Uitgebroed met De bunker

 

Jouw thrillerdebuut kwam in oktober 2019 uit. Was je voor je debuut uitkwam al langer met schrijven bezig?

Al van jongs af aan wist ik dat ik schrijver wilde worden. Vroeger dacht ik vooral boeken voor kinderen te gaan schrijven, want die boeken las ik toen. Later veranderde dat in romans, maar eigenlijk is dat altijd meegegaan met mijn eigen interesses. Zeker door de komst van Netflix begon ik steeds meer te houden van spannende verhalen. Ik probeer telkens een boek te schrijven dat ik zelf zou willen lezen. Een paar jaar voor mijn eerste thriller wilde ik graag een boek lezen over Feyenoord, dus schreef ik dat. Dat werd zo positief ontvangen dat ik eindelijk ging geloven dat ik iets kon. Uiteindelijk was dat het zetje in de rug waardoor ik me ook aan thrillers durfde te wagen.

 

Wie was jouw eerste uitgever?

Voor mijn Feyenoord-boek zat ik bij Just Publishers en voor mijn eerste thriller bij Jalapeno Books van Tjeerd Langstraat. Daarna heb ik besloten om zelf een uitgeverij op te richten, TWSS, zodat ik de volledige creatieve vrijheid heb en ook zelf de risico’s draag. Maar de belangrijkste reden was dat ik zelf alles in handen heb. Dat gaat van lettertype tot verschijningsdatum. Als ik een boek schrijf, wil ik het snel de wereld in slingeren. Bij veel grote uitgeverijen kan dat niet. Prima, maar dat heel langdradige proces houdt mij alleen maar op, terwijl ik gewoon door wil met mijn volgende boek.

 

Wat betekende het voor jou dat deze uitgever met jou in zee wou gaan?

Dat was in beide gevallen, dus bij mijn non-fictie boek en bij mijn thriller, een grote opluchting. Ik had nogal vervelende ervaringen met een zeer gerenommeerde uitgeverij. Die hadden mondeling al beloofd dat ze mijn roman zouden uitgeven. Alles was geregeld, het hoefde alleen nog even langs de grote baas. De afspraak om het contract te regelen veranderde plotseling in een heel kort mailtje waarin zonder een reden te noemen verteld werd dat het allemaal niet doorging. Dat doet iets met je vertrouwen in uitgeverijen, maar ook met het vertrouwen in je eigen kwaliteiten. Dus zelfs toen ik mondeling had afgesproken dat mijn boeken zouden verschijnen bij een uitgeverij, dacht ik vooral: ‘Dat moeten we eerst nog maar eens zien.’ Gelukkig hielden die uitgeverijen wel woord en bleek mijn eerste ervaring meteen de slechtste.

 

Weet je jouw eerste reactie nog?

Dat was dus alsnog best wantrouwend. Natuurlijk liet ik dat niet blijken, maar bij mijn non-fictie boek weet ik nog dat ik het pas ging geloven toen ik het in de folder van de uitgeverij zag staan. Ik weet zeker dat ik destijds een brok in mijn keel kreeg, maar ik sluit ook niet uit dat ik een traantje heb gelaten. In ieder geval stond die folder opengeklapt achter mijn laptop, zodat ik bij elk woord dat ik schreef wist waar ik het voor deed.

 

Is jouw debuut nog altijd van speciale waarde voor jou?

Dat vind ik moeilijk om te zeggen. Hoewel er echt maar een stuk of tien mensen mijn roman gelezen hebben, voelt dat nog altijd als mijn echte debuut. Mijn eerste thriller, De Bunker, voelt daarom nog steeds niet echt als ‘mijn eerste’. Wel heb ik heel bewust de boekpresentatie groot aangepakt. Ik had allemaal familie en vrienden uitgenodigd en had WannaWaffle afgehuurd, een eettentje in Zwolle. Daar heb ik een veel te lange speech gehouden en daarna zijn we gaan eten. Het was heel bewust alleen voor bekenden, om te vieren dat er eindelijk ‘echt’ een boek was. Dat is nog altijd – na 14 mei 2017 – de mooiste dag van mijn leven. Met het boek zelf is de band wel iets minder geworden. Bij mijn tweede thriller, De Buitenstaanders, heb ik alles precies gedaan zoals ik het wilde en ik merkte dat ik het jammer vond dat dat bij mijn debuut niet zo was. Daarom verschijnt in februari niet alleen mijn derde thriller, maar ook een herziene uitgave van De Bunker. Alleen al door de vormgeving en het andere lettertype, ben ik opnieuw verliefd geworden op mijn eigen boek.

 

Gebeurt het nog wel eens dat je het terug vastpakt en passages herleest?

Vlak voordat ik iets nieuws schrijf, pak ik vaak mijn oude werk nog eens op. Het vreemde is dat ik dan vaak dingen lees die ik helemaal vergeten ben. Soms sta ik verteld van een passage en moet ik er hard om lachen, maar het gebeurt ook weleens dat ik me kapot schaam. In het dagelijks leven ben ik docent en leerlingen hielden laatst een presentatie over mijn boek. Dat vonden zij grappig om te doen en ik vond het grappig om ernaar te kijken, tot ze een stuk gingen voorlezen. Veel was prima, maar ineens merkte ik dat sommige dialogen helemaal plat slaan. Dat ligt natuurlijk deels aan de intonatie van degene die voorleest, maar misschien moet ik leerlingen voortaan mijn manuscripten hardop laten lezen, om te horen waar het nog beter kan.

 

Weet je nog hoe het publiek reageerde op jouw debuut?

Omdat ik bewust heb gekozen voor eerst een kleine uitgeverij en daarna mijn boeken zelfs zelf ben gaan uitgeven, is de doelgroep niet heel groot. De mensen die het lezen zijn overwegend positief. Mijn debuut, De Bunker, gaat over mensen die in actie komen tegen de macht. Het onderwerp moet je liggen, maar als het je eenmaal ligt, merk ik dat mensen het heel erg waarderen. De Buitenstaanders was een stuk toegankelijker, dat gaat over vriendschappen, jaloezie en hoe dat uit de hand kan lopen. Ook daarop zijn de reacties vooral heel positief.

 

Was het een groot succes qua leesreacties en verkoop?

Qua reacties wel. Qua verkoop valt het mee. Ik kom elke keer uit de kosten en van de winst boek ik een huisje ergens in de natuur om aan mijn volgende boek te werken. Ik doe het in eerste instantie puur voor de lol. Veel mensen reageren wel door te zeggen dat mijn boeken een groter publiek verdienen. Misschien is dat waar, maar ik doe het liever op mijn manier met honderden lezers dan op de manier die een ander wil met duizenden lezers.

 

In Vlaanderen en Nederland?

