Derde column Tjeerd Langstraat

Angelique Haak en Tjeerd

Wie is die gozer eigenlijk? En waarom zou ik een boek van hem moeten lezen? Kan hij goed uhm… met zijn ogen rollen? Enfin, meestal schrijf je een column met een zelfverzonnen onderwerp en je visie daarop, maar ik vond het wel weer eens leuk om jou, de lezer, wat vragen aan mij te laten stellen. De lezer die de onderwerpen bepaald dus. Komt ‘ie!

Tamara geeft aan nog nooit een boek van mij gelezen te hebben. Wat na vandaag hopelijk anders zal zijn als ik de vraag beantwoord waarom ze überhaupt een boek van mij zou moeten lezen. Nu kan ik daar vrij kort over zijn: mijn boeken zijn spannende wegleesthrillers die je van begin tot eind pakken en waar je in een sneltreinvaart door het verhaal gaat.

Maar nog beter dan dat ik mezelf promoot, zijn lezers aan het woord laten. Op deze site is mijn laatste boek RÄV gerecenseerd (4,5 kraai) en zelfs aan een boekvonnis onderworpen door zes lezers die unaniem enthousiast waren. (eindoordeel 4,5 kraai)

“Te snel komt de laatste bladzijde in zicht, wat betekent dat ik echt leesplezier heb gehad en door het boek sjeesde. Overdenkend hoe het kan dat deze auteur niet bij een grotere uitgeverij zit. Tjeerd Langstraat is een auteur die veel schrijftalent in zijn vingers lijkt te hebben met zijn derde boek en ik denk dat het de hoogste tijd begint te worden, dat meer mensen zijn verhalen gaan leren kennen.”

“Ik vond het een geweldig boek! Ik ben net precies klaar en alles gaat door mijn hoofd heen.”

Ook wordt er gevraagd met welk boek er begonnen moet worden… op zich maakt dat niet uit, de verhalen staan op zichzelf. Máárrr… in Villa Gladiola begint wel alles en wordt Jan Vos, de rechercheur die in alle boeken een prominente rol speelt, geïntroduceerd. Dus in die zin zou ik gewoon met Villa Gladiola beginnen, dan Eeuwig Donker, om vervolgens RÄV op te pakken.

Mijn grootste droom, Melanie, is om definitief door te breken als schrijver. Dan doorbreek ik de impasse en word ik opgemerkt en veel meer gelezen dan nu het geval is. Omdat mijn boeken goed zijn en niet omdat ik de juiste lijntjes heb met de juiste media, de juiste mensen of omdat er een enorme campagne wordt opgezet. (Zoals bijv. bij het debuut van C.J. Tudor: niemand weet hoe het boek zal zijn, maar door alle promotie is het al een bestseller voordat iemand ooit iets van haar heeft gelezen. Briljante zet van de uitgever, maar moeilijk om tegen op te boksen)

Maar, zoals Pieter Waterdrinker in zijn Tsjaikovskistraat 40 schrijft: “alles in het bestaan is toeval, volkomen willekeur”, dus de tijd zal leren of die droom werkelijkheid wordt.

En mijn inspiratiebron om te gaan schrijven… tsja… voor de verhalen in mijn boeken word ik dagelijks geïnspireerd. Door verhalen in de media, op straat, via vrienden, boeken of tv. Maar sec de reden(en) om te gaan schrijven… dat is er gewoon altijd al geweest. Ik schrijf. Dat vind ik fijn, het is voor mij voor de ultieme uitlaatklep, mijn ideale manier van communiceren eigenlijk. Eerder schreef ik daar dit over:

“Schrijven geeft troost. Door te schrijven kan ik mijn liefde tonen. Mijn geilheid in woorden vangen. Mijn boosheid gestalte geven en mijn frustratie uiten. Door te schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd ordenen. De depressies voor zijn en beperken tot een minimum aan sombere gedachten en pessimistisch gebrom. Het houdt mijn wispelturigheid en onrust tot een zekere hoogte in toom.”

Maar vaak is het ook simpelweg leuk om te schrijven en allemaal niet zo zwaar. ;)

Hoe mijn schrijfplek eruitziet, Jack, en of er Ikea meubelen staan? Laat ik het zo zeggen, ik werk vaak op locatie, je kan er balletjes eten en er is altijd parkeerplek…

Een andere auteur ontmoeten lijkt me heel ongemakkelijk, Tamara. Maar mijn favoriete auteur op dit moment, Pieter Waterdrinker, zou ik dan wel aandurven. Met een fles wodka, of twee. In Rusland.

Jeetje Helga… welk personage uit welk boek zou ik zelf willen zijn en waarom… ik vind Paulo wel wat. Naar Paulo Coelho, uit zijn laatste boek Hippie. Ik vond het niet eens zo’n heel goed boek, maar het onbevangen in het leven staan en de wereld intrekken doe ik zelf ook (het liefst en zo vaak mogelijk, het leven moet wel spannend blijven namelijk). 

