Verwachte boeken augustus, deel 2

Op 17 augustus een nieuwe Clive Cussler

Kurt Austin krijgt te maken met een schrikwekkende vijand, iemand die een Egyptisch rijk - machtig en groot als dat van de farao's - wil stichten. Daarvoor heeft hij een krachtig wapen in handen, een wapen dat voor de gehele wereldbevolking een bedreiging vormt: Zwarte Mist, een plantenextract dat ontdekt is in de Stad der Doden en waarvan wordt gezegd dat het doden tot leven kan wekken, door in ruil een levend iemand te doden. Kurt en het NUMA-team moeten het om de wereld van de ondergang te redden opnemen tegen Osiris, heerser van de Egyptische onderwereld.







Op 10 augustus het slotdeel van de serie

Na het vuur is het briljante slotakkoord van Walter Lucius' internationale bestsellertrilogie, die wordt vergeleken met de Millennium-trilogie van Stieg Larsson. 
Meer dan dertig jaar geleden ontvluchtte ze haar vaderland, nadat haar vader tijdens een coup werd vermoord. Nu keert onderzoeksjournalist Farah Hafez terug naar Afghanistan en begint ze een gevaarlijke zoektocht naar een crimineel netwerk waarin jongens worden verhandeld. En dan stuit ze op een geheim dat haar leven voorgoed zal veranderen…
"Lucius is een nieuwe ster aan het Nederlandse thrillerfirmament, die vergelijkingen met een grootheid als Stieg Larsson glansrijk kan doorstaan.' de Volkskrant

Op 7 augustus het nieuwe boek van Clare Mackintosh

"Valse hoop' ("Let Me Lie') is de derde thriller van Clare Mackintosh. Ze brak door met haar sensationele debuut "Mea culpa'("I Let You Go'). Ook haar tweede boek "Ik zie jou' ("I See You') werd met juichende recensies overladen.

Een jaar geleden beëindigde Anna's moeder haar leven op exact dezelfde wijze als haar vader een paar maanden eerder. Sindsdien probeert Anna wanhopig zichzelf op de been te houden.

Een kaart op de sterfdag van haar moeder zet een reeks gebeurtenissen in gang die Anna doet vermoeden dat er meer achter de dood van haar moeder zit dan waar de politie vanuit ging.

Graven in het verleden blijkt gevaarlijk te zijn, soms is het beter alles te laten rusten. Maar dat is nu te laat…

Moord. Zelfmoord. Of zit het toch anders? 

Op 7 augustus een nieuwe standalone van Laura Lippman

Polly en Adam ontmoeten elkaar in de lokale bar van het stadje Belleville. Polly is op weg naar het westen, Adam zegt ook op doorreis te zijn. Toch blijft ze en hij blijft ook – geïntrigeerd als hij is door deze mysterieuze en zwijgzame roodharige vrouw. Een zonnige, hete zomer lang verliezen Polly en Adam zich in een hartstochtelijke liefde.

Toch weerhoudt iets ze ervan zich compleet aan elkaar te geven. Gevaarlijke, zelfs dodelijke, geheimen staan tussen hen in. Dan valt er een dode. Was het een ongeluk of onderdeel van een plan? Inmiddels zijn Adam en Polly zo verweven in elkaars levens en leugens, dat ze geen van beiden weten hoe ze elkaar de rug toe kunnen keren – en of ze dat wel willen. Wie zal als eerste breken?

Verwacht in mei, deel 5

Op 22 mei Stephen Kind De buitenstaander

Wanneer het misbruikte en levenloze lichaam van een elfjarig jongetje wordt gevonden, wijzen ooggetuigen en forensisch materiaal onmiskenbaar in de richting van de populaire coach van het plaatselijke Little League-team. Maar de verdachte, die met groot machtsvertoon wordt gearresteerd, heeft een waterdicht alibi. Detective Ralph Anderson raakt na verder onderzoek ook overtuigd dat hij inderdaad buiten de stad was. Hoe kan hij dan tegelijkertijd op twee plekken zijn geweest?

