlijk. Een eventueel volgend deel laten we maar gewoon over aan de mensen die van veel geschiet, achtervolgingen, soorten vliegtuigen, militairen en gespioneer houden.

Leesverslag van Lilian over 2017

Het nieuwe jaar is alweer een weekje bezig een mooi moment om eens terug te blikken op 2017.


Wat een fantastisch, hectisch, chaotisch en bijzonder mooi jaar was dat!
Een paar hoogte punten op een rij:


Huis verkocht, verhuisd naar een tijdelijke woning en een nieuw huis gekocht. Het is eind dit jaar klaar, hopen we.
Druk op het werk door het met zwangerschapsverlof gaan van een collega, dus extra werk erbij. Daarna is mijn functie uitgebreid, dus meer verantwoordelijkheden.
En als kers op de taart, getrouwd met de liefde van mijn leven. Wat een prachtige dag was dat. Op vrijdag 20 oktober hebben wij elkaar het “Ja”woord gegeven, na 25 jaar verkering! Ik had echt niet verwacht dat wij nog zouden gaan trouwen. Ook onze beste vrienden en ouders niet, wij hebben er enorm van genoten, van alle liefde die je op zo'n dag, en lang daarna nog, ervaart.
Na ons trouwen zijn we op huwelijksreis geweest naar NYC. Wat een indrukwekkende stad is dat.... Echt alles is er ENORM en veel, maar gelukkig zijn er ook rustige plekken te vinden. Uiteraard ben ik in de Public Library geweest en naar Margon Library en al slenterend door de straten kwamen we langs Rizzoli Bookstore, een mooie grote boekenwinkel, daar moest ik natuurlijk ook even rondneuzen.

Op leesgebied was het ook een bijzonder jaar. In januari verscheen mijn eerste recensie, Sluit je ogen van Micheal Robotham, op thrillerlezers.

Mijn doel was om 40 boeken te lezen, maar door alle hectiek ben ik blijven steken op 38 boeken. Tussen deze boeken, zaten wel erg veel mooie exemplaren, dus ik mag zeker niet klagen. Ik ben geen snelle lezer en kan ook al geen twee boeken tegelijkertijd lezen, zoals sommige, maar ik kan enorm genieten van de schrijfsels en hersenspinsels van menig auteur.


Als je terug kijkt, zie je soms verrassende dingen, zo heb ik van 5 auteurs, twee boeken gelezen in 2017:
Karin Slaughter; Goede dochter (het dikste boek door mij gelezen dit jaar, 512 blz) en Laatste adem (het dunste boekje door mij gelezen, 123blz).
Jo Claes, mijn favoriete Belgische schrijver; Over elk vergeten heen en Het gewicht van de haat. Normaal komt er één boek per jaar uit, met Thomas Berg als hoofdpersoon, maar omdat dit jaar 10 boeken met Thomas Berg zijn verschenen, komt er ook nog een boek uit! Als trouwe lezer, was ik hier erg mee in mijn nopjes. Het laatste boek van Jo Cleas is dan ook meegegaan naar NYC.
Linda Jansma; Schaduwkinderen en Uitverkoren Altijd heerlijk om haar boeken te lezen.
Lulu Taylor; De winterkinderen en De sneeuwengel Begin van het jaar een boek gelezen en aan het einde deel 2, heerlijke en prachtige boeken.
Nicci French; Als het zaterdag wordt en Zondagochtend breekt aan. De serie is bijna compleet, dit jaar komt het laatste deel uit, dan weten we eindelijk hoe het af gaat lopen! Nadeel is wel dat we dan ook afscheid moeten nemen van een aantal leuke, intrigerende personages.