Eigenlijk zijn mijn thrillers alleen door Thrillerlezers de landsgrenzen gepasseerd. Beide boeken zijn behandeld in een leesclub. Dat was fantastisch om mee te maken. De lezers waren heel begaan en stelden ook vragen over bepaalde keuzes die ik heb gemaakt. Tegelijkertijd waren ze ook heel eerlijk. Zo dacht ik bij mijn tweede boek dat een van de hoofdpersonen heel sympathiek was, maar alle lezers zeiden juist dat het me zo goed gelukt was om haar neer te zetten als een bitch. Niet mijn bedoeling, maar wel grappig en leerzaam. Hopelijk gaat ook mijn volgende thriller, De Baron, richting België. Ik schrijf niet om een zo groot mogelijke doelgroep te bereiken, maar je zal me ook echt niet horen klagen als ik straks in de weekenden langs boekhandels in België moet voor signeersessies. Zolang de friettent maar open is.

 

Kwam het boek in de VN thrillergids en hoe werd het boek daarin beoordeeld?

Nee, eigenlijk is er – behalve bij sites als Hebban en Goodreads – maar één recensie geweest en dat was van NBD Biblion. Die waren positief en dat zorgde ervoor dat mijn boeken in veel bibliotheken te vinden zijn. Kranten en tijdschriften besteden er weinig aandacht aan. Dat is ook prima. Ik doe het voor mijn eigen plezier en de reacties van lezers zijn altijd leuker dan die van mensen die betaald krijgen om op zoek te gaan naar negatieve aspecten. Lezers geven gewoon eerlijk aan dat bepaalde personages oppervlakkig zijn of dat ze het einde kut vinden, zonder dat ze nou als doel hebben om jouw verkoop te bevorderen of te verpesten. Zolang mijn lezers vaker positief zijn dan negatief, ga ik door. Daar heb ik geen recensenten voor nodig.

 

Zou je het verhaal weer zo schrijven?

Als ik nu vanaf nul zou beginnen, zou het verhaal totaal anders worden. Dat heeft echter niks te maken met het boek, maar alles met de realiteit. In De Bunker beschrijf ik bijvoorbeeld dat mensen door de overheid afgeluisterd worden en dat de overheid controle wil over de burger. Als ik daar nu over zou schrijven, zou ik me denk ik gedwongen voelen om de hele coronasituatie in het boek te gooien. Dat vind ik eigenlijk totaal niet interessant, maar de dingen die ik voor mijn boek heb verzonnen, stellen geen reet voor als je kijkt naar QR-codes, 2G en al die dingen. Maar ik wilde vooral een spannend verhaal schrijven, niet kritiek hebben op een bepaalde partij of wat dan ook. Daarom ben ik zo blij dat mijn boek vlak voor corona verscheen. Het is nu gewoon een spannend verhaal over mensen die in opstand komen en over verborgen agenda’s. Als je het leest, denk je hopelijk niet aan de realiteit van nu. Dus zou ik het anders schrijven? Ja. Wil ik dat? Nee.

 

De nieuwe versie van mijn debuut De Bunker komt 28 februari uit, tegelijkertijd met mijn derde thriller: De Baron. Mijn boeken zijn gesigneerd te verkrijgen via www.twss.nl

 

 

In gesprek met Bob Dijkgraaf

 

Als Hannah De Vries schreef Bob Dijkgraaf ‘De bunker’.  ‘De buitenstaanders’ publiceert hij in eigen beheer onder het pseudoniem van Erik Van der Linden.  Het is duidelijk dat deze schrijver zich niet laat vangen onder één naam.  Hoewel dit op zich al heel bijzonder is, onderscheidt zijn laatste boek zich ook nog op een heel aparte en leuke manier van de meeste andere boeken.  Hoe dan?  Ook Thrillerlezers! wou er het fijne van weten en vroeg de auteur nog net niet het hemd van het lijf.   

•Je schrijft ‘De buitenstaanders’ onder de naam van Erik Van der Linden.  ‘De bunker’ bracht je als Hannah De Vries.  Waarom koos je tweemaal voor een andere naam?

Het idee is dat de naam op de voorkant van het boek overeenkomt met die van het hoofdpersonage. Daar heb ik voor gekozen omdat het hele verhaal is geschreven alsof de hoofdpersonages schrijven over hun leven. Als Hannah en Erik constant vertellen wat ze meemaken en ineens staat mijn naam voorop, dan vind ik dat zelf jammer. Het maakt het moeilijker om naam te maken, maar dat zij dan zo. Op het volgende boek staat weer een andere naam, namelijk Niels Beukers. Dat pseudoniem houd ik dan wel minstens vier boeken aan. De achternamen zijn achternamen van mijn andere grootouders. Ik vond het mooi om hen ook te eren.

• Jouw officiële naam is Bob Dijkgraaf.  Is er een plan om ooit onder jouw echte naam een boek uit te brengen?

Sterker nog, er komen twee verhalenbundels uit onder mijn eigen naam. Dit zijn – vaak – geen spannende verhalen. Het gaat meer richting een roman. Die bundels zijn vanaf 1 februari te bestellen via www.twss.nl. Ook heb ik een roman geschreven. Ik hoop dat die ooit het levenslicht ziet en dat zal dan wel onder mijn eigen naam gebeuren, maar de komende jaren komen er dus nog minstens vier thrillers uit die ik niet onder mijn eigen naam schrijf.

• Je bent docent talen.  Heeft jouw baan enige invloed gehad op jouw beslissing om auteur te worden?  Of had je al veel eerder het plan om schrijver te worden?

Toen ik vier was had ik voor het eerst een vriendinnetje en de rolverdeling was al snel duidelijk: zij zou dokter worden en ik werd huisvader/schrijver. De liefde hield geen stand, de droom wel. Ik heb altijd de wens gehad om te schrijven, maar ik schrijf bijna manisch. Als ik bezig ben, ram ik er in een paar weken een boek uit. Daarna heb ik echt afstand van het schrijven nodig. Het docentschap zorgt voor houvast en een goed inkomen, het schrijven is de mooie hobby voor de zomervakantie. Van alleen maar schrijven zou ik gek worden.

•  Na ‘De bunker’ kies je met ‘De buitenstaanders’ voor een verhaal dat naar eigen zeggen veel dichter bij jouw persoonlijke leven aanleunt.  Kan je dat even uitleggen?