En Ink, wraak nemen in mijn boeken op stomme, echte mensen… je kent me toch, de liefde zelve. Al zitten er in elk boek mensen en/of namen die wel echt bestaan. ;)

Ik wilde een vos, in lijnen, voor de cover, Juul. Vanwege Jan Vos, het personage. En het idee voor het boek, waarin de vos op een bepaalde manier een rol speelt. Dus vroeg ik Hannelore, een jonge freelance vormgever uit België of zij een vos kon ontwerpen. Et voilà! Dat kon ze, en hoe. Posters zijn er nog niet, maar die komen nog. Wel kun je al heel veel andere toffe dingen met de vos bestellen: https://shop.spreadshirt.nl/JalapenoShop/

Ik rol als een malle met mijn ogen, Lia. Maar nog beter kan ik één wenkbrauw optrekken.

Nou, Birgit, ik hoop dat ik je met mijn eerste antwoord al heb kunnen overtuigen. En als fan van King wil ik graag deze quote aanhalen:

“Tjeerd zet met Eeuwig Donker zijn naam weer in de spotlights, een schrijver die wat mij betreft niet onder doet voor Stephen King en Cody McFadyen.”

Caroline Kuiper, boekblogger

Nu zou ik mezelf niet willen vergelijken met Stephen King, maar een mooier compliment kan je niet krijgen eigenlijk.

En om af te sluiten met de vraag van Trudy of het eind van een boek weleens anders afloopt dan gepland… nee. Simpelweg omdat ik nooit weet hoe het afloopt. Ik werk zelf naar een onbekend einde toe! Pas het laatste hoofdstuk, misschien de laatste twee hoofdstukken, weet ik zelf waar en hoe ik het verhaal laat eindigen.

Dank voor jullie vragen! En schroom niet om door te vragen. Enne… ein-de-lijk eens wat anders lezen dan wat je normaal al leest en overtuigd door bovenstaande? Hier zijn mijn boeken te koop:

https://www.bol.com/nl/c/tjeerd-langstraat/8879729/

https://jalapenobooks.com/shop/ (gesigneerd)

Tjeerd zijn eerste tattoo

Eigenlijk zou ik het pas doen nadat ik de magische grens van 50.000 verkochte exemplaren van RÄV had bereikt. Als ik de bestsellerlijsten zou aanvoeren, en er eindelijk ook wat meer waardering en erkenning zou komen voor schrijvers die hun werk in eigen beheer uitgeven.

Als ik duizenden en duizenden mensen kon laten kennis maken met mijn werk, mijn boeken. In de wetenschap dat zovelen zouden genieten van de avonturen en strubbelingen van rechercheur Jan Vos. Dat jullie, thrillerlezers en de ultieme thrillerfans zouden gruwelen bij de misdaden die in het boek gepleegd worden, zich af zouden vragen wie de dader is, en waarom. Dat jullie al lezende de puzzelstukjes op hun plaats zouden zien vallen om vervolgens toch op het verkeerde been gezet te worden.

Bovendien zou ik bij die 50.000 uitgevlogen boeken vier lezers meenemen om het ook te laten doen. Als cadeautje.

En nu vraag je je natuurlijk af waar ik het over heb. Wát ik bij die ambitieuze grens van 50.000 zou (laten) doen samen met vier lezers. Welnu, de vos van de cover op mijn arm laten tatoeëren! Het schrijven en uitgeven van mijn derde thriller RÄV is voor mij zo’n bijzonder en voortdurend intens moment in mijn leven geweest. Met een boel andere zaken die privé en zakelijk speelden. De wens om mij te laten tatoeëren is er al van puber af aan, maar ik wilde dit altijd pas doen als ik echt iets te “vertellen” had. Als de tattoo ook echt betekenis had. En dat is nu.

Wat het extra mooi maakt, is dat de tattoo is gezet door Joyce. We zaten bij elkaar op de middelbare school, waren verliefd, deden daar eigenlijk niet veel mee, het is ook nooit iets geworden, maar toch zien we elkaar nog steeds, al 25 jaar inmiddels. Dus eigenlijk is het wel wat geworden; een levenslange vriendschap waar we elkaar soms een tijd niet zien, maar waar het bij elkaar weer zien altijd is of we elkaar gister nog spraken. Dat zijn mooie vriendschappen.

Kortom, ik heb niet gewacht tot die mijlpaal van 50.000 is bereikt. De tijd is nu. Dat het boek er is, dat de recensies en reacties zonder uitzondering lovend zijn, alleen dat al zijn mijlpalen wat het voor mij rechtvaardigt mijn eigen plan aan te passen. Een stukje zelferkenning eigenlijk. En het moment dat ik die 50.000 aantik ga ik met de vier lezers hun vos-tattoo laten zetten.         

Alice Indie Boekprijs

Over waardering en erkenning gesproken: met trots kan ik mededelen dat RÄV is genomineerd én toegetreden tot de shortlist van de Alice Indie Boekprijs! Een prijs voor boeken die zijn uitgebracht in eigen beheer, georganiseerd door Schrijven Magazine. En dat is prachtig nieuws! Want niet alleen is deze nominatie een stuk erkenning voor de kwaliteit van mijn verhaal en mijn schrijfstijl, maar ook voor de wijze waarop ik dit boek met mijn eigen uitgeverij in de markt heb gezet.