In 2017 heb ik ook een aantal auteurs in het echt mogen ontmoeten. Dat blijft toch een bijzonder iets. Het zijn gewone mensen, zoals jij en ik, maar toch... het blijft speciaal om ze te mogen ontmoeten.
Linda Jansma, 13 mei te Veldhoven samen met Ink, die ik ook voor het eerst in levende lijve mocht ontmoeten. Het was mooi weer, dus ben ik op de motor, naar de signeersesie gegaan. Uiteraard niet met lege handen weggegaan, ter plekke een boek gekocht en laten signeren. Linda is echt een super tof mens, erg leuk om haar ontmoet te hebben. Als ze weer in de buurt is, ga ik zeker weer even langs.
Auteurs van Uitgeverij LetterRijn, 10 juni te Scheveningen; Karin Hazendonk, Melissa Skaye, Bianca Nederlof en Pjotr Vreeswijk. Heerlijk aan zee, met het zonnetje op ons gezicht gesprekken voerend. Of er mensen verbrand zijn die dag??? Geloof dat iedereen nog lang kon nagenieten.
Karin Slaughter, 20 juni, Boekhandel Van Pierre. The queen of Crime in Eindhoven, daar moest ik gewoon bij zijn, dus een middag vrij genomen en met mijn boek onder de arm naar de stad. De opkomst was groot, de gehele zaak stond vol enthousiaste lezers. Gelukkig nam Karin wel voor iedereen de tijd, zodat je even met haar kon kletsen, je boek kon laten signeren en er was zelfs tijd om met haar op de foto te gaan.
Nathalie Pagie, 2 september, Breda. Een high tea met Nathalie Pagie, dat rijmt! Een heerlijke middag in goed gezelschap, lekker eten, boekenpraat, wat wil een mens nog meer. Nathalie is een leuk en spontaan mens, soms vraag ik me toch af hoe ze de soms zo lugubere of enge zaken op papier krijgen. Ze komen zo lief over, maar ondertussen....;-)
Carlos Ruiz Zafon, 10 november Boekhandel Van Pierre. Auteur van bestseller: De schaduw van de wind, het eerste deel van zijn reeks Het kerkhof der vergeten boeken komt naar Nederland om zijn vierde en laatste boek
uit deze reeks te promoten en te signeren. Samen met vele anderen, waaronder veel Spaanstalige, stond ik in de rij om Het labyrint der geesten, te laten signeren. Carlos Ruiz is minder toegankelijk dan Karin Slaughter, maar ook hij nam de tijd voor zijn lezers. Het zijn geen thrillers, maar wel hele mooie boeken om te lezen, je verdwijnt en gaat helemaal op in zijn verhaal, die zich in het prachtige Barcelona afspelen.
Mariette Lindstein heb ik niet ontmoet in levende lijve, nog niet, maar wel leuk contact mee gehad via messenger, Facebook en mail. Tijdens het lezen van De sekte kwam ik met haar in contact en daar rolde een interview per mail uit. Hopelijk kunnen we haar dit jaar ontmoeten als ze het tweede deel komt promoten.


Nog even wat feitjes en lijstjes van mijn leesjaar 2017, ik heb in totaal 38 boeken gelezen met 11,845 bladzijdes. Het grootste deel daarvan zijn thrillers geweest, maar er zat ook een feel good, horror, kinderboek en een roman tussen.

Mijn top vijf van afgelopen jaar:
Karin Slaughter, Goede dochter
Sluit je ogen, Michael Robotham
Lief van je, Roanne van Voorst (roman)
De Winterkinderen van Lulu Taylor
De sekte van Mariette Lindstein



Mijn tegenvallers van 2017:
Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough
Onvindbaar van Laura McHugh


Mijn verrassingen van 2017:
Dagboek uit de rivier van Frederik Baas
Zodiac van Sam Wilson
Het geheim van het Nachtegaalbos van Lucy Strange (kinderboek)


Ik wens iedereen een geweldig en gezond 2018 toe en dat er maar veel gelezen mag worden. Maar niet vergeten, tussen de bladzijdes door, wat te posten op onze Facebook groep!