Op 29 mei Doodsangst van Peter James

Kapster Lorna Belling wordt dood aangetroffen in haar bad. Inspecteur Roy Grace komt er al snel achter dat de lijst potentiële verdachten lang is. Is het haar man, tegen wie Lorna onlangs aangifte deed wegens huiselijk geweld? Of haar minnaar, eveneens een man met gewelddadige trekjes? Maar de zaak is niet de enige uitdaging voor Roy Grace. Hij is er recent achter gekomen dat hij de vader is van de tienjarige Bruno. Een jongen die hij nu voor het eerst gaat ontmoeten.












Op 22 mei Ontsnapt

Nadat Terri Blackstock de lezer na 'Onvindbaar' in spanning achterliet, vinden we Casey in 'Ontsnapt' terug in Memphis. Met rechercheur Dylan aan haar zijde, spant ze zich tot het uiterste in om de moordenaar van haar vriend Brent voor het gerecht te slepen. Als Casey en Dylan met hun bewijs naar de officier van justitie gaan, komen ze er achter dat ze zelfs bij justitie niemand kunnen vertrouwen. Na een wanhopige ontsnapping zijn ze radeloos: tot wie kunnen ze zich nu nog richten?

Op 25 mei Na het vuur

Na het vuur is het briljante slotakkoord van Walter Lucius' internationale bestsellertrilogie, die wordt vergeleken met de Millennium-trilogie van Stieg Larsson. 
Meer dan dertig jaar geleden ontvluchtte ze haar vaderland, nadat haar vader tijdens een coup werd vermoord. Nu keert onderzoeksjournalist Farah Hafez terug naar Afghanistan en begint ze een gevaarlijke zoektocht naar een crimineel netwerk waarin jongens worden verhandeld. En dan stuit ze op een geheim dat haar leven voorgoed zal veranderen…
"Lucius is een nieuwe ster aan het Nederlandse thrillerfirmament, die vergelijkingen met een grootheid als Stieg Larsson glansrijk kan doorstaan.' de Volkskrant

De vakantiekoffer van Walter Lucius

1: waar ga ik heen op vakantie?

Dit jaar ben ik al een maand op vakantie geweest. Vakantie is eigenlijk niet een juiste benaming.

Het was een researchreis naar Vietnam. Op de fiets. Het is fantastisch om door een land te reizen per fiets omdat je dan zoveel meer meemaakt, ziet en onderweg mensen ontmoet.

Deze zomer moet ik hard doorwerken aan de opvolger voor Schaduwvechters. Dat doe ik voor een belangrijk deel in een oude Noord Limburgse hoeve dat officieel mijn schrijfatelier is. Daar heb ik ook een grote tuin. Elke keer als ik daar ben, voelt het alsof ik 'op vakantie' ben. Op werkvakantie dan ;)

2: welke boeken gaan er in de vakantiekoffer?

Ik ben voortdurend mijn thrillerkennis aan het bijschaven, dus of ik nu wel of niet op vakantie ben: ik lees voornamelijk thrillers. Ik ben nu begonnen aan 'Weg zonder genade' van John Hart. Een fenomenaal boek van een begenadigd schrijver. Rijk van taal, verrassende verhaallijnen en intrigerende karakters.

En welke boeken er mee gingen in mijn laatste koffer, dat waren research boeken: 'The cat from Hue' van John laurence en 'Marines in Hue City' van Eric Hammel.

3: welk boek raad ik jullie aan om in de vakantie te lezen?

Een absolute 'vakantiekoffer' aanrader is wat mij betreft "Als je het licht niet kunt zien" van Anthony Doerr.