Zes jaar geleden vertelde iemand dat er in zijn dorp een jongen een website had gemaakt waarop hij een meisje de liefde verklaarde. Dat deed hij door allerlei verwijzingen te maken naar de Bijbel. Een vluchtnummer correspondeerde met een Bijbelvers en daarin stond dat iemand ergens voor ging. Dus: hij moest ervoor gaan, dat was een teken van God. Het was duidelijk dat hij nooit met haar had gesproken en dat ook niet ging doen. Zij was via-via achter het bestaan van de site gekomen en was logischerwijs niet blij. Toen ik het hoorde wist ik: ‘hier zit een boek in’. Een half uur later had ik het concept staan: jongens op de middelbare school maken een site voor een meisje en dat gaat fout, iets wat op de reünie resulteert in een moord. Het idee kreeg in mijn hoofd een plek naast alle andere ideeën, maar ik merkte dat ik het langzamerhand vulde met eigen gevoelens en eigen ervaringen. Om de karakters meer diepgang te geven, moest ik weer nadenken over hoe die tijd voor mij was. Het is niet zo dat veel dingen waargebeurd zijn, maar de gevoelens van de hoofdpersonages heb ik ook gevoeld.

•  Erik is net als jij docent.  Lijkt hij ook daadwerkelijk op jou?  Hoeveel van hem zit er in jou en omgekeerd?

Veel. De wat cynische kijk op het leven en vooral op leeftijdsgenoten heb ik van mezelf gepakt en volledig in het personage Erik gestopt. Wat veel lezers ervaren als humor, dat is precies hoe ik denk. De ene vindt dat grappig, de ander kwetsend. Net als Erik zal ik die dingen niet snel uiten, waardoor ik alleen maar mensen kwets in mijn hoofd. Erik is ook heel lang een wat laf persoon. Hij wil veel, maar durft er niet echt voor te gaan. Daar heb ik zelf ook heel lang mee geworsteld. Je weet precies waar je gelukkig van wordt, maar ziet vooral beren op de weg. Die ene persoon waar je verliefd op bent, die kan jou toch niet zien staan? Die baan die je eigenlijk wil, daar zitten ze toch niet op jou te wachten? Door constant die vragen te stellen, doe je uiteindelijk veel dingen niet. Ik kwam gelukkig iets eerder dan Erik tot het besef dat je daar uiteindelijk niks mee opschiet, maar ook daarin hebben we dus veel gemeen. Waarin we wel verschillen is dat Erik heel duidelijk moeite heeft met loyaliteit. Hij wil loyaal zijn naar iedereen en daardoor ontstaat een conflict. Ik zou het niet tot zo’n conflict laten komen. Dan zou ik gewoon zeggen: ‘luister, ik mag jou en jou mag ik ook. Voor mij is dat geen probleem, dus accepteer het, of ik ben weg.’ Maar als hij dat ook had gedaan, dan was er geen boek geweest. Of in ieder geval geen fictieve moord. Zijn lafheid is voor mij dus goed geweest.

• Zonder al teveel weg te geven, begrijp jij waarom Erik doet wat hij doet?

Ja en nee. Hij handelt uit liefde en verlangen en dat begrijp ik volledig. Op het einde komt hij voor een keuze te staan en daar zou ik een andere beslissing nemen. Hij moet kiezen aan wie hij loyaal is en hij probeert echt loyaal te blijven naar iedereen. Daar is hij zelf het slachtoffer van. Zo erg zou ik niet met mezelf laten sollen. Er komt ook voor loyale mensen echt een punt dat je aan jezelf moet denken.

•  Buitenstaander, onzichtbaar zijn, is het moeilijk om de gevoelens die daarmee gepaard gaan onder woorden te brengen?

Eigenlijk totaal niet, omdat ik mezelf ook heel lang zo gevoeld heb. Op heel veel verschillende manieren. Voor het eerst toen ik heel jong was. We verhuisden naar Friesland en omdat we import waren, werd ik letterlijk ‘die Hollander’ of ‘die buitenlander’ genoemd. Later omdat ik boeken las, verhalen schreef of vanwege mijn liefde voor Feyenoord. Ik leefde graag in mijn eigen hoofd en dan word je al snel gezien als raar, als een buitenstaander. Er waren jaren dat ik omringd werd door precies de juiste mensen, waardoor ik me volledig onderdeel voelde van een groep, maar de jaren waarin dat niet zo was waren lange tijd talrijker. Om het op papier te zetten hoefde ik dus alleen maar terug te denken aan vroeger. Dat iedereen in de kantine zat of naar de supermarkt liep, maar dat ik in de mediatheek zat, omdat de mensen die ik mocht waren blijven zitten. Die eenzaamheid is tijdens het schrijven heel makkelijk weer op te roepen.

•  Zouden de Daniëls, Stevens, Eva’s van deze wereld echt tot jouw vriendenkring kunnen behoren?

Daniël wel. Ik heb meerdere vrienden gehad die veel op Daniël lijken. In het boek ligt de focus natuurlijk op Erik, maar ook Daniël is een buitenstaander. Hij is te populair om buitengesloten te worden, maar voelt zich ook niet honderd procent thuis in de groep waarin hij zit. Hij wil meer intellectuele uitdaging en krijgt die maar niet. Dat soort types vind ik nog steeds interessant, omdat ze in tweestrijd zijn. Wat vind ik belangrijker: stoer gevonden geworden of uitdragen dat het oké is om slim te zijn en een diepgaand gesprek te willen voeren? Steven heeft dat allemaal wat minder en hoewel ook hij nergens echt thuis is, zou ik met hem te weinig raakvlakken hebben. Behalve dan die clubvoorkeur. Samen naar de Kuip zou wel kunnen. Eva is moeilijker te zeggen. Haar type vind ik interessant, maar intimiderend. Ik lijk te veel op Erik om een platonische vriendschap met zo iemand te kunnen onderhouden.

• Was de keuze voor jouw werkplek als decor voor ‘De buitenstaanders’ een evidente keuze?

De werkplek komt niet overeen met mijn eigen werkplek. De school waar Erik werkt is zijn oude middelbare school en het is mijn oude middelbare school, maar zelf werk ik ergens anders. Ik vond het belangrijk om Erik daar te laten werken, omdat het versterkt dat hij – op alle mogelijke manieren – niet los weet te komen van zijn middelbareschooltijd. Die jaren hebben hem gemaakt tot wie hij is. Hij probeert het als student te ontvluchten, maar het staat in de sterren geschreven dat hij terug moet komen.

•  Gaan sommige collega’s/lezers zich herkennen in het verhaal?

Ik heb namen van verschillende collega’s en vrienden of familie laten terugkomen in het verhaal, maar meestal zijn het wel echt andere personages. De vrienden van Erik heb ik dan weer bewust andere namen gegeven. Die zijn vaak wel gebaseerd op – een combinatie van – verschillende mensen, maar niet zo erg dat ze zichzelf herkennen. Hoop ik. Wel staat op zo’n beetje elke pagina een verwijzing naar een inside joke. Zo zullen veel lezers na afloop niks meer weten over die ene passage waarin het gaat over een ‘agressief kraantje’, maar gaf dit voor mij de grootste lol, omdat ik wist dat een vriend van me dit zou herinneren en dat hij erom zou schateren. Dat soort easter eggs maken het schrijven leuk en daar zit het boek vol mee.