Komende donderdag, op 7 maart wordt de winnaar bekendgemaakt. Het wordt dus een hele spannende week!

Enne… * zet galmende kermisstem op * Heb jij RÄV al in huis?

Column Tjeerd Langstraat

 Lezen heeft iets magisch. Het laat je kennis maken met situaties die je nooit hebt meegemaakt, je komt op plekken waar je nooit zult komen en je wordt meegenomen op een vlucht door de hersenspinsels van iemand die je niet kent. Als je je dat beseft, zal elk boek dat je leest nog unieker zijn. Evenzogoed is het schrijven van verhalen magisch, door alles wat ik hiervoor al noemde and beyond all of that.

Reizen is voor mij bittere noodzaak. Dat klinkt niet minder dramatisch dan het werkelijk is. Het ontvluchten van de werkelijkheid, het ‘echte leven’ zoals anderen het weleens noemen, maakt mij los van mijn dagelijkse sores. De strubbelingen om munten te verdienen met het schrijven. Om succes te boeken, al is het bescheiden, met mijn geproduceerde epistels.
Ik geniet van de soms minieme maar vaker immense verschillen tussen de Nederlandse en andere culturen. De andere gebruiken, het eten, de andere dagindeling en het volledig op jezelf aangewezen zijn, zonder de veiligheid van een bekende taal en eigen vaste gebruiken. Dat kleine cirkeltje van uit je comfortzone stappen, het onbekende tegemoet treden met open vizier is eng, dus lekker.
Het reizen, het daarmee samenhangende opzoeken van adrenaline rushes zoals bergsporten, snowboarden, extreme tochten over bijvoorbeeld de Poolcirkel… Het maakt mijn leven een stuk aangenamer. Het is als een drug, op het randje van zelfdestructie, maar beheersbaar.

Zoals reizen bittere noodzaak is, zo is schrijven dat ook. Schrijven geeft troost. Door te schrijven kan ik mijn liefde tonen. Mijn geilheid in woorden vangen. Mijn boosheid gestalte geven en mijn frustratie uiten. Door te schrijven kan ik de chaos in mijn hoofd ordenen. De depressies voor zijn en beperken tot een minimum aan sombere gedachten en pessimistisch gebrom. Het houdt mijn wispelturigheid en onrust tot een zekere hoogte in toom.

Veel van mijn woorden zijn van een kwalitatieve belabberde staat, niet voor andermans ogen geschikt. Het beste is het te schrijven als is het voor jezelf, zonder publiek. Het houdt de schroom, de politieke correctheid en de rekenschap buiten de deur. Schrijven als dansen zonder dat iemand je ziet, dan is de intentie puur, zijn de woorden oprecht, zijn de bewegingen het mooist en is het verhaal niets dan de hele waarheid.

Lezen én schrijven laten mij de waan van alledag ontvluchten. Woorden worden zinnen en vormen verhalen, verhalen die een soort parallel universum creëren waar even geen zorgen zijn.

Jalapeño

Voor hen die mij kennen, of tenminste volgen via (social) media, zal het geen nieuws zijn dat ik al een tijdje schoppend en tierend door het huidige boekenlandschap laveer. Niet voor niets draagt mijn uitgeverij de naam Jalapeño Books: vernoemd naar de jalapeño peper, gelijkend mijn wat temperamentvolle karakter.

Dat tieren, schoppen en soms wat vloeken komt vooral omdat ik me nogal kan opwinden over de comateuze staat van de boekenbranche en de, ik citeer Pieter Waterdrinker, “intens corrupte Nederlandse literaire wereld, waar nog altijd een handjevol doodsbange, elkaar in de kont neukende poortwachters boeken en daardoor levens kunnen maken en breken.”

Daar wil ik graag nog aan toevoegen dat Tommy Wieringa ooit de volgende wijze woorden sprak, vóór hij doorbrak met Joe Speedboot: “De boekhandel toont zich een conservatief bolwerk. Het aantal eigenzinnige boekhandelaars met een eigen poëtica, die zelf boeken lezen en die vervolgens hun klanten aanraden, is afgenomen.”

Als selfpubber loop ik enorm tegen muren, dichtslaande deuren en hooguit arrogante reacties op, dat het schrijven en uitgeven van boeken soms zo frustrerend is en ik alles wat ik hiervoor schrijf onderuithaal. De magie verdwijnt, de zin om te schrijven ook, het totale gevoel van nutteloosheid overvalt me dan en doet me twijfelen of ik nog wel moet schrijven.

Dat is zonde. Ik wil die paar jaren dat ik hier rondhuppel niet mijn kop laten hangen naar die tegenslagen en tegenwerkingen.

Kortom, ik blijf schrijven. En lezen. En trots uitgeven van prachtige intense boeken.  