Het is geen thriller, maar een grens overschrijdende roman die je ook als thriller kunt lezen. Wat ik zo mooi aan het boek vindt is behalve de prachtige taal, het gegeven: in WO II komt een jonge Duitse soldaat uiteindelijk 'oog in oog' te staan met een blind Frans meisje in een totaal verwoest Frans kustdorp. Een confrontatie waarin de hele oorlog is samengebald. Prachtig!

Schaduwvechters - Walter Lucius

Titel: Schaduwvechters

Auteur: Walter Lucius

Uitgeverij L.S

413 pagina's

Walter Lucius is het schrijverspseudoniem van scenarist en producent Walter Goverde. Walter werkte als scenarist, regieassistent en regisseur voor theatergroep Affect, het Zuidelijk Toneel en de Blauwe Maandag Compagnie. Als televisieregisseur maakte hij dramaproducties, documentaires en items. Bijna tien jaar lang was hij ook regisseur van Het Klokhuis. Met zijn eigen audiovisueel bedrijf Odyssee Producties realiseerde hij voor een aantal ministeries projecten zoals de inburgeringsfilm Naar Nederland.
Schaduwvechters is het tweede deel van de Hartland-trilogie.

Bron: www.lsamsterdam.nl

Achterflap

Journaliste Farah Hafez wordt gezocht door internationale veiligheidsdiensten vanwege haar vermeende aandeel in een gijzelingsactie in Moskou. Ze vlucht naar Jakarta om haar onderzoek naar de criminele praktijken van een Russische oligarch door te zetten. Gesteund door haar collega en vertrouwelijk Paul Chapelle, legt zij op verrassende wijze het internationale netwerk van de Rus bloot.

Toen ze opstegen wist ze het zeker. Ze ging de enige weg die ze kon gaan. Het was de weg van de aanval, en hij lag wijd voor haar open.

Schaduwvechters sluit naadloos aan op De vlinder en de storm. Als je dat boek nog niet gelezen hebt, dan moet je eigenlijk stoppen met het lezen van deze recensie en het eerste deel van deze trilogie gaan lezen. Je mist best wat informatie als je het eerste deel niet leest. Er wordt wel wat teruggegrepen naar het eerste deel, maar je mist net de details.

Haar onderzoek naar de hit-and-run in het Amsterdamse Bos leidde Farah Hafez naar de Rus Lavrov, waardoor ze uiteindelijk in Moskou belandde. In Moskou gaat het mis en Farah moet op de vlucht, omdat ze wordt gezien als terroriste. Paul Chapelle schakelt de hulp in van een oude bekende, journaliste Anya Kozlova en samen doen ze er alles aan om Farah van alle blaam te zuiveren en om het criminele netwerk van Lavrov bloot te leggen. Farah slaat op de vlucht en Indonesië ligt voor de hand als er aanwijzingen zijn dat Lavrov plannen heeft om ook daar koste wat het kost zijn imperium uit te breiden.

Het voelde als een leeg en zinloos verlangen om haar heil in de handen van een ander te leggen. Ze moest in beweging blijven, haar eigen koers bepalen. Nooit stilstaan, nooit een stap achteruit.

In Nederland ligt de focus van Radjen Tomasoa, hoofdinspecteur recherche, op het oplossen van de hit-and-run op het Afghaanse jongetje Sekandar. Samen met rechercheur Esther van Noordt bijt hij zich vast in het onderzoek dat steeds maar vast lijkt te lopen, vooral als blijkt van de betrokkenheid van een Nederlandse minister.

‘Wij gaan dit samen doen, Van Noordt. Jij en ik. Ik zie je op het bureau.’ Hij draaide zich om en liep naar zijn auto. Hij hoefde niet op haar antwoord te wachten. Hij had zelf al te veel onbeantwoorde vragen.

Had Tomasoa in De vlinder en de storm nog maar een klein rolletje, in Schaduwvechters is zijn rol gelukkig een heel stuk groter. Een erg sympathiek personage, rechtdoorzee, een man met een groot rechtvaardigheidsgevoel en hij laat zich niet tegenhouden door wie dan ook of door welke regel dan ook om het recht te laten zegevieren. Hij werkt samen met Esther van Noordt, jong en veelbelovend. Zij is niet voor één gat te vangen en bovendien niet op haar mondje gevallen, ongeacht wie zij voor zich heeft.

