In gesprek met Ilse Ruijters

Foto door Mona Alikhah

 Ilse Ruijters hoeven we toch niet meer voor te stellen? Onlangs kwam haar nieuwe boek Minnaar uit en die beloonden we met 4,5 kraaien. Vandaag beantwoordt Ilse eens andere vragen dan die gewoonlijk gesteld worden.

Noem eens 3 dingen van het vorig jaar waar je trots op bent.

1.      Soms twijfel ik over mijn moederschap, maar tegelijkertijd vind ik dat ik het best goed doe. Betje is nu 3 en is echt een leuk mensje. (Zeg ik geheel objectief.) Heel vaak kijk ik naar haar en denk ik: dat hebben we echt knap gemaakt J

2.      We zijn een nieuw ivf-traject gestart voor een tweede kindje en hebben dat helaas zonder een zwangerschap afgesloten. Ik ben er trots op hoe we dit hebben aangepakt. Het was best even pittig, maar Bas en ik hebben het echt samen gedaan en we voelen ons nu compleet met z’n drieën.

3.      Ik ben erg tevreden over mijn nieuwe thriller Minnaar. Heb ik toch maar mooi tijdens de lockdown geschreven.

Stel dat er een tovenaar hier stond en die kon je in alles veranderen wat je zou willen, wat zou je doen? Wat, wie, waar, waarom?

Ik zou een dag een dolfijn willen zijn. Het lijkt me zo fijn om op zo’n manier te kunnen zwemmen. Soms droom ik daarover. Heerlijk vrij lijkt me dat.

Wat is een gekke eigenschap van je?

Ik kan geen mensen onthouden. Vraag me wat er op pagina 237 van mijn boek gebeurt en ik weet het, maar mensen… Ik kan rustig met iemand uiteten gaan en hem de volgende dag zomaar voorbij lopen zonder hem of haar te herkennen. Ook zijn of haar naam en verhaal komen me dan niet eens bekend voor. Dat heeft me al heel wat keren in een gênante situatie gebracht.

Wat is jouw ultieme vakantie? Is het meer actief, ontspannen, leerzaam of sociaal?

Zon, een luxe hotel, lekker en veel eten, koele witte wijn en de mogelijkheid om me in mijn eentje terug te trekken met mijn laptop.

Wat is jouw lievelingsplek en wat is daar te vinden?

Mijn bed in de ochtend, met daarin Bas en Betje.

Wat is het meest gevaarlijke dat je ooit hebt gedaan?

In Australië heb ik veel gehiket. Op een van die wandelingen werd ik gebeten door een dier dat ik instinctief van mijn hand sloeg. Kon ik natuurlijk niet meer terugvinden. Mijn vingertop zwol op en ik zag sterretjes voor mijn ogen. Ik dacht echt: dit is de beet van een giftige slang, ik ga nu dood, maar het bleek achteraf een agressieve mier te zijn, de jack jumper ant. Totaal niet gevaarlijk, maar wist ik veel daar in the middle of nowhere.

Als je enkel 7 dingen kon bezitten, wat zouden ze zijn?

1.      Laptop

2.      Warme kruik

3.      Comfortabele kleding (mag dat als 1 ding?)

4.      Auto

5.      Telefoon

6.      Mijn dagboeken

7.      Bed

Bijna allemaal praktische dingen, zie ik. Ik ben dol op mooie spullen, maar raak er niet aan gehecht.

Hoe ziet jouw bucket list eruit?

Heel goed leren koken, voor de tweede keer naar Nieuw Zeeland, een roadtrip door Amerika maken en (bescheiden als ik ben) een internationale bestseller schrijven.

Hoe zou je droomhuis eruit zien?

Bas is architect en ik zou graag willen wonen in een huis dat hij heeft ontworpen. Ik droom van een vrijstaande woning met een veranda, een grote woonkeuken en een kantoor met uitzicht op een weiland waarboven ’s morgens de zon opkomt.

Wat is het meest gênante wat je ooit hebt gedaan?

In een brief solliciteren naar een baan als human research-medewerker in plaats van human resource-medewerker. Ik ben nooit uitgenodigd voor een gesprek. Heel gek.

Wat is de ergste ervaring in een restaurant die je hebt gehad?

Niet heel erg, maar wel erg grappig: ik vroeg een wodkamartini en de ober zei dat hij dat niet had. Toen ik vroeg of hij wodka had, antwoordde hij ja, en toen ik vervolgens vroeg of hij martini had, antwoordde hij ook ja. Daarna viel het kwartje pas bij hem.

Wie was je grootste idool als kind?

Mark Owen van Take that. Oooo, de zonde van je jeugd!

Is er een boek of film die een gigantische impact op je heeft gemaakt?

Bezeten van mij van Nicci French. Ik werd verliefd op hoofdpersoon Adam en verliet daarom de man met wie ik samenwoonde. Ik heb dit drie jaar geleden aan Nicci en Sean (die samen Nicci French vormen) verteld. Ze keken wel even raar op. Het jaar daarop kwamen we elkaar weer tegen en zeiden ze: o ja, jij bent die vrouw die haar man aan de kant heeft gezet voor Adam.

Als je alleen maar 1 gerecht kon hebben voor de rest van je leven, welke zou dat dan zijn?

Melanzane

Italiaans ovengerecht
met oa aubergine

Doe je gekke dansjes als niemand kijkt?