Voor hen die mij nog niet kennen en bovenstaande nieuw is, hoi, ik ben Tjeerd. Wispelturig, edoch niet onverdienstelijk scribent. Tevens fitgirl met ‘n vleugje drankzucht, onrustig temperament & wanderlust. Aangenaam kennis te maken. Ik zou me doen. 

Oproep voor Boekvonnis met RÄV van Tjeerd Langstraat

Waar gaat het boek over?

Flarden van gruwelijke snuff movies vinden hun weg naar een groot online publiek. Ogenschijnlijk hebben de films niets met elkaar te maken, totdat blijkt dat de moorden religieus geïnspireerd zijn en bepaalde overeenkomsten vertonen.

Een internationaal team van rechercheurs probeert de sluwe, onbekende initiator van deze opzienbarende moorden op te sporen. Onkunde over het mysterieuze dark web, onwetendheid over de religieuze motieven en slechte communicatie zorgen voor een race tegen de klok.

‘Zou jij het ultieme offer brengen? Zou jij je zoon offeren?’

Komt de verlossing op tijd?

Wat zoeken wij?

*Vijf deelnemers  die van een wat hardere thriller houden en niet te veel (beter gezegd: geen) romantiek verwachten

*Mensen die echt durven zeggen wat zij van het boek vinden, ook al zal de auteur ook aanwezig zijn in de besloten facebookgroep waar wij het boek bespreken.

*Mensen die het boek binnen 3 weken kunnen uitlezen en binnen 4 weken de recensie af hebben.'

*Mensen die actief zijn in de besloten facebookgroep bij de items en regaeren op anderen

Lijkt het je wat? Meestal en slechts op 1 zeldzame keer na, is het vrij gezellig en bijzonder een boek te bespreken met elkaar. Meld je aan via Inkkroon@hotmail.com ovv RÄV en geef aan of je papier of digitaal wilt lezen.

RÄV van Tjeerd Langstraat vandaag uit!

Flarden van gruwelijke snuff movies vinden hun weg naar een groot online publiek. Ogenschijnlijk hebben de films niets met elkaar te maken, totdat blijkt dat de moorden religieus geïnspireerd zijn en bepaalde overeenkomsten vertonen.

Een internationaal team van rechercheurs probeert de sluwe, onbekende initiator van deze opzienbarende moorden op te sporen. Onkunde over het mysterieuze dark web, onwetendheid over de religieuze motieven en slechte communicatie zorgen voor een race tegen de klok.

‘Zou jij het ultieme offer brengen? Zou jij je zoon offeren?’

Komt de verlossing op tijd?


Van de auteur van Villa Gladiola en Eeuwig Donker

“Tjeerd zet met Eeuwig Donker zijn naam weer in de spotlights, een schrijver die wat mij betreft niet onder doet voor Stephen King en Cody McFadyen.”
Caroline Kuiper, boekblogger van Mustreadornot

“Nieuw Rotterdams talent!”
Algemeen Dagblad

“Tjeerd Langstraat laat je naar adem snakken. Wat mij betreft kan deze Rotterdamse schrijver zich echt meten met de bekende thrillerschrijvers die ons land rijk is.”
Patricia de Ryck, journalist


Villa Gladiola

• Winnaar publieksprijs Schaduwjury - Beste Nederlandstalige Debuut in het Spannende Genre 2014 (publieksjury)
• Genomineerd (shortlist) Schaduwprijs - Beste Nederlandstalige Debuut in het Spannende Genre 2014 (vakjury)
• Genomineerd (shortlist) Hebban Award - Beste Thrillerdebuut 2014 (vakjury)

Eeuwig Donker

• Winnaar The Indie Awards - Beste Boek 2017 (vakjury)

Vice versa met Tjeerd Langstraat en Shirley Ann van Wingerden

Shirley-Ann van Wingerden (Rotterdam, 1968) is een Nederlandse auteur. Naast schrijven heeft ze een passie voor muziek en schilderen. Haar passie voor muziek uitte zich vooral in de door haar samen met Baroeg Rotterdam georganiseerde jaarlijkse Blokhut-Live feesten. Van Wingerden debuteerde in 2011 met In mist gevangen, het eerste deel van de horrorserie Zwart Bloed. In oktober van dit jaar verschijnt al het 5e deel van de serie Zwart Bloed Nazaten.

Tjeerd Langstraat werkt als freelance journalist, schrijver en uitgever. In 2013 debuteerde hij met de thriller Villa Gladiola.  In 2018 zal zijn derde thriller het levenslicht zien: RÄV. Villa Gladiola won de publieksprijs van de Schaduwjury 2014. Zijn tweede boek Eeuwig Donker won de vakjury prijs van The Indie Awards, de literaire boekenprijs voor auteurs die hun boeken in eigen beheer uitgeven, en mag zich Beste Boek 2017 noemen.