Veel liefs,
Lilian

Mijn alibi voor heel 2017: beste en slechtste boeken

Ik ben de laatste tijd van het jeugdsentiment. Als ik de hort op ga, is het bijvoorbeeld naar de musical Rocky horror show. Wel eens van gehoord? Niet? Het is een volkomen gestoord theaterspektakel. Ik ging met Iris die ik bewust zo min mogelijk had verteld. Er wordt tijdens de show met rijst gegooid, met afwashandschoenen geklatst, feesthoedjes opgezet en slet en asshole gebruld; door het publiek. Als de verteller te langdradig praat roept de hele zaal boring. Ook staat de zaal de timewarpdans te doen. Kijk hier
 Het is idioot, maar wat een avond uit. Ik zag het lang geleden en toen was ik een groentje. Ik zat toen volkomen verbijsterd om mij heen te kijken wat er toch allemaal gebeurde. Nu werd het opnieuw opgevoerd in Antwerpen. Man man man. 

Ook ging ik naar een concert van Texas. Mensen van mijn leeftijd kennen de band uit hun jeugd, want ze bestaan al dik 25 jaar. En zeg ook jij ,net als iedereen in mijn omgeving, nog nooit van gehoord? Onzin. Zoek maar eens op you tube.Texas 
Ze hadden veel hits en je kent er zeker een paar. Als je het hoort zeg je : oh jaaaaa, natuurlijk. De zangeres is Schots  en kletst de oren van je kop, rent de zaal in en danst zich de peentjes. Heerlijk mens. De dagen erna klonk Texas veelvuldig in huize Kroon. Nog steeds staat spotify vaak op hun muziek aangeklikt.

Vorige week zijn we een rondje Leiden en Woerden gaan doen. Eerst Juul, oud teamlid, met dikke 100 boeken blij gemaakt. Ze had net haar boekenkast klaar en daar had ik nog best lege plekken gezien. Ik ben grote opruiming aan het houden, want ik zag opeens voor mij dat ik ook zo'n vrouwtje straks ben waar een tv programa langs komt en gaat puin ruimen. Ik ben al heel lang een enorme boekenfreak. Zo'n eentje die maar kocht en kocht en kocht. Toen ik in de woonkamer de langste wand vulde met een enorme kast van vloer tot plafond was ik trots. Toen kwam er boven een kamer vol met kasten. En toen kwam de zolder vol.. Toen werden het dubbele rijen boven en stonden er beneden stapels boeken los in de woonkamer. Genoeg is genoeg vond ik opeens. Ik zette samen met de buurvrouw een minibieb in de straat. Maar de boeken komen hier best in grote stapels per maand binnen. Dus ik breng wekelijks al een stapeltje 

Lydia, Juul en ik op 1 boekenuitje

naar de minibieb in onze Albert Hein, maar nu kon ik er heel veel tegelijk weg brengen naar Juul. Ik blij en zij ook best blij. Daarna nog even bij Lydia langs, die al vanaf de start bij Thrillerlezers is. Topwijf: lief en goudeerlijk. 
Dit jaar 2017 was het jaar dat ik besloot dat ik klaar was met pappen en nathouden. Mensen die zich storen aan mijn kritische geluiden en open en eerlijk dingen zeggen: kijk lekker de andere kant op, lees niet mee enzovoort. Ik ben ik! Op boekengebied vertel ik wat ik vind en denk, niet wat de schrijver graag zou willen horen. Ik klets niet mee en geef geen minimaal vier sterren uit angst anders geen gratis boekjes te krijgen. Komen er op een gegeven moment geen recensieboeken meer , omdat iedereen boos zou zijn over een kritische recensie? Dan huil ik niet.  Vind ik een boek geweldig, schreeuw ik het ook.

Over schreeuwen over boeken gesproken. Het jaar gaat richting einde, vriendin geeft overal workshops kerststukjes maken (ja, die heeft groene vingers) en de boom staat al. Tijd om eens te gaan terugkijken op het boekenjaar 2017. Welke boeken sprongen er echt uit voor mij?