Duidelijke verhaallijnen: aan de ene kant het ontmantelen van het imperium van oligarch Lavrov en aan de andere kant de hit-and-run in het Amsterdamse Bos en het sneeuwbaleffect dat dat teweeg heeft gebracht. De hoofdstukken zijn relatief kort, wisselen af tussen de verschillende personages en de verschillende landen waarin zij zich bevinden. De afwisseling zorgt ervoor dat je als lezer alert blijft en dat is wel nodig, de intriges en complotten vliegen je om de oren.

De hoofdstukken over Farah in Indonesië boeiden me het minste. Ja ze waren bij vlagen heel spannend (Mission Impossible was er op een gegeven moment niets bij), maar ik vind Farah niet zo heel interessant, ze blijft erg ‘hangen’. Paul Chapelle kwam helemaal niet uit de verf, hij is nog steeds een behoorlijk gesloten boek en bleef vlak, wat ik erg jammer vond, want het lijkt me juist iemand met een heel pittig verhaal. Er komt wel iets van boven, maar te weinig om je als lezer echt te binden aan het personage. Radjen Tomasoa daarentegen is een heel fijn personage en erg goed neergezet. Collega Van Noordt is een goede match en samen vormen ze een meer dan prima duo. Ik heb genoten van de stukken die zich in Nederland afspelen en ik hoop dat ze beiden in het volgende deel terugkomen.

Schaduwvechters is minder fijn dan De vlinder in de storm, maar desalniettemin een goed boek dat voor een aantal zeer vermakelijke uren zorgt. Losse eindjes worden aan elkaar geknoopt, waardoor ik op een gegeven moment zoiets had van ‘...maar waar moet dat derde deel dan over gaan?’ en als antwoord daarop wordt er op het laatst door Lucius een deurtje geopend. Ik hoop dat we niet al te lang hoeven te wachten op het slotstuk!

Als een schaduw sluipt het verleden achter ons aan.

Plot 3,5

Originaliteit 3,5

Spanning 3,5

Schrijfstijl 4

Psychologie 3

Leesplezier 4

3,5 sterren voor Schaduwvechters

Miriam

De leesweek van Mir

Af en toe heb ik zo'n moment dat ik heel erg moe word van mezelf. Kent u dat? Vast wel. Ik kan me niet voorstellen dat ik de enige ben met dit soort momenten. Gisteren was het weer zover. 

Ik was een dagje naar Utrecht, daar had ik afgesproken met twee vriendinnen. Samen lunchen en dan lekker shoppen. Een hele gezellige dag gehad en om een uur of vier gingen we weer richting huis. Toen ik uit de trein gestapt was, ging ik al zoekend naar mijn autosleutels naar de parkeerplaats. Zonder resultaat. Geen autosleutels in mijn tas. @#$!$!!! Allerlei scenario's staken de kop op. 'Als die bos maar niet uit mijn tas is gevallen toen ik mijn portemonnee eruit haalde...maar ja, dat zou ik wel gehoord hebben. Of iemand zou dat wel gezien hebben. Toch?'. 

En op het moment dat ik bij mijn auto kwam, wist ik het eigenlijk al. 

Het is niet de eerste keer namelijk dat het gebeurt (zucht). 

Als ik door het raampje naar binnenkijk, zie ik ze gewoon in het contact zitten. Ik heb namelijk nog een prehistorische auto, zo eentje bouwjaar eind jaren '90 en ik heb geen sleutel nodig om het kreng op slot te doen. Dat kan gewoon heel makkelijk, knoppie naar beneden, klink ingedrukt houden en dichtgooien die hap. Hatseflats. Alleen niet zo handig als je dat dan doet terwijl je sleutels nog in het contact zitten. Is wel eens eerder gebeurd. Stond ik bijvoorbeeld met kinderen en al ergens op het dak van een parkeergarage en dan zaten die sleutels er weer eens in. Manlief bellen (die heeft namelijk de reservesleutel) en die kwam dan vanuit Den Haag...of Zoetermeer.