Goedemorgen Tjeerd,

Zoals je misschien wel zal weten heeft Ink ons aan elkaar gekoppeld zodat wij elkaar als schrijvers kunnen interviewen. Nu heb ik al even op je site gekeken voor wat achtergrondinformatie en het eerste wat me opvalt is het zinnetje waarmee je jezelf voorstelt: Armetierige, edoch niet onverdienstelijke scribent (Anno Domini 2005).  Ik ben geïntrigeerd. Je hebt een journalistieke achtergrond zie ik. Wat ik me nu afvraag is of het schrijven van een boek een logische volgende stap is. De reden dat ik dat vraag is, omdat ik vaker merk dat veel mensen vanuit de journalistiek boeken gaan schrijven.

Groetjes Shirley-Ann

Http://shirley-ann.nl
http://zwart-bloed.nl

Hi Shirley-Ann,

Klopt wat je zegt: de meeste journalisten willen een boek schrijven. Maar bij is het eigenlijk andersom gegaan. Als jonge jongen al vond ik schrijven geweldig. Op de basisschool bij begrijpend lezen als we één keer per maand een verhaal moesten schrijven. Later op de middelbare school bij de lessen Nederlands. En dan niet grammatica, maar de lessen literatuur en boekbesprekingen. Tijdens mijn studies schreef ik eens per week een lezerscolumn voor het Algemeen Dagblad. Altijd al heb ik gezegd "ik ga een boek schrijven". Alleen ben ik de journalistiek ingerold. Van die lezerscolumn naar blogs over snowboarden naar sponsored artikelen naar complete reportages voor kranten en magazines. Voor ik het wist was ik fulltime journalist. Pas in 2013, door het themanummer 'Schrijf dat boek!" van de Vereniging van Journalisten waarin een mini-advertentie stond, werd het schrijven van een boek concreet. Ik was al een aantal keer begonnen aan een boek, maar wist nooit een goede richting te bepalen. Maar deze advertentie, waarin crimineel schrijftalent werd gezocht, bracht daar verandering in. Ik reageerde dat ik niet crimineel ben, maar wel kan schrijven en de vraag wat er nu eigenlijk gevraagd werd: deze uitgever zocht dus een nieuwe auteur voor zijn thrillerreeks. Gesprek,

synopsis voorstel et voilà, ik had opeens een boekcontract. 

Dat werd Villa Gladiola, waarmee ik genomineerd werd voor de Hebban Debuutprijs, genomineerd werd voor de Schaduwprijs, beste debuut in het spannende genre en de lezersjuryprijs won van de Schaduwjury voor beste spannende debuut van Nederland. En toen ging het hard... Maarre, jij dan? Je passies zijn muziek, schilderen en schrijven. Op welke plaats staat schrijven?

Groet,

Tjeerd

 

Hey  Tjeerd,

Schrijven staat momenteel  wel op de eerste plek. Maar ik moet wel zeggen dat ik graag schrijf met  muziek aan. Schilderen doe ik eigenlijk al jaren niet meer. Wilde ik vroeger mezelf nog weleens verliezen in muurschilderingen en schilderijen,  tegenwoordig verf ik alleen nog maar mijn door mezelf in elkaar geknutselde monsters. (goed voor beeldvorming ook heb ik gemerkt.)  Om op de muziek terug te komen... Ik speel geen instrument en kan ook geen noot zingen. Mijn passie uit zich in de manier waarop ik er mee omga. Ik ga heel graag naar concerten. En jarenlang heb ik metalfeesten in Baroeg Rotterdam georganiseerd met vier bands op het podium, omdat ik livemuziek toch wel erg geweldig vind. Daarom presenteer ik mijn boeken ook in combinatie met muziek en andere kunstuitingen. In boek twee zit een CD single.  (Help is on it's way  - Room13) *helaas alleen voor de mensen die Engel der Wrake via mij aanschaffen.  En voor deel drie heeft een bevriende band nummers geschreven en deze op de boekpresentatie ten gehore gebracht.

Een andere manier waarop ik met muziek omga is dat als ik aan het schrijven ben, mijn fantasie zodanig wordt geprikkeld door muziek dat er zich vanzelf beelden vormen in mijn hoofd en  ik ideeën krijg voor verhaallijnen of nieuwe personages. Het uiteindelijke verhaal schrijft zichzelf. Of de personages doen dat voor me. Ze leiden hun eigen leven en ik schrijf het op. Ik weet niet goed hoe ik het moet verwoorden, maar ik kan alleen op deze manier schrijven. Ik ga niet van te voren een tijdlijn maken waar ik alles omheen verzin, maar laat het verhaal vanzelf ontrollen. Natuurlijk heb ik wel een doel voor ogen waar ik heen wil schrijven, maar dat is al eerder anders uitgepakt. Het hoort bij mij denk ik dan maar. Wat voor type schrijver ben jij? Maak je eerst een ruwe opzet of laat je het verhaal vanzelf ontvouwen?

Groetjes Shirley-Ann

Ha Shirley-Ann!