In willekeurige volgorde begin ik met de voor mij  beste boeken van dit jaar:

Sharon Bolton met Kleine zwarte leugens

Wat is het ergste wat je beste vriendin je kan aandoen? 
Het was geen opzet. Een moment van onoplettendheid, een tragisch ongeval – en twee kinderen komen om. Die van jou. 
Op een eiland met maar weinig inwoners is het onmogelijk om de vrouw die je leven kapot heeft gemaakt te ontlopen. Elke toevallige ontmoeting is een pijnlijke herinnering aan alles wat je hebt verloren: je gezin, je toekomst, je gezond verstand. Hoe lang duurt het dan nog voordat de gedachte aan wraak..

Ik heb staan dat de laatste 50 pagina's zelfs grandioos waren en dat ik constant op het verkeerde been gezet werd. Ik gaf het 4,5 kraaien. Ik heb geen idee waarom geen 5, als ik mijn eigen stukje weer terug lees.

  
Sluit je ogen van Michael Robotham (de vorige dus)

Op een afgelegen boerderij worden de lichamen van een moeder en haar dochter gevonden. De een is toegetakeld met meerdere messteken, de ander ligt er sereen bij. Psycholoog Joe O'Loughlin wordt tegen wil en dank betrokken bij het onderzoek als een van zijn voormalige studenten het werk van de politie in de weg zit door gevoelige informatie aan de pers te lekken.
Joe ontdekt al snel een overeenkomst tussen deze moorden en een serie gewelddadige aanvallen, en ook zijn dochter raakt...

Ik ben groot fan van deze auteur en geniet van elk boek.
 Dikke 5 kraaien


Jager van Lars Kepler

Na twee jaar te hebben doorgebracht in een van de best beveiligde gevangenissen van Zweden, wordt Joona Linna benaderd voor een geheime opdracht. Saga Bauer heeft hem nodig voor een onderzoek waarin de politie volledig vastloopt. Een mysterieuze moordenaar lijkt willekeurig slachtoffers te maken; het enige wat hen verbindt is het kinderliedje dat ze horen voor de moordenaar toeslaat.
Ondertussen verheugt celebrity-chef Rex Müller...

Makkelijk leesbaar, maar niet simpel. Een goed boek kan niet dik genoeg zijn. Irritante gewoonte is alleen wel altijd eindigen met een vette cliffhanger, zodat je gelijk door zou willen lezen
4,5 kraai



Samen van Anita Terpstra

Wanneer MacKenzie trouwt met Matt, een gevangene die in death row zit, laat iedereen in haar omgeving haar vallen. Matt is veroordeeld voor de ontvoering van vier vrouwen. Een van hen wist te ontsnappen en op basis van haar getuigenis wordt Matt veroordeeld. Hij blijft echter volhouden onschuldig te zijn; de andere vrouwen zijn nooit gevonden. Maar dan verdwijnt opnieuw een jonge vrouw.

Op Matts leven te redden zet MacKenzie alles op alles om zijn onschuld te bewijzen. Wanneer...

Geen seconde is het saai en je wilt door het boek racen om te weten wat er toch aan de hand is. En wat een kunnen om een boek zo geloofwaardig in Amerika te laten afspelen
5 kraaien

Geen kind meer van Esther Boek

Het is de eerste dag van de voorjaarsvakantie als Dex door twintig man politie van zijn bed wordt gelicht op verdenking van verkrachting. Zijn leven staat op zijn kop, maar ook dat van de rest van de familie waaronder zijn moeder Anna. Zij strijdt om de onschuld van haar zoon te bewijzen en gaat de confrontatie aan met de leugens, het geweld en het machtsmisbruik van justitie. 