•  Hoe was het voor jou om je, nu je docent bent, weer helemaal onder te dompelen in het leven zoals het is van scholieren aan de middelbare school?

Heel natuurlijk. Ook als docent probeer ik me te verplaatsen in de leerlingen. Het gebeurt heel vaak dat ik gefrustreerd ben omdat leerlingen niet doen wat ik van ze verwacht, maar daarna bedenk ik al snel: ‘die gasten denken nu alleen maar aan een vervelende situatie thuis of juist aan die ene persoon waar ze tot over hun oren verliefd op zijn, vind je het gek dat ze even niet luisteren naar jouw gelul over de onjuist beknopte bijzin?’ Het antwoord is altijd: ‘nee’. Zodra ik mezelf die vraag stel, weet ik weer precies hoe het voor mij was.

•  Hou jij goede herinneringen aan jouw tijd op de middelbare school?

Aan de middelbare school houd ik gemengde gevoelens over. Ik woonde in zo’n klein dorp dat we alleen de onderbouw in ons eigen dorp konden volgen. Die drie jaar waren geweldig. Ook daar waren buitenstaanders, maar ik hoorde er niet bij. Daarna kwam de overgang en moesten wij van een kleine school opgenomen worden in een grote school. Daarmee werden we automatisch buitenstaanders. Zij zaten er al drie jaar en wij kwamen er ineens bij. Sommige klasgenoten gingen daar heel goed mee om. Ik kon dat niet. Het voelde alsof we te gast waren in hun school. Vorig jaar sprak ik mijn oude mentor en toen we het hierover hadden, zei hij dat het altijd al zijn stelling was dat mensen die van onze school komen vaak gewoon een jaar nodig hebben om te wennen. Dat hij dat zei was veelzeggend, want hij was nou net iemand die dat ook echt zag en je de aandacht gaf waardoor je je – in ieder geval tijdens zijn lessen – even geen buitenstaander voelde.

•  Studeren aan de middelbare school gaat niet altijd over rozen.  In ‘De buitenstaanders’ breng je een aantal situaties en onderwerpen onder de aandacht die heel herkenbaar zijn voor adolescenten.  Tegelijkertijd, hoe pijnlijk ook dit ook allemaal is, zit er ook veel humor in jouw boek.  Speelt humor een belangrijke rol in het dealen met moeilijke situaties, volgens jou?

Dat denk ik wel. Ik vind het leven geweldig, maar mijn hoofd werkt niet altijd mee. Piekeren is als een tweede natuur voor me en eigenlijk is humor dan wat me op de been houdt. Zodra ik merk dat ik me weer structureel slecht voel, dwing ik mezelf om elke dag minstens één aflevering van ‘The Office’ te kijken. Dat klinkt simpel en ik zeg ook echt niet dat dat de oplossing is voor depressies, maar die kleine oplossing heeft mijn leven zoveel draaglijker gemaakt.

•  “Alleen gekken  lezen liever.” is een zin die is blijven hangen.  Een uitspraak uit het leven gegrepen?

Dat had heel goed gekund. Letterlijk is het nooit tegen me gezegd, maar ik ben geregeld voor gek verklaard omdat ik las. Dat hoort bij de leeftijd, natuurlijk. Waar klasgenoten gingen experimenteren met vuurwerk, drank of drugs, was ik altijd al meer geïnteresseerd in verhalen. De diepgang die dat brengt is wat mij betreft wat het leven het leven waard maakt. Anderen zien dat anders en dat is hun goed recht. Het gekke is wel: ik zal nooit iemand ter verantwoording roepen omdat ze zichzelf elk weekend het liefst in coma drinken, maar ik moet me nog steeds regelmatig verantwoorden omdat ik dat niet doe. Dat is raar. Lezen blijft iets negatiefs. Iets saais. Fuck dat.

•  De ‘Bob Dijkgraaf’ in ‘De buitenstaanders’ verpersoonlijkt een docent die onder het stof is geraakt.  Verwijs je met dit personage in de derde persoon naar een docent waarvan je ooit les kreeg?  Gaf je hem veiligheidshalve jouw eigen naam?

De ‘meneer Dijkgraaf’ in het boek is zoals ik denk dat leerlingen die mij niet mogen mij zien. Die zien geen gast van 28, maar een oude lul die te lang over boeken blijft doorpraten. Ik heb hem ouder gemaakt zodat het hoofdpersonage les van hem krijgt, maar ik vond het mooi dat ik mezelf belachelijk kon maken in mijn eigen boek. Daar zit ook die humor in. Als docent moet je je werk heel serieus nemen, maar jezelf niet.

•  Erik daagt als docent zijn leerlingen graag uit, probeert hen actief aan het denken te zetten.  Een aanpak die jij zelf ook verkiest?  Speel jij ook Black Stories in jouw lessen?

Ik probeer het, maar merk dat ik het alleen fysiek soms voor elkaar krijg. Online lessen zijn de doodsteek voor docenten als Erik en mijzelf. Ik sta nog maar een paar jaar voor de klas en had het gevoel dat ik het onder de vingers kreeg en ineens moet je jezelf opnieuw uitvinden. Zodra alles weer normaal is, kan ik niet wachten om weer echt toffe dingen te doen voor de klas. Black Stories hoort daar zeker bij. Ik had drie uur per week te vullen, maar merkte dat twee eigenlijk wel genoeg was in dat leerjaar. Dus gingen we boekfragmenten behandelen en sloten we de week af met Black Stories. Dat was leuk, maar je moet het niet te lang doen. Leerlingen kunnen er nogal fanatiek van worden. Sommige oud-leerlingen praten er nog steeds over, anderen denken vooral terug aan de ruzies die er op het eind zijn ontstaan. Al kan dat ook te maken hebben met het feit dat ik er een competitie van maakte…

•  Meer dan eens wordt er verwezen naar een spelletje schaken.  Een hobby van jou?

Totaal niet. In de eerste heb ik ooit na school schaakles gehad. We moesten extra dingen doen en ik koos dat. Het werd geen succes. Ik laat het in het boek terugkomen omdat ik denk dat het past en omdat een collega vorig jaar over een leerling zei: ‘wij proberen met hem een band op te bouwen, maar hij is op een heel ander schaakbord aan het spelen.’ Dat vond ik mooi. Denken dat je een wedstrijd speelt met iemand, terwijl die ander jou en je bord ziet als een noodzakelijk obstakel op weg naar zijn echte tegenstander. Dat is blijven plakken en vond zijn weg in het boek.

• Onder andere Daniël beschikt over een grote collectie boeken.  Beschik jij ook over kasten vol boeken?

