Interview met Dominique Biebau

 

Naast leraar Nederlands en Engels is Dominique Biebau schrijver van misdaadromans.  Na het spannende ‘Ijslands gambiet’ volgde ‘Russisch voor beginners’ waarmee de auteur De Hercule Poirotprijs 2019 en De Gouden Strop 2020 binnenhaalde.  Eind 2021 verscheen ‘Het mollenfeest’ een literaire thriller die ondertussen op de longlist staat voor de Hebban Thrillerprijs.  Ook in ‘Het mollenfeest’ gaan literair taalgebruik en spanning hand in hand.  Is ‘Het mollenfeest’ eerder literatuur?  Of beantwoordt het boek toch eerder aan de criteria van een thriller?  Thrillerlezers! besloot zijn licht op te steken bij de schrijver zelf.

Dag Dominique

• Met ‘Russisch voor beginners’ won je de Hercule Poirotprijs (2019) en De Gouden Strop (2020).  Maakte dat het schrijven van ‘Het mollenfeest’ gemakkelijker of zorgde dat integendeel voor extra stress?

Eerst en vooral ben ik natuurlijk heel blij dat ik die prijzen gewonnen heb. Als dat niet gebeurd was, dan hadden we dit gesprek misschien zelfs helemaal niet gehad, maar ik moet wel toegeven dat ik sindsdien het schrijven wel wat serieuzer ben gaan nemen. Zo probeer ik nu ook rekening te houden met Nederlandse lezers en dat leidt soms tot pittige discussies over woordgebruik: schrijf ik ‘gsm’ of ‘mobieltje’ (het is ‘telefoon’ geworden), ‘al bij al’ of ‘al met al’, ‘de matras’ of ‘het matras’? Maar al BIJ al ben ik gewoon superblij met de extra aandacht die de prijzen me opgeleverd hebben. De rest zijn luxeproblemen.

• Jouw misdaadromans zijn tegelijkertijd literair en spannend.  Wat zijn ze in jouw ogen: literatuur of thrillers?

Vroeger hechtte ik veel meer belang aan die vraag. Als jonge snaak had ik een vrij elitaire kijk op boeken. Aan de ene kant had je ‘de Grote Literatuur’ en aan de andere kant ‘pulp’. Mijn jongere zelf wou natuurlijk tot die eerste groep horen, maar doorheen de jaren ben ik toch veel milder geworden. Je hebt uiteindelijk maar twee soorten boeken: boeken die je graag leest en boeken waar je je doorheen worstelt – en dat is dan nog eens heel persoonlijk.

Zelf zie ik mijn boeken eerder als misdaadromans dan als echte thrillers, maar dat komt vooral omdat ze niet spannend genoeg zijn (lacht).

• Vind je die classificatie zelf eigenlijk belangrijk? Let je daar op wanneer je een boek uitkiest om te lezen?

Steeds minder. Ik ben leerkracht Nederlands en daarom lees ik uiteraard regelmatig literaire werken om ‘mee’ te zijn, maar voor de rest ben ik een echte omnivoor: fantasy, historische romans, non-fictie, comics, ja zelfs thrillers (lacht)… ik lees ze allemaal. Uiteindelijk is wat op de cover staat niet zo heel belangrijk. Hoe het verhaal verteld wordt, is dat wel.

• Zijn andere schrijvers een bron van inspiratie voor jou?

Het zal misschien vreemd klinken, omdat hij een totaal ander genre schreef, maar ik ben een enorme fan van Terry Pratchett (auteur van de Schijfwereld-reeks) – en dan vooral van zijn humor. Nu en dan betrap ik me op typische Terry Pratchett-mopjes. Qua plot zijn Agatha Christie en Roald Dahl dan weer mijn grote helden. Dat zijn twee monumenten waar een mens nu eenmaal niet omheen kan.

• Anthonis de Roovere alleszins wel.  Zijn Middelnederlandse gedicht ‘Van der Mollenfeeste’ behoort tot jouw favoriete gedichten of diende het enkel als inspiratie voor het boek?

Het is alvast een gedicht dat me als tiener is opgevallen in de lessen Nederlands (en dat wil al wat zeggen). Het gaat ook over een universeel thema, de dood, en koppelt dat aan een levendige beschrijving van de hele maatschappij. Die combinatie van humor en fatalisme (‘we gaan allemaal dood, maar drink eerst nog iets’) spreekt me wel aan. Daarnaast ben ik sowieso een grote fan van dat oude Nederlands, dat ongelooflijk sappig moet hebben geklonken. Anthonis de Roovere was bovendien ook nog eens een Bruggeling, dus in mijn hoofd lees ik dat gedicht altijd met een zwaar West-Vlaams accent.

• Er zit heel wat intertextualiteit in ‘Het mollenfeest’.  Er is natuurlijk het gedicht van Anthonis de Roovere, maar ook verwijzingen naar Hemingway, legendes, … .  Betekent dat dat er aan het schrijven van het boek een grondige voorbereiding voorafgaat?

Die verwijzingen ontstaan vrij associatief, zonder dat ik daar veel over nagedacht heb. Soms levert dat wel eens problemen op. Zo besliste ik pas vrij laat om ‘Van der Mollenfeeste’ in het boek te integreren, nadat ik een scène met molshopen had neergepend. Oorspronkelijk heette het boek trouwens ‘Nichten’ (het gaat tenslotte om vier nichten), tot mijn uitgeverij er fijntjes op wees dat die titel in Nederland wel eens anders zou kunnen geïnterpreteerd worden.