Nu zat er niks anders op dan naar huis lopen (manlief niet thuis namelijk in verband met bbq waar hij met het draakje alvast naar toe was gegaan), andere auto halen met sleutelbos waar de reservesleutel aanhangt, mijn sleutelbos uit mijn auto halen en de auto normaal op slot doen en dan auto daar laten staan, oudste dochter ophalen zodat wij ook richting bbq konden. Je zou er het heen en weer van krijgen. Vanmorgen een wandelingetje richting station, auto staat weer voor de deur. 

Het zal ongetwijfeld nog wel een keer gaan gebeuren. 

Het draakje wordt binnenkort vier jaar en dan mag ze ein-de-lijk naar school. Al een jaar roept ze dat ze naar 'gool' wil net als haar grote zus en nu mag ze vast een aantal keer komen wennen. Afgelopen dinsdag was haar eerste wenmiddag. Je zou denken dat zo'n kind het een beetje spannend vindt, een lokaal met bijna dertig van die onbekende kleuters, maar nee hoor. Madam stampt gewoon naar binnen, hop op haar stoeltje en ze is er helemaal klaar voor. 'Ehm, misschien even je jas uitdoen en ophangen aan de kapstok?'. Oh ja. 

Ze vond het 'heeel leuk mama'. Maar ik mocht in het vervolg de 'paplu' niet meer mee naar huis nemen, want 'die hoort in de gang eigenlijk'.
Dat ik dat even weet. 

Qua lezen heb ik niet heel veel te melden. Ik heb Schaduwvechters gelezen en de recensie is inmiddels klaar. Vanmorgen heb ik Handschrift van de duivel van Donald Nolet opengeslagen, die viel letterlijk van de stapel (voorteken?) en ik ben gaan lezen. Ik moet nog 100 bladzijden (van de 334). Lekker opgeschoten dus. Het is een goed geschreven boek, dat zeker, maar het kabbelt een beetje voort, er gebeurt niet heel erg veel. Het is me niet helemaal duidelijk waar het nu allemaal heen gaat. Nog 100 bladzijden te gaan en dan weet ik het. Hopelijk. En dan eindelijk Baldacci! (update: boek inmiddels uit en volop bezig in De laatste mijl, tot nu toe: genieten!)

Fijne leesweek!

Miriam

  

Beslommeringen van 'de andere chef'

Er zit een lichte piep in mijn oren. Een beetje op de achtergrond, dat wel, maar hij zit er. Een houten hoofd heb ik ook en ik voel me ietwat brak.

Ruig avondje gestapt?

Zuipfeestje gehad?

Nee hoor. Echt niet.

Vanmiddag een lichtelijk verlaat verjaarspartijtje gevierd van de oudste (onder het mom van ‘beter laat dan nooit’, ze is afgelopen november jarig geweest). Samen met haar BFF (die was afgelopen februari jarig) en acht andere 10-jarige dametjes gingen we naar JumpSkillz in Hoofddorp. Voor diegenen die dat niet kennen (ik was er een van), dat is een grote hal met alleen maar trampolines en een stormbaan. Die meiden vonden het geweldig. Een en al gestuiter. In een grote hal. Met harde muziek. En gegil en gegiebel.

Word ik oud? Vast wel, maar dit was een aanslag op je trommelvliezen :-P Maar de meiden hadden de grootste lol en daar ging het om.