Kasten vol en dozen vol. Binnenkort gaan we verhuizen en komt er een grotere kast, maar ook dan weten we al dat er in de berging dozen vol met boeken komen te staan. Ik zit echt wel tussen de vier- en zeshonderd boeken en daar komen elk jaar tussen zo’n vijftig boeken bij.

•  Er passeren nogal wat schrijvers en boeken de revue: Kluun, Jane Eyre, Koch, The great Gatsby, …  Zitten daar persoonlijke favorieten van jou tussen?

Zeker. De boeken waar de personages enthousiast over zijn, zijn ook boeken waar ik blij van werd. Kluun komt er niet al te goed vanaf, maar ik ben groot fan van de boeken van Herman Koch en Arjen Lubach. Ook The Great Gatsby en Looking for Alaska staan erin, omdat ik hoop dat mensen het lezen en door het enthousiasme worden aangestoken. Ik probeer dus niet alleen leerlingen boeken op te dringen, maar ook mijn lezers.

• Stel je mag 1 boek uitkiezen.  Welk boek zou dat zijn?

Dat is een bijna onmogelijke opgave. Er zijn meerdere boeken die ik regelmatig herlees, zoals ‘Het diner’ van Koch en ‘Magnus’ van Arjen Lubach, maar als het aankomt op thrillers ga ik voor ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’. Dat boek weet perfect te spelen met informatieachterstand en cliffhangers. De auteur sleept je door het boek heen, laat je precies denken wat hij wil dat je denkt en gaat van twist naar twist, zonder dat het verveelt. Als ik het lezen beu ben, herlees ik vaak dat boek om weer plezier te krijgen. En stiekem heb ik nu toch nog twee andere titels kunnen noemen.

•  De literaire escaperoom is een originele aanvulling op ‘De buitenstaanders’.  Het moet toch ongelofelijk veel werk geweest zijn om al die hints in het boek te verstoppen en wel op die manier dat de lezer  voldoende wordt uitgedaagd bij het kraken van de codes.  Hoe lang heb je wel niet geschreven aan ‘De buitenstaanders’?

Dertien dagen. Dat lijkt weinig, maar als ik schrijf zit ik tegen het manische aan. Ik denk jarenlang na over een boek en heb altijd meerdere boeken tegelijkertijd in mijn hoofd, maar als ik het verhaal in mijn hoofd rond heb, dan spuit het eruit. Ook dan kan ik nog verrast worden door wat ik schrijf, maar dat gebeurt dan allemaal in heel korte tijd. Ik maak dan schrijfdagen van één uur ’s middags tot drie uur ’s nachts, waarin ik alleen pauze neem voor eten en wellicht een aflevering van een serie. ’s Ochtends wandel ik of loop ik hard, terwijl ik denk over wat ik ga schrijven. Dat is het. Als ik dat twee weken doe is het boek er en hoef ik alleen nog maar te kijken naar tikfouten. Ik schrijf dan geregeld tienduizend woorden op een dag, dus ook als docent Nederlands liggen die slordigheden op de loer. Dit boek was wel lastiger, vanwege die escape room, maar eigenlijk heb ik die in drie wandelingen van een uur bedacht. Ik wist dat ik drie hordes wilde creëren, wist hoe ik de eerste wilde doen en wist wat de tweede moest zijn. Dat zorgde ervoor dat ik heel precies moest zijn met één aspect van het boek, maar dat heeft me echt maar een dag extra gekocht. Meestal heb ik een begin en een eind op papier staan en al het andere zit alleen maar in mijn hoofd. Nu heb ik alles wel per hoofdstuk kort moeten noteren. Dat was even vier uur werk en de dag erna begon ik, om dertien dagen later om drie uur ’s nachts klaar te zijn.

• Wordt ‘De buitenstaanders’ verplichte lectuur voor jouw leerlingen?  Alweer een manier om hen uit te dagen?

Verplicht niet, maar er zijn al leerlingen die het gelezen hebben en vorige week heb ik over ‘De Bunker’ mondelingen gehad. Dat is voor mij leuk, maar het belangrijkste is dat een leerling plezier heeft in het lezen van boeken. Voor de ene leerling is mijn boek daar perfect voor, voor de andere is mijn boek totaal ongeschikt. Die zal ik dan met liefde iets anders aanraden.

•  Op You Tube verwijzen enkele videofragmenten naar jouw boek.  Mogen we ons aan de verfilming van jouw boek verwachten?

Nee, die waren echt als teaser.

•  Aan wie zou jij de rol van Erik dan willen toevertrouwen?  Welke acteur/actrice wil je strikken voor de rol van Eva, Daniêl, Steven?

Niet van toepassing dus. Ik ben ook vooral bekend met oudere acteurs. De acteurs van de leeftijd van de hoofdpersonages ken ik niet.

•  Nog een laatste vraag.  Ben je alweer met een nieuw project bezig?  Kan je daar al kort iets over zeggen?

Op dit moment zitten er vier nieuwe boeken in mijn hoofd. Er komt nog één boek dat op zichzelf staat en daarna ga ik met diezelfde hoofdpersoon beginnen aan een trilogie. Die trilogie komt waarschijnlijk pas in 2022, maar dit jaar moet ‘De Baron’ uitkomen. Dertig mensen doen mee aan een tv-programma waarin het spel ‘Weerwolven’ wordt nagespeeld. Wie als laatste overblijft wint het landgoed waarin ze spelen. Het wantrouwen is er vanaf de start, maar de zaak explodeert wanneer ze op de zevende dag ontdekken dat niet alle afvallers het landgoed levend verlaten. Ze spelen het spel niet meer alleen tegen elkaar, maar ook tegen een moordenaar. Na ‘De Bunker’ en ‘De Buitenstaanders’ komt dus ‘De Baron’. Alle drie onder een andere naam, maar eigenlijk ook weer niet, want wie kijkt naar de hoofdletters uit de titels ziet toch echt staan: Dijkgraaf, Bob.

Je kan het echt niet laten! 😊  Heel leuk en knap bedacht!  Wat teasen betreft, heb jij geen lessen meer te leren.

Thrillerlezers! wenst jou nog veel schrijfplezier en massa’s inspiratie voor originele verhalen.  Jouw volgende boek staat alvast op mijn verlanglijst!

Anita

 

 

De buitenstaanders van Erik van der Linden

 Titel: De buitenstaanders

Auteur: Erik van der Linden

Publicatiedatum: oktober 2020

Recensie door: Ink

Waardering: 5 kraaien

Je begint met het lezen van een achterflap als je een boek in handen krijgt. Deze achterflap lezend, komt het wat wazig geformuleerd over en duidelijk geschreven door iemand die het verhaal al kent. Als buitenstaander zat ik een paar keer te fronzen. Maar he, wat is een achterflap verder? dus hatseflats beginnen.