(noemt iedereen je trouwens bij je volledige naam of wordt dat nog afgekort)

Da's grappig, we hebben best een zelfde manier van schrijven! Ik heb wat hoofdlijnen, wat ideeën over personages en verhaallijnen en dan ga ik gewoon schrijven. Zonder vastomlijnd plan of vooruitgewerkte personages. Ik weet dan ook niet van tevoren hoe mijn verhaal zal eindigen. Je leest ook weleens over schrijvers die losse zinnen verzamelen, overal post-its plakken met ideeën en hele tijdlijnen met schema's aan de muur hangen; ik zou daar bloedzenuwachtig van worden. Mijn bureau moet leeg zijn, mijn hoofd ook, alles moet opgeruimd zijn. Dat fabeltje dat mensen met een rommelig bureau en chaotische agenda creatiever zouden zijn veeg ik dan ook direct van tafel. Als naast mijn chaotische, rommelige hoofd ook mijn omgeving nog eens een warboel zou zijn, zou ik niet kunnen functioneren.

Als ik schrijf zet ik klassieke muziek op. Zonder vocals. Teksten leiden af. Mijn muzieksmaak is vrij breed, maar als ik schrijf wil ik alleen stilte of klassieke muziek om me heen. Metal zou bij mij niet werken. 

Maarre, Baroeg, Rotterdam: geboren en getogen in die fijne pleurisstad?

Groet,

Tjeerd

Hoi Tjeerd,

Ja, wel geboren in Rotjeknor, maar op mijn tweede geloof ik, verhuisd naar Alkmaar waar mijn beide zusjes zijn geboren. Maar op mijn zesde terug naar de Randstad. Niet naar Rotterdam, ik ben opgegroeid in Schiedam. Het Rotterdam uit mijn boeken ken ik voornamelijk van het stappen. Mensen die mijn boeken lezen vinden het leuk om over herkenbare plekken te lezen. ook al is de setting iets anders  (gelukkig maar) dan de werkelijkheid. Ik had ooit gelezen dat je moeten schrijven over wat je weet of wat je kent en dat doe ik dan ook met verve. Wat ik niet ken ga ik onderzoeken, dus de paden op en het veld in voor wat research. Zo heb ik metrostation Wilhelminahaven aan een onderzoek onderworpen en ben ik met een vriendin 's avonds laat het park rond de Euromast gaan bekijken.

Gebruik jij herkenbare plekken of plaatsen of moet je onderzoek doen? Of  is het niet van belang in jouw boeken, dat kan natuurlijk ook.

Nou, mijn eerste boek Villa Gladiola speelt vooral in Nijmegen, maar mijn tweede boek in Rotterdam. Als geboren en getogen Rotterdammer vond ik dat gewoon heel tof en bijna logisch om te doen. Ik ken de stad goed, dus heb in die zin weinig onderzoek hoeven doen. En wat je zegt, mensen vinden het leuk om de plekken, mensen en zaken in het boek te herkennen. Mijn derde boek RÄV (vanaf 1 oktober 2018 verkrijgbaar) speelt in Rotterdam, IJsland, Zweden en België. Een stuk internationaler dus. Ben jij op het moment met een boek bezig?

Jazeker. Ik ben bezig met het vierde deel van een serie. dit jaar is eindelijk de boekpresentatie. Dit vierde deel is een strijd geweest. Drie keer opnieuw begonnen. Er zat geen emotie in mijn tekst, Het was een opsomming van gebeurtenissen. De oorzaak van deze zware zwangerschap  zal ik je besparen. Tussendoor nog wel mijn bijdrage aan twee verhalenbundels kunnen leveren, maar ik ben blij dat dit deel 27 oktober eindelijk kan worden gepresenteerd. Geef jij nog een boekpresentatie of wordt het gewoon vrijgelaten?

Dan verschijnen we zo'n beetje rond dezelfde tijd! Op 1 oktober is mijn boekpresentatie in het Natuurhistorisch Museum in Rotterdam (https://jalapenobooks.com/bekendmaking-locatie-boekpresentatie/). Hoe lang heb je gedaan over dit laatste deel enne... ik ben ook heel benieuwd hoe jij het doet qua verkopen: lig je in de boekhandels, of loop je tegen problemen op? 

Groet,

Tjeerd

Wat een gave locatie! Ik vind dat altijd zo'n getob, zoeken naar een geschikte locatie. In 2015 heel Rotterdam afgezocht en kwam ik uiteindelijk door een tip van een vriendin uit bij Roos Marijn in 't Witte Paard.  (eerste item: https://www.youtube.com/watch?v=wFt2W7c5-DQ&t=81s ) Ik pak het graag anders aan ;-) Voor 27 oktober heb ik mijn stoute schoenen aangetrokken en Baroeg gevraagd of ik het daar mocht doen. Gezien de setting van mijn boek, het speelt zich namelijk grotendeels af in een rock podium, is dit de perfecte locatie.