• Brise-Tout, het Mollendaalbos, …  zijn bestaande plekken.  Aan het begin van het boek zijn zij de geografische ankerpunten in het verhaal.  Vertrek je graag vanuit iets wat bestaat in jouw eigen leefwereld?

Eigenlijk niet. Ik ben namelijk nogal lui als het op research aankomt. Daarom creëer ik liever mijn eigen, parallelle, wereld die wel wat gelijkenissen vertoont met de realiteit, maar net dat tikkeltje anders is. Dan kan niemand me op foute beschrijvingen betrappen. (Handig toch?) Het geeft me ook meer vrijheid om dingen uit te vergroten. Zo lijkt het bos in “Het Mollenfeest” net iets angstaanjagender dan het echte Mollendaalbos (dit moet ik zeggen van de toeristische dienst 😊).

•  De schrik zit er dus in dat je bezoekers van het Mollendaalbos afschrikt! 😊

• Waarom koos je voor vier nichten als hoofdpersonages?

Al vrij snel in het schrijfproces heb ik beslist dat ik een boek over familiebanden wou schrijven. Ik wou vier personages creëren die min of meer dezelfde voorgeschiedenis hebben maar daar op een compleet andere manier mee omgaan. Hoe bepalend is je genetische erfenis voor de rest van je leven? Kan je daaraan ontsnappen? Die genetische insteek deed me al snel bij vier vrouwelijke hoofdpersonages belanden: vrouwen zijn nu eenmaal de poortwachters van het leven.

• Berust het verhaal over de gruwel gepleegd door de Duitse officier op waargebeurde feiten?  Is geschiedenis ook iets wat jouw interesse heeft en ‘krab’ je wel eens graag aan ‘korstjes die je beter met rust zou laten’?

Die scène is niet gebaseerd op een concrete gebeurtenis, maar in mijn geboortestad (Waregem) circuleerden wel wat verhalen over gruwelijkheden die in de Tweede Wereldoorlog gebeurd waren. Zo zijn er vlak voor het einde van de oorlog, begin september 1944, nog enkele burgers door de Duitsers geëxecuteerd toen ze de bevrijding aan het vieren waren. Die verhalen maakten als kind een grote indruk op mij.   

• Jouw personages kunnen geïdentificeerd worden aan hun taalgebruik: spaarzaam, beeldend, woedend en dreigend, … .  Betekent dat dat je voordat je het verhaal begint te schrijven je je personages helemaal uitwerkt?

Normaal niet, maar voor ‘Het Mollenfeest’ heb ik dat voor een keer wel gedaan. Voor elke nicht had ik een soort ‘identiteitskaart’ gemaakt met daarin het antwoord op vragen als ‘Waarvoor schaamt ze zich het meest?’ of ‘Wat is haar grootste droom?’ maar ook vragen als ‘Met welke auto rijdt ze? (of fiets)’ of ‘Op welke politieke partij stemt ze?’

Voor hun karakters baseerde ik me dan weer op de humorentheorie van de Romeinse geneesheer Galenus. Die theorie classificeert mensen aan de hand van hun lichaamsvloeistoffen: zo zijn mensen met te veel zwarte gal  ‘zwartgallig’, die met te veel slijm (flegma) zijn dan weer ‘flegmatisch’. Totaal ontwetenschappelijk, maar gefundenes Fressen voor een schrijver!

• Heel veel leuke beelden!  Thomas vergelijkt zijn relatie met Anna met het opeten van een Ferrero Rocher.  Wat zegt deze vergelijking over jou?

Dat ik een enorme zoetekauw ben. Qua verslavingen ben ik in mijn kindertijd blijven steken: ik rook niet, drink zelden alcohol, maar ben dus wel een enorme snoeper en coladrinker. Ik eet mijn snoep ook altijd op de vreemdste manieren: zo haal ik bij Melocakes altijd het witte spul er eerst uit voor ik de rest op eet. En bij Ferrero’s… Dat lees je dus in het boek.

 • Het personage van Thomas vertoont gelijkenissen met zijn geestelijke vader?  Zo ja, in welke mate?

Thomas vertoont uitwendig inderdaad de meeste gelijkenissen met mezelf: hij is – net als ik – een leerkracht Nederlands, heeft een bepaalde leeftijd bereikt waarop je vaker terug dan vooruit kijkt, hij is ook niet de meest ondernemende, is ook een beetje zwaarmoedig en filosofisch aangelegd … Dat zijn allemaal karaktertrekken die bij mezelf ben gaan sprokkelen. Toch heb ik ook in de andere personages iets van mezelf gestoken. Zo is er Carla’s zwarte humor, Anna’s autistische kantje…   

• De leraar is nooit ver weg.  Carla beoordeelt Thomas met een 7 op 10.  Omdat je dat niet kan laten?

Misschien wel. Wie zal het zeggen? (lacht)

• Mag aangenomen worden dat de passage waarin Thomas het gedicht voorlegt aan zijn leerlingen en zij aanvankelijk maar matige interesse tonen uit het leven gegrepen is?  En dan ook het moment dat ze werkelijk gegrepen worden door het gedicht?