Als ik zou moeten beginnen met de eindconclusie dan bestaat die uit dat ik dit boek van Erik van der Linden een mustread vind. Dat ik echt genoten heb van ‘De buitenstaanders’.

Het verhaal is doorspekt met humor in de vorm van grappig geformuleerde zinnen, waar zeer regelmatig mij mondhoeken van naar boven krullen.
Een voorbeeld dat ik lees wanneer ik nog maar net ben begonnen met lezen:
De ene persoon is trots op academische resultaten of goede daden die verricht zijn om de medemens even te helpen, de ander is trots op het in de fik steken van vakantiehuisjes.

Of: pas toen de kruidnoten plaats hadden gemaakt voor de oliebollen, de oliebollen voor de paaseitjes en de zomer de paaseitjes liet smelten en weer ruimte maakte voor nieuwe kruidnoten, pas toen vertelde ze het.

De auteur gebruikt voor dit boek het pseudoniem Erik van der Linden. Die Erik van der Linden is zelf ook personage in het verhaal en schrijft het verhaal over de moord op een oud-klasgenoot. Bent u er nog? Een van de trucjes die de auteur heeft bedacht en gebruikt. Zoals ook een docent op de school Dijkgraaf heet en wat de werkelijke naam is van de auteur.
Ga nu niet denken dat dit wel een heel ingewikkeld boek moet zijn: nee!

Het boek gaat over de belevenissen van een groep leerlingen van een middelbare school. In het laatste schooljaar gaan de eindexamen klassen op kamp. Terwijl Erik, het hoofdpersonage, de schooljaren vrij onopvallend doorgekomen is, komt hij daar bij de populaire jongeren door het spel Weerwolven.

Later wordt hij door 2 van de populaire jongens, Steven en Daniel gevraagd te helpen bij een website. Hier worden meiden van de school anoniem besproken.
Eva, het meisje waar de hoofdpersoon verliefd op is, is ongelukkig met de site en laat Eric beloven dat de jongen die verantwoordelijk zou zijn voor de site, het te laten stoppen. Zij weet Erik zover te krijgen dat hij toezegt er voor te zorgen dat de website stopt. Eva krijgt niet te horen dat hij de website beheerd.

Elf jaar later is er een reünie en daar wordt de man vermoord die toen zogenaamd de site zou hebben beheerd. Door het verleden en heden elkaar te laten afwisselen, worden de stukjes op het puzzelbord gelegd. Langzaamaan loopt de geschiedenis naar de dag van de reünie.

Door de stukken info die je krijgt, krijgen alle verdachten een motief. De opbouw naar de plot toe is zowel subliem als subtiel. Stukje bij stukje komt de lezer meer te weten over hoe alles in elkaar zit. En als dan het einde gekomen is waar je als lezer verrast wordt, is het boek niet gelijk uit je hoofd. Wat heb ik gemist?
Hoe vaak maak je dat eigenlijk mee dat een boek blijft rond dwarrelen.

Ook heeft de auteur iets heel leuks bedacht (wat ik nog nooit eerder las): hij noemt het zelf een literaire escaperoom. In het boek zitten drie puzzels verstopt. Met de oplossing hiervan kun je de auteur mailen en krijg je het verborgen hoofdstuk.

Een uitstekend geschreven psychologische thriller gevuld met droge humor. Die mij ook mooie herinneringen terugbracht toen in het boek een leraar is die wekelijks een blackstory vertelt aan zijn leerlingen. Ik had ook zo'n leraar die aan het eind van de week van de wiskundeles een blackstory vertelde.

Wat jammer dat de auteur niet bij een grotere uitgeverij zit, want wat gun ik dit boek een groot publiek. In mijn top tien van dit jaar komt zeker ‘De buitenstaanders’.

Spanning: 4
Psychologie: 5
Plot: 5
Leesplezier: 5
Schrijfstijl: 5
Originaliteit: 5

Boekvonnis De bunker van Hannah De Vries

Wij draaiden deze maand oa de leesclub met De bunker van Hannah de Vries. Na het toevoegen van Bob Dijkgraaf, de auteur raakten wat deelnemers in de war, maar daarover straks meer bij de vragen die men stelde aan hem.

Eerst waar De bunker over gaat (de achterflap):

Niemand wordt gespaard. Niemand is nog zeker van zijn baan. Niemand kan zich voor ons verschuilen. Wij zijn De Bunker en vandaag openen we de aanval.

"Vandaag is de dag dat de politiek zoals wij die kennen voor altijd zal veranderen. De komende honderdvijftig dagen zullen we elke dag informatie openbaren over een lid van de Tweede Kamer. Vandaag om drie uur is de eerste politicus aan de beurt. Niemand wordt gespaard. Niemand is nog zeker van zijn baan. Niemand kan zich voor ons verschuilen. Wij zijn De Bunker en vandaag openen we de aanval.'

Journaliste Hannah de Vries ziet van dichtbij hoe de geheimzinnige organisatie De Bunker met de week populairder wordt. Grote onthullingen kosten Tweede Kamerleden de kop, wat de steun voor de mysterieuze groep alleen maar doet groeien. Terwijl steeds meer mensen zich aansluiten bij De Bunker, ziet Hannah ook de keerzijde. Langzaam maar zeker begint ze te twijfelen aan de intenties van De Bunker. Wanneer de populairste politicus van het land een dag voor de verkiezingen vermoord wordt, is het aan Hannah om de waarheid te achterhalen.

Hannah de Vries (1989) is journaliste en schrijft voor verschillende media, waaronder Het Nieuwe Dagblad. Ze won tweemaal de belangrijkste journalistieke prijs van het land, voor haar reportages over de oorlog tegen IS en haar undercoverwerk bij De Bunker. De Bunker is haar debuut.




De deelnemers:
Jacqueline Musch als begeleider
Hilona Schaft-Mol
Renneke Bogerd-Grootbluemink
Anita Schroeyers
Lieselotte Danneels


De cover: hot or not?
Iedereen vindt de cover anatrekkelijk, al benoemt ook iedereen wel dat ze een tunnel zien ipv een bunker. De opmerking van Hilona is kenmerkend voor de reacties:
De cover intrigeert al zie ik er eerder een donkere tunnel in met aan het einde het licht. De rode titel spat er af en ik zou dit boek zeker oppakken om de achterflap te lezen.

Verwachting
Lieselotte heeft door debuten te lezen al vaak leuke nieuwe talentvolle schrijvers ontdekt die anderen misschien links zouden laten liggen.
 Anita vraagt zich al wat af hoe het zit met die auteursnaam: "Heb ik het goed begrepen dat Hannah de Vries een personage in het boek is? De schrijfster/schrijver/journaliste in het boek, dat vind ik heel speciaal en dat kan voor een interessant perspectief zorgen!"