Ondanks dat dit een verhaal is over groot onrecht is dit niet louter een boek over onmacht, verdriet en woede. Het gaat vooral over de kracht van onvoorwaardelijke liefde. Een boek over de strijd naar gerechtigheid. Esther Boek schreef deze aangrijpende misdaadroman naar aanleiding van haar eigen ervaringen. Haar zoon werd uiteindelijk in hoger beroep vrijgesproken van de aanklacht.

Het verhaal maakte mij , tijdens het lezen,meerdere malen kwaad over hoe iemand behandelt kan worden door de politie. Het verhaal is op waarheid gebaseerd en zeer indrukwekkend opgeschreven door de schrijfster

4,5 kraai

Uitverkoren van Linda Jansma

Twintig jaar geleden werd de vader van Jules Declerck vermoord door haar broer. Jules weet niet waarom en ze kan het haar broer niet vragen want die is inmiddels ook om het leven gebracht. Terwijl Jules onophoudelijk blijft zoeken naar antwoorden, krijgt ze als officier van justitie te maken met twee sterfgevallen, die leiden naar een gesloten woongemeenschap. Wat speelt zich
allemaal af binnen de muren van de sekte-achtige groepering?

Al blijft Vrij spel mijn favoriete boek van deze schrijfster, deze komt op een mooie tweede plek. Erg benieuwd naar het boek wat hierna komt en de trilogie zal gaan afsluiten. 

Zerk van Ellen Gerretzen

Op Europa's grootste Joodse begraafplaats in Berlijn-Weissensee wordt een man vermoord aangetroffen op zijn eigen familiegraf. De Moordbrigade is het spoor naar de dader kwijt. Een journalist onderzoekt een mogelijk antisemitisch motief.

Voormalig hoofdcommissaris Wolfgang raakt geïntrigeerd en biedt de Moordbrigade zijn diensten aan. Maar hij moet zich afzijdig houden, want de onthullingen van de journalist zijn ingeslagen als een bom. De Weissenseemoord is een heet politiek...
Eindelijk kwam er dit jaar weer eens een nieuw boek van Gerretzen. En toen ik het dichtsloeg, baalde ik zo dat ik niet wist hoe bepaalde lijntjes verder zuden gaan en ik weer op een volgend deel moet wachten.  De hoofdpersonen zijn mij dierbaar geworden door de jaren heen.
5 sterren

Harlan Coben Laat niet los

Vijftien jaar geleden werden er twee tieners dood gevonden naast een verlaten treinspoor: de tweelingbroer van Nap Dumas, Leo, en de dochter van het hoofd van de politie. Velen dachten dat ze samen zelfmoord hadden gepleegd, maar er waren ook dorpsbewoners die dat weigerden te geloven.

Nap, die politieagent is geworden, doet er alles aan te achterhalen wat zich die zomer afspeelde. Dan worden de vingerafdrukken van zijn vermiste ex-vriendin bij het treinspoor gevonden en komt hij terecht in een wirwar van familiegeheimen en leugens. Geholpen door de inmiddels gepensioneerde politiechef gaat hij op zoek naar de waarheid. Een die laat zien dat samenzweringen, zowel kleine als grote, dodelijk kunnen zijn – zoals we dat van Coben gewend zijn

Coben heeft soms boeken die wat minder zijn, zoals de vorige viel mij wat tegen. Maar deze was gewoon weer simpel een echte Coben. Man, wat een plotwendingen. Op het puntje van je stoel
4,5 kraai

Livestream Buddy Tegenbosch

Hey. Ik ben Rick en ik heb echt de meest bizarre dag achter de rug. 
In New York. Met Kris. 
Of eigenlijk: zonder Kris, want ik had haar nog maar net ontmoet of ze was alweer verdwenen. En dan bedoel ik ook echt verdwenen. Vanished. 
Ik ging haar zoeken. 
Het werd een absurde zoektocht, een rollercoaster-ride van twintig uur door Manhattan, met een basejump, een drag queen, een camera, een ontvoering, een explosie, een kopstoot, een goksite, nog meer camera’s, en vooral… met Kris....