Ja. En ik doe ze ook als er wel mensen kijken.

Gil je in rollercoasters?

Nee, daar durf ik niet in.

Als je niet hoefde te slapen, wat zou je dan doen met de extra tijd?

Misschien eindelijk eens gaan sporten.

Minnaar van Ilse Ruijters

  

 De titel maakte mij een beetje huiverig om te gaan beginnen. 

Gingen we een enorme lading heteroseks over ons heengestrooid krijgen? Ja! 

Was het erg? Het was even wennen.

Het punt is natuurlijk dat voor de doorsneelezer een vrij opwindend verhaal wordt neergezet. Maar wat nu zo goed door Ilse Ruijters wordt gedaan, is dat ook ik mee kon gaan in het verhaal hoe Nina zich verliest onder de aandacht en de vele seksuele uitspattingen (ik dacht van ik gooi er eens een keurig woord in) van haar jonge minnaar. Zo jong dat het een vriend van haar zoon is. Nee, niet minderjarig maar een 20er surfdude, zoals je een echte kitesurfer voor je ziet: lang haar, gespierd enz. enz.

Op het moment dat ze vindt dat ze ermee moet stoppen en zich weer op het huwelijk met Nick moet richten, blijkt Søren daar niet zo van te zijn gecharmeerd. Hij staat onverwachts bij haar werk, haar sportschool, haar huis en stuurt dwingende berichtjes. Vervolgens zorgt hij dat langzaam alles ontspoort, zo wordt haar man door goed geschoten foto's beschuldigd van misbruik van een minderjarige. Niet goed voor zijn gewenste politieke loopbaan. 

Stap voor stap mengt de jonge man zich in haar gezinsleven. Het moment dat Nina zou kunnen opbiechten wat er speelt, laat ze voorbij gaan.

Ze gaat op onderzoek uit en komt steeds meer tot de ontdekking dat deze gast minder leuk is dan hij leek. Heel veel minder leuk. Creepy zelfs.
Door gesprekken met bekenden van hem, ontwikkelt er zich een persoonlijkheid waardoor ze moet gaan redden wat te redden valt.
En welk aapje schiet nog uit de mouw als ze haar man probeert te gaan redden? En dan eindigt het boek met een open einde en heb ik bijna medelijden met de hoofdpersoon.

Echt dit boek las als een tierelier: korte hoofdstukjes waarin zoveel gebeurt, het cliché van de rollercoaster laat ik eens achterwege, en de zalige leesbare schrijfstijl van Ilse zorgde er voor dat ik ‘s avonds begon en het om 4 uur ‘s nachts het boek dichtsloeg. Het had me dus te pakken. Meer leesplezier kan je bijna niet bedenken. Alle ingrediënten van een vrouwenthriller zijn aanwezig, maar het is meer dan dat. Het stijgt namelijk hoog boven de gemiddelde vrouwenthriller uit.

Vette 4,5 kraaien

Flip

 

De schaduwvriend van Alex North

 

Titel: De schaduwvriend

Auteur: Alex North

Uitgeverij: Ambo/ Anthos

Publicatiedatum: november 2020

Recensie door: Tamara

Kraaien: een dikke vette 5!!

 

Een moord. De dader is spoorloos verdwenen.
In ‘De schaduwvriend’ herinnert Paul Adams zich nog goed die vreselijke dag waarop de jonge Charlie Crabtree een van zijn klasgenoten vermoordde. Paul was zowel bevriend met Charlie als met het slachtoffer. Diezelfde dag verdween Charlie en de wildste complottheorieën doen nog steeds de ronde op het internet.

Vijfentwintig jaar later verwerkt Paul stukje bij beetje zijn jeugd. Wanneer zijn dementerende moeder een terugval krijgt, kan hij er niet meer omheen: hij moet terug naar zijn ouderlijk huis.

Het duurt niet lang voordat alles uit de hand begint te lopen: zijn moeder is ervan overtuigd dat er een indringer in huis is, en Paul realiseert zich dat hij wordt gevolgd. Alles komt samen en het laat Paul niet meer los: wat is er daadwerkelijk gebeurd op de dag van de moord? Waar zou Charlie nu zijn?

De nachtmerrie is nog maar net begonnen.

 

‘In totaal zijn er zevenenvijftig wonden op het lichaam aangetroffen en het slachtoffer was zo goed als onthoofd.’

 

Laat ik beginnen met het feit dat Alex North weer een meester van een boek heeft afgeleverd! Net als zijn vorig boek, ‘De fluisterman’. Dit is een boek waar je voor gaat zitten en de wereld om je heen doet vergeten. Vanaf het begin word je op het verkeerde been gezet en pas op het einde weet je hoe het zit.

 

Het verhaal begint waar je kennis maakt met de jonge Paul Adams. Hoe hij zich door schooltijd heen worstelt en op een dag vrienden maakt met James, Billy en Charlie. Hoe ze samen proberen dromen te controleren en gezamenlijk op zoek gaan naar ‘roodhand’.

Tot op een dag een moord gepleegd wordt en Paul als verdachte wordt aangemerkt. De jonge Paul is niet alleen radeloos maar voelt ook de teleurstelling van zijn moeder.

 

Als Paul na jaren weer terugkeert naar Gritten om zijn stervende moeder te bezoeken, komen ook de herinneringen weer naar boven en als de moorden weer beginnen, weet Paul dat hij maar 1 ding kan doen en dat is het verleden onder ogen komen.