Wij (vriendin M en ik) hadden ook lol trouwens. Als je je kind van een trampoline met een salto een blokkenbak in ziet vliegen (schuimrubberen blokken, alsof je in een hoop veertjes belandt (denk ik)) en er vervolgens alleen maar spartelende handjes en voetjes te zien zijn omdat ze er zelf niet meer uitkomt, dan werkt dat bij de moeders uitermate op de lachspieren. Gelukkig vriendinnetjes genoeg bij de hand om haar te helpen, dus het euvel kon ook vastgelegd worden.

En dan nu met de pootjes omhoog. Nee, dit stukje even tikken nog en dan met de pootjes omhoog.

Ik ben zowaar helemaal bij met het schrijven van recensies. Het moet niet gekker worden! Een fijn gevoel wel hahaha misschien moet ik er maar een gewoonte van maken ;-)

Ik las Vector van Simon de Waal, het geschenkboekje van de Spannende Boeken Weken. Een heel goed verhaal waar ik erg van heb genoten. Recensie zal een dezer dagen op het blog volgen, want hey, hij is al klaar.

Mijn recensie van Het vervloekte huis van Lydia van Houten is inmiddels te lezen op het blog. Die duorecensie waar ik het in mijn vorige stukje over had, werd gewoon een solo. Dat boek heb ik met stijgende verbazing gelezen. Zoveel sterren overal en bij elke pagina dacht ik ‘ja maar, waarom al die sterren dan? Waarvoor dan??’. Ik heb me serieus zelfs afgevraagd of ik soms een verkeerde binnenkant had gekregen. Cliché, ongeloofwaardig en er kloppen dingen gewoon niet. Van mezelf moet ik een recensieboek uitlezen, omdat ik alleen dan (logisch) een eerlijke mening kan geven, maar het kostte me moeite. Nee, geen aanrader, ik zou lekker een ander boek kopen deze komende weken om Vector te bemachtigen.

Inmiddels ben ik Schaduwvechters van Walter Lucius aan het lezen en die sluit naadloos aan bij De vlinder en de storm. Het gaat verder exact waar het daar eindigde, dus als je het eerste deel nog niet gelezen hebt, zou ik dat wel aanraden. Ik hoop het boek deze week uit te hebben en als ik afga op de eerste 100 pagina’s dan gaat dat zeker lukken. En dan meteen ook maar die recensie schrijven. Het volgende boek ligt ook al klaar: De laatste mijl van David Baldacci :-)

Ondertussen heb ik mijn thrillerchallenge maar weer eens bijgewerkt. Inmiddels kan ik ook de volgende boeken afstrepen:

– een echte mannenthriller (Killer country)
– een boek dat de Schaduwprijs won (De vlinder en de storm)

– een boek dat in 2016 uitkwam (Het vervloekte huis)

Fijne week!

Miriam

De vlinder en de storm - Walter Lucius

Titel: De vlinder en de storm

Auteur: Walter Lucius

Uitgeverij L.S

ISBN 9789021016948

(herziene uitgave)

Walter Lucius is het schrijverspseudoniem van scenarist en producent Walter Goverde. De vlinder en de storm is het eerste deel van de Hartland-trilogie en tevens zijn fictiedebuut.

Walter werkte als scenarist, regieassistent en regisseur voor theatergroep Affect, het Zuidelijk Toneel en de Blauwe Maandag Compagnie. Als televisieregisseur maakte hij dramaproducties, documentaires en items. Bijna tien jaar lang was hij ook regisseur van Het Klokhuis.

Met zijn eigen audiovisueel bedrijf Odyssee Producties realiseerde hij voor een aantal ministeries projecten zoals de inburgeringsfilm Naar Nederland.

Inmiddels is deel 2 van de Hartland-trilogie ook verschenen: Schaduwvechters.

Bron: www.lsamsterdam.nl

Achterflap

Achter een ordinaire hit-and-run op een Afghaans jongetje in het Amsterdamse Bos blijkt een wereld van kindersmokkel en machtsmisbruik schuil te gaan. Journalisten Farah Hafez en Paul Chapelle gaan op onderzoek uit en raken levensgevaarlijk verstrikt in een internationaal crimineel netwerk en een politiek spel op hoog niveau, dat ze van Amsterdam naar Moskou en Zuid-Afrika brengt.