De scène is wel herkenbaar, denk ik, voor veel leerkrachten. We leven in een visuele cultuur. Het is dan ook moeilijk om jongeren gemotiveerd te krijgen om even de cocon van hun eigen tijd te verlaten, om te vertragen en stil te staan bij ‘maar’ wat woorden. Je kan hen dat au fond niet kwalijk nemen: we leven nu eenmaal in een tijd waarin ‘oud’ bijna een scheldwoord geworden is.

Toch probeer ik mijn leerlingen telkens weer te doen beseffen dat een tekst, hoe oud die ook is, in de eerste plaats geschreven is door mensen, die uiteindelijk dezelfde dromen hadden of met dezelfde dingen worstel(d)en als henzelf. Soms lukt dat, en dan ontstaat er een soort magie die van lesgeven het mooiste beroep ter wereld maakt. Soms niet – en dan hopen we morgen op beterschap.  

• Kan je ondertussen leven van jouw schrijven en zou je ooit overwegen om te stoppen met lesgeven?

Ik maak me geen illusies. Als Nederlandstalige auteur is het sowieso moeilijk om van je pen te leven, maar als Vlaming is het nog eens extra uitdagend. Momenteel combineer ik mijn schrijven met een 4/5 job als leerkracht en dat hoop ik nog lang te blijven doen. (Tenzij Steven Spielberg me een deftig voorstel doet voor zijn versie van ‘A feast for moles’!)

Als ik helemaal eerlijk ben, zou ik ook nooit fulltime willen schrijven. Mijn leerlingen houden me met mijn beide voeten op de grond en dat is soms wel nodig. Uiteindelijk vormen zij het leespubliek van de toekomst.

• Stop in ieder geval nooit met schrijven!  Tot slot, ben je ondertussen al met het schrijven van een volgend boek bezig?  Zo ja, kan en mag je er al iets over kwijt?

Voorlopig zit ik nog in de verkenningsfase. Ik ben aan verschillende verhalen begonnen maar wacht nog op een echte ‘klik’. Vroeger zou ik al gepanikeerd hebben, maar nu weet ik dat de muze zich nooit laat dwingen. We leven dus op hoop!

 

Bedankt dat je tijd wou nemen voor Thrillerlezers!  ‘Het mollenfeest’ is een feest om te lezen.  De thrillerlezers kijken vol verwachting uit naar jouw volgende boek!

Ook jij bedankt voor de fijne vragen!

Anita voor Thrillerlezers!

 

actie 9 GESLOTEN

Door een mislukte actie is rechercheur Elvira Selas gedwongen haar carrière als undercoveragente te beëindigen en tijdelijk van de radar te verdwijnen. Na een jaar in de Spaanse zon keert ze terug naar de Nederlandse politie, waar ze een laatste kans krijgt op de afdeling Zware Criminaliteit.
De zaak waarmee ze start is een raadselachtige dubbelmoord. Het eerste slachtoffer wordt aangetroffen zonder tong, het tweede mist een pink. Op beide plaatsen delict wordt een rouwkaart met een Latijnse tekst gevonden. Is Nederland in de greep van een seriemoordenaar? 
Wat het politiekorps niet weet, is dat Elvira's undercovertijd bij een berucht drugskartel nog niet voorbij is. Omdat ze vermoedt dat haar verdwenen broer nog steeds banden met deze bende onderhoudt en ze vastbesloten is hem te vinden, moet ze terug. Terug naar een verleden waar ze het liefst ver vandaan was gebleven.
Waar ligt haar loyaliteit? Bij haar familie of bij de wet? En in hoeverre kun je de wet naar je eigen hand zetten?

Vandaag een actie met Persona van Soraya Vink. Hoeveel kraaien gaf de recensent aan het boek?
Hier de link: recensie

Stuur je antwoord naar Thrillerlezersblog@gmail.com ovv Persona

De winnaar van Persona is geworden:
Liane uit Gouda

Persona van Soraya Vink

Titel: Persona

Auteur: Soraya Vink

Uitgeverij: HarperCollins

ISBN: 978 94 027 5663 0

Bladzijde: 371

Auteur:

Soraya Vink (1992) is redacteur bij Hebban en speurt naar vers thrillerbloed binnen de Hollandse polder en ver daarbuiten. Voor een intrigerend true crime verhaal of angstaanjagende thriller bewandelt ze de meest duistere wegen. Ze rust niet totdat de zaak is opgelost en de laatste bladzijde omgeslagen. Ze studeerde Spaanse taal en cultuur aan de Universiteit Utrecht, waar ze haar voorliefde voor Spaanse literatuur ontwikkelde. In kalenderjaar 2017 was ze jurylid voor de Gouden Strop, de prijs voor de beste Nederlandstalige misdaadroman. In oktober 2018 verschijnt haar debuutthriller Persona bij HarperCollins Holland, een verhaal gebaseerd op de strijd in de onderwereld en een zwarte bladzijde uit de Spaanse geschiedenis.

Achterflap:

Door een mislukte actie is rechercheur Elvira Selas gedwongen haar carrière als undercoveragente te beëindigen en tijdelijk van de radar te verdwijnen. Na een jaar in de Spaanse zon keert ze terug naar de Nederlandse politie, waar ze een laatste kans krijgt op de afdeling Zware Criminaliteit.