Wat vinden zij halverwege?
Hilona is enthousiast:
Ik ben nu net over de helft van het boek en ik geniet. Het verhaal is goed te volgen, de meeste hoofdpersonages zijn goed uitgediept ondanks dat er toch ook nog veel vragen blijven bestaan. Goed gekozen thema, erg leuk en intrigerend om te lezen en ondertussen nu ik steeds verder in het verhaal zit vind ik het maar moeilijk om het boek weg te leggen.

Jacqueline
 Door de vragen die het intrigerende en boeiende verhaal oproept wil ik weten hoe het verder gaat en aangezien er de moord nog niet is gepleegd....... ben ik super nieuwsgierig!👊 De personages spreken mij aan maar geef daar aan het einde mijn oordeel over. Kan ze nog niet allemaal peilen.


Renneke
Ben nu bijna op de helft en ik vind het een geweldig boek. Kan me voorstellen dat dit de realiteit is. De personages zijn intrigerend en zorgen dat ik meer over ze wil weten, hun drijfveer, de waas van geheimzinnigheid en hoe het afloopt.

Anita
Ben ook op de helft en het boek heeft me in zijn greep. Wat een geheimzinnigheid en Hannah die heeft het niet gemakkelijk. Zo realistisch geschreven! Ik ben benieuwd wie het niet gaat overleven; vraag me af of ik in de juiste richting denk.

Lieselotte heeft het boek al bijna uit (nog 15 blz) als nog geeneens iedereen het boek heeft. Genoeg enthousiasme dus.



Vragen aan Bob (geselecteerd)
*Zoals aangegeven raakte men bij start wat in de war van de naam op het boek en de persoon die meedeed in de leesclub.
Lieseloote merkte op: Oei, even dubbel gechecked maar het boek is toch door Hannah de Vries geschreven?

Bob:
Die vraag krijg ik zeker vaak en ik snap hem ook heel goed. Het heeft meerdere redenen. De gekozen naam is een combinatie Hannah omdat ik dat een mooie naam vind en de meisjesnaam van mijn moeder. Ik vond het mooi om haar te eren door middel van dit pseudoniem.

De tweede reden is echter misschien nog wel belangrijker. Een van mijn favoriete ‘thrillers’ is ‘De waarheid over de zaak Harry Quebert’ van Joel Dicker. Dat zit een beetje tussen een thriller en een roman in, maar oké. Dat boek gaat over een schrijver die een boek schrijft over de moord die een andere schrijver al dan niet gepleegd heeft. Het hoofdpersonage heet Marcus Goldman en het hele boek lang neemt dat personage je mee in het schrijfproces van het boek. Als je van lezen en schrijven houdt, is dat fascinerend om te lezen. Het wekt echt de illusie dat je de totstandkoming van het boek kan volgen en dat de personages dus wel echt moeten zijn. Wat dat in mijn ogen verpest, is het feit dat op de voorkant dan niet Marcus Goldman staat, maar Joel Dicker. Weg illusie.

Dit boek is geschreven alsof hoofdpersoon Hannah de Vries een boek schrijft over De Bunker en dan vond ik het dus tof om zelf dan wel die illusie in stand te houden. En omdat ik weinig geef om mijn eigen naam op een boek, was de keuze snel gemaakt

 *Komt er nog boek van Hannah? Of blijf het bij deze? En als je nog boeken uitgeeft onder welke naam?

Bob:
Omdat ik het idee wel echt gekoppeld heb aan het personage Hannah, denk ik niet dat er nog meer komen onder deze naam. Ook omdat ik nu al ideeën heb voor vijf andere thrillers waar zij sowieso niet in zal voor komen.

Bij die boeken ga ik weer andere namen gebruiken. De volgende komt volgend jaar in de zomer uit onder de naam Erik van der Linden en dan volgt een trilogie onder de naam Niels Beukers. Dan heb ik alle familienamen wel zo’n beetje gehad, dus voor het vijfde idee zoek ik nog een pseudoniem, maar dat duurt nog wel even.

Maar dan komt het belangrijkste gedeelt, want wat vinden de deelnemers als het boek uit is?

Hilona
De schrijfstijl is boeiend, de personages worden goed uitgewerkt en het verhaal leest vlot weg. De politieke gebeurtenissen volgen elkaar snel op, geschreven met een knipoog naar herkenbare situaties uit de hedendaagse politiek en met genoeg wendingen om het voor mij als lezer spannend te houden. Al lezende werd ik af en toe een beetje op het verkeerde been gezet met uiteindelijk een ontknoping die ikzelf niet zag aankomen.

Ik heb erg genoten van dit boek en kijk uit naar nieuwe boeken van deze schrijver. Voor liefhebbers van een goede psychologische politieke thriller kan ik de bunker van harte aanbevelen.

Jacqueline
In het boeiende verhaal zit voldoende spanning op het psychologische vlak en vinden veel politieke intriges plaats. Sommige gebeurtenissen zijn zelfs op waargebeurde situaties gebaseerd (deze zijn herkenbaar). Maar hoe goed en boeiend de psychologische spelletjes en politieke intriges ook zijn uitgewerkt en beschreven was de aanwezige spanningsboog voor mij niet voldoende. Ik was dan ook blij dat de op de achterflap aangekondigde moord plaats vond. Vanaf dat moment werden de eerdere gebeurtenissen maar ook inhoud van gesprekken onderzocht naar hints die betrekking konden hebben naar het oplossen van de moord.

De Bunker is een realistisch, bijzonder en politiek verhaal dat in een soort van dagboekvorm is geschreven. De auteur heeft een vlotte schrijfstijl waardoor het verhaal makkelijk weg leest.
Ik kan alleen maar adviseren wanneer je van psychologische spelletjes en politieke intriges houdt dit zeker een boek is om aan je boekenkast toe te voegen!


Lieselotte
Er is ervoor gekozen om als schrijfster Hannah De Vries op de cover te zetten, de naam van het hoofdpersonage, maar eigenlijk werd het boek geschreven door Bob Dijkgraaf. Wat origineel is. Zo is het echt het dagboek van Hannah.
De bunker is een debuut die meteen zijn stempel drukt. Het is heel realistisch geschreven en zet de lezer tot nadenken.

De Vries/Dijkgraaf heeft een vlotte schrijfstijl. De puzzelstukjes worden net al broodkruimels verspreid, tot op het eind alles op zijn plaatst valt. Je bent echt verrast als lezer bij de ontknoping.
De personages zijn goed uitgewerkt waardoor je je als lezer goed in ze kan inleven.
Na het lezen van de bunker houdt het boek je wel nog even in zijn greep, het is er eentje die je bij blijft. Voor wie graag een politieke thriller leest is deze zeker een aanrader.
Ik heb van het boek genoten en hoop nog meer te lezen van deze schrijver.