Een van onze beste YA schrijvers. Niet willen stoppen met lezen en balen dat het boek gewoon al niet zo dik is. Wat een geweldig bedacht verhaal.
5 kraaien

Broertje Michael Berg

In een landhuis aan de Côte d'Azur liggen drie doden. Een Nederlandse oud-politicus, zijn echtgenote en een onbekende jonge vrouw. Inspecteur Fillon houdt de vermoedelijke dader aan: Felix, de zoon van de politicus. Maar Felix is in shock en niet aanspreekbaar. Fillon belt de zus van Felix, Lotte Pradeau, een Nederlandse stand-up comedian, die met haar familie heeft gebroken. Ze reist naar Zuid-Frankrijk en komt voor een dilemma te staan, kiest ze voor zichzelf of voor haar broertje.
Wat een goed geschetste personages. Een autistische jongen zo neerzetten, dat je je bij de gesprekken voelt zitten die zijn zus met hem probeert te voeren. Dat je je kriegelig voelt worden. Daarnaast een goed in elkaar gezet plot en een hele lekkere schrijfstijl, zorgt er voor dat je door het boek schiet
4,5 kraai

Goede dochter Karin Slaughter

Achtentwintig jaar geleden: het zorgeloze leven van zusjes Charlotte en Samantha Quinn en hun ouders wordt wreed verstoord door een gruwelijke aanslag. Hun moeder verliest daarbij het leven en hun vader wordt nooit meer de oude.Achtentwintig jaar later: Charlotte - de klassieke 'goede dochter' - is advocaat geworden, in de voetsporen van haar vader. Dan is ze getuige van een nieuwe aanslag, en de details van het misdrijf halen de herinneringen naar boven die ze zo lang heeft geprobeerd te onderdrukken. Want de schokkende waarheid wil niet langer begraven blijven..

Terwijl het boek in de poll bij ons op facebook veel genoemd werd als het slechtste boek van 2017, behoort het echt tot een van mijn favoriete boeken van dit jaar. Het is duidelijk anders dan al haar boeken tot nu toe en veel meer op het psychologische stuk gericht. Maar ik bleef lezen en werd chagrijnig als ik moest stoppen.
dikke 5 kraaien

De wolf van Colombes  Koen Strobbe

Nadat Laura en Nicolas hun drukke leven in Parijs vaarwel zegden, wordt een oude Provençaalse dokterswoning hun nieuwe droom. Terwijl ze gulzig het herfstige Zuiden ontdekken, worden ze geconfronteerd met de intriges van de plaatselijke bevolking. Het hele dorp aast op het landgoed van een rijke truffelboer, de plaatselijke notaris draait zijn hand niet om voor wat fraude meer of minder en zelfs aan het verleden van hun nieuwe woning ontdekken ze een diepzwarte rand. Voor ze het goed en wel beseffen, raken ze verstrikt in een kluwen van vastgoedzwendel, onfrisse wijnhandel, kinderroof en iets wat veel weg heeft van nazipraktijken.

In echte tarantinostijl gaat het verhaal van rustig met bijzondere personages over de top, op een goede manier, waar horrorelementen zijn toegevoegd. 
4,5 kraai

Syndroom  Joris van Leeuwen

Na een ongeluk ligt Peters moeder in een coma en is zijn vader niet meer de man die hij vroeger was. Hierdoor is Peter genoodzaakt te stoppen met school, te gaan werken en de verzorging van zijn zusje op zich te nemen. Als hij haar op een dag ophaalt uit school en ze naar een winkelcentrum rijden, gebeurt het ondenkbare. Ze worden achtervolgd. En de achtervolger is niet van deze wereld… Als ze even later een kledingwinkel binnenstappen, overtuigt Peter zichzelf ervan dat de achtervolging een hallucinatie was. Maar als zijn zusje het pashokje in verdwijnt en er niet meer uitkomt, wordt hem al snel duidelijk dat er iets vreselijk mis is. Zeker als niemand zich haar nog kan herinneren. Zelfs zijn vader beweert geen dochter te hebben. Het is alsof ze nooit heeft bestaan…