De zaak waarmee ze start is een raadselachtige dubbelmoord. Het eerste slachtoffer wordt aangetroffen zonder tong, het tweede mist een pink. Op beide plaatsen delict wordt een rouwkaart met een Latijnse tekst gevonden. Is Nederland in de greep van een seriemoordenaar?

Wat het politiekorps niet weet, is dat Elvira’s undercovertijd bij een berucht drugskartel nog niet voorbij is. Omdat ze vermoedt dat haar verdwenen broer nog steeds banden met deze bende onderhoudt en ze vastbesloten is hem te vinden, moet ze terug. Terug naar een verleden waar ze het liefst ver vandaan was gebleven.

Waar ligt haar loyaliteit? Bij haar familie of bij de wet? En in hoeverre kun je de wet naar je eigen hand zetten?

Mijn mening:

Soraya Vink is voor sommige misschien al een bekende naam, dat kan kloppen want zij is redacteur bij Hebban en schrijft artikelen over thrillers. Ook ik heb wel eens een boek voor een leesclub van haar mogen ontvangen. Ben dan ook extra nieuwsgierig, aangezien zij weet wat een goede thriller is, of ze dat zelf ook voor elkaar heeft gekregen.

Vanaf het moment dat ik aan dit boek begon, had het mij. Het begint mysterieus en je weet niet over wie het gaat, maar langzaam aan nam ze mij mee in het dubbelleven van Elvira. Die na een jaar weggeweest te zijn, ze was ondergedoken na een  mislukte klus, weer aan de slag gaat als rechercheur op de afdeling zware criminaliteit. Dit wil niet zeggen dat ze haar dubbelleven voorgoed aan de wilgen heeft gehangen, in tegen deel zelfs. Elvira zet alles op alles om haar broer te vinden en daarvoor dient ze terug te keren in de criminaliteit, ze dient opnieuw in de Navas kartel terecht te komen.

Haar eerste klus als rechercheur is meteen een zware, er is een vrouw vermoord en haar is de tong verwijderd, verder ligt er een rouwkaart bij met een Latijnse zin. Deze werkwijze en nog een ander feit wat boven water komt maakt het een verdachte en vreemde zaak. Na een tweede moord, waar ook een lichaamsdeel is verwijderd en er een rouwkaart achtergelaten is, denkt het team te maken te hebben met een seriemoordenaar. Is dit terecht?

Er zijn twee verhaallijnen in dit boek die elkaar afwisselen, het eerste gaat over het leven van Elvira de rechercheur en de andere lijn gaat terug in het verleden en laat zien hoe Elvira/Alba te werk ging als infiltrant.

Door de terugblikken krijg je als lezer steeds meer duidelijkheid over hoe het er aan toe ging in de Navas kartel en wat de rol van Elvira daar in was. Het is haast onmogelijk om de wet niet te overtreden als je zover in een criminele organisatie infiltreert. Je dient een goede vertrouwensband op te bouwen, zonder persoonlijk gehecht te raken aan mensen, middelen en geld. Of dat Elvira gaat lukken?

Ze wilde zichzelf ervan verzekeren dat ze nog dezelfde persoon was, maar als ze eerlijk was, moest ze toegeven dat ze haar identiteit al verloren was op het moment dat ze deze missie had aangenomen.

Het draait in dit boek vooral om waar mensen toe in staat zijn als ze een doel voor ogen hebben en dan in het bijzonder een doel op persoonlijk vlak. Zoals het zoeken van je broer, die in de criminaliteit terecht is gekomen of het nemen van wraak op mensen die je geliefde hebben voorgelogen en mee hebben geholpen om de waarheid te verdoezelen. Hoe ver ga je als het een geliefde betreft?

Tussen deze verhaallijnen door zijn er hoofdstukken voorzien van cursieve tekst, deze stukken zijn de woorden van de moordenaar. Pas op het einde in het boek wordt duidelijk van wie achter deze teksten zit.

Het is een knap debuut, met vele spannende momenten. Het verhaal zit goed in elkaar en de opbouw is erg goed. De afwisseling tussen het heden en verleden zorgt ervoor dat het spannend en levendig blijft. Als lezer ben je tot het einde benieuwend hoe het nu allemaal in elkaar zit. Je merkt dat Soraya een voorliefde heeft voor Spanje en de Spaanse cultuur. De stad Barcelona is perfect neergezet en de zwarte bladzijde uit de Spaanse geschiedenis maakte indruk op me.

Met recht een knap debuut te noemen, ik hoop dan ook dat je blijft schrijven, want dit smaakt naar meer.

Beoordeling:

Originaliteit: 5

Leesplezier: 5

Psychologie: 4

Spanning: 4

Plot: 5

Vier vette kraaien van mij voor Persona van Soraya Vink, haar geweldige thrillerdebuut.

Lilian

Op de thee met Wouter Helders

Wouter Helders werkte jarenlang als militair journalist voor het Ministerie van Defensie en bezocht in die functie verschillende uitzendgebieden. 
De dingen hij zag, hoorde en meemaakte vormen een onuitputtelijke bron van inspiratie voor zijn thrillers. Zijn debuut, Machtsstrijd, haalde de shortlist van de Diamantenkogel en won de Hebban Thrillerdebuutprijs. Opgejaagd wild is zijn derde thriller en onlangs verschenen.