Over dit deel heb ik straks 3,5 jaar gedaan. Ter vergelijking: Boek 1 kwam uit in oktober 2011, deel twee in april 2013 en deel drie in maart 2015. Mijn grootste probleem is tijd. Naast mijn werk ben ik een alleenstaande moeder van twee pubers. Als er dingen zijn waar ik me ernstige zorgen over maak, lukt het me niet om te schrijven. Voor een onbekende schrijfster die haar boeken uitbrengt in eigen beheer, durf ik te zeggen dat ik het aardig doe. De verkopen gaan niet in superhoge aantallen. Ik verkoop van de drie delen één boek per maand. Geen vetpot dus. Ik heb immers geen uitgever achter me die kan helpen met promoten en doe alles zoveel mogelijk zelf. Maar goed... bij de laatste boekpresentatie waren er wel zo'n 100  mensen. Er zijn bekende schrijvers die het met minder moeten doen. Dus ik heb wel een trouwe fanbase die langzaam maar zeker verder groeit, en die mij ook helpt met promoten en het voorbereiden van de boekpresentatie. Ik hou ervan verschillende kunstuitingen te combineren en dat ga ik zeker weer doen. Het spreekt meer tot de verbeelding van mijn lezers.
Maar goed ik dwaal af. Mijn boeken liggen niet in de winkels, maar zijn overal online te koop.  Het is voor mij te duur, omdat boekenwinkels hun zaken bevoorraden en de onverkochte boeken terug gaan naar Centraal Boekhuis. Die (on)kosten komen dan voor mijn eigen rekening. Boeken in consignatie leggen is ook geen optie, vaak hou ik er niets aan over.

Een andere optie is E-books. Maar mijn boeken zijn alleen in fysieke vorm te verkrijgen. Dit ook weer vanwege het kosten-baten plaatje. En de angst dat als het eenmaal digitaal is, het boek straks illegaal wordt gedeeld. Hoe zit dat met jouw boeken. Hoe loopt de verkoop, wat doe je zelf aan promotie en zijn ze als e-book te verkrijgen

Groetjes Shirly-Ann

Ja, hele toffe locatie! Het museum komt ook voor in mijn boek en heeft zelfs een belangrijke rol als bepaalde schakel. Zeg maar. ;) #spoiler En cool, die personages die je liet rondlopen! 

En ik ben vorig jaar mijn eigen uitgeverij gestart, na eerder twee keer onder contract gestaan te hebben bij een uitgever. Dus ik ken je strubbelingen, maar het is nog steeds een goed besluit geweest om het zelf te gaan doen. De boekverkoop gaat naar Nederlandse maatstaven goed: mijn eerste boek werd ruim 2.200 keer verkocht en mijn tweede boek ligt rond de 700 exemplaren. Waarbij ik moet aanmerken dat mijn boeken in hooguit 30 boekhandels lagen (van de 2.500 die Nederland kent). Maar Nederlandse maatstaven zijn niet mijn maatstaven. Ik wil veel meer gelezen worden. Beide boeken wonnen prijzen (https://jalapenobooks.com/prijzen/), kregen veel 4- en 5-sterren recensies, dus dan stel je je verwachtingen bij naar boven. Maar boekhandels kopen veilig in: dus, niet. 'We kennen de uitgever/auteur niet,' is zo'n "argument om ondanks gewonnen prijzen en ondanks goede recensies mijn boeken niet in te kopen. 

Een laffe drogredenatie vind ik dat. En ergens wel ironisch, want die conservatieve houding houdt niet automatisch in dat 'de boekhandel' het goed doet. Ze gaan bij bosjes failliet. En dan het CPNB dat alleen propagandeert voor de grote jongens en meisjes, alle clubjes rondom gevestigde uitgevers, recensenten die tot hun elleboog bij boekenclubs, inkopers en meer van zulks zitten: dat wereldje implodeert over een tijdje. En als alle stront dan naar buiten komt vragen ze zich af waar het toch is misgegaan.

Wat bijzonder was om te zien de afgelopen maanden was de vlucht die De Krijtman van C.J. Tudor nam: het boek werd in 59 talen vertaald, kreeg een quootje van Stephen King en werd massaal verkocht. Maar, het was een debuut. Niemand kon van tevoren weten of het boek goed was of niet. Waar boekhandels en lezers enorm terughoudend zijn als de auteur of uitgever onbekend is, daar buigen ze als een knipmes als de marketing in orde is en dan maakt het opeens niet meer uit of de auteur debuterend is. Schreeuw van de daken hoe goed iets is en mensen kopen het (in).    

Kortom, voor mijn derde boek wil ik wat anders verzinnen. Ik heb niet zo'n marketingbudget als Tudor, dus zal ik wat anders moeten doen.   

Ik wil dat conservatieve juk afschudden, weg van die gevestigde orde, mijn boeken moeten gelezen worden en dat kan linksom, rechtsom of gewoon dwars door het plafond. Dus het voelt nu voor mijn derde boek heel erg bevrijdend. Probeerde ik met mijn tweede boek nog heel erg te conformeren naar 'hoe het werkt in de boekenbranche', met alle hierboven geschetste frustratie tot gevolg, nu bepaal  ik volledig mijn eigen werkwijze. 