 

Wat ik zo mooi vind aan de schrijfstijl van North is dat je alles aanneemt wat hij schrijft. En aan het einde voel ik me echt een beetje bedrogen door hem. Want het plot is niet wat je verwacht. Ook in dit boek zit lichtelijk wat fantasie verwerkt maar niet zo dat je het verhaal ongeloofwaardig gaat vinden. Het verhaal gaat onder je huid zitten en je voelt de spanning met de bladzijde toenemen. Voor mij is North echt een auteur om in de gaten te houden, want als hij deze manier van schrijven volhoudt, kan hij nog een hele grote gaan worden!

 

Toen ik het verhaal uit had, heb ik ook echt even alles moeten laten bezinken. Na een paar dagen in zijn wereld te hebben ‘geleefd’, besef ik me dat ik graag nog meer had willen lezen, dat het boek helemaal nog niet uit had mogen zijn.

 

Voor mij een echt topboek! Onthoud hem voor Sinterklaas, kerst, oud & nieuw en verjaardagen!

 

 

Spanning: 5

Originaliteit: 5

Psychologische ontwikkeling personages: 4

Leesplezier: 5

Schrijfstijl: 5

Plot: 5

Het zwarte dossier van Max van Olden

Titel: Het zwarte dossier

Auteur: Max van Olden

Uitgeverij: Ambo Anthos

Publicatiedatum: juni 2020

Recensie door Ink

Waardering: 4,5 kraaien

Na 3 jaar wachten, zag ik opeens de verschijningsdatum van het 3e boek van Max van Olden! Echt eentje waar ik naar uit heb gekeken. Van zijn vorige boek ‘De juiste man’ heb ik erg genoten, hoge verwachtingen heb ik daardoor nu stiekem wel. Kan hij mijn hoge verwachtingen waarmaken?

Riemke Pennings is na drie jaar aan het einde van haar stageperiode op het prestigieuze advocatenkantoorstaat Lewis Legal op de Zuidas. Ik als fan van de gelijknamige tv-serie (uitgezonden in 2018) heb dan ook gelijk een beeld bij het soort kantoor. Riemke heeft tijdens haar stageperiode twee klachten gekregen en daarom twijfelt men of ze haar in dienst zou kunnen gaan nemen. Van haar patroon Margot Meyerbeck krijgt Riemke nog een kans om zich te bewijzen. Margot duwt haar een zwart dossier in haar maag.

Het zwarte dossier, die Riemke krijgt betreft een zaak dat gaat om een publicatie van een gedichtenbundel van Novak Petroviç, (een gevangene) die tegengehouden moet worden. De cliënt Sjoerd Tervoort is er namelijk van overtuigd dat in de bundel aanwijzingen voor een moord op hem verwerkt zijn.

Terwijl de zaak zich nog in het beginstadium van een kort geding bevindt, gebeuren er gelijk al vreemde zaken.

Op de dag van het kort geding verschijnen zowel Riemke als de eiser Sjoerd niet op de rechtbank. Vanaf dat punt komt het verhaal in een stroomversnelling waarbij de spanning stijgt. De senior van Legal Law, Robert van Berendonk stort zich helemaal in de zaak om Riemke te vinden.

Max zijn vorige twee boeken waren geen thrillers zoals de doorsneelezer een thriller beoordeeld. De boeken zijn ware psychologische spannende verhalen. Dat betekent dat de nadruk ligt op de belevingswereld van de personages, waar hij echt goed in is. Zo zijn ook in ‘Het zwarte dossier’ de belangrijkste personages uitstekend uitgewerkt.

Je wordt als lezer wat heen en weer geslingerd en of het allemaal realistisch is wat de advocaat en client denken te verwachten te zien in de gedichtenbundel. Halverwege komt Max met een belangrijke nieuwe ontwikkeling, wat niet eerder in zijn vorige boeken zat. Er worden echte thrillerelementen in gegooid, zoals ontvoering, bedreigingen, achtervolgingen, geweld, explosies en het Darkweb. Het wordt heel spannend.

Wanneer de boodschap die in de gedichten verstopt zijn dan echt ontdekt is, blijkt een personage toch degelijk anders te zijn dan hij zich voordeed en met een zinderende finale komt alles samen. En de laatste zinnen van het boek lieten mij met een glimlach achter. Mooi gedaan dit slot.

Ik ben ervan overtuigd dat ‘Het zwarte dossier’ een groter publiek zal kunnen gaan trekken. Zowel de liefhebbers van echte actiethrillers, als de liefhebbers van de psychologische thrillers. De ontwikkeling om die extra thrillerelementen aan te brengen, maken het tot een pageturner, waar ik van genoten heb. Dat enkele punten niet geheel naar de realiteit zijn, zoals burgers die mee mogen met een arrestatieteam of de snelheid van het beet hebben op het Darkweb doet geheel niks af aan het verhaal. Het is een fictief verhaal en de meeste lezers zullen het nog geen eens opmerken, omdat ze niet weten hoe het werkt.