Wat dat was geweest, was natuurlijk een raadsel. Maar Farah hield van raadsels. Hoe lastiger het raadsel, des te groter de uitdaging.

Al na het lezen van het eerste hoofdstuk weet je dat journaliste Farah Hafez geen katje is om zonder handschoenen aan te pakken. Zij beoefent de vechtsport Pencak silat en tijdens een gevecht verwondt ze haar tegenstandster dusdanig dat deze naar het ziekenhuis wordt gebracht. Als Farah zich naar het ziekenhuis snelt om erachter te komen hoe het met de vrouw gaat, wordt er een slachtoffertje van een hit-and-run binnengebracht. Vrijwel meteen blijkt dat het jongetje geen Nederlands spreekt, maar dat Farah hem wel kan verstaan. Het jongetje is niet alleen voor dood achtergelaten na een aanrijding, maar Farah is er, gezien zijn kleding, van overtuigd dat hij werd gebruikt voor ‘bacha bazi’ (spelen met jongens). Het voorval blijft haar bij en zij bijt zich vast in een onderzoek naar de toedracht van het ongeval en naar wat daaraan vooraf ging. Een en ander rakelt meer op dan ze zou willen. En dan is er ook nog reporter Cathy Marant die een hetze voert tegen Farah en haar koste wat het kost ten onder wil zien gaan...

De aangereden jongen was blijkbaar geesten aan het alarmeren. Geesten die al jaren rusteloos door het dodenrijk dwaalden en die nu hun kans schoon zagen om weer tevoorschijn te komen. Ze was bang voor die geesten. Maar sinds vannacht wist ze dat ze er niet langer onderuit kon om ze allemaal weer onder ogen te komen.

Rechercheur Joshua Calvino wordt samen met zijn partner Marouan Diba belast met het onderzoek naar wat er in het Amsterdamse Bos is gebeurd. Van Farah’s bemoeienis met de kwestie wil vooral Diba niets weten en hij laat geen mogelijkheid onbenut om zijn ongenoegen ongenuanceerd te uiten. Calvino heeft er wat minder moeite mee. Ambitieus en doortastend, Calvino heeft graag alles onder controle, maar hij zit ‘opgescheept’ met een partner waar hij ooit enorm naar opkeek, maar waar hij meer en meer zijn twijfels bij krijgt. Diba gaat zich steeds meer gedragen als een ongeleid projectiel….wat is er toch met hem aan de hand?

Farah, Calvino en Diba graven steeds dieper en dieper en ze ontdekken een enorm wespennest wat nog maar het topje van de ijsberg blijkt te zijn…

Wat een verhaal, ik heb genoten! Vanaf de allereerste bladzijde zit je in een actiefilm. Alsof je in de bioscoop naar een of andere actiethriller aan het kijken bent. Gebeurtenissen en namen wisselen elkaar in een razend tempo af, waardoor het even lijkt alsof je als lezer de draad in no time kwijt gaat raken, maar niets is minder waar. Lucius hanteert een hele vlotte, beeldende pen die af en toe wat uit de bocht vliegt, maar niet op zo’n manier dat het je leesplezier ook maar enigszins bederft. Er is een hele grootse actiescène die meerdere malen beschreven wordt maar dan steeds vanuit ander gezichtspunt, heel erg goed gedaan (een kleine anatomische onmogelijkheid daargelaten). Personages worden niet allemaal goed uitgediept (wat ik vooral in het geval van Marouan Diba erg jammer vond), maar aan de andere kant, er komen nog twee delen, dus dat komt hopelijk nog wel. Nu komt Farah het beste uit de verf. Een vrouw die weet wat ze wil, haar zinnen heeft gezet op het boven tafel krijgen van de waarheid, maar daarbij voorbij gaat aan de (gevoelens/behoeften van) mensen om haar heen, wat haar in mijn ogen niet sympathiek maakt.