1.Als je door de tijd kon reizen, naar welke tijd zou je dan willen gaan? ( en waarom die tijd)

Niet zo heel ver terug. De jaren '60 en '70 van de vorige eeuw denk ik. Dat zie ik als een periode die, ondanks de Koude Oorlog en Vietnam, ook vol (soms naïef) optimisme over de toekomst was. Een tijd vol met bewegingen die streefden (en grotendeels kregen) naar meer vrijheid. De muziek die toen gemaakt is, vind ik briljant. Ik zou graag naar de concerten van The Doors, The Stones, The Eagles, Creedence, Jim Croce and andere bands uit die tijd geweest zijn.

2. Als je nog maar één serie zou mogen kijken, welke zou je kiezen?

Voorstukjes van 'The Handmaid's Tale' maken me wel nieuwsgierig. Een dystopische toekomst waar de mensheid grotendeels onvruchtbaar geworden is en de weinige vruchtbare vrouwen worden geclaimd door een kleine, zeer religieuze mannelijke elite. Hun enige taak: kinderen baren. Eng idee, op meerdere fronten, maar wel intrigerend.

3.Hoe ziet je ideale dag eruit?

Met mijn vrouw en kinderen op vakantie in Spanje of Italië. 's Ochtends samen ontbijten, dan het zwembad in of naar het strand. Tussen het zandkastelen bouwen en zwemmen een paar hoofdstukken in een goed boek lezen, lekker lunchen. Aan het eind van de middag een plaatsje verkennen en 's avonds een wijntje op een dakterras met uitzicht op zee.

4.Met wie zou jij graag 24 uur willen doorbrengen?

Met mijn oma. Die is in 2007 veel te vroeg overleden. Ze heeft mij en mijn zusje nooit zien trouwen of kinderen krijgen. Nooit gezien hoe ik mijn eerste boeken schreef. Ik zou haar heel graag nog een keer willen zien en haar die dingen kunnen laten ervaren.

5. Wat heb je het laatst gekocht?

Mijn laatste aankoop was een paar laarzen voor mijn zoon. Op boekengebied las ik twee weken geleden The Circle van Dave Eggers. Niet erg spannend, wel heel boeiend en verontrustend.

Prijzen doen niet extra verkopen

Precies datgene wat ik al zo vaak roep rondom al die, toch behalve de Gouden Strop ietwat halfslachtige prijzen in thrillerland, bewees een column welke ik las afgelopen week.

Ik ben al langer overtuigd dat al die zelf bedachte prijsjes, die men onderling uitdeelt en soms ook wat stuurt, geen mallemoer helpen bij de verkoop van het genomineerde of zelfs gewonnen boek. Vol trots poseert een auteur met een award. De uitgeverij plakt een sticker met de naam van de site op het boek en de auteur wordt door vele lezers op zijn of haar facebookpagina gefeliciteert. Keileuk! Het levert de site extra reclame op , want de stemmers en fans zien de naam van de site extra voorbij komen
Maar het brent geen geld in het laatje van de uitgever en auteur. En dat is toch wel wat nodig is om nieuwe boeken uit te kunnen geven. Het is dus eigenlijk gewoon goede PR voor de site, die het organiseert.

Ik geef eerlijk toe dat ook ik eind vorig jaar na heb zitten denken om een prijs te gaan opzetten. Een site met een erg kleine groep volgers toen nog kwam opeens met een verkiezing. Daar al verschillende schrijvers in de loop der jaren riepen waarom wij toch niet eens  met zoveel bezoekers van het blog en facebookleden een prijs zouden inroepen,  begon het te kriebelen. Maar ik vond (en vind) na lang beraad met mijzelf het toch wat sneu en een vorm van grootheidswaanzin om een eigen prijs in te gaan stellen.

Uiteindelijk geldt in deze tijd toch wie het beste via social media de meeste stemmers kan oproepen. Kijk naar de NS publiekprijs bijvoorbeeld. Elk jaar dat er een boek uitkomt wat de heren van een voetbalprograma promoten en een oproep doen tijdens een uitzending is de winnaar. Er is dan trouwens wel eerlijk gekozen door het publiek. Daar stemden rond de 100.000 mensen. Een ware publieksprijs.

Bij Hebban stemden 5000 mensen voor de beste thrillers. Dat scheelt al een slok op een borrel. Bij de eerste prijs die Thrillzone weggaf waren er een paar honderd stemmers. Ik meen rond de

400 toen, verdeeld over 3 categorietjes. Je moet je dan nog voorstellen dat mensen gelokt worden met boekenpakketten die weggegeven worden als je stemt. Laten we eerlijk zijn: zou jij anders stemmen? Ik vermoed dat het dan vooral neer zal komen op familie, vrienden en collega's.
Hoeveel objectiever zou het zijn , als mensen gewoon tot stemmen opgeroepen werden?
Zonder de hoop op een boekenpakket. Er zouden nog veel minder mensen stemmen, ben ik bang.