Leesplezier:     5

Spanning:        4,5

Plot:                 4,5

Schrijfstijl:       5

Originaliteit:     4

Psych ont.:      4

Als een vuist om het hart

Titel: In hechtenis

Auteur: Nicci French
Uitgeverij: Ambo/Anthos
Publicatiedatum: april 2020
Recensie door: Anita
Kraaien: 4,5
 

Tabitha Hardy zit in voorhechtenis in de Crow Grange gevangenis op verdenking van moord op haar buurman Stuart Rees. Aanvankelijk maakt ze zich sterk dat ze zo weer op vrije voeten zal zijn. ‘Een grote vergissing, dat is het!’ Maar haar manier van reageren, haar verwardheid en haar depressies in het verleden maken dat ze als enige verdachte, veel langer dan gedacht, vast komt te zitten. 

Al met de eerste zin van het boek word je overvallen door de troosteloze en beklemmende sfeer die uitgaat van de gevangenis. De kleine cel die Tabitha deelt met Michaela, de koude harde gevangenismuren, het gebrek aan licht en contact met de natuurelementen, de somberheid, benadrukken hoezeer de wereld van Tabitha is gekrompen. Het open- en dichtdraaien van tal van deuren, het gerammel van sleutels is een regelmatig weerkerend element. Net zoals ze onmogelijk kan ontsnappen uit de gevangenis, is er ook geen ontsnappen aan de gedachten waar ze mee moet dealen.

Het personage van Tabitha wordt zeer grondig en met veel diepgang uitgewerkt. Het buitenbeentje, eenzaam tot in het diepste van haar ziel, koppig en opvliegend, gaat helemaal kopje onder. In Crow Grange breekt voor haar een zeer moeilijke en donkere periode aan. Haar wanhoop, verwarring en boosheid worden ook de gevoelens van de lezer. Net als zijzelf begin je te twijfelen aan haar onschuld. Heeft ze het dan toch gedaan? Ze is in geen geval een toonbeeld van sociaal aanvaard gedrag, heeft een kort lontje, maar ik kon niet anders dan sympathie voor haar opbrengen.

Deze thriller moet het niet hebben van de actie, maar van de grondige observatie van het hoofdpersonage en de gemeenschap die haar nooit de kans heeft gegeven om er een volwaardig lid van te worden. De spanning zit hem in de vraag die heel het verhaal door op de achtergrond aanwezig is. Is Tabitha schuldig en zoniet wie heeft het dan gedaan? Naar het antwoord op die schuldvraag wordt heel systematisch toegewerkt. Vanuit de gevangenis bouwt Tabitha haar verdediging op. En ja, de uitkomst heeft mij toch wel verrast!  

Het verhaal gaat traag, wat mooi weergegeven wordt in de perceptie van de tijd. In de gevangenis lijkt de tijd voor Tabitha stil te staan. Alle dagen lijken op elkaar. De gevangenen leven op het ritme van het gevangenisleven, tijd om te eten, te slapen, te douchen.… De gebeurtenissen op die noodlottige 21^ste december worden voortdurend herkauwd. Dankzij de beelden die Tabitha keer op keer herbekijkt, krijgen ook de bewoners van Okeham een gezicht en komen de onderlinge verhoudingen tot leven. Er is de bedrogen en onderdrukte echtgenote, de verstoten zoon, de hardlopende dorpsdokter, de eigenaresse van de dorpswinkel, de dorpspriester, de overspelige en grensoverschrijdende echtgenoot, de pedofiele leraar…. En Stuart Rees had heel wat te stellen met velen onder hen. 

Het schrijverspaar geeft Tabitha de ruimte en de tijd om zich te ontwikkelen tot een compleet en op-en-top menselijk karakter. Ze moet heel diepgaan, maar vindt uiteindelijk de kracht om voor zichzelf op te komen en haar doel te bereiken! De waarheid achter de misdaad ontdekken. Haar personage wordt tegelijkertijd met een zekere afstandelijkheid alsook met het grootste mededogen uitgewerkt. Ik werd haar grootste supporter.

Met ‘In hechtenis’ bewijst Nicci French nog maar eens dat ze top is in het creëren van dat typische Engelse kader. De waarheidsgetrouwe schets van een klein Engels dorpje gelegen aan kliffen en de zee, de Britse weersomstandigheden en de Engelse gereserveerdheid teleporteren de lezer rechtstreeks naar Devon. Het taalgebruik ondersteunt perfect de emoties die Tabitha doormaakt en de sfeer die heerst in de gevangenis en de rechtszaal. De eenvoud ervan draagt bij aan het hoge realiteitsgehalte van het proces dat Tabitha door moet en maakt dat de psyche van het personage constant in de focus zit.

Met ‘In hechtenis’ hebben Nicci Gerard en Sean French opnieuw een topboek geschreven dat de liefhebbers van de psychologische thriller een aantal uren aangenaam in zijn ban houdt. Ik geef het boek 4.5 kraaien.

Sluit alle deuren van Riley Sager

Titel: Sluit alle deuren

Auteur: Riley Sager

Uitgeverij: Ambo/ Anthos

Publicatiedatum: oktober 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3,5

In Sluit alle deuren begint Jules Larsen aan een nieuwe baan als housesitter in het exclusieve appartementencomplex Het Bartholomew in Manhattan, New York. Er zijn maar een paar regels: geen bezoek ontvangen, elke avond in het appartement doorbrengen en de andere bewoners niet storen.
Jules staat op straat, dus ze is maar wat blij met dit buitenkansje om haar oude leven achter zich te laten. Ze valt een beetje uit de toon tussen de superrijken, maar trekt op met een andere oppasser, Ingrid. Niets is wat het lijkt, vertelt Ingrid, die met de dag banger lijkt te worden. Jules doet haar angst af als onzin, maar dan verdwijnt Ingrid spoorloos en komt Jules erachter dat zij niet de eerste oppasser is die vermist raakt.