Ik ben benieuwd hoe zij zich verder ontwikkelt en of het haar lukt om de waarheid aan het licht te brengen...maar ik ben vooral nieuwsgierig hoe het verhaal verder gaat: op naar Schaduwvechters!

We leven in een wereld waarin de hel van ons verleden ons altijd weer inhaalt.

Plot 4

Originaliteit 3,5

Spanning 5

Schrijfstijl 4

Psychologie 3,5

Leesplezier 5

Vier enorm dikke sterren voor De vlinder en de storm.

Miriam Bakker

Nieuwsgierig? Bekijk het boek hier op Bol.com!

Mir's leesweek

Het is een beetje een rommelzondag vandaag. Ik had een heel lijstje in mijn hoofd van dingen die ik vandaag wilde afwerken, maar helaas. Daar is eigenlijk nog niet heel erg veel van terecht gekomen. En als je vraagt waarom dat dan is, geen idee. Het is niet zo dat ik zit te niksen. Wasje gedraaid. Wasje opgehangen. Opgeruimd (er staat hier in de woonkamer een enorme mand/kist met speelgoed en daarnaast nog twee manden met speelgoed en dat is een grote berg geworden waar niks te vinden is). Wat dingen gedaan voor de leesclub van Beschadigd. Het draakje beziggehouden. En dan is het ineens half zeven 's avonds en dan heb ik mijn wat-heb-ik-afgelopen-week-gelezen-stukje nog steeds niet geschreven. Grmpf. 

Niet dat dat een heel enorm stuk gaat worden, want over het wat-heb-ik-gelezen-stukje kan ik heel kort zijn: ik lees nog steeds De vlinder en de storm van Walter Lucius. Niet heel veel gelezen dus, maar ik las wel elk moment dat ik kon lezen, want wat is het een gaaf boek! Alsof je een actiefilm aan het lezen bent, heerlijk! Nog 100 bladzijden te gaan en het liefst dit weekend nog (kansloze missie vrees ik). Er ligt een hele stapel te wachten. Eigenlijk wil ik het liefst meteen door in Schaduwvechters van Lucius, maar er ligt een ander boek dat eerst opengeslagen gaat worden: In de familie van Joyce Spijkers in verband met de leesclub die net gestart is op het blog.
Over leesclubs gesproken. De eerste Thrillerlezersleesclub loopt ten einde. De laatste recensies druppelen binnen en binnenkort ronden we alles af en kun je de bevindingen op het blog lezen. 

Afgelopen donderdag was er een high tea bij Bol.com met Paulien Cornelisse. De altijd leuke Janneke Siebelink interviewde haar en na afloop konden we genieten van lekkere hapjes en Paulien signeerde haar verwarde cavia's. Een verslag van deze bijeenkomst volgt nog (door Juul), maar het was heel gezellig en ik ben benieuwd naar de kantoorperikelen van Caaf :-) 

Gisteren hadden we ook een uitje. Een lunch-/kletsdate met Olga Hoekstra, Jennefer Mellink en Diana van Hal in Utrecht. Yfke, Alex, Ink, Lydia, Ann en ik. En dan die drie dames en je hebt een gezellige boel. Ik heb genoten van de middag, heerlijk! Nadat we Lydia, Olga en Jennefer hadden uitgezwaaid, verhuisden we van de serre naar het terras om nog even in het zonnetje verder wat te drinken. Daarna nog even naar Broese, want tsja...van boeken snuffelen worden we allemaal heel gelukkig (de een wat meer dan de ander denk ik). Diana nam afscheid en wij gingen met ons vijven nog naar La Cubanita om wat tapas te verorberen. Ik zeg uitje geslaagd!

De komende week wordt wat rustiger. Werken, sporten, kids, geen uitje, dus wellicht kan ik wat meer lezen ;-)

Fijne week!

Miriam