Eindcijfer bij TL

 Zo won Wouter Helders met zijn debuut Machtsstrijd de Hebbanaward voor best Nederlands debuut. Ook kreeg hij voor hetzelfde boek nog wat nominaties bij Thrillzone, die sowieso graag de eigen columnisten nomineert als je ook naar de huidige longlist voor 2017 kijkt. Maar de uitgever kwam onlangs tot het besluit om het volgende 3e manuscript niet meer uit te brengen.
Machtstrijd verkocht ongeveer 1200 exemplaren. Hoeveel van die 1200 dan door de winnende award gekomen zijn is onbekend.  Niet veel ben ik bang. Een aantal jaren geleden won Donald Nolet zowel de Gouden Strop als De Schaduwprijs, maar bleek daarna nauwelijks extra boeken verkocht.

 Nu is Helders opnieuw genomineerd met zijn tweede boek voor beste thriller op een site die zich voornamelijk richt op de mannenactiethriller. Goede doelgroep dus zou je denken.
 Echter zoals Michael Berg onlangs vertelde, zijn het hoofdzakelijk vrouwen die veel thrillers kopen. Als we even cliché, kort door de bocht gaan: het grootste deel van de vrouwen houdt niet van actiethrillers. Het is leuk voor Wouter een tweede sticker op een boek te kunnen plakken maar ook een eventuele nieuwe overwinning zal weinig zoden aan de dijk zetten. Helaas.
Als we bijvoorbeeld eens kijken naar de winnaar van het beste debuut vorig jaar Pjotr Vreeswijk bij Thrillzone. De uitgever plakte op het volgende boek het etiket van de prijs. Echter, die etiketjes werken in een boekwinkel waar je het fysieke exemplaar ziet liggen. Als lezer kan je dan het boek oppakken , omdat het etiketje zou kunnen opvallen.  Alleen hebben de meeste boekwinkels (zo'n 99 procent) geen boeken van zijn uitgever in de winkel liggen.
De conclusie is dan toch weer: een prijs is goed voor het ego van de auteur, maar levert nauwelijks brood op de plank.  


In het stuk wat Wouter schreef proef je teleurstelling, naast dat hij ook blij is dat men zijn twee vorige boeken wel uitgaf. Hij moet op zoek naar een nieuwe uitgever. En dat wordt lastig, daar de huidige uitgever bekend staat om het uitgeven van de zogenaamde mannenthrillers. Daarnaast staan de meeste uitgeverijen niet te springen om Nederlandse thrillerschrijvers.  Maar Wouter, serieus, je talent is overduidelijk aanwezig en we duimen mee voor je. Voor een uitgeverij! En vooruit, die prijs mag je van mij ook winnen.

Bron: column Wouter Helders

Ilse Ruiters over Hebban award

Afgelopen donderdag won Ilse Ruijters de Hebban award voor beste thriller van het afgelopen jaar. Ze versloeg daarmee oa Karin Slaughter en M.J. Arlidge. Kenmerkend dit jaar was trouwens dat de gehele top drie uit Nederlandse thrillers bestond. Dacht ik zelf nog vorig jaar, toen voor het eerst alle Nederlandse en buitenlandse boeken op 1 hoop werden gegooid, dat nooit een Nederlandse schrijver zou kunnen winnen,maar ik moet mijn ongelijk bekennen. 
Natuurlijk feliciteerde Thrillerlezers Ilse al binnen 15 minuten met haar gewonnen prijs en stelden wij haar ook een paar vragen.


* Je klonk op de radio heel verbaasd. Was het een grote verrassing?

De redactie van Omroep Max had tegen me gezegd dat ze allerlei genomineerde auteurs zouden uitnodigen, dus niet alleen de winnaars. Ik zat helemaal aan het begin van de uitzending en was daardoor in de naïeve veronderstelling dat de rest nog moest komen. Maar toen zei Sander Verheijen, de general manager van Hebban, dus opeens dat ik gewonnen had!

* Wie had jezelf verwacht dat zou winnen?
Ik wist wel dat ik een goede kans maakte, maar het zou me ook niets verbaasd hebben als Isa Maron had gewonnen. Die schrijft zo goed! En heeft heel veel fans.

* Je versloeg is Karin slaughter! Wat maakt jou nog beter dan Slaughter?

Ha ha ha, wat een vraag! Mijn boeken zijn niet beter dan die van haar. Ze zijn wel anders. Minder gruwelijk, meer onderhuids. 

* Het blijkt dat meer dan 30 versies een boek fantastisch maakt. Bij de hoeveelste versie ben je met boek 3?

Versie twee pas, want hoe meer dat kleintje in mijn buik groeit, hoe minder ruimte er is voor allerlei zelfbedachte, nare personages. 

* Ga je na de bevalling opvoedboeken schrijven? Kan je als net geworden moeder vreselijke verhalen schrijven?

Da’s een goed idee!

*Wanneer verwacht je jullie kindje en de volgende  papieren bevalling?

Ik ben 3 januari uitgerekend. Mijn nieuwe boek verschijnt pas in 2019. Ik heb zo lang moeten wachten op een zwangerschap, dat ik nu echt de tijd wil nemen om te genieten van deze periode.

Isa Maron en Ilse zaten, toen bekend werd dat ze op de shortlist stonden, samen taart te eten. Ik denk dat Ilse nu op worteltaart moet gaan trakteren? Ben ik trouwens de enige die bij worteltaart altijd aan dat konijntje moet denken die elke dag naar de bakker gaat en om worteltaart vraagt? Hoop nu niet dat er mensen verbijsterd zitten af te vragen wat ik bedoel. Ik denk dat er nu veel mensen een konijntje in hun hoofd de clou van de mop horen zeggen.