Renneke
Het is een zeer boeiend en psychologisch verhaal over de politiek en zijn tegenstanders, ook kom je herkenbare situaties tegen, waardoor het heel dichtbij komt. Vele vragen bleven me achtervolgen tijdens het lezen en wilde ik de antwoorden weten,

De personages zijn intrigerend en zorgden dat ik meer over ze wilde weten, hun drijfveer, het waas van geheimzinnigheid en hoe het zal aflopen.
Het einde heeft mij totaal van mijn sokken geblazen, zo onvoorspelbaar, je moet dit echt gaan lezen.

Anita
Van bij het begin dringen een aantal vragen zich op. De spanning bouwt zich langzaam op, de sfeer wordt geleidelijk aan grimmiger. Het geheimzinnige gedrag van de leden van De Bunker hult het verhaal in mysterie.
En dan belandt het verhaal in een hogere versnelling en kan je niet anders dan ademloos verder lezen. Bladzijde na bladzijde, het leestempo gaat de hoogte in, en dan … wat een ontknoping!
Het plot is goed onderbouwd en laat zich niet te vlug raden. De schrijfstijl is vlot en to he point. De verwijzingen naar The Newsroom, The West Wing en Don Quichot zijn knap verweven in de puzzel die ‘De Bunker’ is.

Alle deelnemers gaven het boek vier kraaien, dus dat was dit keer makkelijk optellen en delen.

Reactie Bob:


Het was best spannend om als schrijver in een leesclub geplaatst te worden over je eigen boek. Tot nu toe hadden vooral bekenden het gelezen en die waren allemaal enthousiast, maar dat zijn ze bij alles wat ik maak. Hier had ik plotseling te maken met lezers die mij niet kennen en dus geen enkele reden hebben om zich enthousiaster voor te doen dan ze zijn. Gelukkig waren de lezers wel enthousiast. Het onderwerp van het boek is vrij specifiek en toch wist het de lezers te boeien.

Dat is voor mij als schrijver goed om te horen, maar het was net zo goed om de kritiekpunten te zien. Geen enkel boek is perfect en met een beetje zelfreflectie zie je dat ook wel in, maar wat jij minder vindt hoeft de lezer niet per se als storend te ervaren. Op sommige punten kwam ik erachter dat ik te kritisch was op mezelf terwijl ik bij andere punten goed had aangevoeld dat dat beter kon. Zo leer je als schrijver en dat zou niet kunnen als de leesclub geen veilige omgeving was.

Al met al was het een geweldige ervaring om gelezen te mogen worden en ik wil de leden van de leesclub dan ook bedanken voor hun openhartigheid en hun enthousiasme. Op naar het volgende boek!


Ik wil de auteur hartelijk bedanken voor de enthousiaste deelname en natuurlijk jalapeño books voor de boeken.

De bunker van Hannah De Vries

Titel: De Bunker

Auteur: Hannah de Vries

Uitgeverij: Jalapenobooks.com

Publicatiedatum: november 2019

Recensie door: Jacqueline

Sterren / kraaien: 3,5

Cover

En aan het einde van de tunnel glooit er licht.....zie ik 2 silhouetten. Zijn ze ontsnapt uit de bunker of gaan ze schuilen? In ieder geval een intrigerende cover die mij zeer zeker uitnodigt om de achterflap te lezen.

Achterflap

Vandaag is de dag dat de politiek zoals wij die kennen voor altijd zal veranderen. De komende honderdvijftig dagen zullen we elke dag informatie openbaren over een lid van de Tweede Kamer. Vandaag om drie uur is de eerste politicus aan de beurt. Niemand wordt gespaard. Niemand is nog zeker van zijn baan. Niemand kan zich voor ons verschuilen. Wij zijn De Bunker en vandaag openen we de aanval.’

Journaliste Hannah de Vries ziet van dichtbij hoe de organisatie met de week populairder wordt. Grote onthullingen kosten Tweede Kamerleden de kop, wat de steun voor de mysterieuze groep alleen maar doet groeien. Terwijl steeds meer mensen zich aansluiten bij De Bunker, ziet Hannah ook de keerzijde. Langzaam maar zeker begint ze te twijfelen aan de intenties van De Bunker. Wanneer de populairste politicus van het land een dag voor de verkiezingen vermoord wordt, is het aan Hannah om de waarheid te achterhalen.

Hannah de Vries (1989) is journaliste en schrijft voor verschillende media, waaronder Het Nieuwe Dagblad. Ze won tweemaal de belangrijkste journalistieke prijs van het land, voor haar reportages over de oorlog tegen IS en haar undercoverwerk bij De Bunker. De Bunker is haar debuut.

Mijn mening


Hannah de Vries haar carrière als journaliste is na de reportages die ze heeft gemaakt over de oorlog tegen IS wat in het slop geraakt.

Dit verandert op het moment dat de organisatie van De Bunker Hannah benadert met informatie over leden van de Tweede Kamer die er inklapt als een bom!

In het boeiende verhaal zit voldoende spanning op het psychologische vlak en vinden veel politieke intriges plaats. Sommige gebeurtenissen zijn zelfs op waargebeurde situaties gebaseerd (deze zijn herkenbaar). Maar hoe goed en boeiend de psychologische spelletjes en politieke intriges ook zijn uitgewerkt en beschreven was de aanwezige spanningsboog voor mij niet voldoende. Ik was dan ook blij dat de op de achterflap aangekondigde moord plaats vond. Vanaf dat moment werden de eerdere gebeurtenissen maar ook inhoud van gesprekken onderzocht naar hints die betrekking konden hebben naar het oplossen van de moord. Want klopte de aanhouding van de verdachten wel? Vanaf dat moment ben ik weer helemaal bij de les en kan het boek dan niet wegleggen.

De Bunker is een realistisch, bijzonder en politiek verhaal dat in een soort van dagboekvorm is geschreven. De auteur heeft een vlotte schrijfstijl waardoor het verhaal makkelijk weg leest.

De ontwikkeling van meerdere personages vind ik goed. De personages van Hannah en Daan zijn daarnaast erg goed uitgediept. Maar ook de ontwikkeling van Fatima vond ik plezierig om te lezen.

De ontknoping van wie nog meer achter de organisatie De Bunker zat was voor mij deels een verwachtte en deels een verrassing. Hierover kan ik niet uit de school klappen, ik kan alleen maar adviseren wanneer je van psychologische spelletjes en politieke intriges houdt dit zeker een boek is om aan je boekenkast toe te voegen! De Bunker krijgt van mij 4 kraaien.

Spanning: 3,5

Psychologische ontwikkeling personages: 4

Leesplezier: 3,5

Schrijfstijl: 4

Plot: 4

Originaliteit: 4