Hield ik mij altijd verre van fantasy, want dan zag ik elfjes en draakjes voor mij. Toen Thrillerlezers werd benaderd om dit boek te lezen, pakte ik het eens zelf. Ik werd extreem verrrast. Dit is een van de weinige boeken, die ik nog eens zal herlezen. 
5 kraaien

Dertien boeken die mij dus meer dan prima bevielen en maar liefst acht zijn van Nederlandse bodem viel mij op. Dus mensen die zelden tot nooit Nederlandse thrillers oppakken: er zitten echt topboeken tussen. 

Bladerend door mijn boekje, wat ik elk jaar bij hou en in schrijf wat ik dat jaar allemaal lees met daarbij wat gekrabbel hoe het boek  beviel, kom ik ook wat boeken die minder bevielen. Daar staan twee boeken bij die een 2 en een 1 ,5 kregen. En net zoals bij de boeken die ik noem die ik goed vind: het is mijn smaak en die kan duidelijk afwijken van iemand anders. De volgende boeken vind ik de twee slechtste die ik las en die ik zonde van mijn tijd vond. Jij kan er misschien wel van genieten. Of zoals bijvoorbeeld het laatse boek van Karin Slaughter bij veel mensen als slecht boek genoemd wordt, terwijl ik van elke bladzijde genoot. 

Het eerste boek wat ik ronduit verschrikkelijk vond is is Wat jij niet ziet van Sarah Pinborough. Dit boek vond ik bijna tot het einde zo ontzettend saai en toen kwam dan het plot waarvan mensen (en dan vooral de uitgeverij) riepen dat het zo geweldig zou zijn. Ik werd er chagrijnig van, vond het een belachelijk einde! Kon ik dan misschien nog een klein tikje denken van oke, leuk bedacht, maar toen ging het verhaal als nog dubbel over de kop. Zonde van mijn tijd.
Slechtst vertaalde thriller van 2017 voor mij.

Het andere boek wat ik met grote weerzin , welke per bladzijde toenam, las was Dwaalspoor van Pjotr Vreeswijk. Om een aantal redenen:
Pjotr, wat hij mij zelf al vertelde tijdens het schrijven van dit manuscript, kijkt graag actiefilms en die haalt hij tijdens het schrijven terug in zijn hoofd en schrijft dan die al door anderen bedachte scenes helemaal uit. Hij ziet zich zelf dan graag als de held en een lekker wijf naast hem. Niks mis mee, maar op orginaliteit scoor je dan al dik onvoldoende. Het is een beetje of je 24 met Jack Bauer in papiervorm leest. Voor sommige mensen misschien als aanrader klinkend, maar ik hou van orginaliteit en dan lees ik de echte boekjes van 24 wel. 
Ook is de schrijfstijl vrij simpel, wat ook geen probleem op zich is. Suzanne Vermeers boeken zijn ook niet hoogdravend. Maar dan opeens verschijnt middenin het boek een stukje met hele hoogdravende zinnen. Duidelijk niet door de schrijver zelf bedacht. Ook waren er zaken die niet helemaal klopten. Ik was er snel klaar mee. Een flauw voorbeeld is bijvoorbeeld: hij bestelt aan de toonbank twee dampende koppen (gelukkig weet de serveerster dan dat hij schijnbaar koffie wil) en als die gebracht worden, zitten daar opeens twee croissantjes met een klodder jam bij. Perfecte koffietent die al haar klanten ontbijt geeft. 
Ik denk altijd maar: je zal het gekocht hebben. Zo zonde van je geld. Het eerste voor mij slechte boek is dan nog een kwestie van smaak. Dwaalspoor is gewoon een boek met vreemde zinnen en fouten. Maar mensen lezen graag wat ze al kennen.  