“Mij klinkt het in de oren alsof je bent weggelopen.”
“Nee,” zeg ik. “Ik ben ontsnapt.”

Soms tref je een boek, waarvan je nu eigenlijk niet zo goed weet of je hem nu goed of juist slecht vindt.

Dat had ik met dit boek. En ik ben er eigenlijk nog steeds niet over uit wat ik nu ervan vind....

Het verhaal loopt soepel en is niet moeilijk te volgen. Snel kreeg ik het gevoel dat dit meer een boek voor tieners was, dan voor volwassenen.

Eigenlijk gebeurt er niet heel veel, pas op het einde. Maar toch...je blijft doorlezen! Er wordt op een gegeven moment gezinspeeld op sektes, een bezeten gebouw en offers. Dat was ook een beetje de reden waarom ik door bleef lezen. Het einde was wel verrassend maar niet echt spectaculair.

Het verhaal splits zich in 2 delen. Het heden en de dagen voor het ongeluk van Jules. Voor het ongeluk lees je hoe Jules zich aanmeld voor een appartement oppas. De regels zijn simpel; elke nacht daar slapen, geen bezoek, geen drank, drugs of roken en vooral niet de medebewoners lastig vallen. Het gaat Jules goed af, totdat Ingrid vermist wordt. Er wordt gesuggereerd dat ze vrijwillig is vertrokken, maar Jules weet zeker dat ze haar heeft horen gillen en dat ze niet zomaar weg is gegaan zonder het haar te vertellen. Daarom gaat Jules op onderzoek uit maar de waarheid kan haar het leven kosten.

Het verhaal werd voor mij wat ongeloofwaardig toen Jules een sms'je kreeg van Ingrid waarin stond dat alles goed was. Na een paar sms'jes wist Jules heel zeker dat dit niet Ingrid was! Later in het verhaal gaat ze doodleuk Dylan een sms sturen dat hij in gevaar is, weet wat er speelt in het gebouw en wie ze gevonden heeft... Ik zat letterlijk met mijn hand tegen mijn hoofd te slaan. Domme domme gans! En ondanks dat ze weet dat haar leven ook in gevaar is, gaat ze alsnog terug om een fotolijstje op te halen... Waarom???!!

Nog steeds kan ik niet zeggen of ik nu wel of niet gecharmeerd ben van het verhaal... Ik neig toch naar het laatste. Het was leuk om te lezen, maar geen topper én zeker geen boek wat ik zou herlezen. Tot aan het plot zat ik er volledig in, maar nadat ik het plot had gelezen, las ik toch iets wat teleurgesteld verder. Het ging ineens allemaal zo snel, zo makkelijk en vooral zo voorspelbaar. Wat ik vooral jammer vond, is dat het lijntje van haar zus is opengehouden. Daar was ik nog het meest nieuwsgierig naar, aangezien deze zo vaak genoemd wordt leek het mij logisch dat dat mysterie ook werd opgelost.

Mijn conclusie:  Een makkelijk wegleesboek maar voor mij geen hoogstandje. Ik kan mij ook echt niet voorstellen dat King en Slaughter “fan” zijn.

Spanning: 3,5

Psychologische ontwikkeling personages: 3

Leesplezier: 4

Schrijfstijl: 4

Plot: 3

Win Labyrint van Esther Verhoef GESLOTEN

In Labyrint – de verhalen laat Esther Verhoef de lezer met dertien spannende, verrassende en meeslepende verhalen alle hoeken van het thrillergenre zien.

In Labyrint – de verhalen komt alles van Nederlands succesvolste schrijfster Esther Verhoef samen. In dertien spannende, verrassende en meeslepende verhalen laat zij de lezer alle hoeken van het thrillergenre zien. Verhoef betreedt nieuwe paden met het mysterieuze "Labyrint', waarin hoofdpersoon Hanna in een obscure onderwereld terechtkomt. "Vuile handen' zoomt in op een eenzame tuinierster met een sinister geheim, en in de "Dodemansrit' van failliet verklaarde ondernemer Aad blijft de spanning tot op het allerlaatst om te snijden.

In het voorjaar van dit jaar verschijnt er op Videoland een serie gebaseerd op een ander boek van Esther Verhoef. Welk boek is dat? Stuur jouw antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Esther Verhoef.

Je bent vast al lid van de langstlopende boekengroep rondom spannende boeken, maar wordt anders nog even lid via deze link:

Facebook Thrillerlezers!

Nu uit!

Daar is eindelijk weer eens een nieuwe thriller van Ilse Ruijters


Edward van Vrijberghe de Koning is fotograaf. Zijn familie is rijk en succesvol en woont in 't Gooi. Edward is altijd het zwarte schaap geweest, maar daar lijkt verandering in te komen als hij wordt genomineerd voor de World Press Photo. Zakenman en advocaat Robert Ambrosius is onder de indruk van Edwards foto's en heeft een bijzondere opdracht voor hem. Is dit puur vanwege de kwaliteit van zijn werk, of spelen er andere belangen? En wat heeft de bloedmooie echtgenote van Ambrosius hiermee te maken?
Liselotte Stavorinus (1967) schreef haar debuut in 2013. Het Reservaat gaat over Jessica die in een chique villawijk gaat wonen en geïntroduceerd wordt in een vriendengroep waarbinnen de relaties gecompliceerd zijn en niets is wat het lijkt.