Mijn huidige twee boeken zijn online overal te koop (bol.com, Bruna, etc.). Via mijn eigen site uiteraard (https://jalapenobooks.com/boeken/) en ebooks verkoop ik alleen via de Black Sheep Indie (https://theblacksheepindie.com/product/bundel-villa-gladiola-en-eeuwig-donker/). 

En volgens mij was dit onze slotvraag al! Dus tot slot: wat is jouw ambitie op schrijfgebied? Wat wil je (nog) bereiken?

Groet,

Tjeerd

Wat ik (nog) wil bereiken?  Ik las net je tekst over de conservatieve juk afschudden en dacht jaaa, dat wil ik dus ook. Mijn boeken moeten gelezen worden. Ik, of eigenlijk mijn boeken hebben helaas geen prijzen gewonnen. Mijn lezers zijn hartstikke enthousiast, op een enkele na. Maar het is niet genoeg. Deel één wil ik nog eens onder de loep nemen om te herschrijven en dan laten vertalen. En dan de wereld  veroveren. ik denk graag groot. En de volgende stap is een verfilming. Dan kan ik al die mensen die roepen, ik wacht wel op de film ook ter wille zijn.

Jammer dat dit de slotvraag was. Ik zou je nog heel veel willen vragen...
o, en ik besef nu pas dat k je nooit heb geantwoord op die vraag over mijn naam. Vrienden noemen me Shir of Shirtje, eigenlijk nooit Shirley-ann
Bedankt voor dit superleuke dubbel interview!

Groetjes, Shirley Ann

 

Ja, een verfilming! Dat wil ik ook. Mijn boeken lenen zich prima voor een typische Neder-thriller. Bedankt voor deze leuke mailwisseling!

Groet,

Tjeerd

Op de thee met... Tjeerd Langstraat

Ik denk dat bijna iedereen ze wel kent: de labeltjes die aan de zakjes van de Pickwick thee. Terwijl je het theezakje in je mok hangt, geef je antwoord op de vraag die je net las. Daar de vragen totaal willekeurig zijn, kan dat verrassende antwoorden geven. Thrillerlezers start met Teatopics en stelt een auteur volkomen willekeurig uit al die labeltjes vijf vragen.



Deze week Tjeerd Langstraat. Hij werkt als freelance journalist, schrijver en uitgever. In 2013 debuteerde hij met de thriller Villa Gladiola. In 2017 verscheen zijn tweede thriller Eeuwig Donker, wederom met rechercheur Jan Vos in de hoofdrol. In 2018 zal zijn derde thriller het levenslicht zien: RÄV. Villa Gladiola  werd genomineerd voor de Schaduwprijs 2014.



1. Hoe denk je dat anderen jou zien als ze je voor het eerst ontmoeten?
Zo. Die thee-label-filosofie gaat wel gelijk de zelf reflectieve diepte in! Hoe anderen mij zien bij een eerste ontmoeting is vooral afhankelijk van de setting. Hang ik starnakel aan de toog te flirten met een mooie vrouw, of sta ik tijdens een signeersessie te fulmineren tegen de conservatieve boekenbranche; de eerste indruk zal altijd anders zijn. Maar als ik het mag generaliseren, dan denk ik dat anderen mij in eerste instantie zien als ruwe bolster, blanke pit, met een vriendelijk sportief randje.

2.Om wie moest jij het hardst lachen?
Het wordt weer eens tijd voor een goed robbertje onbedaarlijk lachen, want de laatste keer dat ik de slappe lach had kan ik me niet herinneren. De laatste mooie, vertederende lach wel. Dat is die van Saar (de verse boreling van mijn ex) die haar - terwijl ze mij lachend aankeek - luier volpoepte.

3.Van wie zou jij de gedachten willen lezen?
Van de personen die helemaal losgaan op posters van twee prachtige, sexy, zoenende mannen. Hoe dat zoveel haat en weerzin op kan roepen begrijp ik niet. Ik wil het ook niet begrijpen, maar ik zou wel willen zien hoe dat soort gedachten op gang worden gebracht.

4.Waarvoor kwam je vroeger vaak in de problemen?
Vroeger en nog steeds: mijn impulsieve temperament. Het brengt me problemen, maar evenzoveel toffe nieuwe dingen.

5.Wat is het avontuurlijkste dat je ooit hebt gedaan?
Lastig… ik durf wel te stellen dat ik een vrij avontuurlijk leven heb, zowel op sportief gebied als op persoonlijk gebied als op werk gebied. Laat ik een top drie maken van deze drie “categorieën”. Op sportief gebied: mijn deelname aan het Wereldkampioenschap Obstacle Course Running in de Verenigde Staten. Op persoonlijk gebied: vrouwen. O man, vrouwen, altijd een avontuur. Op werkgebied: tijdens de (zoveelste) Gaza-oorlog (Cast Lead) in Israël en de Palestijnse gebieden reportages maken, beschoten worden, vastgehouden worden door het leger en meer van zulks.

Overigens ben ik meer een dubbele espresso drinker… ;-)