Ik hoop in 2018 weer minimaal 13 hele goede boeken te lezen, dan zou ik al heel blij zijn. Het derde boek van Vreeswijk sla ik nu al vast over. Ik kijk seizoen 3 van 24 wel een keer terug. Benieuwd wie in 2018 het stokje overneemt. De afgeschoten kraai voor het slechtste Nederlandse boek gaat toch echt dit jaar naar hem.

Poets de bekers maar vast op

Altijd leuk weer een prijs in boekenland. Zeker nu de echte thillerprijzen of verdwijnen of steeds minder voor gaan stellen, is het leuk als een site over boeken een prijs instelt. Het blijkt zelfs al voor het tweede jaar te zijn. Misschien hebben de meesten van ons dit gemist en dus roepen wij dit keer ook even hard mee.

Het gaat om de beste Nederlandse thriller, best vertaalde thriller en beste debuut van 2017. Ik bekeek de zogenaamde 'langelijst' eens, keek nog een keer en ging eens lezen hoe de lijst opgesteld is. Aha, het team stelde zelf de boeken op. Of het toeval is dat van de 13 boeken 4 van eigen columnisten zijn, weet ik natuurlijk niet. Opvallend is het wel. 
 Dat een medewerker van de boekensite mij op pagina's van anderen wijst op fouten in mijn tekst en dan nu niet ziet dat er Eruisloos staat als titel is grappig. Fouten maakt iedereen namelijk en ik ben de eerste om toe te geven dat ik met mijn dyslexie soms er over heen kan lezen. Maar als je dan zo rondtoetert over mijn schrijffouten... let dan vooral op eigen produkten.
 Nu is dat nog geen eens erg, meer grappig. Wat wel ontzettend komisch was dat men het boek Lieve mama van Esther Verhoef in die 'langelijst'had gezet als boek wat kans zou gaan maken op de award voor beste thriller van 2017.
Jonguh jonguh jonguh... Het kwam in 2015 uit. Gelukkig werd er iemand daar toch wakker en is het later geruisloos (ehm, eruisloos) weggehaald. 

Wie staan er dan nog wel op de lijst voor beste Nederlandse thriller?

DWAALSPOOR van Pjotr Vreeswijk
AMANDA van Jelmer Jepsen
SCHOKGOLF van Frank van Zwol
PAN van Maes & Wade
BROERTJE van Michael Berg
VERRAAD van Wouter Helders
DE WOLF VAN COLOMBES van Koen Strobbe
ERUISLOOS van Ellen de Vriend
EEN NIEUW BEGIN van Angelique Haak
UITVERKOREN van Linda Jansma
SCHEMERZONE van Hilde Vandermeeren
CASA FAMILIA van Nathalie Pagie
KING COKE van Dannis Kramers

Wie eigenlijk niet had mogen ontbreken en toch vijf hele sterren kreeg van hun eigen recensent ome Cees onlangs, is Het dossier van Anya Niewiera. Smaak blijft persoonlijk, maar er staan boeken op de lijst die lager beoordeeld werden op de eigen site van de awardweggevers. Maar zoals ik wel vaker zeg: bijna geen 1 gewone lezer vindt het interessant wie welke prijs wint. Natuurlijk worden er binnenkort wat winpakketten samengesteld zodat mensen gaan stemmen. Heel handig namelijk als je gaat roepen dat de lezer kiest. Maar of het iemand wat uitmaakt , behalve uitgever, schrijver en familie? Wel nee. De uitgever plakt er een extra stickertje op en de auteur is blij met het beeldje, certificaat of iets soortgelijks. Bij literaire prijzen krijgt de auteur nog vaak een lekker geldbedrag, maar dat zit er niet in. Maar de eer is ook al leuk.

Succes voor alle auteurs met het nagelbijten. Spannende weken breken aan... En Esther zal het dit jaar niet worden, maar die won voor Lieve mama al de Gouden Strop