Ilse Ruijters schrijft psychologische thrillers. Haar debuut, De onderkant van sneeuw, won de een thrillerdebuutprijs  in 2015. Haar tweede boek, Later als ik dood ben, kwam in september 2016 uit en belandde op de shortlist van de Gouden Strop 2017. Behalve boeken schrijft Ilse columns en artikelen en geeft ze schrijfcursussen aan het bedrijfsleven.Meisje van me is haar 3e thriller

Mama is hier van Mariette Zweers

Titel: Mama is hier

Auteur: Mariette Zweers

Uitgeverij: Ambo Anthos

Publicatie: april 2019

Recensie door Karin

Waardering: 3 kraaien

     

Wat vond ik van de cover ?

Vermits de cover niet volledig duidelijk is op de epub, ben ik weer een keer gaan googlen. We zien er mooie, blonde vrouw, hangt ze over de rugleuning van een zetel, of kijk ze achteruit over de achterbank van de auto, ’t is me niet helemaal duidelijk. Haar gelaatsuitdrukking is me ook niet helemaal duidelijk, lijkt me redelijk neutraal. Vind de cover misschien ook niet helemaal hedendaags, en ik leg niet direct het verband met een spannende thriller.  Ik weet eerlijk gezegd niet helemaal of het boek me heel erg zou opvallen op de boekentafel.

Ondertussen heb ik een hele tijd de cover en de achterflap bekeken en zie ik vooral een gelijkenis tussen de cover en de foto van de schrijfster, maar ik vermoed dat mijn fantasie hier een beetje op hol slaat

Wat verwacht ik van tevoren ?

Ik las nog niet eerder iets van Mariette Zweers, maar een boek dat wordt aangekondigd als een beklemmende psychologische pageturner, dat spreekt me altijd aan. Dus ik hoop uiteraard op een beklemmende psychologische pageturner J

·         Toen ik eindelijk zijn adres had weten te achterhalen, ontdekte ik dat er al een ander meisje sliep in mijn bedje, at van mijn bordje, speelde met mijn schildpad.

·        

·    Mijn recensie :

‘Mama is hier’ vertelt het verhaal van Olga, Matthijs en Juliette. Olga heeft destijds gekozen om voltijds voor Juliette te zorgen en Matthijs is een druk bezet en op het eerste zicht succesvol zakenman. Toch spelen er een aantal onderhuidse zaken waar ik in eerste instantie de vinger niet kan opleggen, maar ik heb al heel snel het gevoel dat het niet allemaal rozengeur en manenschijn is.

Het verhaal wordt in 3 periodes verteld, waarbij in het eerste deel de spanning behoorijk stijgt nadat dochter Juliette onder onduidelijke omstandigheden betrokken raakt bij een ongeluk en haar leven in gevaar is. In de loop van het boek, en dus over de verschillende periodes wordt gaandeweg duidelijker wat er precies aan de hand is, maar jammer genoeg mist het verhaal voor mij hier en daar een beetje samenhang, soms lijkt het alsof ik een gedachtensprong heb gemist.

     "Onder het ritmisch flitsen van de straatlantaarns die we passeerden, had ik het gevoel uiteen te vallen, op te stijgen, te verdampen."

Regelmatig wordt er naar het verleden verwezen, wat behoorlijk onheilspellende verwachtingen opwekt, maar deze verhaallijn wordt naar mijn gevoel niet volledig uitgewerkt.

Ook de ontknoping is naar mijn gevoel niet helemaal onderbouwd, het lijkt allemaal en beetje te gemakkelijk en te snel te gaan, Olga is naar mijn gevoel in het eerste deel van het verhaal een beetje soft, terwijl ze zich in het tweede deel van het boek plots – en schijnbaar uit het niets – tot een daadkrachtige en sterke vrouw toont, zonder enige duidelijke ontwikkeling.

Het boek leest op zich wel vlot en snel maar mist volgens mij best wel wat mogelijkheden. Ik vrees dat ik de omschrijving ‘beklemmende onheilspellende pageturner’ niet helemaal van toepassing vind.

Het boek is wat bij betreft een fijn tussendoortje, leest makkelijk weg, maar blijft jammer genoeg niet echt hangen. Ik kom voor ‘mama is hier’ uit op 3 sterren.

Daar is tie dan..

Vandaag komt de nieuwe Nicci French uit. Veel mensen hebben hier op zitten wachten. Waar gaat hij over?

Huis vol leugens is de nieuwste literaire thriller van Nicci French, hun eerste boek na de veelbekroonde Frieda Klein-serie. 
De vijfenveertigjarige Neve leidt een ogenschijnlijk gelukkig leven, met haar echtgenoot en drie kinderen. Schijn bedriegt, want ze heeft een affaire met een getrouwde man. Ze spreken regelmatig af in zijn pied-à-terre in Londen. Op een dag krijgt Neve een berichtje dat ze naar het appartement moet komen en ze treft daar haar minnaar dood aan; zijn schedel is ingeslagen. In paniek begaat ze een grote fout: ze maakt de plaats delict schoon, zodat het lijkt alsof ze er nooit geweest is. Ze wil niet dat haar affaire aan het licht komt. Maar daarna heeft ze geen keus: ze moet blijven liegen. Tegen haar gezin, haar collega's en haar vrienden. En dan blijkt dat iedereen wel iets te verbergen heeft…

En die cover......om te zoenen!