Ilse Ruijters en Isa Maron in spanning

Isa Maron en Ilse Ruijters zaten onlangs zeer genoeglijk aan de taart. Ze vierden hun nominatie op de Hebban award shortlist voor beste thriller van het afgelopen jaar.

Daar Thrillerlezers altijd al de Nederlandse thriller promoot, zou het wel heel erg leuk zijn als een Nederlandse thriller zou winnen. Alhoewel het wel erg jammer is dat er sinds 2016 geen aparte categorie Nederlandse en buitenlandse thriller meer is. De Nederlandse thriller moet namelijk nogal veelvuldig gepromoot worden, daar er nog te veel mensen zijn die nog nooit een Nederlandse thriller opensloegen. In onze facebookgroep is het elke keer weer genieten als we het compliment krijgen dat men door ons het toch is gaan proberen en nu steeds vaker een Nederlandse thriller pakt.

Ilse's worteltaart

Isa's taart

Kan 1 van deze 2 dames binnenkort de ander trakteren op taart? Isa mag op worteltaart trakteren als Ilse . Lastiger wordt het als Isa getrakteerd moet worden, wan die houdt van een 'Portugees iets'. Misschien de foto bij de bakker maar laten zien


Weet jij nog waar de boeken over gaan van de twee thrillerdames? Hier nog even van elk boek een Thrillerlezersrecensie:

http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/later-als-ik-dood-ben-ilse-ruijters.html
Ilse Ruijters Later als ik dood ben

http://thrillerlezers.blogspot.nl/2017/02/eindspel-van-isa-maron.html
Isa Maron Eindspel

Via onderstaande link kan je stemmen voor de beste thriller van het afgelopen jaar! 
https://www.hebban.nl/artikelen/hebban-awards-2017-de-shortlist-en-de-runners-up-in-de-categorie-thriller

Eindspel van Isa Maron

Titel Eindspel
Auteur : Isa Maron
Jaar van uitgave 2016
Uitgever: the house of books

Soms laat je een boek langer liggen. Vaak lachte Eindspel naar mij en riep: Pak mij dan! Maar ik zette hem steeds weer terug op de plank. Wilde ik wel het einde weten van dit mooie vierluik over de Noordzeemoorden? Uitstelgedrag om een heerlijk serie te moeten afsluiten.
Maar dan is de tijd dan eindelijk aangebroken: ik wil nu weten wat Isa Maron bedacht heeft om het plot te beëindigen, na al drie boeken lang mij in spanning te hebben gehouden wat er allemaal gebeurd is met de zus van Kyra.

Eindspel pakt de draad weer op van kyra ,op zoek naar de ontrafeling van alle raadsels. Dit keer mag zij naar Londen waar de moordenaar alleen haar wil spreken. In een bijzonder spel met hints vanuit hem, gaat Kyra op zoek naar wat hij bedoelt. Het kat en muisspel is tergend.
Zoals in elk deel speelt er ook nu in Eindspel weer een aparte zaak waar de ons bekende Maud onderzoek naar doet. Eerlijk gezegd irriteerde mij de zaak op het oudere echtpaar. Dit legt niet aan Maron: ik wilde gewoon door en door en door naar de oplossing van de hoofdzaak. De bijzaak leidde maar af. 
In het boek speelt duidelijk een verhaallijn gebaseerd op het verhaal van Demmink,deze man was tot 1 november 2012 de hoogste ambtenaar van het ministerie van Veiligheid en Justitie en er gaan al jaren verhalen rond  over het misbruik waar Demmink van verdacht wordt en ik al die jaren al volg. Dat maakte het verhaal voor mij nog intrigerender. Maar toen ik na uitlezen dit met andere lezers besprak, bleken de meeste mensen er nog nooit van gehoord te hebben. Wat geen afbreuk deed van de spanning voor hun. 

Ik heb Eindspel in een sneltreinvaart uitgelezen. Ik kon niet anders: alles moest wijken. Wat echt heel knap is van Maron dat je gewoon tot het einde toe in afwachting blijft wat ze bedacht heeft. Gaat het een goed einde worden? In letterlijke of figuurlijke zin? 
Is het in een thriller bestaande uit 1 boek al bijzonder als je een geweldig plot leest, hoe is het als je over vier niet al te dunne boeken via allerlei plotwendingen tot het einde van het plot komt?
 De wowfactor was bij dichtslaan absoluut aanwezig. Dat betekent dat ik het thuis in mijn handen heb en een geloofsnaam aanroep met daarop aansluitend hoe goed het is ('Woawww, Jezus! Dit boek is zo waanzinnig goed!' , klinkt het dan). Eindelijk weer een boek, wat iedereen zou moeten lezen. 

Ik vind het bijna altijd onzin als je mensen hoort roepen dat je series in volgorde behoort te lezen. Zo zou je dan nooit beginnen aan een nieuwe Elizabeth George als je eerst alle andere 20 boeken moet gaan lezen. Toch..jaja..daar komt hij dan: ik raad je aan om de Noordzeemoorden te beginnen bij Galgenveld. Je zal, zoals veel mensen, je irriteren aan Kyra, het jonge eigenwijze opdondertje. Ik hield bijna vanaf bladzijde 1 van de door Maron bedachte jonge vrouw. Eigenwijs, eigengereid, maar zich zelf met alle bagage door het leven stappend. Ik sloot Kyra in mijn hart tijdens deze serie boeken en zou haar graag als echte persoon in mijn omgeving willen hebben. Er zijn veel te weinig Kyra's op deze wereld!