De angst van C.L. Taylor

Titel: De angst

Auteur: C.L. Taylor

Uitgeverij:  Ambo| Anthos

Publicatiedatum: maart 2019

Recensie door: Tamara

Kraaien: 3,5

“De angst" van C.L. Taylor is een thriller over obsessieve liefde en psychologische manipulatie, een intens verhaal vol plotwendingen waarin een slachtoffer het heft in eigen handen neemt. In "De angst” van C.L. Taylor loopt Lou van huis weg om met haar leraar Mike naar Frankrijk te vertrekken. Ze is ervan overtuigd dat hij haar grote liefde is, maar hij blijkt heel anders in elkaar te zitten en laat Lou gebroken achter. Achttien jaar later ontdekt Lou dat hij een nieuw slachtoffer op het oog heeft en ze is vastbesloten te voorkomen dat de geschiedenis zich herhaalt. Maar Mike is een schurk van de ergste soort, en Lou moet ervoor waken om niet opnieuw slachtoffer te worden…

“Mike stuift op me af met gebalde vuisten, opeengeklemde kaken en opengesperde neusgaten.”

Tijdens de eerste paar hoofdstukken had ik al een beetje het idee dat dit boek is anders zou zijn dan een doorsnee thriller. Dit omdat een pedofiel centraal staat. Het is zeker een zeer gedurfd onderwerp! Maar het verhaal doet toch anders aan dan je in eerste instantie zal denken.

Het verhaal kent verschillende lijnen. Zo heb je het verhaal van Lou  toen ze 14 jaar was en smoorverliefd was op Mike. Mike is haar karateleraar en langzaam lees je hoe hun relatie zich ontwikkeld en eindigt.

Dan lees je tussendoor hoe het met Lou vergaat terwijl ze volwassen is en hoe de relatie met Mike haar leven beïnvloed.

Het gedeelte met Wendy laat ik even zo kort mogelijk, aangezien zij nogal een “ohhhhhh” rol heeft in het boek.

En je leest over Cloë. Het meisje dat op dit moment een relatie heeft met Mike.

Het is eigenlijk een heel raar boek. Tijdens het lezen kan en wil je eigenlijk niet stoppen, want je wilt zo graag weten hoe het nu precies zit. Maar als je het boek even hebt weggelegd, dan heb je ook geen haast om het weer op te pakken. Dus ja, heel raar!

De personages zijn wel duidelijk neergezet en tot het einde heb je een echte haat- liefde verhouding met Wendy.

Terwijl Lou zich langzaam aan steeds verder in de nesten werkt, werkt Wendy zich steeds verder in haar leven en ondertussen zit je bijna tegen Cloë te schreeuwen dat ze haar ogen moet openen en maken dat ze wegkomt!!!

Het boek kent veel wendingen (soms is het mij nét iets te makkelijk, maar ik stoorde mij er niet enorm aan) en het einde kent een grote plottwist. En met het einde bedoel ik ook echt het einde. Het allerlaatste hoofdstuk! Het boek zit vol leugens en op een gegeven moment weet je ook niet meer wie en wat je wel wilt geloven. Ondanks de relatie van een oudere man met een puber, is dit wel een boek wat je even bijblijft. Dit omdat het zo goed is neergezet, dat je eigenlijk niets anders kan dan snappen waarom zo'n jong meisje voor zo'n oude man kan vallen.

Al met al is het een heel bijzonder verhaal, dat zeker de aandacht verdient!

Komt dit boek in mijn pareltjes boekenkast?:   Moet ik echt nog even over nadenken.

Hoop ik meer van deze auteur te lezen?:         Ik ben heel benieuwd wat zij nog meer kan!

Zal ik dit boek aanraden aan anderen?:           Ja, dat wel. Daarvoor is het echt wel een apart boek

Breng me terug van B.A. Paris

Titel: Breng me terug

Auteur: B.A. Paris

Uitgeverij: Ambo/Anthos

Publicatiedatum: juni 2018

Recensie door Baukje

Waardering: 2 kraaien

Achterflap

Breng me terug is de nieuwe thriller van bestsellerauteur B.A. Paris, bekend van Achter gesloten deuren en Gebroken. Een jong stel rijdt door Frankrijk en stopt onderweg bij een benzinestation. Finn stapt uit om te tanken en te betalen, maar wanneer hij terugkomt bij de auto is Layla spoorloos verdwenen. Ze wordt nooit teruggevonden. Twaalf jaar later is Finn verloofd en gelukkig – zijn verleden heeft hij achter zich gelaten. Tot hij op een middag thuiskomt van zijn werk en zijn verloofde op de bank ziet zitten. Ze houdt iets in haar handen, houdt het tegen het licht. Een object zonder enige waarde, behalve voor Finn en Layla. Is zijn eerste liefde teruggekeerd? Of speelt iemand een spel met hen? Breng me terug van B.A. Paris gaat over de impact van een verdwijning. En over het feit dat iedereen wel iets te verbergen heeft…

De cover

Een gele muur met een gat er in. Hier en daar wat klimop rondom het gat. De titel in zwart-witte letters. De naam van de auteur in paars daaronder. Helemaal bovenaan in kleiner wit lettertype de vermelding dat Paris een internationale bestsellerauteur is.