Maar to the point: pak deze serie van Maron en leer de Nederlandse thriller kennen. Deel 1 is wat stug en moet je even doorbijten, maar je gaat daarna niet teleurgesteld gaan worden. Beloofd! En als je daarna nog beweert dat Nederlandse thrillers altijd onderdoen voor de buitenlandse thriller...dan moet je inderdaad de Nederlandse thriller lekker links laten liggen. Dit is top niveau!


plot 5
psychologie 5
leesplezier 5
Originaliteit 4, 5
Spanning 5

5 sterren voor dit (helaas) slotdeel 

Hebbans award verkiezing

Hebban heeft een Thrillerprijs ,echt gekozen door de lezer. Hebban verstuurde vooraf aan de verkiezing naar 5000 leden een mail en een klein percentage regaeerde daar op met hun favorieten. Zo kwam daar de shortlist uit rollen met zes thrillers die volgens de lezers van Hebban tot de top van het afgelopen jaar horen.

Het zijn:

Achter gesloten deuren van B.A. Paris
Iedereen kent wel een echtpaar als Jack en Grace: hij is knap en rijk, zij is charmant en elegant. Mensen om jaloers op te zijn, als je ze niet aardig zou vinden. Je zou Grace beter willen leren kennen. Maar dat is moeilijk, want Grace en Jack zijn altijd samen. Sommigen zouden dit ware liefde noemen. Anderen zouden zich misschien afvragen waarom Grace nooit de telefoon opneemt. En waarom ze nooit op visite komt, ook al werkt ze niet. En waarom een slaapkamer van hun huis tralies voor het raam heeft. 



Later als ik dood ben van Ilse Ruijters

Elin ligt op de grond, gevangen in pijn, bloedend. Het leven stroomt uit haar lichaam. Balancerend tussen leven en dood herbeleeft ze haar verleden - hoe ze op een dag ontdekte dat haar bestaan een grote kluwen leugens was. En hoe ze de waarheid dacht te kunnen vinden door te gaan werken in een tbs-kliniek. Maar aan elk antwoord dat ze vond, hing een prijskaartje.

Klikspaan van M.J Arlidge
Inspecteur Helen Grace heeft zoiets nog niet eerder meegemaakt: zes branden in vierentwintig uur, met twee doden en meerdere gewonden als gevolg. Dit moet opzet zijn, en het lijkt erop dat iemand de stad tot de grond toe wil laten afbranden. 

Grace doet met haar team onderzoek in de rokende puinhopen van de stad. Waar is de pyromaan die dit op zijn geweten heeft? Waarom maakt hij juist deze slachtoffers? Iedereen kan zijn volgende doelwit zijn. Eén fout kan het einde Helens carrière betekenen, en in steeds meer gebouwen breekt brand uit. Ondertussen moet Helen ook haar eigen demonen zien te verslaan...

                                                       
                                              Ragdoll van Daniel Cole
 Laat je meenemen in dit razend spannende verhaal. Maar pas op voor de wolf in schaapskleren… Een lichaam van zes verschillende aan elkaar genaaide lichaamsdelen wordt in het appartement tegenover dat van rechercheur Wolf gevonden. Wie heeft deze gruwelijke lappenpop gecreëerd? Terwijl Wolf samen met zijn collega’s Baxter en Edmunds achter de identiteiten van de zes slachtoffers probeert te komen, krijgt Wolfs ex-vrouw een lijst toegestuurd met zes namen en de zes data waarop deze mensen zullen worden vermoord. En Wolfs naam staat erop, als laatste. De Lappenpopmoordenaar heeft het vonnis bepaald. Wolf zal sterven op 14 juli. Zullen de rechercheurs Wolfs leven kunnen redden?

Eindspel van Isa Maron
In een kleine woning in Amsterdam-Noord worden de gruwelijk toegetakelde lichamen van een hoogbejaard stel gevonden. Rechercheur Maud Mertens stort zich op de zaak, terwijl ze samen met haar collega Niels werkt aan een zaak waarbij er hoofden zijn gevonden in de tuin van de villa. Kyra Slagter vertrekt naar Londen, de seriemoordenaar die meer lijkt te weten van de verdwijning van haar zus wil praten. Ze komt steeds dichterbij, gevaarlijk dichtbij...

Het dossier van Anya Niewierra
De 46-jarige Josta Bresse wordt slachtoffer van een orgaanroof. De Nederlandse recherche stuit tijdens het onderzoek op het duistere DDR-verleden van Josta. Daarom keert Josta terug naar Oost Berlijn, waar ze destijds als kunstvervalser deel uitmaakte van de zogenaamde ‘Königstein Gruppe’. Dit team van vervalsers dat werkte in opdracht van het toenmalige DDR-regime, werd vlak voor de val van de Muur door de Stasi afgevoerd naar de gevangenis Hohenschönhausen.


Vanaf nu kan je stemmen via onderstaande link als je dat zou willen:
https://www.hebbanawards.nl//