Ook in een klein lettertype maar dan zwart de tekst: 12 jaar geleden. 2 mensen gingen op reis. 1 keerde daarvan terug.

Tot slot een groot paars rondje met daarin de tekst, in wit, Meer dan 4 miljoen lezers.

Mijn mening

Laat ik beginnen met die 4 miljoen lezers. Voor Nederlandse begrippen is dat natuurlijk een geweldig aantal. Maar B.A. Paris is een Engelse auteur. Laten we dan die 4 miljoen lezers eens af gaan zetteen tegen het Engelstalige afzetgebied. Dan is het natuurlijk niks. En een bestsellerauteur kun je haar dan zeker niet noemen. Daar zit ook meteen mijn weerzin tegen vertalingen brengen als toptitels, met etiketten als deze paarse sticker. Het is weliswaar niet gelogen, daar ga ik tenminste vanuit, maar misleiding vind ik het wel.

Dan de cover. Hij past in de lijn van de andere twee boeken van Paris. Hij valt, door het kleurgebruik, ook goed op. Prima cover, niets mis mee. Behalve die misleidende tekst dan.

Het verhaal

Finn, een yup uit Londen, wordt verliefd op een meisje , Layla, uit de provincie. Hoewel ze flink wat jaren schelen en ze uit twee verschillende werelden komen, worden ze in no time een stel. Samen besluiten ze op vakantie te gaan naar Frankrijk. Op een parkeerplaats, vlakbij Parijs, raakt Layla vermist. Zowel de Engelse als de Franse politie zetten alles op alles om de jonge vrouw terug te vinden, maar alle sporen lopen dood.

Twaalf jaar later woont Finn samen met Ellen, waneer Russische poppetjes hun hele leven op de kop zetten. Hoe meer poppetjes er gevonden worden, hoe verder Ellen en Finn uit elkaar drijven. Is Layla, die gek was op deze poppetjes, na twaalf jaar weer opgedoken? Of speelt iemand dichtbij Finn een onsmakelijke en hardvochtig spelletje?

De verhaallijn wordt vanuit verschillende perspectieven verteld en er is een wisseling in tijd, heden en verleden. Zo komt de lezer steeds meer te weten over wat er twaalf jaar geleden heeft plaatsgevonden en waarom er nu overal Russische poppetjes opduiken.

Heeft Finn twaalf jaar geleden de waarheid gesproken? En is hij wel de lieve, zachtaardig man die Ellen kent?

Mijn mening

Breng me terug, is het derde boek van B.A. Paris. Waar het eerste me omver blies, was boek nummer twee saai, ongeloofwaardig en nietszeggend.

Boek drie begint goed. Het verhaal wordt met vaart geschreven en ik merk dat ik wil weten wat er op die parkeerplaats bij Parijs werkelijk gebeurd is. De wisseling in tijd en in perspectief houdt me ook scherp.

Helaas kakt het verhaal al snel volledig in en als er voor de zoveelste keer iets verteld wordt over die Russische poppetjes moet ik me bedwingen mijn ereader niet uit ergernis tegen de muur aan te smijten.

Met heel veel woorden wordt er nauwelijks iets verteld en saaiheid na saaiheid stapelt zich op.

Wanneer het boek bijna zijn ontknoping begint te naderen wordt de snelheid wel weer wat opgedreven. Ook de auteur begon, denk ik, wat meer op het puntje van haar stoel te schuiven, want er staan een paar stomme fouten in.

Zo verdwijnt Ellen uit de woning van haar en Finn. De overbuurman verteld Finn dat hij de twee heeft horen ruzie maken en dat hij daarna Ellen weg zag rijden.

Finn gaat zelf opzoek naar zijn vriendin omdat hij, bij opnieuw een vermiste partner, niet de politie durft te bellen. Want, zo is zijn redenering, als ze van de buurman horen dat ze ruzie hebben gehad kan hij wel eens verdachte nummer één worden. Finn is bang dat ze denken dat hij Ellen in huis vermoord heeft, vervoerd in zijn kofferbak, en ergens begraven.

Dat drie tellen daarvoor de overbuurman heeft gezegd dat hij Ellen zelf heeft zien vertrekken, wordt door Finn gemakshalve vergeten. En zo zijn er een paar ongeloofwaardigheden meer.

Het plot ontvouwd zich snel en hier en daar wordt het nog enigszins spannend. Hoewel het niet echt verrassende ontwikkelingen zijn is de uitvoering door Paris wel goed gedaan. De uiteindelijke ontknoping is wel weer erg makkelijk, middels een gevonden brief op de computer, en ook de brenger van de tientallen poppetjes zag je als lezer ook al van ver aankomen. Zelfs het motief was geen eureka-moment en de uitvoering  hier en daar erg ver gezocht.

De personages zijn redelijk tot goed uitgewerkt. Hoewel Finn en, met name Ellen, weinig ontwikkeling doormaken, maakt de goed beschreven emoties hun geen hele platte personages.

Toch kan dit het boek niet echt redden en lijk B. A. Paris voor mij eerder een eendagsvlieg dan een bestsellerauteur te zijn.

Schrijfstijl    3

Leesplezier   2

Spanning   1

Plot   2

Originaliteit   2

2 kraaien